🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၃၃) မှ အခန်း(၃၆)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၃၃)🔥 

"ပုံရိပ်ရေ...နင်ဖြေနိုင်လား..."

စာမေးပွဲအခန်းထဲမှထွက်လာလာခြင်း သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဆီးကြို၍မေးလေသည်။

ပုံရိပ်၏မျက်နှာသည်လည်း ရူပဗေဒကို ကောင်းကောင်းဖြေနိုင်ခဲ့၍ရွှင်မြူးလျှက် သူငယ်ချင်းကိုအားရ၀မ်းသာစွာပြုံးပြလိုက်သည်။

"နင်ရော...ဖြေနိုင်ရဲ့လား...ငါတော့ဖြေနိုင်ပေမဲ့ အမှတ်ကိုတော့ထက်၀က်ရှော့ပြီးတွက်ထားလိုက်တယ်..မဟုတ်ရင်..ကိုယ်ထင်သလိုမဖြစ်တဲ့အခါ

..စိတ်ဆင်းရဲရမှာစိုးလို့..."

"အမယ်...နင်ကတော်ပြီးသားဆိုတော့ပြောအားရှိတာပေါ့..ပြီးမှဂုဏ်ထူးတွေချည်းပဲလှိမ့်ထွက်မနေနဲ့နော်...ကောင်မ..."

"ဟား...ဟား..ငါ့ကိုတော်‌တော်အထင်ကြီးတာပဲ...."

"ပုံရိပ်နဲ့စန္ဒာ၀င်း...နင်တို့ကရယ်နိုင်သေးတယ်နော်...ငါ့မှာတော့..ဖော်မြူလာတွေလည်းမေ့..

ဒက်ဖနေးရှင်းတွေလည်း မမှတ်မိနဲ့လုံးလည်ချာလည်ကိုလိုက်နေရော...အောင်ရင်တောင်ကံကောင်း..."

အ‌ခန်းအရှေ့မှ လွယ်အိတ်ကိုခပ်သွက်သွက်ယူနေရင်းနှင့် နန္ဒာကမျက်နှာကြီးရှုံ့တွနေ‌လေသည်။တကယ်တော့ နန္ဒာကအင်မတန်အစိုးရိမ်လွန်တတ်သော စိတ်ဝေဒနာတစ်ခုရှိ‌သည်။တစ်ခုခုလုပ်ပြီးတိုင်း အမြဲစိုးရိမ်မှုလွန်ကဲနေတတ်သည်။

စာမေးပွဲရလဒ်ထွက်လာတိုင်းလည်း သူ့အမှတ်တွေက အမြဲတမ်းအလည်အလတ်မှာပဲ ရှိနေတာတောင် သူ့ရဲ့စိုးရိမ်မှုလွန်ကဲသောစိတ်ကို မဖျောက်နိုင်သူဖြစ်သည်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေက ဘယ်အရာပဲလုပ်လုပ် အောင်မြင်မှုရာခိုင်နှုန်းသိပ်နည်းသည်ဟု ဆရာပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ကိုယ့်ကိုကိုယ် အလွန်အကျွံယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ ဘာပဲလုပ်လုပ်ငါလုပ်နိုင်သည်ဆိုသော စိတ်ကိုအမြဲတွေးပြီး အကောင်းဆုံးလုပ်ပါက အမှားနည်းပြီးစိတ်ကျေနပ်မှုလည်းရစေသည်။

"နင်က..ဒက်ဖနေးရှင်းတွေမရလည်း..

ပုစ္ဆာတွေမှန်အောင်တွက်နိုင်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား..

တစ်မှတ်တန်တွေလည်းရှိတာပဲ..."

"အော်..ဖော်မြူလာတွေကိုတောင်မေ့နေပါတယ်ဆိုမှ...ပုစ္ဆာတွေလည်းတလွဲ‌တွေဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့..."

"နင်က ဒီလိုချည်းပဲပြောနေတာ...ပြီးရင်နင့်အမှတ်က ငါ့ထက်များတယ်..."

"ဒီတစ်ခါတော့ တကယ်မများတော့ဘူး...

ပုံရိပ်နင်နဲ့ငါအမှတ်တိုက်ကြည့်ရအောင်.."

နန္ဒာသည်ပုံရိပ်၏ မေးခွန်းစာရွက်ကိုလှမ်းယူလိုက်သောကြောင့် ပုံရိပ်တို့သုံးယောက်သားခေါင်းချင်းဆိုင်၍ အဖြေတွေကိုတိုက်ကြည့်နေမိသည်။စာမေးပွဲဖြေပြီး၍ စာစစ်ပြီးတိုင်းအဖြေတွေကို မေးခွန်းစာရွက်မှာရေးခြစ်တတ်သော အကျင့်သည်ယမင်းကိုစာ‌မေးပွဲအခန်းထဲမှာ စာမရရင် ပြဖို့သုံးမိရာမှ အကျင့်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။အခြားသူများသည်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အဖြေပြန်တိုက်လို့ရရန် ထိုသို့လုပ်တတ်ကြလေသည်။

"နန္ဒာ ..နင်ဒီပုစ္ဆာအဖြေမှန်တယ်ဟ...ဟာ..သွားပြီ

...ငါမှားသွားပြီ...ငိုတောင်ငိုချင်လာပြီဟာ..."

ပုံရိပ်၏အဖြေကလုံး၀မှန်သည်ဟု အတိအကျမသိပါပဲ စန္ဒာ၀င်းသည်မျက်ရည်လေးများ ဝဲကျလာပြီးကိုယ့်နဖူးကိုယ်ပြန်ရိုက်လေသည်။

ထိုစဉ် အခြားအခန်းတစ်ခုထဲမှ ထွက်လာသော

ကိုထက်ကိုတွေ့လိုက်ရ၍ ပုံရိပ်ထိုနေရာသို့

ပြေးသွားလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယမင်းသာအသက်ရှင်လျှက်ရှိသေးပါက ပုံရိပ်နှင့်တစ်ခန်းထဲအတူဖြေရလောက်သည်။

"ကိုထက်..."

ပုံရိပ်ကိုလှည့်ကြည့်လာသော ကိုထက်အားပြုံးပြလိုက်မိသည်။ပုံရိပ်၏အပြုံးတွေကိုမြင်ပေမဲ့

သူပြန်၍မပြုံးပြခဲ့ပေ။သို့ပေမဲ့ လွယ်အိတ်ကိုပိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်နေရာမှ သူရပ်၍ နေလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ သူ့အရှေ့မှာခြေစုံရပ်လိုက်ကာ အပြုံးလွင်လွင်လေးနှင့် ထပ်မံ၍နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကိုထက်...ဖြေနိုင်လား..."

"အင်း...."

အရင်တုန်းကပုံရိပ်ကို စနှောက်ရတာကိုမှသဘောကျတတ်သောကိုထက်သည် 

ယခုနောက်ပိုင်းတွင် စကားအရမ်းနည်းသောသူဖြစ်သွားခဲ့သည်။ပုံရိပ်၏မျက်နှာတစ်ချက် ညှိုးကျသွားပေမဲ့ ထပ်မံ၍ပြုံးပြလိုက်ပါသည်။

"ဘာရှာနေတာလဲ..."

ကိုထက်သည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့ကျောပိုး

အိတ်ကိုဇစ်ဖွင့်ပြီး လက်ထိုးနှိုက်ကာတစ်ခုခုကိုရှာနေလေသည်။စက္ကန့်ပိုင်းအကြာမှာပဲ သူသည်တစ်စုံတစ်ခုကိုလက်သီးဆုပ်ထဲတွင်

ဖွက်လိုက်ပြီးပုံရိပ်၏လက်ကို ဆွဲယူကာ

လက်ဖဝါးထဲသို့ အညိုရောင်ချိုချဉ်လေးတစ်လုံးထည့်ပေးလာသည်။ချောကလက်ချိုချဉ်လေးပေါ့။

၀မ်းနည်း၀မ်းသာဖြစ်လျှက် ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွေ အရောင်လက်သွားရကာ ကိုထက်ကိုမော့ကြည့်တော့ အရယ်အပြုံးမရှိပေမဲ့ ဒေါသနှင့်အငြှိုးတရားတို့ ကင်းစင်နေသည်။

သူ့မျက်၀န်းတို့သည် မှေးကျဉ်းနေပြီး ရီဝေဝေဖြစ်နေလျှက် ၀မ်းနည်းရိပ်ထင်နေသည်။

ပုံရိပ်ကိုမမုန်းတော့ဘူးဟု တထစ်ချယုံကြည်လိုက်မိသည်။

"ငါ...နောက်နှစ်ဆယ်တန်းတက်ရင်...ဒီကျောင်းမှာ တက်ဖြစ်တော့မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘယ်လို...ဒါဆိုရင်...နင်ကျောင်းပြောင်းတော့မှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်...ငါနင့်ကိုနှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်...

ကံမကုန်ရင်ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့...

အဲ့အချိန်ကြရင်သာ ငါ့ကိုချောကလက်သကြားလုံးတွေ အများကြီး၀ယ်ကျွေးနိုင်အောင် ပိုက်ဆံစုထားပါ......"

"ကလင်...ကလင်..."

"ငါသွားပြီ..."

ကျောင်းဆင်းဘဲလ်မြည်သည်နှင့် ပုံရိပ်ကိုနှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားသောသူ့ကျောပြင်ကို ငေး၍ကြည့်နေမိသည်။သူ့ဆံပင်ကိုလက်နှင့်

သပ်တင်လိုက်စဉ်တွင် သူ့နဖူးကအမာရွတ်ကိုထင်ရှားစွာတွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအမာရွတ်သည် ပြီးခဲ့တဲ့လက ဟိန်းကိုနှင့်ထိုးကြိတ်ကြရင်း နဖူးကွဲ၍ရခဲ့သောအမာရွတ်ဖြစ်သည်။သူ့ရင်ထဲမှာ ပုံရိပ်ကိုအရင်လိုပြန်မခင်နိုင်လောက်သော အစိုင်အခဲအချို့ကျန်‌ရှိနေသေးပါလား။

ဟိန်းကိုနဲ့ ရန်ဖြစ်တော့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့မျက်နှာမှာ  ဒဏ်ရာတွေဆိုတာ မြင်မကောင်းဘူး။

ကျောင်းအုပ်ကြီးသည်လည်း ဒီလိုဆူပူမှုတွေဖြစ်သွားတော့ အင်မတန်ဒေါသထွက်ပြီး သူတို့ရဲ့မိဘတွေကိုချက်ခြင်းလူလွှတ် ခေါ်ခိုင်းခဲ့တယ်။

တကယ်ဆိုရင် ဒီပြဿနာရဲ့ အစကပုံရိပ်ပါပဲ။

ပုံရိပ်သာ ဟိန်းကိုနဲ့သွားမတွေ့ခဲ့ရင် ကိုထက်လည်းအနောက်ကနေလိုက်လာမှာ မဟုတ်သလို ဟိန်းကိုနဲ့လည်းပြဿနာဖြစ်စရာအကြောင်းမရှိဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ပုံရိပ်၏နာမည်ကိုလုံး၀ထည့်မပြောခဲ့ကြဘူး။

ပြဿနာရဲ့ အစကပုံရိပ်ဆိုပေမဲ့ ကိုထက်ခံပြင်းပြီး ဒေါသထွက်ရခြင်းက ယမင်းအတွက်ဖြစ်ပြီး

ဟိန်းကိုကတော့ သူ့ကိုအသားလွတ်ရန်စတဲ့အတွက် ပြန်၍တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ မြေစာပင်ဖြစ်ရသူက ပုံရိပ်ဖြစ်နေခြင်းကို ဘယ်သူသိနိုင်ပါ့မလဲ။

ကိုထက်၏အဒေါ်သည် သူ့တူကိုသွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အတွက်ဟိန်းကို၏အမေကို တရားဆွဲမယ်ဆိုပြီးတောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ပါသေးတယ်။

သို့ပေမဲ့ အဖြစ်အပျက်ကိုသေချာမြင်လိုက်သော ကျောင်းသားများက ရန်ပွဲကိုစပြီးဖန်တီးတာက ကိုထက်ဟု၀န်ခံကြလေတော့ အန်တီညိုလည်း

မလူးသာမလွန့်သာဖြစ်ပြီး ကိုထက်ကိုပဲဖိကြိမ်းတော့တယ်။

ရန်ဖြစ်ရတဲ့အကြောင်းအရင်းကိုတော့ သူတို့ထုတ်

မပြောခဲ့ကြပေ။အဲ့ဒီ့နေ့က ရုံးခန်းထဲကနေထွက်လာတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်၏ မျက်နှာတွေကိုကြည့်ပြီး

ပုံရိပ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ အင်မတန်၀မ်းနည်းနာကျင်ခဲ့ရတယ်။ကိုထက်ဆိုတာ ပုံရိပ်တို့ရဲ့အတန်းထဲမှာ

 စာအတော်ဆုံးကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

ဆရာ၊ဆရာမများ၏ ချီးကျူးမှုကိုအမြဲခံရတဲ့

လူယဉ်ကျေးတစ်ယောက်ပင်။

မိဘတွေက ပိုက်ဆံချမ်းသာ၍ လိုလေသေးမရှိဖြည့်ဆည်းခံရသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ

ပုံစံလေးကအစ မိန်းမဆန်သည်ဟု ပုံရိပ်သတ်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။ထိုနေ့က ‌သူ့မျက်ခွံတွေဟာ ထိုးကြိတ်ခံထားရ၍ ယောင်ကိုင်းညိုမဲနေပြီး

သူ့ခေါင်းမှ သွေးများစီးကျနေခဲ့သည်။

ဟိန်းကိုလည်း ထို့နည်းတူစွာပင်။သို့ပေမဲ့ ဟိန်းကိုကတော့ ထိုနာကျင်မှုတွေဟာ သူ့အတွက် ခံရပါများ၍ ထုံကျင်နေသယောင် ခပ်တည်တည်မျက်နှာပေးသာဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ပုံပုံရေ...ဒေါ်လေးဒီမှာ..."

အတွေးပေါင်းများစွာ ယစ်သီလျှက်ကျောင်းဂိတ်ပေါက်၀သို့ရောက်လာခဲ့သော ပုံရိပ်သည်ဒေါ်လေးကိုတွေ့လိုက်ရသည်နှင့် စိတ်တွေလုံး၀ကြည်လင်သွားလျှက် လူချောင်သောနေရာမှ ပတ်ကာဒေါ်လေးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

ဒေါ်လေးသည် အရင်လိုနွမ်းနွမ်းဖက်ဖက်လေးမဟုတ်တော့ပဲ အသားအရည်ကအစစိုပြည်လာသည်။ချိတ်လိုင်းတွေပါသော ခရမ်းရောင်ပါတိတ်၀မ်းဆက်ကို ၀တ်ဆင်ထားသောကြောင့်

သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော အခြားမိဘတွေထက်ပင် ပိုတောက်ပြောင်နေသလိုဖြစ်နေသည်။

ပိုက်ဆံဟာ လူတစ်ယောက်၏အသွေးအရောင်ကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော ဂုဏ်သတ္တိရှိတာပါလား။

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကပုံရိပ်ကို ပေးခဲ့သောပိုက်ဆံများသည် မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လောက်အောင် လုံလောက်ခဲ့ပါသည်။ဟိုအရင်က ပဲပြုတ်၊အရွက်ကြော်နှင့်သာ တစ်လှည့်ဆီလည်ပတ်နေခဲ့သော ပုံရိပ်၏ထမင်းချိုင့်လေးသည်

အဒေါ်ဈေးဆိုင်လေးဖွင့်ပြီး ပြေလည်လာချိန်မှစ၍ ကြက်သားလို ပရိုတင်းဓာတ်ပြည့်၀သောအသားဟင်းက နေရာယူလာခဲ့သည်။

ပိုက်ဆံမရှိသောအချိန်မှာ အရက်ဖိုးဖောဖောသီသီမရ၍ အမြဲဆူပူနေတတ်သော ဦးသက်ဆွေသည်လည်း တစ်နေ့နှစ်ထောင်လောက် ဒေါ်လေးဆီကနေရနေ၍ ပါးစပ်ပေါက်ပိတ်သွားပြီဖြစ်ကာ

အိမ်မှာခုရက်ပိုင်း နားအေးနေသည်။

ဦးသက်ဆွေသည် မည်သည့်အခက်အခဲရှိရှိ

သူနှင့်မဆိုင်သလိုနေတတ်ပေမဲ့ ဒေါ်လေးကိုစာနာပေးတတ်သော အချက်တစ်ချက်တော့ရှိသည်။

ထိုအရာမှာ ဈေးကြီးသောအရက်ကို၀ယ်မသောက်တတ်ခြင်းဖြစ်သည်။အရက်ဖြူတွေကိုသာ

၀ယ်သောက်တတ်သောကြောင့် ကျန်းမာရေးကို

 တချိန်ချိန်မှာ ထိခိုက်လာမှာသေချာသည်။

ဈေးကြီးသော အရက်ကိုမသောက်ခြင်းသည်

သူငဲ့ကွက်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာဖြစ်သည် ။

"ဒေါ်လေးကို လွယ်အိတ်ပေးထား...ရော့ဒီမှာ...

အအေးလေးသောက်...ဖြေနိုင်တယ်မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ဖြေနိုင်ပါတယ်...ဒေါ်လေးရဲ့..."

ဒေါ်လေးသည် ပုံရိပ်၏လွယ်အိတ်ကလေးကိုယူလိုက်ပြီး အအေးဗူးလေးကိုဖောက်ပေးပြန်သည်။

ပုံရိပ်စာမေးပွဲဖြေနေသော ကျန်လေးရက်လုံးမှာလည်း ဒေါ်လေးကပုံရိပ်ကို ဒီလိုအအေးဗူးလေးကိုင်ပြီး လာကြိုပေးခဲ့သည်။အအေးဗူးလေးကို သောက်ပြီး ဒေါ်လေး၏လက်ကိုချိတ်ဆွဲကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ပုံရိပ်တို့ ငှားနေသော တိုက်ခန်းလေးသည် ယခင်နေရာနှင့် တစ်လမ်းတည်းဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့မျက်နှာစာ‌တွင် ဈေးဆိုင်ဖွင့်လို့ရရန် အကာအရံ

မထားပဲ ဆောက်ထားသည်ဖြစ်၍ ဈေးဆိုင်လေးဖွင့်ရတာ လွယ်ကူပြီး ဖောက်သည်လေးတွေလည်း

တစ်စထက်တစ်စများလာခဲ့သည်။အပျိုကြီး‌တို့ကတော့ ဈေးလာ၀ယ်တိုင်း ပုံရိပ်တို့၏ဈေးဆိုင်ကိုပဲ အမြဲလာ၀ယ်တတ်သည်။

ပုံရိပ်ကို ဒေါ်လေးကိုယ်တိုင်လာကြို၏ ထွန်းကိုအားဆိုင်စောင့်ထားခဲ့သည်ထင်ပါရဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်သား မုန့်လေးတမြုံ့မြုံ့ဝါးရင်း 

ဒိုးဆက်စပ်၍ ဆိုင်စောင့်နေကြလေသည်။

"ဒေါ်လေးရယ်...နောက်နေ့ကြရင်သမီးကိုလာမကြိုပါနဲ့တော့...ဒီနှစ်ကောင်ကိုသာဆိုင်စောင့်ခဲ့ရင် 

လူလစ်တုန်း ဆိတ်၀င်စားသလိုဒေါ်လေးရဲ့ဆိုင်ကြီး ပြောင်သွားလိမ့်မယ်...ပြီးတော့ကလေးတွေချည်းပဲဆိုနော့ မသမာသူတွေကများ ၀င်ပြီးလုယက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ..."

"အမယ်လေး...ငါနင့်အဒေါ်ပါဟယ်...အိမ်တွေ

ဒီလောက်ပူးကပ်နေတာကို ဘယ်ကောင်ကလာကပ်ရဲမှာလဲ...အိမ်ရှေ့အိမ်ကမသန်းမေကိုလည်း

အပ်ခဲ့ပြီးသားပါ...မသန်းမေတို့ကအိမ်မှာ အမြဲရှိနေတာလေ...ဘာမှမဖြစ်ဘူး...ပုံပုံထမင်းဆာနေတယ်မဟုတ်လား...ဒေါ်လေးလည်း ဘာမှမစားရသေးဘူး..အတူစားကြမယ်..."

ဒေါ်လေးသည် ဘယ်အရာပဲဖြစ်ဖြစ် သွက်သွက်မြန်မြန်လုပ်တတ်သူဖြစ်၍ ထမင်းကိုခပ်မြန်မြန်ခူးပြီး သစ်သားစားပွဲအဝိုင်းလေးပေါ်သို့ တင်နေလေသည်။ပုံရိပ်လည်း အိပ်ခန်းထဲသို့ ၀င်ကာအ၀တ်အစားကို အမြန်လဲပြီးထွက်လာလိုက်သည်။

ပုံရိပ်တို့ ယခုနေသော တိုက်ခန်းလေးသည် ယခင်နေခဲ့သော လုံးချင်းအိမ်လေးနှင့် အကျယ်အ၀န်းသိပ်မကွာပေမဲ့ ရေချိုးခန်းနှင့်အိမ်သာခန်းသီးသန့်

ရှိ၍ အိမ်သာလုတက်ရ၊ရေလုချိုးရသော အဖြစ်မှကျွတ်လွတ်ရလေပြီ။

သို့ပေမဲ့ ကျဉ်းမြောင်းသောအခန်းလေးဖြစ်၍ အိမ်သာနှင့်ရေချိုးခန်းသည် လူတစ်ယောက် ၀င်ဆံ့ရုံလောက်သာ ဆောက်ထားလေသည်။ထမင်းစားသည့်နေရာနှင့် ဟင်းချက်ရသောနေရာကလည်း မီးဖိုချောင်ဟူ၍ တသီးတသန့်မရှိသေးပါချေ။

မတူညီတော့တာဆိုလို့ အရင်အိမ်ထက်အိမ်လခပိုများပြီး မိုးမယိုတော့တာလေး တစ်ခုသာကွာခြားလေသည်။

"ဟဲ့...ဟိုနှစ်ကောင်...ဆိုင်စောင့်တာလည်းစောင့်တာပေါ့...ငါ့ဆိုင်ကမုန့်လေးတွေလည်း ကုန်သွားပါအုံးမယ်..."

ထမင်းစားပွဲမှာ ပုံရိပ်၀င်ထိုင်လိုက်သောအချိန်တွင် သူ့ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထမင်းဝါးနေရင်းမှ လှမ်း၍အော်ပြောနေလေသည်။

"ဒေါ်လေးကလည်းကလေးတွေကို ဒီလောက်တော့မပြောပါနဲ့...သူတို့စားတာကလည်းချိုချဉ်လေးတွေ ထန်းလျှက်ပြားလေးတွေပါ...ဈေးကြီးတဲ့မုန့်တွေမှမဟုတ်ပဲ..."

"အမယ်လေးမိပုံရယ်...ညည်းကအလုပ်မလုပ်ဖူးတော့ ပိုက်ဆံကိုဘယ်နှမျောရမှန်းသိမှာလဲ...

အဲ့ချိုချဉ်ကလည်း တစ်ဗူးကို၅၀၀လောက်တော့

မြတ်တာပဲ...၅၀၀လည်းနည်းသလားလို့...မရှိလို့ဈေးရောင်းစားတာလေ...ကိုယ်တိုင်စားနေမှတော့

ဘယ်အမြတ်ကျန်တော့မှာလည်း...အမြတ်မကျန်ရင် မရင်းနိုင်တော့ဘူးလေ...ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားမှာပေါ့...."

"ဒေါ်လေးကလည်း မလှူတတ်ရင်ဈေးရောင်းဆိုတဲ့

စကားတောင် ရှိသေးတာပဲ..."

"အဲ့ဒါက အဆင်မပြေတဲ့လူကိုလှူတာလေ...

အခုက..စားရတဲ့ကလေးငတ်ကိုငတ်တာ...

ငါကညည်းအဒေါ်ပါအေ....ငါပဲပြုတ်ရောင်းတုန်းကဆို ပိုပေးလွန်းလို့ မရှင်းသန့်မှ မရှင်းသန့်ဖြစ်နေကြတာ...

ငါညည်းထက်သိပါတယ်...ဆရာမလုပ်စမ်းပါနဲ့..."

ဆရာမလုပ်နှင့်ဆိုတော့လည်း အသံတိတ်ပြီး

ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်သာဆက်စားနေလိုက်သည်။

စားပွဲပေါ်တွင်တော့ ကန်ဇွန်းရွက်ကိုငါးပြုတ်လေးနွှင်ပြီး ချက်ထားသောချဉ်ရည်ဟင်းလေးက အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေလေသည်။မန်ချည်းသီးနှင့်ငါးပိ‌ရည်ကိုပါရော၍ ချက်ထားသည်ဖြစ်၍

အချဉ်နှင့်အငန်အရသာလေးက လျှာဖျားမှာစွဲသွားလေသည်။

ဒေါ်လေးသည် အသား၊ငါးဟင်းထက် ချဉ်ဟင်း၊အရွက်ကြော်နှင့်တောငန်ပြာရည်ချက်သည့်နေရာတွင် ဆရာတစ်ဆူဖြစ်သည်။ထမင်းဆိုင်ဖွင့်စားလျှင် ရောင်းရ၍လက်လည်မည်မထင်ပေ။

ပုံရိပ်ကတော့ ဒီနှစ်နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မှာ 

အဒေါ့်ဆီကနေ ဟင်းချက်နည်းသင်ပြီး ရောင်းဖို့စိတ်ကူးထားမိသည်။

"ဟဲ့...ချဉ်ဟင်းကြီးပဲခပ်သောက်မနေနဲ့...ရေဆာနေအုံးမယ်...ဒီမှာငါးကြော်လည်းထည့်စားလေ..."

ပုံရိပ်၏ပန်းကန်ထဲသို့ ငါးမြစ်ချင်းကြော်တစ်တုံးလာထည့်ပေးပြန်သည်။ပုံရိပ်တို့ကမိန်းကလေးပီပီအစပ်ကြိုက်ပေမဲ့ မိစုကအစပ်မစားနိုင်သေးသောကြောင့် ငါးကြော်ကိုတော့အဖြူသည်သာကြော်ထားလေသည်။

မြင်းခွာရွက်တွေကို ပါးပါးညှပ်ပြီး မြေပဲ၊ပဲမှုန့်နှင့်ပုစွန်ခြောက်ကိုထောင်း၍သုပ်ထားသည်ကြောင့် စိမ့်ပြီးစားလို့သိပ်ကောင်းသည်။ငါးပိရည်ထဲသို့ ကြက်သွန်ဖြူထောင်းပြီးထည့်ထားသည်မို့ သရက်သီးတို့လေးနှင့် လိုက်ဖက်နေလေသည်။

စာမေးပွဲရက်တွင် အားရှိအောင်တမင်ဖွယ်ဖွယ်ရာရာကျွေးမှန်းသိသောကြောင့်

 စားလို့ရတုန်းလေး အားရအောင်တုပ်နေမိသည်။

"အော်...ထမင်းတောင်စားနေကြပြီလား...ရှင်းသန့်..

ငါ့ကိုပါထမင်းခူးပေးစမ်းပါ...မနက်တည်းကစားရသေးတာမဟုတ်ဘူး...."

ဆယ့်နှစ်ရာသီ မူးနေသောဦးသက်ဆွေသည်အိမ်ထဲသို့ ၀င်လာပြီးထမင်းပွဲမှာ အခန့်သား၀င်၍ထိုင်လေသည်။

ဒေါ်လေးကတော့ သူ့ယောက်ျားကိုကြီးကျော်၀င်စားသူကို မကျေနပ်စွာဘုကြည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

ဆောင့်ကြီးအောင့်ကြီးနှင့် ထမင်းခူးပြီး

စားပွဲပေါ်သို့ ချပေးလိုက်သည်။

"မနက်တည်းက ဘယ်စားရသေးမလဲ...တနေကုန်အရက်ဝိုင်းရှိတဲ့‌နေရာ လှည့်ထိုင်နေတာကို...

လူကြည့်တော့ ဘယ်နှစ်ပြားမှမ၀င်ပဲ သူများချက်ပြီးသားကို အခန့်သားထိုင်စားနေတာ...

တကယ့်ဟာကြီး...ဒီလိုလူကြတော့ သေကိုမသေနိုင်တော့ဘူး...."

"ဟေ့...မင်းဘာစကားပြောတာလည်း..ငါကဒီအိမ်ရဲ့အိမ်ဦးနတ်နော်...."

"ဒုန်း!!!!!"

