🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၄၅) မှ အခန်း(၄၈)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၅)

သင်္ကြန်မိုးက ရွာသွန်းလေပြီ။ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည်  အုံ့မှိုင်းလာကာ

ခဲပုပ်ရောင် လွင်ပြင်ကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

တစ်ပေါက်စနှစ်ပေါက်စ မိုးစက်များမှသည် နေရာအနှံ့အပြားသို့ အဆက်မပြတ်ကျဆင်းလာတော့သည်။

ဖုန်ထနေသော လမ်းမကြီးများသည် ရေနှင့်ပက်ဖြန်းလိုက်သလို အငွေ့တလူလူဖြစ်သွားကြပြီး သိပ်သိပ်သည်းသည်းဖြစ်ကုန်ကြသည်။

 သင်္ကြန်၏သင်္ကေတဖြစ်သည့် ပိတောက်ပန်းတို့သည်လည်း အမိန့်သံမပါပဲ နုသစ်စွာပွင့်လန်းချင်လာကြသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ အိမ်ခြေရင်းဘက်ရှိ စံပယ်ရုံတွေပေါ်သို့ကျဆင်းနေသော

မိုးစက်တို့ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

ဒေါ်လေး၏ စံပယ်ပန်းလေးများသည် ဆယ့်နှစ်ရာသီလုံးပွင့်ဖူးကြလောက်အောင်အထိ အပွင့်သန်သည်ဟု ဆိုရမည်။

အိမ်မှာ တကူးတကလာ၀ယ်ကြသူတွေတောင်

ရှိလေသည်။

"မမရေ...မအေးဘူးလား...မိုးတွေပက်မယ်လေ..."

"မပက်ပါဘူးဟာ..အဝေးကြီးရယ်...လေကအရှေ့ဖက်ကနေတိုက်တာထင်တယ်.."

"မမဘာတွေ တွေးနေတာလဲ.."

ပိစိမသည်လည်း ပြူတင်းပေါက်၏တစ်ဖက်တွင်မှီ၍ထိုင်လိုက်လေသည်။ပိစိမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြူတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ

မိုးစက်တွေသည်းထန်စွာ ကျဆင်းနေသော ကောင်းကင်ကြီးအပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အေးစက်စက် ရေပေါက်လေးတွေသည် ပုံရိပ်၏

ပါးပြင်လေးတွေအပေါ်သို့ လာထိနေသောခံစားချက်ကို သိပ်သဘောကျတယ်။

"ငါတို့ပြန်ရတော့မယ်နော်...မနက်ဖြန်တစ်ရက်ပဲ

ရှိတော့တယ်...ဒီကလူတွေအားလုံးနဲ့‌ထပ်ဝေးရအုံးမယ်.."

"အင်း...သမီး‌လည်း...တကယ်ပြန်ရတော့မယ်ဆိုတော့...ရင်ထဲမှာဟာတာတာကြီးဖြစ်ဖြစ်သွားတယ်

...ငိုချင်သလိုပဲ...မမရဲ့ဒေါ်လေးကသိပ်သဘော

ကောင်းတာပဲနော်..တကယ်တော့သမီးကမမနောက်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့လိုက်လာတဲ့ အိမ်ဖော်ပေမဲ့

သမီးကိုလည်း မမနဲ့တန်းတူချစ်ခင်ပေးတယ်..

သမီးရဲ့ဘ၀မှာလေ..အမြဲတမ်းမတူမတန်သလိုပဲ ဆက်ဆံခံခဲ့ရတော့...ဒီနေရာလေးမှာသမီးပျော်နေမိတယ်...."

"ဒါဆိုရင်...ဒီမှာနေခဲ့မလား....ဖွားညိုကိုပြောပြီး

နင့်ကိုအလုပ်ထုတ်လိုက်မယ်လေ...ဒေါ်လေးလည်းကူဖော်လောင်ဖက်ရတာပေါ့...လစာလိုချင်ရင်လည်းပေးမယ်...ဒါမှမဟုတ်မိသားစုလိုနေချင်ရင်လည်း...နေလို့ရတယ်...ဘယ်လိုလဲ..."

"ဟင့်အင်း...သမီးကမမရဲ့နောက်ကိုပဲအမြဲလိုက်နေမှာ...မမလိုအပ်တာတွေကိုဖြည့်ဆည်းပေးချင်တာ..

"ဟုတ်ပါပြီ..ဒါဆိုလည်းတို့နဲ့ပဲ ပြန်လိုက်ခဲ့တော့...

တစ်ခုတော့ရှိ‌တယ်နော်...ဒီမှာကဟိုမှာလောက်

မပင်ပန်းဘူး...ဒေါ်လေးကလည်းနင့်ကိုတူမအရင်းလို စောင့်ရှောက်မှာ သေချာတယ်..."

"သမီးက..မမရှိတဲ့‌နေရာမှာပဲနေမှာပါဆို..."

"ပြီးရော...."

နွေးထွေးကြင်နာတတ်လွန်းသော မမ၏မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး ပိစိမပြုံးလိုက်မိသည်။

အရမ်းကို စိတ်ထားလှလွန်းလို့ လူလေးကလည်းဖြူစင်ပြီး လှလွန်းနေတာပေါ့။

မြန်မာ၀မ်းဆက်ရင်စေ့လက်ပျက်လေးကိုမှ

အပေါ်ကနေဆွယ်တာလက်ရှည်လေးကို ထပ်၀တ်ထားသောကြောင့် သိမ်မွေ့နူးညံ့လွန်းနေသည်။

ဆရာဆိုတဲ့လူရယ် ခင်ဗျားသိပ်ကံကောင်းပါတယ်။

မမလိုလူတစ်ယောက်က လူတိုင်းအပေါ်မှာကြင်နာသနားတတ်ပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ

နင့်နင့်နဲနဲ ချစ်မြတ်နိုးတတ်တဲ့လူပါ။

ခင်ဗျားသာ မမရဲ့‌ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကိုမြင်နိုင်ရင်

ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ ကံအကောင်းဆုံးလူဖြစ်လာလိမ့်မယ်။

"မမနဲ့ဆရာ့ရဲ့ အခြေအနေကဘယ်လိုရှိပြီလဲ..."

"ဒီအတိုင်းပါပဲ...."

"ဟင်...မမရဲ့စကားကြီးကလည်း ဘယ်လိုကြီးတုန်း

ဒီအတိုင်းပါပဲဆိုတော့...မမကပြန်ရတော့မယ်လေ...

မြန်မြန်မလှုပ်ရှားရင် သူများနောက်ကိုပါသွားမှာပေါ့.."

ပိစိမ၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်ပြုံးလိုက်မိသည်။

မိုးကောင်းကင်ပေါ်သို့ မျက်တောင်မခတ်စတမ်းငေးကြည့်နေမိရင်းမှ ရင်ထဲမှာလည်း၀မ်းနည်းလာသလို ခံစားနေရသည်။

"ခံစားချက်ဆိုတာ လုပ်ယူလို့မရဘူးဟ...ဆရာက

ငါ့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုမြင်သလဲဆိုတာငါမသိဘူး...

လူနှစ်ယောက်လုံးနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ဆက်ဆံရေး

တစ်ခုမှာငါ့တစ်ယောက်တည်းဘက်ကနေ ရင်ခုန်ရုံနဲ့ပြီးတာမှမဟုတ်ပဲ...သူကရောငါ့ကိုရင်ခုန်နေတာမဟုတ်ရင် ငါဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး...

ငါသူ့ကိုချစ်ပေမဲ့...သူငါ့ကိုပြန်မချစ်လည်းရတယ်

သူငါ့အပေါ်မှာ အထင်သေးသွားမှာမျိုးတော့

ငါမဖြစ်ချင်ဘူး...

ဒါကြောင့်အခုလက်ရှိ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို

ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထားလိုက်တာကောင်းမယ်လို့ထင်တယ်...

ဖူးစားဆိုတာက လူ့ပြည်ကအပ်တစ်စင်းနဲ့ဗြမ္မာ့ပြည်ကအပ်တစ်စင်းထိတဲ့အချိန်လို့ပဲ ပြောရမလား

ဖူးစာမပါရင် ငါတို့တွေဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး...

တွဲပြီးသားလက်တွေတောင် ပြန်ပြတ်တောက်ကြရသေးတာပဲလေ...

နောက်ပြီး..ငါကငါ့ရဲ့အချိန်အခါတစ်ခုကိုသိတယ်..

ငါ့အသက်ကအရမ်းငယ်လွန်းသေးတယ်..

ဆရာ့အပေါ်မှာထားတဲ့ ငါ့ရဲ့ခံစားချက်ကိုလည်း

ငါသချာပြန်စမ်းစစ်ရအုံးမယ်..ဝေးကွာသွားတဲ့အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုမှာသူ့ဘက်မှာလည်းတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ လက်တွဲသွားနိုင်သလို

 ငါ့ဘက်မှာလည်း သူ့ကိုမေ့သွားနိုင်တာပဲလေ

...တကယ်လို့ ဒီအရာတွေတစ်ခုမှ ဖြစ်မလာဘူးဆိုရင်တော့...ဖူးစာရေးနတ်မင်းကြီးဟာ 

ငါတို့နှစ်ယောက်ကိုသေချာပေါက် ချည်နှောင်ပေးထားတာလို့သတ်မှတ်လိုက်မယ်..."

"ဒီလိုဆိုတော့ မမရဲ့အတွေးကသဘာ၀ကျပါတယ်

...ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အတင်းလုပ်ယူတိုင်းလည်း

ရတာမှမဟုတ်ပဲ...ဒါပေမဲ့မမပြောသလိုဆို 

မမကသူ့ကိုတကယ်ချစ်တာလား..မချစ်တာလား..."

"ချစ်တယ်လို့တော့ထင်တာပဲ...ငါလည်းသေချာ

မသိဘူး...ငါတို့အရွယ်ကစိတ်ကစားတတ်တဲ့အရွယ်လို့ လူတိုင်းကပြောနေကြတော့...ငါလည်းကိုယ့်ကိုကိုယ်တောင် သံသယ၀င်ချင်နေပြီ..."

"မမကလည်း...အသက်အရွယ်နဲ့ဘာဆိုင်လည်း..

အသက်အရွယ်ဆိုတာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုပါပဲ...

အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ အတွေ့အကြုံများပြီး ရင့်ကျက်လာတာပဲရှိတာ  အချစ်မှာအတွေ့အကြုံ

မရှိရင်တော့ သမီးရည်းစားကိစ္စမှာ ဆယ်ကျော်သက် ဖြစ်နေအုံးမှာပဲ...."

"ဟား...ဟား...ဟုတ်ပါတယ်...ဟုတ်ပါတယ်...

ငါကရည်းစားတော့ထားကြည့်ချင်ပါတယ်...

ဒါပေမဲ့ ရည်းစားထားရင်အနမ်းခံရတာတို့ဘာတို့ဖြစ်လာမှာကို ကြောက်တယ်ဟ..."

"ဟား...မမကလည်း...ရည်းစားထားပါတယ်ဆိုမှ

ဟိုကအလှကြည့်နေမလား..သမီးရည်းစားတို့သဘာ၀...နမ်းတာတော့ရှိမှာပေါ့...သမီးဆိုရင်လေ

..မမနေခြည်ကြည့်တဲ့ကိုရီးယားကားတွေကို

သူ့အခန်းမှာသန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်းနဲ့ ချောင်းကြည့်ဖူးတယ်သိလား...မင်းသားနဲ့မင်းသမီးက ဟိုဒင်း...

မရိုသေ့စကားမမရယ်...ဒါချင်းနမ်းနေတာမရွံဘူးလားမသိဘူး...တွေးရင်းနဲ့တောင်အံချင်လာပြီ...

ဒါပေမဲ့ ကြည့်လို့တော့ကောင်းတယ်..ဟိ..ဟိ..."

ပိစိမက သူ့နှုတ်ခမ်းကို လက်နဲ့ဖိပြပြီးပြောပြတာကြောင့် ပုံရိပ်မှာမျက်လုံးတွေပြူးသွားသလို 

ရယ်လည်းရယ်ချင်မိသည်။

ဒါဆို ပြင်ပအတွေ့အကြုံရှိထားအောင် အရင်ဆုံး

ကိုရီးယားကားတွေကို ကြည့်ထားသင့်တာလား။

ဒါလည်းမဟုတ်သေးပါဘူး။

ပုံရိပ်ကတော့ မရပါဘူး။ရည်းစားထားလို့

ရည်းစားကလာနမ်းရင် နမ်းတဲ့နှုတ်သီးကိုဖြတ်ရိုက်ပစ်မယ်။

"မမသိလား...တစ်ခါလေ...အန်တီယဉ်တင့်တို့အခန်းရှေ့ကနေဖြတ်လျှောက်တော့ အခန်းထဲမှာရန်ဖြစ်နေကြတာထင်လို့ တံခါးကလည်းဟနေတာနဲ့ချောင်းကြည့်လိုက်တာ..ဦးခန့်ကြီးကအန်တီယဉ်တင့်ကို နမ်းလိုက်တာနဲ့ကြုံရော..ပိစိကတော့မီးဖိုချောင်ထဲကို တစ်ချိုးတည်းပြေးမိတော့တာပဲ..."

"ဟား...ဟား...နင်ကချောင်းကြည့်တဲ့နေရာမှာတော့ ဆရာကြီးပဲနော်.."

"ဟဲ..ဟဲ...အတွေ့အကြုံဆိုတာ..ရတဲ့နေရာမှာယူထားရတာလေ..."

"အေးပါ...ဆရာမကြီးရဲ့စကားကိုမှတ်ထားပါ့မယ်..."

"မှတ်ထား...မှတ်ထား..နောက်လည်းမသိတာရှိရင်လာမေး..."

"အမယ်လေး.…"

ပိစိမနှင့် ပုံရိပ်သည်ဒီလိုပွင့်လင်းသောစကား၀ိုင်းမျိုးကို တည်ဆောက်နိုင်သည်အထိရင်နှီးခင်မင်မိနေလေပြီ။ဒေါ်လေးဆီမှာ နေခဲ့လို့သာပြောနေ‌မိပေမဲ့ ပိစိမသာမရှိရင်ပုံရိပ်လည်း နေတတ်မည်မထင်ပေ။

မိုးစက်ကလေးများကို ကြည့်မိပြီး နေ့လည်ကအတူယှဉ်ထိုင်မိစဉ် အနီးကပ်တွေ့ခွင့်ရလိုက်သည့်

ဆရာ့ပါးပြင်လေးကို တွေးကြည့်လိုက်မိတော့

ရင်ခုန်နေမိသည်။

ဟင်...ငါဘာတွေတွေးနေတာလဲ...

===========================

"မမရေ...ပိတောက်ပန်းတွေပွင့်နေပြီ....."

ပိစိမ၏အော်သံကြောင့် ဒေါ်လေးနှင့်အတူမီးဖိုထဲတွင် ကူလုပ်ပေးနေမိရင်းမှ လူတွေလန့်ဖြန့်သွားလေသည်။

"မမရေ..."

"ဟဲ့...ငါဒီမှာ..."

မီးဖိုထဲကနေ အသံလှမ်းပေးတော့ မီးဖိုထဲသို့ပြေးလာပြန်သည်။အိမ်ကသစ်သားအိမ်ပါဆိုနေမှ

တစ်အိမ်လုံးလည်း သူ့ခြေသံတွေချည်းပဲ။

"မမ...ပိတောက်ပန်းတွေပွင့်နေပြီသိလား...."

"ဟဲ့...နေ့လည်ဆယ့်နှစ်လောက်ကမှမိုးရွာတာလေ...

အခုမှလေးနာရီပဲထိုးသေးတယ်...ချက်ချင်းကြီး

ပန်းကထပွင့်လာပါ့မလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်ဆိုနေ...ဒီမှာတွေ့လား...

လမ်းကဖြတ်သွားတဲ့အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်

 ခူးလာတာတွေ့လို့ဘယ်အိမ်မှာလည်း မေးပြီးသွားခူးလာတာ..."

