🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၃၇) မှ အခန်း(၄၀)

 

 🌹 ဆူးကြိုး(အခန်း၃၇)🌹

ဝါးတဲအတွင်းပိုင်းတွင် လူများစုဝေးလျှက်ရှိနေ‌ပြီး အများစုမှာသက်လတ်ပိုင်းယောက်ျားများနှင့်လူကြီးများသာဖြစ်သည်။အားလုံး၏အာရုံကတော့ ဝါးအိမ်၏ကြမ်းပေါ်တွင် စီရီထားသောကျောက်တုံးများနှင့်ထိုကျောက်တုံးများကို ကျောက်ကြည့်ဓာတ်မီးနှင့်ထိုးပြနေသော လူကြီးအပြင်စိတ်၀င်တစားနှင့် မျက်လုံးများ‌အရောင်လက်နေသော ကောင်မလေးကိုပင် ကြည့်နေကြလေသည်။

"အခွံကိုကြည့်ပြီး..အတွင်းသားကိုနည်းနည်းမှန်းလို့တော့ရတယ်..ဒါပေမဲ့အလုံးစုံမှန်တယ်လို့တော့မဆိုလိုဘူး..အခွံနဲ့အတွင်းသားအရောင်မတူတာလည်း‌အများကြီးတွေ့ရမှာပါ..ဒါကရေဆေးပြီးသား..ဒီမှာကြည့်..

ဒဏ်ရာလည်းမရှိဘူး..အမဲစံလည်းမရှိဘူး...လက်ကောက်ကောင်းကောင်းလုပ်လို့ရတယ်..အရေကောင်းတယ်.."

ဦးလေးကြီးသည် ထွင်းထား၍ကျောက်သားစိမ်းစိမ်းတွေပေါ်နေသော ကျောက်စိမ်းတုံးကိုဓာတ်မီးနှင့်လိုက်ထိုးပြသည်။တစ်ဖက်မှမီးထိုးလိုက်လျှင် တစ်ဖက်ခြမ်းကနေတောင်ဖောက်ထွင်းပြီးမြင်နေရလေသည်။

အထဲမှာလည်း အမဲစံမရှိသလို ရေဆေးထားသောမျက်နှာပြင်ကလည်း ဒဏ်ရာမရှိပေ။

"ဒီကျောက်စိမ်းက ဒီကျောက်ကွက်ကပဲထွက်တာလား..."

"မဟုတ်ဘူး...ဒါတွေက..ကချင်ပြည်ဖားကန့်ဘက်က...ဒီမှာပတ္တမြားနဲ့၊နီလာပိုထွက်တယ်..

တူမကြီးလာမယ်ဆိုလို့...ဟိုတစ်နေ့ကရောက်တဲ့အထဲကနေနမူနာယူပြပေးတာ..."

"ဒါဆိုရင်..ဘယ်လောက်တန်မလဲဟင်..."

"ဒါဆို..သိန်း၂၀၀လောက်တန်ပါတယ်..ဒီလောက်အတုံးကို..ဒဏ်ရာတွေနဲ့ဆိုရင်တောင်..တရုတ်ကုန်သယ်တွေကို‌တိုက်ရိုက်ရောင်းကျတဲ့လူတွေဆိုရင်သိန်း၇၀လောက်ကတော့အသာလေးပဲ..."

"ဒါတွေကအောင်ပြီးသားကျောက်တွေပေါ့နော်.."

"ဟုတ်တယ်..ဒါတွေကအောင်ပြီးသားတွေ..ဟိုတစ်ခုကိုကြည့်ကြည့်..အဲ့ဒါကဂျေဒိုက်လေ...သူကနက်ဖရိုက်ထက်ပိုလှပြီး..

တန်ဖိုးလည်းပိုမြင့်တယ်.."

ထိုဦးလေးပြသော ကျောက်စိမ်းတုံးကိုကြည့်ပြီးနောက် နီရဲရဲလေးဖြစ်နေသောပတ္တမြားတုံးလေးကိုကောင်ကိုင်ကာ ခေါင်းကိုမော့၍မျက်လုံးရှေ့မှာ ထောင်ကြည့်မိသည်။

ဓာတ်မီးနဲ့ထောက်ကြည့်တော့ ပတ္တမြားကအနီရောင်ထက်ပန်းရောင်ဘက်ကို ပိုသန်းနေတာတွေလိုက်ရသည်။

အရင်တုန်းက ကျောက်တွေ၊ပတ္တမြားတွေကိုအ‌ရေစီးသလား၊အောင်သလား၊အပေါက်ပါလား စသဖြင့်နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးပို သင်ပေးရာတွင် နမူနာကျောက်များကိုပါ အိမ်အထိ‌ယူပြီး စမ်းပြသဖြင့် ပုံရိပ်သည်ယခင်ကလိုတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းကို ကိုင်တိုင်းလက်မတုန်တတ်တော့ပေ။

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းများသည်စူးရှနေပြီး ပတ္တမြား၏အတွင်းသားထဲအထိ မြင်မိလောက်အောင် မဟူရာနက်မျက်၀န်းကမှော်အစွမ်းရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အရည်အသွေးကောင်းပြီးသားပတ္တမြားဖြစ်နေ၍ အထူးတလည်မမေးချင်တော့ပေ။

"အော်...ဒါနဲ့ဟိုးဘက်အခြမ်းကို သွားချင်တယ်..ရမလား..ကျောက်တွင်းတွေတူးထားတဲ့ဘက်အခြမ်းကို..."

"ရပါတယ်..ဦးလိုက်ပို့ပါ့မယ်...ကိုသိုက်ရေ

..ဒါတွေကိုသေချာပြန်သိမ်းပြီး...

ကုမ္ပဏီကိုပို့လိုက်.."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဝါးတဲပေါ်ကနေပြန်ဆင်းလာကြတော့ ပုံရိပ်အနောက်သို့ ဦးထွန်းမြိုင်တစ်ယောက်သာလိုက်ခဲ့ပြီး ကျန်သူများကကျန်ခဲ့ကြလေသည်။မိုးကုတ်အထိလိုက်ပို့သော ကားဒရိုင်ဘာကြီးဦးတင်စိန်ကလည်း ပုံရိပ်ကိုစိတ်မချ၍နောက်မှ တကောက်ကောက်လိုက်လာသလို၊ပိစိမကလည်း ပုံရိပ်၏ဘေးမှတဖဝါးမှမခွာပေ။

အဖွားသည်မိုးကုတ်မှကျောက်တွင်းကို သွားလေ့လာဆိုပြီး စိတ်ချလက်ချလွှတ်လိုက်၍

ဒီနေ့မနက်ကပဲ မိုးကုတ်ကိုရောက်ပြီးဟော်တယ်မှာ ခဏနားကာသုံးနာရီလောက်တည်းက ကျောက်တွင်းသို့ရောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ပတ္တမြားမြေဟု သမုတ်သောမိုးကုတ်မြို့ကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည့်အခါ အရောင်တဖြတ်ဖြတ်လက်နေပေမဲ့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ ပင်းပန်းဆင်းရဲစွာလုပ်ကိုင်နေပုံကို မြင်ရတော့လည်းစိတ်မကောင်းနိုင်ပေ။

"ဦးလေး...အဖွားပြောတာတော့..မိုးကုတ်မြို့ကလူအများစုက ဒီအလုပ်ကိုပဲလုပ်ကြတယ်ဆို..ဒါဆိုရင်..ဘာလို့လူတိုင်းကချမ်းသာမနေရတာလဲ..."

"ဟား...ဟား...လူတိုင်းကကြိုးစားခွင့်ရှိပေမဲ့ ဘုရင်ကတော့တစ်ယောက်ပဲဖြစ်ခွင့်ရှိတာလေကွယ်...သူ့ဘုန်းကံနဲ့သူပေါ့..."

ဦးထွန်းမြိုင်၏ စကားကိုပုံရိပ်နှာခေါင်းရှုံ့မိသည်။

ဘာကိုဘုန်းကံလဲ။ ခောတ်‌အဆက်အဆက် အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကို ဘယ်နှစ်ခါအခွင့်အ‌ရေးပေးဖို့ ကြည့်ကြတာမှတ်လို့။

ကန်တော့ပါရဲ့ အဖွားကိုပြစ်မှားတာတော့မဟုတ်ပါဘူး။

"တွင်းစားသမားတွေလည်းရှိသလို..အစုစားသမားတွေလည်းရှိပါတယ်တူမကြီးရဲ့..

အစုစားသမားတွေကတော့၂၀ရာခိုင်နှုန်းစားခွင့်ရှိတယ်..၈လမပြည့်ခင်တော့လစားပေါ့

..၈လပြည့်ပြီးတာနဲ့အစုစားဖြစ်ခွင့်ပေးထားတာပဲလေ.."

"ဒါဆိုရင်သိပ်မတတ်နိုင်တဲ့..တနိုင်တပိုင်လုပ်တဲ့လူတွေကြတော့ရော.."

"သူတို့ကတော့ ကုမ္ပဏီကနေတူးပြီး၊ကြိတ်ပြီးမှစွန့်ပစ်တဲ့ကျောက်ခွဲသားအစတွေကို ရေဆေးပြီး ကျောက်ရှာစားတာပေါ့...ဒီမြို့မှာ..ဒီလိုပဲကျသင့်သလိုလုပ်စားရတာပါပဲ

..တူမကြီးရာ..."

ဦးထွန်းမြိုင်နှင့်အပြန်အလှန်ဆွေးနွေးရင်းနှင့် ကျောက်တွင်းသို့ရောက်လာသောအခါ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်မိတော့ မဲမှောင်နေ၍ ခေါင်းတွေတောင်မိုက်ခနဲမူးချင်သွားသည်။

ကျောင်တောင်တွေတူးသောဘက်အခြမ်းကိုလည်းသွားခဲ့ပြီး၍ ဖုန်တွေ၊ကျောက်စတွေစင်ပြီး လူကသိပ်နေလို့မကောင်းချင်တော့ပေ။ပင်ပင်ပန်းပန်းနှင့်အလုပ်လုပ်နေကြသော အလုပ်သမားများကိုတောင် အားနာလာမိသည်။

"ဒီတွင်းက ဘယ်လောက်နက်လည်းဟင်.."

"ပေ..၃၀၀အနက်ရှိတယ်..ဟိုဘက်မှာတွင်းဟောင်းတွေလည်းရှိတယ်...ရေပေါက်ပြီးမြေပြိုလို့..ခဏနားထားရတယ်..."

"ဟုတ်လား...ထိခိုက်ဒဏ်ရာရသွားကြသေးလား .."

"အလုပ်သမားနှစ်ယောက်ပိတ်မိပြီး ဆုံးသွားတယ်လေ..."

"ဟာ..."

"မမရယ်...ကြောက်စရာကြီးနော်...အန္တရာယ်သိပ်များမှာပဲ.."

ပိစိမကပုံရိပ်၏ လက်မောင်းကိုလာတွဲပြီးညည်းလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ အန္တရာယ်များသော အလုပ်ကိုလုပ်နေကြသည့်အလုပ်သမားများကို သနားနေမိသည်။

 ဖားကန့်တွင်မြေပြို၍ လူပေါင်းများစွာသေကြေကြရသည်ကို သတင်းတွေထဲတွင်ဖတ်ရကြားရတာနဲ့တင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့မိသည်။

ယခုတော့ ကိုယ်တိုင်ကဒီလုပ်ငန်းကိုလုပ်ကိုင်နေရသော သူဌေး၏မြေးဖြစ်နေရသည်။

ပုံရိပ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

 မိုးကုတ်မှာရှိသော ဖွားညိုပိုင်ဆိုင်သည့်ကျောက်တွင်းတွေကို လိုက်လေ့လာပြီးသည်နှင့် ပုဂံသို့မသွားတော့ပဲ အိမ်သို့သာပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဖွားညိုကတော့ သူ့လုပ်ငန်းတွေအကြောင်းကို ထဲထဲ၀င်၀င်သိအောင် ရှင်းပြပြောပြလေ့ရှိသည်။မြန်မာ့ကျောက်မျက်ရတနာသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကျောက်မျက်ရတနာဈေးကွက်တိုင်းမှာ မယှဉ်ရဲစရာမရှိလောက်အောင် အရည်အသွေးကောင်းသည်ဟု အမေရိကန်မှကျောက်မျက်ကိုယ်စားလှယ်များကပါ အသိအမှတ်ပြုထားလေသည်။

ပတ္တမြားမြေဖြစ်သော မိုးကုတ်တွင်အဖိုးတန်ပတ္တမြားထွက်သည့် ကျောက်တွင်းများပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဒေါ်ရိပ်ညို၏မြေးဖြစ်သော်ငြားလည်း ၀မ်းမသာပေ။အဖွားပိုင်သောပစ္စည်းများသည် အဖွားနှင့်သာသက်ဆိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။

"အမယ်လေး..မြန်မာနိုင်ငံမှာသယံဇာတတွေပေါပေမဲ့ ငါတို့အတွက်မဟုတ်ပါဘူး..

တို့အမျိုးထဲက လင်းလင်းဆိုတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုရင် သူဌေးဖြစ်ချင်လို့တဲ့..

ဖားကန့်မှာအလုပ်သွားလုပ်တာ..မြေပြိုတဲ့အထဲကို ပါသွားတာများ...သူ့မိသားစုဆိုရင်..

ပူဆွေးပြီးကျန်ခဲ့ရတာပဲအဖက်တင်တယ်...

သူ့အမေကြီးဆိုရင် ရူးမတတ်ပဲ.."

အဒေါ့်စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်မိတော့ စန္ဒားတီးသင်နေရင်းနှင့် စိတ်အာရုံတွေက စက်ခလုတ်တွေကိုမရောက်ပဲဖြစ်နေသည်။

ဒေါ်လေးကို လွမ်းတဲ့စိတ်တောင်ပေါ်လာပြီ။

"ပုံရိပ်...အဆင်ပြေရဲ့လား...နားချင်လား..."

"ရှင်..."

စန္ဒယားသင်ပေးသော ဆရာကြီးသည် ပုံရိပ်ကိုပြုံးပြ၍ကြည့်နေလေသည်။အတွေးများပြီး တီးချင်စိတ်တွေလည်းမရှိတော့၍ ဆရာကြီးကိုနှုတ်ဆက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့တက်နားဖို့သာတွေးမိသည်။

"မမရေ...မမ.."

ဖြူနုသော ခြေ‌ဖဝါးလေးသည် လှေကားပထမအဆင့်ကိုပင် မနင်းမိတော့ပဲ နောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကြက်တောင်စည်းနှင့်သနပ်ခါးဗျင်းကျားလိမ်းထားသောပိစိမက ခပ်သုပ်သုပ်ပြေး၍လာနေသည်။

"အမယ်လေး...မောလိုက်တာမမရယ်..ဒီအိမ်ကဘာလို့ဒီလောက်အထိ ကျယ်နေသလဲမသိပါဘူး...တစ်နေရာနဲ့တစ်နေရာလမ်းလျှောက်ရတာနဲ့တင် အသက်ထွက်တော့မယ်..."

ပါတိတ်၀မ်းစက်အဝါရောင်ရင်ဖုံးလေးကို၀တ်ထားသော ပုံရိပ်၏လက်မောင်းတွေကို အတင်းမှီတွဲကာ အမောဖြေနေ၍ အသဲယားကာပိစိမ၏ ဆံပင်ငုတ်စိကို ချစ်စနိုးနဲ့ဆွဲလိုက်မိသည်။

"အာ့...မမနော်..ဒီကစကားအကောင်းပြောမလို့ကို..."

"အဟင်း...ပြောပါရှင်..ဘာပြောမလို့လဲ..."

သနပ်ခါးလိမ်းမထားပေမဲ့ ဖြူစင်သောမျက်နှာလေးတွင် အပြုံးလွင်လွင်လေးသန်းလိုက်သည်။

"ဟိုတစ်ခါက..တရုတ်နယ်စပ်မှာ..ရောင်းဖို့..မမရဲ့ကျောက်ကိုထည့်လိုက်တဲ့ဦးထွန်းမြိုင်လေ..အခုဧည့်ခန်းထဲမှာစောင့်နေပြီ..."

"ဟင်...ဟုတ်လား...ဒါဆိုတို့သွားရအောင်..

ရင်တောင်ခုန်နေပြီပိစိမရယ်..အခြေအနေဘယ်လိုရှိသလဲမသိဘူး..."

"ပိစိမလည်းရင်ခုန်နေပြီ...ပိုက်ဆံရရင်သာမုန့်၀ယ်ကျွေးဖို့မမေ့နဲ့နော်..."

"စိတ်ချပါဟယ်..."

အဖွားမမြင်ခင် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြေးနေမိသည်။အဖွားသည် လမ်းလျှောက်လျှင်တောင်အိန္ဒြေရရလျှောက်မှကြိုက်သလို စကားပြောလျှင်လည်း အပိုစာသားတွေ

မပြောပဲ တည်တည်တံ့တံ့နေတာကို သဘောကျသူဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့် အဖွားအရှေ့မှာဆိုလျှင် ပုံရိပ်သည် နန်းမတော်မယ်နုဖြစ်နေရလေသည်။

"ဟဲ့...ဟဲ့...ဘယ်လိုဖြစ်လာရတာတုန်း.."

"ဟင်...အဖွားပါရှိနေတာလား..."

ဧည့်ခန်းအရှေ့သို့ရောက်သည်နှင့် တန့်ခနဲဖြစ်သွားကာ ခြေလှမ်းတွေကိုချက်ချင်းဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသည်။

"အဖွားပါရှိနေတာဘာလို့မပြောသလဲ..."

ပိစိမကို အသံတိတ်နှင့်မျက်စောင်းထိုးလိုက်တော့...

"မမကမှမမေးတာကို..."ရယ်တာလား၊ငိုတာလားမသိသော မျက်နှာပေးနှင့်သွားဖြီးပြနေသော ပိစိမကိုထုသာထုလိုက်ချင်မိသည်။

"အရိပ်...နောက်တစ်ခါအပြေးတွေအလွှားတွေနဲ့မလုပ်နဲ့နော်...အဖွားမကြိုက်ဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါအဖွားရဲ့..သမီးကဦးထွန်းမြိုင်

..ရောက်နေတယ်ဆိုလို့..၀မ်းသာသွားလို့ပါ

...ဦးထွန်းမြိုင်...အခြေအနေဘာထူးလဲဟင်...

ဆက်တီပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဦးထွန်းမြိုင်၏ မျက်နှာကိုအကဲခတ်နေမိသည်။

ဦးထွန်းမြိုင်ကို ရောင်းခိုင်းလိုက်သောကျောက်စိမ်းသည် သူများဆီမှတစ်ဆင့်ပြန်၀ယ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူ၏

အကူအညီကိုမယူပဲ ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်စစ်ထားသော ကျောက်ဖြစ်နေသည်။အဖွားဆီမှ ပိုက်ဆံသိန်းနှစ်ဆယ်ချေးကာ ၀ယ်ထား‌မိတာဖြစ်၍ ရှုံးရင်တော့တစ်နေကုန်ထိုင်ငိုမိလိမ့်မည်။

"ဒဏ်ရာပါပေမဲ့...ပွဲစားကသဘောကျပါတယ်

..ဒီမှာသိန်းငါးဆယ်..."

ဦးထွန်းမြိုင်သည် အိတ်အမဲထုပ်ကို ခုန်ပေါ်သို့တင်လိုက်သောအခါ ပါးစပ်ကိုလက်နှင့်အုပ်ထားရသည်အထိ အံ့ဩနေမိသည်။

တကယ်ကြီး အောင်မြင်သွားတာလား။

"မမ...မမလုပ်နိုင်သွားပြီ.."

ပုံရိပ်၏ဘေးနားတွေမတ်တပ်ရပ်နေသောပိစိမသည် ပခုံးကိုလာ၍လှုပ်ပြီး ထခုန်မတတ်ပျော်နေ‌လေသည်။ပုံရိပ်လည်းထခုန်ချင်ပါရဲ့။ဒါပေမဲ့ တစ်ကိုယ်လုံးလှုပ်၍မရပဲ

အစာတစ်ခုခုနင်နေသလိုဖြစ်နေသည်။

ပိုက်ဆံထုပ်ကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့မှ ယုံသွားမိတော့သည်။

လက်တွေတုန်နေပေမဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုကိုင်၍မျက်ရည်ကဝဲချင်လာသည်။

ဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတစ်ချီတည်းနဲ့ရှာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်ထဲမှာတောင်

မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်အရိပ်...ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့..

ကျောက်ကောင်းတစ်လုံးကို ရှာ၀ယ်နိုင်တာ..

နည်းတဲ့အရည်အချင်းမှမဟုတ်ပဲ..ဘယ်လိုလဲ..ပထမဆုံးအကြိမ်မှာတင်..အောင်မြင်သွားတာ..ပျော်ရဲ့လား..."

အဘွားက ဝှီးချဲလ်ကိုပုံရိပ်၏ဘေးနားသို့တွန်းလာပြီး ဂုဏ်ယူနေသောအပြုံးနှင့်မေးလေသည်။ပုံရိပ်ကလည်း အဖွားကိုကျေနပ်ပီတိဖြစ်နေသောအပြုံးများဖြင့် ပြန်၍တုန့်ပြန်မိပါသည်။အဖွားသာ ဒီပညာတွေကိုမသင်ပေးခဲ့ရင်၊လုပ်ငန်းနဲ့ပတ်သတ်တာတွေ

မသင်ခိုင်းခဲ့ရင် အသက်၁၅နှစ်အရွယ်နဲ့ဆယ်နှင့်ချီသောပိုက်ဆံကို ရှာဖို့စွမ်းဆောင်နိုင်မည် မထင်ပေ။အရာအားလုံးက အဖွားကြောင့်ပါပဲ။

"အဖွားရယ်..သမီးသိပ်ပျော်တာပဲ..."

အဖွား၏ရင်ခွင်ထဲသို့တိုး၀င်၍ မျက်ရည်များဝိုင်းနေမိသည်။ပျော်လွန်းလို့ငိုမိတာပါ။

ပုံရိပ်၏ ဆံပင်တွေကိုပွတ်သပ်ပေးပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလာသော အဖွား၏ကိုယ်မှ နံ့သာဆီရနံ့လေးသည် ပို‌၍နွေးထွေးလွန်းသည်။

"အခုအဲ့ဒီ့ငွေတွေနဲ့...ဘာဆက်လုပ်မှာလဲ..."

ပုံရိပ်၏ မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပေးနေသောကြောင့် အဖွား၏မျက်၀န်းတွေကို

၀မ်းနည်းရိပ်သန်းကာကြည့်လိုက်ပြီး မဝံ့ရဲပေမဲ့အမှန်အတိုင်းပဲပြောချင်သည်။

"ဖွားညို...သမီးလေ..ဒီပိုက်ဆံထဲကဆယ်သိန်းလောက်ကို ဒေါ်လေးဆီပို့ချင်တယ်...

ဒေါ်လေးကလည်း သမီးရဲ့ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ..