စားပွဲခုံကို ထုချလိုက်သောကြောင့် ချဉ်ရည်ဟင်းတွေပါ ဘေးသို့ဖိတ်စင်သွားလေသည်။

ထမင်းစားပွဲမှာ ဦးသက်ဆွေနှင့်ထိုင်ရတာ အရက်နံ့တထောင်းထောင်းနှင့် အော်ဂလီဆန်လာပြီးစားချင်စိတ်ပါ ပျောက်သွားရသည်။ထို့ကြောင့် ထမင်းကိုဆက်မစားတော့ပဲ ကိုယ့်ပန်းကန်ကိုယ်ယူပြီး လက်သွားဆေးဖို့ ရေချိုးခန်းထဲသို့သာ ၀င်လာလိုက်သည်။

"ရှင်ကပဲ စားပွဲကိုထုရတယ်လို့...ရှင့်ကြောင့်ကျွန်မတူမလေး...ထမင်းစားနေရင်းတန်းလန်းထသွားရပြီ..တကယ်ကိုကျက်သရေတုံးတဲ့ကောင်...

မတန်မရာ သူ့ကိုသူအိမ်ဦးနတ်တဲ့...."

"အောင်မာ...မင်းတူမကဘာသောက်ဆင့်ရှိလို့လဲ

...သူများအိမ်မှာကပ်နေတဲ့ကပ်ပါးကောင်ကို

ငါကဘာဂရုစိုက်နေရမှာလည်း..."

"ရှင်ကျွန်မတူမကို အပြစ်ပြောစရာမလိုဘူးနော်...

ကျွန်မတို့ဈေးဆိုင်ဖွင့်နိုင်တာက သူ့အဖွားပေးတဲ့ပိုက်ဆံကြောင့်..."

"ပြောတော့ ဘာဖြစ်လဲကွာ...မင်းကိုလည်းငါကြည့်မရတာကြာနေပြီနော်...ငါအိမ်ပြန်လာရင်တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုးအသံထွက်နေတယ်...

မင်းကဘယ်လင်အားကိုးနဲ့...ဒီလို‌ချိုးနေတာလဲ

...တောက်!!!!အလကားမိန်းမ...."

"ရှင်...ရှင်...ကျွန်မကိုမစော်ကားနဲ့နော်...ရှင့်လိုဆန်ကုန်မြေလေးကများ...သွား!!...ကျွန်မအိမ်ပေါ်ကနေအခုဆင်းသွား...."

"မဆင်းဘူးကွာ...မဆင်းတော့ဘာလုပ်ချင်လဲ....

လူပါး၀လို့...ကဲဟာ...."

"ဒုန်း!!!!....ဘုန်း!!!!ဂလွမ်!!!!"

ရန်ဖြစ်သည့်အထဲကို ၀င်မပါချင်၍ ပန်းကန်ကိုဇိမ်ခံပြီး ဆေးနေမိချိန်တွင် အိမ်ရှေ့မှာပစ္စည်းတွေကျကွဲသံကြား၍ ရေချိုးခန်းထဲမှ အမြန်ထွက်ကြည့်လိုက်စဉ် မြင်လိုက်ရတာကတော့ မှောက်သွားသည့်သစ်သားစားပွဲခုံကြီးနှင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပွစာကျဲ‌ နေသောဟင်းရည်တွေက မြင်လို့ရှုလို့မကောင်းပေ။အဒေါ်ကတော့ သူ့ဟင်းစားပွဲများကိုကြည့်၍ မျက်ရည်ဝဲက မူးပြီးထိုင်ရာမှမထသော

ဦးသက်တွေ၏ ဆံပင်ကိုပြေး၍ ဆွဲလေသည်။

"မကြီးပုံရေ...ဖေကြီးနဲ့မေကြီး...ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့...

သမီးကြောက်တယ်....အဟင့်..."

ဈေးရောင်းသည့်နေရာလေးတွင် ဒိုးဆက်ကစားနေတာကိုရပ်၍ ငိုနေသောမိပုံဆီသို့ ပုံရိပ်ပြေးသွားလိုက်ပြီး အမေနှင့်အဖေရန်ဖြစ်သော နေရာဆီသို့သွားရန်ပြင်နေသော ထွန်းကိုအား လှမ်းဆွဲကာရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားလိုက်မိသည်။

"အလကားမိန်းမ...ဒင်းကသူအလုပ်လုပ်တယ်

...ငွေ၀င်တယ်ဆိုပြီမာန်တက်နေတာ...

အမောက်မထောင်နိုင်အောင် ငါလုပ်ပြမယ်..."

"အကုသိုလ်ကောင်ကြီး....ရှင်ကျွန်မဈေးဆိုင်ကို

ထိစရာမလိုဘူးနော်...."

"လုပ်တယ်ကွာ...အားလုံးကုန်အောင်လုပ်ပစ်မယ်..."

"အား!!!!"

ဒေါ်လေးသည် ဦးသက်ဆွေကိုထုနှက်နေပေမဲ့

တွန်းထုတ်လိုက်သောဦးသက်ဆွေကြောင့် အနောက်သို့ ဖင်ထိုင်လျှက်လဲကျသွားရသည်။

မူးကြောင်၊ရူးကြောင်ဖြင့်ဆိုင်တွင်ချိတ်ဆွဲထားသော မုန့်ထုပ်တွေကို ဆွဲဖြုတ်ကာ လမ်းမပေါ်သို့လွှင့်ပစ်သည်။ဖယောင်းတိုင်ထုပ်ပါမကျန်ချိုးဖဲ့တော့သည်။ကြက်သွန်တွေ၊အာလူးတွေတင်ထားသော သစ်သားစင်ကိုလည်း ‌ကျိုးပဲ့သည်အထိ ခြေထောက်နှင့်ပိတ်၍ ကန်ပစ်သည်။

"ဖေကြီးမလုပ်ပါနဲ့....ဖေကြီး...အဟင့်...မကြီးပုံ

...ဖေကြီးကိုတားပေးပါ...."

ငိုယို၍တောင်းပန်နေသော ကလေးများကိုသနားမိသည်။ဈေးဆိုင်ကိုဖြတ်စီးနေတာကြောင့်

ကလေးတွေကိုထိမှာစိုး၍ ရေချိုးခန်းဖက်သို့ ကလေးတွေကိုဆွဲခေါ်ကာ သုံးယောက်သားထောင့်မှာကပ်နေရသည်။ဘီလူးစီးသလိုဖြစ်နေသော

ဦးသက်ဆွေကိုပုံရိပ်ကြောက်နေမိသည်။

အသားတွေ တဆက်ဆက်တုန်ယင်နေသည်အထိ ကြောက်သည်။ပုံရိပ်တောင် ဒီလောက်အထိ ကြောက်လန့်ပြီးငိုချင်နေပါလျှင် ကလေးသေးသေးလေးတွေက ပို၍ဆိုးတော့မည်ပေါ့။

ထို့ကြောင့် ပုံရိပ်သူတို့ကိုသိုင်းဖက်ပြီး ကာကွယ်ထားမိသည်။

ဒေါ်လေးကတော့ သူ့ဆိုင်လေးကိုဖြတ်စီးပစ်၍ ရင်ဘတ်စည်းတီးပြီး ယူကြုံးမရဖြစ်နေလေသည်။

"အမယ်လေး...အရပ်ကတို့ရေ....ဒီလူ့ကိုလာဖမ်းလှည့်ကြပါ...တားမဲ့သူမရှိကြတော့ဘူးလား...

ကျွန်မဆိုင်လေးတော့ ကုန်ပါပြီ....လူယုတ်မာကြီး

လူ့ငနွားကြီး....ကျွန်မဆိုင်ကိုလုပ်ချင်အုံး...ရှင့်ကိုအရှင်မထားဘူး...."

ဒေါ်လေးသည်နီးရာတုတ်ကိုပြေးဆွဲပြီး ဦးသက်ဆွေ၏ကျောကုန်းကို အသံမြည်အောင်ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"ဟာ... ဒီမိန်းမတော့...ကဲဟာ...."

"ဟာ...မေကြီး....မေကြီးကိုမလုပ်ပါနဲ့....

မေကြီးကိုမလုပ်နဲ့...."

ဒေါ်လေးကို မညှာမတာလက်သီးနဲ့ထိုးချလိုက်သောအခါ ပုံရိပ်၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးနှစ်ယောက်သည် လုံး၀ချုပ်ထားလို့မရတော့ပဲ ရုန်းကန်၍

သူတို့၏အမေလဲနေသော နေရာသို့ပြေးသွားကြသည်။

"ဒီလူကြီးကို သတ်မယ်..."

ထွန်းကိုလေးဟာ နဂိုကမှအဖေကိုမုန်းတီးနေသူဖြစ်ပြီး အမေ့ကိုလက်သီးနှင့်ထိုးလိုက်တော့ 

အဖေဖြစ်သူဆီကိုပြေးသွားလျှက် ထုရိုက်တော့

သည်။

အမူးသမားများသည် သားမှန်းမသိ၊မယားမှန်းမသိဆိုသော စကားဟာသိပ်ကိုမှန်ပါသည်။

"ဟာ...ဒီမလောက်လေးမလောက်စားကများ

အဖေကိုပြန်လုပ်ချင်တယ်ပေါ့....ကဲဟာ..."

"ဟမ်း.....!!!!!!!"

"ရှင်ကလေးကိုဘာလုပ်တာလဲ..."

"ကို့ယ်သားသမီးကိုယ်...ပြန်နှိပ်စက်တဲ့ကောင်...

အမလေး...ငါ့သားလေး..နာသွားပြီ..."

ကလေးကိုလည်း ညှာတာရကောင်းမှန်းမသိ အနောက်သို့တွန်းထုတ်ပစ်သောလူကြီး၏ ရင်ဘတ်ကို ပုံရိပ်ပြေး၍ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ကအဒေါ်ထပ်ပိုအားသန်၍ ဦးသက်ဆွေသည်အနည်းငယ်ယိုင်ကျသွားသောအခါ ဒေါသမျက်၀န်းများဖြင့် ကြောက်မက်စရာကောင်းလောက်အောင် ပုံရိပ်ကိုပြန်ကြည့်လာပြီး ပုံရိပ်ကိုရိုက်ရန်လက်ကိုလွှဲချလေသည်။

ပုံရိပ်အတတ်နိုင်ဆုံးသူ့လက်တွေကို ဖမ်းဆွဲသည်။ပါးပြင်ပေါ်သို့ အားပြင်းသောရိုက်ချက်များ

ကျရောက်လာတိုင်း အံကြိတ်၍မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ထားမိသည်။သူ့ကိုလည်းပြန်၍ ကုတ်ဆွဲသည်။သို့ပေမဲ ပုံရိပ်ထက်အရပ်များစွာရှည်သော

ဦးသက်ဆွေ‌သည် ဆံပင်ကို ဆောင့်ဆွဲလာပြီး အနောက်သို့တွန်းထုတ်သောအခါ ပုံရိပ်သည်ကြိုးဆွဲရုပ်သဖွယ် လွင့်ထွက်သွားရသည်။

"ကိုသက်ဆွေ....ရှင်တော်တော့...ကျွန်မတူမကို

မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့....အား!!!!!သေပါပြီ...

ကျွန်မတူမလေး...

အရပ်ကတို့ရေ...ကယ်ကြပါအုံး...."

မျက်နှာကိုထိမှာစိုး၍ မျက်လုံးမှိတ်ပြီးလက်နှင့်

အုပ်ကာထား‌မိပေမဲ့ နားရင်းကိုပိတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသောဒဏ်ကြောင့် နားတစ်ဖက်လုံးအူထွက်သွားလေသည်။

ဒေါ်လေး၏အော်ဟေ့သံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်မကြည့်ရဲခဲ့ပေ။

တစ်ဆက်တည်းမှာပဲ ရပ်ကွက်ထဲမှလူတွေ၏ ဖြောင်းဖျသံများနှင့် တားဆီးအော်ဟေ့ဆူညံ‌သံတွေကိုလည်း ကြားနေရသည်။

"မကြီးပုံ....မကြီးပုံ....အီဟီး...."

 ရိုက်နှက်ခံရသော ဒဏ်ကြောင့်နုံးခွေကျလျှက် နာကျင်တာရော၊ကြောက်ရွံ့ထိပ်လန့်တာများပါရောထွေးနေသော ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နံရံနားတွင်ဒူးတုပ်ထိုင်လျှက်လေးနှင့် တုန်ယင်နေပေမဲ့

သတိလွတ်သွားခြင်းတော့မရှိခဲ့ပေ။နာကျင်နေသော ဝေဒနာကိုခံစားမိသည်၊သေလောက်အောင်အော်ပစ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ပုံရိပ်အသံမထွက်အောင် အံကြိတ်၍တင်းခံခဲ့သည်။

"ပုံရိပ်.....ပုံရိပ်!!!!"

အသံမျှင်မျှင်လေးကြားရာကနေ တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသည်နှင့် ကျယ်လောင်လာသောခေါ်သံတစ်ခုကြောင့် မျက်၀န်းတွေကိုမျက်ရည်တွေကြားမှ မရရအောင်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ပုံရိပ်၏မျက်နှာမှ ဒဏ်ရာများ တို့ထိရန်မ၀င့်မရဲဖြစ်နေသော မျက်၀န်းများနှင့်ဆုံတော့မှ ရင်ထဲမှာအောင့်သက်လာလျှက် မျက်ရည်တွေပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျလာခဲ့ပြီး အားကိုးတကြီးဖက်တွယ်ထားလိုက်မိသည်။

စံပယ်ရနံ့သင်းနေသော သူ့အိင်္ကျီများသည် ပုံရိပ်၏

နာကျင်မှုများကိုအလုံးစုံ နှစ်သိမ့်မှုမပေးနိုင်ပေမဲ့

လုံခြုံမှုတော့ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

"ဆရာ....သမီးကိုဒီနေရာကနေခေါ်သွားပေးပါ...

သမီးဒီမှာမနေချင်တော့ဘူး...သမီးကိုခေါ်သွားပေးပါ...သမီးကြောက်တယ်....အဲ့ဒီ့လူကြီးကိုသမီးကြောက်တယ်...."

သူ၏အိင်္ကျီရင်ဘတ်စကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်

ဆုပ်ကိုင်လျှက် ဒီနေရာမှခေါ်သွားပေးဖို့ရန် 

ဒရဆက်ရေရွှတ်နေသော ကလေးကို ကျောကုန်းလေးအားအသာပုတ်ပေးလျှက် ပွလျှောင်းနေသော ဆံပင်များကိုပါသပ်ချပေးလိုက်သည်။

ရပ်ကွက်လူကြီးများလာခေါ်သွား၍ ဦးသက်ဆွေနှင့်အတူ ပုံရိပ်၏အဒေါ်ဆိုသူသည်လိုက်သွားခဲ့လေပြီ။

စာမေးပွဲဖြေနိုင်သလားဆိုတာ သိချင်၍လာမေးမိရာမှ အင်မတန်ရင်နာစရာမြင်ကွင်းကိုမြင်လိုက်ရ၍ ကိုယ်တိုင် သွေးပျက်ချင်သွားမိသည်။ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး သူ့ကိုအားကိုးတကြီးဖြစ်နေတဲ့

ကလေးမကို သူဘယ်လိုစကားလုံးမျိုးနှင့် နှစ်သိမ့်ပေးရပါ့မလဲ။

ဘေးနားမှာလည်း ကလေးလေးနှစ်ယောက်ကငိုလို့။

သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ကလေးတွေပါလား။

မိသားစုရဲ့ ပဍိပက္ခတွေကြားမှာ ဒီကလေးတွေဟာအရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် ပူလောင်ငိုကြွေးကြရတယ်။

မိဘတွေဟာ သူတို့ရဲ့ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုတွေကို ကလေးတွေအရှေ့မှာ သိုဝှက်မထားနိုင်ပဲ

ဘာကြောင့်များ မိဘဆိုတဲ့ဂုဏ်ကိုခံယူထားကြတာပါလိမ့်။အထူးသဖြင့် ပုံရိပ်လေးပဲ။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးကို ဘယ်လိုစိတ်နဲ့များ ဒီလောက်ရိုက်နှက်ရတာလဲ။

တော်တော်ယုတ်မာလွန်းပါတယ်။

ဒါဟာ အကြမ်းဖက်မှုပဲ။

မိမိရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းဝှက်၍အကာအကွယ်ယူကာ ငိုကြွေးနေသော သူ့တပည့်ကိုကြည့်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှာ ဖြေမဆည်နိုင်အောင်ဖြစ်နေမိသည်။

"သမီးကိုမန္တလေးကအဖွားဆီကိုပို့ပေးပါ...

အဖွားကတော့သမီးကိုရိုက်မှာမဟုတ်ဘူး...

ဦးလေးကလည်းသမီးကိုရိုက်မှာမဟုတ်လောက်ဘူး...

သမီးကြောက်တယ်ဆရာ..."

တောင်စဉ်ရေမရရေရွတ်နေသော ကောင်မလေးနှင့်ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ပြီးဘေးလူတွေကို အသိပေးခဲ့ကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့သာခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ဒီကလေးမကို ဆေးခန်းပြပေးရမည်။

ကြောက်ရွံ့နေသော ခလေးများကိုနှစ်သိမ့်ပေးရမည်။

ပတ်၀န်းကျင်မှ ဟိုမေး၊ဒီမေးနှင့် ဖြစ်ပြီးသားကိစ္စကိုသာ အဖန်တလဲလဲပြောနေကြတာကို မကြားလိုတော့ပေ။အနာတရဖြစ်နေရှာသော ကလေးများကို ဟိုမေး၊ဒီမေးနှင့် စပ်စုနေတာကိုလည်း မကြိုက်ပေ။အဓိကအချက်ကတော့ ဒီနေရာမှခေါ်သွားပေးပါဆိုသော ပုံရိပ်၏တောင်းဆိုမှုကို အလေးထားချင်၍ဖြစ်သည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

(မိမိရဲ့ ကလေးလေးတွေရှေ့မှာ ရန်မဖြစ်မိပါစေနဲ့...

ကလေးတွေဟာ တကယ်ကိုအတုမြင်အတတ်သင်လွယ်သလို...စိတ်ဒဏ်ရာလည်းရလွယ်တတ်ပါတယ်...

ကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်ခြင်းက မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်ပါ...."

အချုပ်ခန်း၏သံတိုင်များနောက်တွင် ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျ၍ ထိုင်နေသောဦးသက်ဆွေသည်

နံရံကိုမှီလျှက် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာမှိန်းနေလေသည်။

အချုပ်ခန်းဆိုသည့်အတိုင်း အထဲကိုရောက်နေသောသူများသည် သူအပါအ၀င်နှစ်ရက်သုံးရက်လောက် ရေမချိုးကြရသေးသာသူများဖြစ်၍

အနံ့တွေကတော့ ညှီစို့စို့နှင့်အောင့်သက်ကာဟောင်ထွက်နေသည်။

လက်ထိပ်ခတ်ထားခံရသောလက်ကောက်၀တ်နေရာမှလည်း ရုန်းလိုက်တိုင်း နာကျင်နေသော ဝေဒနာသည်သူ့စိတ်တွေကို ချုပ်နှောင်ဖျစ်ညှစ်ထားသလို ခံစားနေရသည်။အရက်မူးပြီး စိတ်လွတ်ကာကြမ်းတမ်းခဲ့သော အပြုအမူတွေအတွက် သူ့အား ဇနီး၊မယားကိုယ်တိုင်က ဒဏ်ခတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့အသားအရည်သည် မွဲညစ်ညစ်ဖြစ်နေပြီး

သူ့အ၀တ်အစားကအစ နွမ်းဖက်နေခဲ့သည်။

အမြဲတမ်း အသုဘနှင့်အရက်ဝိုင်းကိုသာရှာကြံနေခဲ့သော သူသည် မိသားစုရှိတာကို မေ့နေတတ်ပြီး သတိရလို့ အိမ်ပြန်တော့လည်း မိန်းမကလက်မခံချင်ပေ။

သက်ဆွေသည် သူ၏ဆံပင်များကို အကြောင်းမဲ့ဆွဲဆုပ်၍ အချုပ်ခန်း၏မျက်နှာကျက်ကိုမော့ကြည့်နေမိသည်။ယခင်တုန်းက သူသည်ဆိုးသွမ်းသောလူမဟုတ်ခဲ့ပါချေ။မိန်းမယူပြီးနောက် ရွာမှာလယ်လုပ်သည်။အစပိုင်းမှာ အဆင်ပြေပြီးနောက်ပိုင်းမိုးကြီးကာ ရေလွှမ်းတော့ လယ်တွေရေမြှုပ်သည့်အချိန်မှစတင်၍ ဘ၀ပျက်ခဲ့ရသည်။

မရင်းစပါးစိုက်ဖို့ရာ အခြားသူများဆီကဆေးဖိုးတွေ‌‌ချေး၊ပျိုး၀ယ်ဖို့တွေ ချေးပြီးလယ်ကိုပြန်ရင်းပေမဲ့ ကိုယ်တွေအလှည့်ကျမှ စပါးဈေးတွေထိုးကျသွားခဲ့၍ မရောင်းသေးပဲထားမိသောအခါ

ကြွေးသမားတွေကလည်းမနေ၊တကျီကျီလာအော်တောင်းကျသည်။ချေးထားသည့် ငွေကလည်းနည်းနည်းနောနောမဟုတ်တော့ စပါးတွေကိုရတဲ့ဈေးနဲ့ ဈေးဖြတ်ပြီးအရှုံးခံ‌ရောင်းလိုက်ရသည်။

အကြွေးတွေဆပ်ပြီးတည်းကအိမ်ကလည်း 

နလံမထူနိုင်တော့သလို နောက်ထပ်လည်းလယ်လုပ်ဖို့ထပ်မရင်းနိုင်တော့ပေ။မိသားစုစီးပွားရေးကလည်း ထိုးကျလာခဲ့တော့ မလောက်ငှခြင်းတွေဖြစ်လာတဲ့အခါ မိန်းမကလည်း အသံထွက်လာခဲ့သည်။သားသမီးတွေ၏ နောင်ရေးကလည်း ရှိသေးတော့ အင်းထဲတွင် စားရင်းကိုင်၀င်လုပ်ခဲ့သည်။

အင်းထဲတွင် လုပ်ရသောအလုပ်သည်လူမပင်ပန်းပေမဲ့ လူအများနှင့်လုပ်ရသောအလုပ်ဖြစ်၍ စာရင်းတွေကို သေချာကြပ်မှတ်ပြီး လုပ်ရသောကြောင့် ဦးနှောက်တော့ခြောက်သည်။အကယ်၍ စာရင်းထဲတွင်ငွေလိုသွားခဲ့ပါက ကိုယ်အိတ်ထဲမှစိုက်ထုတ်ရမည့်ကိန်းဖြစ်၍ အင်မတန်ဂရုစိုက်ရသည်။

ကိုယ်ကစေ့စပ်သေချာသူဖြစ်၍ လူကြီးများကလည်းကိုယ့်ကိုယုံကြည်ကြသည်။

သူ့ဘ၀၏ပျက်ယွင်းမှုသည် ထိုမှစတင်ခဲ့လေသည်။

ကိုယ့်ထက်ပိုက်ဆံရှိသော လူကြီးများနှင့်ပေါင်းမိကာ အသောက်အစားကင်းမဲ့သူဖြစ်ခဲ့ရာမှ လုပ်ငန်းသဘောအရ မိတ်ဖွဲ့ရင်း သောက်တတ်၊စားတတ်လာခဲ့သည်။

ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ထိန်းချုပ်နိုင်မှု အားနည်းသောကြောင့် စိတ်အလိုကိုလိုက်မိရင်းဖြင့် အရက်ကိုစွဲလမ်းသွားခဲ့ရသည်။အင်းထဲမှာ စာရင်းမှတ်ရင်းနှင့်လည်း မနေနိုင်စွာအရက်တွေသောက်မိ၍ အမှားတွေဖြစ်ကာအလုပ်ပြုတ်ခဲ့ရသည်။

ကိုယ့်ရဲ့ အသုံးမကျမှုကြောင့် မိသားစုစီးပွားရေးတွေ ထိုးကျခဲ့ပြီး ကိုယ်လည်းနေချင်သလိုနေ၊

ပေချင်သလိုပေခဲ့သည်။ရန်ကုန်ကို ပြောင်းလာပြီးနောက်မှာ လက်ထဲမှရှိတာလေးနှင့် သူများနှင့်အတူ ဖက်စပ်အနေနှင့် သစ်စက်ထောင်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းမှာတော့ အဆင်ပြေခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာအရှုံးတွေ ဆက်တိုက်ပေါ်ခဲ့ပြီး အချင်းချင်းလူလည်ကျခြင်းခံလိုက်ရသည်။စီးပွားရေးအမြင်မရှိသောသူဖြစ်၍ အခြားသူလှိမ့်သမျှ ခံခဲ့ရပြီး ကိုယ်ပြန်ရခဲ့သောအကျိုးအမြတ်ကတော့ သစ်တိုအပိုင်းအစများသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှ စ၍ဘာအလုပ်လုပ်အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး စိတ်လေကာအရက်ကိုပဲဖိသောက်ပြစ်သည်။

လုပ်သမျှ အကျိုး‌ပေးမှုနည်းပြီး အရာမထင်တော့ ဘာမျှ မလုပ်ချင်တော့ပေ။ကိုယ်စိတ်ပျော်သော အလုပ်တွေကိုသာလုပ်ပြီး ကျန်တာအားလုံးကို

လျစ်လျှူရှုခဲ့မိသည်။ကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျခဲ့ပေမဲ့ နည်းနည်းလေးမှသေးသေးတင်မခံနိုင်၍

ဇနီးဖြစ်သူကရန်စကားပြောလာခဲ့လျှင် ပြန်၍ရန်ရှာဖို့ကြိုးစားခဲ့သည်။ကိုယ့်အပြစ်ကို ဖုံးဖိ၍မိုက်ကမ်းခဲ့ပါသည်။

"ကိုသက်ဆွေ...."

"ဟင်....ရှင်းသန့်...ရှင်းသန့်ပါလား..."

သံတိုင်များ၏ အပြင်ဘက်တွင်ရပ်နေသော မရှင်းသန့်သည်သူ့အား နာကျည်းမုန်းတီးနေသောမျက်၀န်းများဖြင့် စိမ်းကားစွာကြည့်နေလေသည်။

အဖန်တရာတေအောင် ပြော‌ဆိုညှင်းဆဲခဲ့ဖူးသောအမျိုးသမီးသည် နောက်ဆုံးတော့အမုန်းကြီးမုန်းသွားခဲ့လေပြီလား။

"သားနဲ့သမီးရော အဆင်ပြေရဲ့လား...သူတို့ကိုယ့်ကိုအရမ်းမုန်းနေလားဟင်..."

"အဲ့ဒါတွေကို ရှင့်ခေါင်းထဲမှာ ထည့်မနေပါနဲ့တော့ 

ကျွန်မဒီကိုလာတာက နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံပြီး ရှင့်ကိုစကားနည်းနည်းပြောချင်လို့ပဲ ...."

"အော်...နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှုတဲ့လား ...ဒါဆိုရင်ကိုယ့်ကိုထောင်နန်းစံခိုင်းတော့မယ်ပေါ့...."

ဦးသက်ဆွေသည် နှုတ်ခမ်းကိုညွှတ်တက်သည်အထိ မဲ့ချလိုက်ပြီး ခနဲ့တဲ့တဲ့စကားဆိုသည်။

 ဒေါ်ရှင်းသန့်၏ မျက်နှာကတော့ အေးခဲလွန်းသောရေခံတုံးကဲ့သို့ ခံစားချက်မဲ့နေခဲ့သည်။

ခံရပါများလာတော့ ထုံကျင်နေခဲ့လေပြီ။

ဘ၀တစ်ခုလုံးကို ဒီမိသားစုအတွက် အရင်းတည်

ထားခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းသောမိန်းမထဲမှ

တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့လေတော့ ရွေးချယ်မှုလုပ်ခဲ့သော ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာအပြစ်တင်ရတော့မည်။

လူတိုင်းကတော့ အကောင်းမွန်ဆုံးရပ်တည်ချင်ကြပေမဲ့ ကိုယ်ရှိတဲ့နေရာမှာထစ်ချုန်းမိုးကွက်ရွာတာတော့ ကိုယ်လည်းတားဆီးလို့မရနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခုတော့ ပျက်သားစွာဆုံးဖြတ်မှ ဖြစ်တော့မည်။

"ကိုသက်ဆွေ...ရှင်ထောင်မကျပါဘူး...စိတ်မပူပါနဲ့...ကျွန်မမှာလည်းရှင့်ကို‌ထောင်ချပစ်လောက်အောင်အထိ လုပ်ဖို့အချိန်ရော၊ငွေရောမရှိဘူး...

ရှင့်အစ်ကိုကြီးကို ကျွန်မဆက်သွယ်ထားတယ်...

သူရှင့်ကို အာမခံနဲ့ထုတ်ပြီး ရွာကိုပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မည်...ကျွန်မတို့မိသားစုဆီကို နောက်ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာခဲ့ပါနဲ့တော့...

ကျွန်မတို့ကိုဒီလောက်နှိပ်စက်ရရင် တော်ရောပေါ့...'

"ကိုယ်...ကိုယ်မှားသွားပါတယ်ကွာ.. အခုကိစ္စကလည်း...ကိုယ်အရက်အရမ်းမူးနေလို့ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ..."