ပိစိမသည်သူ့အနောက်တွင်ဖွက်လာသော ပိတောက်ပန်းခိုင်ကြီးကို ‌ပြလိုက်သောအခါ

ပိတောက်ပန်းရနံ့လေးသင်းသွားသလို ဒေါ်လေးနှင့်ပုံရိပ်လည်း အံ့ဩသွားရသည်။

ပိတောက်က မိုးရွာပြီးနောက်နေ့လောက်မှ

ပွင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။

"ရော့...မမနဲ့ဒေါ်လေးကတစ်ယောက်နည်းနည်းဆီပန်ကြ သမီးကကျန်တာကိုဘုရားအိုးထိုးလိုက်အုံးမယ်..."

ပုံရိပ်နှင့်ဒေါ်လေး၏ လက်ထဲသို့ပန်းခက်တွေကို ပေးခဲ့ကာကျန်တာကိုပြန်ပွေ့ပိုက်၍ အိမ်ရှေ့ခန်းသို့ပြေးထွက်သွားပြန်လေသည်။

ပိစိမက ကလေးတစ်ယောက်လိုပါပဲလား။

ဒါပေမဲ့ သူကစကားပြောကောင်းတယ်။

သူတစ်ပါး စိတ်ချမ်းသာအောင်လည်း

သိပ်ပြောတတ်တဲ့ကောင်မလေး။

"အော်...ပုံရိပ်ရေ...ဒေါ်လေးမေ့နေတာ...

မနက်ဖြန်ဥပုဒ်နေ့မှာ...ကျောင်းမှာမနက်ဖက်

အစာပြေအတွက်လှူဖို့လုပ်ထားတာ...သမီးရဲ့ဆရာကိုတောင် နေ့ခင်းကအလှူငွေနှစ်သိန်းပေးလိုက်မလို့ မေ့သွားတယ်..သွားပေးပေးစမ်းပါကွယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့...သမီးသွားပေးပါ့မယ်...ဒေါ်လေးရဲ့သေတ္တာထဲကနေပဲ ပိုက်ဆံကိုယူလိုက်ရမလား..."

"အေး...အေး...ယူလိုက်..."

ဒေါ်လေးဆီမှ ခွင့်ပြုချက်ရသည်နှင့် ပိုက်ဆံကိုသွားယူလိုက်ပြီး  ဆွယ်တာလေးကိုထပ်၀တ်လိုက်ကာ

ပိစိမပေးသော ပိတောက်ပန်းလေးကိုလည်း

ကလစ်နှင့်ထိုးပန်လိုက်သည်။

ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ဆံပင်‌ရှည်လေးကို အရှေ့သို့ချကာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

🎶ပါးပြင်မှာ...သနပ်ခါးလေးနဲ့🎶

🎶ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာကွာ..."🎶

🎶သူများတွေထက် မထင်မရှားလည်းပဲ🎶

🎶ကိုယ့်အတွက် လမင်းလေးပါ🎶

🎶အမြဲတမ်းပြုံးနေလိုက်ပါ🎶

🎶ရိုးရိုးလေး မင်းမျက်နှာ🎶

🎶ကမ္ဘာကျော်တောင် မမှီနိုင်ဘူးကွာ...."🎶

အုတ်ခုံမှာ ထိုင်၍သီချင်းညည်းနေသော အုပ်စုကြောင့် လမ်းလျှောက်ရင်းနှင့် ခြေလှမ်းတွေတောင်မှားချင်သည်။

ကိုယ်ကလည်း သနပ်ခါးလူးထားတဲ့အပြင် 

မြန်မာ၀မ်းဆက်နဲ့ဆိုတော့ သုတို့၏သီချင်းနှင့်က ကွက်တိဖြစ်နေသည်။

ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက်လှမ်းပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ရောက်မှသာစိတ်အေးရတော့သည်။

ကျောင်းထဲတွင်တော့ ဥပုဒ့်နေမို့ ညနေစောင်းနေပြီဆိုပေမဲ့ ဥပုဒ်သည်တွေလည်း တစ်ယောက်စ

နှစ်ယောက်စရှိနေလေသည်။

ဆရာ့အခန်းသို့ သွားကြည့်လိုက်တော့လည်း

ဆရာကရှိမနေ၍ ကျောင်းဆောင်ကြီးဘက်သို့သာ လျှောက်လာလိုက်သည်။

ကံကောင်းချင်တော့ ကျောင်းဆောင်ပေါ်ကနေဆင်းလာသော ဦးဇင်းပြုံးချိုနှင့် ဆုံလေသည်။

"ဦးဇင်း...ဆရာနေမျိုးရော..."

"ဘာကိစ္စရှိလို့လည်းဒကာမလေးရဲ့...နေမျိုးကငရုတ်သီးမုန့်တွေကုန်နေလို့ ဈေးထဲကိုသွားတယ်..."

"ဟာ...ဒါဆိုရင်လည်းမနက်ဖြန်ဥပုဒ်အတွက်...

မနက်စာလေးလှူဖို့ ဒေါ်လေးကပိုက်ဆံပေးခိုင်းလိုက်လို့..ဆရာ့အစားဦးဇင်းယူထားပေးလို့မရဘူးလား..."

"ဟာ..ဒါတော့မဖြစ်ဘူးကွဲ့...စာရင်းကနေမျိုးဆီမှာ

ဒီကိစ္စတွေကနေမျိုးကိုပဲ အပ်ထားတာလေ...

ခဏလေးပဲ စောင့်လိုက်ပါကွယ်...ခဏနေရင်ပြန်ရောက်တော့မှာပါ..."

"ဒါဆိုလည်း တပည့်တော်ဆရာ့အခန်းအရှေ့ကနေပဲ သွားစောင့်နေလိုက်မယ်..."

"အေး...အေး..."

ပိုက်ဆံနှစ်သိန်းကိုပိုက်ပြီး ဆရာ့အခန်းအရှေ့မှာ စောင့်နေမိပေမဲ့ မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကြာသည်အထိ ရောက်မလာသေးသောကြောင့်

မတ်တပ်မရပ်နိုင်တော့၍ ဆရာ့အခန်းထဲသို့

၀င်လိုက်ကာစာရေးခုံဘေးနားမှာ အသင့်ရှိနေသောခုံလေးပေါ်သို့ ထိုင်၍နားနေမိသည်။

ခုံပေါ်သို့ မေးထောက်ပြီး ဆရာ့အခန်းကို

လိုက်ကြည့်နေမိရာ ရာသီဥတုကလည်းအေးစက်စက်ဖြစ်နေသလို အခန်းကလည်းတိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၍ လူကငိုက်မြည်းချင်လာသည်။

"ဆရာလာရင်တော့ ငါ့ကိုနှိုးလောက်မှာပါ..."

မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ချလိုက်ပြီး စာရေးခုံပေါ်မှာပဲ လက်မောင်းပေါ်သို့ ပါးကိုတင်ကာအိပ်လိုက်မိတော့သည်။ထိုစဉ်ပုံရိပ်၏ အာရုံထဲ၍ဘုန်းကြီး

ကျောင်း၏ရေကန်နဘေးက ပိတောက်ပင်ကြီးသည် ပိတောက်ပန်းဝါဝါလေးတွေ အုံလိုက်ခဲလိုက်ပွင့်နေခဲ့သည်။

ချူတံနှင့် ခူးယူပေးသူမှာ ဆရာနေမျိုးဖြစ်ပြီး

ဆရာကပုံရိပ်၏ဆံထုံးပုံ့ပုံ့လေးတွင် ပိတောက်ပန်းလေးများကို တယုတယပန်ပေးနေလေသည်။

ရှက်မျက်နှာလေးနှင့် ပန်းရောင်သန်းနေသော

ပါးပြင်လေးပေါ်သို့ ဆရာ့၏လက်သွယ်သွယ်လေးများက တိုးခိုက်ကာထိကိုင်လာသောအခါ

လျှင်မြန်စွာခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိတော့ဆရာသည်ပုံရိပ်၏ မေးဖျားလေးမှ ‌မျက်နှာလေးကိုမော့ပင့်လိုက်ပြီး ၀င်းမွှတ်သောပါးပြင်လေးကို အနမ်းနုနုလေးများ ခြွေချလိုက်ကာ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ဆွဲခေါ်ရင်း ထွေးဖက်ထားလေသည်။

"ပုံရိပ်!!!!!တောက်!!!ပုံရိပ်...နင်ထစမ်း..."

နားထဲမှာ တက်ခေါက်သံတွေရော ခပ်ဆောင့်ဆောင့်အော်ခေါ်သံကိုပါ ကြားလိုက်ရ၍အိပ်မက်တွေလည်း လွင့်ပြယ်ကုန်ကာမျက်လုံးကိုအမြန်ပွတ်ပြီး ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်၏ဘေးနားမှာ

ဆရာကရပ်နေပြီး အနောက်ဘက်မှာဟိန်းကိုက 

ဒေါသမျက်လုံးများနှင့် ကြည့်၍လက်ကိုအတင်းဆောင့်ဆွဲ၍ ခေါ်နေလေသည်။

"ဟိန်းကို....ပုံရိပ်ကိုဒီလိုအကြမ်းပတမ်းမဆက်ဆံပါနဲ့..."

"အမယ်လေး...."

ဆရာ့ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်သောကြောင့်

ပုံရိပ်ထအော်လိုက်မိလေသည်။အာရုံကြောတွေ

ပွင့်ထွက်သွားမတတ်ဖြစ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ ဟိန်းကိုအား မော့ကြည့်လိုက်တော့

သူမျက်နှာသည်ဒေါသအရှိန်နှင့် ပိုခက်ထန်နေသည်။

ဆရာ့ကိုလည်း ဆွဲထိုးတော့မလိုမျက်နှာပေးနဲ့ လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ ပြောနေတာများ ကြောက်ဖို့တောင်ကောင်းသေးသည်။

"ကျုပ်ကကြမ်းတမ်းပေမဲ့ ခင်ဗျားလိုတော့

မယုတ်မာဘူး...ကျုပ်သူငယ်ချင်းကိုတော့

ကျုပ်ကာကွယ်ရမှာပဲ...နောက်တစ်ခါပုံရိပ်ကို

ထိပါးလာရင်...ကျုပ်အဆိုးမဆိုနဲ့...

ကြောင်သူတော်ကြွက်သူခိုး....လာ...ပုံရိပ်..."

"ဟိန်းကို နင်ဘာဖြစ်နေတာလည်း...ငါဆရာ့ကိုအလှူငွေနှစ်သိန်းလာပေးတာ..."

"ဒီပိုက်ဆံလား...ဆရာယူထားလိုက်ပါ့မယ်...."

"ခင်ဗျားကိုခင်ဗျား...ဆရာလို့မပြောပါနဲ့...

ကျုပ်ရွံလွန်းလို့....ပုံရိပ်...နင်လာခဲ့..."

ဆရာ့ကို ရက်စက်တဲ့စကားလုံးတွေရွေးသုံးပြီး 

ပြောခဲ့ကာ ပုံရိပ်ကိုလည်းကျောင်းရှေ့သို့ အတင်းဆွဲခေါ်လာလေသည်။ရုန်းကန်ချင်ပေမဲ့ ဥပုဒ်သည်တွေလည်း ကျောင်းထဲမှာရှိတာကြောင့် ပုံရိပ်သူ့ကိုဒေါသထွက်စွာနှင့်ပဲ ကျောင်းအရှေ့ထိလိုက်လာခဲ့မိသည်။

"နင်ငါ့ကို အခုလွတ်...မိုက်ရိုင်းတဲ့အကောင်..."

"ဘာ...ငါကမိုက်ရိုင်းတယ်ဟုတ်လား...အေး..

ငါကရိုင်းပဲရိုင်းတာ...သူ့လိုမယုတ်မာဘူး...

သူကမှကိုယ်မွေးတဲ့ကြက်ကို ကိုချက်စားချင်တဲ့...

အယုတ်တမာကြီး...."

"နင်နော်...နင်ဆရာ့ကိုအဲ့လိုမပြောနဲ့...နင်အခုချက်ချင်းဆရာ့ကို ပြန်သွားတောင်းပန်...

နင်အရမ်းတရားလွန်တယ်...ဆရာ့လိုသဘောထားပြည့်၀ပြီး..အားလုံးအပေါ်မှာကောင်းတဲ့

လူကောင်းတစ်ယောက်ကို...နင်အခုဆက်ဆံလိုက်တဲ့ပုံက...သိပ်ရမ်းကားလွန်းတယ်..."

"ဟား...ငါကရမ်းကားတယ်ဟုတ်လား...နင့်ကိုသူဘာလုပ်လိုက်လည်း...နင်တကယ်မသိဘူးလား...

ငါ...ငါဟာ...ပြောလိုက်ရင်မကောင်းရှိတော့မယ်..."

"မကောင်းရင်လည်း ပြောမနေနဲ့တော့...ငါကတော့ဆရာ့ကိုသွားတောင်းပန်မယ်...."

"နင့်ပါးကိုနမ်းလိုက်တဲ့လူကို နင်ကသွားတောင်းပန်မယ်ဟုတ်လား...."

"ဘာ....!!!!နင်ဘာပြောလိုက်တယ်...."

ဟိန်းကို၏စကား‌ကို ပုံရိပ်တကယ်ကိုနားမလည်ပေ။ဆရာကပုံရိပ်ကို နမ်းလိုက်သည်တဲ့။

ဘယ်တုန်းကလည်း အိပ်မက်ထဲမှာလား။

မဖြစ်နိုင်တာ ။ဆရာကဒီလိုလုပ်မဲ့လူမှမဟုတ်တာ။

ပုံရိပ်ကို ဆရာကတပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ

မြင်တာပါ။ဟိန်းကိုအမြင်တွေဘာတွေ မှုန်သွားတာလား။ဒါမှမဟုတ် အမြင်မှားနေတာများလား။

"ဟိန်းကို...နင့်မျက်လုံးကိုသွားပြီးစမ်းသပ်ကြည့်ပါလားဟင်...အဝေးမှုန်နေသလား...."

"အရူးမ...ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ...."

"ဟဲ့...နင့်မျက်လုံးတွေမှုန်နေလို့သာ မဟုတ်တာတွေလျှောက်မြင်တာပေါ့...ဥပမာဆရာကငါ့ဘေးနားကပစ္စည်းတစ်ခုခုကို လှမ်းယူလိုက်တာကို နင်ကအမြင်မှားတာမဖြစ်နိုင်ဘူးလား..."

"အရူးမ...သူကလည်းယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲနော်...အသက်လည်းငါတို့ထက်၇နှစ်လောက်ပဲကြီးတာ....နင်သူ့ကိုသိပ်ယုံမနေနဲ့...ငါလည်းသူ့ကိုလေးစားခဲ့ပေမဲ့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကိုတော့လုံး၀လက်မခံနိုင်ဘူး...."

"ဒါဆို...နင်ပြောနေတာကတကယ်ပေါ့....

ဆရာကငါ့ကို..."

"မယုံဘူးလား...မယုံရင်ငါပြန်လုပ်ပြရမလား..."

"သေနာ...ပါးရိုက်ပစ်မှာနော်..."

ဟိန်းကို၏မျက်နှာတည့်တည့်ကို လက်ဝါးထောင်ပြခဲ့လိုက်ပြီး အိမ်သို့မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ပေါ်သို့ အမြန်ပြေးတက်လိုက်ပြီး အိပ်ယာထဲတွင်ခေါင်းကိုမှောက်ကာ ယခုမှရှက်အားပိုနေမိသည်။

"တကယ်ကြီးလား...အိပ်မက်လို့ထင်နေခဲ့တာ...

ဘယ်လိုမှမနေသလိုပဲ...အာ...ဘာတွေတွေးနေတာလဲ..."

ကိုယ့်ဘာသာစကားတွေပြောရင်းနှင့် ပါးပြင်တွေပါပူတက်လာလေသည်။

တကယ်ဆိုရင် ဆရာကဘာလို့ပုံရိပ်ကို နမ်းတာလဲ။

ဆရာက ပုံရိပ်ကိုချစ်ကြောင်း၊ကြိုက်ကြောင်းလည်း မပြောသလိုစိတ်၀င်စားတဲ့ အရိပ်အယောင်တောင်မပြဖူးပဲ ဘာကြောင့်နမ်းရတာလဲ။

သူ့အခန်းထဲမှာ ၀င်အိပ်နေတဲ့မိန်းကလေး၊

သူခူးချင်ရင် အချိန်မရွေးရတဲ့ပန်းတစ်ပွင့်ဆိုပြီး အထင်သေးလို့ ဒီလိုပြုမူလိုက်တာလား။

ဆရာ့ရင်ထဲမှာရော ဘာတွေတွေးနေမလဲ။

ပုံရိပ် သိသလောက်တော့ဆရာက ဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ပုံရိပ်ကိုသူခေါ်တာမရလို့ စိတ်‌ဆိုးပြီးဆွဲခေါ်ရင်တောင် လက်ဖဝါးကနေမကိုင်ပဲ ‌လက်ကောက်၀တ်ကနေပဲကိုင်ဖူးတယ်။

ဒါတောင် နှစ်ခါလားပါပဲ။

အခုလို နမ်းလိုက်တာကြတော့ ဆရာနေမျိုးမှ ဟုတ်ရဲ့လား။

ဆရာ့ကို သွားမေးရအောင်လည်း ပုံရိပ်ကအရှက်မဲ့နေရာကျမှာပေါ့။

"မမ...ပိုက်ဆံသွားပေးပြီးပြန်လာတာလား...."