ပဲပြုတ်ရောင်းနေရပေမဲ့ သမီးကိုတစ်ခါမှအလုပ်ထွက်မလုပ်ခိုင်းဘူး..သမီးဒေါ်လေးကိုထောက်ပံ့ချင်တယ်...ဖွားညိုကိုသိန်းနှစ်ဆယ်‌

ပြန်ဆပ်ပြီး...ကျန်တဲ့ပိုက်ဆံနဲ့ထပ်ရင်းမယ်

..ဆယ်သိန်းလောက်ကိုတော့..ဒေါ်လေးဆီကိုပို့ပေးပါရစေနော်.."

"အရိပ်ရဲ့သဘောပါကွယ်..အဖွားက

မကန့်ကွက်ပါဘူး..ဆယ်သိန်းမဟုတ်ဘူး..

သိန်းနှစ်ဆယ်ပို့လိုက်ပါ...ဒါမှတစ်ခုခုရင်းနှီးပြီးစားသောက်လို့ရမှာ...အကျိုးရှိတဲ့နေရာမှာအသုံးပြုတာပဲ..ကန့်ကွက်စရာမရှိပါဘူး..

အလုပ်တစ်ခုလုပ်တယ်ဆိုတာ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုရှိဖို့လိုတယ်လေ..အရိပ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ အဒေါ်မိသားစုကိုထောက်ပံ့ချင်တာကိုအဖွားမတားပါဘူး...အခုအဖွားဆီကယူထားတဲ့သိန်းနှစ်ဆယ်ကိုလည်းထပ်ရင်းဖို့ယူထားလိုက်...တစ်ခုတော့ရှိတယ်..ကျောင်းပြန်တတ်ရင်တော့..အလုပ်ကိစ္စတွေအားလုံးကိုရပ်ရမယ်...ပညာရေးအပေါ်မှာပဲအာရုံစိုက်မှကြိုက်တာနော်..."

"စိတ်ချပါဖွားညိုရယ်...အရိပ်ကအဖွားရဲ့စကားကိုအမြဲနားထောင်မှာ..."

"အဟင်း...ဒါမှ..အဖွားရဲ့‌အရိပ်...အဖွားသွားနားလိုက်အုံးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဧည့်ခန်းထဲမှ အဖွားထွက်သွားသလိုဦးထွန်းမြိုင်‌လည်း ပြန်သွားသောအခါပိုက်ဆံသိန်းငါးဆယ်ကို ကိုင်ပြီးမတ်တပ်ထရပ်ကာ

ပိစိမနှင့်အကြည့်ချင်းဆုံသွားမိသည်။

"ပိစိမ...သိန်းသုံးဆယ်ဟ..သိန်းသုံးဆယ်တောင်မြတ်တယ်..."

"ဟုတ်ပ...မမရယ်..ပိစိဖြင့်အဲ့ကျောက်တုံးကြီးကို မမ၀ယ်လိုက်တုန်းကဒီလောက်မြတ်မယ်မထင်ထားဘူး...မမအရမ်းတော်တယ်...

ပိစိမကိုမုန့်၀ယ်ကျွေးရမယ်နော်..."

"နင့်တစ်ယောက်တည်းတင်မကဘူး...

အကုန်လုံးကို၀ယ်ကျွေးမှာ...အိမ်ကအလုပ်သမားအကုန်လုံးကို ကြေးအိုးဆီချက်၀ယ်ကျွေးမယ်..လာ...ဦးတင်စိန်ကို၀ယ်ခိုင်းဖို့ သွားရှာရအောင်..."

ကလေးတွေမို့ နှစ်ယောက်သားခုန်ပေါက်ကာ

တစ်ယောက်ပခုံးပေါ်သို့တစ်ယောက်လက်တင်ပြီး ဦးတင်စိန်ရှိရာသို့ ပြေးသွားကာ

ကြေးအိုးဆီချက်တွေကို ၀ယ်ခိုင်း၍တစ်အိမ်လုံးကို ၀ယ်ကျွေးပစ်လိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင်တော့ အန်တီလှခင်ကဦးဆောင်၍ အိမ်အလုပ်သမားများကို ဆီချက်တွေမျှ၍ကျွေးလေသည်။ပုံရိပ်နှင့်ပိစိကတော့ အပိုမှာလိုက်သောပီဇာနှင့်ကြက်ကြော်တွေကို  စားပွဲခုံအပုလေးမှာအကျအနထိုင်၍ အ၀ဆွဲတော့သည်။

"မမလေးပုံရိပ်...ကျန်းမာပါစေ..ချမ်းသာပါစေရှင်...အမြဲတမ်းနုပျိုပြီး..လှပနိုင်ပါစေ..

လိုအင်ဆန္ဒမှန်သမျှ‌ပြည့်နိုင်ပါစေ.."

"မမိကလည်း...ပုံရိပ်ကို..နာမည်ပဲခေါ်ပါဆိုတာ..မမလေးလို့ခေါ်ပြန်ပြီ..တောဆန်လိုက်တာ...ခုခောတ်မှာဘယ်သူမှအဲ့လိုမခေါ်တော့ဘူး..သိရဲ့လား...အခေါ်အဝေါ်တွေကိုမပြင်ရင်..‌ဆီချက်ပန်းကန်ကိုပြန်သိမ်းလိုက်မှာနော် .."

"ဆီချက်ပန်းကန်တော့ပြန်မသိမ်းပါနဲ့ရှင်လေးရယ်...မခေါ်နဲ့ဆိုရင်မခေါ်တော့ပါဘူး..."

"ဒီလိုမှပေါ့...ပိစိမ..နင်ကလည်းပီဇာကိုနင်တစ်ယောက်ပဲ စားနေသိလား...ပေးအုံးငါလဲစားမှာ..."

ပိစိမ၏လက်ထဲမှ ပီဇာကိုလုလိုက်တော့ လက်ထဲမှာတစ်၀က်ပဲပါလာသည်။

သူ့ပီဇာကိုထပ်လုမှာစိုးလို့ ပါးစပ်ထဲသို့အကုန်ထိုးထည့်လိုက်သည့် ပိစိမကိုကြည့်ပြီး ရယ်ရတာပါးစပ်တောင်မစိချင်တော့ပေ။

ဒီလောက်စားနေရတာတောင် ပုံရိပ်ဆီကဟာကို စားချင်တုန်း..

"ဟာ..မမ..အဲ့ဒါသမီးဟာနော်..သူခိုးလက်ကနေတစ်ပြန်မလုရဘူးနော်..."

"အံမာ..သူ့ကိုယ်သူတော့သူခိုးမှန်းသိသားပဲ..."

"ဟား..ဟား..."

ပုံရိပ်အပါအ၀င် မီးဖိုထဲတွင်ရှိသမျှလူအားလုံးလိုလိုပင် ပိစိမကိုဝိုင်း၍စကာ ရယ်ကြလေသည်။ပိစိမဆိုသည်မှာ ဒီအိမ်ကိုရောက်တည်းက ပုံရိပ်၏ဘေးနားကနေမခွာပဲ ညီအစ်မသဖွယ်အမြဲရှိနေတတ်သည်။

ပေါတောတောနေတတ်ပေမဲ့ နှုတ်လုံသူဖြစ်၍ အတွင်းရေးမှန်သမျှကို သူနှင့်တိုင်ပင်ပြီးရင်ဖွင့်တတ်သည်။ပိစိမသာ အနားကနေ

ထွက်သွားခဲ့လျှင် ပုံရိပ်နေတတ်တော့မည်

မထင်ပေ။

"ဟဲ့...စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေနဲ့ပါလား..."

မီးဖို‌ဆောင်ထဲသို့ ယွန်းဆိုင်မှပြန်လာသော အန်တီယဉ်တင့်က၀င်လာလေသည်။

စားသောက်နေကြတာကိုတွေ့တော့ လက်ကိုင်အိတ်ကို ခုံပေါ်သို့ချကာ ပုံရိပ်တို့၏

အနားတွင်လာ၍ရပ်လေသည်။

"ပုံရိပ်လေးက..ကျောက်စိမ်းရောင်းတာမြတ်လို့တဲ့..ကျွန်မတို့ကို၀ယ်ကျွေးတာ..မတင့်ရောစားအုံးမလား..ဒီမှာနှစ်ထုပ်တောင်ပိုနေသေးတယ်..."

"ဟာ...စားမှာပေါ့...ကြေးအိုးဆိုရင်..ကျွန်မကသိပ်ကြိုက်တာ..."

အန်တီလှခင်ကပန်းကန်ထဲသို့ကြေးအိုးထည့်ပေးလိုက်သောအခါ ပုံရိပ်၏ဘေးမှာလာထိုင်၍ စားလေသည်။ပုံရိပ်တို့ထိုင်နေသောနေရာတွင် သစ်သားစားပွဲခုံဝိုင်းလေးသာရှိပြီး ထိုင်ခုံအပုလေးတွေလည်း ရှိလေသည်။

အန်တီယဉ်တင့်သည် အဆင့်အတန်းလုံး၀

မခွဲခြားတတ်ပေ။ဘယ်လိုလူနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် အပေါင်းအသင်းဆန့်သောကြောင့် အကုန်လုံးကချစ်ခင်ကြသည်။

ပုံရိပ်လည်း အန်တီယဉ်တင့်ကို သိပ်ချစ်သည်။ပုံရိပ်လိုအပ်တဲ့အရာရာတိုင်းကို အဖွားကအမိန့်ပေးပြီးစေခိုင်းပေမဲ့ တကယ်လက်တွေ့လိုက်လုပ်ပေးသူမှာ အန်တီယဉ်တင့်ပင်ဖြစ်သည်။ဒီအိမ်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ ကိစ္စအ၀၀ကိုစီမံဆောင်ရွက်နေသူမှာလည်း အန်တီယဉ်တင့်သာဖြစ်လေသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၃၈)🔥 

🍂တစ်နှစ်ခန့်ကြာသော်...

တစ်နှစ်‌ဆိုသော အချိန်ကာလသည်ပုံရိပ်အတွက်တော့ အကွေ့အကောက်များသောတောင်တက်လမ်းပေါ်သို့ မောင်းနှင်နေရသောကားတစ်စီးလို အခက်အခဲအမျိုးမျိုးကိုအသားကျ‌အောင်ကျော်လွှားခဲ့ရသောကာလဖြစ်ခဲ့သည်။

အလှည့်အပြောင်းမျိုးစုံဖြစ်ပွားပြီး ၀မ်းသာတစ်လှည့်၊နာကျင်တစ်လှည့်နှင့် အရာအားလုံးကိုတောင့်ခံနိုင်ခဲ့လေပြီ။

ဘ၀အသစ်တစ်ခုမှာ နေသားကျနေပြီဟုဆိုပါက ပိုမှန်ပါလိမ့်မည်။ဆယ်တန်းမတက်ခင်အထိ ကျောက်အရောင်းအ၀ယ်လုပ်ရာကနေ သိန်းရာနဲ့ချီပြီး စုမိသည်အထိအကျိုးအမြတ်ရခဲ့သည်။

ဖွားညို‌ ပြောခဲ့သလိုပါပဲ ကျောက်မျက်ရတနာတွေဟာပုံရိပ်၏ လက်ပေါ်မှာ ကူးလူးနေသောအဆင့်သို့ ရောက်ခဲ့လေပြီ။

ဖွားညို၏ ဆုံးမသင်ပြမှုများကြောင့် အရွယ်

မတိုင်ခင်ငွေရှာနိုင်လာပေမဲ့ အကျိုးမရှိသောနေရာများတွင် လက်လွတ်စပယ်မသုံးရဟူသော စည်းကမ်းချက်ကြောင့် ရန်ကုန်တွင်ရှိသော ဒေါ်လေးဆီသို့သာ ပို့ပြီးစီးပွားရေးလုပ်ဖို့၊ခြံ၀ယ်ထားဖို့အတွက် ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။

ဖွားညိုကတော့ ပုံရိပ်၏ အကွက်မြင်ပုံကိုသဘောကျပေမဲ့ မုဒိတာမပွားနိုင်သူများကတော့ အန်တီမေဦးနှင့် သူ၏သမီးများဖြစ်သည်။ဖွားညိုကကျန်းမာရေးနဲနဲကောင်းတာနှင့် လုပ်ငန်းခွင်တွေထဲသို့ခေါ်သွားတတ်သောကြောင့် ဘုံပျောက်မှာစိုးသောအန်တီမေဦး‌၏ယောက်ျား ဦးသီဟနောင်ကပါ ပုံရိပ်ကိုအမြင်မကြည်ချင်တော့ပေ။

"အမေ...နောက်မှပေါက်တဲ့ရွှေကြာကိုနေရာပေးနေတာဘာသဘောလဲ..အလုပ်ထဲအထိခေါ်သွားပြီး...ကုမ္ပဏီရဲ့အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့..၀န်ထမ်းတကာကိုလိုက်မိတ်ဆက်ပေးနေတော့...ကျွန်မယောက်ျားကဘာဖြစ်သွားပြီလဲ..အမေ့လုပ်ငန်းတွေမှာ သက်သက်လိုသုံးအလုပ်ခံနေရတဲ့...ရုပ်သေးရုပ်လား..."

"နင်ငါ့ကိုဘာမှ ဘာမှလာအထွန့်တက်စရာမလိုပဲ...ငါ့လုပ်ငန်းကိုငါ့ဘာသာစီစဉ်တာ..

နင်နဲ့မဆိုင်ဘူး..."

"ဘာလို့ မဆိုင်ရမှာလည်း..သမီးယောက်ျားကတော့အမေ့လုပ်ငန်းတွေမှာကြိုးစားပမ်းစားနဲ့နွားအဖြစ်ခံ‌ပြီးနေပေးရသလောက် နောက်ဆုံးမှာအမေရွေ့မဲ့အကွက်က ကျွန်မတို့ခေါင်းပေါ်ကို တက်နင်းမဲ့ကိစ္စကြီး..နောက်ဆုံးမှာကျွန်မတို့ဘယ်လောက်ပဲကြိုးစားပေးပါစေ...ကျွန်မတို့ကအငွေ့ကိုပဲစားရမှာမဟုတ်လား...တကယ်အသီးကိုအသာလေးဖြုတ်စားသွားမှာက..ဟိုကောင်မလေးပဲ...အမေလုံး၀မတရားဘူး..."

"မေဦး..နင်ဘယ်လိုတွေးနေတာလဲ..အဲ့ဒါနင့်တူမအရင်းခေါက်ခေါက်နော်...နင်အရမ်းချစ်တဲ့နင့်မောင်ရဲ့တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးဟဲ့...ကလေးကိုတောင်နင်လိုက်ပြိုင်နေတာမရှက်ဘူး.."

"အို...ကျွန်မချစ်ခဲ့တာကကျွန်မမောင်ကိုလေ..

သူ့သမီးကိုမှမဟုတ်တာ...ဒီလောက်အနေဝေးပြီး သွေးအေးခဲ့တာ...မချစ်ပါဘူး..အမြင်တောင်ကပ်သေးတယ်...ကလေးလို့သဘောထားရင်လည်း...ကလေးနေရာမှာ

အမေထားလေ...အမေဘာလုပ်ချင်နေလဲသမီးသိတယ်နော်...အမေကတကယ်ကိုဘက်လိုက်တယ်..ဇွဲသီဟမင်းလို..

မြေးယောက်ျားလေးတစ်ယောက်လုံးရှိနေ

လျှက်နဲ့...နောက်မှရောက်လာတဲ့ပုံရိပ်ကိုနေရာပေးတယ်...ကျွန်မသမီးတွေကိုတော့...

အမေပစ်ထားရက်တယ်နော်..."

"နင့်သားသမီးတွေအကြောင်းကိုလာမပြောနဲ့..နင့်သားသမီးတွေကတစ်ယောက်မှကောင်းတဲ့ဟာတွေမဟုတ်ဘူး...မျိုးစေ့မမှန်တော့အပင်မသန်တဲ့စကားမှန်နေတာပဲလေ...

နင့်ယောက်ျားအကြောင်းလည်း ငါမပြောချင်လို့ကြည့်နေတာနော်..ငါ့မျက်လုံးနှစ်လုံးပွင့်ပြီး..လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်သေးလို့သာ...အရာအားလုံးပျက်စီးမသွားတာ..နင့်ယောက်ျားလက်ထဲသာအကုန်ရောက်ကြည့်...တစ်စစီတောင်လိုက်ကောက်ရအုံးမယ်...နင့်သားကိုတော့လာထည့်မပြောနဲ့..ဆရာ၀န်လောင်းဖြစ်ပြီး...ကလပ်တက်လိုက်၊ဘားသွားလိုက်နဲ့..

ဆေးသုံးနေပြီလားတောင်မသိဘူး...ပုံရိပ်ရဲ့ခြေဖျားကိုတောင်မမှီဘူး...ပုံရိပ်ကငါပုံသွင်းသလိုနေတယ်...ကြိုးစားချင်စိတ်အပြည့်ရှိတယ်...ကလေးတစ်ယောက်ကိုတောင်ကြောက်နေတည်းက...နင့်ယောက်ျားရဲ့အရည်အချင်းက အခွံပဲရှိတာ...သိထားလိုက်..."

ထိုနေ့က ဖွားညိုနှင့်အန်တီမေဦးတို့အကြီးအကျယ်ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ပုံရိပ်ကြောင့်ပဲပေါ့။အဖွားရဲ့မျက်နှာနဲ့ အန်တီယဉ်တင့်တို့၏ ကာကွယ်ပေးမှုကြောင့်ရော တူမအရင်းဖြစ်တာကြောင့်ပါ ပုံရိပ်ကိုနာကျင်အောင်မလုပ်နိုင်ပေမဲ့ အမြဲတမ်းစကားနာထိုးတတ်တာကြောင့် မမနေခြည်နဲ့မမနန္ဒာတို့ကပါ ပုံရိပ်ကိုအမုန်းကြီးမုန်းလာခဲ့ကြတယ်။

မမနေခြည်နဲ့ပုံရိပ်ကဆယ်တန်းတက်သော ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းချင်းတူနေသည့်အတွက် ကျောင်းမှာပုံရိပ်ကို သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အနိုင်ကျင့်တာမျိုးတွေရှိပေမဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံးအဖွားကို ပြန်မပြောပြခဲ့ဘူး။

လမ်းလျှောက်ရင် ခြေထိုးခံတယ်။

တမင်ရေနဲ့ပတ်တယ်။

မုန့်ဈေးတန်းမှာ ပုံရိပ်၀ယ်မဲ့မုန့်တွေကို လု၀ယ်တဲ့အပြင် ပုံရိပ်ကိုလိုက်ကြိုက်နေတဲ့ကောင်တွေကိုပါ သူကသူ့ကိုပြန်ကြိုက်အောင်လုပ်တယ်။တကယ်တော့ ပုံရိပ်ဘက်ကဘာမှအကျိုးမယုတ်သွားပဲ သူ့ကြောင့်ကောင်လေးတွေရန်ခဏခဏဖြစ်လို့ အန်တီမေဦးသာမျက်နှာငယ်နဲ့ ဆရာမဆီလာတွေ့ပြီး

တောင်းပန်ရတာခဏခဏဖြစ်လာသည်။

"ပုံရိပ်ကအဆင့်တစ်ရပါတယ်...အားလုံးပဲပုံရိပ်လိုကြိုးစားကြနော်..."

"ပုံရိပ်က...မြို့နယ်အဆင့်အင်္ဂလိပ်စာထူးချွန်မှာ၀င်ပြိုင်ရမယ်နော်...."

"တိုင်းအဆင့်ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှာ ပထမဆုရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်.."

"ပုံရိပ်...နင်အရမ်းတော်တယ်...ငါတို့နားမလည်တဲ့စာတွေကိုလည်း...ရှင်းပြရမယ်နော်..."

"ပုံရိပ်..ငါတို့ကနင်နဲ့ပဲထိုင်ချင်တာ...နင်နဲ့ထိုင်ရင်...စာပိုရတယ်..စာနားမလည်ရင်...နင်ကရှင်းပြလို့...ဒီတစ်တန်းလုံးမှာနင့်ကိုအခင်ဆုံးပဲ..နင်တို့ကအရမ်းချမ်းသာတာတဲ့..ဆရာမတွေပြောနေတာကြားမိတယ်...

ဒါပေမဲ့နင်ကမာနမကြီးဘူးနော်..."

ကိုးတန်းတုန်းက အဆင့်‌ဘိတ်‌ချေးရခဲ့သော ပုံရိပ်သည်ဆယ်တန်းရောက်သောအခါ  အဆင့်တစ်ဆို‌သောနံပါတ်သည် ပုံရိပ်၏

နာမည်နှင့်တွဲပါလာနေကြနံပါတ်တစ်ခုဖြစ်နေလေပြီ။ထူးချွန်ပြိုင်ပွဲတိုင်းတွင်လည်း ပုံရိပ် ပါ၀င်ခွင့်ရ၍ပုံရိပ်၏အိပ်ခန်းထဲတွင် 

ဆုတံဆိပ်များတစ်ခုပြီး တစ်ခုတိုးလာခဲ့သည်။

ကျောင်းမှာအရေးကြီးပွဲများ ရှိတိုင်းလည်းအဖွားက ပွဲလာတက်ပေးသည့်အတွက်

မမနေခြည်နှင့် ပုံရိပ်သည်ကျောင်းတွင်မျက်နှာအပွင့်ဆုံးကလေးများဖြစ်လာခဲ့သည်။

အတန်းထဲရှိ သူငယ်ချင်းများကအစ ပုံရိပ်နှင့်ပဲ ထိုင်ချင်ကြသည်အထိ ဖြစ်လာသည်။

ပုံရိပ်နှင့်ထိုင်လျှင် စာရပါသတဲ့။စန္ဒယားတီးတာနှင့် လုပ်ငန်းအကြောင်းတွေကို မသင်ရတော့ပေမဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်၏

တာ၀န်သည် အင်မတန်လေးလံလှသည်။

နေရာတိုင်းမှာထူးချွန်နေခြင်း၏နောက်ကွယ်မှာ ပုံရိပ်၏ပေးဆပ်ရသောလုပ်အားသည် သာမာန်ကျောင်းသားများရူးလောက်ချင်စရာဖြစ်သည်။

ကျောင်းကနေအိမ်ကိုရောက်သည်နှင့် ဂိုက်ဆရာကအိမ်မှာအဆင်သင့်စောင့်နေလေ့ရှိသည်။အိမ်ကိုရောက်သည်နှင့် ခဏတောင်

မနားရပဲ စာကြည့်ခန်းထဲသို့တန်းသွားကာဘာသာရပ်ဆရာတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်နှင့်သင်ရသည်။

ပုံရိပ်၏ကျူရှင်သည်သူများတွေလို အပြင်မှာမဟုတ်ပဲ အခန်းတစ်ခုထဲမှာဖြစ်သည်။စကားပြောစရာသူငယ်ချင်းအဖော်မရှိပဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တိကျမှန်ကန်စွာအလုပ်လုပ်သောဆရာများနှင့် စာသင်ရသည်။

မမနေခြည်ကတော့ ပုံရိပ်နှင့်အတူမသင်ချင်၍ဆိုကာ အပြင်ကျူရှင်ကိုကားနှင့်အသွားအပြန်လုပ်လေသည်။

"ကျူရှင်သွားတက်ရင်..အသွားအပြန်မှာအချိန်ပုပ်တယ်...ပြီးရင်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဟေးလားဝါးလားလုပ်အုံးမယ်..နေခြည်တို့.