"ဘယ်လိုအကြောင်းမျိုးနဲ့ပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်ဒီလိုအမှားမျိုးကိုလုပ်တာ တစ်ခါနှစ်ခါကတော့လို့လား..."

"ကိုယ်နောက်ဆို ပြင်ပါ့မယ်ကွာ...သားသမီးတွေရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ပါအုံး...ကိုယ်ပြုပြင်ပါ့မယ်...

အရင်လို တို့မိသားစုပြန်နေရအောင်နော်..."

"ရှင်ဒီလိုပြောတာ ဒါပထမဆုံးမှမဟုတ်ပဲ...

ရှင့်အသက်အရွယ်ပဲရှင်ပြန်ကြည့်ပါအုံး...ကျွန်မဒီလောက်အထိ သည်းခံပေးတာပဲလွန်နေပါပြီ...

ရှင်သာပြုပြင်ပြောင်းလဲချင်ရင် အချိန်တွေအများကြီးရခဲ့သားပဲ...အချုပ်ကျမှဒီစကားပြောလည်း...

မယုံပေးနိုင်တော့ဘူး...."

"ကိုယ့်သားနဲ့သမီးကရော...ကိုယ့်ကိုအရမ်းမုန်းနေပြီလား...ကိုယ်မူးပြီးစိတ်တွေကဘာဖြစ်မှန်းမသိတော့ဘူး...တကယ်ကိုထိန်းလို့မရခဲ့တာ...သားလေးရောဘာဖြစ်သွားသေးလဲ...ကိုယ်သားလေးကိုတွန်းလိုက်မိတယ်..."

ဦးသက်ဆွေ၏ အချုပ်ထဲရောက်မှမျက်နှာငယ်နှင့် ဖြစ်နေသောပုံစံကိုကြည့်၍ ဒေါ်ရှင်းသန့်သည်မျက်နှာကို မဲ့ရွဲ့ပစ်လိုက်သည်။ဖခင်ကောင်းမပီသခဲ့တဲ့အပြင် သားသမီးတွေရဲ့အရှေ့မှာ အမြဲတမ်းကိုယ့်ကိုရိုက်ပုတ်နေခဲ့ပြီး ဒုက္ခရောက်မှအမိတသလို လာလုပ်ပြနေတာများ တရားကျဖို့ကောင်းလိုက်တာ။သူ့အကြောင်းကိုမသိတာမှတ်လို့ အခုနေများသနားလိုက်မိရင် အပြင်ရောက်လည်းစရိုက်ကပြောင်းလဲသွားမှာမဟုတ်ပါဘူး။

"ရှင်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရမှာက ရှင့်သားအတွက်မဟုတ်ဘူး...ကျွန်မတူမလေးအတွက်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရမှာ သိရဲ့လား...ရှင့်ကြောင့်အခုပုံရိပ်လေး ဘယ်လောက်စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားပြီထင်လည်း မျက်နှာတွေလည်းဖူးယောင်လို့...တွေးမိတိုင်းအသဲနာတယ်...ဒီ‌နေ့ကသူ့ရဲ့စာ‌မေးပွဲနောက်ဆုံးနေ့...

ဒဏ်ရာ‌တွေနဲ့နာနေတာတောင် စာမေးပွဲကိုမရရအောင် သွားဖြေတယ်...ကလေးရဲ့မျက်နှာကဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်မိတိုင်း...ရှင့်ကိုကျွန်မသတ်ပစ်ချင်မိလောက်အောင် နာကျည်းတယ်...."

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ...ကိုယ်အရက်မူးပြီး စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ..."

"ဘာကိုအရက်မူးပြီးစိတ်လွတ်တာလဲ...

ဆင်ခြေလှလှလေးတော့ ပေးတတ်တယ်နော်..."

"အရက်မမူးလည်းရှင့်အကျင့်က ဒီအတိုင်းပဲ...အခုရှင့်ကြောင့်ကျွန်မတူမလေး မန္တလေးကိုသွားတော့မယ်...သူ့အဖွားသာသိရင်...ရှင်တော့မလွယ်ဘူး...

ရှင့်ကြောင့်သိလား...အားလုံးရှင့်ကြောင့်...ကျွန်မတို့မိသားစုဆီကို ရှင်ဘယ်တော့မှပြန်မလာခဲ့နဲ့....

ကျွန်မတင်မကပဲ သားနဲ့သမီးကပါရှင့်ကိုရွံမုန်းလွန်းလို့..."ကျွန်မသွားပြီ...."

ဦးသက်ဆွေကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ပြီး စခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ပိုက်ဆံအိတ်အနွမ်းလေးကို 

ရင်မှာပိုက်ပြီး အနောက်သို့တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသေးသည်။ကိုယ့်ယောက်ျားကိုယ် ပြန်ပြီးထောင်ချပစ်ဖို့ရာ သူသတ္တိမရှိပေ။တကယ်လို့ ထောင်ကျအောင် လုပ်လျှင်လည်းရနိုင်တယ်ဆိုတာ သိသည်။သို့ပေမဲ့ ရုံးချိန်းတွေဘာတွေရှိလာခဲ့လျှင် ခဏခဏသွားဖို့ရာ မတတ်နိုင်ပေ။

ရွာမှာ ကိုသက်ဆွေနှင့်ကျုံတနော်က သူ့မိတ်ဆွေတို့စက်လှေကိုနှစ်ယောက်စပ်တူမောင်းတော့ ပြဿနာတွေတက်ပြီး ရုံးရောက်၊ဂတ်ရောက်တွေဖြစ်ခဲ့သေးသည်။တရားရုံးမှာ တရားရင်ဆိုင်ကြတော့

ကုန်လိုက်တဲ့ဖြစ်ခြင်း။နောက်ဆုံးတော့ ရန်ကုန်ကိုပြောင်းလာပြီး အခန်းကျဉ်းလေးငှားနေရတဲ့အထိကိုယ်တွေမွဲတေခဲ့ရသည်။ထို့ကြောင့် တရားရင်ဆိုင်ရမည့်ကိစ္စတွေက်ု သိပ်ကြောက်ပါသည်။

အိမ်ထောင်မကျခင်တုန်းကတော့ ဂတိတွေအထပ်ထပ်ပေးခဲ့သည်။စိတ်ချမ်းသာအောင်ထားမည်ဆိုသော စကားသည် ယခုတော့ကြက်ဥအစပျောက်နေသလိုပါပဲ။ငယ်စဉ်အခါကတော့ မိဘတွေမသိအောင် ခိုးခိုးတွေ့ခဲ့ကာ ချစ်စိတ်မွှန်

လျှက် ‌လေ့လာစမ်းစစ်ဖို့ မေ့လျှော့နေခဲ့သည်။

အိမ်ထောင်မကျခင်ကတော့ လူရည်မွန်လေးဖြစ်ပြီး

လူချောတစ်ယောက်ဖြစ်၍ ရင်ခုန်လှိုက်‌မောခဲ့ရသည်။

အိမ်ထောင်သက်နည်းနည်းကြာလာပြီးနောက်မှာမှ ဘာကြောင့်မူပျက်သွားခဲ့ရတာလဲ။မိဘလက်ထက်မှာ လူ့ပေါ်ကျော့လိုနေခဲ့တော့ အိမ်ထောင်ဦးစီးနေရာကိုရောက်တဲ့အခါ ဖိစီးမှုတွေကိုမခံနိုင်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်ထင်ပါရဲ့။

ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာလဲကျရင်ပြန်ထနိုင်ရမှာပေါ့။

ကျန်တဲ့နေရာမှာ စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့ပြီး

မကောင်းတဲ့အလုပ်တွေကိုတော့ လုပ်ပြီးရင်းဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်။အဲ့လိုလူကို အချိန်အကြာကြီးသည်းခံနေမိတဲ့ ကိုယ်တိုင်ကိုက အတာပါလေ။

ယခုတော့ သူ့အပေါ်မျာချစ်ခြင်း၊မုန်းခြင်းထက်

ဥပက္ခာတရားတွေသာ ရှိတော့သည်။

တူမလေးကိုလည်း အားနာမိသည်။ထို့ကြောင့်လည်း ၀မ်းနည်းလွန်း၍ မျက်နှာချင်းတောင်မဆိုင်ရဲလောက်အောင်ပါပဲ။မနေ့ညကဆိုလျှင် အိမ်ကိုပြန်မလိုက်ဘူးဆို၍ မနည်းချော့ခေါ်ခဲ့ရသည်။

ဒီမိသားစုကြားမှာ နေရတာပုံပုံ့အတွက်ငရဲကျနေသလို ဖြစ်နေမှာပဲ။အဲ့ဒီ့နေ့က ကလေးကိုချောင်ပိတ်ပြီး ရိုက်နေတဲ့မြင်ကွင်းတွေကို ပြန်မြင်ယောင်လာတိုင်း မကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်၍ထုရိုက်ပစ်ချင်မိသည်။

မမရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးဟာ ကိုယ့်လက်ထဲရောက်မှ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးမျိုးနဲ့ကြုံရတယ်။

ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း ကြိုတွေးခဲ့မိရင် အတ္တမကြီးပဲအစောတည်းကမန္တလေးကို ထည့်လိုက်ပါတယ်။

 ကိုယ်တွေနဲ့အတူ ဆင်းရဲတွင်းထဲမှာနစ်ပြီး

သူလေးပင်ပန်းရတဲ့အပြင် စိတ်ဒဏ်ရာတွေပါရကုန်ပြီ။အခုတော့ စာမေးပွဲဖြေပြီးတာနဲ့ မန္တလေးကိုသွားတော့မည်တဲ့။ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခုခုကိုဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးလျှင်လည်း တားမ‌ရသော

ကလေးဖြစ်သည်။

"ပုံရိပ်ရယ်...ဒေါ်လေးတောင်းပန်ပါတယ်..."

=======================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၃၄)🔥  

"အဖြေလွှာစာရွက် အပ်ချင်သူတွေ...အပ်လို့ရပါပြီနော်..."

ဇီ၀ဗေဒဘာသာရပ်သည် ကျက်စာချဉ်းပဲဖြစ်၍ အခြားဘာသာတွေထက် ဖြေချိန်သိပ်မယူရပေ။

မနေ့ညက စာနွေးချိန်သိပ်မရလိုက်ပေမဲ့ ယခင်တည်းက စာကိုသေချာကျက်ထား၍ ဖြေဆိုချိန်တွင် အခက်အခဲမရှိခဲ့‌ပေ။အတန်းအပြင်သို့လည်း‌ စော၍မထွက်ချင်ပေ။မျက်နှာတွင် ညိုမဲဆွဲနေသောနေရာတွေရှိနေ၍ သနပ်ခါးကိုကောက်စိုက်သောသူတွေ လိမ်းသကဲ့သို့အထူကြီးလိမ်းထားလိုက်မိသည်။ပါးဆောင်က နာလွန်း၍မနက်စာတောင်

မနဲစားခဲ့ရသည်။

အခြားအတန်းသားများသည် ဆရာမဆီသို့အဖြေလွှာစာရွက်အပ်ခဲ့ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အတန်းအပြင်သို့ထွက်သွားကြလေသည်။အတန်းထဲတွင်အတန်းသားလေး၊ငါး၊ဆယ်ယောက်သာ ကျန်ခဲ့သည်။ဟော့ဒီ့ကျောင်းခန်းကြီးထဲမှ ထွက်ပြီး ကျောင်း၀န်းအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်မိသည်နှင့် ရန်ကုန်မြို့ကြီးကနေပါ အပြီးထွက်သွားရတော့မည်ဖြစ်သည်။မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်တွေကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တိုင်း ခြောက်ခြားစရာအိပ်မက်တစ်ခုလို တစ်ကိုယ်လုံးချွေးစေးတွေပြန်လာသည်။

မိဘတွေတောင် ပုံရိပ်ကိုတစ်ခါမှ ထို့သို့ရက်စက်စွာ မရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးပေ။အဖေရော၊အမေရော ပုံရိပ်ကိုငယ်ငယ်တည်းက လက်နှင့်တောင်မရွယ်ခဲ့ဖူး၍ 

ဦးသက်တွေကို ရင်ထဲ၊အသဲထဲကနေကို နာကျည်းမုန်းတီးမိသည်။ကလေးတွေကိုရော ဒေါ်လေးကိုပါသနားနေမိပေမဲ့ နာကျင်ခဲ့ရသည့်ဒီနေရာမှာ ပုံရိပ်တစ်စက္ကန့်တောင် ခြေမချချင်တော့သည်အထိ

ဖြစ်နေမိသည်။မန္တလေးမှာက ပုံရိပ်၏ဦးလေးရှိသည်၊အဒေါ်ရှိသည်၊ပြီးတော့ အဖွားနှင့်မောင်နှမ၀မ်းကွဲတွေ ရှိသည်။သူတို့ကရော ပုံရိပ်အပေါ်မှာ တကယ်ကောင်းပေးနိုင်ကြပါ့မလား။

"ကလင်...ကလင်...ကလင်...."

"ဟေး....!!!!ကျွတ်ပြီကွ....မနက်ဖြန်တော့ သိုးနေအောင် အိပ်ပစ်မယ်..."

ကျောင်းဆင်းဘဲလ်မြည်သည်နှင့် အကုန်လုံးအုံးအုံးထကာ ပျော်ပါးလျှက် ပြန်ကုန်ကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြစ်နေသောခြေထောက်ကို မနဲ‌အားယူပြီး လျှောက်ကာဆရာမကိုစာရွက်အပ်လိုက်သည်။သူငယ်ချင်းများနှင့်

တွေ့လျှင်‌ ဝိုင်းမေးကြမှာကို မခံနိုင်၍ နောက်ဆုံးမှထွက်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကိုယ့်လွယ်အိတ်ကို အမြန်ယူပြီးကျောင်းဂိတ်ပေါက်၀ဆီသို့ နာနေသောခြေထောက်ကို မနည်းအားပြု၍ ရောက်အောင်သွားနေရသည်။

မနေ့ကမှ လတ်လတ်ဆက်ဆက်ရရှိထားသော ဒဏ်ရာတွေဖြစ်၍ လူတစ်ကိုယ်လုံး ကိုင်အပေါက်ခံရသလို နာကျင်လွန်းလှသည်။

ကျောင်းဂိတ်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ လာကြိုသူများရှိမလားဟု မျက်လုံးကိုဝေ့ရမ်းကြည့်မိတော့ တစ်ယောက်မှ လာမကြို၍ အားငယ်စိတ်၀င်သွားမိသည်။သူများမိဘတွေများ ပြုံးလို့၊ရွှင်လို့ ကျောင်းနောက်ဆုံးနေ့မှာ အားလုံး၏အပျော်တွေက လွတ်လပ်ပေါ့ပါးမှု အပြည့်ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းကသာ လာကြိုမည့်မိဘကမရှိသလို၊အဒေါ်ကလည်း သူ့အလုပ်နှင့်သူဖြစ်နေ၍ လာမကြိုနိုင်ဘူးထင်သည်။

မျက်ရည်လေး ဝဲတက်လာ၍ လက်ညှိုးနှင့်ဖိသုတ်လိုက်ရင်း ကိုယ့်ဘာသာအားတင်းပြီး ပြန်ဖို့သာဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ပုံရိပ်...ဆရာကဒီမှာလေ..."

ကျောင်းရှေ့တွင် ကျောင်းသားများနှင့်မိဘများ ရောထွေးလျှက် ကြပ်ညပ်နေသောကြားမှ ပုံရိပ်၏

လက်ကောက်၀တ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကလှမ်းဆွဲပြီး အရှေ့မှဦးဆောင်၏ ခေါ်သွားလေသည်။

သပ်သပ်ရက်ရက်ဖီးသင်ထားသော ဆံပင်တိုစိပ်စိပ်တို့ကို လှံတင်ထားလျှက် တီရှပ်လက်ပျက်ကို ပုဆိုးနှင့် တွဲ၀တ်ထားသောလူ‌၏ ကျောပြင်ကိုကြည့်တာနှင့် ဘယ်သူမှန်းသိလိုက်လေသည်။စံပယ်ရေမွှေးရနံ့ကလည်း စူးလို့ပေါ့။ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်ပေးထားသော လက်ကောက်၀တ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

ပုံရိပ်၏ နှုတ်ခမ်းလေးတွေပြုံးယောင်သန်းသွားမိသည်။

ပုံရိပ်သည် နေကြာပန်းလေးဖြစ်လျှင် ဆရာသည်နေမင်းကြီးဖြစ်သည်။နေကြာပန်းလေးမျက်နှာမူသောအရပ်တွင် နေမင်းကြီးရှိနေသည်။နေမင်းကြီးကိုငေးကြည့်၍ နွေးထွေးလုံခြုံရကာ ကြောက်လန့်မှုတို့ အဝေးသို့လွှင့်စင်ရ‌သည်။

နေကြာပန်းလေးကလည်း နေမင်းကြီးရှိသောအရပ်ကိုမှ မျက်နှာမူ၍ပြုံးပြနှုတ်မိလိမ့်မည်။

"ပုံရိပ်...ခဏလေးနော်...ဆရာစက်ဘီး၀င်ယူလိုက်အုံးမယ်...."

ဆရာသည် သူ့အသိအိမ်ဖြစ်၍ စက်ဘီး၀င်အပ်ခဲ့သည်ထင်ပါရဲ့ ခြံထဲသို့၀င်သွားပြီး ပြန်ထွက်လာ သောအခါ စက်ဘီးအနီလေးတစ်စီးပါ ပါလာသည်။

စက်ဘီးက ဂျပန်ဘီးကလေးဖြစ်ပြီး အသစ်ကလေးဖြစ်နေ၍ ဆရာဘယ်တုန်းကများ၀ယ်ထားတာလည်းဟု တွေးနေမိသည်။

ဒီစက်ဘီးကို ပုံရိပ်မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

"မင်းဒီနေ့အားလား...တို့တွေဖူဆယ်ကွင်းမှာချိန်းပြီးကန်ကြမှာ လိုက်ခဲ့ပါလား..."

"မအားပါဘူးကွာ..နောက်တစ်ခါမှပဲ လိုက်တော့မယ်..."

"ဘာလဲ...ကလေးထိန်းနေရလို့လား..."

ဆရာ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ဟန်တူသော လူသည်ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဆရာ့ကိုစသည်။ဟုတ်လည်းဟုတ်တာပါပဲ ပုံရိပ်ကဒီနေ့မှကြက်တောင်နှစ်ဖက်စီးလာပြီး လူကောင်ကလည်းသေးတော့ ကလေးလိုဖြစ်နေသည်။ဆရာ့ပုံစံကတော့ အရပ်ထောင်ထောင်

မောင်းမောင်းနှင့် ဗလတောင့်တောင့်ဆိုတော့ သားအဖလို့ထင်စရာပင်။

"ဟေ့ကောင်...အသက်အစိပ်တောင်မပြည့်သေးတာကို ဘယ်က...ကလေးလည်း...မင်းသာမကြာခင်မိန်းမယူတော့မှာလေ...သမီးလေးမွေးရင်...

ငါကြိုပြီးစရံသက်ပေးထားမယ်...."

"သေချင်းဆိုး..မိန်းမကမယူရသေးဘူး...သမီးကိုလာတောင်းနေတယ်...တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတဲ့သူငယ်ချင်း...မင်းရော...ဆရာ၀န်မလေးနဲ့ဘယ်လိုလဲ..."

"ဟာကွာ....ဒီအတိုင်းပါပဲ...စပယ်ရယ်သူငယ်ချင်းတွေပါပေါ့..."

"အကောင်းမေးနေတာဟ..တက္ကသိုလ်တုန်းကလည်းမလှုပ်ရှားခဲ့တော့...အခုနေမှမလှုပ်ရင်

...သူများနောက်ပါသွားမယ်နော်...ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေက အကုန်စွံပြီး..မင်းတစ်ယောက်ပဲကျန်ခဲ့မှာ

စိုးလို့...ငါ့သားကြီးကိုစိတ်ပူလို့ပါကွာ..."

"နေစမ်းပါကွာ......ငါ့အတွက်အဲ့ဒါတွေကအရေးမကြီးသေးပါဘူး.."

"အေးပါဘ၀သမားလေးရယ်...ဟိုမှာကမျှော်တလင့်လင့်နဲ့..."

ဆရာသည် သူငယ်ချင်း၏ လက်မောင်းကိုလက်သီးဖြင့် ခပ်ဖွဖွထိုးလိုက်တော့ ‌ဆရာ့သူငယ်ချင်းကအားရအောင်ရယ်လျှက် အနောက်သို့ဆုတ်သွားလေသည်။

"သူများသားသမီးကို မဟုတ်မဟပ်တွေမပြောစမ်းပါနဲ့...."

"ဘာလဲ...မမကြားရင်စိတ်ဆိုးမှာစိုးလို့လား..."

"မဟုတ်ပါဘူးကွာ...."

ဆရာသည် တိုကပ်နေသောသူ့ဆံပင်တွေကို

သပ်တင်လိုက်ပြီး ရှက်နေသောအမူအရာနှင့်ရယ်နေလေသည်။ပုံရိပ်လည်း ဆရာ့ကိုကြည့်နေရင်းနှင့် တစ်ခါမျှမမြင်ခဲ့ဖူးသော ဆရာ၏ရှက်နေသောပုံစံကို သဘောကျနေမိသည်။အသက်‌ငယ်သေးပေမဲ့ ဆရာတို့ပြောနေသော စကားများကိုနားလည်သင့်သလောက် နားလည်ပါသည်။

မမဆိုတာကရော ဘယ်သူများလဲ။

ဆရာ၀န်ဆိုတော့ ပုံရိပ်ဆေးရုံတက်တုန်းက

ကြည့်ပေးတဲ့ ဆရာ၀န်မမဖြစ်နေမလား။

အဖျားအရှိန်ကြောင့် သတိမထားလိုက်မိပေမဲ့ အဲ့ဒီ့နေ့က ပုံရိပ်ကို ရေပက်ကပ်ပေးဖို့ အသိတစ်ယောက်ဆီမှ ခွက်ငှားထားတယ်ဆိုတာ ထိုမမဆီကများလား။

ပုံရိပ်ထိုအစ်မကို သိပ်တွေ့ချင်တာပဲ။

"ရှက်မနေပါနဲ့...သားကြီးရာ...ပြောချင်ရင်လည်း

မြန်မြန်ဖွင့်ပြော...ဟိုကမင်းကိုငြင်းမှာမဟုတ်ဘူး...

ငါကြိမ်ပြောရယ်တယ်...."

"အသာနေစမ်းပါကွာ...ဒီကလေးကိုအိမ်ပြန်ပို့ရအုံးမယ်..."

"အေးပါ...ပြောမရလည်း..ကလေးပဲထိန်းနေလိုက်တော့..."

"ဟား...ဟား...ကလေးအဖေပဲလုပ်တော့မယ်...."

"အေးပါ...သူများသားသမီးပဲတစ်တသက်လုံးထိန်းတော့..."

"ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့သူငယ်ချင်းယောက္ခထီးကြီးရယ်...."

"ဟာ...ဒီကောင်တော့..."

သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်စနောက်ပြီး ဆရာကစက်ဘီးပေါ်တက်လိုက်သည်နှင့် ပုံရိပ်လည်းစက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။စက်ဘီးကလေး တရွေ့ရွေ့သွားနေသောအခါ မိမိတက်ခဲ့သောအထက်တန်းကျောင်းကြီးကို 

ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ပြန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

နောက်နှစ်ဆယ်တန်းတက်ရင် ဒီကျောင်းမှာမရှိနိုင်တော့ဘူးဆိုသောအသိကြောင့် ၀မ်းနည်းနေမိသည်။

"ပုံရိပ်....ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဟင်..."

စက်ဘီးနင်းနေရင်းလှည့်မေးလာသော ဆရာ့အသံကိုကြားတော့မှ ဆရာ့ကျောကုန်းပေါ်သို့

အမှတ်မထင်ခေါင်းမှီထားမိတာကို သတိရသွားသည်။ချက်ချင်းပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပြန်မတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ...သမီးကိုဒေါ်လေးလာကြိုမယ်လို့ထင်ထားတာ...ကျောင်းအပြင်ထွက်လာတော့...လာကြိုမဲ့လူလည်းမတွေ့ရော...တအား၀မ်းနည်းသွားတာသိလား...ဆရာ့ကိုကျေးဇူးတင်ပါ‌တယ်..."

ပုံရိပ်၏ ကျေးဇူးတင်စကားသည် တိုးတိုးရှရှနှင့်ဆရာများ ကြားပါ့မလားမသိပေ။ပုံရိပ်ကတော့

ဆရာ့ကိုနောက်ကျောလေးကနေကြည့်ပြီး မကြာခင်ခွဲခွာရတော့မည်မို့ ၀မ်းနည်းစိတ်ကပိုနေမိသည်။

"ပုံရိပ်တို့အိမ်ကိုဆရာရောက်ခဲ့တယ်လေ...

ဒီနေ့ပုံရိပ်ကိုတမင်ကြိုချင်လို့...‌ပုံရိပ်ရဲ့အဒေါ်ကိုတမင်မလာခိုင်းတာ...မန္တလေးကိုသွားရတော့မယ်ဆိုတော့ လက်ဆောင်လေးပေးလိုက်ချင်လို့...

ဟိုဘက်ကကိုယ်ပိုင်ကားနဲ့ လာကြိုမှာမဟုတ်လား..."

"ဒေါ်ယဉ်တင့်ကတော့ အဲ့လိုပြောတာပဲ....သူကအလုပ်တွေများနေလို့ ဒရိုင်ဘာနဲ့..အိမ်အကူတစ်ယောက်ထည့်လိုက်မယ်တဲ့...."

"ပုံရိပ်ကံကောင်းမှာပါ...ပုံရိပ်ကလာခေါ်ဆိုတာနဲ့

ချက်ချင်းကားလွှတ်ပေးတာပဲကြည့်တော့..."

ပုံရိပ်ကံမကောင်းပါဘူးဆရာရယ်...ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေကို ခွဲသွားရတာကံကောင်းတယ်လို့မှမခေါ်ဘဲ။

ဆရာ့ကိုရော ဒေါ်လေးတို့သားအမိတွေကိုရော 

မခွဲနိုင်ဘူး။မနေ့ညကတော့ သွေးပူနေတဲ့အချိန်ဆိုတော့ ချက်ချင်းမန္တလေးကို ဖုန်းဆက်ပြီးလာခေါ်ခိုင်းလိုက်မိတယ်။ပုံရိပ်ရဲ့ ဆုတောင်းတွေမပြည့်တော့ပါဘူး။ချစ်ရသူတွေနဲ့ သေကွဲမဟုတ်ရင်တောင် ရှင်ကွဲကွဲရတဲ့ ဘ၀ကနေပုံရိပ်ဘယ်တော့မှ ကျွတ်ပါ့မလဲ။

"လွမ်းရမည်"ဆိုသော ခံစားချက်ကြီးကို လုံး၀မနှစ်မျို့မိပေ။

"ဆရာ...သမီးမန္တလေးကိုရောက်ရင်...ဆရာ့ဆီကိုခဏခဏဖုန်းဆက်မယ်နော်..."

"ဆက်ပေါ့...ပုံရိပ်ရဲ့...ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်လည်းသိနေတာပဲ...တစ်ခုတော့ရှိတယ်...ဆရာကအခုအလုပ်ပြန်၀င်နေတော့...ညဘက်တွေလောက်ပဲအားလိမ့်မယ်...ပုံရိပ်စာတွေဘာတွေနားမလည်ရင်...ဆရာ့ကိုမက်ဆေ့ခ်ျဖြစ်ဖြစ်ပို့ပေါ့...အင်း...ပုံရိပ်ကဖေ့ဘွတ်မသုံးတော့...အကောင့်ပေးလို့လည်းမရဘူး...ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားကပိုက်ဆံရှိတော့... ကွန်ပျူတာတွေဘာတွေ သုံးရရင်အီးမေးလ်နဲ့ပို့ထားပေါ့...

ဆရာ့အီးမေးလ်နံပါတ်ကို စာရွက်လေးနဲ့ရေးပေးပါ့မယ်...

ပြောသာပြောရတာပါ...ဟိုရောက်ရင်အိမ်ကိုတောင် ဆရာတွေခေါ်သင်ရလို့...ဆရာ့ကိုတောင်မေ့သွားမှာ..."

"မမေ့ပါဘူး...ဆရာကလည်း...ဆရာကသမီးရဲ့

ရင်ထဲမှာအမြဲရှိတယ်...သမီးရဲ့ကျေးဇူးရှင်ကြီး..

ဆရာ့ကြောင့်သမီးအများကြီး ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ...

ဆရာ့ကိုသမီးက ညအိပ်ခါနီးတိုင်း ဦးထိပ်ထားပြီးရှိခိုးနေကြ...."

"ဖြည်းဖြည်းပြောပါ ပုံရိပ်ရယ်...ဆရာလေထဲကိုမြောက်တက်သွားပါအုံးမယ်..."