"အေး...."

"ဆရာနေမျိူးနဲ့ရော...တွေ့ခဲ့ရဲ့လား..."

"အင်း..."

"မမဘာဖြစ်နေတာလဲ...."အေး.."နဲ့"အင်း.."နှစ်လုံးပဲပြောတတ်တော့တာလား...ဆရာနဲ့ဘာဖြစ်လာလို့လဲ..."

"ဟာ...နင်နော်...ငါနဲ့ဆရာကဘာဖြစ်စရာအကြောင်းရှိလို့လဲ..."

ပိစိမကို အနီးမှာရှိနေသောခေါင်းအုံးနဲ့လှမ်းပေါက်ပစ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကိုဖိကိုက်ထားလိုက်မိလေသည်။ရင်ခုန်ရလွန်းလို့ ရူးရပါတော့မယ်။

ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလည်း ဆရာရေလို့သာ

သွားအော်ပြောလိုက်ချင်တော့သည်။

"ပိစိမ...တကယ်လို့ဟာ...သူစိမ်းယောက်ကျား

တစ်ယောက်က သူနဲ့ချစ်သူတွေမဟုတ်တဲ့မိန်းကလေးကို အိပ်နေတဲ့အချိန်ပါးကိုခိုးနမ်းမယ်ဆိုပါစို့...အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လို့ထင်လဲ..."

"နမ်းချင်လို့ နမ်းတာပေါ့..."

"ဟာ...အရူးကိုမေးမိတာမှားပါတယ်ဟယ်..."

"ဟား..ဟား...သမီးကစတာပါနော်...စဉ်စားကြည့်လေမမရယ်...ချစ်သူလည်းမဟုတ်ဘူးဆိုတော့...

အဲ့ဒီ့ကောင်မလေးက ချစ်စရာ‌ကောင်းလို့နမ်းတာဖြစ်နိုင်သလို...ကြိုက်နေလို့လည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ..."

"အဲ့ဒါတွေ တစ်ခုမှမဟုတ်ဘူးဆိုရင်ရော.…

နမ်းပြီးတော့မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရင်ရော..."

"အဲ့ဒါကတော့ အထင်သေးလို့ပေါ့...လုပ်လို့ရလို့လုပ်တာ..."

"ဟင်...ဟုတ်လား.."

"မမရုပ်ကြီးကလည်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ...မဟုတ်မှ

...မမကအနမ်းခံလိုက်ရလို့လား..."

"မဟုတ်...မဟုတ်ပါဘူး..စိတ်ထဲမှာပေါ်လာလို့လျှောက်မေးတာ...ငါကဖြစ်စရာလား..ငါ့ကိုလာ

နမ်းကြည့်ပါလား...ပါးရှစ်စိပ်ကွဲသွားမှာပေါ့..."

"ဆရာနေမျိုးဆိုရင်ရော..."

"ဟင်...."

"အဲ...မဖြေနိုင်တော့ဘူးမဟုတ်လား...လူတွေဟာကိုယ်ချစ်တဲ့လူရှေ့မှာဆိုရင် အလိုလိုနေရင်းအရှုံးပေးရတော့တာပဲနော်...လူတစ်ယောက်ကိုဘယ်တော့မှသဲသဲလှုပ်ချစ်မပြနဲ့...အဲ့လူကအချစ်ခံရလွန်းလို့ ကိုယ့်တန်ဖိုးကိုမသိပဲ...ကိုယ့်ကိုအနိုင်ယူလာယုံတင်မကဘူး...ကိုယ့်အချစ်ကိုပါတန်ဖိုးထားဖို့မေ့သွားလိမ့်မယ်...

ပိစိမရဲ့အမေကသက်သေပဲလေ...

အဖေ့ကိုချစ်လွန်းလို့ ဆိုးသမျှသည်းခံပြီးနေခဲ့ပေမဲ့

ဖောက်ပြန်ခြင်းပဲ ပြန်ရလိုက်တယ်...

ချစ်တော့ချစ်..ဒါပေမဲ့အနှစ်ချည်းပဲမပေးနဲ့..."

အရူးစကားက ဒီတစ်ခါတော့မှတ်သားစရာကောင်းနေပြန်ရော။သူ့အမေရဲ့အဖြစ်ကို ဥပမာယူပြီးပြောနေပေမဲ့ ဆရာနေမျိုးကသူ့အဖေလိုမှမဟုတ်တာ။

ပုံရိပ် တစ်ခုပဲသိချင်တယ်။

ဆရာ..ဘာလို့ပုံရိပ်ကိုနမ်းတာလဲ..

ဟိန်းကိုက ပုံရိပ်ကိုအတင်းဆွဲခေါ်‌တဲ့အချိန်မှာဆရာသည်နေရာမှာပဲ ရပ်မြဲရပ်နေခဲ့တယ်။ဘာတုန့်ပြန်မှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ဟိန်းကို၏ ရင်းသီးလွန်းသောစကားတွေကိုလည်း ပြန်မချေပခဲ့တဲ့အပြင် ပုံရိပ်ကိုကြည့်နေခဲ့တဲ့ ဆရာ့မျက်၀န်းတွေသည် အားနာစိတ်၊သိမ်ငယ်စိတ်နဲ့အတူ ညှိုးနွမ်းနေခဲ့တယ်။

(စာရေးသူ..ဆောင်းငွေ့ဝေ)

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

နမ်းရင် နှုတ်သီးကိုဖြတ်ရိုက်မယ်ဆိုတဲ့ 

အမကြီးကရိုက်ချိန်တောင်မရလိုက်ပါလား😁

(အမှားပါရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်...

ဖတ်ရတာ ရင်ထဲမရောက်ပါက အရေးအသား

ညံ့သေးလို့ မှတ်ပါနော်)❤️

ဖတ်ရှုသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်..

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၆)

"ဒေါ်လေးရေ..ထမင်းချိုင့်တွေထည့်ပြီးသွားပြီ .."

"ဟဲ့..ထမင်းချိုင့်ကဘာလုပ်ဖို့ထည့်တာလဲ.."

"ဟာ..ဒီနေ့ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာတစ်နေကုန်နေမှာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟယ်..ပုံပုံကတော့လုပ်ပြီ ပိစိမကလည်းပြောပြထားတာကိုမတားဘူးလား..…ကျောင်းဆင်းဥပုဒ်ပဲစောင့်မှာလေ..ကလေးတွေနဲ့ကျောင်းမှာတစ်နေကုန်နေလို့ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ..."

ဒေါ်လေးသည်ပိစိကိုတစ်လှည့်ပုံရိပ်ကိုတစ်လှည့်ကြည့်၍ ဥပုဒ်သွားစောင့်ခါနီးတောင်ဆူနေလေတော့သည်။အစကတော့သင်္ကြန်အတက်နေ့မို့ကျောင်းမှာ သုံးနာရီ၊လေးနာရီလောက်အထိနေမည်ဟုစဉ်းစားထားခဲ့တာပါ။

အခုတော့ဟိုဂျိုလေးနှစ်ကောင်ကြောင့်ပျက်လေပြီ။

"အဲဒါဆိုလည်း..အိုးထဲကိုပဲပြန်ထည့်လိုက်တော့မယ်...သမီးတို့ကဥပုဒ်စောင့်တော့ကလေးတွေကဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ

"..ကျောင်းကိုပဲခေါ်သွားရတော့မှာပေါ့..

အမယ်လေး...သူတို့လည်းဥပုဒ်စောင့်တတ်ပါတယ်

..တရားနာတဲ့အချိန်ကြရင်သူ့အလိုလိုငြိမ်နေကြလိမ့်မယ်..ဒါပေမယ့်တစ်နေကုန်တော့နေလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး.."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..အဲဒါဆိုလည်းအိုးထဲကိုဟင်းတွေအကုန်ပြန်ထည့်လိုက်တော့မယ်.."

ချိုင့်ထဲသို့ထည့်ပြီးသားဟင်းတွေ၊ထမင်းတွေကို

အိုးထဲသို့ပြန်ထည့်နေရသောအခါ ပိစိမသည်ဘေးမှာတစ်ခစ်ခစ်နှင့်ထိုင်ရယ်နေလေတော့သည်။

"ဘာရယ်တာလဲ.."

"..အော်..တို့မမကဘာကြောင့်ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာတစ်နေကုန်နေချင်သလဲဆိုတာသိနေလို့ပေါ့..."

"..ပိစီမနော်ငါ့ကိုရန်လာမစနဲ့ဥပုဒ်နေ့ကြီးကိုကျောင်းမှာတစ်နေကုန်နေချင်မှတော့ ကုသိုလ်လိုချင်လို့ပေါ့..တစ်ခြားဘာဖြစ်နိုင်ဦးမှာလဲ..."

"..အဲ့တာတော့ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်အသိဆုံးနေမှာပေါ့.."

"သိချင်ဦးဟယ်.."

"အာ့..ဟာ..ဥပုဒ်သည်ကြီးကလည်းဒေါသကြီးပဲဟေ့"

"..အေးဒါကလက်ဆစ်ပဲရှိသေးတယ်..နောက်တစ်ခါဆိုရင်ယောက်မစာမိမယ်..*

"ဟဲ...ဟဲ..စတင်ဟာကို..မမကလည်းစိတ်ကြီးပဲ."

ပိစိမနဲ့တစ်ပွဲတစ်လမ်းနွှဲလိုက်ပြီးနောက်

ယောဂီဝတ်စုံကိုလဲဝတ်လိုက်ပြီးဘုန်းကြီးကျောင်းသို့မိသားစုလိုက်ထွက်လာမိကြလေသည်။

ရေပက်နေကြသော ကလေးတွေလည်းရှိနေကြ

သလို့ ပုံရိပ်တို့နည်းတူ ဥပုဒ်စောင့်လိုသူတွေကလည်း မနည်းပေ။

"ရှင်းသန့်ကျောင်းကိုသွားမလို့လား..."

"..ဟုတ်တယ်အစ်မရဲ့အရင်နေ့ကတော့ဓမ္မာရုံမှာပဲစောင့်ပေမယ့်..ဒီနေ့တော့ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာသွားပြီးဥပုဒ်စောင့်မလားလို့...*

"..ဟုတ်လား..ဒါဆိုအတူသွားကြတာပေါ့..

တို့သားအမိတွေလည်းကျောင်းမှာပဲသွားစောင့်မှာလေ..."

ခေါင်းရင်းအိမ်မှဦးလင်းခေတ်၏အမေကအဖော်စပ်နေပြန်တော့ သူ့တို့သားအမိနှစ်ယောက်ရယ် ပုံရိပ်တို့ငါးယောက်ရယ်နဲ့ပေါင်းပြီးဥပုဒ်ကျောင်းသို့တစ်အုံတမကြီးသွားကြရလေတော့သည်။

မသိလျှင်ပွဲစျေးတန်းကိုသွားနေရသလိုပါပဲ။

"ပုံရိပ်..ဟိုတစ်နေ့ကကိစ္စကိုအစ်ကိုတောင်းပန်ပါတယ်နော်..."

အဒေါ်ကြီးနှစ်ယောက်သည်အရှေ့မှ‌

ကော့တော့ကော့တော့နှင့်သွားနေကြ၍အနောက်မှာကလေးထိန်းရင်းလိုက်နေရသောပုံရိပ်၏အနားသို့ဦးလင်းခေတ်ကရောက်လာပြီးစကားတွေလာပြောနေလေတော့သည်။

"ကိုယ့်ကို..စကားလေးတစ်ခွန်းလောက်တော့ပြန်ပြောပါဦးကွာ..ဟိုတစ်နေ့ကကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးကိုယ်တကယ်တောင်းပန်ပါတယ်.."

"..ဘယ်တစ်နေ့ကကိစ္စကိုလာပြောနေတာလဲ.."

"..ဟိုသင်္ကြန်လည်တဲ့နေ့ကလေ..ဖက်လိုက်မိတဲ့ကိစ္စ"

"ပြီးသွားပြီပဲဥစ္စာအစပြန်ဖော်မနေနဲ့တော့..."

"..ပြန်မဖော်လို့မရဘူးကွာ..အစ်ကို့ဘက်ကနေ

စည်းမစောင့်သလိုဖြစ်သွားခဲ့တာလေ...*

"..တော်ပါတော့..အဲ့ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီးပြန်မပြောပါနဲ့တော့..ကျွန်မဘာမှထပ်မကြားချင်တော့ဘူး.."

"ဟာ..ဒါဆိုရင်ပုံရိပ်အစ်ကို့အပေါ်မှာစိတ်ကွက်နေသေးတာပဲ...ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ...

ကိုယ့်အမှားတွေပါ..ပုံရိပ်ရဲ့ခွင့်ပြုချက်မရဘဲ

လုပ်လိုက်မိတယ်ဆိုတာကကိုယ်ပုံရိပ်ကိုသဘောကျနေမိလို့ပါ...."

"..ရှင်ဘာစကားပြောလိုက်တယ်..ရှင်တော်တော်

လူပေါင်းဝတာပဲ...ဥပုဒ်နေ့ကြီးမှမရှောင်.."

"..အစကတော့အချိန်တစ်ခုယူဦးမလို့ပါပဲ..ပုံရိပ်ကမန္တလေးကိုမနက်ဖြန်ပြန်ရတော့မှာဆိုတော့

အချိန်ထပ်ဆွဲနေရင် သူများနောက်ကိုပါသွားမှာပေါ့.."

"..ဘာဆိုင်လို့လဲ..ရှင်ဘာသာနှစ်တစ်ထောင်မကလို့နှင့်တစ်သောင်းလောက်အချိန်ဆွဲပြီးပြောလည်းကျွန်မအဖြေကတော့NOပဲ..."

"ဟာ...ပြတ်သားလှချည်လား..."

"..ဟုတ်တယ်ခပ်ပြတ်ပြတ်ပဲဘာဖြစ်လဲ.."

ပုံရိပ်သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး 

ကလေးနှစ်ယောက်၏လက်ကိုဆွဲကာခပ်မြန်မြန်လျောက်မိတော့ဘေးကနေထပ်ကြပ်မကွာလိုက်လာပြန်တယ်။ဒီလောက်ငြင်းထားတာတောင်မျက်နှာပိုးမသတ်နိုင်သေးသောသူ့ကိုမြင်ပြင်းကပ်လာမိသည်။

ကလေးတွေတောင်အသံထွက်လာကြသည်အထိပင်...

"မကြီးရေ..သားမောနေပြီနော်...*

"..အေးဟေ့..နင်တို့ဘိုးအေကရည်းစားစကားလိုက်ပြောနေလို့မြန်မှရမယ်...နင်တို့ကိုစောင့်ခေါ်နေရလို့ငါဒီလိုနှေးနှေးလေးလျှောက်နေရတာ...

အားလုံးနင်တို့ကြောင့် ဥပုဒ်နေ့ကြီးကိုကုသိုလ်မရပဲငရဲပြည်ကို ဇောက်ထိုးပြုတ်ကျတော့မယ်..."

"..ပုံရိပ်ကိုယ့်ကိုစောင့်ပါဦးကွာ.."

"..လာပြန်ပြီ..ရှင့်ကိုမကြိုက်ပါဘူးလို့ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ.."

"..အခါတစ်ရာပြောလည်း..ကိုယ်ကလုံးဝလက်မလျှော့ဘူး..."

"သေလိုက်...အဲ့မှာ...လဲသေလိုက်တော့..

သင်္ကြန်ရက်ကြီးမှာအကုသိုလ်မဖြစ်ချင်ဘူးနော်.."