နန္ဒာတို့တုန်းတည်းကစောင့်ကြည့်နေတာ..

ကျူရှင်သွားမယ်ဆိုပြီး..ရုပ်ရှင်ရုံကိုသွားရင်သွားနေတာ..အပြန်ကြတော့လည်း အိမ်ကိုတန်းပြီးပြန်မလာကြဘူး...ဟို၀င်၊ဒီထွက်နဲ့

..ကျောင်းသားဆိုတာ..စာကြိုးစားရမဲ့အရွယ်လေ..သူ့အရွယ်နဲ့သူအလုပ်ကိုကြိုးစားမှ..

အချိန်တစ်ခုရောက်လာရင်အောင်မြင်နိုင်မှာ...အချိန်ကိုတန်ဖိုးထားရမယ်.

အချိန်ကတော့သူ့ဘာသာလည်ပတ်ပြီးကုန်သွားမှာပဲ..အဲ့အတောအတွင်းမှာဘာမှမလုပ်ရင်ဘာမှမရဘူး..အချိန်ကိုနောက်ပြန်လှည့်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့..ရူးနေလို့ပဲ..လုပ်စရာရှိတာကို လုပ်ရမဲ့အချိန်မှာအပြီးလုပ်..."

အဖွား၏စကားများသည် အဓိပ္ပာယ်ကောက်တတ်လျှင်တော့ မှန်ကန်နိုင်ပေမဲ့

တစ်ဖက်မှာတော့စစ်မှန်သော ခင်မင်မှုရှိသည့်သူငယ်ချင်းမျိုးနှင့် ဝေးသွားခဲ့ရသည်။‌

ဆယ်တန်းကျောင်းသားများ၏ အချိန်တော်တော်များများသည်ကျောင်းမှာထက် ကျူရှင်မှာကုန်ဆုံးရတာကများသည်။ကျောင်းလာတက်သော သူငယ်ချင်းများသည် ကျူရှင်တူသူများရှိသောအခါ သူ့အဖွဲ့နှင့်သူစကားဖွဲ့ပြောလျှင် ပုံရိပ်ကအထီးကျန်ရသည်။

ပုံရိပ်ကို စကားလာပြောလျှင်တောင် စာကိစ္စကလွှဲ၍ အခြားပုဂ္ဂိုလ်ရေးများကိုပြောလေ့မရှိကြပေ။အချို့ကျောင်းသားများကတော့ ငယ်ငယ်တည်းကအတန်းတူတူတက်ပြီးခင်မင်လာကြသူများဖြစ်ကြပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ဆယ်တန်းနှစ်မှဒီကျောင်းမှာ တက်ရသူဖြစ်သည်။

အဖွား၏ စေတနာကိုနားလည်ပေမဲ့

တခါတလေမှာအဖွား၏စီမံကွပ်ကဲမှုတွေကနေ ရုန်းထွက်ချင်မိသည်။ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်၏

ဘ၀ကိုအခြားသူတွေ အထင်အမြင်မသေးရအောင်မွန်းမံပေးသူဖြစ်နေ၍ အဖွားကိုပုံရိပ်မတော်လှန်ချင်ပေ။

"ပုံရိပ်ရေ...ဒီမှာ...အန်တီတင့်ကဒီမှာ..."

"မမ...ပိစိမတို့ကဒီမှာ...."

စာမေးပွဲခန်းထဲကနေထွက်လာသောအခါ ကျောင်းအပြင်ဘက်တွင်မိဘများက ဝိုင်းအုံပြီးသားသမီးများကို ကြိုနေကြလေသည်။

ထို့ကြောင့်ကျောင်းရှေ့တွင် လူများအုံကြွနေပြီး ဈေးသည်များ၏အသံများကလည်း ဆူညံနေလေသည်။ပုံရိပ်ကို လက်လှမ်းပြနေသော အန်တီယဉ်တင့်နှင့်ပိစိမအနားသို့ပြေးသွားလိုက်ပြီး ပိစိမကမ်းပေးသော အအေးဗူးလေးကို ဖောက်သောက်လိုက်သည်။

"မမဖြေနိုင်လား..."

"အင်းဖြေနိုင်ပါတယ်..."

"ဟေး...လွတ်ပြီ...ကျွတ်ပြီကွ..ဟားဟား..

ငါတို့ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရအောင်..စာမေးပွဲနောက်ဆုံးအထိမ်းအမှတ်အဖြစ်ပေါ့..."

"ဘုရားကိုသွားကြမလား...ပြီးရင်မုန့်သွားစားကြမယ်..."

ဆယ်တန်းစာမေးပွဲနောက်ဆုံးနေ့ဆိုတော့ ကျောင်းသားများသည်လည်းအပျော်ကြီးပျော်နေကြလေသည်။ပုံရိပ်လည်းပျော်ပါသည်။ကျောင်းတွေပိတ်သွားတော့ တစ်နှစ်ပတ်လုံးပင်ပန်းခဲ့ရသမျှကို အတိုးချ၍နားပစ်မည်ဟု စဉ်းစားထားမိသည်။

"ပုံရိပ်...လာ..ဟိုမှာအိမ်ကကားစောင့်နေတယ်..."

မလေးရှားပိတောက်ပင်ကြီး၏အောက်‌တွင် ရပ်ထားသောကားအနက်ရောင်လေးဆီသို့သုံးယောက်သားသွားလိုက်တော့ ဦးတင်စိန်ကကားတံခါးကိုဖွင့်၍ ပြုံးပြလာသည်။

စာမေးပွဲအဆင့်ကြီးဖြေရသောအခါ ပုသိမ်

ကြီးမြို့နယ်၏ အထက်တန်းကျောင်းမှာဖြေရခြင်းဖြစ်၍ အိမ်သို့သိပ်ကြာကြာကားမမောင်းလိုက်ရပဲရောက်လေသည်။

ပေါ်တီကိုအောက်မှာကားကို ရပ်လိုက်ပြီး ကားပေါ်မှဆင်းသည်နှင့် အဖွားဆီသို့တန်း၍ပြေးသွားမိသည်။မမ‌နေခြည်ကတော့ သူ့အမေဘယ်အချိန်ကလာကြိုသွားသလဲမသိပေ ဧည့်ခန်းမှာထိုင်ပြီး ဖုန်းနှိပ်နေလေသည်။

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကတော့ကျောင်းစိမ်း၀တ်စုံလေးနှင့် တင်ပါးလောက်အထိ ရောက်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ဆံပင်အုံထူထူနက်နက်များကို ကျစ်စံမြီးကျစ်ထားသော ပုံရိပ်ကိုသာပြုံး၍ ကြည့်နေလိုက်သည်။

"ဖွားညို...."

"ဟော...အရိပ်..ပြန်ရောက်ပြီလား..."

အဖွားသည်ကုတင်ပေါ်တွင် ခြေဆင်း၍

ခေါင်းအုံးကိုကျောအောက်မှာခုထားပြီး

စာအုပ်ဖတ်နေလေသည်။အဖွား၏ဘေးနားသို့ အမြန်သွက်သွက်သွားလိုက်ပြီး ကုတင်စွန်းမှာအိကနဲနေအောင် ထိုင်ချလိုက်မိသည်။

"ဖွားညို...သမီးတို့စာမေးပွဲပြီးသွားပြီ..."

"အဲ့တော့..အရိပ်ကအဖွားဆီကနေဘာလိုချင်သလဲ..."

အဖွားသည်ပုံရိပ်၏ မျက်၀န်းလေးတွေကိုကြည့်ပြီး ကလေးပိစိလေးသဖွယ်မေးစေ့ကိုကိုင်လှုပ်၍မေးလေသည်။ပုံရိပ်တစ်ခုခုလိုချင်နေမှန်း သိနေသောအဖွားကိုမအံ့ဩတော့ပါဘူး။ဒါပေမဲ့ ခွင့်တောင်းမဲ့ကိစ္စကနဲနဲကြီးနေတော့ မပြောရဲဘူးဖြစ်နေသည်။

"အဖွား...သမီး...ဒီနှစ်သင်္ကြန်မှာရန်ကုန်ကိုခဏပြန်ချင်တယ်..."

"ဟင်...အဒေါ့်ယောက်ျားနဲ့မတည့်ဘူးဆို..."

"ဒါပေမဲ့..အခု..အဒေါ့်ယောက်ျားကသူ့ရွာကိုသူပြန်သွားပြီ..အဒေါ်နဲ့တူတူနေတာမဟုတ်တော့ဘူးအဖွားရဲ့.."

"မသွားရဘူး..."

"ဟင်..."

"ဒီနှစ်သင်္ကြန်လည်း..မန္တလေးမှာပဲနေရမယ်..

ဆယ်တန်းပြီးပြီဆိုတော့..လေ့လာရမဲ့အရာတွေကပိုများလာပြီ..အရိပ်အတွက်အဖွားစီစဉ်ထားတာတွေအများကြီးရှိတယ်..အဖွားရဲ့မျက်ကွယ်မှာတစ်ယောက်ယောက်ကသွေးထိုးလှုံ့ဆော်လို့..စိတ်ဓာတ်ပျက်ပြားသွားမှာတွေလည်းအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး...လည်ချင်ရင်နေခြည်တို့၊နန္ဒာတို့နဲ့အတူ..မန္တလေးသင်္ကြန်ကိုတစ်ရက်လောက်တော့လွှတ်ပေးမယ်.."

"အဖွားရယ်...မမနန္ဒာတို့နဲ့က..တည့်မှမတည့်တာ..သူတို့နဲ့အတူမလည်ချင်ပါဘူး...ရန်ကုန်ကိုပဲပြန်ချင်တယ်...လေးရက်လောက်ပဲနေမှာဥစ္စာကို ဘာလို့မလွှတ်ရတာလဲ..မရဘူး..

ဒီတစ်ခါတော့ သမီးရအောင်သွားမှာ..."

"မသွားရဘူးလို့ပြောနေတယ်နော်...အဖွားမကြိုက်ဘူး...မသွားနဲ့..."

"အဖွားမကောင်းဘူး..အဖွားဖြစ်စေချင်သလိုအဖွားစိတ်တိုင်းကျအောင် နေပေးရဲ့သားနဲ့..သမီးရဲ့ဆန္ဒကိုတော့ဒါလေးတစ်ခုပဲတောင်းမိတာတောင် ခွင့်မပြုပေးဘူး..အဟင့်

..."

"ဒုန်း!!!!!"

အဖွား၏အခန်းတံခါးကို အသံမြည်အောင်ပိတ်ခဲ့လိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ပြေးတက်လာခဲ့လိုက်ကာ အိပ်ယာထဲမှာ‌လှဲချရင်း ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုနေမိသည်။ပုံရိပ်ဟာအဖွားအတွက်တော့ သက်မဲ့အရုပ်တရုပ်လိုပဲ။

အဖွားပြုပြင်ချင်တဲ့နေရာကို ပြုပြင်ပေးပြီးအဖွားဆွဲခေါ်ရာကိုပဲ လိုက်ရသည့်ဘ၀ဖြစ်နေသည်။

ထိုင်ဆိုထိုင်၊ထဆိုထ ပြောသမျှကိုသာနာခံရပြီး မလှုပ်နှင့်ဆိုလျှင် အသက်တောင်ရှူခွင့်မရှိတော့ဘူးတဲ့လား။ပုံရိပ်လိုချင်တာကနွေးထွေးမှု၊ကြင်နာမှု၊ဂရုစိုက်မှုပါပဲ။အထိန်းချုပ်ခံချင်တာမဟုတ်ဘူး။ခံစားချက်နဲ့လှုပ်ရှားသွားလာချင်တာ။

"ဒေါက်...ဒေါက်...ပုံရိပ်...ထမင်းစားရအောင်..."

"မစားဘူး...ဘာထမင်းမှမစားချင်ဘူး..."

ဘယ်သူပဲတံခါးလာခေါက်ခေါက် ပုံရိပ်ငြင်းပစ်သည်။တစ်ခါလေးပဲ အဆုံးအစွန်အထိခေါင်းမာမည်ဟု တွေးထားလိုက်သည်။

မိစုနှင့် ဒေါ်လေးတို့ကိုလွှမ်းသည်။

ပြီးတော့ဆရာ့ကိုလည်း လွမ်းပါသည်။

ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်လေးနှင့် အီးမေးလ်ကိုရေးထားသောစာရွက်လေးပျောက်သွား၍ အဆက်အသွယ်မရတာကြာလေပြီး။

အတိတ်ကိုပြန်မသွားချင်ပေမဲ့ အတိတ်မှာကျန်ခဲ့သောလူတွေကိုတော့ ပြန်တွေ့ချင်မိသည်။အဖွားခွင့်ပြုပေးရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။

"ဒေါက်...ဒေါက်!!!ပုံရိပ်လေး...အဖွားကထမင်းအတူစားရအောင်တဲ့...ဆင်းခဲ့ပါကွယ်...မနေ့ကကျောင်းကနေပြန်လာတည်းကဘာမှမစားရသေးဘူးမဟုတ်လား

ကိုယ့်ကိုကိုယ်မနှိပ်စက်ပါနဲ့...."

"မစားဘူး..မစားဘူး...ဒေါ်လေးတို့ဆီကိုအလည်သွားဖို့ ခွင့်မပြုမချင်းမစားဘူး..."

"အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ကွယ်..."

"လုပ်မှာပဲ...အဟင့်...ဒါလေးပဲခွင့်တောင်းမိတာပါ..အခြားကြီးကြီးမားမားလည်းမဟုတ်ပဲနဲ့...အဖွားသိပ်ရက်စက်တယ်..."

ဒုတိယမြောက်နေ့အထိ ဆက်လက်၍ ဆန္ဒပြမိလေသည်။အမှန်တော့ပုံရိပ်၏အခန်းထဲတွင် စာကျက်ရင်းစားဖို့မုန့်တွေအဆင်သင့်ရှိပါသည်။အဖွားကိုဆန္ဒပြချင်၍ တမင်ကိုမထွက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါလုပ်နေတာ...မှားများနေပြီလား..အဖွားကကျန်းမာရေးသိပ်ကောင်းတာမဟုတ်ဘူး..

စိတ်ဆင်းရဲပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှဒုက္ခပါပဲ..."

ကိုယ့်ဘာသာ တောင်တွေးမြောက်တွေ့နှင့် အခန်းတံခါးကိုဖွင့်၍ အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ထမင်းစားခန်းသို့ရောက်သောအခါ အဖွားသည်ပုံရိပ်ကိုတကယ်စောင့်နေလေသည်။နေ့လည်ဘက်ကြီးဖြစ်၍

အန်တီမေဦးတို့မိသားစုကတော့ မရှိပေ။

"အစာငတ်ခံပြီး..ဆန္ဒပြနေတာမဟုတ်ဘူးလား..."

အဖွားကိုအားနာသလိုကြည့်လိုက်မိသည်။အဖွားနှင့်နေပါများပြီး ရင်းနှီးလာတော့နွဲ့ဆိုးဆိုးချင်လာမှန်း ကိုယ့်ဘာသာသိပါတယ်။အဖွားများ စိတ်ဆိုးနေသလားလို့အကဲခတ်လိုက်မိတော့ ခပ်တည်တည်နှင့်ပင်ထမင်းကို ဇွန်းနှင့်ခပ်၍စားနေလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ပုစွန်ထုပ်ဟင်းကိုစယ်ပြီး စားလို့မ၀င်၍ ဟိုထိုးဒီထိုးနှင့်လျှောက်လုပ်နေမိသည်။

"လေးရက်ပဲနော်...နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ကြရင်...ချက်ချင်းပြန်လာရမယ်..."

ပုစွန်ထုပ်ကို ခရင်းနှင့်ထိုးချလိုက်မိရာမှ အဖွား၏စကားကြောင့် ချော်ထွက်သွားလေသည်။ပုံရိပ်နားကြားမှားသွားတာများလား။မတ်တပ်ရပ်နေသော ပိစိမကိုကြည့်လိုက်တော့ အိုကေဆိုပြီးလက်မနှင့်လက်ညှိုးကိုကွေးပြသည်။

"အား...အဲ့ဒါကြောင့်ဖွားညိုကိုချစ်နေရတာ..မွ..မွ.."

"ဟဲ့...ဟဲ့...ဒီမှာထမင်းစားနေတယ်လေ.."

"ဟီး...ပျော်လို့ပါအဖွားရဲ့..."

"အင်း...သင်္ကြန်ကရောက်ဖို့လိုသေးတယ်..

ဒီကြားထဲမှာ လုပ်စရာရှိတာတော့ပုံနှန်အတိုင်းလုပ်ရမှာနော်..."

"စိတ်ချ..အဖွားစကားကိုတသွေမသိမ်းလိုက်နာမှာ.."

"အဟွန်း..လိုက်နာလို့ပဲ..."

အဖွားရယ်သလို ပုံရိပ်လည်းရယ်လိုက်မိသည်။စိတ်ကတော့ ယခုတည်းကရန်ကုန်ကိုပြန်ရောက်နေလေပြီ။ပုံရိပ်ပို့ပေးသော ငွေတွေနှင့်ဒေါ်လေးတို့ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေနေရတာကိုမျက်ဝါးထင်ထင်မြင်ကြည့်ချင်နေမိသည်။ပြီးတော့ ပုံရိပ်၏ဘ၀မှာတွယ်တာမိသည့် တစ်ဦးတည်းသောအမျိုးသားတစ်ယောက်ကိုရောပေါ့။

=======================================================================

🌹ဆူးကြိုး  🌹  အခန်း(၃၉)

"ဒေါ်လေးရေ..ဒေါ်လေး..."

"ဟယ်...ပုံပုံလာပြီ..."

ခြံစည်းရိုးကိုဝါးချပ်များနှင့်ကာထားသော

ပေနှစ်ဆယ်ပတ်လည်ခြံလေးရှေ့သို့ရောက်သည်နှင့် ကားကိုရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီးကားပေါ်မှအထုပ်ကြီးအထုပ်ငယ်ကို ဆွဲချလာလျှက် 

လူထက်အသံကအရင်ရောက်နေလေသည်။

ကားဒရိုင်ဘာကြီး ဦးတင်စိန်သည်အထုပ်များကို ချပေးပြီး ပုံရိပ်၏နောက်ပါးတော်ပိစိမကလည်း လက်ဆောင်ထုပ်တွေကိုမထားလေသည်။ဒေါ်ရှင်းသန့်ကတော့ သစ်အိမ်လေးပေါ်မှ ဖိနပ်တောင်မပါပဲခပ်မြန်မြန်ပြေးဆင်းလာပြီး ခြံ၀သို့ရောက်သည်နှင့် သူ့တူမကိုပြေး၍ဖကါလိုက်သည်။

"ပုံပုံရယ်ထွားလာလိုက်တာကြည့်စမ်း

...ဒေါ်လေးကညနေလောက်မှရောက်မယ်ထင်တာ...ငါ့တူမလေးပင်ပန်းနေမှာပေါ့.."

"မပင်ပန်းပါဘူး...ဒေါ်လေးရယ်...ပြန်လာချင်လွန်းလို့..မနက်သုံးနာရီခွဲလောက်တည်းကထွက်လာတာ..ဒေါ်လေးကိုလွမ်းနေတာပါဆို...ဟင်းကောင်းချက်ထားတယ်မဟုတ်လား..ဒေါ်လေးရဲ့လက်ရာကိုသတိရနေတာ.."

"အမယ်လေး..ချက်ထားပါ့တော်...တို့ပုံပုံလေး..ကြိုက်သမျှကိုအစောကြီးဈေးသွားပြီး ချက်ထားတယ်..ဟွန့်..အဒေါ့်ကိုသတိရတယ်ဆိုပြီး..ရောက်တာနဲ့ဘာဟင်းချက်သလဲ

တန်းမေးတော့တာပဲ.."

"ဟီး...ဒေါ်လေးကလည်းသတိရလို့ပါဆို..

ဒေါ်လေးရဲ့လက်ရာကိုရော..ကလေးတွေကိုရော..သတိရတာမှအရမ်းပဲ....."

"အမယ်လေး..ခဏခဏဖုန်းဆက်နေပြီးတော့လဲ..သတိရတာပဲလား..."

"ဟဲ..ဟဲ...."

တစ်နှစ်ကျော်လေးအတွင်းမှာ အသွေးအမွေးတွေကအစအများကြီးပြောင်းလဲသွားပါသော အပျိုလေးပေါက်စသည် အဒေါ်ဖြစ်သူကို

မှီနွှဲ့၍ ချွဲနွဲ့နေသေးတာမို့ ဒေါ်ရှင်းသန့်လည်းပို၍၀မ်းသာ ရွှင်မျှမဆုံးဖြစ်နေသည်။

ဘယ်လောက် အနေဝေးဝေးသွေးမအေးသွားသော ကောင်မလေးပင်။သံယောဇဉ်သိပ်ကြီးပြီး ချစ်ခင်သူတွေကိုဘယ်တော့မှမမေ့ထားတတ်သည့် ကောင်မလေးဖြစ်သည်။

"မကြီးပုံရေ...မကြီးပုံ!!!!"

"ဟယ်..မိစုနဲ့ထွန်းကို...အမယ်လေး..မမရဲ့အချစ်လေးတွေ..."

ဘယ်ချောင်မှာသွားဆော့နေကြသလဲမသိပေမဲ့ ပုံရိပ်ကိုမြင်တာနဲ့ ကဆုန်ပေါက်ပြီးအော်ခေါ်ကာ ပြေးလာကြလေသည်။ပုံရိပ်လည်း မြေကြီးပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဆီးကြို၍ဖက်ထားလိုက်သည်။အာဘွားတွေလည်း ပေးလိုက်ကြတာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးသူတို့ရဲ့ သထွေးတွေကြီးပဲ။

"မကြီးပုံ...သားတို့ဆီကိုလာလည်တယ်နော်..

ဟီး..ပျော်လိုက်တာ..."

"မကြီးပုံ..ဒီတစ်ခါအကြာကြီးနေမှာလားဟင်.."

"နေမှာပေါ့...မကြီးပုံက..လေးရက်တောင်နေမှာ..."

"မကြီးပုံမကောင်းဘူးသိလား..မိစုတို့ကို

မန်းလေးကိုလည်း မခေါ်သွားဘူး..မိစုက

မန်းလေးကိုတွားချင်လို့ပါဆို..."

"ဟဲ့..မန္တလေးပါဟာ..စကားလည်းမပီဘူး..

ခိ..ခိ..ခိ..."

သူ့ညီမကိုလှောင်ပြီး ထွန်းကိုလေးကရယ်တော့ အရင်လိုကြက်တောင်စည်းလေးနဲ့မဟုတ်တော့ပဲ ဆံပင်ဂုတ်ထောက်လေးနဲ့ 

မိစုက စိတ်ကောက်သွားလေသည်။

နှုတ်ခမ်းလေးကိုထော်လို့...။

"မကြီးပုံ...သားတို့ကိုအကြာကြီးပဲပစ်ထားခဲ့တယ်နော်..ဖုန်းပဲဆက်ပြီး..ခုမှပေါ်လာတော့တယ်..."

"အော်‌..အော်..ဟုတ်လား..ဒီကမကြီးပုံတကယ်ဆိုးတာပဲနော်..."