ဆရာ့ရဲ့ သူစိမ်းဆန်ဆန်စကားတွေကြောင့် ပုံရိပ်လည်းကရားရေလွှတ်သလိုပြောနေမိသည်။

သို့ပေမဲ့ ဆရာနေမျိုးပြုံးလိုက်တာကိုတော့

ပုံရိပ်သတိမထားလိုက်မိပေ။

ပုံရိပ်က လူတစ်ယောက်ကို ရင်ထဲမှာထည့်ပြီးရင် ဘယ်တော့မှမမေ့တတ်ပေမဲ့ ဆရာ့မှာကတပည့်တွေအများကြီးဆိုတော့ ကြာရင်ပုံရိပ်ကိုမေ့သွားမှာပါ။

ဆရာ့ရင်ထဲမှာ အမြဲအမှတ်ရနေမဲ့လူအဖြစ်ရှိနေချင်တယ်။

ပုံရိပ်လောဘကြီးသွားမိပြီလား။

"ပုံရိပ်....ဟိုရောက်ရင်...ဆရာဖတ်ပြတဲ့Heidiဟိုင်ဒီလိုတော့မဖြစ်စေနဲ့နော်...အိမ်ကိုလွမ်းတယ်ဆိုရင်တောင်...သူများတွေကိုယ့်ကြောင့်စိတ်မဆင်းရဲစေနဲ့...တမှိုင်မှိုင်တတွေတွေမနေနဲ့...

ကိုယ့်ဘ၀တိုးတက်ရေးအတွက်အကောင်းဆုံးကြိုးစား...ရလာတဲ့အခွင့်အရေးကိုအကောင်းဆုံးဖမ်းဆုပ်ပစ်...ကိုယ်နဲ့စိမ်းသက်နေတဲ့နေရာဖြစ်လို့...

ဘာမှကြောက်ရွံ့နေစရာလည်းမလိုဘူး...ပုံရိပ်ရဲ့အနောက်မှာ ဆရာတို့ရှိတယ်...ပုံရိပ်ကဘယ်တုန်းကမှတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ အမြဲအမှတ်ရနေရမယ်နော်...ပြီးတော့သူများချစ်အောင်ခင်အောင်လည်းနေရမယ်...စကားပြောရင်လည်း ကရားရေလွှတ်မဖြစ်စေနဲ့...ပြောသင့်တဲ့နေရာမှာ ပြောသင့်တဲ့စကားကိုပြော...အခြားသူတွေအထင်အမြင်မသေးရအောင်လို့ ဂရုစိုက်နော်..."

"အဟင်း....ဆရာကသမီးရဲ့အဒေါ်ထက်တောင်...

အစိုးရိမ်လွန်နေသေးတယ်..."

ဆရာကအရှေ့သို့ ကြည့်၍စက်ဘီးနင်းရင်း ဩဝါဒခြွေနေလေသည်။ဆရာ့ပြောဆိုပုံက အသက်၂၃နှစ်မဟုတ်ဘဲ ၃၂နှစ်အရွယ်လူပျိုကြီးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေတော့ ပုံရိပ်အသံတိတ်၍ ရယ်မိသည်။

"...ပုံရိပ်ကဘယ်တုန်းကမှတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာ အမြဲအမှတ်ရနေရမယ်နော်..."

ဆိုသည့် စကားလေးတစ်ခွန်းနဲ့တင် တင်းတိမ်နေပါပြီ။ပုံရိပ် အားငယ်မှာစိုးလို့ နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့ဆရာ့ရဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းနဲ့တင် အားအင်အပြည့်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။

"ဟင်...ပုံရိပ်တို့ရဲ့အိမ်ရှေ့မှာ...ကားတစ်စီးရပ်ထားတယ်...မန္တလေးကလွှတ်လိုက်တဲ့ကားလား...."

ပုံရိပ်တို့၏တိုက်ခန်းရှေ့တွင် ‌အနက်ရောင်ကားတစ်စီး ရပ်ထား၍ အိမ်ထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဧည့်သည်တွေနှင့် ဒေါ်လေးကစကားပြောနေလေသည်။ပုံရိပ်နှင့်ဆရာ အကြည့်ချင်းဆုံသွားခိုက်မှာ ဆရာကပြုံး၍ အိမ်ထဲ၀င်ရန် မေးဆက်ပြသည်။

ပုံရိပ်အိမ်ထဲသို့ ၀င်သွားပေမဲ့ ဆရာကတိုက်ခန်းအပြင်ဘက်၌သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ဟယ်...ပုံပုံပြန်လာပြီအစ်မရေ...ပုံပုံ..ဒီမှာမန္တလေးကလူတွေရောက်နေပြီ..."

ထိုသူနှစ်ဦးကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်မိတော့ တစ်ယောက်ကအသက်၅၀ကျော်လောက်ရှိနိုင်ပြီး အသားညိုညို၊ပခုံးပြန့်ကျယ်ကျယ်နှင့် ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အသက်၃၀ကျော်လောက်ရှိမည်ထင်သည်။

ရင်စေ့လက်ရှည်နှင့်ထဘီရေညှိစိမ်းရောင်ကိုတွဲဖက်၍၀တ်ဆင်ထားသည်။

"ပုံရိပ်...အန်တီတို့ကမန္တလေးကပါ...မမတင့်လွှတ်လိုက်တာ...အန်တီ့‌နာမည်ကခင်လှ

ဒီကတော့ ကားဒရိုင်ဘာကြီး...

သူ့နာမည်ကဦးတင်စိန်လို့ခေါ်တယ်...."

"ဟုတ်ကဲ့...."

ပုံရိပ်ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဒေါ်လေးကိုမဝံ့မရဲလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပုံရိပ်ကိုခွင့်လွှတ်သောမျက်၀န်းများနှင့်ကြည့်လာသည်။အ၀တ်အစားတွေက မနေ့ညကတည်းကထုတ်ထား၍ ပုံရိပ်အဖို့ထပြီးလိုက်သွားရန်အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဒေါ်လေး၏အိမ်လးထဲတွင်

ပုံရိပ်ထမင်းစားခွင့်ရလေသည်။ပုံရိပ်အကြိုက်ပုစွန်ဟင်းချက်ထားပြီး မနေ့ကဦးသက်ဆွေကြောင့်မှောက်သွားခဲ့သော ချဉ်ရေဟင်းနေရာတွင်

အခြားတစ်ပွဲ အစားထိုး၍ရောက်နေလေသည်။

"စားကြပါအုံးလားရှင့်..."

"ကျွန်မတို့ လမ်းမှာစားခဲ့ပြီးပါပြီ...."

ပုံရိပ်၏ဘေးနားတွင် ယပ်ခက်ပေးနေရာမှဒေါ်လေးသည်လာကြိုသူများကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးနေလေသည်။ထမင်းသာစားနေရပေမဲ့ ပုံရိပ်အတွက်တော့ခွဲခွာရတော့မည်ဖြစ်၍ အရသာမဲ့နေသလိုခံစားနေရသည်။

"ဒေါ်လေး...ထွန်းကိုနဲ့မိစုတို့ရော..."

"ဟိုဘက်ပိုင်းမှာ သွားကစားကြတယ်...."

"သမီးသူတို့ကိုလည်း နှုတ်ဆက်သွားချင်တယ်..."

"မလုပ်ပါနဲ့ဟယ်...တော်ကြာကားနဲ့လိုက်ချင်တယ်ဆိုပြီး ဂျီကျလို့ခရီးနှောက်နှေးနေပါအုံးမယ်...."

ဒေါ်လေးက သူ့သားသမီးတွေ၏အကြောင်းကိုသိ၍ သတိပေးလေသည်။ပုံရိပ်လည်း ထမင်းစားဟန်ဆောင်ကာ ခေါင်းကိုငုံ့၍ မျက်ရည်ဝဲမိသည်။

အချိန်အကြာကြီး သံသောဇဉ်ဖြစ်ခဲ့ရသော သူတွေနှင့်ခွဲခွာရတော့မည်ဟူသော အသိစိတ်၀င်လာတိုင်းငိုချင်နေမိသည်။

မျက်ရည်ဟာ ပျော့ညံ့မှု၏သင်္ကေတဆိုလျှင် ပုံရိပ်ယခုစိတ်ဓာတ်တွေ ပျော့ညံ့နေမိသည်။

ဦးသက်ဆွေကို ပုံရိပ်ထောင်မကျစေချင်ဘူး။

မိစုတို့ကို ထောင်ထွက်၏သားသမီးတွေအဖြစ် အများ၏အမြင်မှာ ကဲ့ရဲ့ကြမှာကို မလိုလားတဲ့အတွက် ဒီနေရာကနေပုံရိပ်ထွက်သွားမှဖြစ်လိမ့်မည်။

‌ဦးသက်ဆွေဟာ တဇွတ်ထိုးစိတ်ဓာတ်ရှိတာကြောင့် သူ့မိန်းမဆီကို တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်းနဲ့ပြန်လာနိုင်သည်။ထိုအခါ အလားတူပြဿနာမျိုးထပ်ဖြစ်နိုင်သည်။

အခုလည်း ပုံရိပ်ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ဒီရန်ပွဲက

ဒီလောက်အထိ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မယ်မထင်ဘူး။

ပုံရိပ်ကို သူ့အိမ်မှာအလိုမရှိလို့ ဖြစ်သွားသောပြဿနာမှာ ပုံရိပ်နေဖို့ဘယ်သင့်တော်တော့မှာလဲ။

ထမင်းစားပြီး၍ ခဏနားကာ ကားဒရိုင်ဘာက

ပုံရိပ်၏အထုပ်တွေကို ကားထဲသို့ထည့်နေသောအခါတွင် ဒေါ်လေးသည်ပုံရိပ်ကိုဖက်၍ငိုတော့သည်။

ထိုစဉ် အပျိုကြီးတို့လည်းရောက်လာပြီး ဒေါ်လေးကိုနှစ်သိမ့်ပေးကြသည်။

"မရှင်းသန့်ရယ်...ကလေးနောက်ဆံတင်းအောင်

မလုပ်ပါနဲ့..."

"ကျွန်မ၀မ်းနည်းလွန်းလို့ပါ....သမီးလေး..ဟိုရောက်ရင်လိမ်လိမ်မာမာနေနော်...အဖွားရဲ့ပြောစကားကိုနားထောင်...ဒေါ်လေးဆီကိုလည်းဖုန်းဆက်...

ဘာပဲလုပ်လုပ်လူကြီးတွေနဲ့တိုင်ပင်‌ရမယ်နော်...

တစ်ယောက်တည်းကြိတ်ပြီး မခံစားရဘူးနော်..

အပျိုကြီးရယ်...ဒီကလေးကသိပ်ခေါင်းမာတာ..

တစ်ခုခုဆိုရင် သူ့ရင်ထဲမှာပဲထားတာ..."

ပုံရိပ်၏လက်ကလေးတွေကို ထွေးဆုပ်ထားလျှက် ပုံရိပ်ကိုတလှည့်အပျိုကြီးကိုတလှည့် စကားတွေပြောနေသော ဒေါ်လေးကိုပုံရိပ်အကြာကြီးဖက်ထားမိသည်။တိုက်ခန်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသောအခါတွင် ဆရာသည်နံရံကိုမှီလျှက်ရပ်နေရာမှ ပုံရိပ်ကိုပြုံးပြလာသည်။

နေမင်းကြီး၏ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်အပြုံးလေးတစ်ခုပေါ့။

"ပုံရိပ်..မန္တလေးမှာကစက်ဘီးတွေ၊ဆိုင်ကယ်လ်တွေအစီးများတယ်...ဟိုစက်ဘီးအနီလေးကပုံရိပ်အတွက် ဆရာပေးလိုက်မဲ့လက်ဆောင်ပဲ...

ပျော်ရွှင်ဖို့ကအဓိကပဲ...ဟိုမှာပျော်အောင်နေပါ..."

ဆရာက ရယ်ပြနေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ငိုချင်နေမိသည်။ပုံရိပ်မပျော်နိုင်ဘူးဆရာရယ်။ဆရာတို့ကို ခွဲရမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးပျော်နိုင်ပါ့မလဲ။

ပြန်တွေ့ချင်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမှလည်းဆိုတာ ပုံရိပ်မသိနိုင်ဘူး။

"ဆရာနဲ့...ဒေါ်လေးကို သမီးကန်တော့ခဲ့ပါတယ်..."

ဆရာနှင့်ဒေါ်လေးကို အိမ်ရှေ့တွင်ပဲထိုင်ကန်တော့ခဲ့ကာ ပုံရိပ်ကားထဲသို့၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ဆရာ့၏စက်ဘီးအနီလေးကိုလည်း

ကားဒါရိုင်ဘာကြီးကထည့်လိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးသမီးသွားပြီနော်..ကျန်းမာရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ပါနော်...ထွန်းကိုနဲ့မိစုကိုလည်း...သမီးကနှုတ်ဆက်တယ်လို့ပြောပေးပါနော်...

အန်တီအပျိုကြီး...‌ဒေါ်လေးကိုဂရုစိုက်ပေးပါနော်...

ဆရာ...သမီးသွားပြီနော်...အဟင့်..."

ဆရာ့ကိုနှုတ်ဆက်အပြီးမှာ ကားလေးလည်းမောင်းထွက်သွားပြီး ပုံရိပ်အင့်ခနဲငိုချလိုက်မိသည်။

ရပ်ကွက်လမ်းကလေးထဲမှ ဖြတ်မောင်းသွားသောကားလေးသည် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုကျော်ဖြတ်ပြီး ကားလမ်းမကြီးဆီသို့ ဦးတည်၍သွားနေသည်။ပုံရိပ်တို့၏ လမ်းထိပ်နားတွင် ဟိန်းကိုကိုလည်း တွေ့လိုက်ပါသည်။သူကသူ့ဦးလေးအိမ်မှာပဲနေတော့ ပုံရိပ်သွားမှာကို သူမသိပေ။ပုံရိပ်သူ့ကိုဆင်း၍ နှုတ်မဆက်မိပေမဲ့ သူ့ကိုသေချာကြည့်လိုက်မိပါသည်။

သူကတော့ ကြောင်စီစွာရပ်၍ငေးကျန်ခဲ့သည်။

ပုံရိပ်၏ဘ၀သည် တိမ်တိုက်တွေပေါ်မှာပြေးလွှားနေရသလိုပါပဲ။စိုးထိတ်မှုအပြည့်နှင့် လွှင့်မျောနေသောသစ်ရွက်ကြွေလေးသည် ဘယ်ဆီမှာသောင်တင်၍ ဘယ်လိုပျက်စီးရမလဲ၊ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိူးတွေ ဆက်၍ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတာကတော့ ကြမ္မာဖန်ရာပေါ့။

ရောက်ရာအရပ်မှာ အကောင်းဆုံးရှင်သန်မည်။

စောင့်ကြိုနေသော ဘ၀အသစ်တစ်ခုမှာကောင်းကောင်းရှင်သန် ရပ်တည်နေနိုင်ရမည်။

"ပုံရိပ်ကံ‌ကောင်းမှာပါ..."ဟုဆရာပြောခဲ့သောစကားကိုကြားယောင်၍ ပုံရိပ်တကယ်ကံကောင်းပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

ပုံရိပ်တို့ ရန်ကုန်မှစထွက်လာသောအချိန်သည် 

နေ့ခင်း၁၂နာရီလောက်ကဖြစ်ပြီး မန္တလးသို့၀င်သောအခါ ညနေစောင်း၍ နေတာင်၀င်နေလေပြီ။

မန္တလေး၏ လမ်းမများသည် ရန်ကုန်လောက်ကားမရှုပ်ပဲ ပို၍သန့်ရှင်းသည်ဟုခံစားရ။

ဆောင်ရာသီမကုန်သေးသောကြောင့် ညနေဆောင်း၏အအေးဓာတ်သည် ကားအတွင်းထဲသို့စိမ့်၀င်လာသည်။

ထို့ကြောင့် ဘေးတွင်ပါလာသောဒေါ်ခင်လှသည် ကားသမားဦးတင်စိန်ကို ကားမှန်တွေတင်ဖို့ရန်

ပြောလိုက်သည်။

အေးရင်အေးပါစေ ပုံရိပ်ကတော့ မန္တလေး၏ရသကို သေချာလေးခံစားကြည့်ချင်သည်။

ကုသိုလ်တော်ရှေ့မှာ ပန်းရောင်းသည့်သူငယ်ချင်း၏ရည်းစားကို ကူခိုးပေးရာမှ 

ကားစီးခဲ့ရသောဘ၀ကနေဆိုင်ကယ်ပြောင်းစီးခဲ့ရသော အဖေ့အဖြစ်ကို မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။ဖေဖေတို့မေမေတို့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ဖြစ်ခဲ့သော နေရာကိုနောက်ဆုံးတော့ပုံရိပ်ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။

သံ‌ယောဇဉ်အမျှင်တန်းတွေ နောက်မှာကျန်ခဲ့၍

ရင်တော့နာသည်။

ရုတ်တရက် ရေပြင်ပတ်လည်ဝိုင်းထားသောနေရာတွင် အုတ်တံတိုင်းကြီးကာထားသောကြောင့် ပုံရိပ်အံ့ဩစွာငေးကြည့်နေမိလေသည်။

"အန်တီဟိုဟာ...ဘာလို့ခေါ်လဲဟင်..."

"အော်...အဲ့ဒါကသီပေါမင်းနဲ့မင်းတုန်းမင်းတို့စံမြန်းခဲ့တဲ့နန်းတော်ရာလေ...ဘေးကပတ်လည်ဝိုင်းထားတာကို ကျုံးလို့ခေါ်တယ်...နန်းတော်ကိုကာထားတာကမြို့ရိုးလေကလေးရဲ့..တို့အခုရောက်နေတာကျုံးအရှေ့ပေါက်၁၉လမ်းဘက်ကိုရောက်နေတာ...

မကြာခင်...ပုသိမ်ကြီးမြို့ထဲကို၀င်တော့မယ်..."

"အော်....သမီးကစာထဲမှာဖတ်ရပေမဲ့အပြင်မှာတော့မမြင်ဖူးဘူး..."

အဖေကမန္တလေးသားစစ်စစ်ဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ကတော့အသက်၁၅နှစ်ကျော်မှသာမန္တလေးကို ရောက်ဖူးပါသတဲ့။

ပုံရိပ်မေးတာကတစ်ခွန်းတည်းပေမဲ့ ဘယ်နေရာရောက်နေလည်းပါ ပြောပြနေသော

အန်တီခင်လှကို သဘောကောင်းသူဟုသတ်မှတ်လိုက်မိသည်။အပြင်လူတွေနှင့် အဆက်အဆံသိပ်

မလုပ်တတ်၍ စကားဘယ်လိုစရမလဲမသိဖြစ်နေသောကြောင့်နှုတ်ဆိတ်နေမိသည်က အမှားတစ်ခုများဖြစ်နေပြီလား။

အမှန်ဆိုရင် အဖွားတို့အိမ်အကြောင်းတွေကိုသိသင့်သလောက်တော့ မေးထားသင့်သည်။

ပုံရိပ်မေးမလို့ ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်တွင် ကားအရှေ့ဘက်အခြမ်းမှမြင်လိုက်ရသော စပါးပင်စိမ်းစိမ်းများကြောင့် မျက်လုံးလေးတွေပြူးကျယ်သွားရသည်။

"ဝါး...စပါးတွေစိုက်ထားတာပဲ...လယ်ကွင်းတွေက..ကြည့်လို့ကောင်းလိုက်တာ..."

ပုံရိပ်ဘက်အခြမ်းကမှန်ကိုချပြီး တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသည့် လေအေးအေးကိုခံယူ၍ နေလုံးနီနီ၏အရောင်အဝါဖြန့်ကျက်နေသော စပါးခင်းတွေကိုလိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ပုံရိပ်ရဲ့အမေက ဧရာ၀တီတိုင်းသူဆိုတော့ရွာကိုပြန်တိုင်း လယ်ကွင်းစိမ်းစိမ်းတွေ၊ယာ၊ကိုင်းတွေကို တွေ့နေကြပေမဲ့ ငယ်ရွယ်စဉ်အချိန်ကဖြစ်၍ ဦးနှောက်အသိဉာဏ်ထဲတွင် အရာအားလုံးက

ခပ်ရေးရေးသာဖြစ်နေ‌တော့သည်။

ကားဘောင်ပေါ်သို့ မေးတင်၍ပုံရိပ်ငေးကြည့်နေမိသည်။ဒီလမ်းတစ်၀က်မှာတင် ဒီအချိန်အခိုက်အတန့်လေးကို ရပ်ထားလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲဟုတွေးနေမိသည်။

လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး စိတ်ကြည်နူးမှုအပြည့်နဲ့အချိန်လေး။

"သမီးရေ...လေတွေအရမ်းအေးတယ်လေ..

ကားမှန်တွေကိုတင်ထားလိုက်ပါ...ပုသိမ်ကြီးမြို့ရဲ့ ဆောင်းကအအေးပိုတယ်ကွဲ့..."

"အန်တီ...ဒီဘက်မှာလယ်စိုက်ကြတာလား...

သမီးကမြို့ထင်လို့..."

"ဟား...ဟား.."

ပုံရိပ်ပြောလိုက်တော့ ရှေ့မှာကားမောင်းနေသော ဦးတင်စိန်ကအသံထွက်ကာရယ်လေသည်။

အန်တီခင်လှသည်လည်း ပုံရိပ်ကိုပြုံးပြ၍ ခေါင်းလေးပုတ်လိုက်သည်။ပုံရိပ်မှာသာ ခေါင်းကုတ်ပြီး အူကြောင်ကျားရုပ်ဖြစ်နေသည်။

"သမီးရယ်...ဒါလည်းမြို့ပဲလေ...ရွာမှမဟုတ်တာ...ဟိုမှာပုသိမ်ကြီးမြို့လို့ဆိုင်းဘုတ်ရေးထားတယ်လေ..."

ဟုတ်ပါရဲ့ ပုံရိပ်ကားပြူတင်းမှကြည့်လိုက်မိတော့ အနီရောင်ဆိုင်းဘုတ်ကြီးပေါ်တွင်ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့်"ပုသိမ်ကြီးမြို့လှိုက်လှဲစွာကြိုဆိုပါ၏..."

ဆိုသောစာလုံး‌တွေကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်သည်မကြာခင် ခိုလှုံရတော့မည့်အဖွားဒေါ်ရိပ်ညို၏ ရင်ခွင်နှင့်တဖြည်းဖြည်း နီးစပ်လာပြီပေါ့။

"ဆန်စပါးစိုက်တာက တောရယ်၊မြို့ရယ်မဟုတ်ပါဘူးကွယ်...ကိုယ်ကျွမ်းကျင်ရာ..စိုက်ပျိုးကြတာပေါ့...အပင်စိုက်တာ၀ါသနာပါတဲ့လူကလည်း ပျိုးပင်တွေရောင်းသလို..မုန့်လုပ်ရောင်းတတ်သူကလည်း...သူတတ်မြောက်တာနဲ့လုပ်စားရတာပေါ့...

ဒီဘက်မှာလည်းရွာတွေရှိတာပဲ...လယ်လည်းစိုက်၊ခြံလည်းစိုက်ကြတာပေါ့...ခုနောက်ပိုင်း

..ဒီဘက်မှာလည်းကွန်ပျူတာသက်တန်းတို့

..ဘာတို့ရှိလာပါပြီကလေးရဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..သမီးကခုမှရောက်ဖူးတော့ စပါးတွေစိုက်တာမြင်ရင်ကို တောရွာထင်နေတာ..."

"ဒီလိုပါပဲကွယ်...ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ်စတည်ခါစကတော့ မြို့ကြီးမဟုတ်ပါဘူး...ရန်ကုန်မှာလည်းဒီလိုလယ်စိုက်တဲ့နေရာတွေရှိပါတယ်...အန်တီတစ်ခါကတိုက်ကြီးကို သွားတုန်းကဆိုရင်...အဲ့ဘက်မှာလယ်တွေစိုက်တာတွေ့ကြတာပဲ...တကယ်စည်တဲ့နေရာတွေသာ မစိုက်ကြတာပါ..."

"အန်တီ...ဟိုတောင်ကဘာတောင်လဲဟင်.."

"အဲ့ဒါကရန်ကင်းတောင်လေ..ငါးရံ့မင်းတောင်လို့လည်းခေါ်တယ်..တို့တွေအခုရောက်နေတာက မြို့လယ်လောက်လေ..

မကြာခင်...မိုးရိပ်ခြံကြီးကိုရောက်တော့မယ် ..

..."

"မိုးရိပ်ခြံ...ဟုတ်လားအန်တီ..ဦးမိုးရိပ်ဆိုတာသမီးရဲ့အဖေနာမည်ပါ..."

"ဟုတ်တယ်..သမီးလေးရဲ့..မေညိုကကိုမိုးရိပ်

ဆုံးတော့...ခြံနာမည်ကိုမိုးရိပ်ခြံလို့ပေးထားတာ......"

ပုံရိပ်သဘောပေါက်လိုက်လေပြီ။

အဖွားကအဖေ့ကို သိပ်ချစ်တာပါလား။

သားသမီးသုံးယောက်ရှိပါလျှက်နဲ့ ခြံနာမည်ကိုမိုးရိပ်ခြံဟု မှည့်ထားကတည်းက ပုံရိပ်အပေါ်တွင်လည်း မေတ္တာထားနိုင်ပြီး သဘောထားမသေးသိမ်မှာ ကြိုသိလိုက်ပါပြီ။

ဆရာရေ"ပုံရိပ်ကံကောင်းမှာပါလို့.."ဆရာနမိတ်ဖတ်လိုက်တာ တကယ်ကိုမှန်နေပြီထင်ပါရဲ့။

ရန်ကင်းတောင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်တွင်ရှိသောဘုရားတဆူဆူကို ရည်စူး၍ အရာအားလုံးအဆင်ပြေဖို့ရန်ဆုတောင်းလိုက်မိသည်။

"ဟော..ဟိုမှာ..မိုးရိပ်ခြံကိုရောက်ပြီ... "

ပုံရိပ်လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ကျုံးအရှေ့ဘက်မှ

မြင်ခဲ့ရသောနန်းမြို့ရိုးနီးပါးလောက်မြင့်သည်ဟုထင်ရသည့် အုတ်တံတိုင်းကြီးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။တံတိုင်းကြီးက အရမ်းမြင့်တာတောင်အုတ်တံတိုင်းကိုကျော်၍ အပင်တွေကြားမှ ထိုးထွက်နေသော တိုက်ကြီး၏ဦးပိုင်းကိုလှမ်း၍မြင်နေရလေသည်။

ခြံကြီးနှင့် တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသောအခါ တံတိုင်းပေါ်တွင်စတုရန်းပုံသဏ္ဍန်ဝိုက်၍ ခပ်မြင့်မြင့်ထွင်းထားသောမိုးရိပ်ဆိုသော စာလုံးကြီးကို

မြင်လိုက်ရကာ ၀မ်းနည်းမှုတွေ လှိုက်တက်လာသည်။

မိသားစုနဲ့ ဆယ်စုနှစ်ကျော်လောက်ဝေးခဲ့ရတဲ့ဖေဖေသာ သူ့နာမည်ကိုဒီခြံကြီးရှေ့မှာ ကမ္မည်းထိုးထားမှန်းသိရင် ဘယ်လိုနေလိမ့်မလဲ။တကယ်တော့ ဖေဖေကလည်းမိဘတွေမကြိုက်သော လုပ်ရပ်ကိုလုပ်ခဲ့၍မှန်ကန်သည်ဟု ပုံရိပ်မထောက်ခံနိုင်ပေ။

"ပွန်...ပွန်...."

ဦးတင်စိန်က ကားဟွန်းကို‌နှစ်ချက်လောက်တီးလိုက်တော့ တံခါးကြီးသည်လာဖွင့်သူမရှိပဲသူ့အလိုလို ပွင့်သွားခဲ့သည်။ရန်ကုန်မှာနေလာခဲ့တာကြာပေမဲ့ ဒီလိုတံခါးမျိုးကို ပုံရိပ်အခုမှမြင်ဖူးတာပါ။ကားတံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ခြံထဲသို့မောင်း၀င်လိုက်ရာ ကြီးမာခမ်းနားသော အဖြူရောင်သုံးထပ်ဆောင်ကြီးကို အထင်းသားတွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီခြံကြီးကပေဘယ်လောက်ကျယ်သလဲမသိပေမဲ့

ပုံရိပ်တို့ငှားနေခဲ့သော လုံးချင်းအိမ်လေးသုံး၊လေးလုံးရှိသာ ခြံထက်အဆတစ်ရာလောက်ကျယ်လေသည်။ဒီရပ်ကွက်ထဲတွင်လည်း ဒီခြံအကျယ်ဆုံးဖြစ်နိုင်သည်။ယမင်းပြောခဲ့သောစကားတွေကိုပြန်ကြားယောင်မိတော့ ပိုတယ်ဟုထင်ခဲ့မိတာမှားသွားခဲ့လေသည်။

အရှေ့ပိုင်းမှကြည့်ပါက အဆောင်ကြီး၏မျက်နှစာတွေသည် တြိဂံပုံသဏ္ဍန်ချွန်ချွန်များဖြစ်ကြပြီး လသာဆောင်များစွာနှင့် တံခါးချပ်အကျယ်ကြီးများကို တပ်ထားလေသည်။ထိပ်ဦး‌ချွန်ပိုင်းတိုင်းသည် ကနုတ်ပန်းများထွင်းထား၍ နန်းတော်များသဖွယ်ခံစားမိစေသည်။

ခြံပတ်ပတ်လည်တွင်လည်း မြက်ခင်းကြီးကပြန့်ပြူးနေ၍ ဘောလုံးကန်တာဝါသနာပါသောထွန်းကိုအား သွား၍သတိရမိသည်။

မီးညွှန့်ပုံစံ၊တြိဂံပုံစံနှင့်၀င်္ကမ္ဘာပုံစံညှပ်၍ပုံဖော်ထားသော သစ်ပင်အစုလေးများကို လှလိုက်တာဟုရေရွှတ်မိသည်။

အိမ်ကြီးကိုမြင်တာနှင့်ပင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိမ်ငယ်သွားမိသည်။အဒေါ်တို့ကိုတော့ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာထားခဲ့ပြီး ပုံရိပ်ကဒီလိုအိမ်ကြီးထဲမှာ ချမ်းသာသော အဘွား၏မြေးလာလုပ်ရမှာကို စိတ်မလုံချင်တော့ပေ။

"သမီးလေး...ဆင်းလေ...."