"လွဲပါစေကွာ..သူများရဲ့ဆန္ဒကိုဖြည့်ပေးတာဘယ်လောက်မြတ်သလဲ..ယူတတ်ရင်ကုသိုလ်တောင်ရပါသေးတယ်..."

"..စဉ်းစားလေ..ရှင့်ကိုပြန်ကြိုက်ပြီးကုသိုလ်ယူမယ့်အစား..ငရဲပြည်မှာပဲဂျိုးကပ်ခံလိုက်တော့မယ်..

ရှင့်ကိုတော့အဖန်ငါးရာ၊ငါးကမ္ဘာငရဲခံပြီးလည်း

ပြန်ကြိုက်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘာကြောင့်ကိုယ့်ကိုအဲ့လောက်တောင်ခါးခါးသီးသီးဖြစ်နေရတာလဲကွာ..မင်းမှာချစ်သူတွေဘာတွေရှိနေလို့လား...ကိုယ်ကတော့မင်းကို

စတွေ့ကတည်းကသဘောကျပြီးချစ်မိခဲ့တာ....

ညတိုင်းမင်းအကြောင်းပဲတွေးနေမိခဲ့တာ

ကိုယ့်အိပ်မက်ထဲမှာတောင်မင်းကိုထည့်မက်မိတဲ့အထိပဲ..."

"...အဲဒါကရှင့်ကိစ္စလေ.."

"..ကိုယ်သိပါတယ်ကွာ...မင်းကအရမ်းငယ်သေးတော့အချစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး သိပ်မခံစားတတ်သေးဘူးဆိုတာ..ကိုယ်သိပ်သိတာပေါ့..

ဆရာတစ်ယောက်လုပ်နေပြီးဆယ်ကျော်သက်လေးကိုမှချစ်မိတဲ့အတွက်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်းအပြစ်ရှိတယ်လို့ခံစားရပါတယ်..ဒါပေမယ့်မင်းကိုတွေ့လိုက်ရတိုင်းကိုယ့်ရင်ထဲမှာပူလောင်လာတယ်..

အခြားသူတွေမင်းကိုသဘောကျသွားမှာကို

မလိုလားဘူး..မင်းကအရွယ်ငယ်သေးသလိုလှလွန်းအားကြီးတော့..ကိုယ်စိတ်လည်းမချဘူး..

ဒါကြောင့်ကိုယ့်ခံစားချက်ကိုစောစောဝန်ခံလိုက်တာပါ..ကိုယ်မင်းကိုသိပ်ချစ်တယ်ကလေး..

မင်းဘယ်လောက်ဆိုးဆိုး..ကိုယ်သည်းခံပေးမှာပါ..မင်းကိုယ့်ကိုသဘောကျပေးဖို့ပြန်တွေးကြည့်ပါလားဟင်..."

"ထွန်းကို..မိစုကိုလက်တွဲပြီးဒေါ်လေးတို့ဆီမှီအောင်ပြေးလိုက်သွားစမ်း..."

ဒေါ်လေးတို့ကလမ်းထိပ်နားလောက်အထိရောက်နေပြီမို့ပုံရိပ်လည်းကလေးတွေကိုလက်တွဲပြီးပြေးခိုင်းလိုက်သည်။ကလေးတွေရှေ့မှာစကားမပြောချင်တာလဲပါသည်။ပုံရိပ်သူကိုငြင်းဆန်နေပေမယ့်သူကလက်မခံတော့ခက်နေလေပြီ။

တစ်ဖက်သတ်အချစ်ဆိုတာကို ကိုယ်လည်းခံစားနေရသောကြောင့် နားလည်ပေးနိုင်ပေမယ့်ခံစားချက်ဆိုတာနှစ်ဦးနှစ်ဖက်ညီမျှမှသာသာယာနာပျော်ဖွယ်ဖြစ်မှာပေါ့။အခုတော့ပုံရိပ်ထက်အသက်များစွာကြီးနေပါလျက်နှင့်ပုံရိပ်ငြင်းဆန်နေတာကို

သူလုံးဝလက်မခံဘူးဖြစ်နေသည်။

အဲဒါကတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းနေခြင်းပင်။

"..ဒီမှာဆက်ကျော်သက်အရွယ်ဆိုပေမယ့်..

ကျွန်မ..မကြိုက်နိုင်လို့မကြိုက်ဘူးလို့ပြောတာလေ

ကျွန်မကကိုယ့်ခံစားချက်ကိုကိုယ်မသိရအောင်..

ရူးနေတာမှမဟုတ်ပဲ...ဦးလင်းခေတ်ကိုကျွန်မ

မချစ်နိုင်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး..တစ်စက်မှကိုကြိုက်လို့မရတာ စတွေ့တည်းကအမြင်ကပ်နေတာ..

အခုထိပဲ..အဲ့လောက်ဆိုရင်ကျွန်မရဲ့သဘောထားကိုကွဲကွဲပြားပြားသိလောက်ပါပြီနော်.."

"..ဒါဆိုရင်သင်္ကြန်လည်တော့..ကိုယ်ဖက်လိုက်မိတဲ့ကိစ္စကိုဘာကြောင့်မပေါက်ကွဲခဲ့တဲ့အပြင်ပြန်ပြီးတော့တောင် အားလုံးကိုဖြန်ဖြည်တဲ့စကားတွေပြောခဲ့ရတာလဲ.."

"အော်...ရှင်အထင်လွဲနေတာဒါကြောင့်ကို

..မသိရင်မှတ်ထား..အဲ့နေ့ကကျွန်မပြဿနာမရှာခဲ့တာက ဆရာနေမျိုးကြောင့်ပဲ...ဆရာနဲ့ပြဿနာတွေဖြစ်ရင်ကျွန်မကြောင့်မျက်နှာပျက်စေရာတွေ

ဖြစ်ကုန်မှာစိုးလို့ငြိမ်နေခဲ့တာကို အကောင်းမှတ်နေတာလား...ကျွန်မကကိုယ့်အသားကိုမကြည်ဖြူပဲ..

လာထိကိုင်ရင် အသေမုန်းတတ်တဲ့လူပဲ..."

ကျွန်မမုန်းတဲ့အထဲမှာရှင်ပါနေတယ်ဆိုတာတော့သေချာတယ်..."

"..မင်းတကယ်ပြောနေတာလား..ကိုယ့်ရုပ်ရည်

ကိုယ့်အနေအထားကိုလက်ခံချင်တဲ့လူတွေမှတစ်ပုံကြီးပဲ...မင်းကကိုယ့်ကိုပထမဆုံးငြင်းတဲ့လူပဲ.."

"အော်..ကျွန်မကပြန်ပြီးဂုဏ်ယူနေရမလိုဖြစ်နေပါရောလား...ဒီလောက်ဆိုရင်

ဦးလင်းခေတ်ဟာ ရည်းစားတွေမှိုလိုပေါက်ခဲ့တဲ့

စားဘဲကြီးဆိုတာရိပ်မိလိုက်ပါပြီ...

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သိပ်အထင်ကြီးတာပဲနော်...

သွားချင်တယ်ဆိုရင်တော့လမ်းညွှန်ပေးလိုက်ပါ့မယ်...အရူးထောင်ကဟိုဘက်မှာ.."

"ငါမင်းထက်ကြီးတယ်နော်..မင်းမခန့်လေးစားပြောနေတာကိုနားထောင်ကောင်းလို့နားထောင်နေတယ်

မထင်နဲ့.."

"အောင်မာ...သူကများ..အဲလိုပြောရကြေးဆိုရင်ကျွန်မကလည်းရှင့်ထက်ငယ်တယ်နော်...

အလိုမတူဘဲငြင်းဆန်နေရင်နောက်ဆုတ်ရမှန်း

ရှင်သိသင့်တယ်...

..ရယ်တော့ရယ်ရသားပဲ..ခုနကတော့မင်းဆိုးသမျှသည်းခံပါမယ်တဲ့အခုကြတော့ဒေါသတွေလှိမ့်ထွက်နေလိုက်တာ...အမျိုးမျိုးတတ်နိုင်တယ်နော်ရှင်တွဲခဲ့ဖူးတဲ့မိန်းမတွေလို..အလကားရမယ်ထင်ပြီးလာမကြံနဲ့..ကျွန်မကပေါပေါပဲပဲမိန်းမမဟုတ်ဘူး

ရှင့်အဆင့်အတန်းကဘာဖြစ်ဖြစ်ဂရုမစိုက်ဘူး

ရှင်းလား..သင်္ကြန်မှာအကုသိုလ်လားမပေးနဲ့...

ကိုယ့်ကိုကိုယ်ကျောင်းဆရာဆိုတာလည်းသတိရဦး.."

အံကြိတ်သံကြီးနဲ့ပြောခဲ့လိုက်ပြီးခြေစောင့်ကာမြန်မြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ ပိစိမသည်လည်းပုံရိပ်ဆီသို့ပြန်လှည့်လာကာဟိုလူကြီးနဲ့ဘာတွေပြောနေသလဲဟုမေးပေမယ့် ပုံရိပ်ကတော့တစ်ခွန်းမှပြန်မ ဖြေခဲ့ပေ။သေချာတာကတော့ဒီလူကြီးဟာ

ဦးသက်ဆွေပြီးလျှင်ပုံရိပ်အမုန်းဆုံးလူပဲ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဆယ့်တစ်နာရီထိုးလောက်အထိ ဥပုဒ်‌‌စောင့်ကာ ကျောင်းမှာနေခဲ့ပေမဲ့ တစ်မနက်ခင်းလုံးဆရာ့ကိုအရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရပေ။

ဦးလင်းခောတ်သည်လည်း သူ့အမေနှင့်သာယှဉ်၍ ထိုင်နေပြီး ပုံရိပ်၏အနားသို့ ကပ်မလာတော့ပေ။

ကျောင်း၀န်းကြီးတစ်ခုလုံးသည်လည်း ဥပုဒ်သည်တွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျေးငှက်သံ‌တွေနှင့်ဆည်းလည်းသံတွေကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းအေးလွန်းသောကြောင့်  ဝါးနက်ပင်များအနီးရှိ ခုံတန်းလေးတွင်သွားထိုင်ကာ ပုတီးစိပ်နေလိုက်သည်။

"မမရေ..ငါးစာသွား‌ကျွေးရအောင်..."

"အေး..လာခဲ့မယ်.."

 ပိစိမသည်ကလေးနှစ်ယောက်ကို လက်ဆွဲကာ

ခေါ်နေသဖြင့် ပုံရိပ်လည်းသူတို့ရှိရာကန်ဘက်အခြမ်းသို့ သွားလိုက်သည်။ကလေးတွေဆီမှပေါင်မုန့်ခြောက်နှင့်ပေါက်ပေါက်တွေကိုခွဲယူကာ 

ငါးနှင့်လိပ်တွေကိုအစာကျွေးလိုက်သည်။

"ဟဲ့...ဟိုမှာကြည့်စမ်း..ပါးဟပ်ကြီးနဲ့ ငါးကအကြီးကြီးပဲ .."

"ကိုကြီး..ဟိုမှာလိပ်လေးတွေ့လား.."

"အေးဟ..ရေထဲကိုပြန်ငုတ်သွားပြီ..တို့ကိုတွေ့လိုက်လို့နေမယ်.."

"မကြီးပိစိရယ်..သားရေကူးချင်လိုက်တာ."

"သမီးလည်းကူးချင်တယ်..."

"ကူးချင်ရင်ကူးလေ..တစ်ခါတည်းနှစ်‌လောင်းပြိုင်ဖြစ်တာပေါ့..."

"ဟဲ့..ပိစိမ..ကလေးတွေကိုဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

   ကလေးတွေကိုသေစကားပြောနေ၍ ပိစိမ၏

ကျောကုန်းကိုလှမ်းပုတ်လိုက်ရသည်။

နဂါးဘုရားကြီးဘက်‌တွင်ရှိသော ပိတောက်ပင်ကြီးကို ငေးမောကြည့်လိုက်မိတော့ ပိတောက်ပန်းတွေကအုံခဲပြီး ပွင့်နေလေသည်။အိပ်မက်ထဲမှာ ဆရာကပုံရိပ်ကို ထွေးပွေ့ထားပြီး ပါးလေးကိုနမ်းလိုက်သည့်အဖြစ်အား ပြန်သတိရမိတော့ မျက်နှာတွေထူပူလာသည်။ဥပုဒ်သည်က ဘာတွေလျှောက်တွေးနေတာလဲ။

"နင့်ပါးကိုနမ်းခဲ့တယ်လူကို ပြန်တောင်းပန်မလို့လား" ဆိုသည့်ဟိန်းကို၏စကားသံကိုသာ

ကြားယောင်နေမိတော့ ထိုနေ့ကအဖြစ်အပျက်ကို

မယုံနိုင်ခဲ့ပေ။ဟိန်းကို အမြင်မှားသွားတာများလား။

ဆရာက ပုံရိပ်ကိုနမ်းစရာအကြောင်းမှမရှိတာ။

တကယ် ဟုတ်ကြောင်းဆရာက၀န်ခံလာခဲ့ရင်ရော ပုံရိပ်ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ရပါ့မလဲ။

"ပိတောက်ပန်းလေးတွေကို သက်သေတည်ပြီးပုံရိပ်ကြိမ်ဆိုပါတယ်..ဆရာ့ကိုပုံရိပ်တကယ်စစ်မှန်စွာ

ချစ်မြတ်နိုးတာမို့..ဆရာ့ဆီကနေအချစ်စစ်ကိုသာ 

ရရှိခံစားလိုပါတယ်.."

ဆရာ့အကြောင်းတွေ၊ဆရာ့စိတ်ဓာတ်တွေကိုသိပေမဲ့ ဦးလင်းခောတ်လိုစိတ်သဘောထားမျိုးရှိမှာကို တော့ ပုံရိပ်သိပ်ကြောက်တယ်။

"ပုံရိပ်လည်း ဥပုဒ်လာစောင့်တာလား.."

"ဟင်..မမခင်ရူပလှိုင်..."

"အဟင်း..တို့ကိုမမလှိုင်လို့ပဲခေါ်ပါ..သူများတွေလည်းအဲ့လိုပဲ ခေါ်ကြတာများတယ်..."

"မမလှိုင်ကတစ်နေကုန်ဥပုဒ်စောင့်မှာလား...

သမီးတို့ကခဏနေရင် ပြန်ကြတော့မှာ..."

ပိစိမနှင့်အတူ ကလေးတွေကိုထားခဲ့လိုက်ပြီး

မမလှိုင်အနောက်သို့ လိုက်လာမိလေသည်။

မမလှိုင်သည် ဆရာ၀န်မလေးဆိုသည့်အတိုင်းစကားအပြောအဆိုနှင့် လေယူလေသိမ်းကအစ

အေးချမ်းလေသည်။

အသားအရမ်းမဖြူပေမဲ့ ညိုညက်ညက်ကလေးဖြစ်ကာ ကော်ဖီရောင်ဆံပင်လေးတွေကို လှိုင်းတွန့်ပုံစံ ကောက်ထားသောကြောင့် ကြည့်ရတာတစ်မျိုးလေးဆန်းနေသည်။

ဆရာမကြည်ပြာရဲ့ ယောက်ျားကမမလှိုင်နှင့်ဆရာ့ကိုသဘောတူကြတာလည်းမပြောနဲ့ ပုံရိပ်တောင်သူတို့နှစ်ယောက်ကို လိုက်ဖက်သည်ဟု ခံစားမိသည်။ဒါပေမဲ့ ဆရာကမမလှိုင်ကိုရွေးချယ်သွားခဲ့ရင် ပုံရိပ်သိပ်ကို ၀မ်းနည်းပက်လက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။

"မမလှိုင်ဆရာနေမျိုးကိုတွေ့မိသေးလား ဆရာ့ကိုကျောင်းမှာမတွေ့မိလို့

မတွေ့ဖြစ်ပါဘူး။ဦးဇင်းတစ်ပါးပြောတာကတော့ဆရာတော်ကြီးရဲ့မိတ်ဆွေဆေးရုံတက်နေရလို့သီတင်းသွားမေးခိုင်းရင်းနဲ့လက်ဆောင်သွားအို့တယ်တဲ့။

"အော်..ဒါကြောင့်ဆရာ့ကိုမတွေ့မိတာကို.."