"အင်း..အများကြီးဆိုးတာပေါ့..ဒီတစ်ခါပြန်ရင်..သားတို့လည်းလိုက်မှာနော်.."

"ဟဲ့..ကလေးတွေ..နင်တို့ဟာကလည်းခုမှရောက်တယ်...ခုပဲပြန်သွားခိုင်းနေတယ်..

အိမ်ပေါ်လေးဘာလေးတက်ပါစေအုံးလား..."

"ရပါတယ်..ဒေါ်လေးရယ်..သူတို့စိတ်ထဲရှိတိုင်းပြောနေတာ...ပြောကြပါစေ..."

"မေကြီးကလည်း..မကြီးကတောင်ဘာမှမပြောပဲနဲ့ သက်သက်စိတ်ပုပ်တာ..."

မိစုလေးက သူ့အမေကိုမျက်စောင်းထိုးပြီးပြောလိုက်တော့ အကုန်လုံးရယ်မိကြလေသည်။တကယ့်အတတ်ကလေးတွေပါလား။

"ကဲ...မကြီးပုံကိုစိတ်မဆိုးကြပါနဲ့နော်...ဒီကမန္တလေးကနေတောင်...အရုပ်တွေ၀ယ်လာခဲ့ရတာ...မိစုအတွက်ဆိုပြီး..ဘိုမရုပ်လေးတွေနဲ့..ထွန်းကိုအတွက်..ပါဝါရိန်းကျားအရုပ်တွေအကတ်လိုက်၀ယ်လာခဲ့ရတာ..."

"ဟာ...တကယ်လား...."

"တကယ်ပေါ့..."

"ဟား..ဟား..ပျော်လိုက်တာ..."

ကလေးတွေဆိုတာ လက်ဆောင်ကိုဘယ်အချိန်ရရ အရမ်းပျော်ရွှင်တတ်သူလေးတွေပင်။အခုလည်း ခုန်‌ပေါက်နေလိုက်ကြတာ မျောက်ပေါက်ကလေးတွေလိုပဲ။

ကလေးနှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲပြီး ခြံထဲသို့၀င်မယ်လုပ်တော့ ခြံပြင်ထွက်၍ကြည့်နေသော အိမ်နီးနားချင်းများကလည်း နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

"ပုံရိပ်က..အရမ်းလှပြီးထွားလာတာပါလားအေ..ငါ့တူမကြီးကိုမှတ်တောင်မမှတ်မိဘူး..

ကြည့်စမ်း...မန္တလေးသူကြီးဖြစ်နေပြီပေါ့လေ...တို့ဖို့ကျုံးရေလေးနဲနဲလောက် ခပ်မလာခဲ့ဘူးလား..."

"အဒေါ်‌ရယ်..ကျုံးရေခပ်ဖို့နေနေသာသာ..

ကျုံးထဲကိုတောင် မဆင်းရဲပါဘူး...ခဏနေမှ လက်ဆောင်လာပေးပါ့မယ်နော်..."

"အေးပါကွယ်..ငါ့တူမကြီး..ဟိုမှာအဆင်ပြေတယ်မဟုတ်လား..အဖွားဆီမှာသွားနေရတာဆို...အခုရောဘယ်နှစ်ရက်နေမှာလဲ..."

"ဟုတ်ကဲ့..ပြေပါတယ်..အဖွားကတော့နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ ပြန်လာရမယ်လို့ပြောလိုက်တယ်..."

"အေး...အေး...အဒေါ်တို့အိမ်ကိုလည်း အားရင်အလည်လာခဲ့ပေါ့နော်..အိမ်မှာကသားနှစ်ယောက်ရှိပေမဲ့..အလုပ်ပဲသွားနေကြတော့ ပျင်းနေတာကွဲ့.."

"ဟုတ်ကဲ့..လာခဲ့ပါ့မယ်ရှင့်.. "

"အေးကွယ်..ဆက်ဆက်လာခဲ့နော်..မျှော်နေပါ့မယ်...ထမင်းလည်းကျွေးချင်လို့ပါကွဲ့..

အဒေါ့်သားတွေကသိပ်လိမ်မာတာ..

အရက်မသောက်၊ဆေးလိပ်မသောက်..

မိန်းမကိစ္စလည်းရှုပ်ရှုပ်ရှက်ရှက်မရှိဘူး..

.ဒါပေမဲ့ကွယ်..လူပျိုကြီးတွေဆိုတော့..သမီးလေးတစ်ယောက်တော့လိုချင်သား..ပုံရိပ်လေးသာအဒေါ့်သမီးလေးဖြစ်ရင်..

ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲနော်..."

အင်!!..စကားအသွားအလာကပုံရိပ်အကြောင်းကိုပြောရာကနေ သူ့သားတွေဆီဘက်သို့လှည့်သွားသည်။သူ့သားတွေကို

 ပုံရိပ်မသိသလို သူ့ကိုလည်းမသိပါဘူး။အဒေါ်တို့နဲ့အိမ်နီးချင်းမို့လို့သာ နှုတ်ဆက်စကားပြောနေမိပေမဲ့ ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်နဲ့မဆိုင်တဲ့စကားတွေကို ပြောနေရတာလဲ။

"မဝေမာရေ...ကျွန်မတူမလေးကသုံးနာရီခွဲတည်းက မန္တလေးကနေထွက်လာရလို့..

ခရီးပန်းနေပြီရှင့်..နားဖို့ခေါ်သွားလိုက်တော့မယ်နော်..."

"အော်..အင်း..အင်းပါ.."

"ဘာအင်းပါလဲ..အဲ့ဒီ့အန်တီဝေမာကြီးက

သိပ်စကားများတာပဲ..ဟွန့်..."

ဒေါ်လေးကအတင်းခြံထဲသို့ ဆွဲခေါ်သလို မိစုကလည်း မျက်စောင်းထိုး၍ခြေဆောင့်ကာအနောက်မှ ကွတကွတနှင့်လိုက်လာလေတော့ ပုံရိပ်ရယ်လိုက်မိသည်။ပိစိမနှင့်ဦးတင်စိန်ကလည်း အထုပ်တွေဆွဲကာအနောက်မှပြေးလိုက်လာပြီး အတူအိမ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။

"ငါ့တူမကြီးလူကဲခတ်ညံ့သေးတာပဲ..ဟိုကညည်းကိုပိုက်ဆံရှိမှန်းသိလို့..ချွေးမတော်ချင်နေတာဟဲ့...စကားလက်ခံပြောနေလိုက်တာများ..သူဘာမေးမေး..မသိဘူးလို့ပြောလိုက်ပြီးရော.."

"အော်..ဒေါ်လေးကလည်း အိမ်နီးချင်းတွေဆိုတော့..ဒေါ်လေးတို့အခက်အခဲတစ်ခုခုဖြစ်ရင် ကူညီပေးပေါ်ရအောင် ဖော်ရွေပေးတဲ့သဘောပါပဲ..."

"မမကလည်း..အဲ့အဒေါ်ကြီးရုပ်ကိုကြည့်တာနဲ့..စောလူမင်းကိုငမျှားချိပ်မှာထားပြီး..

ကျန်စစ်သားကို အမိဖမ်းနေချင်မှန်းသိသာနေတဲ့ဥစ္စာ..."

"နင့်ဟာကလည်း..ဟား..ဟား.."

"မရယ်ပါနဲ့..တို့မမကဆယ်ကျောသက်လှသွေးကြွယ်နေတဲ့မင်းသမီးလေး..သူ့သားတွေကဖြူသလား..မဲသလားမသိပဲနဲ့..သမီးတော်ချင်သလေး..ဘာလေးနဲ့...ဟွန့်.."

ဒေါ်လေးနဲ့ပိစိမသည် ပုံရိပ်ကိုအလယ်မှာထားပြီး အမျိုးမျိုးစကားချွေနေလေတော့

ဦးတင်စိန်ကပါရယ်ချင်ပက်ကျိဖြစ်နေလေပြီ။

ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ ပုံရိပ်၏ပေါင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တစ်ဖက်ဆီမျှခွဲ၍ ထိုင်ကြလေသည်။

"ကဲ..တော်ပါပြီ..သိပါပြီ..သူ့သားတွေကိုလည်းစိတ်မ၀င်စားပါဘူး...ဒေါ်လေး..

ဦးတင်စိန်ကိုထမင်းကျွေးဖို့လုပ်ပါအုံးနော်...

မန္တလေးကိုနေ့ချင်းပြန်ရမှာမို့..ထမင်းလေးကျွေးလိုက်ချင်တယ်..."

"အော်..ဟုတ်သားပဲ...ငါ့တူမလေးကိုမတွေ့ရတာကြာလို့ တ၀ကြီးအနားမှာကပ်နေမိတာနဲ့..

လုပ်ရမှာတွေတောင်မေ့ကုန်ပြီ...ထမင်းပွဲသွားပြင်လိုက်အုံးမယ်..."

ဒေါ်လေးထွက်သွားတာနဲ့ ပုံရိပ်လည်းထိုင်ခုံမှထထိုင်လိုက်ပြီး အိမ်လေးကိုလှည့်ပတ်ကြည့်နေမိသည်။ပုံရိပ်ပို့သော ပိုက်ဆံလေးနှင့်

ဒီအိမ်နှင့်ခြံကို ၀ယ်ထားတာပေါ့လေ။ခြံလေးကကျယ်ပြီး အိမ်ကခြေတံရှည် သစ်အိမ်လေး‌ဆိုတော့ ခြေရင်းဖက်ပြူတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ အိမ်ဘေးမှမြေနေရာတောင်‌ပိုနေသေးသည်။

တောစံပယ်ရုံလေးတွေကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် အနံ့လေးတွေကသင်းနေကာ

အိမ်အပေါ်ကနေတောင်မွှေးကြူမိ၍ စိတ်တွေလန်းဆန်းရပါသည်။

"မမ..ဟိုမှာနှင်းဆီပန်းလေးတွေပွင့်နေတာ...လှလိုက်တာနော်..."

"မကြီးပုံအတွက် သမီးနှင်းဆီပန်းလေးခူးပေးမယ်နော်..."

"ဟယ်မိစု..မခူးနဲ့လေ..အလှစိုက်ထားတဲ့ဟာကို..."

ပုံရိပ်တားချိန်ပင်မရလိုက်ပေ။မိစုကပန်းအိုးထဲမှာ တစ်ပွင့်တည်းသာရှိသောနှင်းဆီပန်းအဝါလေးကို ချိုးလိုက်လေပြီ။

လက်မှာ စူးများဆိုက်သွားမလားဟု ကြည့်လိုက်မိတော့ ဆူးမစူးလို့တော်သေးသည်။

"မမတို့အိမ်လေးက...အပြင်ကကြည့်ရင်ပိုချစ်ဖို့ကောင်းတယ်နော်...နေချင်စရာလေး..."

ဟုတ်ပါရဲ့...အပြင်ဘက်ကနေကြည့်လိုက်တော့ သံဇကာခပ်ထားသောပြူတင်းပေါက်ကျယ်ကျယ်လေးဖောက်ထားပြီး ခန်းစီးပန်းရောင်လေးကို တပ်ထားသောကြောင့် တစ်မျိုးလေးကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

ခြံထဲတွင်လည်း ခုံတန်းလေးတွေချပြီး နှင်းဆီပန်းအရောင်ကွဲလေးတွေကိုပန်းအိုးလေးတွေနှင့် စိုက်ထားသေးသည်။

ဖွားညိုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်ပုံရိပ်လည်း ဒီလိုငွေရှာနိုင်မှာမဟုတ်သလို ဒေါ်လေးတို့ကိုလည်း အဆင်ပြေအောင်ထားနိုင်မယ်မထင်ဘူး။

ဒေါ်လေးကတော့ သူတစ်ခုခုလုပ်တိုင်းပုံရိပ်ကိုဖုန်းလှမ်းဆက်ပြီးအမြဲလှမ်း၍တိုင်ပင်တတ်သည်။ပုံရိပ်ပို့လိုက်သောငွေလေးနှင့် ဈေးရုံထဲမှာအခြောက်အခြမ်းဆိုင်ဖွင့်ထားသည်ဟုဆိုသည်။

ဧရာ၀တီတိုင်းသူဆိုတော့ ငပိ၊ငန်ပြာရည်ကတော့ အရမ်းရောင်းရပြီး ငါးခြောက်တွေကိုလည်း ကိုယ့်နယ်ဘက်ကနေပဲပြန်မှာသည်။ဦးသက်ဆွေဖြတ်စီးခဲ့သော ဈေးဆိုင်လေးထက်အစပေါင်းများစွာ အမြတ်၀င်တာမို့ ချောင်ချောင်ချိချိ စားသောက်နိုင်တာနဲ့တင် ၀မ်းသာနေပါပြီ။

မိစုတို့ ထွန်းကိုလေးတို့ကိုလည်း အရင်လိုဆင်းရဲစွာ နေထိုင်စားသောက်နေရတဲ့အဖြစ်မျိုး ပြန်မရောက်စေချင်ပေ။သူတို့လေးတွေကို ကံကောင်းစေချင်သည်။

ပုံရိပ်လို အတန်းထဲမှာသူများနဲ့မစားချင်လောက်အောင်အထိ ကိုယ့်ဟင်းတွေကိုကြည့်ပြီး အားငယ်ရတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ပေ။

မုန့်ဖိုးမရလို့ မုန့်ဈေးတန်းကိုမသွားနိုင်တာကြောင့် အတူစား၊အတူသွားမဲ့ သူငယ်ချင်းကင်းမဲ့ရသော အဖြစ်ကိုမရောက်စေချင်မိတာ အမှန်ဖြစ်သည်။

အတန်းထဲမှာ ဘာကြေးညာကြေးဆိုလည်း

မထည့်နိုင်လို့အခြားအတန်း‌ ဖော်တွေရဲ့

အငြူအစူခံခဲ့ရဖူးသည်။

မိစုတို့၊ထွန်းကိုတို့ကိုတော့ သူများနဲ့တန်းတူနေနိုင်၊စားနိုင်စေချင်သည်။‌ဒါဟာ ပုံရိပ်ရဲ့အဖြူစင်ဆုံးစေတနာပါပဲ။

"ကဲ...ထမင်းစားလို့ရပြီနော်..."

"အော်...ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်လေး..."

အိမ်အပေါက်၀မှနေ၍ လှမ်းခေါ်နေသောကြောင့် အိမ်ထဲသို့ပြန်၀င်လိုက်ကြသည်။

အိမ်ကြမ်းပြင်သည်လည်း သစ်ခင်းထားပေမဲ့ 

ဖွားညိုတို့အိမ်ကလို ကျွန်းသားတွေတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။

အိမ်အတွင်းပိုင်းကို ၀င်သောအပေါက်၀မှာ လိုက်ကာလေးတပ်ထားသည်မို့ အသာမပြီးအနောက်ဘက်သို့ ၀င်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီမှာ အခန်းကန့်ထားပြီး အလယ်မှလျှောက်လေးကကျဉ်းကျဉ်းလေးဖြစ်သည်။

"အော်...မီးဖိုချောင်သီးသန့်ရှိတာပဲ..."

လျှောက်လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်ပြီးနောက်ဖေးဘက်သို့ဆင်းလိုက်တော့အကာမရှိပေမဲ့ မီးဖိုချောင်လေးသည်တမံသလင်းခင်းထားသောကြောင့် သက်သက်ရပ်ရပ်ရှိပါသည်။အိမ်သာနဲ့နီးနေပေမဲ့လို့ အနံ့အသက်တွေတော့ ရောက်မလာပေ။

"မကြီးပုံရေ...သားအတွက်အရုပ်ဆို..."

"အော်...ဟိုအိပ်အနက်ထဲမှာရှိတယ်..ဇစ်ဆွဲပြီးကြည့်လိုက် အပေါ်ဆုံးမှာတင်ထားတယ်..."

"ဟာ...သမီးလည်းအရုပ်မကိုသွားယူအုံးမယ်..."

ပုံရိပ်၏အနားသို့အတင်းလိုက်ကပ်နေသော

မိစုကပါအိမ်အရှေ့ဘက်သို့သူ့အစ်ကိုနှင့်အတူ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

တမံသလင်းအပေါ်မှာ ခြေတံရှည်သစ်သားခုံလေးရှိနေပြီး ထမင်းဟင်းတွေကို နွေးကာသေချာပြင်ထားသည်မို့ သုံးယောက်သားထိုင်ပြီး အားရအောင်စားကြတော့သည်။

"ဒီငါးခေါင်းချဉ်ဟင်းလေးက စားလို့ကောင်းလိုက်တာဒေါ်လေးရယ်...ဟိုမှာဆိုရင်သူတို့ကငါးခေါင်းမကြိုက်တော့ ဒါမျိုးကိုမစားရဘူး..

ကြိုက်လိုက်တာ..."

"ကြိုက်ရင်စား..ဒေါ်လေးကဈေးဆိုင်ပိတ်ပြီး သေချာလေးချက်ထားတာ..ဟော့ဒီ့မှာပုံပုံကြိုက်တဲ့...မြင်းခွာရွက်သုပ်လေး..ကိုတင်စိန်ကရော..ဝက်သားနဲ့တည့်လားရှင့်..ဒီမှာမျှစ်ချဉ်လေးနဲ့ချက်ထားတယ်စားကြည့်ပါလား.."

"တည့်ပါတယ်ဗျာ...ကျွန်တော်ကသွေးတိုးမရှိပါဘူး..."

"အဲ့ဒါဆိုရင်...စားနော်အားမနာနဲ့..ဒါနဲ့ဟိုကလေးမကဘယ်သူ...နာမည်တောင်မေ့နေပြီ..."

"ပိစိပါ..အန်တီရဲ့နှစ်လုံးတည်းရယ်..."

"အေးဟယ်..နင့်မိဘတွေကဘယ်လိုနာမည်ပေးလိုက်သလဲမသိဘူး...လူကောင်နဲ့နာမည်က..မလိုက်သလိုပဲ..."

"ငယ်ငယ်က လူကောင်ညှပ်တယ် ဒေါ်လေးရဲ့..တီဘီဖြစ်တော့ ဆေးတွေသောက်ပြီး၀သွားတာ.."

"အေးပါ..အေးပါ...စားနော်..အားမနာနဲ့..."

"အားမနာပါဘူး...ဝေသာလီပြည်ကိုဘီလူးဆိုက်တယ်အပြောခံရမှာစိုးလို့လျှော့ထားတာ

ဒီငါးခေါင်းချဉ်ဟင်းက သောက်လို့သိပ်ကောင်းတာပဲ...မရမ်းသီးထောင်းလေးကလည်းစပ်စပ်လေးနဲ့...ပိစိတို့အကြိုက်တွေချည်းပဲ..."

"အမယ်လေး...ကြိုက်ရင်စားပါနော်...

နောက်နေ့လည်းချက်ကျွေးပါ့မယ်..."

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ အားမနာတော့ဘူးဟေ့..

ဆင်ဖြူတော်ကိုမှီပြီး ကြံချည်းထိုင်စုပ်နေရတာ ဘယ်လောက်မိုက်သလဲ..ဒေါ်လေးကအရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ..မမလိုပဲနော်..

အဆင့်အတန်းလုံး၀မခွဲဘူး...ဟိုအိမ်ကလူတွေနဲ့များကွာပါ့..."

"ပိစိမ...ထမင်းပဲစားစမ်းပါဟယ်..နင့်သထွေးတွေငါ့ပန်းကန်ထဲကိုလည်း ရောက်တော့မယ်..""

မဆိုင်တဲ့အကြောင်းတွေပါကုန်မည်ဆိုး၍

ပိစိမကိုအတင်းဘရိတ်အုပ်လိုက်ရသည်။မဟုတ်ရင် ဒေါ်လေးကစိုးရိမ်စိတ်ခပ်ကြီးကြီးရယ်။ဟိုအိမ်မှာ နေရတာအဆင်မပြေဘူးထင်ပြီး ပြန်မလွှတ်မှ အဖွားနဲ့ပြဿနာဖြစ်နေအုံးမယ်။ဟိုအိမ်က ကိစ္စတွေကိုတော့ ဒေါ်လေးကိုပေးသိလို့မဖြစ်ပေ။

"ဒါနဲ့...ဒေါ်လေးရဲ့ဆိုင်ကသင်္ကြန်တွင်းမှာ

မပိတ်ဘူးလား..."

"ပိတ်တဲ့ဆိုင်တွေလည်းရှိပေမဲ့...ဒေါ်လေးကစားသောက်ကုန်ရောင်းတာလေ..အထည်ဆိုင်တွေကတော့ပိတ်တာပါ..သင်္ကြန်နားနီးရင်ပိုပြီး အရောင်းသွက်တယ်..."

"အင်း..စီးပွားရေးတွေကြီးပဲ ဖိလုပ်မနေနဲ့

..အနားလည်းယူပါအုံး..ဒေါ်လေးရဲ့အကြောင်းကို ပုံရိပ်သိတယ်..ဒေါ်လေးကသိပ်ခေါင်းမာတာလေ..တော်ရုံတန်ရုံဖြစ်ရင်လည်း ဆေးကကုတာမဟုတ်ဘူး...အခုကကလေးနှစ်ယောက်ကိုပဲ မျက်နှာထောက်ရမှာနော်...ဒေါ်လေးသာယိုင်လဲသွားရင်..ကလေးတွေဒုက္ခရောက်မှာ.."

"အမယ်လေး...အသက်က၁၆ကျော်ပဲရှိသေးတယ်...အ‌ဒေါ့်ကိုပြန်ဆုံးမနေပြီပေါ့..ကျုပ်သာမရှိတော့ရင်...ညည်းဆီကိုအဲ့ကလေးနှစ်ယောက်လုံးပို့လိုက်မှာနော်..."

"အို...ဒေါ်လေးကလည်း မဟုတ်တာတွေ...

မင်္ဂလာမရှိတဲ့စကားတွေသိပ်မပြောပါနဲ့..ဒါမှမဟုတ်ကူဖော်လောင်ဖက်ရအောင် နောက်ယောက်ျားယူလိုက်ပေါ့...."

"အမယ်လေး...ကံထောင်းတာပဲခံပါ့မယ်အေ

..လင်ထောင်းတာတော့ဒီတစ်သတ်မခံပါစေနဲ့တော့...ကိုသက်ဆွေတောင်ဟိုမှာလေဖြတ်လို့တဲ့ သူ့ညီတွေကငါ့ကိုခေါ်ခိုင်းချင်နေတာ...

ငါကတော့လှည့်ကိုမကြည့်ချင်တော့တာ..."

"ဟုတ်လား..ဦးသက်ဆွေကလေဖြတ်နေတာပေါ့..."

"ဟုတ်ပါ့...ကိုယ်တစ်ခြမ်းလေဖြတ်နေတာတဲ့

...ဟိုတစ်ခါသူ့ရွာကနေလာတဲ့လူကလမ်းကြုံပြောသွားတာ..."

"ဟယ်..."