"ပိစိမရေ...ပစ္စည်းလေးတွေလာသယ်ပေးပါအုံး..

ကိုတင်စိန်...ဒီစက်ဘီးလေးကိုချပေးပါလား..."

အန်တီလှခင်စီစဉ်နေသည်များကို ပုံရိပ်မျက်စိ

မရောက်ပဲ အိမ်ကြီးကိုသာဝိုင်းကြီးပတ်ပတ်တူ

ဝေဝေကစားလို တစ်ပတ်လှည့်ကြည့်နေမိသည်။

"ခစ်...ခစ်...."

"ဟဲ့...ပိစိမ..ဘာရယ်နေတာတုန်း...လုပ်စရာရှိတာလာမလုပ်ဘူး..."

"ဟုတ်ပါဘူး...သူကခန္တာကိုယ်တစ်ပတ်လှည့်ပြီးလိုက်ကြည့်နေတာ ရယ်စရာကောင်းလို့ပါ..."

"အံမယ်..ဘာသူလည်း...ဒါမေညို့ရဲ့မြေးဟဲ့...

စကားကိုကြည့်ပြောနော်..."

"ဟုတ်လား...သမီးမှမသိပဲလို့...ကန်တော့နော်မမ..."

ပုံရိပ်ကို လက်အုပ်ကလေးချီ၍တောင်းပန်နေသော ပိစိမဆိုသူကို ပြုံးပြပြီးခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

နာမည်ကသာ ပိစိမပေမဲ့ လူကောင်ကပုံရိပ်၏

နှစ်ကိုယ်စာလောက်ရှိသည်။ဘာကြောင့် ဒီနာမည်ကိုမှည့်သလဲ နားမလည်နိုင်ပေ။သို့ပေမဲ့ ပုံရိပ်ထက်တော့ငယ်ပုံရသည်။စကားပြောတာလေးကလည်း ချစ်ဖို့ကောင်းသည်။

"သမီးလေး...စက်ဘီးကိုဒီနေရာမှာထားလိုက်မယ်နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဒေါ်ခင်လှသည် တစ်ချိန်လုံး ‌ပုံရိပ်ကိုသမီးလေးဟုနူးနူးညံ့ညံ့ခေါ်တတ်သည်။နား၀င်ချိုလွန်းပေမဲ့ တမင်ဖားချင်လို့လား စိတ်ရင်းနဲ့လားဆိုတာကိုတော့ ပုံရိပ်မဝေခွဲတတ်ပေ။အချိန်ကဆုံးဖြတ်သွားပါလိမ့်မယ်။

"လာ..အန်တီ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့..မေညိုကမှာထားပြီးသား..သမီးလေးလာရင်သူ့အခန်းထဲကို တန်းပြီးခေါ်ခဲ့ပါတဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ဒီအိမ်ကိုရောက်တည်းက ဟုတ်ကဲ့တစ်လုံးနှင့်သာအလုပ်ဖြစ်နေသည်။အိမ်ကြီးထဲသို့ စ၀င်လိုက်သောအခါ အိမ်‌စီးဖိနပ်ကိုချပေးလာ၍ စီးလိုက်ရသေးသည်။သူတို့ပေးသော အိမ်စီးဖိနပ်က ပုံရိပ်စီးလာခဲ့သော ဖိနပ်ထက်တောင်သစ်နေသေးသည်။

ဂါ၀န်ခါးစည်းပန်းရောင်အသစ်ကလေးကို ၀တ်ထားသည်မို့ ပိစိမဆိုသူထက်တော့ သားနားသေးသည်ဟုဆိုရမည်။

အိမ်ထဲသို့ ၀င်လိုက်သည်နှင့် မွှေးပျံ့သောရနံ့ကိုစတင်၍ရသည်။ပြောင်လတ်နေသော ကြမ်းခင်းတစ်ခုစီကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့်အိမ်ရှင်တွေဟာ ဘယ်ဘောင်စည်းကမ်းကြီးပြီး အလုပ်သမားများက အင်အားအပြည့်တိုက်ချွတ်ထားမှန်းသိသာပါသည်။အိမ်ရှေ့မှ ဧည့်ခန်းဆီသို့ဖြတ်လျှောက်မိသောအခါ အကာအကွယ်မရှိသောအခန်းတစ်ခုထဲတွင် စားပွဲအရှည်တစ်ခု‌နှင့်ဆက်တီတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အန်တီ...ဒါတွေကဘာသားနဲ့လုပ်ထားတာလဲဟင်...

အရောင်တွေစိုနေတာပဲ...ဘယ်လောက်ပေးရလဲသိလား..."

"အဲ့ဒါတွေလား...အဲ့ဒါကျွန်းဆက်တီတွေလေ...

အရင်ကတော့မိသားစုတွေ စုဝေးပြီးတီဗွီကြည့်၊စကားစမြည်ပြောတဲ့နေရာပေါ့...အခုတော့မမကြီး‌ မေဦးရဲ့သားတစ်ယောက်ပဲ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကိုခေါ်လာပြီး ဂိမ်းဆော့တဲ့အခန်းဖြစ်သွားပါပြီ....

တန်ဖိုးကတော့ သိန်းသုံးဆယ်ကျော်တယ်ကွဲ့...

အန်တီလှခင်ပဲ မမတင့်နဲ့အတူသွား၀ယ်ထားတာလေ..."

"အော်...အဟင်း!!!!:...."

ပုံရိပ်အလုပ်လုပ်နိုင်တဲ့အချိန်ရောက်လို့ ငွေ၀င်ရင်ဒေါ်လေးတို့ကို ဒါမျိုးလေးလက်ဆောင်၀ယ်ပေးမည်ဟု တွေးမိကာမှသိန်းသုံးဆယ်ဆိုတော့ လည်ပင်းတောင်နင်သွားရသည်။ထို့ကြောင့် ဟန်လုပ်ကာချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ရပါသည်။

"ဟင်...ဒီမှာလည်း တစ်ခန်းရှိသေးတာလား..."

"ဟုတ်တယ်..ဒါကဧည့်ခန်းလေ...အပေါ်ထပ်ကိုတပ်မဲ့လှေခါးနောက်ဘက်မှာလည်း အခန်းတွေအများကြီးရှိသေးတယ်...သုံးထပ်လုံးမှာ ဧည့်ခန်း၊ဘုရားခန်းနဲ့အိပ်ခန့်တွေသီးသန့်ရှိတယ်လေ...

မမကြီးမေဦးတို့ကတော့ အလယ်ထပ်မှာနေတယ်...သူ့သားတွေသမီးတွေကတော့ အပေါ်ဆုံးအထပ်မှာနေရတယ်လေ..."

"ဒါဆိုပုံရိပ်ကရော..."

"အပေါ်ဆုံးအထပ်မှာပဲ နေရမှာပဲ..."

သေပါပြီ။ရန်ကုန်မှာလို သုံးထပ်တိုက်ကခေါင်နိမ့်တွေမဟုတ်ပဲ ခေါင်အမြင့်ကြီးတွေဆိုတော့ အပေါ်ဆုံးအထပ်ကိုရောက်တာနဲ့ကို အသက်ထွက်နေမှာပဲ။စောစောစီးစီး သက်ပြင်းကြိုချထားလိုက်မိသည်။

"ဓာတ်လှေကားလေး...ဘာလေးမရှိဘူးလား..."

ချမ်းသာတဲ့အိမ်ဆိုတော့ သက်သာလိုသာသာငြား အထွန့်တက်မိလေသည်။‌မေးလိုက်လည်း အချည်းနှီးပါပဲ အန်တီခင်လှကခေါင်းခါပြနေ၍ဖြစ်သည်။

"အန်တီလည်း သေချာမသိပေမဲ့ဆရာကြီးရှိစဉ်က ကျန်မာရေးနဲ့ညီညွှတ်အောင်ဆိုပြီး လှေကားများများနဲ့ မြင့်မြင့်ဆောက်ထားတာလို့ဆိုတယ်..."

*အော်..ဒါကြောင့်အဖိုးနဲ့အဖေကမတည့်တာကို..

အခုနေများအဖိုးရှိနေသေးရင် ပုံရိပ်နဲ့လည်းတည့်မည်မထင်ဘူး*

စိတ်ထဲမှာ မှတ်ချပေးလိုက်မိလေသည်။လှေကားကြီး၏ အနောက်ဘက်အခြမ်းသို့ တော်တော်လေး၀င်လိုက်တော့မှ အဖွားနေသောအခန်းကိုရောက်လေသည်။ဒီအိမ်ကလူတွေက ကျွန်းသစ်ကိုတော်တော်လေး မက်မက်စပ်စပ်ရှိကြသည်ထင်ပါရဲ့။အိမ်တံခါးတွေအကုန်လုံးက ကျွန်းတံခါးတွေဖြစ်ပြီး လှေကားတွေနှင့်ဧည့်ခန်းထဲမှ ဆင်ရုပ်တွေထွင်းထားသော ဆက်တီကြီးတွေကအစကျွန်းမှန်းသိသာသည်။

လျှောက်လာခဲ့တဲ့ တစ်လမ်းလုံးမှာလည်းသိန်းငှက်၊ဒေါင်း၊ယမင်းရုပ်၊ကိန္နရီ၊ကိန္နရာပန်းပုရုပ်တွေကို အလှချထားလိုက်တာလည်း ပန်းပုဆိုင်ရောက်သွားသလိုပင်။ပန်းချီကားချပ်များကလည်း ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်အပြည့်ဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်ကလည်း ပန်းချီကိုစိတ်၀င်စားသူမို့ အနုပညာလက်ရာတိုင်းကို နှစ်သက်ပါသည်။

"ဒေါက်...ဒေါက်..."

"မေညို....ပုံရိပ်ကိုခေါ်လာပါပြီ..."

"အေး...၀င်လာခဲ့..."

အဖွား၏တံခါးသည် အမြဲဂျက်မချပဲစေ့ရုံသာစေ့ထားပုံရလေသည်။အန်တီလှခင်က တံခါးကိုအသာလေးတွန်းဖွင့်၍ အခန်းထဲသို့၀င်သွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်မှာသာ ချက်ချင်းခြေဖျား၊လက်ဖျားများအေးစက်လာ၍အခန်းထဲသို့ ခြေမလှမ်းရဲသေးပေ။

"သမီးလေး...လာလေ...ဒီမှာသမီးအဖွားရှိတယ်..."

တံခါးအပေါက်၀သို့ မျက်နှာမူ၍အန်တီလှခင်

ခေါ်နေသည်ကို ကြားပေမဲ့ရင်ထဲမှာ စိုးထိတ်နေမိသည်။အဖေတဖွဖွပြောသောအဖွားဖြစ်သူကို တော့ရတော့မည်ဖြစ်၍ရင်တုန်နေတာကို လုံး၀ဖျောက်၍မရပေ။

"လှခင်....ယဉ်တင့်ကိုသာဖုန်းဆက်ပြီးလှမ်းခေါ်လိုက်ပါ....ငါ့မြေးနဲ့ငါအေးဆေးစကားပြောချင်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါမေညို..."

"သမီးလေး..၀င်သွားလေ.."

အခန်းထဲမှ ဩဇာရှိသောမိန်းမကြီး၏အသံဩဩကြီးကြောင့် ပို၍စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။

အသံကြားတာနဲ့ လန့်ဖျားဖျားလောက်ပါရဲ့။

အန်တီလှခင်ကလည်း ပုံရိပ်၏ဘေးနားမှဖြတ်သွားစဉ်တွင် လှေသံတိုးတိုးနှင့် အခန်းထဲသို့၀င်ရန်ပြောသွား၍ လက်သီးကိုဆုပ်ပြီ၀င်လိုက်ပါသည်။

ဘ၀မှာ စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံးအချိန်ပါပဲ။

"တံခါးပိတ်ထားလိုက်ပါ...အရိပ်..."

နာမည်ကို အကုန်မခေါ်ပဲ အားပါပါနှင့်အရိပ်လို့ခေါ်လိုက်သော အဖွားကိုပုံရိပ်ပြုံး၍ပြရမည်ကိုတောင် မေ့လျှော့နေခဲ့ပါသည်။ဝှီးချဲပေါ်မှာထိုင်နေရပြီး

ဘီးလေးကိုလက်ဖြင့်လှိမ့်ကာ ပုံရိပ်ရပ်နေသောနေရာသို့ လာနေသောအဖွားသည် ပုံရိပ်သိပ်ကိုတွေ့ချင်နေမိသော အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ခမ်းနားသောအိမ်ကြီးထဲတွင်နေရသော ဝှီးချဲပေါ်ကအဖွားကိုသနားနေမိသည်။

"အရိပ်...အဖွားရဲ့အရိပ်ကလေး..."

"ဟင်...."

ပုံရိပ်၏လက်ကို လာထွေးဆုပ်၍ အသံမာမာကြီးတွေ တုန်ယင်လျှက်‌စိတ်ထိန်းထားသောအဖွားကို

ပုံရိပ်ငုံ့၍ကြည့်လိုက်မိသည်။အဖွားမျက်ရည်မကျပေမဲ့ ရင်ထဲမှာငိုနေပြီဆိုတာကိုသိသည်။

ပုံရိပ်လည်း ထိုကဲ့သို့ငိုခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်းမနည်းတော့ပြီ။

"ထိုင်ပါအုံးကွယ်...အရိပ်ကလူကောင်ကြီးလာတော့အဖွားကမော့ကြည့်နေရတယ်...."

အမှန်တော့အဖွား၏ခြေဆစ်လက်ဆစ်တွေကိုကြည့်တာနှင့် ပုံရိပ်ထက်အရပ်ရှည်မှန်းသိသာသည်။ဒါပေမဲ့ အဖွားကဝှီးချဲပေါ်မှာဖြစ်နေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်၍ထိုင်ချလိုက်ပြီး အဖွား၏ပေါ်ပေါ်သို့ လက်တွေကိုယှက်တင်ထားလိုက်သည်။

ပုံရိပ်၏ ပါးပြင်ကိုဖွဖွပွတ်သပ်လိုက်သော ကြမ်းရှရှလက်ဖဝါးများသည် ဇရာထောင်း၍တွန့်ကြုံ့နေသည်။ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာရဲရင့်သော မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပါစေ အသက်၇၀ဆိုသော အရွယ်သည်ပါးရည်တွန့်၍သနားစဖွယ်ကောင်းကောင်းနေသည်။

အကြည့်တွေကအစ အားကိုးလိုသောအဓိပ္ပာယ်တို့ ပါ၀င်နေသည်။

"အရိပ်ရဲ့ မျက်၀န်းလေးတွေက...အဘွားနဲ့တူတာထက်..အရိပ်ရဲ့အဖိုးကိုမိုးမင်းနဲ့ပိုတူတာ..ဟုတ်ပါတယ်...ကိုမိုးမင်းရဲ့မျက်၀န်းတွေ...ကြည်တောက်ပြီး...စူးနင့်မှုအပြည့်နဲ့မျက်၀န်းလေးတွေ...

အဖွားနဲ့ကနဲနဲပဲဆင်တာ...."

"အဖေကတော့ အဖိုးနဲ့မတည့်ဘူးတဲ့...."

"အဟင်း...မတည့်လို့အဖေနဲ့တူတဲ့ကလေးကိုမွေးထားတာနေမှာပေါ့..."

ရယ်ရိပ်မြူး၍ ပြောနေသောအဖွားသည် မျက်၀န်းတွေကတော့ ၀မ်းနည်းနေသလိုဖြစ်နေသည်။ပုံရိပ်ကိုမြင်တော့ အတိတ်ကိုအမှတ်ရသွားတယ်ထင်ပါရဲ့။

"တကယ်တော့အဖေ့ကိုအမြင်မကြည်တာထက်...အမေဒေါ်မေသန့်ကိုအမြင်မကြည်တာမဟုတ်လားအဖွား.....အမေ့သွေးဖြစ်တဲ့ပုံရိပ်ကိုရောအမြင်ကြည်နိုင်ပါ့မလား..."

အမေ့အတွက်ခံပြင်းပြီး ကိုယ်စားပြောလိုက်မိသည်။အမေ့အပေါ်မှာ အမြင်မကြည်တာလေးတစ်ခုအတွက်နဲ့ သားဖြစ်သူကိုပါမခေါ်နိုင်မပြောနိုင်တော့တာကိုတော့ ဘ၀င်မကြမိပေ။

အဖွားဘက်ကနေ ဖြေရှင်းချက်လေးတစ်ခုခုကိုတော့ ကြားချင်မိပါသည်။

"ဒီရပ်ကွက်တင်မကဘူး...ဒီပုသိမ်ကြီးတစ်မြို့လုံးမှာ...အဖွားတို့မိသားစုရဲ့အရှိန်အဝါကအကြီးဆုံးပဲ...မျိုးရိုးစဉ်ဆက်မှာ ပညာရေးနိမ့်ပါးတဲ့လူ...

ဆင်းရဲမွဲတေလွန်းတဲ့လူတစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး...ဆင်းရဲတာကအဓိကပြဿနာမဟုတ်ဘူး...

ပညာဂုဏ်ကိုမက်တဲ့ မိသားစုမှာသုံးတန်းအောင်ပဲရှိတဲ့ ချွေးမတစ်ယောက်က...ခန်းနားထည်ဝါတဲ့မြို့ရိုးဘေးကမြက်တစ်ပင်ပဲ..."

"ပြောရက်လိုက်တာအဖွားရယ်...အဲ့ဒါကသမီးရဲ့

အမေပါ...ဘာလို့ဒီလိုနှိုင်းရက်ရတာလည်း....

ပညာတတ်တိုင်း...ရာထူးကြီးတိုင်းလည်း...

စိတ်ဓာတ်မွန်မြတ်နေတာမှမဟုတ်တာ...လူတိုင်းမှာကောင်းကွက်၊ဆိုးကွက်ဆိုတာရှိတာပဲ...ကိုယ့်နေရာမှာသူမလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေရှိသလို...သူ့နေရာမှာကိုယ်မလုပ်နိုင်တဲ့အရာတွေလည်းအများကြီးမှာ...

ဘာလို့များ ဖြည့်မတွေးပေးနိုင်ရတာလဲ...."

"အခုဖြည့်တွေးပေးနိုင်လို့...အရိပ်ကိုအဖွားရဲ့အနားမှာလာနေခိုင်းတာပေါ့...အရိပ်ပြောတာမှန်တယ်...

ပညာတတ်တိုင်း...ရာထူးကြီးတိုင်းလည်း...

စိတ်ဓာတ်မွန်မြတ်နေတာမဟုတ်ဘူး...ဒါပေမဲ့အရိပ်ကတော့ အရိပ်ရဲ့အမေလိုမဖြစ်ရဘူး...

အဖွားကအရိပ်ကိုမြေတောင်မြှောက်ပေးမယ်...

အရိပ်ဘယ်လောက်အထိ မြင့်မြင့်ပျံနိုင်မလဲ...

အဖွားကလေထီးဆင်ပေးမယ်...ဒါပေမဲ့အဖွားရဲ့အနားကနေတော့ထွက်မသွားရဘူး..."

အဖွား၏မျက်၀န်းတွေမှာ မျက်ရည်တွေဝဲလာခဲ့သည်။ပုံရိပ်ခံစားမိပါတယ်။အခန်းအကျယ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်းနေနေရတဲ့အဖွားက အနားမှာပြုစုဖို့ သွေးသားရင်းချာတစ်ယောက်မှရှိမနေတည်းက တိုးတိုးဖော်လိုအပ်နေမှန်းပုံရိပ်ခံစားမိသည်။

ဒါပေမဲ့ အဖွားရဲ့မျက်နှာမှာ ပေါ်လွှင်နေတဲ့နောက်ထပ်အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုရှိနေသည်။

အဲ့ဒါဘာလဲဆိုတာကိုတော့ ပုံဖော်၍မရပေ။

"မေညို....သမီးတို့ပြန်လာပါပြီ...အမေ့သားလည်းပါလာတယ်..."

"တင့်တင့်လား...၀င်ခဲ့ပါ..."

ပုံရိပ်၏လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရာမှ လွှတ်လိုက်ပြီးတံခါး၀ဘက်သို့မျက်နှာမူလိုက်တော့ ဒေါ်ယဉ်တင့်နှင့် ဦးလေးကြီးတစ်ယောက်သည် ယှဉ်တွဲ၍၀င်လာခဲ့လေသည်။ထိုဦးလေးကြီးသည် ရွှေရောင်ကိုင်းနဲ့မျက်မှန်ကိုတပ်ထားလေသည်။

ပုံရိပ်၏စိတ်ထဲတွင် ရင်းနှီးသလိုခံစားရ၍ သေချာစိုက်ကြည့်နေမိစဉ်တွင် ထိုဦးလေးကြီးကလည်း

ပုံရိပ်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်လျှက် အရှေ့မှာလာရပ်သည်။

"ဘာကြောင့်ဒီလောက်စိုက်ကြည့်နေတာလည်းကွ...

ဦးလေးက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့တူနေလို့လား...."

"ဟုတ်တယ်...ဦးလေးကတစ်ယောက်ယောက်နဲ့တူနေတယ်...ဘယ်သူနဲ့လဲဆိုတာစဉ်းစားနေတာ..."

"အဟင်း...စဉ်းစားမနေနဲ့...ဦးလေးရဲ့နာမည်က

ဦးမင်းခန့်..ပုံရိပ်ရဲ့အဖေနဲ့ညီအစ်ကိုအရင်းတော်တယ်ဗျာ..."

"ဟင်...ဒါဆို...သမီးနဲ့...."

"ဦးလေးတော်တာပေါ့ပုံရိပ်ရဲ့..."

အန်တီယဉ်တင့်က၀င်ပြောတော့ ဦးလေးဦးမင်းခန့်က အားရ၀မ်းသာပြုံးလိုက်လေသည်။

မသိရင် မိတ်ဟောင်း၊ဆွေဟောင်းတွေပြန်တွေ့နေသလိုပါပဲ။

"ငါ့သားကိုခန့် အားရ၀မ်းသာနဲ့ ရယ်နေတာကို ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"ကျွန်တော့်ညီရဲ့ကိုယ်ပွားလေး‌လေအမေရာ...

ကျွန်တော်သိပ်ပျော်တာပေါ့...ဂျူတီချိန်းပြီးတော့ကိုပြန်လာခဲ့တာ...ကြည့်ပါအုံးအမေ...ကလေးရဲ့မျက်လုံးတွေကအမေနဲ့တူသလိုထင်ရပေမဲ့ အဖေ့လိုမျက်၀န်းမျိုးတွေ....ရုပ်ကမိုးရိပ်နဲ့လည်းမျက်နှာ‌ ပေါက်တော်တော်ဆင်တာ...ဟား...ဟား...တော်ကြာမိုးရိပ်လို ရှေ့နေဖြစ်ချင်တယ်လို့ပြောလာနေအုံးမယ်..."

"ရှေ့နေတော့မလုပ်ရပါဘူး...ငါ့မြေးကစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးလုပ်ရမှာ...နင်စိတ်မ၀င်စားတဲ့ငါ့လုပ်ငန်းတွေကို ဦးစီးခိုင်းမှာ..."

"ကြည့်လည်းလုပ်ပါအုံး...အမေ့ပုံစံအတိုင်းရိုက်သွင်းလို့ ကလေးရူးသွားပါအုံးမယ်...ဒီတစ်ခါတော့ကျွန်တော့်တူမဘက်ကပဲပါရတော့မှာနော်...

ညီ့အလှည့်တုန်းကတော့...ကျွန်တော်လည်းဆရာ၀န်ပေါက်စဆိုတော့ အဖေ့ကိုမတွန်းလှန်နိုင်ဘူး...

အခုတော့မရတော့ဘူးနော်..."

"...အ‌မယ်လေး...အခုတည်းကမအေကိုပုန်ကန်နေပြီ...မအေနားကိုတော့ အလုပ်အကြောင်းပြပြီး...

နှစ်ရက်မှတစ်ခါလာတွေ့တဲ့ကောင်က တူမကိုတော့ချစ်ပြနေလိုက်တာ...သူမွေးထားတာကျနေတာပဲ..."

"ကျွန်တော့်ညီကမွေးထားတာ ကျွန်တော့်သမီးပဲပေါ့...ကလေးကခရီးပန်းလာတာ...အချိန်လည်းကြည့်အုံးအမေရေ...ထမင်းစားချိန်ရောက်တော့မယ်...ရေချိုးပြီး...တမှေးအိပ်ခွင့်ပေးလိုက်အုံး...

ထမင်းစားပွဲမှာ...အမေ့သမီးရဲ့စပ်စုနှုန်းကိုခံနိုင်ရည်ရှိအောင်လို့..."

"အေး...အေး...အပေါ်ဆုံးအထပ်က...

ဆောင်းအသစ်ထည့်ထားတဲ့အခန်းကို ခေါ်သွားပြီးနားခိုင်းလိုက်...."

"ဒါဆိုသွားပြီ...အမေရေ..."

"သွားပြီနော်အဖွား..."

"အင်းပါအရိပ်ရယ်...သေချာလေးနားလိုက်နော်...."

"ဟုတ်ကဲ့...."

တူမကိုပခုံးဖက်၍ထွက်သွားသော ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် ခင်ပွန်းသည်ကိုကြည့်ပြီး ယဉ်တင့်ကတော့ပြုံး၍နေလေသည်။

သားသမီးမရှိတော့ တူတွေ၊တူမတွေကိုသိပ်ချစ်ရှာသည့်လူကြီးပါလေ။

"ယဉ်တင့်...အခုကစပြီး...အရိပ်ကနင့်သမီးဖြစ်သွားပြီနော်...အရိပ်ကိုနင်စောင့်ရှောက်ရမယ်..."

"အမေ...တကယ်ပြောနေတာလား..."

"ခုနကမင်းခန့်ရဲ့အပြုံးကိုတွေ့လား...သူတို့ညီအစ်ကိုချင်းကသိပ်ချစ်ကြတော့ သူ့တူမကိုလည်းသဲသဲလှုပ်ပဲ...ငါကအရိပ်ရဲ့ဘေးနားမှာ

အမြဲလိုက်ကြည့်ပြီး ထိန်းမတ်မပေးနိုင်ဘူး...

သူ့ကိုနင့်လက်ထဲအပ်လိုက်ပြီ...နင်ကအရိပ်ရဲ့အုပ်ထိန်းသူပဲ..."

"ရှင်...."

အမေဘာသဘောနဲ့ ပြောသလဲမသိပေမဲ့ ဒီကလေးကို တင့်တင့်လည်းသနားပါသည်။စစမြင်မြင်ချင်းတည်းက သံယောဇဉ်ဖြစ်မိပြီးသားကိုမှ

အမေက အခွင့်အရေးအပြည့်အ၀ပေးလိုက်တော့ 

၀မ်းမလွယ်သမီးလေးကို ချစ်ရပေတော့မည်။

သားသမီးမရှိသောဘ၀မှာ သမီးလေးတစ်ယောက်ကောက်ရသည်ပေါ့။

🔥🔥🔥🔥🔥🔥

"ပုံရိပ်ရဲ့ ဘ၀လေးကောင်းစားတော့မှာလား..."

အဖွားကြီးကတော့ သူ့နေရာကိုတောင် ဆက်ခံစေချင်တာတဲ့နော်...."

=======================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၃၅)🔥 

"ဒေါက်..ဒေါက်...ဒေါက်..."

"မမရေ...မမ...မမရေ..."

ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေမိရာမှ ပုံရိပ်လန့်နိုးသွားကာ ဆက်ကနဲထထိုင်လိုက်မိသည်...

"ဘယ်သူလဲ.."