"ပုံရိပ်ကတော့မှတ်မိသလားမသိဘူး..တို့ကတော့သင်္ကြန်လည်တဲ့နေ့ထဲကဆေးရုံမှာတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ကောင်မလေးဆိုပြီးပုံရိပ်ကိုမှတ်မိနေတာ.."

"ဟုတ်လား..မမလှိုင်ကလူနာတွေအများကြီးနဲ့ထိတ တွေ့ရတဲ့လူဆိုတော့ သမီးကိုမမှတ်မိဘူးထင်နေတာ"

"..ပုံမှန်ဆိုရင်တော့မှတ်မိလောက်မှာမဟုတ်ဘူး...

ဒါပေမယ့်ကိုနေနဲ့ပတ်သက်တဲ့လူနာဆိုတော့ပိုသတိထားမိသွားတာပါ..ပုံရိပ်သိလား...

ကိုနေကတို့ဆီကနေတော်ယုံအကူအညီတောင်းဖူးတာမဟုတ်ဘူး...ဒါပေမယ့်အဲဒီနေ့ကတော့

..တို့ထိုင်နေတဲ့အခန်းအထိရောက်လာပြီးရေခွက်တွေရော ထမင်းချိုင့်တွေရောလာငှားသွားတာစုံနေတာပါပဲ...ကိုနေနဲ့တို့စသိခဲ့တဲ့အချိန်တည်းက..

သတိထားမိလာတာတစ်ခုရှိတယ်..

အဲဒါကတော့..ကိုနေဟာမိန်းကလေးတွေနဲ့ပတ်သက်ရင်စည်းတစ်ခုအမြဲခြားထားတတ်တယ်ဆိုတာပဲ..သူ့မှာမိန်းကလေးသူငယ်ချင်းတောင်သိပ်မရှိဘူး...တို့နဲ့တောင်မှဆရာတော်ကြီးဆီဆေးလာကုရင်းကနေမဖြစ်မနေဆက်ဆံရလို့ရင်းနှီးသွားခဲ့တာ...ဒါပေမယ့်ပုံရိပ်ကတော့မတူဘူး..."

"ဟမ်..မမလှိုင်ဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ...."

"..အင်း... မမလှိုင်လည်းသေချာတော့မပြောတတ်ဘူးမမရဲ့စိတ်ထဲမှာပဲခံစားမိတာလားတော့မသိပေမယ့် ကိုနေကပုံရိပ်အပေါ်ဆက်ဆံပုံဟာကွဲပြားနေတယ်.."

"မမလှိုင်ထင်လို့ပါ...ဆရာကသူ့တပည့်တိုင်းအပေါ်မှာအခြားသူတွေထက်ပိုကောင်းပေးတတ်တယ်.."

မမလှိုင်၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်တော့ပုံရိပ်ပြောလိုက်သောစကားကိုသဘောကျနေဟန်နဲ့ပြုံးလိုက်တာသေချာသည်။မမလှိုင်ကဘာကိုကျေနပ်သွားတာလည်းဆရာကသူ့တပည့်တိုင်းအပေါ်မှာ

ထူးထူးခြားခြားဆက်ဆံတတ်သည်ဆိုသောအချက်ကြောင့်ထင်ပါတယ်။မမလှိုင်ဟာပုံရိပ်နှင့်ဆရာ့ကို

မသင်္ကာလို့သတင်းနိုက်နေတာလား။

"..မမလှိုင်နဲ့ဆရာကချစ်သူတွေလားဟင်..*

"ပုံရိပ်ကဘယ်လိုထင်လဲ.."

မမလှိုင်ကိုမယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်လိုက်မိသည်.။

မမလှိုင်ကပုံရိပ်ကိုဘယ်လိုထင်စေချင်တာလဲ။ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက်သူ့ဂုဏ်သိက္ခာအကျဆင်းခံပြီးတော့ စကားတစ်ခုကိုလက်လွတ်စပယ်ပြောမှာမဟုတ်ပါဘူးလေ။

ဟုတ်တယ်လို့ပြောချင်တယ်ဆိုရင်ဒဲ့ပြောသင့်တာပေါ့။

"..တို့နှင့်သူနဲ့စပြီးတွေ့ဆုံမှုကသိပ်ကိုရိုးရှင်းပါတယ်..သူကတို့ထက်ငယ်ပေမယ့်ရင့်ကျက်တယ်

..တည်ငြိမ်တယ်..ကိုယ်ချင်းစာတရားအပည့်ရှိပြီးတာဝန်ခံမှု၊တာဝန်ယူမှုလည်းအပြည့်ရှိတယ်..

ကျောင်းမှာလိုအပ်တဲ့ဆေးဝါးတွေကိုလှူဒါန်းဖို့အပြင်သွားရင်းနဲ့ တို့ဖိနပ်လေးပြတ်သွားတော့ချက်ချင်းပဲဖိနပ်ဆိုင်မှာဖိနပ်ပြေးဝယ်ပေးတယ်..

တို့မိဘတွေကအစသူ့ကိုဆို အရမ်းအရေးပေးကြတယ်...တို့အဖိုးဆိုရင်သူနဲ့တို့နဲ့ချက်ခ်ထိုးရင်သဘောတွေကျနေတတ်တာ...

ဘယ်သူနဲ့မဆိုပေါင်းတတ်သင်းတတ်တယ်ကွာ

..သူ့မှာချို့ယွင်းချက်ဆိုလို့တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေတာလေးပဲရှိတယ်..သူ့လိုလူမျိုးကိုပဲတို့သေချာပေါက်ရွေးချယ်မှာ သူနဲ့တို့ရဲ့ကြားကဆက်ဆံရေးကပုံရိပ်ထင်တာထက်...ပိုလေးနက်တယ်"

မမလှိုင်၏စကားကိုနားထောင်ရင်းနဲ့မျက်ရည်၀ဲချင်လာ၍ ခေါင်းကိုငုံ့ထားကာလက်နှစ်ဖက်ကို

ယှက်ထွေးထားမိသည်။

ဆရာကမမရဲ့မိသားစုနဲ့ဒီလောက်တောင်ပဲရင်းနှီးတာလား။ရက်စက်လိုက်တာ။မမလှိုင်ရဲ့ရင်ထဲမှာဆရာ့ကိုလက်တွဲဖော်အဖြစ်ရွေးထားပြီးရးလျှက်နဲ့

ဘာကြောင့်ပုံရိပ်လိုကလေးသာသာလူတစ်ယောက်ဆီကနေအကြံဉာဏ်လာတောင်းသလိုလုပ်နေရတာလဲ။

မမလှိုင်ရဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကဆရာဘေးနားမှာ

ပုံရိပ်တွယ်ကပ်မလာဖို့ပညာသားပါပါနဲ့သတိပေးချင်နေတာလား။

သေချာတာကတော့ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှမရှိဘဲပုံရိပ်ကိုဒီလိုအသိပေးစရာအကြောင်းမရှိဘူး။

ငါတို့ဟာဆွေပြမျိုးပြဖြစ်ပြီးသားဖြစ်လို့ဆရာ့အနားမှာအရိပ်အယောင်င်လာပြမနေနဲ့ဟု

နှင်လွှတ်လိုက်သလိုပါပဲ။

"..ကျမကိုသွားခွင့်ပြုပါဦး..မမလှိုင်.."

မမလှိုင်၏ဘေးနားမှ ပုံရိပ်ထလာလိုက်သည်။

မမလှိုင်၏ စကားတွေကိုကြားနာဖို့အားအင်မရှိတော့ပါဘူး။

"တစ်ခုလောက်ထပ်ပြောချင်တယ်ပုံရိပ်

...ကိုနေကသူ့တပည့်တစ်ယောက်ကိုတော့လက်တွဲဖော်အဖြစ်ဘယ်တော့မှရွေးချယ်မှာမဟုတ်ဘူး..

ကိုနေကသူ့စည်းကိုသူပြန်ဖောက်မယ်လူမျိုးမဟုတ်ဘူး စိတ်ကစားတာမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင်တောင်ဆင်ခြင်သင့်လို့....ဆင်ခြင်လိုက်ပါ..."

"..မမလှိုင်..အချို့စကားတွေကအားကြီးသူတွေအတွက်တော့..အောင်နိုင်မှုတစ်ရက်ဖြစ်ပေမယ့်အင်အားနဲသူတွေအတွက်တော့အရမ်းနာကျင်ရပါတယ်...မမလှိုင်ကအောင်နိုင်သူတစ်ယောက်ပါ...

ကျွန်မကပိုင်ရှင်ရှိပြီးသားပစ္စည်းတစ်ခုကိုအတင်းလုယူတတ်တဲ့မိန်းမစားမျိုးမဟုတ်ဘူး.."

"..တို့စကားတွေအရမ်းလွန်သွားရင်တောင်းပန်ပါတယ်..ဥပုဒ်နေ့ကြီးမှာမင်းကိုစိတ်ဆင်းရအောင်လုပ်မိပြီကွယ်...တို့ကိုမုန်းသွားပြီလား..."

"မမလှိုင်ကိုမမုန်းပါဘူး..မမလှိုင်မှာပြောပိုင်ခွင့်တွေအများကြီးရှိလို့ ပြောတာလို့ပဲသတ်မှတ်ပါတယ်...

ဒါပေမဲ့ မမလှိုင်ရဲ့ စကားတွေကပုံရိပ်ရဲ့သိက္ခာကိုထိခိုက်စေတယ်...

မျက်ရည်ကိုသုတ်ပြီးပုံရိပ်ထိုနေရာမှထထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။နှလုံးသားထဲတွင်ဝမ်းနည်းမှုတွေဟာ

ပြည့်နှက်၍နာကျင်နေတုန်းပါပဲ။

ဒီနေ့ဟာ ပုံရိပ်၏အသည်းကွဲသောရက်ရာဇာနေ့ဖြစ်သည်။

သင်္ကြန်ရေစင်သည်လည်းပုံရိပ်ကိုအေးချမ်းစေမှာမဟုတ်တော့သလို တရားဘာဝနာသည်လည်းပုံရိပ်ကိုငြိမ်းချမ်းအောင်လုပ်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

ဆရာရယ်လို အခုကစပြီးဆရာနဲ့ဝေးရာအရပ်မှာပဲပုံရိပ်နေပါတော့မယ်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"မမရေ...ဘာထပ်ဝယ်အုံးမှာလဲ..."

"အင်း..မုန့်တွေလည်းအကုန်၀ယ်ပြီးပြီဆိုတော့...

ပြန်ကြတာပေါ့..."

"မမကလည်း...မခု၀ယ်သွားတဲ့မုန့်တွေက...ဖွားညိုတို့စားပါ့မလား..အန်တီယဉ်တင့်တို့ကိုပိုက်ဆံအိတ်လေးဖြစ်ဖြစ် ဖိနပ်လေးဖြစ်ဖြစ်၀ယ်သွားပေးလိုက်ပြီးရောကို...."

"ဟဲ့...အန်တီယဉ်တင့်ကိုင်တဲ့ပိုက်ဆံအိတ်တွေက 

သိန်းကိုဆယ်နဲ့ချီနေတာဟဲ့...ငါကအဲ့လောက်မတတ်နိုင်ဘူးလေဟာ...ဒီမုန့်တွေကိုအိမ်ကအလုပ်သမားတွေအတွက်၀ယ်တာပါ...ဖွားညိုတို့ကအကုန်၀ယ်နိုင်နေတဲ့ဥစ္စာ...ငါ့လက်ဆောင်တွေက

သူတို့အတွက်...အသုံးမှမလိုတာ...

ဒါပေမဲ့...လက်ဆောင်တော့ပေးရမှာပေါ့..

လက်ဆောင်ရရင်မပျော်တဲ့လူတော့ မရှိလောက်ပါဘူး.."

"မမနေခြည်တို့အတွက်ကရော..."

"မပါဘူး...သူတို့က‌အမြဲတမ်းခရီးထွက်နေတဲ့လူတွေလေ..ဟိုတစ်ခါပုဂံကိုသွားတောကတောင်

ငါ့အတွက်ဘာပါလို့လဲ..သူတို့တောင်မပေးတာ...

ငါလည်းဘာပေးစရာလိုသလဲ...ဟဲ့ဟိုမှာ..ဟိုပဝါလေးလှတယ်နော်...ဖွားညိုအတွက်၀ယ်သွားအုံးမယ်..."

ဆိုင်ထဲသို့ ပြေး၀င်သွားသော မမကိုကြည့်၍ပိစိမပြုံးလိုက်မိပါသည်။

ပါးစပ်ကတော့ မ၀ယ်ဘူးဆိုပြီးဇွတ်ငြင်းနေပေမဲ့

ပိစိမ၏လက်ထဲမှာရော မမ၏လက်ထဲမှာပါအထုပ်တွေကမနည်းမနောဖြစ်နေသည်။

ဈေးတွင်းထဲမှာပင် တစ်ဆိုင်၀င်တစ်ဆိုင်ထွင်နှင့်အထုပ်တွေသယ်ရတာလည်း လက်တွေညောင်းနေလေပြီ။

"မမရယ်...တော်ပါတော့..မ၀ယ်ပါနဲ့တော့နော်..."

"နင်ကလည်းခဏလေးပါ...ဒါလေးကိုငါကြိုက်လို့...ဘုရားသွားကျောင်းတက်ရင်ဖွားညိုနဲ့သိပ်လိုက်မှာဟ...ဒေါ်လေးအတွက်ပါတစ်ခု၀ယ်သွားလိုက်မယ်..."

"၀ယ်ပါရှင်...၀ယ်ပါ...ပြီးရင်ဒီအထုပ်တွေမဆန့်မပြဲနဲ့...ဘယ်လိုပြန်ရမလဲမသိဘူး..."

"နင့်ကိုဆိုက်ကားငှားပြီး အထုပ်တွေနဲ့အရင်ပြန်လွှတ်လိုက်မယ်လေ...ငါကတော့အသုပ်ဆိုင်မှာ၀င်စားအုံးမှာမို့ လမ်းလျှောက်ပြီးပြန်လာခဲ့လိုက်မယ်.."

"ဒီလိုကြေးလား...သူပဲစားမယ်ပေါ့..."

"အမယ်လေး...ညနေကြရင်...မုန့်တီသွားသောက်ကြမယ်လေ...အစ်မကြီးကိုကျွန်မချော့ပါ့မယ်ရှင်...

ကဲ..ကဲ..၀ယ်တာတွေလည်းတော်တော်များနေပြီဆိုတော့ တော်လောက်ပြီ...ပြန်ကြတာပေါ့..."

"ဟင်း...တော်ပါသေးရဲ့..."

မမသည် ပဝါဆိုင်မှာအညိုထည် ပုဝါလှလှလေးကို၀ယ်လိုက်ပြီးနောက်  ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်ကာ

အထုပ်တွေ တသီကြီးဆွဲ၍ ဈေးထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။ပိစိမသည်လည်း အနောက်မှအထုပ်တွေဆွဲကာ လိုက်လာမိရင်းမှ ဆိုက်ကားဂိတ်သို့ရောက်သောအခါ မမကသူပြောခဲ့တဲ့အတိုင်း ဆိုက်ကားတစ်စီးကိုငှားပြီး အထုတ်တွေကိုတင်နေလေတော့သည်။

"မမ..တကယ်ကြီးလား...သမီးတစ်ယောက်တည်းအိမ်ကိုပြန်ရမှာလား...မမကိုစိတ်မချဘူးနော်..."

"ဒီနေရာတွေကို ငါအမြဲလာနေကြပါဟယ်...

ကိုယ့်ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ ကိုယ်လမ်းမပျောက်ပါဘူး...အိမ်နဲ့ဈေးက ဘယ်လောက်ဝေးတာမှတ်လို့....

ဆိုက်ကားဆရာရေ...ဆိုက်ကားခပါပေးလိုက်ပါ့မယ်...."

ပုံရိပ်လည်း ဆိုက်ကားခရှင်းပေးပြီးတာနှင့် 

လမ်းကူးလိုက်ပြီး တာလမ်းမကြီးအတိုင်းလျှောက်လာလိုက်ကာ ကြာဇံသုတ်နှင့်တုတ်ထိုးစားဖို့ရန် အသွားတုန်းကတွေ့ခဲ့သော ဆိုင်လေးကိုရှာနေမိလေသည်။

"ဟေ့...ချွတ်...ချွတ်..."

"ဟေ့...ဆံပင်ရှည်လေးနဲ့..အဝါရောင်လေး...."