ပုံရိပ်..ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကိုလက်နဲ့ပြန်ဖိနေမိသည်။စားရတဲ့ထမင်းတောင်မမှိန်တော့သလိုပဲ။အော်..၀ဋ်ကြွေးရှိရင်လူတိုင်း ပြန်ခံရမှာပါပဲ။အရင်ကသူများကို နှိပ်စက်ထားသမျှ အခုတော့သူပြန်ပြီးခံနေရလေပြီ။

ဒီလိုဆိုတော့လည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

ကိုယ်ကတော့ မတိုက်တွန်းချင်ပေမဲ့ သူ့ယောက်ျားကိုပြန်ခေါ်တာ မခေါ်တာကတော့ ဒေါ်လေးပဲဆုံးဖြတ်ပါစေလေ။

ခေါ်ပြီး ပြုစုပေးလည်း အထွန့်မတက်ချင်တော့ပေ။မဟုတ်ရင် ကိုယ်၀ယ်ပေးတဲ့ခြံမှာနေလို့ ပြောတယ်ဆိုရင်မကောင်းတတ်မှာ သေချာသည်။

ကိုယ်လည်း ဒီမှာနေမှာမှမဟုတ်ပဲ။

တစ်ခုပဲ ဒေါ်လေးကိုတော့ထပ်ပြီး စိတ်မဆင်းရဲစေချင်တော့ပေ။ဒီတစ်ခါဆိုရင်တော့ ပုံရိပ်ဘက်က အဆုံးအစွန်ထိသွားပစ်မိမှာပဲ။

အိမ်တွင်း အကြမ်းဖက်မှုမျိုးကို ပုံရိပ်သိပ်မုန်းပါသည်။

"ဒေါ်လေး...ဆရာနေမျိုးရော...လာလည်သေးလား..."

"အေး..တခါတလေတော့လာပါတယ်..."

"သမီးရဲ့အကြောင်းကိုရော မေးသေးလား..."

"မမေးပါဘူး...ကလေးနှစ်ယောက်ကိုစာလာလာသင်ပေးတာ...ခုနောက်ပိုင်းသူလည်းနယ်ပြောင်းရမှာနဲ့မအားလို့...မလာဖြစ်တော့ဘူး..

ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း သူ့အသိဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ကျူရှင်မှာ အပ်ပေးတယ်...

ကျောင်းကပြန်တာနဲ့ သူတို့လည်းကျူရှင်တန်းသွားရတာပဲ..."

"ဒေါ်လေးပင်ပန်းမှာပေါ့...အိမ်ကိုတစ်ခေါက်ပြန်လာရသေးတာပေါ့..."

"မပြန်လာပါဘူး...သူတို့ကိုမုန့်ဖိုးလည်းပေးထားတယ်လေ...ကျောင်းကိုသုံးဘီးနဲ့သွားကြိုပြီး ကျူရှင်ကိုတန်းပို့လိုက်တာ..ညနေဆိုင်ပိတ်တာနဲ့ သူတို့ကျူရှင်လွှတ်တာနဲ့အချိန်ကသိပ်မကွာဘူး..."

"ဆရာကသမီးကို တကယ်ပဲမမေးဘူးလားဟင်..."

"အင်း...အဆင်ပြေလားဘာညာတော့ မေးတာပေါ့...ကျန်တာတော့ထွေထွေထူးထူးမမေးပါဘူး...နေပါအုံး..ပုံပုံကရော..ကိုယ့်ဆရာကိုဖုန်းမဆက်ဘူးလား..ဟိုကဆရာလေ..တပည့်ဖြစ်သူက လှမ်းမေးသင့်တာပေါ့..."

"ဟုတ်ဘူး..ဒေါ်လေးရဲ့ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ပျောက်သွားလို့..."

"ဟော့တော်...ပုံပုံရယ်...ကိုယ့်အပေါ်ဒီလောက်ကောင်းခဲ့တဲ့လူကို စိမ်းရက်လိုက်တာ..သွားခါနီးတောင်စက်ဘီးအသစ်လေးလက်ဆောင်ပေးလိုက်သေးတယ်...

ဖုန်းနံပါတ်သိချင်ရင် ဒေါ်လေးကိုလှမ်းမေးခိုင်းလည်း ရနေတဲ့ဥစ္စာကို...ဟိုကစိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် ဒီအိမ်က..ကလေးတွေရဲ့ကျောင်းကိစ္စတွေကိုပါ ကူညီပေးနေသေးလို့

တော်သေးတာပေါ့..."

"ဒေါ်လေးပြောမှပဲ သမီးငိုတောင်ငိုချင်လာပြီ...ဒေါ်လေးနဲ့ဖုန်းပြောတဲ့အချိန်ကလည်း ကျဲလာတော့ ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ကိုတောင်းဖို့မေ့မေ့သွားတာ...သမီးအခုပဲကျောင်းကိုသွားလိုက်မယ်..."

"မမရေ...သမီးလည်းလိုက်မယ်လေ..."

ထမင်းစားပွဲကနေအလျှင်စလို ထသွားသောပုံရိပ်၏ နောက်ကျောလေးကိုကြည့်ပြီး

ဒေါ်ရှင်းသန့်လည်းသက်ပြင်းမောကိုချလိုက်မိသည်။

ဆံပင်ရှည်တွေကို ပြေပြေလေးစီးနှောင်ထားပေမဲ့ အုံထူတော့ကျောပေါ်မှာ အထွေးလိုက်ဖြစ်နေကာ ရမ်းခါသွားတိုင်း မဟာဆန်ချင်သည်။အသားအရည်ဖြူနုနေတာကိုမှ သူဌေးအိမ်မှာနေရတော့ ၀င်းပြီးကြည်လင်နေသည်။

မျက်နှာလေးက ဆယ့်ခြောက်နှစ်သမီးလေးဆိုတဲ့အတိုင်း ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင်လှပနေကာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း ဖွံ့ဖွံ့ထွားထွားကြီးမဟုတ်ပေမဲ့ ကောက်ကြောင်းလှလှလေးနဲ့ ယဉ်စစလေးဖြစ်နေသည်။

‌

"အော်..ဒီမိန်းကလေးကိုမတော်တရော်လူမျိုးတွေနဲ့ မတွေ့စေချင်ပေ...ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာတော့အသင့်တော်ဆုံးလူကိုတွေ့ထားပေမဲ့..ထုတ်၍လည်းမပြောချင်ပေ။ငယ်လည်း ငယ်သေးသည်ကို။သူ့အဖွားက စည်းကမ်းကြီးသူဆိုတော့ သေချာကြပ်မတ်လောက်မှာပါ။

သူတို့ကြားက သံယောဇဉ်လေးတွေကိုယ့်ကြောင့် အရောင်စွန်းထင်ကုန်မှာလည်း စိုးရသည်။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"မမရယ်...သမီးကို‌စောင့်ပါအုံးလား..

နေတွေဒီလောက်ပူနေတဲ့ဥစ္စာကို မမအသားတွေနေလောင်ကုန်ပါအုံးမယ်..."

ပိစိမသည် ထီးကို‌ဖွင့်ဆောင်းလျှက် ပုံရိပ်၏နောက်မှ ပြေးလိုက်လာပေမဲ့ လူကောင်သေးသလောက် သွက်လွန်းသောပုံရိပ်၏ခြေလှမ်းကို မနည်းမှီအောင် လိုက်နေရလေသည်။

မမကတော့လေ ဘာဇောတွေကပ်နေသလဲမသိပါဘူး။မန္တလေးမှာဆိုရင် တော်ရုံကိစ္စလောက်နဲ့

တုပ်တုပ်တောင်မလှုပ်တဲ့ လူက ထဘီစကပ်ကြီးတောင် ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်း လမ်းလျှောက်နေတာများ အပြေးပြိုင်နေသလိုပဲ။

ဖွားညိုသာ ဒီလိုရှပ်ပြာရှပ်ပြာဖြစ်နေပုံကိုမြင်ကြည့်ပါလား..မန္တလေးကိုချက်ခြင်းပြန်ရမှာသေချာတယ်..။

"နင့်ကိုအဖော်ထည့်လိုက်တာက ပျော်ဖို့ပါးဖို့မဟုတ်ဘူးနော်..

အရိပ်ကိုသေချာစောင့်ကြည့်ထားဖို့လွှတ်လိုက်တာ..သူ့အဒေါ်တွေနဲ့ဆက်ဆံရေးကို သေချာလေးစောင့်ကြည့်....သူ့အဒေါ်ကအရိပ်ကို မဟုတ်တာတွေ လျှောက်မသင်ပေးစေနဲ့..."

ဖွားညို၏ တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်သံကြီးကို နားထောင်ပြီး ကိုယ့်ခေါင်းကိုသာပြန်ကုတ်လိုက်မိသည်။

ကိုယ့်ဘာသာစိတ်သန့်သန့်နဲ့နေချင်ပေမဲ့ အခုတော့သလျှိုလိုလို ဘာလိုလိုဖြစ်နေရပြီ။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိစိမရဲ့တာ၀န်က မမကိုစောင့်ရှောက်ဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။မမဆိုတာ အရမ်းလိမ္မာတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ ဘာအမှားကြီးကြီးမားမားမှ မလုပ်လောက်ဘူးဟု တွက်လိုက်သည်။

"မမရေ..သမီးကိုစောင့်ပါအုံးလို့...."

နေပူထဲတွင် ခပ်သုတ်သုတ်သွားနေသော မမ၏အနောက်သို့ပြေးလိုက်သွားပြီး အပေါ်မှထီးမိုးပေးလိုက်သည်။ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပိစိကမမဘက်မှာပဲ ရှိနေမှာ။မမဘာပဲလုပ်လုပ် ပိစိကထောက်ပံ့ပေးမှာ။မမက ပိစိရဲ့တစ်ဦးတည်းသောအစ်မကြီးလိုပဲ။

"မမရယ်...ဘာလို့အဲ့လောက် မြန်မြန်လျှောက်နေရတာလဲ...

ချော်လဲပါအုံးမယ်..."

"မဖြစ်ပါဘူးဟာ...အခုနေမှမရှင်းပြရင်..ဆရာကငါ့ကိုအထင်လွဲတော့မှာ...ငါတော်တော်အသုံးမကျတာပဲပိစိရယ်..တကယ်အရေးကြီးတဲ့လူကိုမှ မေ့ထားမိတယ်...‌စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေကိုခံစားပြီး...

ငါဘ၀မေ့သွားတာများလား..

ဆရာပေးခဲ့တဲ့စက်ဘီး‌နီနီလေးကိုလည်း...အခုထိငါထုတ်ပြီးမစီးဖူးသေးဘူး..."

"အော်...ဖွားညိုကစက်ဘီးမှမစီးခိုင်းတာပဲကို...

မမကအမြဲ...ကားနဲ့ပဲသွားနေရတော့ စက်ဘီးမလိုဘူးလေ..."

"မဟုတ်ဘူး...ပိစိ..ငါတကယ်ကိုမေ့နေခဲ့တာ...

ငါဆရာ့စေတနာကိုဆော်ကားလိုက်သလိုပဲ..

ဆရာကငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်လောက်ကောင်းခဲ့သလဲဆိုတာ...ငါအသိဆုံးပဲ..."

မမရဲ့မျက်၀န်းတွေကမှေးကျနေပြီး တော်တော်လေးယူကြုံးမရစွာ၀မ်းနည်းနေသလိုပဲ။

လေသံကအစ ငိုသံစွတ်နေ၍ပိစိမတောင် သနားနေမိသည်။အဲ့ဒီ့ဆရာဆိုသောလူက မမအတွက်

ဒီလောက်တောင် အရေးပါတာလား။

ဖွားညိုကတော့ တစ်ခုခု ထူးခြားတာရှိရင်အကြောင်းကြားတဲ့။

ဒီကိစ္စကို ဖွားညိုဆီပြန်ပြောလိုက်ရမလား။

အို..မဖြစ်ပါဘူး..မဖြစ်ဘူး။မမစိတ်ဆင်းရဲရလိမ့်မယ်...။ဟိုမှာဆိုရင် မမကအမြဲလိုလိုခံစားချက်ကို ထိန်းထားရတဲ့လူတစ်ယောက်မဟုတ်လား။

သူ့အဒေါ်‌နဲ့တွေ့တော့ ပျော်နေတဲ့မျက်နှာလေးကမျက်လုံးထဲကကို မထွက်ဘူး။

မမကို ဒီလိုလေးပဲအမြဲမြင်ချင်ပါတယ်။

"မမ...ဒါကဘုန်းကြီးကျောင်းမဟုတ်လား..."

ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခု၏အရှေ့ကို ရောက်တော့ပါးစပ်က လွတ်ခနဲထွက်သွားသည်။မမကတော့ ‌ကျောင်းပေါက်၀မှာ ဖိနပ်ချွတ်နေရင်းနဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကအစ အရောင်တောက်လို့။

ခြေဖမိုးပြည့်ပြည့်လေးမှ ဖိနပ်အနက်ရောင်လေးကိုချွတ်လိုက်တော့ ဖွေးဥနေသောခြေချောင်းလေးတွေက ရှည်ရှည်သွယ်သွယ်လေးတွေဖြစ်နေသည်။

မမက ခြေဆုံး၊ခေါင်းဆုံးလှလွန်းသူလေးပါ။

"ဆရာက...ဘုန်းကြီးကျောင်းသားလေ...တို့အရင်ကဒီမှာ ကျူရှင်လာတတ်ခဲ့ဖူးတယ်...."

"ဟော့တော်....မမကဒီမှာကျူရှင်တက်တာ..."

"အင်း...တို့အဒေါ်ကအပြင်ကျူရှင်မှမထားနိုင်တာ..အဲ့တော့ဆရာ့ဆီမှာလာတက်ရတာပေါ့...

ဆရာကအရမ်းသဘောကောင်းတယ်...အသင်အပြလည်းသိပ်ကောင်းတာ...စေတနာကတော့ ပြောမပြတတ်အောင်ပါပဲ..."

"ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကျူရှင်တက်ရတော့မမအားငယ်မှာပဲနော်..."

"မငယ်ပါဘူး...ဘာအားငယ်စရာရှိလို့လဲ...ဆရာ့လိုလူမျိုးနဲ့တွေ့ဆုံရတာကိုက...နတ်မတာပဲ..

အန်တီမေဦးလို...ပုပ္ပါးကိုခဏခဏသွားစရာမလိုပဲ..

ကောင်းချီးပေးခံရတာဘယ်လောက်မိုက်သလဲ...

ဆရာကတို့ရဲ့မီးအိမ်ရှင်...တို့ရဲ့ပထမဆုံးရင်ဘတ်မိတ်ဆွေ...ဆရာ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင်....

တို့လမ်းမှားကိုရောက်နေတာကြာပေါ့..."

အရင်ကအတိတ်တွေကို ပြန်တွေးတော့ ကောင်းနိုးရာရာလေးတွေကိုထုတ်နုတ်၍ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဟုတ်ပါတယ်။ဆရာဟာ ပုံရိပ်ကိုအိပ်မက်ဆိုးတွေကနေဆွဲထုတ်ပေးတဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကြီးပါ။

ပုံရိပ်မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ အခက်အခဲပြဿနာတိုင်းကို ဆရာနဲ့တိုင်ပင်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ အဖြေကအလိုလိုတန်းရသွားရော။

စာအုပ်တွေနဲ့ တ‌ဖြည်းဖြည်းဝေးကွာချင်နေတဲ့ပုံရိပ်ကို ဘကကျောင်းရဲ့စာကြည့်တိုက်လေးဆီခေါ်လာခဲ့တာလည်း ဆရာပါပဲ။ဆူးလေဘုရားကြီးနဲ့မြို့တော်ခန်းမဆိုသော ရန်ကုန်မြို့၏အလယ်ခေါင်ကို ရောက်အောင်ခေါ်သွားပေးခဲ့တာကလည်း ဆရာဖြစ်ပြီး စာအုပ်ဟောင်းတန်းကြီးကိုပထမဆုံးမြင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့သူကလည်းဆရာပါပဲ။

ဆရာသာ ဒေါ်လေးကိုအတန်းပိုင်ဆရာမနဲ့ပေး

မတွေ့ခဲ့ရင် ပုံရိပ်လည်းအခုလောက်ဆို စာသင်ခန်းနဲ့အဝေးကို ရောက်နေလောက်ပြီ။

"မမပုံ...ဘာတွေစဉ်းစားနေတာလဲဟင်...ကျောင်းထဲကို ၀င်မ‌ယ်လေ...."

"အော်....ဟုတ်သားပဲ...ဆရာနဲ့တွေ့ဆုံခဲ့ရတဲ့အကြောင်းတွေကို အစကနေပြန်တွေးနေမိတာ..."

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောချလိုက်ပြောလိုက်သောမမကြောင့်

ပိစိမ‌တောင်မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။

*မဟုတ်မှ မမကအဲ့ဒီ့ဆရာဆိုသူအပေါ်မှာ.....

မဟုတ်လောက်ပါဘူး...ငါ့အထင်နေမှာပါ...မမလိုလူကဘုန်းကြီးကျောင်းသားတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ဒီလိုစိတ်တွေမရှိနိုင်လောက်ပါဘူး....*

ခေါင်းကိုသာအကြိမ်ကြိမ်ဖိရမ်းရင်း ကိုယ်ဘာသာပြန်၍ငြင်းဆန်နေမိသည်။

"ဦးဇင်းပြုံးချို...ဦးဇင်းပြုံးချို...တပည့်တော်မကိုမှတ်မိလား..."

"ဟင်...ဘယ်သူတုန်း...."

ပုလင်းဖင်လောက်မျက်မှန်ကိုတပ်ထားရသည့် ဦးဇင်းပြုံးချိုသည် သူ့မျက်မှန်ကိုကိုင်ပြီး သေချာလေးပြူး‌ကြည့်နေပေမဲ့ မမှတ်မိဘူးထင်သည်။

တစ်နှစ်ကျော်လေးပဲ ကြာသွားတာကို...ဆရာကရောပုံရိပ်ကို ဒီလိုမမှတ်မိပဲနေမှာလား။

"ဟော...ပုံရိပ်မဟုတ်လား...တကာမကပုံရိပ်လား..."

"အစစ်ပါပဲ...ဦးဇင်းရဲ့...."

"ဟေ...တကာမလေးကိုဦးဇင်းမှတ်တောင်မမှတ်မိဘူး...

လူကောင်လည်းထွားလာတာကို...မြန်မာ၀တ်စုံကြီးနဲ့ အပျိုကြီးပုံဖမ်းနေမှတော့ လူမှားပြီပေါ့...

နေပါအုံး...ပုံရိပ်ကအဖွားဆီကိုသွားနေတာဆို...

နေမျိုးပြောတာလေ...မန္တလေးမှာအဆင်ရောပြေရဲ့လား..."

"ပြေပါတယ်ဦးဇင်းရဲ့..."

"အေးအေး..တကာမလေးရဲ့ဆရာဆီကိုလာတာမဟုတ်လား...မနက်ဖြန်ဆရာတော်ကြီးရဲ့မိခင်ဆုံးတဲ့ဆယ်နှစ်ပြည့်မို့လို့...ဟင်းချက်တဲ့အဆောင်ဘက်မှာအလုပ်ရှုပ်နေတယ်...ဦးဇင်းလည်း၀ယ်ခြမ်းစရာလေးတွေရှိလို့ သွားလိုက်အုံးမယ်နော်.."

"တင်ပါ့...."

အမြဲတမ်းစကားပြောလျှင် ပြုံးရွှင်နေတတ်သော ဦးဇင်းပြုံးချိုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးအလုပ်တွေဘာတွေလုပ်ရင် ချက်ပြုတ်နေကြမီးဖိုဆောင်ဘက်သို့ ကူးလာခဲ့လိုက်သည်။ကျောင်းဆောင်တွေကလည်း အသစ်တွေထပ်ဆောက်ထားသောကြောင့် အမြင်တောင်မှားချင်နေလေပြီ။ဘုရားကြီး‌ဘေးရှိကန်ကိုလည်း အုတ်တံတိုင်းခတ်ထား၍ အလွယ်တကူ၀င်ခွင့်မရတော့ပေမဲ့ ကလေးတွေရေကန်ထဲသို့ ကျမည့်ဘေးမှဝေးသွားလေပြီ။

ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာရှိသော အင်ကြင်းပန်းပင်ကြီးကတော့ လှပစွာရှိနေတုန်းပါပဲ။ဒေါ်လေးကနေတစ်ဆင့် ကျောင်းကိုလှူခိုင်းခဲ့တာတွေရှိတာကြောင့် ဆရာလည်း ပုံရိပ်ကိုချီးကျူးနေမှာပါလေ။

"ဆရာ...."

မီးဖိုဆောင်ရှေ့သို့ ရောက်လာသောကြောင့် နောက်ကျောဘက်ကိုတွေ့လိုက်ရတော့ ဆရာ့ကိုနှုတ်ဆင်ချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ပါးစပ်မှစကားသံထွက်မလာရဲပေ။

"ကိုနေမျိုး....ပင်ပန်းနေပြီလား....ပေးပေး...

နုနုတလှည့်လုပ်ပါ့မယ်....

ဟယ်ကြည့်စမ်း...

ကြက်သားမွှေနေတဲ့လူက ကြက်သားရုပ်ပေါက်တော့မှာပဲ...ဒီမှာငရုတ်သီးဖက်တွေကပ်နေတယ်...

ဒုက္ခပါပဲ...စပ်နေတော့မှာပဲ...."

"နုနုရေ...နေမျိုးကိုနင်ပဲ...သေချာကြည့်ထားပါဟယ်...မလုပ်ပါနဲ့ဆိုတာလာလုပ်နေတယ်...ရော့..

ဒီတစ်ရှူးနဲ့သုပ်ပေးလိုက်...."

"ရပါတယ်...ကျွန်တော့ဘာသာပဲသုတ်ပါ့မယ်...."

"အို...အစ်ကို့လက်မှာက ဟင်းရေတွေနဲ့ကိုငြိမ်ငြိမ်နေပါ...နုနုသုတ်ပေးပါ့မယ်..."

"ငြင်းမနေပါနဲ့အေ...နောက်လည်းငြင်းမရတဲ့လူတွေဖြစ်မှာပဲကို...."

"ဟာ...ဆရာမကလည်းဗျာ...ဆရာမနုနုကိုအားနာစရာ..."

"ဘာအားနာစရာရှိသလဲ...နုနုကဆရာ့ဘက်မှာပါနော်...."

"ဟား...ဟား..."

ပုံရိပ်ကသာ အရာအားလုံးကိုမြင်နေကြားနေရပေမဲ့ သူတို့ကတော့ပုံရိပ်ကိုမမြင်ဘူးထင်ပါတယ်။

သူတို့အပျော်နှင့်သူတို့ ရယ်မော၍မဆုံးဖြစ်နေသည်။

ကျောခိုင်ထားသည့် ဆရာ့ကျောပြင်ကျယ်ကျယ်

ကြီးကိုကြည့်ပြီး ၀မ်းနည်းလာသလိုခံစားနေရသည်။

ဆရာ့မျက်နှာကို တစ်ရှူးနဲ့ဖွဖွလေးသုတ်ပေးနေသော ဆရာမနုနုကို အကြောင်းအရင်းမရှိ

အမြင်ကပ်နေမိသည်။

နီးကပ်လွန်းသော မျက်နှာနှစ်ခုကို ဆွဲ၍ဖယ်ပြစ်ချင်နေမိသည်။ရင်ခုန်သံတွေ ဝုန်းဒိုင်းကျဲလာပြီး ဒေါသတွေလည်း ထွက်လာမိသည်။အံကိုကြိတ်မထားမိပေမဲ့ ပုံရိပ်ဆရာ့ကိုဒီနေရာကနေ ဆွဲခေါ်သွားချင်သည်။ဆရာကရော ဘာလို့ဆရာမနုနုနဲ့ဒီလောက်

 နီးနီးကပ်ကပ်နေနေရတာလဲ။မဟုတ်မှသူတို့က ချစ်သူတွေများလား။

"ဟယ်...ဟိုဟာဘယ်သူလေးလဲ...."