အိပ်ချင်မူးထူးဖြစ်နေ၍ မျက်လုံးကမဖွင့်နိုင်သေးပေမဲ့ ပါးစပ်ကတော့ သူ့အလိုလိုထွက်သွားသည်။

"ပိစိမပါ...ထမင်းစားဖို့ဖွားညိုကခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့..."

ထိုတော့မှ အိညှက်လှသော မွှေ့ယာအထူကြီးခင်းထားသည့် ကုတင်ပေါ်က‌နေဆင်းလိုက်ပြီး တံခါးကိုသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင်တော့ ပိစိမသည်မနက်ကတွေ့ခဲ့သောနွမ်းနွမ်းဖက်ဖက်ပုံစံလေးမဟုတ်တော့ပဲ စပဲန့်သား၀မ်းဆက်အညိုရောင်ကို ၀တ်ထားလျှက် ပါးတွင်လည်း

သစ်ရွက်ပုံစံပါးကွက်ကလေးကို ကွက်ထားလေသည်။

"‌ဖွားညိုက..ထမင်းစားဖို့ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ..

မမကအိပ်နေတာလား.."

"ဟုတ်တယ်...ကုတင်ပေါ်မှာလှဲချလိုက်တာ ဘယ်လိုအိပ်ပျော်သွားမှန်းမသိလိုက်ဘူး.."

အခုထိမဖွင့်ချင်သေးသော မျက်လုံးတွေကို

ဖိပွတ်လိုက်ပြီး ပိစိကိုပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

လူကခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးနုံးခွေနေပြီး

လေး၊ငါးနာရီခရီးနှင်လာရတော့ တွေဝေခြင်းမရှိပဲအိပ်ပျော်သွားမိသည်။ထမင်းစားဖို့ကိုတောင် တမင်လာခေါ်ရတာ အားနာဖို့တောင်ကောင်းသေးသည်။

"လာ..၀င်လေ...တို့မျက်နှာသစ်လိုက်အုံးမယ်နော်..အိပ်ပျော်သွားတော့ရေချိုးဖို့အချိန်မမှီမှာစိုးလို့...ထမင်းကခူးပြီးသွားပြီလား.."

တံခါးကိုပိုကျယ်ကျယ်ဟပေးလိုက်ပြီး

ပိစိမကို၀င်ဖို့ပြောလိုက်တော့ ပခုံးလေးကျုံ့ပြီးမရဲတရဲနှင့်၀င်လာသည်။မျက်လုံးလေးပြူးပြီး ကြောင်တောင်တောင်လေးနဲ့ အခန်းထဲကိုလိုက်ကြည့်နေ၍ ပုံရိပ်ရယ်ချင်သွားမိသည်။

"မမရဲ့အခန်းက..ကျန်တဲ့မောင်နှမတွေထက်ပိုကျယ်တယ်နော်..."

"ဟုတ်လား..."

တကယ်တော့ ပုံရိပ်လည်းစရောက်တည်းက အခန်းကိုသေချာမကြည့်ရသေးပေ။

ပင်ပန်းလာတာနဲ့ တန်းလှဲလိုက်တာပဲ။

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးမှာတောင် နေလာခဲ့ရတော့ မည်မျှကျယ်သည်၊မည်မျှ ခမ်းနားသည်ဆိုတာကအရေးမကြီးတော့ပေ။

"အန်တီလှခင်ပြောတာတော့ မမကိုထားတဲ့အခန်းက အရင်ကဖွားညိုရဲ့သားအငယ်ဆုံးနေခဲ့တဲ့အခန်းတဲ့...ကြည့်ရတာဖွားညိုကအငယ်ဆုံးသားကိုအချစ်ဆုံးထင်တယ်..

ကိုလေးဇွဲတို့၊မမနေခြည်နဲ့မမနန္ဒာတို့ထက် မမရဲ့အခန်းကအကျယ်ဆုံးပဲ...ဒါဆိုဖွားညိုကမြေးတွေထဲမှာ မမကိုအချစ်ဆုံးဖြစ်တာနေမယ်.."

"အဲ့လိုမပြောပါနဲ့..သူများတွေကြားရင်မကောင်းပဲနေလိမ့်မယ်..."

"ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့..ပိစိတောင်းပန်ပါတယ်..

မပြောတော့ပါဘူး...မမဘာလိုသေးလဲဟင်..

ပိစိကအောက်မှာကူလုပ်ပေးဖို့သွားတော့မယ်..."

ပုံရိပ်ကအခြားသူ‌ တွေကြားရင် မျက်နှာပူစရာတွေဖြစ်နေမှာစိုး၍ လေသံနည်းနည်းမာလိုက်မိတော့ ပိစိမကချက်ခြင်းမျက်နှာပျက်သွားသည်။

"..နေပါအုံး..တို့ကထမင်းစားခန်းကိုမသိဘူး..

ခဏ‌လောက်စောင့်ပေးပါလား..မျက်နှာသစ်၊သွားတိုက်ပြီး..အတူလိုက်ခဲ့မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ပိစိမက အခန်းထဲရှိ နံရံထောင့်ဘက်တွင်ကပ်ထားသော ဆက်တီကြီးပေါ်တွင်သွားထိုင်နေ၍ ပုံရိပ်လည်းအခန်းတွေကိုလိုက်ဖွင့်

ကြည့်ပြီး ရေချိုးခန်းဟုထင်ရသောအခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်သည်။

"ရေချိုးခန်းကလည်း ကိုင်တောင်မကိုင်ရက်စရာပါလား..."

ရေချိုးခန်းသည်တစ်ခန်းလုံးကို အလှကြွေပြားအပြည့်ကပ်ထားပြီး ရေပိုက်ခေါင်းလက်ကိုင်များကအစရွှေရောင်တွေဖြစ်နေသည်။ရေချိုးခန်းကတောင် ဒေါ်လေးတို့အိမ်မှာနေခဲ့ရသော အခန်းလေးထက်ပို၍ကျယ်နေသည်။

ရေ၀င်ချိုးရန်လုပ်ထားသော ခွက်ကြီးသည်လည်း လူတစ်ကိုယ်လုံး၀င်လှဲနေလို့ရလောက်သည်အထိ ကျယ်လွန်းသည်။အသင့်ရှိနေသောသွားတိုက်ဆေးနဲ့သွားတိုက်တန်ကိုယူပြီး သွားတိုက်လျှက်နှင့် ရေချိုးခန်းကိုတစ်ပတ်လှည့်၍ကြည့်နေမိသည်။

ရွှေရောင်ရေပိုက်တွေကလည်း နံရံမှာသွယ်ယှက်လျှက် လှည့်ရသောခလုတ်တွေကတစ်ခုမကပေ။လိုက်လှည့်ကြည့်ပြီး လက်နဲ့ခံကြည့်တော့မှ ရေပူ၊ရေအေးကိုခွဲထားသောခလုတ်များဖြစ်နေသည်။

"အိုး...ဆပ်ပြာတွေကဒီလောက်တောင်များတာလား..."

သွားတိုက်ဆေးအမြှုံ့တွေပြည့်ကြပ်နေသောကြောင့် အသံကဗလုံးဗထွေးနှင့်ထွက်သွားသည်။နံရံမှာကပ်ထားသော ဗီဒိုလေးတွေကိုလိုက်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတော့ 

ကိုယ်တိုက်ဆပ်ပြာဗူးတွေက အရောင်အမျိုးမျိုးနှင့်အသေး၊အကြီးမျိုးစုံဖြစ်နေသည်။

သွားတိုက်တံလှလှလေးများနှင့်မျက်နှာသစ်ဆပ်ပြာဗူးတွေကလည်း အနံ့တွေကအစ

ဝါးစားချင်စရာဖြစ်နေသည်။သပါတ်အဖြူတွေလည်း ထည့်ပေးထားသေးသည်။

"အဖွားကငါ့ကိုလိုလေသေးမရှိအောင် 

လုပ်ပေးထားတာပဲ...."

ပုံရိပ်အပေါ်တွင်ထားသော အဖွား၏စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးမိသွားလေသည်။ပလုတ်ကျင်း၍ မျက်နှာကိုအမြန်သစ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ်ပွယောင်းနေသောဆံပင်ရှည်တွေကို ဘောင်တန်းတွေပေါ်ရှိ ခွက်ကလေးထဲတွင် ထောင်လျက်သားဖြစ်နေသောဘီးလေးကို အသာယူ၍ဖီးသင်လျှက်ပြန်စည်းလိုက်သည်။

"မမ...ပြီးသွားပြီလား...ခဏလေးရယ်နော်..

မမနန္ဒာတို့ဆိုရင်..တစ်ခုခုလုပ်တိုင်းတစ်နာရီ၊နှစ်နာရီလောက်ကို ကြာတတ်တာ..."

"သူများအကြောင်းကို သိပ်မပြောပါနဲ့..

တော်ကြာ..အတင်းတုပ်တယ်ဖြစ်နေပါအုံးမယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့ပါမမ..."

ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ပုံရိပ်၏စကားကိုနာခံသလိုလေးလုပ်ကာ အခန်းအပြင်သို့ထွက်သွားတာကြောင့်ပုံရိပ်လည်း သဘောတကျပြုံးလိုက်ပြီး ပိစိမနှင့်အတူအခန်းအပြင်သို့ထွက်လာလိုက်သည်။လှေကားကြီးကမြင့်လွန်း၍ လှေကားမှဆင်းတာကိုတောင် မိနစ်ပိုင်း‌ လောက်အချိန်ယူလိုက်ရသည်။

"မမ...ဒီအခန်းလေ..."

ထမင်းစားခန်းသည် ကျွန်းလှေကားကြီးနှင့်အရမ်းမဝေးသောအခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး

ပုံရိပ်၀င်သွားတော့ အခန်းထဲတွင်စားပွဲဝိုင်း၌လူတွေ ဝိုင်း၍ထမင်းစားနေကြလေသည်။

အဖွားတစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဝှီးချဲလ်နှင့်ထိုင်၍ ထမင်းမစားသေးပဲ မျက်နှာကတည်နေလေသည်။

"အဖွားသမီးရောက်ပါပြီ...."

ပုံရိပ်၏အသံက အားနာသံရောလျှက် တိုးတိုးလေးသာထွက်တော့သည်။ထိုစဉ်ပုံရိပ်၏

ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသောမျက်၀န်းများကြောင့် လန့်တောင်လန့်ချင်သွားသည်။

"ဒီမှာလာထိုင်လေ...အရိပ်..."

အဖွားကသူ့ဘေးနားကခုံကို လက်နှင့်ပုတ်ပြ၍ ပုံရိပ်လည်းအလိုက်သင့်၀င်ထိုင်လိုက်ရသည်။ထမင်းစားပွဲက လူတွေကိုမခို့တရို့လေး လိုက်ကြည့်မိတော့ အားလုံးကထမင်းစား‌တာကို လုံး၀ရပ်လိုက်ကြပြီး ပုံရိပ်ကိုသာကြည့်နေကြလေသည်။

အန်တီယဉ်တင့်ကိုတွေ့ရပေမဲ့ ဦးမင်းခန့်ကိုတော့မတွေ့ရပေ။စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်နေတာကအသက်ကြီးကြီး အန်တီတစ်ယောက်နှင့်ပုံရိပ်ထက်ကြီးပုံရသော မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ဖြစ်နေသည်။

"အမေ...ဒါကမိုးရိပ်ရဲ့သမီးလား..."

"ဟုတ်တယ်.....မေဦး...ပုံရိပ်..ဒါကသမီးရဲ့အဒေါ်ယွန်းမေဦးလို့ခေါ်တယ်..ဟိုဘက်မှာထိုင်နေတာက..အလတ်မယွန်းနန္ဒာ..သူကတော့တက္ကသိုလ်တက်နေပြီ..ဒီဘက်ကတော့ယွန်းနေခြည်လို့ခေါ်တယ်...သူကဆယ်တန်းဒုတိယနှစ်တက်ရမှာလေ...

အရိပ်ထက်တစ်နှစ်ကြီးပေမဲ့...ဆယ်တန်းအတူတူတက်ရမှာပေါ့..."

"ဖွားညိုကလည်း...ဒါပဲပြောနေတယ်..."

အဖွားမိတ်ဆက်ပေးသောကြောင့် 

တစ်ယောက်ချင်းဆီကိုလိုက်ကြည့်မိပေမဲ့ သူတို့ကမပြုံးပြတော့ ကိုယ်ကလည်းပြန်မပြုံးပြမိပေ။

အန်တီမေဦးကတော့ စတွေ့ကတည်းကမျက်နှာကို မော့ချီထားပုံကြောင့် ကိုယ့်ကို

မလိုလားမှန်းသိလိုက်ရလေသည်။

မမနန္ဒာကတော့ ပုံရိပ်ကိုမကြည့်ပဲထမင်းကိုသာ အာရုံစိုက်၍စားနေလေသည်။

မမနန္ဒာသည် ဆံပင်ကိုရွှေဝါရောင်ဆိုးထားသောကြောင့် ဖြူသောအသားအရည်ဟာ ပို၍အရောင်လက်နေပြီး မျက်နှာလေးကအစကြည်ရှင်းနေသည်။ သို့ပေ‌မဲ့ မျက်နှာထားတည်နေ၍ စိတ်သဘောထားကောင်းသူဟု

မသတ်မှတ်‌ရဲပေ။

မမနေခြည်ကတော့ ပုံရိပ်ထပ်တစ်နှစ်ပဲကြီး၍ထင်သည် ပုံရိပ်နှင့်ရွယ်တူ ဖြစ်နေသလိုပင်။မမနန္ဒာထက်ပင် မိတ်ကပ်တွေသိသာစွာလိမ်းထား၍ အလှကြိုက်တတ်လွန်းမှန်းသိသာနေသည်။

ဆံပင်ဂုတ်ထောက်ကိုမှ စုချည်ထား၍

မျက်နှာအလှကပေါ်လွင်နေသည်။

"အရိပ်ရဲ့..နာမည်ကိုတော့ငါပြောပြပြီးလို့သိကြမှာပါ...အရိပ်ကိုဒီနေ့ကစပြီးငါ့ရဲ့အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ခေါ်ထားမှာ..."

"အမေ...ဒီလိုကြော်ငြာတာက နည်းနည်းလွန်မနေဘူးလား...သူကဒီနေ့မှစရောက်တာနော်

...ဘယ်လိုပဲအမျိူးတော်စပ်နေပါစေ...

သူနေခဲ့ရတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကနိမ့်ကျပြီး အဆင့်လုံး၀မရှိဘူး..နည်းနည်းပါးပါးလေ့လာပြီးမှ ဒီလိုပြောသင့်တယ်...ကျွန်မသမီးတွေကိုမှအားမနာ..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကတော့ စပြီးပြဿနာရှာပြီဟေ့ဟု သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး ပုံရိပ်လေးကိုသာလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။မေညိုသည် အခြားကိစ္စတွေမှာ သေချာစဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီးမှပြောတတ်သလောက် ဟိုဘက်ကဆက်ဆက်ထိမခံသည့် အမွေကိစ္စကိုချက်ခြင်းကြီးပြောထွက်တာကတော့ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

ဒါမှမဟုတ် ပုံရိပ်ကိုအထင်မသေးရဲအောင် တမင်နှိပ်ကွပ်လိုက်တာများလား။

အကြောင်းမရှိပဲတော့ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။

ပုံရိပ်လေးကတော့ မျက်နှာမကောင်းစွာ

ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလေသည်။

ဒီနေ့မှ စရောက်ပြီးဒီနေ့ပဲ စိတ်ဆင်းရဲရပါ‌ ရောလား။

"လေးတန်းတောင်မအောင်လို့ အဖေကိုယ်တိုင်..ပစ်ပယ်ထားတဲ့သူရဲ့သမီးကိုပြန်ခေါ်ပြီး...ဘာလုပ်ချင်နေတာလည်းအမေရယ်...မေဦးတော့တကယ်စိတ်ဆင်းရဲတယ်..."

"ငါ့အိမ်ပေါ်မှာ အလကားလာနေရပြီး ဘာတွေကိုစိတ်ဆင်းရဲနေတာလည်း...ဘာလည်းအမွေတွေကို လုမဲ့လူပေါ်လာလို့ဆိုပြီးစိတ်ဆင်းရဲနေတာလား...ငါ့အိမ်မှာငါ့ဆုံးဖြတ်

ချက်က အရာမရောက်တော့ဘူးလား..

လေးတန်းမအောင်တာကသူ့အမေလေ..

ငါ့သားမှမဟုတ်တာ..ကိုယ့်မောင်ရဲ့သမီးကိုတောင် နင်မသထာနိုင်တော့ဘူးလား"

"မဟုတ်ပါဘူးအမေရယ်...သမီးကစိုးရိမ်လို့ပါ...ခြေနှစ်ချောင်းမကယ်ကောင်းဘူးတဲ့..

ဟိုတလောကမှ ယတျာသွား‌ချေထားရတာ..အညံ့တွေပျောက်အောက်..ခုရက်ပိုင်းခြေနှစ်ချောင်းကို မ၀င်မခံနဲ့တဲ့..."

"ဘုန်း!!!!!"

ထမင်းစားခုံကိုထုချလိုက်သောကြောင့် အကုန်လုံးမျက်လုံးအပြူးသားနှင့်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။အဖွား၏မျက်နှာသည်

တည်တင်း၍ ဒေါသကြောင့် မျက်ခုံးတန်းများတွန့်ကြုံ့လျှက် မျက်လုံးအကြည့်တွေကပါ ကြက်သီးထစရာကောင်းနေသည်။

"နင့်ပန်းကန်ထဲမှာ အခုထည့်စားနေတာကြက်သားဟင်းမဟုတ်ဘူးလား...ခြေနှစ်ချောင်းသားကြတော့ စားပြီးခြေနှစ်ချောင်းတော့အ၀င်မခံဘူးပေါ့လေ...မနေချင်ရင်အကုန်သွားကြ...ငါစကားတွေအပိုမပြောချင်ဘူး..."

"အဖွား...အဖွားကသမီးတို့ကိုပါနှင်ချနေတာလား...ဒီကောင်မလေးကြောင့်လား...အဖွားလုံး၀မတရားဘူး.."

"နေခြည်...ကိုယ့်အဖွားကိုဘယ်လိုလေသံနဲ့ပြန်ပြောနေတာလဲ..ပြန်ထိုင်စမ်း..."

မမနေခြည်က ပုံရိပ်ကိုလက်ညှိုးထိုး၍ အော်ပြောလိုက်သောအခါ အန်တီမေဦးက၀င်ဟန့်၍ထိန်းလေသည်။

ထမင်းစားရမည့်လက်တွေက ဇွန်းကိုတောင်

မထိချင်လောက်သည်အထိ ပုံရိပ်ကတော့စိတ်ဓာတ်တွေထိုးကျနေရတော့သည်။

ရန်ကုန်မှာ အဒေါ့်ရဲ့ယောက်ျားကြောင့်မနေချင်တော့၍ မန္တလေးကိုပြေးလာခဲ့ပါတယ်ဆိုမှ ဒီမှာလည်းပြဿနာတစ်ခုက အစပြုနေလေပြီ။

အမွေတွေလည်း တစ်ခုမှမလိုချင်ပါဘူး။

ပုံရိပ်လိုချင်တာက နွေးထွေးတဲ့မေတ္တာနဲ့ချစ်ခင်ပေးမဲ့ မိသားစုအသိုက်အ၀န်းလေးတစ်ခုပါပဲ။အခုအဖွားလုပ်နေပုံက ပုံရိပ်ကိုပြေးပေါက်မှားစေနိုင်သည်အထိ ဒုက္ခရောက်သွားစေနိုင်သည်။ဟိုမှာမနေချင်လို့ ဒီကိုပြေးလာရတဲ့ အဖြစ်မှာ ဒီကလူတွေကပါအမြင်မကြည်ရင် နောက်ထပ်ပြေးစရာဆိုလို့ မယ်သီလရှင်ကျောင်းပဲရှိတော့တယ်။

"အမေစိတ်ချမ်းသာသလိုသာလုပ်ပါတော့...

ဒါပေမဲ့ ကိုနောင်သာသိရင်တော့သိပ်သဘောကျမှာမဟုတ်ဘူး..."

"နင့်ယောက်ျားကို ငါကကြောက်စရာလား...

သူအခုလက်ရှိလုပ်နေတာတွေတောင်..‌

ငါကပေးကမ်းထားလို့ဆိုတာ..နားမလည်တာလား..ငါရှိနေလို့သူထောင်ထဲကို မ၀င်ရတာလည်းထည့်ပြောလိုက်ပါအုံး..."

"အမေကလေ..တဆိတ်ရှိဒါပဲထည့်ပြောနေတယ်...သူလည်းကြိုးစားခဲ့တာပဲ..

အရာမထင်တာတော့...ကံတရားပဲပေါ့...

အခုလည်းသူဘာအမှားတွေလုပ်နေလို့လဲ.."

"အော်...ငါဝှီးချဲလ်ပေါ်ထိုင်နေရတာနဲ့ပဲ..

ဘာမှမသိနားမလည်တော့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..ငါ့အရှေ့မှာသာ မခုတ်တတ်တဲ့ကြောင်လုပ်နေတာ..ငါ့နောက်ကွယ်မှာတော့ ခြေလှမ်းတွေပျက်နေတာကိုမသိရအောင် ငါကကန်းနေတာမှမဟုတ်ပဲ..သူကျောက်တွင်းအသစ်တူးနေတာကို မနေ့ကမှသိလိုက်ရတယ်..

အဲ့ဒါဘာသဘောလဲ..."

"ဒါကတော့..အမေ့သူ့ကိုတိုက်ရိုက်မေးလေ..

သမီးကကိုယ့်အလုပ်ပဲကိုယ်စိတ်၀င်စားတာ

သူဘာလုပ်နေလဲဆိုတာလုံး၀မသိဘူး..စိတ်လည်းမ၀င်စားဘူး...သူ့ကိုတော့တိုက်ရိုက်မပြောပဲ...သမီးကိုပဲဘာလို့လိုက်ရန်ရှာနေရတာလဲ..."

"ငါသူ့ကိုတိုက်ရိုက်ပြောရင်..နင်တို့လင်မယားကွဲပြီလေ.. သီဟနောင်အကြောင်းကိုငါကမသိတာမှတ်လို့...နင့်ယောက်ျားကို နင့်ဘာသာရအောင်ထိန်း...ငါသည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အချိန်ရောက်မှ..ထောင်၀င်စာသွားတွေ့ရလို့..ငါ့အဆိုးမဆိုနဲ့..."

"အမေ့...ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလည်း...

ကလေးတွေရှေ့မှာ..."

"သူတို့လည်းငယ်တော့တဲ့အရွယ်တွေမဟုတ်တော့ဘူး...ဒါတွေကိုသိသင့်တယ်...အရိပ်..

ထမင်းစားစရာရှိတာစားတော့..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

အဖွားကရန်ပွဲကို သူ့ဘာသာစပြီးသူ့ဘာသာပြန်၍ ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ပုံရိပ်သံသယဖြစ်မိတာကတော့ အဖွားသည်ပုံရိပ်ကိုအန်တီ‌ မေဦးရန်ရှာနေတာကနေ ရှောင်ထွက်သွားလို့ရအောင် တမင်အန်တီမေဦး၏ယောက်ျားနှင့်ပတ်သတ်ပြီး ပြဿနာရှာလိုက်လေသလား။

ဒါမှမဟုတ် ပုံရိပ်ကိုသိစေချင်လို့ တမင်ပြောနေတာများလား။ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ဒီနေ့မှစရောက်တဲ့ ပုံရိပ်ရဲ့အရှေ့မှာဒီလိုရန်ပွဲကို

ဘာကြောင့်အစပြုနေရတာလဲ။

ပုံရိပ်၏ ခေါင်းထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာရောက်လာခဲ့သည်။

"ပုံရိပ်.....အဲ့ဒီ့ပုစွန်ထုပ်ဟင်းလေးကြိုက်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့...ကြိုက်ပါတယ်..."

"ကြိုက်ရင်စား..ရော့..."

အန်တီယဉ်တင့်က ပုံရိပ်၏ပန်းကန်ထဲသို့ ပုစွန်ထုပ်ဟင်းကို ခပ်ထည့်ပေးလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသောဟင်းများသည် ဒေါ်လေးတို့အိမ်၏တစ်လစာတန်ဖိုးလောက်ရှိနိုင်သည်။အမဲသားကို အသားချည်းပဲ၀ယ်ချက်ရင်တော့ နဲနဲသာ၀ယ်နိုင်၍ဈေးသက်သာသော အရွတ်တွေကိုသာ  ၀ယ်စားလေ့ရှိသည်။ပုစွန်ဆိုလျှင်လည်း ဒီလိုအကောင်ကြီးကြီးပင်လယ်ပုစွန်လုံးကြီးတွေကို ထိကိုမထိရဲခဲ့ပေ။

ပုစွန်ထုပ်လေးကို ဇွန်းနှင့်ခပ်စားလိုက်ချိန်တွင် ဒေါ်လေးနှင့်ကလေးတွေ၏မျက်နှာကိုပြေး၍မြင်မိသည်။ငါးပိရည်ခွက်တစ်ခွက်တောင် မရှိသောစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသောဟင်းများသည် ကြက်သောက်ဆမ်းဟင်း၊ပုစွန်ထုပ်ဟင်းအပြင်နောက်ထပ်ဟင်းအမယ်လေးမျိုးလောက်က စားချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

စာပွဲက စုံလည်ဖြစ်၍ ဟင်းခပ်စားချင်ပါက ကိုယ့်ဘက်သို့ဟင်းပွဲရောက်အောင် လှည့်ယူရသည်။မြင်းခွာရွက်သုပ်လေးကိုမြင်တော့ အဒေါ်သုပ်ပေးခဲ့တာကို သတိရ၍ကိုယ့်ဘက်ကို လှည့်ယူနေမိပေမဲ့ မျက်စောင်းထိုး၍ ပုံရိပ်ဘက်သို့ဟင်းခွက်ကိုမရောင်အောင် ဆွဲထားသူကြောင့် လက်လျှော့ပြီး အန်တီယဉ်တင့်ထည့်ပေးသော ဟင်းများနဲ့သာခပ်စားလိုက်သည်။နောက်နေ့တွေလည်း ဒီလိုပဲကြုံနေရတော့မှာလား။

"အရိပ်...စားလို့မှကောင်းရဲ့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့ကောင်းပါတယ်..."

အန်တီမေဦးက သဘောကောင်းသလိုဟန်လုပ်၍ မေးလာသည်ကိုသိပေမဲ့ ကိုယ့်အဒေါ်ဆိုတော့ အလိုက်သင့်ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းမှာပေါ့..အမေရယ်...ရန်ကုန်ကအဒေါ်ကဆင်းရဲတော့ ဒါမျိုးတွေကိုဘယ်စားခဲ့ရမလဲ...စားရကံကြုံတုန်းများများစားထားနော်ပုံရိပ်...."

"ဟုတ်တယ်သမီး...များများစား...သမီးလေးကအာဟာရချို့တဲ့ခဲ့လို့ထင်တယ်...နဲနဲလူကောင်ညှပ်နေသလိုပဲ...များများစားနော်.."

"အော်..ဒီမှာအမဲသားပြားကင်လေ...စတိခ်လို့ခေါ်တယ်..ယူရိုပီယမ်စတိုင်လ်နဲ့လုပ်ထားတာလေ..မစားဖူးဘူးမဟုတ်လား..မြည်းကြည့်နော်.."

"မစားတော့ပါဘူး...သမီးကဒါမျိုးတွေမစားတတ်ဘူး..."

"ဟုတ်တာပေါ့...ဆင်းဆင်းရဲရဲနဲ့နေခဲ့ရတော့..

ဒါမျိုးတွေဘယ်စားချင်ပါ့မလဲ...ငါးပိရည်စားနေကျလူက ဒါမျိုးအစားကောင်းကောင်းတွေမစားသင့်ဘူးလေ...ဗိုက်အောင့်တတ်တယ်..

ဟုတ်တယ်နော်မမ...."

"ငါ့ကိုလာမမေးနဲ့ သူ့ဘာသူစားချင်တာစားပါစေ...စကားအရမ်းများတာပဲ...ပါးစပ်ပိတ်ပြီးစားစမ်းပါ..."