အနောက်ဘက်မှ ခေါ်သံကြား၍လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ကောင်လေးသုံးယောက်က ပုံရိပ်ကိုလှမ်းစပြီး အနောက်မှလိုက်နေကြလေသည်။

"အရမ်းလှတယ်ကွာ..."

"တောက်!!!!!"

တက်ခေါက်ကာ..အံကြိတ်လိုက်ပြီးခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက်လှမ်းနေမိသည်။

ထိုစဉ်တေလေကြမ်းပိုးတွေက ပုံရိပ်၏ဘေးနားမှာကပ်ပြီး အရည်မရအဖက်မရစကားတွေနှင့် ဖွန်လာကြောင်နေလေတော့သည်။

ပိုးစိုးပက်စက်ပြောလွှတ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ အန္တရာယ်ပေးမှာလည်း ကြောက်ရသေးသည်။

ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိပါသည်ဆိုစေအုံး

သုံးယောက်နှင့်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ စိတ်ကိုမနည်းထိန်းချုပ်နေရသည်။

သူတို့ဘာသာ ပြောချင်တာပြော ကိုယ်သွားစရာရှိတာကိုပဲ အာရုံစိုက်နေလိုက်သည်။

အသားကို လာထိရင်တော့ပါးရှစ်စိပ်ကွဲအောင်ကို ချပစ်လိုက်မယ်။

"ဟေ့ကောင်...ညီမလေးတွေကမမတွေထက်ပိုဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်နော်..."

"ဟုတ်ပါ့ကွာ...ညီမလေးရဲ့နာမည်လေးကဘယ်လိုခေါ်လဲဟင်..."

"ဟွာကွာ...မာနကြီးလိုက်တာ နာမည်လေးတော့ပြောပြပါလားကွာ..."

.............

"သနပ်ခါးလေးနဲ့ သိပ်လှတယ်သိလား..."

"ငါတော့မွှေးချင်တာပဲ သိတယ်....."

"ရှင်တို့ မမိုက်ရိုင်းနဲ့နော်...ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြ.."

"ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားနေတာပဲလေ...ဒီလမ်းကညီမလေးရဲ့ အမေပိုင်တဲ့လမ်းမို့လို့လား..."

"ဟား...ဟား....ပြောတတ်တယ်သားကြီးရာ..."

ဒီလူတွေကို စကားတုပြောနေရင် ရှေ့ဆက်ပြီးပြဿနာတွေ အကြီးအကျယ်ဖြစ်နိုင်တာကြောင့် 

ကြာဇံသုပ်ဆိုင်ကိုလည်း သွားဖို့စိတ်မကူးတော့ပဲ ဆိုက်ကားဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ကယ်ဖြစ်ဖြစ်ငှားဖို့သာ

တွေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ပုံရိပ်တို့ဘက်သို့ လာနေသောဆိုင်ကယ်

တစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရ၍အားတက်သွားမိလေသည်။

ဆိုင်ကယ်စီးလာသော သူမှာဆရာနေမျိုးဖြစ်ပြီး

 ပုံရိပ်ကိုတွေ့သည်နှင့် လမ်းချိုးထဲသို့ကွေ့၀င်တော့မည့်ဆဲဆဲမှ ပြန်လှည့်လာခြင်းဖြစ်သည်။

"ပုံရိပ်....ဒီကိုလာခဲ့...အိမ်ကိုပြန်လိုက်ပို့ပေးမယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ပုံရိပ်လည်း ငြင်းမနေတော့ပဲ ဆရာ့ဆိုင်ကယ်နောက်သို့ စွေ့ခနဲတက်လိုက်မိလေသည်။

ဟိုငနဲသုံးကောင်ကတော့ ယောင်လည်လည်နှင့်

ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။ထိုအခါမှသာ ပုံရိပ်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကြောက်စိတ်ကိုထိန်းနေရသည်။ခုတလောသတင်းတွေထဲမှာ ရာဇ၀တ်မှုတွေကခဏခဏ ပါနေတော့‌ နည်းနည်းလန့်နေမိသည်။သူတို့မှာကိုယ့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့လက်နက်ပါမလာဘူးလို့ မပြောနိုင်ပေ။

"ဆရာ...ဒီနေရာမှာပဲ ဆိုင်ကယ်ရပ်လိုက်ပါ...

သမီးဒီမှာပဲ ဆင်းခဲ့လိုက်မယ်...."

ဆရာ့နောက်ကျောနားကို နည်းနည်းကပ်ပြီးပြောလိုက်တော့ ဆရာသည်ချက်ချင်းဆိုင်ကယ်ကို

ရပ်လိုက်လေသည်။ပုံရိပ်လည်း ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဆရာ့မျက်နှာကိုမဝံ့မရဲကြည့်လိုက်မိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆရာ...ဆရာနဲ့သာမတွေ့ရင်..

အဲ့လူတွေလိုက်ပြီး နှောက်ယှက်တာကိုခံနေရမှာ...

ဆရာ သွားစရာရှိတဲ့နေရာကိုသာသွားပါ...သမီးဒီမှာပဲ ဆင်းနေခဲ့လိုက်ပါ့မယ်..."

"ဘာလို့နေခဲ့မှာလဲ....အိမ်အထိလိုက်ပို့ပေးမယ်လေ..."

"နေပါစေဆရာ...သမီးဒီကနေလမ်းလျှောက်သွားလိုက်ပါတော့‌မယ်...."

"နောက်တစ်ခါ အပြင်သွားရင်တစ်ယောက်တည်း

မသွားနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ပုံစံဖမ်းလိုက်ပြီး

ဆရာ့ဆိုင်ကယ်ကို လွန်ကာမြန်မြန်လမ်းလျှောက်လာလိုက်သည်။ဆရာနဲ့ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ပါရစေနဲ့။အခြားသူတွေကို အားမနာစွာငြင်းပယ်တတ်ပေမဲ့။ဆရာ့ရှေ့မှာဆိုရင် ပုံရိပ်ဟာဦးကျိုးပြီးသား

ဖြစ်နေတတ်လို့ပါ။ဆရာ့အသံလေးကို ကြားလိုက်ယုံနဲ့ ငိုချင်နေမိတယ်။ခွဲရတော့မယ်ဆရာရယ်။

ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းရဲ့ တစ်ဖက်သတ်ဇာတ်လမ်းလေးကို ၀မ်းနည်းစရာဇာတ်သိမ်းပြီး

ခွဲရပါတော့မယ်။

"ဆရာက ငါ့အပေါ်မှာတကယ်ကို ဘာခံစားချက်မှ

မရှိတာပါလား..."

ဆိုင်ကယ်လေး ပုံရိပ်အနောက်သို့လိုက်လာပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့ပေမဲ့။ဆုတောင်းတွေမပြည့်ခဲ့ပါဘူး။ဆိုင်ကယ်လေးဟာ ပုံရိပ်ကိုကျောခိုင်းလျှက်

လမ်းချိုးတစ်ခုထဲသို့ ချိုးကွေ့၀င်သွားခဲ့လေပြီ။

ထိုနေရာမှာ ခဏလောက်မိုက်ရူးရဲဆန်စွာ ရပ်စောင့်နေမိပေမဲ့ ဆရာ့ဆိုင်ကယ်လေးက လုံး၀အစအနတောင်မမြင်ရတော့ပေ။

ဆရာသာ  နောက်တစ်ခွန်းလောက်ထပ်ခေါ်ခဲ့ရင်

ပုံရိပ်၀မ်းသာမိပြီး ဆရာ့ဆိုင်ကယ်နောက်ကနေပြန်လိုက်မိမှာပါပဲ။

"ဒီညကိုကျော်လွန်သွားခဲ့ရင် ဝေးရပြီဆရာရယ်...

နောက်ထပ်ဆုံချိန်လေးက ပိုလို့ဝေးပြီပေါ့...

သူများတွေအတွက်တော့...နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ဆိုတာ...မင်္ဂလာရှိတဲ့နှစ်သစ်အချိန်အခါလေးဖြစ်ပေမဲ့

ပုံရိပ်အတွက်တော့...၀မ်းနည်းမှုတွေနဲ့အိမ်ပြန်ရတဲ့အချိန်တစ်ခုဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်...."

အခန်း(၄၇)ဆက်ရန်

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

အခြားသူတွေကို အကုန်ချေချခဲ့သမျှ ဆရာ့ကိုတော့မချေနိုင်တော့ပါလား....

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၇)

ရေစက်ပါလာတဲ့အခါကြုံကြိုက်ကြတယ်.

ပြီးနောက်ပြန်လည်ခွဲခွာကြရတယ်။ခွဲခွာရတဲ့အခါ ခံစားရတဲ့နာကျင်၀မ်းနည်းမှုကြီးကို ပုံရိပ်သိပ်မုန်းတာပဲ။

နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့မှာ ပုံရိပ်လိုအိမ်ကနေထွက်ခွာရမည့် သူတွေတိုင်းနာကျင်ရမည်ထင်ပါတယ်။

နေ့လည်၁၁နာရီထိုးနေပြီဆိုပေမဲ့ မိုးဖွဲလေးများကျဆင်းနေ၍ နေမသာပဲ ပတ်၀န်းကျင်တစ်ခုလုံးအုံ့မှိုင်းနေလေသည်။

ပုံရိပ်ငိုနေမိသလို ပိစိမသည်လည်းမျက်ရည်ကျကာ

ရှိုက်၍ငိုနေလေသည်။

ဒေါ်လေးသည် မငိုပေမဲ့နောက်ထပ်ဘယ်အချိန်ပြန်လာနိုင်သလဲဟုသာ မေးနေလေသည်။

ထိုအမေးကိုတော့ ပုံရိပ်ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ပေ။

ကတိပေးခဲ့ပြီး မတည်နိုင်မှာကို ပုံရိပ်သိပ်ကြောက်ပါသည်။

"မကြီးပုံ...မီးတို့ကိုတကယ်ပဲထားသွားတော့မှာလားဟင်...."

"မကြီးပုံပြန်လာမှာပါ..."

"ဘယ်တော့လဲ .."

မိစုလေး၏ မေးခွန်းကိုမဖြေခင်ဒေါ်လေးကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ထိုမေးခွန်းကိုဒေါ်လေးကလည်း မေးချင်ပုံရသည်။ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀ကပုံရိပ်ပိုင်တာမှမဟုတ်ပဲလေ။ဘွားညိုရဲ့စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်မှာ ပဲ ကြီးပြင်းရတော့မဲ့ပုံရိပ်က ကိုယ့်ဆန္ဒတွေကို

တစ်ထစ်လျှော့ရတော့မည်ဖြစ်သည်။

"မမပုံ...အခြေအနေကြည့်ပြီး ပြန်ခွင့်ရတာနဲ့ချက်ချင်းပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်...ဒီကြားထဲမှာအသဲလေးတို့နဲ့ဖုန်းပြောမယ်လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့...သားကဖုန်းကိုင်တာကျွမ်းတယ်...."

"အေးပါ...ထွန်းကိုလေးရယ်...မမရဲ့ကလေးလေးတော်မှန်းသိပါတယ်...‌"

"ကဲ...အချိန်လင့်နေအုံးမှာ...မိစုနဲ့ထွန်းကိုရယ်...

သားတို့မမကိုသွားခိုင်းလိုက်တော့နော်...."

"ဒေါ်လေး..ကျန်းမာရေးကိုဂရုစိုက်နော်...

ကလေးတွေကိုလည်းဂရုစိုက်ပေးပါနော်..."

"အေးပါကွယ်..."

ကားလေးမောင်းထွက်သွားသောအခါ မျက်ရည်တွေကိုလက်ခုံနှင့်ဖိသုတ်လိုက်သော်လည်း 

ဖြေမဆယ်နိုင်အောင်၀မ်းနည်းနေမိသည်။

ဖွားညိုကလည်း ပုံရိပ်ကိုနှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့အထိတောင် ရန်ကုန်တွင်ပေးမနေတော့ပေ။

ဖွားညို၏စိတ်ကို ပုံရိပ်လုံး၀နားမလည်တော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အဖွားဖြစ်နေတဲ့အပြင် ပုံရိပ်အပေါ်မှာထားတဲ့ စေတနာတွေကိုမြင်နေရ၍ အပြစ်မတင်ရက်ပါဘူး။

"တူမကြီး...ရှေ့မှာကားကိုတားနေတယ်..

တူမကြီးနဲ့အသိလား...ကားရပ်ပေးလိုက်ရမလား...."

ကားရှေ့ဆုံးခန်းဘက်အခြမ်းမှ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လမ်းထိပ်တွင်ကားကိုတားနေသူမှာ ဟိန်းကိုဖြစ်လေသည်။ဒီနေ့တော့ ပုဆိုးလေးနှင့်ရှပ်ကော်လံပါတာလေးကို တွဲ၀တ်ထားပြီးရည်ရည်မွန်မွန်လေးဖြစ်နေလေသည်။

ကားရပ်လိုက်သည်နှင့် ပုံရိပ်ထိုင်နေသော

ဘက်အခြမ်းသို့ လျှောက်လာ၍ ကားမှန်ကိုချလိုက်မိသည်။

"ဟိန်းကို...ဘာကိစ္စရှိလို့လည်းဟင်..."

"ငါနင့်ကိုလက်ဆောင်ပေးချင်လို့ပါ...နင်နဲ့ပြန်တွေ့ဖို့ဆိုတာ အကြာကြီးစောင့်ရနိုင်တာမို့...လက်ဆောင်လေးပေးလိုက်ချင်ပါတယ်....နင်လက်ခံပေးပါနော်..."

ပုံရိပ်ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်နှင့် ဟိန်းကိုသည်

သူ့လွယ်အိတ်ထဲမှ ဗူးလှလှလေးနှင့်သော့ခတ်ထားသော ပန်းရောင်သဏ္ဍန်လေးကိုထုတ်ပေးလေသည်။ပုံရိပ်ယူကြည့်လိုက်တော့ ဗူးလေးထဲတွင်စာအုပ်လေးရှိနေတာကို သိလိုက်သည်။

"ရော့...သော့ကဒီမှာ..."

ပုံရိပ်ကလက်ဖြန့်ပေးလိုက်တော့ ဟိန်းကိုသည်သော့သေးသေးတစ်တွဲကိုပုံရိပ်၏လက်ဖဝါးလေးထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။သူ့မျက်၀န်းတွေသည် အုံ့မှိုင်းနေသော မိုးတိမ်တို့ထက် ပိုညို့မှိုင်းနေသည်။

သူ၀မ်းနည်းနေတာလား။သူ့မျက်၀န်းထဲမှ မျက်ရည်စတွေကိုတောင် ပုံရိပ်မြင်နေရသည်။

"ဒီစာအုပ်လေးကို ငါလက်ဆောင်ပေးခဲ့ဖူးတာဆိုလို့ နင်ရယ်..ဆရာနေမျိုးရယ်..နှစ်ယောက်ပဲရှိသေးတယ်...ငါ့မှာလည်းဒါမျိုးလေးတစ်အုပ်ရှိတယ်...

နင်၀မ်းနည်းရင်ဖြစ်ဖြစ်..ပျော်ရွှင်ရင်ဖြစ်ဖြစ်...

အပြင်မှာထုတ်ပြောလို့မရတဲ့ခံစားချက်အပိုင်းအစ..တစ်ခုစီတိုင်းကို ဒီအထဲမှာချရေးလို့ရတယ်...ဒီစာအုပ်လေးကအဖိုးမတန်ပါဘူး...

ဒါပေမဲ့...နင့်လိုမြိုသိပ်ပြီးခံစားတတ်တဲ့လူအတွက်

...အသုံးတည့်မယ်လို့ငါမျော်လင့်ပါတယ်..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ဟိန်းကို..ငါသေချာလေးတန်ဖိုးထားပြီးသုံးပေးပါ့မယ်..."

စာအုပ်လေးကို ဖက်ထားပြီးပြုံးကာပြောလိုက်တော့ ဟိန်းကိုသည်၀မ်းသာ၀မ်းနည်းမျက်နှာဖြင့် ကျေနပ်သွားဟန်တူလေသည်။ပုံရိပ်၏ခေါင်းလေးကို သူလှမ်းပုတ်သောအခါ အစကရှောင်တိမ်းမလို့လုပ်လိုက်မိပေမဲ့ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ချိန်လေးမှာ 

သူ့ကို၀မ်းနည်းကာ ကျန်မနေခဲ့စေချင်၍ငြိမ်နေလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏ ဆံစလေးကိုဖွဖွလေးတစ်ချက်မျှ 

သပ်လိုက်ရင်း သူ့မျက်ရည်တစ်စက်သည် 

ပါးပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို ပုံရိပ်တွေ့လိုက်သည်။သူငိုနေတာတဲ့လား။

သူ့လို လူကြမ်းလေးက ပုံရိပ်အတွက်ငိုတယ်တဲ့။

"ပုံရိပ်...နင်ပြန်လာမဲ့အချိန်ကိုငါစောင့်နေပါ့မယ်...