ပုံရိပ်နှင့်ပိစိကိုမြင်သွားသော ဆရာမနုနုကအခန်းပေါက်၀သို့လက်ညှိုးထိုက်‌လိုက်သည်။

အားလုံးကပုံရိပ်ကိုသာ လှမ်း၍အံ့ဩထူးဆန်းသလို ကြည့်နေကြလေသည်။ပုံရိပ်ကို ကျောခိုင်းထားသောဆရာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းလှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဆရာ့ကိုတွေ့တွေ့ချင်း နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းအောင်ပြုံးပြလိုက်မိပေမဲ့ ဆရာကတော့မျက်လုံးတွေမှေးကျင်းသွားအောင်အထိ ခေါင်းအစ၊ခြေအဆုံးသေချာအကဲခတ်‌နေလေသည်။

ပြုံးနေမိသော ပုံရိပ်၏နှုတ်ခမ်းတွေ တည်ကျသွားမိသည်။တစ်နှစ်ကျော်လေးပဲရှိသေးတာကို ဆရာကပုံရိပ်ကိုမမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့လား။ရင်ထဲမှာ အလိုလို၀မ်းနည်းလာသည်။ဆံပင်တွေပိုရှည်လာတာနဲ့ အရပ်နည်းနည်းရှည်လာတာပဲရှိတာပါ။

မျက်နှာကလည်း ဘာမှသိပ်မပြောင်းလဲပါဘူး။

မဟုတ်မှ မြန်မာ၀မ်းဆက်၀တ်ထားလို့များလား။

၀မ်းနည်းမိ၍မျက်ရည်တောင်ဝဲချင်လာသည်။

"နေမျိုးရေ...ဆရာတော်ကြီးခေါ်နေတယ်...ကျောင်းပေါ်ကိုလာခဲ့ပါအုံးတဲ့....အရေးကြီးလို့ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့ပါတဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့...ဦးဇင်းတပည့်တော်အခုလာခဲ့ပါ့မယ်...

အော်...ပုံရိပ်...ဆရာတို့နောက်မှစကားပြောကြတာပေါ့..."

"ဟင်..."

အခန်းအပေါက်၀တွင် ပုံရိပ်ကမလှုပ်မယှက်ရပ်နေမိတော့ ပခုံးစွန်းကိုအနည်းငယ်တိုက်မိသွားပြီး လေသံတိုးတိုးနှင့် ပြောသွားခဲ့‌သည်။

ထွက်သွားတဲ့ ဆရာ့ကျောပြင်ကိုလိုက်ကြည့်ပြီး၀မ်းနည်းလွန်းလို့ မျက်ရည်ဝဲမိသည်။

သိရဲ့သားနဲ့၊မှတ်မိရဲ့သားနဲ့ အကြည့်ချင်းစဆုံတည်းက နှုတ်မဆက်ပဲ အခုမှမြင်တွေ့ဖူးသလို

ခပ်စိမ်းစိမ်းကြည့်နေခဲ့တယ်။

*အေးပေါ့လေ..ပုံရိပ်အတွက်သာဆရာကတစ်ဦးတည်းသော..ရင်ဘတ်မိတ်ဆွေကြီးဖြစ်ပေမဲ့..

ဆရာ့မှာခင်မင်စရာတပည့်တွေက ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းမှမဟုတ်ပဲ.."

"မမ...ခုဏကလူကမမရဲ့ဆရာလား..."

"ဟုတ်တယ်.."

ကျောင်း၀န်းထဲမှာဆက်မနေချင်တော့၍ ပြန်ထွက်လာမိရာမှနောင်တရနေမိသည်။

ဆရာ့ကိုစောင့်လိုက်ရင်ကောင်းမလား။

"ဟင့်အင်း...မစောင့်ချင်တော့ဘူး..ဆရာကပုံရိပ်ကိုတွေ့တာတောင် ဖလှဲတကင်းနှုတ်ဆက်ဖော်တောင်မရဘူး.."

"မမရဲ့ဆရာက ငယ်ငယ်လေးရယ်နော်..ဟီးဟီး..

ချောလည်းချောတယ်နော်...အရပ်မြင့်မြင့်ကြီးနဲ့...တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး..."

"ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလည်း ပိစိမရယ်...

စိတ်ညစ်ရတဲ့အထဲ..."

"မမကလည်း...ခုဏကတော့ဆရာ့ကိုတွေ့ချင်တာ အသက်ထွက်တော့မလိုပဲ..အခုကြတော့တစ်မျိုးဖြစ်နေပါလား...ဘာလဲ...ဟိုဆရာမလေးကြောင့်လား..."

"ဟင်!!!!!"

ပိစိမ၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်၏မျက်နှာတွေ ထူပူထွက်သွားသည်။ရင်တွေအရမ်းခုန်လာတာကြောင့် ကိုယ့်ရင်ဘတ်ကိုယ် ပြန်စမ်းကြည့်နေမိသည်။

ဆရာမနုနုကြောင့်လား။ဒါမှမဟုတ် ပုံရိပ်ကိုမမှတ်မိတော့သလိုလုပ်နေတဲ့ ဆရာ့အပြုအမူတွေကြောင့်များလား။ပုံရိပ်တကယ်ကို မတွေးတတ်တော့ဘူး။

၀တ္ထုတွေထဲမှာ ဖတ်ရသလိုသ၀န်တိုနေတာများလား။

"ဟင့်အင်း...မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး..."

"ဟာ...မမရေ...ထီးဆောင်းပါဆိုတာ..."

ပိစိမက အတင်းထီးလိုက်ဆောင်းပေးပေမဲ့။

ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကို ရှက်စိတ်မွှန်ကာခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အိမ်သာပြန်လာခဲ့မိသည်။

အရင်တုန်းကဆိုရင်မမလှလှလေးတွေကို တွေ့တိုင်းဆရာ့အတွက်ရည်စူးထားပေးမိပေမဲ့ ယခုတော့ဘယ်သူနှင့်မှသဘောမတူနိုင်ပေ။ဆရာ့အနားသို့ ဆရာမနုနုကပ်တာကိုပင် စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေမိသည့်အဖြစ်ပါလား။

"ဆရာရယ်...ဆရာ့ကိုအဆက်အသွယ်မလုပ်လို့ ပုံရိပ်ကိုစိတ်ခုနေတာဆိုရင်တော့...

အမျက်တွေမြန်မြန်ပြယ်ပါတော့နော်...

ပုံရိပ်မခံစားနိုင်ဘူး...

ဆရာသူစိမ်းဆန်ဆန် ပြုမူဆက်ဆံတာကိုပုံရိပ်တကယ်ကို...ရင်ထဲမှာနာကျင်လို့ပါ...

မန္တလေးကိုပြန်ရောက်ရင် ဆရာလက်ဆောင်ပေးထားတဲ့စက်ဘီးလေးကိုလည်း ထုတ်စီးပါ့မယ်...

ဆရာ့ဘက်ကနေစပြီး ပုံရိပ်ကိုစကားလာပြောရင်ကောင်းမှာပဲ...

ပုံရိပ်ကတော့မပြောရဲဘူးဆရာရယ်...ခံစားချက်တွေပြောင်းလဲလာတော့မဝံ့ရဲတော့ဘူး...

အမှားလုပ်မိသူကလည်း ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းရယ်ပါ....**

🌹🌹🌹🌹🌹

"မမရေ. ဒီမှာစံပယ်ပန်းလေးတွေ သီလာတယ်..."

သနပ်ခါးသွေးနေရင်းနှင့် မှန်ထဲတွင်ပေါ်လာသော ပိစိမကိုပြုံး၍လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

စံပယ်ပန်းခွေလေးကို လက်ထဲမှာကိုင်လာပြီး ပြေး၀င်လာကာ ပုံရိပ်၏ဘေးတွင်ခင်းထားသော ဖျာပေါ်တွင်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။

"နေပါအုံး..ဒီစံပယ်ပန်းတွေကို...ဘယ်ကနေရတာလဲ..."

"ဟဲ..ဟဲ..အိမ်ခြေရင်းဘက်ကမမရဲ့ဒေါ်လေးစိုက်ထားတာတွေလေ...အပွင့်တွေဝေနေတာများ..မခူးပဲဒီအတိုင်းထားတာ နှမျောစရာကြီး..ပြီးရင်ကြွေကျသွားမှာ..

တို့မမရဲ့ရုပ်အဆင်းရူပါပြည့်စုံမှုနဲ့..ပန်းလေးတွေရဲ့ ရနံ့နဲ့ပေါင်းလိုက်ရင်..

ဘယ်လောက်လှလိုက်မလဲ.."

"ပန်တာတော့ဟုတ်ပါပြီ..ဘယ်မှလည်းသွားတာမဟုတ်ပဲနဲ့ ဝါးလုံးခေါင်းထဲမှာလသာသလိုဖြစ်နေမှာပေါ့.."

"အမယ်လေး...တို့မမကလည်းအတွေးခေါင်လိုက်တာ..အိမ်ထဲမှာလည်းလှလှလေးနေပေါ့

..ဘာဖြစ်လဲ..."

ထဘီရင်လျှားထားသည့် ပုံရိပ်၏ပခုံးကိုသိုင်းဖက်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်လိုဘယ်ညာယိမ်းနေ၍ သူ့ခေါင်းကိုဖွဖွပုတ်လိုက်မိသောအခါ ပိန်ပါးသောကြောင့်ပေါ်လွှင်နေသော ညှပ်ရိုးကိုနမ်းသွားလေသည်။

"ပိစိမရယ်...နင်နဲ့နေရတာ..ငါလန့်တောင်လာပြီနော်..."

"ဟဲ..ဟဲ...လန့်စရာမလိုပါဘူး..ပိစိကအစိုမှအစိုအစစ်..ကိုယ့်အစ်မကြီးကိုအသဲယားလို့နမ်းတာ...မမသိလား..ပိစိမသာယောက်ျားလေးဆို..မမကိုပဲကြိုက်မှာ..ရုပ်လေးလည်းလှ..စိတ်ထားလေးလည်းကောင်းပြီး..

တော်လည်းတော်တယ်..မမကိုရတဲ့အမျိုးသားကတော့ ကံကောင်းမှာပဲနော်.."

"ဟဲ့...ငါကအခုမှအသက်၁၆နှစ်ပဲရှိသေးတယ်လေ..ဘာစကားကြီးတုန်း.."

"သိဘူး..ပိစိမကစိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်းပြောတာ.."

မှန်ကိုကြည့်ပြီး ပါးကွက်ဝိုင်းဝိုင်းလေးကွက်နေမိပြီးမှ ပိစိမကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏အနားမှာ အမြဲတမ်းရှိနေတတ်ပြီး

အ‌သေးအမွှားလေးကအစလိုက်စိတ်ပူပေးတတ်လွန်းလို့ ကိုယ်ကလည်းညီမအရင်းလေးလို ချစ်ခင်မိပါတယ်။

ဟိုမှာဆိုရင် အစ်မတွေနဲ့လည်း သိပ်စကား

မပြောဖြစ်ပေမဲ့ ပိစိမရှိနေရင်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းသည်။သူတစ်ပါးစိတ်ချမ်းသာအောင်လည်း ပြောတတ်၍ပိုပြီး သံယောဇဉ်ဖြစ်မိသည်။

"ဒါနဲ့လေ..မမနဲ့ဟိုဆရာကဘယ်လိုတွေ့ကြတာလဲဟင်..."

ပါတိတ်၀မ်းဆက်အ၀ါနုတ်‌လေးကိုမှ ရင်စေ့လေးရွေး၀တ်လိုက်ပြီး ဆံပင်တွေကိုစုထုံးလိုက်ကာ စံပယ်ပန်း‌ကိုခွေ၍ပန်လိုက်သည်။

ပိစိမ၏ စကားကိုဖြေဖို့ဆိုလျှင် မိုးသဲသော

ညတစ်ညမှ ပြန်၍ဆက်ရပေလိမ့်မည်။

ဆရာနဲ့ပုံရိပ်၏တွေ့ဆုံမှုမှာ ဆရာ့ဘက်ကနေပဲအမြဲကူညီထောက်ပံ့ပေးခဲ့တော့ ပုံရိပ်၀မ်းနည်းရသည်။ဆရာ့အတွက်၀ယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်ထုပ်လေးတွေကိုလည်း

လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး သက်ပြင်းငွေ့ငွေ့ချလိုက်မိသည်။

"ဆရာနဲ့..တို့စတွေ့တာက..မိုးတွေအရမ်းရွာတဲ့နေ့ကလေ..အဲ့နေ့မှာဦးသက်ဆွေကတို့‌အရမ်းချစ်တဲ့ကြောင်လေးကိုသတ်ပစ်လိုက်လို့ဆိုပြီး..စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တာနဲ့..အိမ်ကိုမပြန်တော့ပဲ...ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲမှာပဲ ဘုန်းကြီးမသိအောင် ၀င်ခိုနေလိုက်တယ်..

ဆရာနေမျိုးနဲ့ကိုရင်တစ်ပါးက လာခေါ်တော့မှ လိုက်သွားတာပေါ့..အဲ့ဒီ့အချိန်တုန်းက

တို့စိတ်ထဲမှာ သေသွားရင်တောင်ကြောက်နေမှာမဟုတ်ဘူးလို့..တွေးခဲ့တာ.."

"ဟယ်...မမရယ်..မတွေးကောင်းတာတွေ..

ဒါဆိုရင်...အဲ့ဒီ့ဆရာက..မမကိုအသက်ဘေးကနေကယ်ခဲ့တာပေါ့..."

"အင်း..အဲ့လိုပြောလို့ရပါတယ်...ဆရာ့ကို

စတွေ့တုန်းက..တို့ကိုဆူလို့ဆိုပြီး..အမြင်ကပ်ခဲ့တာ...ဒါပေမဲ့..အဲ့ဒီ့ညရဲ့အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာ..တို့သိလိုက်တာကတော့သူကသိပ်နွေးထွေးပေးတတ်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဆိုတာပဲ..တို့ချမ်းနေမှာစိုးလို့

အသစ်ဆက်ဆက်အ၀တ်အစားကိုတောင် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေးတယ်..

အဲ့အချိန်ကတို့ဘယ်မှာနေတယ်...နာမည်ဘယ်သူလည်း သူမသိဘူးနော်..ဆရာ့ရဲ့စိတ်ရင်းကအဲ့လောက်အထိ သူတပါးအပေါ်ကိုစေတနာထားတတ်တာ..."

"မမပြောတာနဲ့..ကျွန်မတောင်အဲ့ဆရာကိုလေးစားလာပြီ.."

ပုံရိပ်လည်း ပြုံးလိုက်ပြီးနံရံကိုမှီထားလိုက်မိသည်။ဆရာနဲ့အနီးကပ်နေမိသူတိုင်းက

ဆရာ့ကိုသဘောကျတယ်ဆိုရင် ဆရာမနုနုလည်းဆရာ့ကို သဘောကျမှာအသေအချာပဲ။ကိုတန်းနှစ်တည်းက ဆရာမနုနုနဲ့ဆရာနေမျိုးကို ဦးဇင်းပြုံးချိုတင်မကပဲအခြားဆရာမတွေကပါ ဝိုင်းပြီးသဘောတူပေးနေကြမှန်းသိပါတယ်။

ကြိုးချင်းထားတော့ ထိတယ်ဆိုရင်ဆရာမနုနုနဲ့ တွေ့ပါများတော့ဆရာများ ဆရာမနုနုကို သဘောကျနေပြီလား။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ဆရာပျော်နေရင်ရပါပြီ။

စတွေ့ခဲ့တဲ့အချိန်တည်းက ပုံရိပ်ရဲ့အပေါ်မှာအများကြီး ကောင်းပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

"ပုံရိပ်ရေ...သမီးရဲ့ဆရာရောက်နေတယ်..ထွက်တွေ့လိုက်ပါအုံး..."

အခန်းပေါက်၀တွင်လာရပ်၍ပြောလိုက်သောဒေါ်လေး၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်ကြောင်အသွားမိလေသည်။

"ဒေါ်လေး..ဆရာဆိုတာ ဆရာနေမျိုးကိုပြောတာလားဟင်..."

"ဟယ်..ဒီကလေးမကတော့..နင့်ဆရာပါဆိုဘယ်သူရှိအုံးမှာလဲ..သွား..ထွက်တွေ့လိုက်...

ခြံထဲမှာစောင့်နေတယ်..ဆရာ့ဆီကိုသွားတာ လူကိုမတွေ့ပဲပြန်လာရတယ်လို့..ဟိုကလိုက်လာရတဲ့အဖြစ်ရောက်နေပြီ..အားနာဖို့ဘယ်လောက်ကောင်းသလဲ.."

ဒေါ်လေးက ဆူပြီးပြန်ထွက်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ကြောင်တောင်တောင်ကြီးဖြစ်နေမိရာမှ ချက်ချင်းအသိ၀င်လာကာ မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး လက်ပျက်၀မ်းဆက်လေးကို တွန့်ကြေနေမှာစိုးလို့ အသာဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

"မမ..မသွားသေးဘူးလား..ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"မှန်ကြည့်မလို့..."

"ဟင်..."

ပိစိမလည်း ဒီနေ့မှထူးခြားနေသောမမ၏

ဖြစ်ပျက်နေမှုတွေကို တစ်ခုမကျန်လိုက်ကြည့်နေမိသည်။

မှန်ကိုကြည့်ပြီး အပြောင်သိမ်းထားသော

နဖူးပေါ်သို့ဆံစလေးတွေကိုဆွဲချနေလေသည်။

မှန်ကိုကြည့်ပြီး လှလှလေးပြုံးလိုက်သေးတဲ့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်လိုက်သေးသည်။

မမရဲ့အခုပုံစံက ချစ်သူနဲ့သွားချိန်းတွေ့ခါနီး 

ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသလို ပုံစံဖြစ်နေတာမို့

ပိစိမလည်း ကြိတ်၍ရယ်လိုက်မိသည်။

ပထမဆုံး ကျောက်အရောင်းအ၀ယ်ဖြစ်တုန်းကလို ပျော်ရွှင်နေတာမျိုးလေးပင်။

"တို့အဆင်ပြေရဲ့လားပိစိ..."

"ဘာကိုလည်းဟင်..."

"တို့ကြည့်ကောင်းရဲ့လားလို့.."

"အဟင်း..ကြည့်ကောင်းရုံတင်မဟုတ်ဘူး..

လှလိုက်တာမှ..တာ၀တိံသာနတ်သမီးလေးနတ်သက်ကြွေကျလာသလိုပဲ..."

ပိစိမ၏ အမြှောက်စကားကြောင့်ပုံရိပ်ပြုံးလိုက်မိပြီး ဆရာ့အတွက်၀ယ်လာသောလက်ဆောင်ထုပ်လေးကို အိတ်ထဲမှထုတ်လိုက်ကာ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ခြံထဲကိုရောက်တော့ ဆရာကထွန်းကိုနှင့်မိစုကို ပေါင်ပေါ်သို့တင်ပြီးပုံပြင်ပြောပြနေလေသည်။

"ဆရာ...."

သူတို့ပုံပြင်ပြောပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပေးဖို့စဉ်းစားထားပေမဲ့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အလျှင်လိုမိကာ ဆရာ့ကိုချက်ခြင်းလှမ်းခေါ်လိုက်မိသည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် အိမ်မှာနေရင်းစွပ်ကျယ်တို့ ပုဆိုးအနွမ်းတို့နဲ့ပဲနေတတ်တဲ့ဆရာက အခုတော့တီရှပ်ကိုမှကော်လံပါတဲ့ အညိုရောင်လေးနှင့်ပုဆိုးအနက်ကွက်လေးကို လိုက်ဖက်စွာ၀တ်ဆင်ထားသည်။

ပုံရိပ်ဘက်သို့ လှည့်၍ပြုံးလိုက်သောအခါ

အရက်သမားများ ရေချိန်မကိုက်၍ကတုန်ကယင်ဖြစ်လာသလို ခံစားချက်ကြီးကစီး၀င်လာခဲ့သည်။

"ဆရာ...စောင့်ရတာကြာသွားပြီလား..."

"ဟင့်အင်း...မကြာသေးပါဘူး...ဆရာတို့စကားပြောရအောင်...ပုံရိပ်လိုက်ခဲ့ချင်လား..

ဆရာ့မှာဆိုင်ကယ်လ်ပါတယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့...လိုက်ခဲ့ချင်ပါတယ်...ပုံရိပ်လည်း...

ဆရာနဲ့စကားတွေပြောချင်တယ်..."

ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်၏ စကားပြောသံများသည်

တိုးညှင်းနေ၏။လေပြေနုနုက ဖြတ်တိုက်သွားတိုင်းဆရာ့ကို ငေးကြည့်နေမိရာမှ ဘယ်နှစ်ခါမှန်းမသိအောင် မျက်လွှာချနေမိသည်။နှင်းဆီတို့၏ရနံ့သည်သင်းထုံမွှေးပျံ့နေပေမဲ့ ‌ဆရာ့၏အမူအရာတစ်ခုဆီကိုသာ တရှိုက်မတ်မတ်လိုက်လံငေးကြည့်နေမိသည်။

"သွားရအောင်လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ကလေးတစ်ယောက်လို ပုံရိပ်၏လက်ကိုဆွဲခေါ်သွားတာမျိုးမဟုတ်ပဲ အရှေ့မှဆိုင်ကယ်လ်သော့ကိုဝေ့ယမ်း၍ အေးဆေးစွာသွားနေလေသည်။

ဝါ၀င်းပြီးသား ဆရာ့၏အသားအရည်သည်

နဂိုထက် ပို၍ကြည်လင်လာသလိုပါပဲ။

အပြင်ထွက်တိုင်း ဆံပင်တွေကိုဂျယ်လ်လိမ်းထားတတ်သကဲ့သို့ ယခုလည်းဆရာလှချင်ပြန်လေပြီ။

ပုံရိပ်ပြုံးလိုက်မိပြီး ဆိုင်ကယ်လ်စက်နှိုးသည်နှင့်

ပုံရိပ်လည်းဘေးစောင်းလေးတက်ထိုင်လိုက်သည်။

"မန္တလေးမှာ ဆိုင်ကယ်လ်စီးသင်ခဲ့လား..."

"ဘယ်ကလာဆရာရယ်...ကျောင်းကိုအမြဲကားနဲ့ပဲသွားရလို့..ဆိုင်ကယ်လ်စီးတာကဘာမှန်းတောင်

မသိရသေးဘူး..အခုကပထမဆုံးဆိုင်ကယ်လ်နောက်ကလိုက်ဖူးတာ..."