မမနေခြည်၏ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားတွေကြောင့်စားလက်စဇွန်းကိုပင် လွှင့်ပစ်ချင်မိလောက်အောင်အထိ ဒေါသထွက်နေမိသည်။

စိတ်ကိုမနဲတင်းပြီး ခေါင်းကိုသာငုံ့နေလိုက်သည်။ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီထမင်းဝိုင်းကနေထသွားချင်မိသည်။အဖွားကမထသေးတော့ အခက်တွေ့နေရသည်။

ဆွဲတင်သလိုနဲ့ ပြန်တွန်းချပြီး၊အားပေးသလိုနဲ့ အားငယ်အောင်လုပ်နေ‌သောမေဦးနှင့်သူ့သမီးအငယ်မကို ဒေါ်ယဉ်တင့်ကြည့်မ‌ရတော့ပေ။မေညို့ကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း

ဘာမျှ၀င်မပြော၍ ကိုယ်လည်းနှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရသည်။အခုကြ မေညိုကဘာကြောင့်နှုတ်ဆိတ်နေရတာလဲ။ပုံရိပ်လေးစော်ကားပြောဆိုခံနေတာကို ဒီအတိုင်းအေးဆေးနေနိုင်လိုက်တာဟု မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

ပုံရိပ်လေးကတော့ မျက်နှာလေးညှိုးကျသွားတာများ သနားစရာပင်။

ဒီအဖွားရယ်၊ဒီသားသမီးနဲ့ဒီမြေးတွေကြားမှာ ကလေးမလေးကို ဘယ်လိုကာကွယ်ပေးရကောင်းမလဲ။သူ့ခမျာ အားငယ်နေရှာမှာပေါ့။

"အရိပ်...ထမင်းစားပြီးရင်...အဖွားရဲ့အခန်းထဲကိုလာခဲ့..."

"အခုပဲပြီးပြီအဖွား...အခုပဲလိုက်ခဲ့မယ်.."

အဖွား‌ရဲ့စကားစမည့်အချိန်ကိုစောင့်နေမိ၍ ချက်ချင်းပဲအနောက်မှ ထရပ်လိုက်သည်။

အဖွား၏ဝှီးချဲလ်ကိုအလိုက်သင့်လေးတွန်းပေး၍ ထမင်းစားခန်းမှထွက်လာလိုက်သည်။

ကိုယ့်ကို စကားနာထိုးခဲ့သူတွေကိုတော့ ပုံရိပ်လှည့်တောင်မကြည့်ခဲ့ပေ။

"အရိပ်...အခန်းတံခါးကိုပိတ်ပြီး ဟိုခုံပေါ်မှာသွားထိုင်..."

ပုံရိပ်လည်း အဖွားပြောသည့်အတိုင်းအခန်းတံခါးကို ပိတ်ပြီးအခန်းထဲတွင် ချထားသောဆက်တီခုံပေါ်တွင် ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။

အဖွားကတော့ ပုံရိပ်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် 

ဝှီးချဲလ်ကိုရပ်လိုက်သည်။

"ခုဏက...ထမင်းဝိုင်းမှာ...ဘာလို့သူတို့ပြောသမျှကို ခံမပြောပဲငြိမ်ခံနေခဲ့တာလဲ.."

အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုသည် သူ၏မာထန်သောအသံအား အရှိန်မလျှော့ပဲပုံရိပ်ကိုမေးသည်။

ဝှီးချဲလ်ပေါ်မှာထိုင်နေပေမဲ့ ရောက်ခါစတည်းကသတိထားမိသည်မှာ အဖွားသည်အမြဲတမ်းခါးကိုမတ်မတ်ထားပြီး ထိုင်တတ်လေသည်။နဖူးကိုအ‌ပြောင်သိမ်းကာဆံပင်ကို ထိပ်တွင်ဆုထုံးထား၍ အဖွား၏မျက်နှာသည်ကျော့ရှင်းနေသည်။

"တကယ်တော့ သမီးဒီကိုရောက်လာရတာက အဒေါ့်ယောက်ျားနဲ့ပြဿနာဖြစ်လို့ပါ...ဒီအိမ်ကနေထပ်ပြီးထွက်သွားရရင် သမီးမှာသွားဖို့နေရာမရှိတော့ဘူး...ဒါကြောင့်လူတိုင်းနဲ့ပြဿမဖြစ်ချင်လို့ သည်းခံနေတာပါ..

နောက်ပြီး သူတို့ကသမီးရဲ့အစ်မတွေ၊အဒေါ်တွေဖြစ်နေတော့ ပြန်ပြောရင်ရိုင်းတယ်လို့ထင်ကြမှာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး...အရာရာကိုသည်းခံဖို့သမီးစဉ်းစားထားပါတယ်..."

"မဟုတ်သေးဘူးပုံရိပ်.. သည်းခံတယ်ဆိုတာပုံစံအမျိုးမျိုးရှိတယ်...ကိုယ့်အတွက်အကျိုးရှိတဲ့ကိစ္စနဲ့အကျိုးအမြတ်ရမဲ့ကိစ္စကိုသည်းခံတာကကိစ္စမရှိဘူး...နောက်ဆုံးမှာအမြတ်ရမှာကကိုယ်ပဲ...တမင်နစ်နာစေချင်လို့နှိမ့်ချတာကိုတော့ သည်းခံစရာမလိုဘူး...သူတို့ကအဖွားကလွဲပြီး...ကျန်တာကိုကြောက်ကြတဲ့လူတွေမဟုတ်ဘူး...အခုအဘွားရှိနေလျှက်နဲ့တောင်...ဒီလိုအနိုင်ကျင့်ချင်ရင်..အဖွားကွယ်ရာမှာ ဒီ့ထပ်ဆိုးလိမ့်မယ်...မင်းကအဖွားရဲ့မြေး..သူတို့ကလည်းအဖွားရဲ့မြေးတွေပေမဲ့ သူတို့မိဘရဲ့လောင်းရိပ်အောက်မှာ ဗီဇဆိုးတွေကပါလာခဲ့တော့ အဖွားသွန်သင်လို့မရတော့ဘူး...အရိပ်ကတော့မတူဘူး...

မှတ်ထား..နောက်တစ်ခါအကျိုးမရှိပဲဘယ်တော့မှသည်းမခံနဲ့...အရိပ်ဘက်ကနေနေရာတိုင်းလိုက်ပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး..ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားကိုး..မင်းရဲ့အနောက်မှာ အဖွားရှိတယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့...သမီးမှတ်ထားပါမယ်..."

"အင်း..နောက်နေ့ကစပြီး..အရိပ်ကိုသင်ယူခိုင်းစရာတွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်...

ဒီနေ့တော့..သွားနားလိုက်အုံး..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အပေါ်ဆုံးအထပ်သို့ အမြန်ပြေးတက်ခဲ့ပြီး အခန်းတံခါးကိုဖွင့်ကာ အိပ်ယာပေါ်သို့လှဲချလိုက်မိသည်။

ဘယ်အရာကမှ လွယ်ကူမနေပါလား။သင်ယူစရာတွေအများကြီး ရှိသေးသည်တဲ့။အဖွားကဘာတွေကို သင်ယူခိုင်းမှာများလဲ။

အဖေပြောဖူးသော စကားတွေကိုတော့ပုံရိပ်မှတ်မိပါသည်။အဖွားကဟင်းချက်အရမ်းကောင်းသည်တဲ့လေ။ပြီးတော့ ဆောင်းတီးတာကိုဝါသနာပါသည်ဟု ပြောခဲ့တယ်။

ပုံရိပ်၏ အခန်းထဲတွင်လည်း ဆောင်းတစ်ခုကို အလှထားတာကို‌တွေ့ရလေသည်။

"ဟူး...၀င်္ကမ္ဘာထဲကိုရောက်လာရသလိုပဲ..."

အခုချိန်မှာ ပုံရိပ်အလုပ်ချင်ဆုံးအရာကတော့ ဒေါ်လေးတို့၊ဆရာတို့ဆီကိုဖုန်းဆက်ချင်တာပဲ။

အခုအချိန်လောက်ဆို ဒေါ်လေးတို့ဘာလုပ်နေကြ

မလဲ။အတွေးစတွေနှင့်အတူ ရင်မောလျှက် တံခါးကိုဖွင့်ပြီး လသာဆောင်ကိုထွက်လာမိတော့

ဟိုးအဝေးကြီးမှာ အတန်းလိုက်ဖြစ်နေသော တောင်တန်းတွေကို မှိုင်းမှိုင်းပျပျတွေ့နေရလေသည်။

ပြီးတော့ မီးတွေထိန်လင်းနေသောကားလမ်းမကြီးကိုပါလှမ်းမြင်နေရသည်။

ဒီတစ်ညတာကုန်ဆုံးပြီးလျှင် ပုံရိပ်၏ဘ၀ဟည်ဘယ်လိုဘယ်ပုံ မျောလွင့်ရအုံးမှာပါလဲ။

သန်းခေါ်ထက်တော့ ညဉ့်မနက်နိုင်တော့ပေ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ပုံရိပ်ရဲ့ ဘ၀ကအဖွားကြီး‌နဲ့တွေ့မှ စပြီးပြောင်းလဲလာမှာပါ...

=========================================================================

🌹ဆူးကြိုး🌹အခန်း(၃၆)

အခြားကျောင်းသားများအတွက်တော့ နွေရာသီအားလပ်ရပ်ဆိုတာ  ပျော်စရာသိပ်ကောင်းမှာပဲ။ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ ငရဲတွင်းထဲကို စတင်ခုန်ဆင်းရသော အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်‌‌နေသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့အဖွားရဲ့ရည်ရွယ်ချက်တွေကိုလည်း သိလာခဲ့ရတယ်။သူများထမင်းလုပ်ကို အလကားဘယ်တော့မှစားလို့မရဘူးဆိုသော အချက်ကိုလည်းနားလည်လာခဲ့ပါပြီ။

ပုံရိပ်၏နွေရာသီအားလပ်ရက်ဟာ ပုံရိပ်မထင်ထားလောက်အောင် ခက်ခဲနေခဲ့တယ်။နှစ်ဆယ့်လေးနာရီတောင် မလောက်ငှအောင်အထိ အလုပ်ရှုပ်ရသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားဖူးလေပြီ။

သင်ယူစရာတွေနှင့်သာအချိန်တိုင်း လုံးပန်းနေရ၍ ထမင်း၊ဟင်းဆိုတာ ပါးစပ်ထဲသာရောက်သွားပြီး ဘာအရသာမှန်းပင်မသိလောက်အောင်အထိ စားဖို့၊သောက်ဖို့ကို အာရုံမရောက်နိုင်တော့ပေ။

ယခင်ကအလုပ်လုပ်ချင်သည်ဟု ညည်းတွားမိသောပုံရိပ်သည် တကယ်အလုပ်လုပ်ရသောအခါ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင်နှစ်ကိုယ်ခွဲ၍ထားချင်မိသည်။

ရန်ကုန်က ဒေါ်လေးနှင့်ဆရာ့ကိုပင်လွမ်းဖို့အချိန်မပေးနိုင်လောက်အောင်အထိ ပုံရိပ်၏

အချိန်ဇယားများသည် ပြည့်ကြပ်နေခဲ့သည်။

"အရိပ်..ဒီနေ့ကစပြီး..ကွန်ပျူတာနှိပ်တတ်အောင် သင်ရမယ်..."

အဖွား၏တစ်ချက်လွတ်အမိန့်နှင့်အတူ

ပုံရိပ်၏အခန်းထဲသို့ ကွန်ပျူတာစက်ကြီးရောက်လာခဲ့သည်။ဆရာ့ဆီသို့ အီးမေးလ်ပို့လို့ရတော့မည်ဟု ပျော်နေခဲ့မိသေးသည်။

သို့ပေမဲ့ ကွန်ပျူတာသင်ပြီးသည်နှင့် ပုံရိပ်လုပ်ရသောအလုပ်သည်။

ဖွားညို၏အခန်းထဲသို့ သွားပြီးစီးပွားရေးဈေးကွက်အကြောင်းတွေကို နားဆင်နေရခြင်းဖြစ်သသည်။

ကျောက်မြတ်ရတနာ ကုမ္ပဏီဖွင့်ထားသောအဖွားသည်။

မြန်မာနိုင်ငံမှထွက်သော တန်ဖိုးအကြီးဆုံးကျောက်တွေအကြောင်းရှင်းပြသည်။

"တို့ဆီမှာက စိန်၊ပတ္တမြား၊နီလာ၊ကျောက်စိမ်းနဲ့ရောင်စုံကျောက်တွေထွက်တယ်.."မြ"တော့မထွက်ဖူးသေးဘူး...မိုးကုတ်မှာအကောင်းဆုံးနဲ့ပေါပေါများများထွက်တာကတော့ ပတ္တမြားနဲ့နီလာပဲ..အဲ့ဒီ့နှစ်ခုကလည်းပိုတန်ဖိုးကြီးတယ်..."

"စိန်နဲ့ပတ္တမြားဘယ်ဟာက ပိုတန်ဖိုးကြီးလဲ..."

"စိန်ကတပွင့်ခြင်း..တကလပ်ချင်းယှဉ်ရင်တောင်ပတ္တမြားကိုမမှီဘူး...အရွယ်အစားအရတော့စိန်ကပိုကြီးတာပေါ့...

စိန်နဲ့ကျောက်စိမ်းကတော့ တန်ဖိုးချင်းယှဉ်လို့ရပါတယ်...

ကျောက်စိမ်းမှာဆို...ဗမာကျောက်စိမ်းကအရေ‌အသွေးရော ထုတ်နိုင်တဲ့အရည်အတွက်ပါကောင်းတယ်...ကျောက်စိမ်းမှာတောင်ဂျေဒိုက်က တန်ဖိုးပိုကြီးပြီးအရောင်လည်းပိုလှတယ်..."

"ကျောက်တွင်းတွေကရော အဖွားတို့ပိုင်တာလား..."

"အရင်ကတော့ ဘိုးဘေးစဉ်ဆက်၀ယ်ထားမိတဲ့ကျောက်ကွက်တွေက အခုတော့အကျိုးရှိသွား‌တာပေါ့..လေလံဆွဲပြီးအစိုးရနဲ့ဖက်ဆက်လုပ်တာတွေလည်း ရှိတယ်..သိန်း၁၀၀၀နဲ့အထပ်ဆွဲရင် ၅နှစ်လုပ်ခွင့်ရတယ်လေ...

နိုင်ငံတော်ကတော့ လုပ်ကွက်နေရာချပေးပြီးတိုင်းတာပေးတာပေါ့..ကျန်တဲ့စရိတ်ကကိုယ့်ဘာသာဆိုက်ရတာပေါ့.."

"ကျောက်စိမ်းကြတော့ရော...ကျန်တာတော့သမီးသိလည်းမသိဘူး မြင်လည်းမမြင်ဖူးဘူး..ဒါပေမဲ့ကျောက်စိမ်းလေးတွေကိုတော့စိတ်၀င်စားတယ်...ကျောက်စိမ်းလက်ပတ်လေးတွေကို သူများတွေ၀ယ်ပတ်တာတွေ့တော့ သိပ်၀တ်ချင်တာပဲ..."

"အရိပ်ကတော့လေ...အဟင်း..."

ပုံရိပ်က ကလေးအတွေးနှင့်ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာကိုပြောမိတော့ ရတနာစိန်၊‌ကျောက်ကို 

ဇယ်တောက်တိုင်းကစားနေသော ဖွားညိုကရယ်လေသည်။

ပုံရိပ် ပခုံးတွန့်၍ အံ့ဩစွာကြည့်မိတော့

ဖွားညိုကမီးခံသေတ္တာကိုဖွင့်၍ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းထုတ်ပြီး ပုံရိပ်၏

လက်မှာ၀တ်‌ပေးလေသည်။

"ဖွားညို...ဒါကတန်ဖိုးကြီးလားဟင်..."

"သိန်း၂၀၀လောက်ပါပဲ...အရိပ်ကကျောက်စိမ်းလက်ကောက်၀တ်ချင်တယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါလေး၀တ်ထားလိုက်...."

"ဟမ်...မယူ..မယူတော့ပါဘူး..မယူပါရစေနဲ့..."

လက်ကောက်ကို အတင်းချွတ်ပြီးအဖွား၏လက်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးတော့အဖွားကမယူပဲ ပြန်၍၀တ်ပေးပြန်သည်။

အမှန်ပြောရရင် ပုံရိပ်၏လက်ဖျားတွေတောင် အေးစက်လာသည်အထိ လန့်နေမိသည်။

ပုံရိပ်၏အပေါ်မှာ သိပ်ကိုရက်ရောလွန်းနေ၍ အံ့ဩနေမိတာလည်း အမှန်ပင်။

"စိတ်သန့်သန့်နဲ့ယူပါ..အရိပ်ကအဖွားနဲ့အတူ

မနေလာခဲ့ရတော့ အခုမှမုန့်ဖိုးပေးခွင့်ရတာလေ..မုန့်ဖိုးပေးတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ..အိမ်ကဟိုမျောက်သုံးကောင်ဆိုရင်..ဒါလောက်ကိုနည်းတယ်လို့ပြောကြအုံးမှာ..အရိပ်ကိုအဖွားယုံကြည်နေမိတာကလည်း..ဒီစိတ်ကြောင့်ပဲ..အမြဲတမ်းဒီလိုစိတ်ထားကို မှန်အောင်နေ...အဖွားကအရိပ်ကိုအများကြီးထပ်ပြီး ဆုချအုံးမှာ..အခုကတော့အရိပ်ကအရမ်းငယ်သေးတယ်..အခြားသူတွေအန္တရာယ်ပြုမှာကို စိုးရိမ်မိလို့အများကြီးတော့ အဖွားဆင်မပေးချင်သေးဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့အဖွား...အဖွားပေးတဲ့ပစ္စည်းကို သမီးအမြတ်တနိုး..တန်ဖိုးထားပြီး၀တ်ပါ့မယ်..ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ကွင်းကဒီလောက်အထိ တန်ကြေးမြင့်မယ်လို့ 

သမီးမထင်ထားမိဘူးသိလား..."

"အဲ့ဒီ့ထက်အစတစ်ထောင်မကဈေးကြီးတာတွေတောင် ရှိသေးတယ်..အခုမှစပြီး၀တ်ကြည့်ရုံရှိပါသေးတယ်...နောက်ပိုင်းကြရင်ကျောက်စိမ်းတုံးတွေကိုပါ ဈေးဖြတ်တတ်အောင်သင်ရမှာ..ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးကို 

ကျောက်ကြည့်ဓာတ်မီးနဲ့ ကြည့်တတ်အောင်ပါသင်ရမှာ..အရိပ်ရဲ့လက်ထဲမှာကျောက်သံပတ္တမြားတွေက ကူးလူးဖြတ်သန်းနေတော့မှာ..ဘယ်လိုလည်း...အဲ့အလုပ်ကိုလုပ်ချင်ရဲ့လား..."

"ရှင်!!!"

အံ့ဩလွန်းလို့ ပုံရိပ်၏မျက်း၀န်းတွေပြူးကျယ်ထွက်ကုန်သည်။ကျောက်ဆိုလျှင် လမ်းဘေးကကျောက်ခဲကိုတောင် ငုံ့မကြည့်ဖူးသောပုံရိပ်ကို ဖွားညိုပြောလိုက်သောစကားများသည် အိပ်မက်လား၊တကယ်လားဆိုတာ ကိုယ်တိုင်တောင်မခန့်မှန်း‌တတ်တော့ပေ။၁၀တန်းတောင်မအောင်သေးသောသူတစ်ယောက်ကို ကျောက်ကုန်သည်ဘ၀သို့ကူးပြောင်းခိုင်းနေခြင်းသည် ယုတ္တိမရှိသော အိပ်မက်ကိုမက်ခိုင်းနေတာနှင့်ပင်တူနေသည်။

"အဖွားတကယ်ပြောနေတာလား..."

"ဟုတ်တယ်...အဖွားတကယ်ပြောနေတာ..

အရင်တုန်းကစိတ်နဲ့သန်တုန်းမြန်တုန်းဆိုရင်..

တရုတ်ပြည်အထိပါ အဖွားကအရိပ်ကိုခေါ်သွားပေးချင်တာ...အခုတော့အဖွားလည်းကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျလုပ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ဘူး...

အဖွားသိပါတယ်...အဖွားရဲ့သက်တမ်းကအများဆုံးနေရ..သုံးလေးနှစ်ပေါ့.."

"ဟာ...အဖွားရယ်အဲ့လိုမပြောပါနဲ့..သမီးကအဖွားစိတ်တိုင်းကျအကုန်လုပ်ပေးမှာပါ..

အဖွားသမီးကိုကြိုက်တာခိုင်းပါ..သမီးလုပ်ပေးပါ့မယ်..."

"အဖွားက အရိပ်ကိုဘယ်တော့မှမခိုင်းဘူး..

ခိုင်းတတ်အောင်သင်ပေးမှာ..သူများနဲ့ယှဉ်ရင်ဘယ်တော့မှနိမ့်ကျမနေရအောင်...လုပ်ပေးမှာ...မေဦးရဲ့သားသမီးတွေကတော့ သူ့အဖေနဲ့အမေရဲ့စနက်တွေကြောင့်..အဖွားကိုင်တွယ်ဆုံးမလို့မရတော့ဘူး..လက်လည်းလျှော့လိုက်ပြီ...အရိပ်ကတော့အဖွားရဲ့အရိပ်ပဲ.."

အဖွား၏အရိပ်ဆိုသော စကားသည်ပုံရိပ်ရောက်ခါစတည်းက အဖွားပြောနေကြစကားတစ်ခွန်းပင်ဖြစ်သည်။ပုံရိပ်ကိုကြည့်နေသော အဖွား၏မျက်၀န်းများသည် ကျောက်ရိုင်းတုံးတစ်တုံးကို သွေးဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေဟန်ရှိ နေသည်။

ပုံရိပ်ဖွားညိုကို ယုံကြည်သည်။

သို့ပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ မယုံကြည်တာပါ။

အဖွားပြေးခိုင်းသလောက် ပုံရိပ်ပြေးနိုင်ပါရဲ့လား။အဖွားဖြစ်စေချင်သောအရာများသည် ပုံရိပ်ဖြစ်ချင်တာဟုတ်ပါရဲ့လား။သေချာတာကတော့ အဖွား၏အရိပ်အောက်ကနေပုံရိပ်ထွက်သွားလျှင် ပုံရိပ်သည်ရေမျှောကမ်းတင်ဘ၀သို့ရောက်ရပေလိမ့်မယ်။

🛑🛑🛑🛑🛑🛑🛑🛑🛑

ပြည်တွင်းမှကျောက်တွေကို ပြည်ပသို့ဘယ်လိုဈေးကွက်ဖြန့်ရသလဲ ပြည်တွင်းဈေးကွက်က ဘယ်လိုအနေအထားရှိတယ်ကအစ စီကာပတ်ကုံးတသီကြီးပြောပြနေ၍ 

ကိုးတန်းပြီးကာစ အလုပ်နှင့်စိမ်းသက်နေသော ပုံရိပ်သည်အဖွားပြောသော အကြောင်းအရာများကို နားထောင်နေရပေမဲ့ တခါတလေ အိပ်တောင်အိပ်ချင်သည်။

"အရိပ်...အိပ်မငိုက်ရဘူးနော်..အဖွားပြောနေတာတွေက အရိပ်သိသင့်တာတွေချည်းပဲ..

အခုကအစပျိူးထားရုံပဲရှိသေးတယ်...

လုပ်ငန်းသဘောကို သိတာနဲ့ ကွင်းဆင်းလေ့လာရတော့မှာ..."

"...အဖွားရဲ့လုပ်ငန်းတွေပုံရိပ်ကြောင့်ပျက်စီးသွားရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်မလဲ..."

"ဟား..ဟား...အဖွားတို့ပိုင်တဲ့လုပ်ငန်းတွေကအများကြီးပဲ အရိပ်ကဘယ်နှစ်ခုကိုများဖြတ်စီးနိုင်မှာလဲ...စိတ်ချ..အရိပ်ကိုအရာအားလုံးသိနားလည်အောင် သင်ပေးပြီးမှအဖွားကလုပ်ငန်းတွေကို ဦးစီးခိုင်းမှာ..."

ရယ်ရိပ်မြူး၍ အဖွားကစကားကိုပေါ့ပေါ့လေးပြောသွားပေမဲ့ အဖွား၏လုပ်ရပ်တွေကို ပုံရိပ်လုံး၀နားမလည်နိုင်ပေ။

အဖွားမှာ မြေးတွေအများကြီးရှိပြီး သားသမီးတွေလည်းသက်ရှိထင်ရှားရှိနေပါသေးလျှက်နဲ့ ပုံရိပ်ကိုမှဘာကြောင့် ရွေးချယ်ရတာလဲ။

"ဖွားညို...လုပ်ငန်းတွေကိုဦးစီးခိုင်းဖို့ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ..."

"တစ်နေ့နေ့တော့ သိလာပါလိမ့်မယ်..

အခုတော့ငါ့မြေးကငယ်သေးတယ်...အဖွားအကုန်မပြောချင်သေးဘူး...ဒါပေမဲ့နောက်တစ်လလောက်နေရင်...မန္တလေး၊‌ပြင်ဦးလွင်နဲ့ပုဂံကအဖွားတို့မိသားစုပိုင်ဟော်တယ်တွေကို သွားလေ့လာရမယ်...ပြီးရင်မိုးကုတ်ကကျောက်တွင်းတွေကိုပါ ကွင်းဆင်းလေ့လာရမယ်...အဲ့ဒါမှ..အောက်ခြေမှာဘယ်လိုလုပ်ကြတယ်..ကိုင်ကြတယ်ဆိုတာ ..နားလည်မှာ .."

အဖွား၏ ပလန်သည်ပုံရိပ်အတွက်ဘယ်အထိ ရေးဆွဲထားသလဲမသိပေမဲ့။ပုံရိပ်သည်အဖွားအတွက် အရေးပါသောလူတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ကဲ...အခုတော့ဒီလောက်ပဲ...ယဉ်တင့်ဆီသွားလိုက်အုံး..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အဘွား၏အရှေ့တွင် လမ်းလျှောက်လျှင်

အိန္ဒြေရရလျှောက်ရမည်ဆို၍ ထဘီကိုညင်သာစွာ အဖျားခပ်ပြီးဆင်မယဉ်သာလမ်းလျောက်ခဲ့ရလေသည်။

"ဒုန်း..."

အဖွား၏အခန်းတံခါးကိုစေ့ပိတ်ပြီးတာနဲ့

အန်တီယဉ်တင့်ရှိနိုင်သော မီးဖိုဘက်အခန်းသို့သွားရန်ပြင်လိုက်စဉ် မမနေခြည်သည်

ပုံရိပ်၏ ပခုံးကိုဖြတ်တိုက်သွားသည်။

"အဖွားကိုကပ်ဖားပြီး အကုန်အပိုင်သိမ်းချင်တဲ့မြွေဟောက်မ..."

အနားမှကပ်ပြီးပြော‌သွားသောစကားကြောင့် ‌ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မခံမရပ်နိုင်စိတ်ကြောင့် တောင့်တင်းသွားရသည်။

"ကျွန်မသာမြွေဟောက်ဆိုရင် အစ်မကိုအရင်ပေါက်မှာ...သတိတော့ထားနေ..."

"နင်ဘာပြောတယ်..."

"အဖွားကကျွန်မကိုမှာထားတယ်..အကျိုးမရှိပဲခေါင်းငုံ့မခံနဲ့တဲ့..."

"ဟဲ့...ငါကနင့်ထက်ကြီးတယ်နော်..အကြီးကိုပြန်ပြောတာ..နင်တော်တော်ရိုင်းတာပဲ..."

"အဲ့လိုပြောကြေးဆို..ပုံရိပ်ကလည်းမနေခြည်ထက်ငယ်တာပဲလေ..အငယ်ကိုလိုက်အနိုင်ကျင့်နေတာ မရှက်ဘူးလား..."

"ပုံရိပ်...နင်..."

"နေခြည်...ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

အပေါ်ထပ်မှဆင်းလာသော ကိုကြီးသီဟကြောင့်ပုံရိပ်အဖို့ ပိုပြီးစိတ်ညစ်သွားရသည်။

ကိုကြီးဇွဲသီဟမင်းသည် ဘွဲ့ရပြီးကာစဆရာ၀န်လောင်းဖြစ်ပြီး ဂုတ်ထောက်နေသောဆံပင်များကို အလည်ခွဲ၍ထားပြီး ပဲများကာ ခဏခဏသပ်တင်တတ်သည်။

ဆရာ၀န်ဆိုသည့် ဂုဏ်နှင့်မှမလိုက် အမြဲတမ်းဆိုင်ကယ်လ်တစ်စီးနှင့်လျှောက်လှိမ့်နေသူဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကပ်သည်ကရှားလေသည်။အဖွားနှင့်သိပ်မတည့်သလို သူ့မိဘများနှင့်ပါ မတည့်သောသူ့ကို မျက်နှာချင်း

ဆိုင်ပြီး စကားတစ်ခွန်းတောင်မပြောဖူးသေးပေ။

အခုချိန်မှာ သူတို့ကမောင်နှမနှစ်ယောက်ဆိုတော့ ပိုပြီးအပြောခံရတော့မှာသေချာတယ်။မနေခြည်ကတော့ သူ့အစ်ကိုဆရာ၀န်ထမင်းငတ်ကိုမြင်တာနဲ့ မျက်နှာကချက်ချင်းကို ပျော့ကျသွားလေရဲ့။

"ကိုကြီး...ဒီမှာသမီးကိုလေ...သူအနိုင်ကျင့်နေတယ်..."