နင်နဲ့ငါကဖေ့ဘွတ်မှာလည်းသူငယ်ချင်းဖွဲ့ထားပြီပြီပဲ...ငါစာပို့ရင်လည်းနင်စာပြန်ပါဟာနော်...ငါတို့တွေထာ၀ရသူငယ်ချင်းဖွဲ့ကြရအောင်...."

"အေးပါဟာ...နင်လည်းကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂရုစိုက်နော်..အရင်လိုမဆိုးနဲ့တော့နော်...."

"စိတ်ချပါပုံရိပ်...."

ပုံရိပ်တို့၏ကားလေးသည် လမ်းကြားထဲမှထွက်လိုက်ပြီး ကားလမ်းမကြီးတည့်တည့်သို့သွားနေသောအခါ နောက်ကြောင်းသို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ဟိန်းကို၏ လက်လှမ်းပြနေသောမှိန်ပျပျ အရိပ်လေးကိုသာတွေ့ရပြီး ပုံရိပ်နှုတ်အဆက်ချင်ဆုံး လူသားတစ်ယောက်ကတော့ အရိပ်ကလေးကိုတောင်မတွေ့ခဲ့ရပေ။

ဒီတစ်ခါရန်ကုန်ကနေ ထွက်ခွာရတာဟာ ပုံရိပ်၏

ရင်ခုန်သံတွေကိုပါ ထားခဲ့ရလေပြီ။

ဆရာ့အတွက်ပုံရိပ်က အရေးမပါတဲ့အမှိုက်စကလေးတစ်ခုဖြစ်နေပေမဲ့ ပုံရိပ်အတွက်တော့ဆရာဟာ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးမှာ နေရာယူထားတယ်ဆိုတာကို သိရင်သိပ်ကောင်းမှာပဲ။

ဒီနေရာကို ထပ်ပြီးခြေချဖို့ဆိုရင် ပုံရိပ်ရဲ့ရင်ထဲမှာဆရာမရှိတော့မှ ‌ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို မေ့နိုင်အောင်ကြိုးစားချင်တယ်။

ဟိန်းကိုက ထာ၀ရသူငယ်ချင်းအဖြစ်ဆက်ရှိနေပေးဖို့ တောင်းဆိုလာသလို ဆရာနဲ့ပုံရိပ်ရဲ့ကြားကဖြူစင်တဲ့ မေတ္တာတရားတွေကိုလည်းထာ၀ရတည်ရှိနေစေချင်ပါတယ်။

ပုံရိပ် လောဘမကြီးဝံ့တော့ပါဘူး။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

နွေဥတုကိုနှောင်းလွန်၍ မိုးဥတုသို့ကူးပြောင်းခဲ့လေပြီ။

ရွက်ဝါတွေပြိုကျသောအခါ ရွက်နုစိမ်းတို့ထွက်ပေါ်လာဖို့ အခွင့်အရေးရခဲ့လေသည်။

နွေလည်၏ ဥဩတွန်သံတို့နေရာတွင် မိုးသံတို့ကအစား၀င်ရောက်လာခဲ့သည်။အိပ်ခန်းထဲတွင် လေအေးပေးစက်မဖွင့်ထားသော်ငြားလည်း

မိုးအေးအေးနှင့် စောင်ခြုံထဲ၌လုံးထွေးနေမိသည်။

အာရုံတွေကနိုးကြားနေပေမဲ့ အလုပ်နားသောအချိန်လေးဖြစ်၍ တမင်ပေ၍အိပ်ရာထဲတွင်သာခွေခေါက်နေချင်သည်။

"ဒေါက်....ဒေါက်....ပုံရိပ်လေးရေထတော့လေ..."

"ဒေါက်..ဒေါက်...ပုံရိပ်လေးရေ....ဒီနေ့အောင်စာရင်းထွက်မှာမဟုတ်ဘူးလား..ပြောတော့ကိုယ်တိုင်သွားကြည့်မလို့ဆို...."

"ဟာ....ဟုတ်သားပဲ...."

အောင်စရင်းသွားကြည့်မည့်ကိစ္စကို သတိရသွားသောကြောင့် အိပ်ချင်မူးထူးဖြစ်နေသောမျက်လုံးတွေကိုအားယူ၍ဖွင့်လိုက်ပြီးမွေ့ယာပေါ်မှာထထိုင်လိုက်မိလေသည်။

သူငယ်ချင်းတွေနှင့်ခုနှစ်နာရီမှာ အောင်စာရင်းသွားကြည့်ဖို့ချိန်းထားတာကိုမှ မေ့နေမိ၍ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ ထုချင်မိတော့သည်။

ရေချိုးခန်းထဲသို့မြန်မြန်၀င်ကာ သွားတိုက်၍

မျက်နှာသစ်ဆေးနှင့်သစ်လိုက်ပြီးနောက် 

ဘာမှ လိမ်းမနေတော့ပဲဆံပင်ဖားလျားနှင့်ပင် အိပ်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

စက်ဘီးစီးရမည်ဖြစ်၍ ဖွားညိုမသိအောင်

ဂျင်းဘောင်းဘီအပွနှင့်တီရှပ်လက်တိုအဖြူကိုတွဲ၀တ်လိုက်ပြီး ရှူးဖိနပ်ကိုအမြန်စွပ်လာခဲ့လိုက်ကာ

အိမ်အောက်ထပ်သို့ပြေးဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ထမင်းစားခန်းထဲသို့၀င်ပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲမှ

နို့ပုလင်းနှင့် ကိတ်မုန့်ကိုယူစားနေသည့်အချိန်တွင် မမနေခြည်နှင့် ဆုံလေသည်။

"အောင်စာရင်းကြည့်ပြီးပြီလား..."

"ကြည့်ပြီးပြီ....."

စကားပြန်ပြောဖော်တော့ရသေး၍ နှုတ်ခမ်းတွန့်ယုံတစ်ချက်ပြုံးလိုက်သည်။ဒီအတောအတွင်းမှာ မောင်နှမ၀မ်းကွဲတွေနှင့် သိပ်မတည့်ချင်ပေမဲ့အတူနေကြပါများလာတော့ ရင်းနှီးလာသလိုခံစားရသည်။အရင်လိုလည်း စကားခဏခဏမများရတော့ပေ။အနည်းငယ်စိမ်းကြပေမဲ့ မေးထူးခေါ်ပြောတော့ရှိလာလေသည်။ဖွားညိုက လုပ်ငန်းတွေထဲအထိ

ပုံရိပ်ကို ၀င်ပါခိုင်းကာအရေးပေးလွန်းနေတော့

သူတို့စိတ်ထဲမှာ မခေါ်မပြော၍မရတော့ဘူးဟု သတ်မှတ်လိုက်တာလည်းဖြစ်နိုင်သည်။

"အောင်တယ်မဟုတ်လား..."

"အင်း...."

"ဂုဏ်ထူးရောပါသေးလား...."

"ရိုးရိုးပဲအာင်တာ..."

"ညီမအတွက်ရော....ကြည့်လာသေးလား.…"

"ငါကိုယ်တိုင်ကြည့်တာမဟုတ်ဘူး....ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက အစောကြီးသွားကြည့်ကြတာ...နင့်ခုံနံပါတ်လည်းငါမသိ‌ဘူးလေ...သိလည်းမကြည့်ခိုင်းဘူး..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ..ကိုယ့်ဘာသာသွားကြည့်တော့ ပိုရင်ခုန်ရတာပေါ့...သေချာတာကတော့

ညီမတို့တစ်ဖွဲ့လုံးက ဂုဏ်ထူးတွေပါကြမှာ..."

"ငကြွားမ...."

ပုံရိပ်ကိုမဲ့ကာရွဲ့ကာနှင့်ပြောပြီး မုန့်ဟင်းခါးကိုစားနေသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းပြုံးလိုက်ပြီး အမှိုက်ပုံးထဲသို့ သောက်ပြီးသားနိုးဗူးကိုပစ်ထည့်လိုက်ပြီး 

လွယ်အိတ်ကိုကျောနောက်သို့ လွှဲချလိုက်ကာ ထမင်းစားခန်းထဲမှ ထွက်လာလိုက်သည်။

၀မ်းကွဲတွေကို နိုင်စားဖို့နည်းလမ်းမှာ ကြွားဖို့တစ်ခုသာရှိလေသည်။

သူတို့မှာက မိဘလည်းရှိသလိုအရာရာပြည့်စုံနေတော့ ကိုယ်ကချည်းအမြဲခံဖက်ဖြစ်နေတာကို လုံး၀မကြိုက်ပေ။

ဒီရက်တွေအတွင်းမှာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပိုနေတတ်ထိုင်တတ်လာသည်ဟု ခံစားမိသည်။

ယခင်ကထက် ပိုစိတ်ဆက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့်ဖွားညိုပုံသွင်းသော ဘောင်ထဲသို့၀င်မှန်းမသိ၀င်လာခဲ့သည်။

ကိုယ့်ထက်အသက်ကြီးကြီးငယ်ငယ် နေရာဒေသကိုလိုက်၍ ပြုမူပြောဆိုတတ်ရမည်။

ကိုယ့်ကို ဖိချင်တဲ့လူတိုင်းအား ကိုယ်ကသန်မာကြောင်းကိုသူတို့မြင်နိုင်သော အပေါ်ယံအမူအရာနှင့်အရင်ချပြရမည်တဲ့။အရင်လိုတွင်းစားတွေထံမှ ကျောက်တွေ၀ယ်ယူပြီးလုပ်တာကိုမကြိုက်တော့ပဲ ကုမ္ပဏီမှာ စာရင်းပိုင်းနိုင်နင်းအောင်အရင်၀င်လုပ်ခိုင်းလေသည်။

လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့နေရာပေးခံရတဲ့ ပုံရိပ်ကိုအန်တီမေဦး၏ယောက်ျားကလည်း 

မျက်စောင်းတခဲခဲဖြစ်လာခဲ့သလို လုပ်ငန်းခွင်ထဲမှအကြီးအကဲများကပါ ဖွားညို၏နေရာကိုဆက်ခံမည့်သူဆိုပြီး လက်လှုပ်၊ခြေလှုပ်တာကအစ

စောင့်ကြည့်နေကြလေသည်။တစ်ကွက်လောက်မှားလိုက်တာနဲ့ ပုံရိပ်တင်မကပဲ ဖွားညိုပါတွဲလျှက်ဒုက္ခရောက်လာနိုင်သည်။

ဒီတော့ အသက်ဆယ့ခုနှစ်သာရှိသေးသောပုံရိပ်သည်အတွင်းစိတ်ထဲမှာ ကလေးလိုဖြစ်နေလည်းပဲသန်မာမှရပေတော့မည်။

"ဟ...ငါ့တူမကြီးကတယ်လှနေပါ့လား..."

ထမင်းစားခန်းထဲကထွက်သည်နှင့် ဆေးရုံမှပြန်လာသောလေးလေးခန့်နှင့်တန်းတိုးလေသည်။

လေးလေးခန့်ကိုတော့ ပုံရိပ်ကအဖေ့နေရာမှာထားကာ ချွဲတတ်လေသည်။

အခုလည်း လေးလေးခန့်ကလှတယ်ဟု

ပြောလိုက်၍ခန္တာကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်ပြလိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာမေးကို ချီမော့ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ....ဆရာမကြီးရယ်...ပြောမိတာမှားပါတယ်...ဒါနဲ့အခုကဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"အောင်စာရင်းသွားကြည့်မလို့လေ..."

"ဟုတ်လား...လေးလေးကားနဲ့လိုက်ပို့မယ်လေ..."

"ဟာ...နေပါစေ...သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ချိန်းထားတယ်.."

"အပင်ပန်းခံလို့ကွာ... websiteကနေကြည့်လည်းရသားနဲ့..."

"ခံစားချက်ချင်းမတူဘူးလေ...အဲ့ဒါတွေအသာထားပါ...အခုအပြင်သွားမလို့မုန့်ဖိုးလေးမပေးချင်ဘူးလားဟင်...ဖွားညိုကလခ မပေးသေးဘူးလေ...

အဲ့တော့ဘိုင်ပျက်နေတယ်..."

"ဟား...ဟား...အေးပါကွာ...ရော့တစ်သိန်း...."

"ဟား...အများကြီးပဲ...လေးလေးခန့်ကိုတော့

ချစ်သွားပြီကွာ..."

လေးလေးခန့်၏လက်မောင်းကို ခိုတွဲ၍လှုပ်ရမ်းလိုက်ပြီး အိမ်အပြင်သို့ထွက်လာလိုက်ကာ စက်ဘီးအနီလေးကိုထုတ်စီးလိုက်သည်။

ဆရာပေးထားသောစက်ဘီးလေးကို ရန်ကုန်ကနေပြန်လာပြီးတည်းက ခဏခဏထုတ်စီးဖြစ်လေသည်။ယခုတော့ ဆရာ့စက်ဘီးလေးနှင့်ပင်

ခရီးဆက်ရ‌ပေတော့မည်။

သူငယ်ချင်းများနှင့်စုရပ်ကို ပုသိမ်ကြီး၏အစိုးရကျောင်းအရှေ့မှာချိန်းထားလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ရောက်သွားသောအခါ သူငယ်ချင်းတွေကစုံနေလေပြီ။

"ဟား...ပုံရိပ်ရေ...တယ်လန်းနေပါ့လား...အရင်ကတော့အပျိုကြီးဂိုက်ဖမ်းနေပြီး ဒီနေ့မှဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

"အပြောင်းအလဲလေးဖြစ်အောင်ပါဟာ...ဖွားညို

မသိအောင်...၀တ်လာရတာ...ဒါနဲ့နင်တို့စောင့်နေတာကြာပြီလား...."

"‌ကြာပြီကောင်မရဲ့...လူစုံမှကြည့်မလို့နင့်ကိုစောင့်နေတာ....မှန်မှန်ပြောစမ်း...အိပ်ယာထနောက်ကျနေတာမဟုတ်လား..."

"ဟဲ...ဟဲ...ရုပ်ကိုသာကြည့်လိုက်တော့ သနပ်ခါးတောင်မလိမ်းခဲ့ရဘူး..."

စက်ဘီးပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီးသူငယ်ချင်းများ၏အထုအထောင်းလေးကို ခံလိုက်ရသေးသည်။ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့သည် စုစုပေါင်းငါးယောက်ဖြစ်ပြီး မိန်းကလေးတွေကများလေသည်။

ဘိုဘိုတစ်ယောက်တည်းကသာ ကျားမှန်းမသိ၊

မမှန်းမသိဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျောင်းထဲသို့ စက်ဘီးတွေတွန်းလာခဲ့လိုက်ကြပြီးနောက် လူတွေဝိုင်းအုံကာကြည့်နေသော အောင်စာရင်းကပ်ထားသည့်နေရာသို့ 

ဘိုဘိုကဦးဆောင်၍ပြေးနေလေတော့သည်။

တကယ့်တကယ်ကြည့်ရတော့လည်း ရင်တွေခုန်လိုက်တာပြောမနေပါနှင့်။

အံကိုကြိတ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသည်။

ပုံရိပ်တို့ကလူကောင်သေး၍ တော်တော်နှင့်ရှေ့

မရောက်ပေမဲ့ ဘိုဘိုကတော့

သံဇကာကို ဖက်တက်နေလေတော့သည်။

"နှင်းပပရေ...နင်ကဂုဏ်ထူးနှစ်ဘာသာတောင်ပါတယ်ဟ...ငါလည်းဂုဏ်ထူးနှစ်ဘာသာပဲ...."

"ဟာ...ဂုဏ်ထူးနှစ်ဘာသာတဲ့...အမယ်လေးပျော်လိုက်တာ...အား!!!!"