"ဒါဆို...ဆရာဖြည်းဖြည်းမောင်းပါ့မယ်...သေချာကိုင်ထားနော်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အနောက်သို့လှည့်မေးလာသော ဆရာ့ကြောင့်လက်ဖျားတွေအေးစက်လာကာ ဆိုင်ကယ်နောက်မှီးကိုသာ အားနဲ့ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

ဆရာ့ခါးကိုတော့ မဖက်ရဲပါဘူး။

အခုတောင် နေရထိုင်ရတာရှက်နေသလိုလိုနဲ့

ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းကိုမသိဘူး။

ပုံရိပ်ရယ် သမ္မတ‌နဲ့တွေ့နေတာလည်းမဟုတ်ပဲ

ဘာကြောင့် ဒီလောက်စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ။

"အမယ်လေး...."

"သေချာကိုင်ထားလေ...ဂမုတွေရှိတယ်...

မပြုတ်ကျစေနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဒီညနေမှစကားနည်းလွန်းနေသောကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း ဒေါသထွက်မိသည်။

ဆရာ့ပခုံးပေါ်သို့ ပုံရိပ်၏လက်ရှည်ရှည်သွယ်သွယ်လေးတွေ တင်လိုက်သောအခါ အညိုရောင်အိင်္ကျီအသားမို့ ပုံရိပ်၏လက်ဖြူဖြူလေးတွေကပို၍ အရောင်တောက်နေသလိုပါပဲ။ပုံရိပ်တစ်ချက်မျှ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြုတ်ကျမည်စိုး၍ ဆရာ့ပခုံးကိုအားလေးနည်းနည်းထည့်ကာ ဖိကိုင်ထားမိသည်။

ပုံရိပ်သတိထားမိသလောက် ဆရာ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကပြောင်းလဲသွားလေပြီ။အရင်က ဈေးပေါသောစံပယ်ရေ‌မွှေးကိုသုံးလေ့ရှိပေမဲ့ ယခုတော့

ဈေးကြီးသော အမျိုးသားသုံးရေမွှေးတစ်ခုကို

စွတ်ထားမှန်းသိသာသည်။ဆရာ့အကြိုက်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီထင်ပါရဲ့။

အခန်း(၄၀..ဆက်ရန်)

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

romanceလေးတွေပါလာပြီနော်..ပုံရိပ်တို့ရင်ခုန်နေပြီလား..သိဘူး😊

========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၀)

သစ်ရွက်လှုပ်သံဟာ ရင်ခုန်စရာကောင်းတယ်ဆိုရင် သူ့အနားမှာရှိတဲ့အချိန်လောက်တော့ ရင်ခုန်သံတွေပြင်းထန်မယ်မထင်ပေ။

တိမ်စိုင်လေးတွေရွေ့လျှားသွားတာက သိပ်လှတယ်ဆိုရင် သူ့လက်ချောင်းလေးတွေရွေ့လျှားသွားတာလောက်ရော လှရဲ့လား။

ပန်းသီးလေးကိုစားရတာသိပ်ချိုပါတယ်ဆိုရင်

သူ့စကားပြောသံလောက် ချိုမျှပါရဲ့လား။

ပန်းရနံ့ကမွှေးမျှပေမဲ့ သူ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကပိုသင်းပျံ့တယ်။

နှင်းဆီပန်းကလှတယ်ဆိုရင် သူ့အပြုံးကပိုလှတယ်။

စံပယ်ကဖြူစင်ပါတယ်ဆိုရင် ရင်ထဲကသူ့ကိုချစ်တဲ့အချစ်လောက်ဖြူစင်ပါရဲ့လား။

*အချစ်ဒဿနဆိုတာ ဖွင့်ပြမှသိမှာ

တိတ်တခိုးအချစ်မို့ တိမ်ဖုံးထားတဲ့လလို

အလင်းရောင်မှိန်ပျပျ သူမြင်နိုင်ပါ့မလား

အဖိုးကလည်းအဖွားကိုချစ်တယ်ပြောမှာပဲ

အဖေကလည်းအမေ့ကိုချစ်တယ်ပြောမှာပဲ

မင်းချစ်တာလည်း သူသိနိုင်ပါစေ...*

*ချစ်ပန်းဝေ‌*ဆိုသော သိပ်လှတဲ့နာမည်လေးပေးထားသည့် ကိတ်မုန့်ဆိုင်၏နံရံတွင် ကပ်ထားသောကဗျာလေးကို ဖတ်ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

တိတ်တခိုးအချစ်က တိမ်ဖုံးထားတဲ့လလိုပါပဲတဲ့။

ဟုတ်ပါတယ်လေ။တိမ်တွေဖုံးအုပ်ထားမှတော့လရဲ့အလင်းရောင်ကို ဘယ်သူကမြင်မှာလဲ။

ထို့နည်းတူပဲ သူသိအောင်ပြောမပြပဲ သူကဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကိုယ့်ရင်ထဲကခံစားချက်ကိုမြင်နိုင်ပါ့မလဲ။

ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ သူရှိနေပေမဲ့။

သူရင်ထဲမှာရော ကိုယ်ရှိနေပါ့မလား။

သာမာန်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုနဲ့တင် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး တစ်နှစ်ကျော်လောက်ဝေးကွာသွားပြီးခါမှ

ကိုယ့်ခံစားချက်တွေပြောင်းလဲလာတာကို ကလေးစိတ်မို့တွေးကြိတ်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ်လို့များ သတ်မှတ်လေမလား။

"ချွင်!!!"

အိပ်မက်ဖမ်းသူဟုခေါ်ကြသော အဝိုင်းလေးအောက်ကတွဲလောင်းကျနေသော ကြိုးလေးတွင်တပ်ထားသော ခေါင်းလောင်းလေးကို ခေါင်းနဲ့တိုက်မိသောကြောင့် "ချွင်.."ကနဲမြည်သွားသည့်အသံလားရာကို မမှိတ်မသုန်ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဘူဖေးစနစ်မို့ ကိတ်မုန့်ပန်းကန်လေးတွေကို ကိုယ်တိုင်သယ်လာကာ အညိုရောင်တီရှပ်လေးနှင့် ဖွေးသန့်နေသောဆရာသည် ပုံရိပ်စောင့်နေမိသည့် တစ်ဦးတည်းသောအမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

"ချစ်ပန်းဝေ*ဆိုသည့်အမည်အတိုင်း ဆိုင်လေး၏

အပြင်အဆင်ကလည်း နူးညံ့မှုတွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေသည်။စားပွဲတစ်ခုဆီတိုင်းမှာ အလှပန်းအိုးလေးတွေထိုးထားပြီး အမိုးဘက်မှာလည်း သစ်ရွက်စိမ်းစိမ်းလေးတွေပါသည့် သစ်နွယ်ကြိုးအတုလေးတွေကို သွယ်တန်းထားသည်။

အဝါရောင် မီးလုံးလေးတွေက အိပ်မက်ပိုဆန်စေသည်။

နံရံလေးတွေမှာ အသဲပုံစံမီးခွေလေးတွေက

တဖြတ်ဖြတ်လက်နေ၍ ညနေခင်းအချိန်အခါလေးနှင့်သိပ်လိုက်ဖက်လွန်းသည်။ကိတ်မုန့်ပန်းကန်လေးနှစ်ခုကို ယူ၍ပုံရိပ်ရှိသောစားပွဲဆီ‌သို့ လျှောက်လာနေသော ဆရာသည် ကိုယ်ဟန်ခပ်မတ်မတ်ဖြစ်နေတာကပဲ တစ်မျိုးကြည့်ကောင်းနေသည်။

ဘေးဝိုင်းမှ အစ်မကြီးများက ဆရာ့ကိုခဏခဏလှမ်းလှမ်းကြည့်ကြ၍ အမြန်လျှောက်လာပါဟု လှမ်း၍ အော်ပြောလိုက်ချင်မိသည်။

"ဒီမှာစတော်ဘယ်ရီကိတ်လေး..."

ဆရာက ပုံရိပ်၏အရှေ့သို့ စတော်ဘယ်ရီကိတ်မုန့်ပန်းကန်လေးကို ချပေးလေသည်။

ဆရာ့ကိုယ်တိုင်ကတော့ ချောကလက်ကွတ်ကီးကိတ်ကလေးကို သူ့နေရာမှာချထားလိုက်သည်။

"ဒါစားချင်လို့လား..."

"အဟင်း...မဟုတ်ပါဘူး..."

ဆရာ့မျက်နှာကိုမကြည့်ရဲလို့ သူ့ရှေ့ကကိတ်ပန်းကန်လေးကို ကြည့်နေမိတော့စားချင်နေသည်ဟု ထင်သွားပုံပါပဲ။အမြန်ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပြီး

စတော်ဘယ်ရီရောင်ကိတ်မုန့်လေးကို ဇွန်းသေးသေးလေးနှင့် ခပ်စားလိုက်သည်။

အရသာက ချိုချိုလေးဆိုတော့ ဆရာ့အပေါ်မှာထားတဲ့ပုံရိပ်ရဲ့ခံစားချက်လိုပေါ့။

"ကိတ်မုန့်စားရတာ အဲ့လောက်တောင်ပျော်နေတာလား..."

"ရှင်!!!အော်...ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့...ဒါမျိုးကိုအိမ်မှာလုပ်စားနေကြလေ..."

တစ်ယောက်တည်းကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ပြုံးလိုက်မိတော့ ဆရာကထမေးလိုက်ရာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့်ဖြေလိုက်မိတာက တလွဲဖြစ်နေသည်...။

"ကိုယ့်ဘာသာလုပ်တတ်တာလား...ဘယ်လိုလုပ်ရတာလဲ...ပြောပါအုံး..."

"ဟမ်..မဟုတ်ဘူးဆရာ..သမီးကသူများလုပ်ပြီးသားကိုစားပေးရတာပါ..ကိတ်မုန့်လုပ်တာတော့

မသင်ရသေးဘူး...အိမ်မှာလေးလေးခန့်ရဲ့မိန်းမကကိတ်မုန့်လုပ်ကျွေးတာပါ..."

လက်ကလေးတခါခါနှင့် အတင်းငြင်းယူတော့ဆရာက သွားစွယ်လေးများပေါ်သည်အထိပြုံးလိုက်လေသည်။မပြုံးပါနဲ့ဆရာရယ် ဆရာပြုံးရင်သမီးအအေးပတ်လိမ့်မယ်။

လွှင့်ပြယ်ချင်လုလုစိတ်ကို ချုပ်တည်းပြီးကိတ်မုန့်ပန်းကန်ပေါ်တွင်သာ စုချည်ထားလိုက်မိတော့

ဆရာကလည်းသူ့ရဲ့ချောကလက်ကိတ်လေးကို

ခပ်စားနေလေသည်။

ကိတ်မုန့်တွေကို ခပ်စားနေသောဇွန်းသံမှအပ အခြားအာရုံနှောက်စရာမရှိလေတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေသည်။အစောပိုင်းကတော့ ဆရာကပဲဦးဆောင်ပြီးမေးနေ၍ အလိုက်သင့်ဖြေရုံသာရှိသည်။အခုတော့ အရမ်းတိတ်ဆိတ်နေသလိုပဲ။ကိတ်မုန့်ခပ်စားနေသော ဆရာ့ကိုမော့၍ကြည့်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘက်ကပဲစကားစဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ဆရာ့ကိုလည်း တောင်းပန်ရအုံးမည်မဟုတ်လား။

"ဆရာ...ဒီဆိုင်လေးကလှတယ်နော်..ဈေးနဲ့လည်းနီးတယ်...ဒီဘက်အခြမ်းမှာ..မွေးနေ့ကိတ်ဆိုင်ဆိုလို့

ဒီတစ်ခုပဲရှိတယ်နော်...ဆရာဘယ်လိုစိတ်ကူးပေါက်ပြီး ဒီဆိုင်ကို‌ရွေးလိုက်တာလဲ..."

"ကလေးတွေက ကိတ်မုန့်ကြိုက်တယ်မဟုတ်လား

..ဟိုနေ့ကဒီနားကိုလာရင်း..ဒီဆိုင်လေးကို

မထင်မှတ်ပဲ‌တွေ့လိုက်လို့..."

အင်!!!ဆရာပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပာယ်က ပုံရိပ်ဟာကလေးပေါ့။ဒါကြောင့် ကိတ်မုန့်ဆိုင်ကိုခေါ်လာတာပေါ့လေ။

ဒါဆိုရင်တော့ ဆရာသိပ်မှားသွားပြီ။

ပုံရိပ်က ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးဆရာရဲ့။ကိုယ်တိုင်ငွေရှာနိုင်နေပြီ။ကိုယ်ပိုင်ခြံတောင်ရှိပါသေးတယ်။ဆရာ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပုံရိပ်ဟာဆယ့်ငါးနှစ်သမီးလေးပဲ ဖြစ်နေတာထင်ပါရဲ့။

ကိုယ့်ခေါင်းမှာ ပန်ထားတဲ့စံပယ်ပန်းတွေကိုလည်း ပြန်စမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး ၀တ်ထားတဲ့မြန်မာ၀တ်စုံ၀မ်းဆက်လေးကိုပါ ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဟွန့်..ဘယ်နေရာက ကလေး‌နဲ့တူတာလဲ။

"ဟိုမှာနေရတာ ပျော်ရဲ့လား..ပုံရိပ်ရဲ့သတင်းတွေကိုတော့ ပုံရိပ်ရဲ့ဒေါ်လေးကအမြဲပြန်ပြောပြပါတယ်..

သူဌေးမလေး ဖြစ်နေပြီဆို...."

"အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူးဆရာရယ်...

အဖွားတို့က ကျောက်မျက်ရတနာကုမ္ပဏီပိုင်တယ်လေ..

အဲ့တော့ ပုံရိပ်ကိုလည်းရတနာတွေအကြောင်းကို

လေ့လာခိုင်းတယ်...ပွဲစားတွေဆီကနေကျောက်ကို အောင်မအောင်အကဲခတ်ပြီး..၀ယ်ထားလိုက်တယ်..

တရုတ်ဘက်ကိုတစ်ဆင့်ပြန်ရောင်းတဲ့အခါ...

အမြတ်ရတာမျိုးပါ...အမှန်တော့ဟိုမှာနေရတာက..

ကောင်းကောင်းတော့ နေရပါတယ်..ဒါပေမဲ့လွတ်လပ်မှုမရှိဘူး..အခုထိမန္တလေးမြို့ကိုတောင် ကောင်းကောင်းမလည်ပတ်ဖူးသေးဘူး...

အန်တီတင့်ကတော့ တက္ကသိုလ်ရောက်ရင်အပြတ်လည်ပစ်တဲ့လေ...အဖွားကအရမ်းစည်းကမ်းကြီးတာ..လမ်းလျှောက်ရင်တောင် ပုရွက်ဆိတ်လေးလို ရွရွလေးလျှောက်တာမှ ကြိုက်တာ...အ၀တ်အစားဆိုလည်းကိုယ်၀တ်ချင်တာမ၀တ်ရဘူး..."

မကျေနက်ချက်တွေအားလုံးကို တထိုင်တည်းညည်းတွားလိုက်မိတော့ ဆရာကတည်ကြည်သော မျက်၀န်းများဖြင့်ပုံရိပ်ကိုသေချာစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ပြီးတော့ ပြုံးတောင်ပြုံးလိုက်သေးသည်။

ဆရာဘာကို သဘောကျနေတာပါလိမ့်။

"အဟွန်း...အခုပုံစံကအဖွားကြီးအိုပေါက်စလေးနဲ့တူပေမဲ့ ကြည့်လို့အဆင်ပြေပါတယ်.."

*အဆင်ပြေပါတယ်တဲ့လား*လှတယ်ဆိုရင်တော့ ထခုန်မိမှာပဲ။အခုတော့လူကို အပျိုကြီးပုံဖမ်းတယ်ဆိုပြီး လှောင်ချင်နေတာများမသိရင်ခတ်မယ်။အုံ့မှိုင်းသွားတဲ့စိတ်ကြောင့် မရယ်နိုင်တော့ပဲ ချက်ချင်းမျက်နှာကိုတည်ပစ်လိုက်သည်။

"အ၀တ်အစားဆိုတာ..အရေးပါတဲ့အခန်းကဏ္ဍ

တစ်ခုမှာပါ၀င်နေပေမဲ့....စိတ်ထဲမှာသိပ်ထားစရာ

မလိုပါဘူး..အ၀တ်အစားသားသားနားနား၀တ်ပြီး..

စိတ်ဓာတ်အဆင့်အတန်းအောက်တန်းကျနေတဲ့လူတွေမှ တစ်ပုံကြီးပဲ...လျှပ်ပေါ်လော်လီတဲ့အ၀တ်အစားတွေ၀တ်ပြီး..ခောတ်မှီတဲ့အတွေးအခေါ်ဗဟုသုတမကြွယ်၀သူတွေလည်းအများကြီးပဲ...

အ၀တ်အစား၀တ်တာခောတ်မှီဖို့ထက်..

ခောတ်မှီတဲ့အ‌တွေးအမြင်ဗဟုသုတရှိဖို့ကပိုအရေးကြီးတယ်...မြန်မာအမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကိုယ့်မြန်မာ၀တ်စုံပုံစံကို ပြန်မရှုံ့ချသင့်ဘူး..

လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့၀တ်စားဆင်ယင်မှုထက်..

လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်ပြီး...

ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တွေကို အကောင်းဆုံးပုံဖော်နိုင်တာကမှလွတ်လပ်တဲ့ဘ၀ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းပဲ..

အပေါ်ယံလွတ်လပ်မှုကိုမမက်ပါနဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲကလွတ်လပ်မှုကိုပဲရအောင် ပုံဖော်ကြည့်ပါ

...အရည်အချင်းပြည့်မှီပြီး

ထက်မြတ်တဲ့လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုပုံပဲ၀တ်စားထားပါစေ..ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိနေမှာပဲ..."

စကားတစ်လုံးချင်းဆီတိုင်းက အဓိပ္ပာယ်ပြည့်၀နေသောကြောင့် ခုံပေါ်သို့လက်တင်ကာမေးထောက်ပြီး ဆရာ့ကိုငေးကြည့်နေမိသည်။ဆရာ့၏နီမြန်းမြန်းနှုတ်ခမ်းတွေကို သဘောကျသည်။

ပုံရိပ်၏လွဲမှားနေသော ထင်မြင်ယူဆချက်တွေကို အမြဲတည့်မက်ပေးတတ်သည့် ပုံစံကိုလည်းကြိုက်သည်။

စကားပြောတိုင်း လက်ဟန်အမူအယာနှင့် ပြောတတ်သော ခပ်တည်တည်ပုံစံလေးကိုလည်း ရင်ခုန်ပါသည်။

တစ်နှစ်ကျော်အတွင်း ပုံရိပ်၏ နေ့စဉ်အသက်

ရှူနှုန်းတိုင်းမှာ ဆရာ့နာမည်ပါ၀င်သည်။

အစက သတိမထားမိပေမဲ့ ဆရာမနုနုနှင့်အတူတွဲပြီး တွေ့လိုက်ရတော့မှ ရင်ခုန်သံတွေဗြောင်းပြန်ပက်လက်တွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလို့ ၀န်ခံရင်

ယုံပါ့မလား။

အခြားသူတွေကိုလည်း ဒီလိုစိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ရှင်းပြ၊ပြောပြတတ်ပြီး လူကြီး၊လူငယ်မရွေးကူညီတတ်သူဆိုပေမဲ့ ပုံရိပ်၏အပေါ်တွင်တော့ ပို၍ထူးကဲစေချင်သည်။

"ဆယ်တန်းစာမေးပွဲရော...ဖြေနိုင်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့..ဖြေနိုင်ပါတယ်.."

"ဂုဏ်ထူးပါမယ်လို့ထင်လား..."

"ဂုဏ်ထူးကတော့ပါချင်တာပေါ့ဆရာရယ်...

အကောင်းဆုံးလည်း ကြိုးစားပြီးဖြေခဲ့ပါတယ်...

ဂုဏ်ထူးထွက်မထွက်ကတော့ ဆရာ၊ဆရာမတွေအပေါ်ကိုမူတည်သွားပြီ..ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ အထင်တွေဇွတ်ကြီးမထားချင်ဘူး..အကျနာမှာစိုးလို့..."

ပုံရိပ်၏စကားကြောင့် ဆရာရယ်ပြန်ပါပြီ။

ဆရာရယ်လိုက်တိုင်း ရင်ခုန်နေမိမှန်းသာသိရင် ဆရာရယ်ပါအုံးတော့မလား။

"ဒါဆို...ပုံရိပ်ကဘယ်တက္ကသိုလ်ကိုတက်ချင်လဲ..

အရင်တုန်းကရည်မှန်းချက်အကြောင်းကိုမေးတော့ ရေရေရာရာမဖြေဘူး...အခုရောအဖြေရပြီလား..."

ရည်မှန်းချက်နဲ့ပတ်သတ်ရင် ဆရာပြောခဲ့သော စကားလေးတစ်ခွန်းကိုအမြဲအမှတ်ရမိသည်။

တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုလည်း အကျိုးပြုနိုင်ရမည်တဲ့။ပုံရိပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကိုပြောရင်

ဆရာလှောင်ရယ်မည်လား။

"ပုံရိပ်တို့အဖိုးဘက်ကမျိုးရိုးကဆရာ၀န်ဆိုတဲ့

ဘွဲ့ကိုသိပ်မက်ကြတယ်..အဖိုးကအဖေ့ကိုဆရာ၀န်လိုင်းမရလို့..ဒေါသထွက်ပြီးကြိမ်းမောင်းခဲ့ဖူးတယ်...ပုံရိပ်ရဲ့ဦးလေးကလည်းဆရာ၀န်ပဲ...

အစ်ကို၀မ်းကွဲလည်..ဘွဲ့ရပြီးကာစ..ဆရာ၀န်လောင်းပဲ..ဒါပေမဲ့အဖွားကတော့ စီးပွားရေးလိုင်းဘက်ကိုသွားစေချင်တယ်..."

"ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်ကဆရာ၀န်ဖြစ်ချင်တာလား...

စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တာလား..

ဒီနှစ်လမ်းကသက်ဆိုင်မှုတော့မရှိပေမဲ့...

ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုကိုတော့ ကိုယ်ကျေနပ်ရမယ်နော်..."

"မဟုတ်ဘူးဆရာ..သမီးကအဲ့နှစ်ခုလုံးဖြစ်ချင်တာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လို...ဒါဆို..ပုံရိပ်ကဘာကိုရွေးဖို့စဉ်းစားထားတာလဲ..."

"ဥပဒေကိုရွေးချင်တာဆရာ..သမီးlawတက်ချင်တယ်..ရှေ့နေဖြစ်ချင်တယ်ဆရာ..."

"ဟ...တကယ်ပြောနေတာလား..."