သူ့အစ်ကိုလက်မောင်းကိုလှုပ်ပြီး ကလေးမသာပုံစံဖမ်းနေ၍ နှာခေါင်းရှုံ့ပစ်လိုက်မိသည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်ဘက်တွင်အဖွားရှိသည်ဆိုသော စိတ်နှင့်ထွက်မပြေးပဲပေတေပြီးတမင်ရပ်နေလိုက်သည်။

"သူကနင့်ကိုအနိုင်ကျင့်ရအောင်...နင်ကဘယ်နှနှစ်သမီးမို့လို့လဲ...နင့်အကြောင်းကိုငါမသိတာမှတ်လို့...အင်္ဂုလိမာလသမီး..

ရည်းစားတ‌စ်ထောင်တော့ပြည့်အောင်ထားချင်ပြီး..မွေးခါစအရွယ်လိုလာချွဲနေတယ်...

ဖယ်စမ်းပါ...ငါသွားစရာရှိတယ်..."

"အောင်မာ...ငါ့ဘက်ကလာကူသလိုလိုနဲ့...

လူကိုများပြောသွားလိုက်တာ...မကူညီပေးချင်ရင်လည်း...အစတည်းကဘာဖြစ်လဲလာမမေးနဲ့လေ....အား..စိတ်တိုလိုက်တာ.."

"အဟက်..."

"နင်ကဘာရယ်တာလဲ..."

ပြောင်လက်နေသောဂျာကင်အနက်ရောင်နှင့်ဂျင်းဘောင်းဂျီအနက်ကို၀တ်ထားပြီး

ဆိုင်ကယ်လ်သော့ဆွဲ၍ထွက်သွားသော

ကိုကြီးသီဟကိုကြိမ်ဆဲနေသည့် မနေခြည်ကိုကြည့်၍ ရယ်မိတော့ မျက်စောင်းကပုံရိပ်ဘက်သို့ထိုးလာပြန်သည်။

ဘယ်ရမလဲ။ခေါင်းမော့ ရင်ကော့ပြီးသူ့အရှေ့ကနေထွက်လာလိုက်သည်။အန်တီမေဦးကိုတော့ ဒီလိုပြန်အရွဲ့မတိုက်ရဲပေမဲ့ သူ့သား၊သမီးတွေကိုတော့ ပုံရိပ်အရှုံးမပေးချင်ပေ။

လူဆိုတာ နိုင်မှန်းသိရင်ပိုအနိုင့်ကျင့်တတ်ကြပြီး ပြန်တုန့်ပြန်ရင်လည်းရှိုင်းတယ်ဟုသတ်မှတ်တတ်ကြသည်။

ဒီအိမ်ထဲမှာတော့ ပုံရိပ်ကသမင်ဖြစ်လိုက်၊ကျားဖြစ်လိုက်ပေါ့။

မီးဖိုဆောင်ဘက်ကိုရောက်တော့ အန်တီယဉ်တင့်နှင့်အတူပိစိမတို့ရော၊အန်တီခင်လှတို့ပါ ချက်ပြုတ်ရင်းအလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

အန်တီယဉ်တင့်ကတော့ ကော်ထိုင်ခုံပေါ်တွင်အကျအနထိုင်၍ အုန်းသီးခြစ်နေလေသည်။

သည်မိုးရိပ်အိမ်တွင် ပုံရိပ်နှင့်အရင်းနှီးဆုံးနေရာမှာ မီးဖိုချောင်ဖြစ်ပြီးအရင်းနှီးဆုံးစကားပြောဖော်များကတော့ အိမ်အကူများဖြစ်ကြသည်။

ပိစိမကတော့ ပုံရိပ်၏သူငယ်ချင်းပေါ့။

မီးဖိုဆောင်သည်ထမင်းစားခန်းနှင့်နံရံတစ်ခုသာခြားလေသည်။ဒီအိမ်၏မီးဖိုဆောင်သည် ပုံရိပ်၏ဒေါ်လေးတို့နေသော တိုက်ခန်းလေးထက်တောင်ကျယ်ပါသေးသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ညဘက်ဆိုလည်းအလုပ်သမားတွေနေသော အဆောင်ဘက်တွင်သွား၍စကားပြောချင်ပြောတာပါပဲ။

အန်တီမေဦးကတော့ အဆင့်အတန်းချင်းတူတော့ ပေါင်းဖြစ်တာပေါ့ဟု ရန်စကားပြောပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ရယ်ပဲပြလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ အဆင့်အတန်းဆိုတာကို

 လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်ဓာတ်ကောင်းမွန်မှုနှင့်ပဲဆုံးဖြတ်သည်။ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်လေးထဲမှာ နေခဲ့ရ၍ဘယ်သူ့ကိုမှ ဆင်းရဲလို့၊ချမ်းသာလို့ဟုခွဲခြားခြင်းမရှိပေ။

ဆင်းရဲသောသူများသည်လည်း အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့် ကိုယ့်ထပ်သာသွားနိုင်သလို ချမ်းသာသောသူများသည်လည်း ကိုယ့်ထက်နိမ့်ကျသွားတတ်သည့် သဘောတရားကိုနားလည်ပြီး ရောက်သည့်နေရာမှာပျော်အောင် နေတတ်ရင်အဆင်ပြေနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးတောမိသည်။ဆရာနေမျိူးပြောခဲ့သော စကားကိုသာ အမြဲအမှတ်ရမိပါသည်။

"အန်တီတင့်...သမီးဘာလုပ်ပေးရမလဲ.."

"ဟော့ဒီ့မှာ အုန်းသီးတွေခြစ်ရမှာ..ပြီးရင်

မုန့်ဆသဖူးလုပ်ရမယ်..."

"လုပ်လေ..အန်တီတင့်ရဲ့...သမီးလည်းကူမှာပေါ့..."

"အံမယ်...ဘာကူမှာလည်း..ညည်းလေးကိုယ်တိုင်လုပ်ရမှာလေ..မနေ့ကတင်ယိုးဒယားဟင်းချက်နည်းသင်ရတာကို

မေ့သွားတာလား..."

"ဟင်းအမယ်တွေကများတော့...မေ့သွားပြီ..ဒါပေမဲ့..စာအုပ်ထဲမှာမှတ်ထားပါတယ်..

ညရောက်ရင်ပြန်ဖတ်မှာ...ပေး..သမီးအုန်းသီးခြစ်ပေးမယ်..."

အုန်းသီးခြစ်ပေးမယ်ဆိုပြီး လက်ထဲမှအုန်းသီးခြစ်ကို တစ်ဆင့်ယူ၍ကျကျနနထိုင်ခြစ်နေသော ပုံရိပ်လေးကိုတင့်တင့်ငေး၍ကြည့်နေမိသည်။ရောက်ခါစတုန်းက ဂါ၀န်လေး၀တ်ထားသော ကလေးမလေးသည်ယခုတော့  ခရမ်းရင့်‌ရောင်ပိုးကတီပါသားကို ထဘီစကပ်လေးချုပ်၍အိင်္ကျီကိုတော့ လက်စကရင်စေ့လေး၀တ်ထား၍

ဖြူနုသောအသားအရည်ကပို၍အရောင်ထွက်နေကာ ကိုယ်‌လုံးကိုယ်ထည်လေးကအစ လှပသေသပ်၍ ယဉ်ယဉ်လေးဖြစ်နေသည်။

ရယ်လိုက်တိုင်းပန်းနုရောင်သန်းနေသော ပါးမို့လေးများက ပို၍အရောင်တောက်နေကာမျက်လုံးဝိုင်းလေးများကတော့ လခြမ်းကွေးသဏ္ဍန်လေးဖြစ်နေသည်။

နှုတ်ခမ်းပါး‌လေးများသည် ပြုံးလိုက်တိုင်းကလေးတစ်‌ယောက်ကဲ့သို့ ချစ်စရာ‌ကောင်းနေ၍ဟိုသားအမိတစ်သိုက်ကလွဲပြီး ကိုမင်းခန့်ရော၊တင့်တင့်ပါ သမီးလေးကိုချစ်ကြတာမှတအားပဲ။ဆံပင်လေးတွေ ထိပ်မှာစုထုံးပြီးနဖူးအပြောင်သိမ်းထား၍ နဖူးပြေပြေလေးသည် အရောင်လက်နေလျှက် နုသစ်စပန်းကလေးနှင့်ပင်တူနေသည်။

အသက်၁၅နှစ်ကျော်ပဲရှိသေးသည့် နုငယ်လွန်းသော ကောင်မလေးကိုဖွားညိုပေးအပ်ထားသော တာ၀န်တွေကမနည်းမနောဖြစ်နေသည်။ကလေးကိုကြည့်၍ တခါတလေကိုယ်တောင်စိတ်ပင်ပန်းရသည်။

မနက်ပိုင်းမှာ ကွန်ပြူတာဆရာမနဲ့အခန်းထဲမှာကွန်ပျူတာသင်ပြီးတာနဲ့ သူ့အဖွား၏

အခန်းထဲသို့ သွားကာ လုပ်ငန်းအကြောင်းတွေကို သွားနားထောင်ရသည်။

မေညို၏အခန်းထဲမှ ထွက်လာလျှင်အချက်အပြုတ်မျိုးစုံသင်ရသည်။

ဟိုအရင်ကဆိုလျှင် မေညိုသည်အိန္ဒိယအစားအစာ၊တရုတ်စာတွေကအစ ချက်တတ်သည်။ဆောင်းလည်းတီးတတ်ပြီး ကျောက်လုပ်ငန်းနှင့်ပတ်သတ်လျှင်လည်း စိတ်၀င်စားသည့်အပြင် ကျွမ်းလည်းကျွမ်းကျင်လွန်းသည်။

မေညိုသည် သူ့မြေးတွေထဲမှာ ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ထိန်းချုပ်လို့ရမှန်းသိတော့ ပုံရိပ်ကိုသာသူနဲ့တ‌ထေရာတည်းတူ‌ အောင် ပုံစံသွင်းနေသည်ဟုယူဆမိသည်။

တစ်ဖက်မှာလည်း ကလေးသာသာပဲရှိသေး၍ ဖိအားတွေကိုမခံနိုင်မှာစိုးရသည်။

"အန်တီတင့်...ခုရက်ပိုင်းမှာလေးလေးခန့်ကိုအိမ်မှာ သိပ်မတွေ့ရဘူးနော်..."

"အင်း...သူနဲ့စကားများထားတာလေ..."

"အန်တီတင့်ကလည်း...ကိုယ့်ယောက်ျားကိုစည်းရုံးတတ်ရမှာပေါ့..လေးလေးခန့်ကအသက်သာမငယ်တော့တာ...အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့...ခန့်ချောကြီးနော်..သူများနောက်ပါသွားအုံးမယ်..."

"အမယ်လေးပါပါစေတော်..သူမရှိရင်‌ပိုတောင်ကောင်းအုန်းမယ်...သီလရှင်၀တ်ပြီးတရားပဲအားထုတ်လိုက်မှာပေါ့..."

"အိုး...အန်တီတင့်ကလည်း..နှမျောစရာကြီးလေးလေးခန့်က...ငိုပြီးကျန်ခဲ့မှာပေါ့..သနားပါတယ်.."

"ညည်းလေးနော်...စကားတွေတော်တော်တတ်နေတယ်..."

ခေါင်းလေးကို ပုတ်မယ်လုပ်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ဇာတ်ကလေးပုသွား၍

တင့်တင့်လည်း မရိုက်ရက်တော့ပဲ

မုန့်လုပ်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

"အန်တီတင့်...ဗမာမုန့်တွေက သမီးလုပ်တတ်ဖို့လိုလို့လားဟင်...ဖွားညိုကသမီးကိုဘာဖြစ်လို့..ဟင်းချက်တာတွေရောမုန့်လုပ်တာတွေရော သင်ခိုင်းနေရတာလည်းမသိဘူး...

မမနန္ဒာတို့ဆိုရင် လွတ်လပ်လိုက်တာ ဒီနေ့ပဲသူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပြင်ဦးလွင်ကိုအလည်သွားကြပြီ...ပုံရိပ်မှာသာ ရောက်တာတစ်လလောက်ရှိနေပြီပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေရတယ်...ဘယ်မှလည်းပေးမလွှတ်ဘူး..."

"ကဲ..တို့ပုံပုံလေးညည်းပါပြီ..ဒီလိုလုပ် ..

မုန့်လုပ်ပြီးတာနဲ့...ပုံပုံလေးရဲ့အင်္ဂလိပ်ဆရာမလာရင် စာသင်လိုက်အုံး...ပြီးမှရေမိုးချိုးပြီး..

တို့တူ၀ရီးတွေ...အပြင်သွားဖို့ဖွားညိုဆီကနေခွင့်တောင်းလိုက်မယ်..အန်တီကလည်းဒီနေ့တစ်နေကုန်အိမ်မှာရှိနေမှာမို့.."

"တကယ်နော်...ဟား...ပျော်လိုက်တာ...

ပိစိကိုလည်း ခေါ်သွားမှာနော်..."

လက်ခုတ်လေးတီးပြီး ပါးမို့လေးတွေနီတက်လာအာင် ရယ်မောလိုက်သောကလေးကိုကြည့်ပြီး တင့်တင့်လည်းပြုံးရောင်သန်းကာခေါင်းကိုခါလိုက်မိသည်။

ပိစိမကတော့ အပြင်ကိုလိုက်ရတော့မည်ဆို၍ ကြိတ်၍ပျော်နေလေသည်။

မမသည် ဘာပဲလုပ်လုပ်ပိစိမကိုအမြဲထည့်တွေးပေးတတ်၍ ၀မ်းလည်းသာနေမိသည်။

"အပျော်မစောပါနဲ့အုံး ကြီးတော်ရယ်...

မနက်ဖြန်ကြရင်...စန္ဒယားဆရာရောက်လာတော့မှာနော်..စန္ဒယားတီးသင်ဖို့သာပြင်ထားလိုက်တော့..."

"ဟင်..စန္ဒယားတီးတာပါ..သင်ရအုံးမှာလား.."

"ဟုတ်တယ်လေ..ဖွားညိုကအကူအညီတောင်းလို့..အန်တီတင့်ကိုယ်တိုင်..

အတော်ဆုံးဆရာကို ရှာထားရတာ...အဲ့ဒီ့ဆရာလေးကငယ်ပေမဲ့...ပွဲအကြီးကြီးတွေမှာပါလိုက်တီးရတာနော်..နိုင်ငံခြားကိုမသွားခင်..

သမီးလေးကို သင်ပေးသွားမှာ..."

"ဟင်း...ဒါဆိုရင်..စန္ဒာယားရော..ကွန်ပျူတာရော..အင်္ဂလိပ်စာရော...ပြီးတော့ဟိုကျောက်တွေအကြောင်းပါလေ့လာရမှာပေါ့...

သေပါပြီ...အိပ်ချိန်တစ်ခုပဲအသက်ရှင်ခွင့်ရှိတော့မယ်..."

"သည်းခံလိုက်ပါပုံပုံရယ်...ဒီနေ့လုပ်တာကမနက်ဖြန်ကောင်းပဲအတွက်ပဲမဟုတ်လား...

မေညိုကအမျှော်အမြင်ကြီးတယ်ကလေးရဲ့..

ပုံပုံလေးကို မသိတာ၊မတတ်တာမရှိရအောင်သင်ကြားခိုင်းတာနေမှာပေါ့...မိန်းမဆိုတာမီးဖိုချောင်အလုပ်တစ်ခုတည်းမဟုတ်ပဲ..

အိမ်အပြင်ကိုထွက်လိုက်တဲ့အခါ...အများကြားမှာဦးမော့နေနိုင်အောင်..အားလုံးကိုသိနေတတ်နေမှ အဆင်ပြေမှာ...ဟိုမျောက်သုံးကောင်ကလွဲပြီး..ဒီအိမ်ကလူတွေအကုန်အလုပ်နဲ့အကိုင်နဲ့ချည်းပဲ...အန်တီတင့်ဆိုလည်းယွန်းဆိုင်မှာ ထိုင်ရတာပဲ..."

"အန်တီမေဦးကတော့ ပိုပြီးအမြင်စောင်းတော့မှာ..."

"ဘာဖြစ်လဲ...သူ့ကိုဂရုစိုက်မနေနဲ့..ပုံရိပ်ရဲ့အနောက်မှာ..မေညိုတို့..အန်တီတင့်တို့ရှိတယ်...ဟုတ်ပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

အန်တီယဉ်တင့်၏အားပေးစကားကြောင့်

ပုံရိပ်ပျော်ရွှင်သွားရပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာလေးလံနေမိသည်။ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သင်ယူချင်စိတ်အပြည့်ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိဖိအားပေးခံရမယ်လို့ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။

ညနေဘက်မှာအလုပ်တွေအားလုံးပြီး၍ အန်တီတင့်ကပုံရိပ်ကို အပြင်သို့ခေါ်လည်ဖို့ရန်ဖွားညိုကိုပြောသော်လည်း မှန်းချက်နှင့်နှမ်းထွက်မကိုက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

"မန္တလေးပဲ...ဘယ်အချိန်လည်လည်ရတယ်..

ကလေးကိုအပျော်အပါးမက်အောင်မလုပ်ပါနဲ့

မန္တလေးသူပဲဖြစ်တော့မယ်...နောက်ဒီနေရာတွေကအိမ်ဦးနဲ့ကြမ်းပျဥ်ဖြစ်တော့မှာလေ...

မသွားနဲ့..."

အဖွား၏တစ်ချက်လွှတ်အမိန့်တော်နှင့်အတူ ထိုညနေတွင် ပါးမှာလိမ်းထားသောသနပ်ခါးတွေကိုပါ ဖြတ်ပြစ်ပြီးအိပ်ယာထဲမှာခေါင်းမှောက်၍ ငိုမိသည်။အဖွားသည် ပုံရိပ်ကိုစက်ရုံတစ်ရုပ်များ မှတ်နေသလားမသိပေ။

ပုံရိပ်သည် အသဲနှလုံးနဲ့၊ခံစားချက်နဲ့ဆိုတာအဖွားမေ့နေတာများလား။

အဖွားကပုံရိပ်ကို သူ့လက်အောက်ကနေ

ရုန်းမထွက်နိုင်မှန်းသိလို့ တမင်သူလိုရာကိုကြိုးဆွဲနေတာများလား။

အန်တီယဉ်တင့်ကတော့ ပုံရိပ်ကိုအခန်းထဲအထိ လာပြီးနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပါသည်။

"နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်မို့..မေညိုကအားတုန်းလေး...သင်စရာရှိတာသင်ခိုင်းတာထင်ပါတယ်ကွယ်...နောက်ဆိုဆယ်တန်းကိုရောက်ပြီလေ...စာတွေနဲ့ပဲလုံးပန်းရတော့မှာ...စန္ဒယားဆိုလည်း..တီးချင်တယ်ဆိုရင်တောင်ရပါတော့မလားမသိဘူး...

ဆယ်တန်းမှာအင်္ဂလိပ်စာကအရေးကြီးတယ်လေ..ဒါကြောင့်အခုချိန်မှာအင်္ဂလိပ်ကို

ကြပ်ကြပ်မှတ်မှတ်လုပ်စေချင်တာနေမှာပါ..."

"အဖွားရဲ့စေတနာကိုနားလည်ပါတယ်..

အဟင့်...ဒါပေမဲ့ဖေကြီးကမန္တလေးမြို့

အကြောင်းကို ပြောပြထားတော့လျှောက်လည်ကြည့်ချင်တာပေါ့..."

"အမယ်လေး..စိတ်ချပါတော်ရယ်...

တက္ကသိုလ်တက်ရင်လွတ်လပ်ပြီလေ..အဲ့ကြရင်...လည်စမ်းပါလေ့...သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပျော်ပျော်ပါးပါးသွားလို့ရပြီ..."

"ဟီး...တကယ်နော်.."

"‌တကယ်ပေါ့...."

တက္ကသိုလ်တက်ရင်လွတ်လပ်သွားပြီတဲ့။

အဲ့အချိန်ကျရင် အတိုးချပြီးတော့ကိုလည်ပစ်မည်ဟု စိတ်ထဲမှာတေးထားလိုက်မိသည်။

ဒီလိုနဲ့ နောက်နေ့မှာပညာရပ်အသစ်ဖြစ်သော စန္ဒယားကို သင်ရလေသည်။စန္ဒာယားတီးရတာကိုတော့ ပုံရိပ်ပျော်ရွှင်မိသည်။

စန္ဒာယားတီးသင်ပေးသော ဆရာလေး၏

နာမည်သည် ဆရာခင်မောင်ဆွေဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်သည်လည်းအနုပညာသမားဆိုသလို ချောမောနုဖက်လွန်းပါသည်။

မမနေခြည်သည် ရည်းစားများသူပီပီ ဆရာခင်မောင်ဆွေကို အင်မတန်တရင်းတနှီးနေလွန်းသည်။တပည့်ဖြစ်သော ပုံရိပ်ထက်ပင်လက်ပွန်းတနှီးနေ၍ ပြောဆိုဆက်ဆံလေသည်။စန္ဒာယားတီးအခြေခံသင်သွားပြီးနောက် တစ်ပတ်လောက်ကြာပြီးနောက်တစ်နေ့တွင် ဆရာခင်မောင်ဆွေရောက်မလာတော့ပေ။

ပုံရိပ်မှတ်မိပါသေးသည်။ထိုနေ့ညနေ့က ဆရာခင်မောင်ဆွေမပြန်ခင်မှာ အဖွား၏

အခန်းထဲသို့ ၀င်သွားခဲ့သေးသည်။

ပြန်ထွက်လာတော့ ဆရာ့မျက်နှာသည်လုံး

မကောင်းပဲ ပုံရိပ်ကိုသာ၀မ်းနည်းပူဆွေးစွာကြည့်လျှက် နှုတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။

အဖွားနှင့်ဆရာခင်မောင်ဆွေတို့အကြားတွင် ဘယ်လိုပြဿနာမျိူးရှိသလဲမသိပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့မှာပဲ အသက်ကြီးကြီးစန္ဒယားဆရာတစ်ယောက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်၏ ဆဌမအာရုံနှင့်ခံစားလိုက်မိသည်က ဆရာခင်မောင်ဆွေနှင့်မမနေခြည်တို့နီးစပ်သွားမှာစိုး၍ အဖွားသည်ဆရာ့ကိုအလုပ်ဖြုတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

"ညည်းလေးကို စိတ်မချလို့တဲ့လေ..သူ့မြေးအပျိုဖြူဖြူနုနုလေးကို စန္ဒယားဆရာနဲ့ငြိမှာစိုးလို့တဲ့...ကျုပ်တောင်အဆူခံလိုက်ရသေးတယ်...ဘာလို့ဒီလောက်ငယ်တဲ့စန္ဒယားဆရာကိုရှာရသလဲတဲ့လေ...အမယ်လေး..ပုံပုံ့ရဲ့အဖွားကလေ..သူ့မြေးကိုအာခံတွင်းထဲမှာ

ငုံထားတော့မဲ့အတိုင်းပဲ.. "

အန်တီယဉ်တင့်၏စကားများကိုကြားတော့မှ ဆရာခင်မောင်ဆွေကိုလည်းအားနာမိသည်။

ပုံရိပ်ကိုလုံး၀အပြစ်မပြောပဲ ဆရာကအသာတကြည်ထွက်သွားပေးခဲ့တယ်။

အဖွား၏ စေတနာနှင့်ပုံရိပ်အပေါ်သို့ထားရှိသော မျှော်မှန်းချက်တွေကိုလည်း တန်ဖိုးထားပါသည်။

အဖွားဖြစ်စေချင်သော ပုံစံအတိုင်းပဲ နေတော့မည်ဟုဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။

"မမရေ...ခြံထဲကပိတောက်ပင်ကြီးမှာ ပိတောက်ပန်းတွေပွင့်နေပြီ....အန်တီတင့်တို့၊ဦးဘချစ်တို့ပိတောက်တွေခူးနေကြတယ်.."

"ဟုတ်လား...သွားကြည့်ရအောင်..."

စာအုပ်တွေကို ခဏပစ်ထားခဲ့ပြီး လှေကားမှပြေးဆင်းကာ ပိစိမနှင့်အတူပိ‌တောက်ပင်ကြီးရှိသော ခြံအနောက်ဘက်ဆီသို့‌ ပြေးလာခဲ့လိုက်သည်။

မြန်မာဆန်သော၀တ်စားဆင်ယင်မှုကိုသာ

သဘောကျသည့်အဖွား‌ကြောင့် ချိတ်ထဘီနှင့်ဝါချည်သားအင်္ကျီဗြောင်လက်ပျက်

ရင်‌စေ့လေးကို ၀တ်ထားပြီးစည်းနှောင်မထားသော ဆံပင်ရှည်များသည် ခါးလယ်အထိဝေ့ဖြာကြနေ‌လေသည်။

သင်္ကြန်မှာလည်ခွင့်မရသော ပုံရိပ်သည် သင်္ကြန်ပြီးမှရွာသောမိုးကြောင့် ပိတောက်ပင်ကြီးကို ပျော်ရွှင်၀မ်းသာစွာ ကြည့်နေမိသည်။

"မမရေ...ဒီပိတောက်ပန်းလေးပန်လိုက်ပါလား...သမီးခေါင်းကကလစ်ကိုဖြုတ်ပေးမယ်.."

"အင်...ပန်ပေးပါလား..."

ပိစိမကပိတောက်ပန်းအခက်လိုက်ကြီးကို

ပန်ချင်သလိုပန်ပေးနေသေည်ကို ငြိမ်ခံနေသောသနပ်ခါးအဖွေးသားနှင့် ကောင်မလေးကိုကြည့်ပြီး တင့်တင့်ပြုံးလိုက်မိသည်။

တနေ့တခြားလှသွေးကြွယ်လာသော ကလေးမသည်သူ့အဖွားဆင်ယင်ပေးသော မြန်မာ၀တ်စုံများကိုပဲ ၀တ်ရ၍အပျိုကြီးပေါက်စပုံပေါက်နေလေပြီ။ကျောင်းတက်ရင်တော့ သူ့‌မြေးကိုဘယ်သူကြည့်တာမှဆက်ဆက်ထိမခံသည့်သူ့အဖွားနဲ့ အလှကြီးလှ၍မြင်သူတိုင်း ချစ်ခင်စဖွယ်မြေးကတော့တွေ့ကြပြီပေါ့လေ။

"ပိစိရယ်...ပိတောက်ပန်းတွေကိုမွှေးလိုက်ရတော့ စာကျက်ရင်းနဲ့ညီးစိစိဖြစ်နေတာတွေပျောက်သွားသလိုပဲ..."

"ဒါတောင်မမကသင်္ကြန်ကိုမလည်လိုက်ရလို့..မန္တလေးသင်္ကြန်ကသိပ်စည်တာ..

ကျုံးဘက်မှာဆိုလည်းမဏ္ဍပ်ကြီးတွေထိုးလို့..

မမနေခြည်တို့ဆိုရင်..ယိမ်းအဖွဲ့ထဲမှာတောင်ပါသေးတယ်...ပိစိကအထုပ်လိုက်ဆွဲပေးရင်းသိရတာ..မမနန္ဒာကတော့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နေ့တိုင်းရေပက်ခံထွက်နေတာပဲ.."

ပုံရိပ်တွေ့ပါသည်။တကယ်တော့ ကိုယ်တိုင်ကလည်းသင်္ကြန်လည်ရတာကိုမကြိုက်ပါဘူး။ဒါပေမဲ့ အတွေ့အကြုံရအောင်လျှောက်လည်ချင်မိသည်။သို့ပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ဘ၀ကအဖွားပိုင်တာလေ။အဖွားကမသွားနဲ့ဆိုတော့လည်း မသွားရုံသာရှိတော့တာပေါ့။

ပိတောက်ပန်းတွေကို ကြည့်ပြီးရန်ကုန်မှာရှိသောဆရာနေမျိုးတို့၏

ဘုန်းကြီးကျောင်းကန်ဘက်အခြမ်း နဂါးရုံဘုရားဘေးမှ ပိတောက်ပင်ကြီးကိုသွား၍ သတိရမိပါသည်။

ထို့ကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကိုလည်းအသေအချာချလိုက်သည်။ဆယ်တန်းပြီးရင်သင်္ကြန်မှာ ရန်ကုန်ကိုခဏပြန်ဖို့ရန်အဖွားကို မရရအောင်ပူဆာမည်ဟုပင်။ဆရာ့ကိုလည်းတွေ့ချင်သလိုဒေါ်လေးတို့ကိုလည်းတွေ့ချင်သည်။

ဒေါ်လေးတို့နဲ့ဖုန်းခဏခဏပြောရပေမဲ့ ဆရာနှင့်တော့ ပုံရိပ်တစ်ခါမှမပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

ပြောဖို့ရန် စကားလုံးရှာမရတာဆိုလျှင်ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်။ဆရာ့ကို လူချင်းတွေ့၍စကားပြောချင်သည်။ဆရာတို့ဒေါ်လေးတို့သာ ပုံရိပ်၏ကြိုးစားနေမှုတွေကိုမြင်ရင် ၀မ်းသာပေးကြမှာသေချာသည်။

(ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀ကကံကောင်းတာလား..ကံဆိုးတာလား)

=========================================================================