ကြည့်..ဆရာတောင်မယုံချင်တော့ဘူးမဟုတ်လား။ပုံရိပ်၏အဖြေက အားလုံးနဲ့ကွဲထွက်နေတော့

ဘယ်သူကမှယုံကြည်မပေးချင်ကြဘူး။

အဖွားရဲ့အရှေ့မှာသာ ပြောမိရင်

"လာပြန်ပြီ ဒုတိယမိုးရိပ်.."ဟုပြောခံရမှာသေချာသည်။ပုံရိပ်၏ရင်ထဲမှာ ပထမဆုံးဖြစ်ပေါ်လာသည့် လေးနက်သောရည်မှန်းချက်တစ်ခုပါပဲ။

"တကယ်ပဲရှေ့နေဖြစ်ချင်တာလား..

ဘာကြောင့်ရှေ့နေဖြစ်ချင်တာလဲ..."

ပုံရိပ်ကို ဒီမေးခွန်းမေးလာတဲ့လူဟာ ဆရာပထမဆုံးပါပဲ။မေးကြပါစေလို့တောင် ဆုတောင်းနေခဲ့မိတာပါ။

"ပုံရိပ်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကဘာလဲလို့ ဆရာမေးခဲ့စဉ်တုန်းက..သမီးဘယ်လိုဖြေရမှန်းမသိခဲ့ဘူး...

တကယ်တော့အဲ့ဒီ့ရည်မှန်းချက်က သမီးရဲ့ဘ၀တွေမှာကိုအဖြေရှိနေခဲ့တာပါ...

သမီးနဲ့တကယ်ကိုရင်းနှီးပါတယ်...

ဒီကိုအလည်မလာခင်တစ်ပတ်အလိုက..

အန်တီယဉ်တင့်နဲ့အတူတူ...သူ့သူငယ်ချင်းလင်မယား..ကွာရှင်းပြီးတရားရုံးမှာလင်မယားပိုင်ပစ္စည်းကို ခွဲဝေကြတဲ့ကိစ္စ..တရားရင်ဆိုင်တော့ သမီးလိုက်သွားခဲ့မိတယ်..အဲ့ဒီ့နေ့က..သူတို့အမူကိုစစ်ဆေးမှုမလုပ်ခင်...အခြားပြီးလုဆဲဆဲ တရားခွင်တစ်ခုကိုကြားနာကြည့်ခဲ့သေးတယ်...ဥပဒေအကြောင်းကိုသမီးနားမလည်ပါဘူး...

သူတို့ပြောနေတဲ့အကြောင်းတွေကိုလည်း

စိတ်မ၀င်စားပါဘူး..ဒါပေမဲ့တရားလိုဘက်က အမျိုးသမီးက အမှုရှုံးသွားတယ်ဆိုတာတော့

သိလိုက်ပါတယ်..သူတို့ဘက်မှာအစိုးရရှေ့နေရှိပေမဲ့ အထောက်အထားမခိုင်လုံလို့ တရားခံကိုအပြစ်

မပေးလိုက်နိုင်ပါဘူး...အဲ့ဒီ့နေ့ကတရားခွင်ထဲမှာလည်းမနေချင်လို့ တရားရုံးအပြင်ဘက်ကိုထွက်လာတော့ အမှုရှုံးသွားတဲ့အမျိုးသမီးက ထိုင်ငိုနေခဲ့တယ်...စိတ်မကောင်းဖြစ်မိလို့ အိတ်ထဲကတစ်ရှူးထုပ်ကို သွားပေးလိုက်တော့...ကျေးဇူးတင်လိုက်တာလို့ပြောပြီး..ဆက်ငိုနေတယ်..သူ့အဖြစ်အပျက်ကိုလည်းသမီးကိုပြောပြတယ်..သူ့မှာမွေးခါစလသားအရွယ်တောင်မရှိသေးတဲ့ သားလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်...သူ့ယောက်ျားကရွှေဆိုင်တွေမှာလချုပ်ပိုက်ဆံလိုက်ကောက်ရပြီး...ကားတိုက်မှုဖြစ်တော့..သူကမီးတွင်းထဲမှာတဲ့...

...သူ့ခေါင်းမှာကလေးအနှီးကိုခေါင်းပေါင်းထားပြီး..တစ်ကိုယ်လုံးလည်းနနွင်းတွေကြောင့် ဝါထိန်နေတာပဲ...သွေးနုနုသားနုနုနဲ့...တရားရုံးကိုလာခဲ့ရတဲ့သူ့ကိုသမီးသိပ်သနားမိတယ်...သူ့ယောက်ျားရော..သူရောကမိဘဆွေမျိုးတွေ

မရှိကြတော့ဘူး...ဒါပေမဲ့ကြိုးစားရုန်းကန်ရင်း အခက်ခဲဆုံးအချိန်တွေကိုဖြတ်ကျော်လာနိုင်ခဲ့ပြီးမှ...ဒုက္ခတွင်းထဲကိုပြန်ပြီးခုန်ဆင်းရတဲ့အမျိုးသမီးကဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းလိုက်သလဲ...

ရင်နဲ့မဆံ့အောင်ခံစားရလို့ သူငိုနေတာတဲ့လေ..

သူတို့ဘက်မှာအကျိုးအမြတ်မ‌မျှော်ကိုးပဲ..

သေချာကူညီပေးချင်တဲ့လူတစ်ယောက်မှမရှိဘူး...

တရားခံရှေ့နေနဲ့...သူ့ဘက်ကရှေ့နေဇာတ်တိုက်ထားတယ်လို့ သူသံသယ၀င်ပေမဲ့...

သူ့မှာပြောပိုင်ခွင့်မရှိသလို..ပြောလည်းမပြောရဲဘူးတဲ့..

အမှုပြီးသွားတော့မှ..တရားခံရှေ့နေက..လျှော်ကြေးယူပြီး..ကိစ္စတွေကိုဆက်မရှည်တော့ဖို့..ခြိမ်းချောက်သလိုပြောလာခဲ့တယ်လို့သူကရင်ဖွင့်တယ်...

ငါးတန်းတောင်မအောင်တဲ့အပြင် တုံးအတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်၊မီးတွင်းထဲကနေ ကလေးကိုထားရစ်ခဲ့ပြီး သွေးနုနုနဲ့ထွက်လာခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို..ဝိုင်းပြီးဖိနှိပ်ရက်ကျတယ်..ဝိုင်းပြီးအနိုင်ကျင့်ကြတယ်..

အဲ့ဒီ့အချိန်မှာ သမီးအရမ်းခံပြင်းခဲ့တယ်..

ဥပဒေအကြောင်းနားမလည်ပေမဲ့..

ကိုယ်ချင်းစာတရားနဲ့ဒီမိန်းမဘက်ကနေ ရပ်တည်ပေးချင်မိခဲ့တယ်..ဒါပေမဲ့သမီးဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး..သမီးရပ်နေရတဲ့နေရာက..

သူရင်ဆိုင်နေရတဲ့အခန်းကဏ္ဍနဲ့လုံး၀မသက်ဆိုင်တော့..အံကြိတ်ပြီးပဲရင်ထဲမှာ တနုတ်နုတ်ခံစားရုံနဲ့ သာပြန်လာခဲ့ရတယ်...သမီးသာရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်..ရလဒ်ကဒီလိုဖြစ်လာပါ့မလား..

သမီးသူ့ကိုအကြံဉာဏ်တွေပေးနိုင်မှာသေချာတယ်.."

"ဒါကြောင့်..ရှေ့နေဖြစ်ချင်သွားတယ်ပေါ့..."

ထိုင်ခုံနောက်မှီကို ကျောကပ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းတွေကို ယှက်ထွေးထားကာ သဘောကျကျေနပ်နေသော မျက်၀န်းတွေနှင့် ဆရာကပုံရိပ်ကိုကြည့်နေလေသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းတွေက အရောင်လက်နေပြီး ဆရာ့အပြုံးတွေက ပုံရိပ်ကိုလှောင်နေတာမျိုးမဟုတ်လို့ ရေတံခွန်ကြီးတဝေါဝေါစီးကျသွားသလို စကားတွေအဆက်မပြတ်ပြောလိုက်သည့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်နောင်တမရမိတော့ပေ။

ပုံရိပ်၏ စကားကိုဆရာကဘယ်တော့ဖြစ်ဖြစ်

လေးလေးနက်နက်နားထောင်ပေးတတ်တယ်။အဖြေမရမချင်း မေးခွန်းတစ်ခုကိုခဏခဏမေးတတ်တယ်။ဆရာမေးလွန်းလို့လဲ ဘယ်သူ့ကိုမှ

မပြောဖြစ်ပဲ ရင်ထဲမှာမျိုသိပ်ထားမိတဲ့ စကားတွေကိုပြောလိုက်မိသည်။

"တကယ်တော့..အဲ့ဒီ့ကိစ္စတစ်ခုတည်းအတွက်ကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး...ဦးသက်ဆွေနဲ့ပြဿနာဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကို ဆရာလည်းသိပါတယ်..အခုအချိန်အထိအဲ့ဒီ့နေ့ကအဖြစ်အပျက်က သမီးကိုခြောက်လှန့်နေတုန်းပဲ...

ဒေါ်လေးကသူ့ယောက်ျားကို ထောင်ချချင်ခဲ့တာ..ဒါပေမဲ့ငွေကြေးလည်းမတတ်နိုင်သလို..

ဘယ်ရှေ့နေကမှလည်းအခမဲ့လိုက်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး...တစ်နေ့လုပ်မှတစ်နေ့စားရတဲ့ဘ၀ကဘယ်လိုလုပ်ပြီး...အချိန်တွေရော၊ငွေတွေရောကို

ဒီအထဲမှာ ပုံအပ်ထားနိုင်ပါ့မလဲ...ဒါတင်မကသေးဘူး...‌

အရင်ကဒေါ်လေးတို့လင်မယားရန်ဖြစ်တိုင်း..

ဒေါ်လေးရဲ့ခေါင်းမှာသွေးထွက်တဲ့အထိ

အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးတယ်....ဒါပေမဲ့အပြစ်လုပ်တဲ့လူကအပြစ်ပြန်မခံရတော့...နောက်ထပ်ကျူးလွန်မြဲထပ်ကျူးလွန်တာပဲ...ပုံရိပ်သာရှေ့နေတစ်ယောက်ဆိုရင် အဲ့လူထောင်ထဲကိုရောက်နေတာကြာပြီပေါ့...

လက္ဖက်ရည်ဆိုင်ရှင်ကအသက်မပြည့်သေးတဲ့ကလေးတစ်ယောက်ကို ခိုင်းချင်သလိုခိုင်းပြီး

လစာမပေးပဲအလုပ်ထုတ်လိုက်တာကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးတယ်...လူအများကြီးကိုမကူညီနိုင်ပေမဲ့...လက်လှမ်းမှီသလောက်လေးတော့

နစ်နာသူတွေဘက်ကနေ...ရပ်တည်ပေးချင်တယ်...."

"အရမ်းမောနေပြီမဟုတ်လား...ရော့...ရေသောက်လိုက်အုံး..."

ခုံပေါ်မှာ ဆိုင်ကအလကားလာချပေးထားသည့် ရေခဲရေဗူးကို ပုံရိပ်ဘက်သို့တွန်းပို့ပေးလိုက်တာကြောင့် ဆရာ့ကိုစိတ်ဆိုးမိသည်။

ဒါပေမဲ့ တကယ်လည်း‌စကားတွေအများကြီးပြောပြီး မောနေသောကြောင့် ရေငဲ့သောက်လိုက်ကာ ဆောင့်ကနဲခွက်ကိုပြန်ချလိုက်ပြီး ဆရာ့ကိုမကြည်သလိုကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဆရာကသမီးကို လှောင်တာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး...ပုံရိပ်ကိုထောက်ခံတာပါ...

ပုံရိပ်ဒီလောက်အထိ စိတ်အားထက်သန်နေတာကို တစ်ခါမှမမြင်ခဲ့ဖူးဘူး...အဟင်း..ဆရာကသဘောကျနေတာပါ...ပုံရိပ်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်က

သိပ်ကိုအဖိုးတန်လွန်းလို့ အလေးအနက်ထားပြီး နားထောင်ပေးနေတာပေါ့...ဖြစ်ချင်တာကိုဖြစ်အောင်လုပ်ပေါ့..အားပေးပါတယ်..ဒါပေမဲ့

တကယ်လက်တွေ့လုပ်တဲ့အခါမှ...လမ်းကြောင်းတွေမပြောင်းမိစေနဲ့ပေါ့...

ဒီလိုပြောဖို့ကစောပါသေးတယ်...

ပုံရိပ်ကိုဆရာယုံတယ်..."

"တကယ်ယုံတာလား..ဆရာ.."

"အင်းပေါ့..."

တုန့်ဆိုင်းမှုမရှိ‌ပဲ ယုံကြည်ပေးနေသည့်ဆရာ့ကြောင့် ချက်ချင်းလက်ငင်းပဲ စိတ်တွေရွှင်မြူးတက်ကြွသွားသည်။ဆရာက ပုံရိပ်ကိုယုံကြည်တယ်တဲ့။

ဘယ်သူမှ မယုံရင်တောင်ဆရာယုံရင်ကျေနပ်နေတတ်တဲ့ ပုံရိပ်အဖို့ပျော်ရွှင်မှုကတော့ အတိုင်းထက်အလွန်ပါပဲ။

"အော်...သမီးပြောချင်တာတွေပဲဇွတ်ပြောနေတာနဲ့ ဆရာ့အတွက်ယူလာတဲ့ လက်ဆောင်ကိုတောင်

မပေးရသေးဘူး..."

ဘေးကခုံပေါ်တွင်တင်ထားသော အိတ်အဖြူလေးကို ဆရာ့ဆီသို့တရိုတသေမတ်တပ်ရပ်ပြီး ပေးလိုက်ပေမဲ့ ဆရာကလုံး၀လက်မခံပေ။

ဆရာ့မျက်နှာကြီး တည်ကျသွားတာကိုငေးကြည့်နေမိပြီး အနည်းငယ်လန့်သွားမိပေမဲ့ ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီးအထုပ်တစ်ထုပ်ချင်းဆီကို ယူကာဆရာထိုင်နေသော ဘက်အခြမ်းသို့တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကကွင်းထိုးဖိနပ်လေးပါ...ဆရာမှတ်မိလားတော့မသိဘူး..စာအုပ်ဟောင်းတန်းမှာ သမီးရဲ့ဖိနပ်လေးပျက်သွားတော့သမီးငိုတာလေ..ဆရာကချက်ချင်းပဲဖိနပ်၀ယ်ပြီးပြန်ပြေးလာခဲ့တယ်..အဲ့ဒီ့အချိန်တည်းက..တစ်နေ့နေ့မှာဆရာ့ကိုဖိနပ်တစ်ရံပြန်၀ယ်ပေးချင်ခဲ့တာ...ဒါကတော့အမရပူရကနေလှမ်းမှာထားတဲ့...ပုဆိုးနဲ့လည်ကတုံးသုံးစုံဆီပါပဲ...ဒီအ၀တ်အစားတွေပေးတာကလည်း...ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်

...ဆရာနဲ့သမီးနဲ့စတွေ့တဲ့နေ့ကလေ...သမီးချမ်းနေလို့ဆိုပြီး...သူများကိုပေးထားတဲ့မွေးနေ့လက်ဆောင်ကို တစ်ခါမှမ‌သိကျွမ်းခဲ့ဖူးပဲ..သမီးကိုရက်ရက်ရောရော...လက်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်...

အဲ့အချိန်တည်းက...ဆရာ့ကိုသမီးလက်ဆောင်ပြန်ပေးချင်ခဲ့တာပါ...."

"ဒါပေမဲ့...ဆရာလက်မခံနိုင်ဘူး..."

"ဆရာကြတော့သမီးကို စက်ဘီးလက်ဆောင်ပေးပြီး...သမီးကြတော့ဘာလို့မရတာလည်း...မရဘူးဆရာလက်ခံရမယ်..."

"ပုံရိပ်..ဆရာပြောနေတယ်...လက်မခံဘူးလို့ဆိုနေ

...ဆရာမကြိုက်ရင်ထပ်မပြောနဲ့တော့..."

"ဘာလဲ...ဆရာ့ကိုဒီကြားထဲမှာမဆက်သွယ်မိလို့လား...ဆရာကစာအကြောင်းကလွဲပြီးအခြားအကြောင်းပြောရင်မကြိုက်မှာစိုးလို့မခေါ်မိတာပေါ့...နောက်ပြီးဖုန်းနံပါတ်တွေရေးထားတဲ့စာရွက်လေးကပျောက်သွားလို့ပါ...သမီးကတော့ဆရာနဲ့စကားမပြောဖြစ်လည်း အမြဲသတိရနေတာပါ...

ဒါကြောင့် ဒီလက်ဆောင်တွေကိုအစောတည်းကကြို၀ယ်ထားခဲ့တာ...အခုဆရာကလက်မခံဘူးဆိုတော့ သမီးကဘယ်သူ့ကိုပေးပစ်ရမှာလဲ..."

ဆရာလက်မခံမချင်းအလျှော့မပေးဘူးဟု စဉ်းစားထားသောကြောင့် မျက်ရည်ကိုပါ လက်နက်အဖြစ်အသုံးချနေမိသည်။တကယ်၀မ်းနည်းတာဆိုပေမဲ့

ဟန်ဆောင် ပန်ဆောင်လေးကလည်း အပိုဆောင်းပါနေတာကို ဆရာမရိပ်မိပါစေနဲ့။

"ကဲ...ဆရာတို့သွားကြရအောင်...ပုံရိပ်စားလို့၀ပြီမဟုတ်လား...ဆရာပိုက်ဆံရှင်းပြီးပြီ..."

ဆရာကပုံရိပ်ငိုတာကို တကယ်ပဲမသနားပါလား။

ဆရာက ဆိုင်ကယ်လ်သော့ယူပြီးထထွက်သွားတော့ ပုံရိပ်လည်းအိတ်အဖြူလေးကိုဆွဲပြီး အနောက်မှလိုက်ရတော့သည်။

မဟုတ်ရင် ဆိုင်ထဲမှာတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့မှာပေါ့။

ပုံရိပ်သည် ဆရာ့ကိုအမှန်တကယ်စိတ်ကောက်နေမိပေမဲ့ ဆရာကတော့ပုံရိပ်စိတ်ကောက်နေမှန်းတောင် သိပါရဲ့လား။

"သေချာကိုင်ထားနော်...."

"ဟုတ်!!!!"

နှုတ်ခမ်းကိုစူထားလိုက်မိပြီး ဆိုင်ကယ်လ်အနောက်ခုံမှာ တက်ထိုင်လိုက်မိပေမဲ့ ဆရာ့ပခုံးကို မကိုင်မိအောင်နေလိုက်သည်။

အရင်ကလိုပဲ ဈေးတန်းလမ်းကလေးက လူစည်နေပြီး  ပြန်ကျဈေးသည်တွေကလည်း အခင်းတွေခင်း၍အသီးအရွက်တွေ၊အသားငါး‌တွေကို ထုတ်နေကြလေသည်။ညနေစောင်းလာ၍ လမ်းဘေးဆိုင်လေးတွေကလည်း မီးတွေထွန်းလာကြသည်။

လက်ပျက်၀တ်ထား၍ လေတိုက်တိုင်းအေးစိမ့်စိမ့်ဖြစ်နေပေမဲ့ မျက်ရည်ဝဲလျှက်

ဆရာ့ကျောပြင်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သိပ်သူစိမ်းဆန်တဲ့လူပါလား။

ဆရာမနုနုက သူ့အသားကိုထိတာကြလက်ခံပြီး ကိုယ်ကလက်ဆောင်ပေးတာကြတော့ လက်မခံပဲ ဘူးခံငြင်းသည်။

တမင်စည်းခြားထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။

ဒါပေမဲ့ဆရာဘောင်ခတ်ထားတဲ့အတားအဆီးက

ပုံရိပ်ကလွဲပြီး အခြားမိန်းကလေးတွေအကုန်၀င်နိုင်တာလား။ဆရာ့ကျောကို ထုလိုက်ချင်သည်။

ဒါပေမဲ့ မထုရဲပါဘူး။

ဒေါ်လေးတို့၏ ခြံရှေ့ကိုရောက်တဲ့အထိ ပုံရိပ်၏

မျက်နှာကြီးက မလျှော့သောဇွဲနှင့် တည်တင်းနေခဲ့သည်။

"သမီးအထဲကို ၀င်တော့မယ်...."

ဆိုင်ကယ်လ်ပေါ်ကဆင်းသည်နှင့် နှစ်ကိုယ်သားကြားရုံသာပြောပြီး ခြံထဲသို့ပြေး၀င်ဖို့ကြိုးစားလိုက်သည်။

"နေဦးလေ...."

"ဟင်...ဘာလို့.."

ဆရာက ဆိုင်ကယ်လ်ကိုခွလျှက်အနေအထားနှင့်ပင် ပုံရိပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသောအိတ်အဖြူလေးကို လှမ်းဆွဲသည်။နားမလည်လို့ မျက်ခုံးကြုံ့ပြီးကြည့်လိုက်တော့ အိတ်အဖြူလေးကိုမေးငေါ့‌ပြနေလေတော့ ပုံရိပ်လည်းအိတ်ကိုကိုင်ထားမိရာမှ လက်လွှတ်လိုက်ရတော့သည်။

ကြည့်ပါအုံး နှစ်နှစ်ကာကာပြုံးလိုက်တာ ဆည်းဆာရောင်ခြည်နဲ့အပြိုင် အရောင်တောက်နေတာပဲ။

"ဒါကကိုယ့်အတွက်ဆို...ယူသွားလိုက်မယ်နော်...

ဆိုင်ကယ်လ်စီးတော့ လေတိုက်ပြီးအေးနေမှာပေါ့...

ဆေးကြိုသောက်ထားလိုက်...မနက်ဖြန်၆နာရီလောက် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာလုပ်အားလာပေးအုံး.."

"ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့...."

ဆရာ့ဆိုင်ကယ်‌လ်လေးမောင်းထွက်သွားသည်နှင့်ပါးစပ်ကမအော်မိရုံတမယ် ရွှင်မြူးပြုံးပျော်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်မိသည်။

ထိုနေ့ညက အိပ်မက်ထဲမှာပုံရိပ်ကရှေ့နေကြီးဖြစ်ပြီး အမှုနိုင်လို့ပြုံးပျော်နေစဉ် ဆရာကပုံရိပ်ကိုလာကြိုသည်တဲ့။ဆရာစီးလာတဲ့ စက်ဘီးလေးကအနီရောင်လေးဖြစ်ပြီး ဆရာ၀တ်ထားတဲ့၀တ်စုံလေးကပုံရိပ်လက်ဆောင်ပေးထားသော ငွေရောင်ချဉ်မျှင်တန်းလေးတွေပါသည့် ပုဆိုးအနက်ကွက်လေးနှင့် အိင်္ကျီလည်ကတုံးလေးဖြစ်နေသည်။

ပုံရိပ်၏စွဲလမ်းစိတ်သည် အိပ်မက်နတ်သားကိုတောင် အလုပ်များစေမိပြီ။

အခန်း(၄၁)ဆက်ရန်ရှိသည်..

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

Updateလေးတစ်ရက်ကျော်သွားမိပါတယ်..

ကြိုက်နှစ်သက်ကြရဲ့လားရှင့်

အရေးအသားညံ့သေးလို့ ရင်ထဲကိုမရောင်ရင်ခွင့်လွှတ်ပါနော်

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်❤️

=======================================================================