နှင်းပပကသူ့ဘာသာထခုန်ရုံတင်မဟုတ်ပဲ ဘေးနားကလူတွေကိုပါ မွှေ့ရမ်းနေ၍ချော်မလဲတာကံကောင်းသည်။

"ဟဲ့...ဘိုဘိုရေ...ငါတို့ခုံနံပါတ်တွေလည်းကြည့်ပေးအုံးလေ...နင့်လက်မှာဘော့ပဲင်နဲ့ရေးပေးထားတာအကောင်းမဟုတ်ဘူးနော်..."

ပိုးအိစံသည် ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ထဲတွင် လူကောင်အသေးဆုံးဖြစ်နေ၍ သူမတိုးနိုင်သောကြောင့်ဘိုဘို့လက်တွင် ပုံရိပ်တို့အားလုံး၏ခုံနံပါတ်တွေကို ရေပေးထားလေသည်။ဘိုဘိုကတော့ သူ့လက်က

ခုံနံပါတ်တွေကို တစ်ခါကြည့်လိုက်ကပ်ထားသော စာရွက်တွေကိုကြည့်လိုက်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေလေတော့သည်။

"ဟား...တွေ့ပြီ....ပိုးအိရေ...နင်ကဂုဏ်ထူးတစ်ဘာသာပါတယ်ဟ...အိမိုးသော်ကသုံးဘာသာဂုဏ်ထူးဟ...အိမိုးသော်ရေ...နင်ဂုဏ်ထူးအများဆုံးထင်တယ်..."

"ဟား....ပျော်လိုက်တာ...သုံးဘာသာတဲ့..."

အိမိုးသော်ပျော်သလို သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးပျော်နေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့မပျော်နိုင်ပေ။

ပုံရိပ်၏ခုံနံပါတ်ကို ကြည့်မပေးသေး၍လည်း

ဘို့ဘို့ကိုစိတ်ဆိုးမိလေသည်။

"ဟဲ့..ဘိုလိုစုတ်...ငါ့ခုံနံပါတ်ကိုလည်းကြည့်ပေးအုံးလေ..."

"ရှာနေတာပဲဟ...မတွေ့သေးလို့..."

"နောက်ဆုံးကနေစရှာလေဟာ...."

"အေး...နောက်ဆုံးကနေရှာတာမတွေ့ဘူးဟ...."

"ဒါဆိုရှေ့ဆုံးကနေရှာဟာ..."

ပုံရိပ်ပြောလိုက်တော့ ဘိုဘိုသည်သံဇကာကို

တွယ်တက်ထားရာမှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရှေ့ဘက်အခြမ်းသို့သွားကာ သံဇကာကိုတွက်တက်နေပြန်သည်။

"ဟာ...တွေ့ပြီဟေ့...တွေ့ပြီ....ပုံရိပ်...

နင်ကငါးဘာသာဂုဏ်ထူးဟ..."

ဘိုဘို့၏ အော်ပြောလိုက်သောစကားကြောင့်

ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုယ်ပြန်ပိတ်လိုက်မိ‌ပြီး မျက်လုံးကြီးအကြောင်သားနှင့် သူငယ်ချင်းတွေကိုလိုက်ကြည့်မိတော့ သူတို့ကလည်းပုံရိပ်ကိုကြောင်၍ ကြည့်နေကြလေသည်။

ပြီးနောက် တစ်ယောက်မျက်နှာကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး.....

"အား!!!!!!ငါတို့သူငယ်ချင်းကငါးဘာသာဂုဏ်ထူးရှင်ကြီးပေါ့....၀မ်းသာလိုက်တာဟယ်...."

အားလုံးပြိုင်တူထအော်လိုက်ကြသောအချိန်တွင်

ပုံရိပ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မယုံနိုင်ဖြစ်နေမိလေသည်။

ငါးဘာသာဂုဏ်ထူးဆိုတော့ ဆေးမှတ်မှီနေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။ပုံရိပ်က ရှေ့နေဖြစ်ချင်တာလေ။

"ဟဲ့...ငါတို့တွေစာမေးပွဲအောင်တဲ့အထိမ်းအမှတ်နဲ့...မုန့်သွားစားကြရအောင်...."

"ဟာ...နင်ကလည်းငါတို့ပုံကိုလည်းကြည့်လိုက်အုံး

သူတောင်းစားက ‌အမေပြန်ခေါ်ရမဲ့ရုပ်တွေနဲ့ ပုံရိပ်ဆိုရင်ဆံပင်ဖားလျှားကြီးနဲ့ ဘာမှမလိမ်းထားလို့မျက်နှာကသွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်လို ဖြူဖတ်နေပြီ..."

"ဟဲ့...ပိုးအိမ...နင့်ရုပ်ကြတော့ခရမ်းချဉ်သီးကို လည်စင်းထားသလိုရုပ်နဲ့များ...."

"အေးပါ..‌သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်မရယ်..."

"နင်နော်...."

ပုံရိပ်ကိုစနေ၍ ပိုးအိမကိုထုဖြစ်အောင်ထုလိုက်သေးသည်။ ပုံရိပ်တို့ငါးယောက်သည် ဆယ်တန်းနှစ်တွင်မှ မန္တလေးသို့ကျောင်းပြောင်းလာသော ကျောင်းသားများဖြစ်၍ အတူတူနှင့်အနူနူချင်းစု

မိကာခင်သွားခဲ့ကြချင်းဖြစ်သည်။

ခင်သည်ဆိုပေမဲ့ သူတို့လေးယောက်ကကျူရှင်အတူတူတက်ရ၍ ပုံရိပ်ထက်ပိုပြီးတပူးပူးတတွဲတွဲနေရလေ့ရှိသည်။

"ဟဲ့...ငါစဉ်စားမိပြီ...ညနေ..နေအေးတော့မှသေချာပြင်ဆင်ပြီးကုန်တိုက်မှာမုန့်သွားစားကြမယ်ဟာ...

‌စာမေးပွဲအောင်တော့ ငါလည်းမုန့်ဖိုးများများတောင်းလို့ရပြီလေ...ကုန်တိုက်ထဲမှာလျှောက်ပတ်ကြည့်ရင်း ၀ယ်ချင်တာတွေလျှောက်၀ယ်ရအောင်.....ပုံရိပ်...နင်ရောဖြစ်ရဲ့လား....နင့်အိမ်ကငါတို့အိမ်တွေနဲ့မတူဘူးလေ..."

ဘိုဘိုကစ၍အကြံပေးသောကြောင့် အားလုံးကဝိုင်းထောက်ခံကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြကြ၍ ပုံရိပ်ကတော့လုံးလုံးလျားလျားကတိမပေးရဲပေ။

ဒါပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တစ်ခါလောက်တော့ ပျော်ပျော်ပျော်ပါးပါးလည်ဖူးချင်သည်။

"ဖြစ်တယ်ဟာ...ဖွားကိုငါမရမကပြောမယ်...

မရရင်တော့ခိုးထွက်မယ်...."

"ဟား..ဟား...အိန္ဒြေရှင်မကြီးတို့ပွင့်ထွက်ကုန်ပြီဟေ့....ဒါဆိုရင်အခုရန်ကင်းတောင်ကိုတက်ကြမယ်...အား....နင့်မေကြီးတော်"

ဘိုဘို့စကားဆုံးသည်နှင့် သူ့ကိုအကုန်ဝိုင်းထုကြတော့ ဘိုဘို့ခမျာ နောက်စေ့ကိုဖိအုပ်ပြီး

အာဗြဲကြီးနှင့် ထအော်လေတော့သည်။

"ငါ့ကိုဘာလို့ထုကြတာလဲ..."

"ခွေးစုတ်ရဲ့....အခုနေတောင်ပေါ်တက်မှတော့...

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...ညနေဘက်မှာသွားလည်လို့ရတော့မှာလဲ...ပေါင်ကွပြီးအိပ်ယာထဲမှာ ခွေနေရတော့မှာပေါ့..."

"ဟ...စက်ဘီးတွေရှိတာပဲ...တောင်ပေါ်ကိုစက်ဘီးနဲ့တက်မယ်လေဟာ....ငါကတောင်ပေါ်ကဘုရားမှာ

စာမေးပွဲအောင်ရင် ပြန်လာကန်တော့မယ်လို့ကတိပေးထားတယ်..."

"သေနာရဲ့...စက်ဘီးနဲ့တက်တာပိုစိုးတာပေါ့...

ကတိပဲပေးထားတာလေ...ကြုံရင်သွားဖူးလိုက်ပေါ့.."

"နင်တို့ကလည်းဟာ...နင်တို့မလိုက်လည်းနေ...

ဟဲ့အိမိုးသော်...နင်ကအချက်အပြုတ်ဝါသနာပါတယ်မဟုတ်လား...တောင်ပေါ်မှာငါးရံ့နှစ်ကောင်လောက်သွားကြော်ရင်း ဘုရားဖူးကြမယ်လေ...."

ဘိုဘို့စကားကိုလည်းကြားရော အိမိုးသော်သည် 

မျက်နှာကြီးနီကာ ရှူးရှူးရှဲရှဲဖြစ်သွားပြီးကို ဘိုဘို့ဆီသို့ပြေးသွားကာ နားရွက်ကိုဆွဲလိမ်ပစ်လိုက်သည်။

"အား...သေနာမ...ဘာလုပ်တာတုန်း...."

"သေပါစေ...ငါးရံ့မင်းတောင်ပေါ်မှာ

ငါးရံ့နှစ်ကောင်ကို နင့်ဘာသာသွားကြော်ပြီးစားအကောင်ရဲ့ ငါ့ကိုငရဲကြီးအောင်လာမလုပ်နဲ့....."

"ဟုတ်တယ်...အဲ့ကောင်ကိုတီးပစ်ဒါမှမှတ်မှာ....."

အကုန်ဝိုင်းအားပေးကြတော့ အိမိုးသော်ကလည်းဇောင်းကြွကာ ဘိုဘို့ကိုသမတော့သည်။

ပုံရိပ်တို့ကတော့ ရယ်ကြီးသာနေလေတော့သည်။

စာမေးပွဲကျသူတွေကတော့ မျက်ရည်နှင့်မျက်ခွက်ဖြစ်နေကြချိန်မှာ ပုံရိပ်တို့အုပ်စုကတော့ ရယ်လို့မပြီးနိုင်ကြတော့ပေ။

ဆယ်တန်းတွင်ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာထွက်တာကိုသာ သိလျှင်ဖွားညိုက ဘယ်လောက်ဂုဏ်ယူလိုက်မလဲ။

လေးလေးခန့်ကတော့ ဆရာ၀န်လောင်းနောက်တစ်ယောက်ထွက်တော့မည်ဟု ကြွေးကြော်နိုင်သည်။

ပုံရိပ်ကိုမရှိတဲ့ကြားကနေ ပညာတတ်ကြီးဖြစ်စေချင်ခဲ့သော ဒေါ်လေးရှင်းသန့်သာကြားလျှင်

ထကပြီးတစ်ရပ်ကွက်လုံးကို တစ်အိမ်၀င်တစ်အိမ်ထွက် လိုက်ပြောမှာသေချာသည်။

ဆရာသိရင်ရော ဘယ်လိုနေလိမ့်မလဲ။

ဆရာ့ကိုဖေ့ဘွတ်မှာရော ဖုန်းနှင့်ပါအဆက်အသွယ်မလုပ်မိတာ နှစ်လကျော်နေလေပြီ။

ထူးထူးချွန်ချွန်ဆယ်တန်းအောင်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်အတွက်

ဆရာဂုဏ်ယူနေနိုင်လောက်မလား။

အခုလောက်ဆိုရင် ဆရာတောင်ကြီးမှာရောက်နေလောက်ရောပေါ့။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ကြိုက်နှစ်သက်ရဲ့လားရှင်....ပုံရိပ်ကိုဒီလိုလေးမြင်ချင်ကြမယ်ထင်ပါတယ်....ဇာတ်လမ်းလေးကအပိုင်း၆၀နီးပါးလောက်ပဲ ရေးဖို့စဉ်းစားထားလို့ 

နောက်ဆယ်ပိုင်းကျော်လောက်ဆို ဇာတ်သိမ်း

ချင်လည်းသိမ်းသွားနိုင်တယ်..လိုအပ်ရင်တော့ဆက်ရေးရမှာပေါ့လေ...... ဇာတ်လမ်းကို ဘယ်လိုလေးထပ်ဖြစ်စေချင်ပါလဲရှင့်...

 ဝေဝေ့မှာတော့တွေးထားပြီးသား Endingကဇာတ်လမ်းမရေးခင်တည်းက ရှိနေခဲ့တာပါ...

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၈)

သူငယ်ချင်းတွေနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးအပြန်မှာ မိုးဖွဲလေးများကျနေသောကြောင့် စက်ဘီးအနီလေးကိုအမြန်နင်းလာမိလေသည်။

ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာပါတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း

ဂုဏ်ယူနေမိ၍ ပျော်ရွှင်မှုကတော့အတိုင်းအဆမရှိပါပဲ။

ပုံရိပ်တို့၏ရပ်ကွက်သည် လမ်းတွေဖောက်ထားတာကလည်း ကျယ်သလိုအိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေကြီးပဲ ဖြစ်နေ၍ VIPဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက်လိုဖြစ်နေသည်။

ခြံကြီးတွေကလည်း အလွန်ကျယ်ပြီးအိမ်တိုင်းကလည်း ဆန်းသစ်လေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဖွာညိုတို့နေသော ခြံကတော့ဒီလမ်းထဲမှာအကျယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အခမ်းနားဆုံးဟုဆိုလျှင်

ပိုမည်မထင်ပေ။

မိုးရိပ်ခြံဟု ပြောလိုက်သည်နှင့် ဒီပတ်၀န်းကျင်တွင်မသိသူမရှိလောက်အောင် ရှားလေသည်။

ဒါကလည်း ဒီမိသားစု၏ချမ်းသာကြွယ်၀မှုကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

"တော်သေးတာပေါ့...မိုးမရွာတော့လို့...."

စက်ဘီးနင်းနေရင်းနှင့် အဝါရောင်ဂန္ဓမာပန်းခင်းကြီးရှိ‌သော ခြံတစ်ခု၏အရှေ့တွင်စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ကာ ခြေတစ်ဖက်ကိုမြေကြီးမှာထောက်၍

ခြံထဲသို့ငေးကြည့်နေမိသည်။

ခြံကြီးက ကျယ်သလောက်ဂန္ဓမာပန်းခင်းကြီးကလည်း သုံးထပ်တိုက်ကြီးကိုပတ်ပတ်လည်ဝိုင်းထားလေသည်။

ခြံကိုကာရံထားသော အုတ်တံတိုင်းသည်နိမ့်လွန်းသောကြောင့် ခြံထဲသို့ပုံရိပ်၏အရပ်နှင့်ခွကျော်၍ တောင်၀င်နိုင်သည်။

ခြံတံခါးကို အစိမ်းရောင်ဆေးသုတ်ထားပြီး

ပန်းခင်းကြီးကိုတစ်ဖက်တစ်ချက်ထားကာ

ကားတစ်စီး၀င်စာလောက်လမ်းကလေးကို 

အိမ်မကြီးဆီအထိဖောက်ထားလေသည်။

စက်ဘီးလဲမသွားစေရန် မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေထောက်နှင့်ထောက်ထားပြီး ထိုအိမ်လေးဆီသို့ငေးကြည့်နေမိစဉ်မှာပဲ အိမ်လေးထဲမှကောင်လေးတစ်ယောက်ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကောင်လေးသည်ဆွယ်တာအဖြူရောင်လေးနှင့်

ဒူးကျ‌ဂျင်းဘောင်းဘီအနက်ရောင်လေးကို၀တ်ဆင်ထားပြီး အဝေးမှလှမ်းကြည့်လျှင်တောင် အသားဖြူမှန်းသိသာလေသည်။

အရပ်ရှည်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကအရမ်းမထွားကျိုင်းပဲ ပိန်ပိန်ရှည်ရှည်ကြီးဖြစ်နေသည်။

"သူ့ကိုမြင်ဖူးသလိုပဲ...."

စက်ဘီးနင်းဖို့ပြင်ပြီးမှ ရင်းနှီးသလိုဖြစ်နေသော

ထိုကောင်လေး၏ပုံသဏ္ဍန်ကြောင့် လမ်းကိုဖြတ်ကူးလိုက်ပြီး အစိမ်းရောင်ခြံတံခါးကြီးအနားသို့

တိုးကပ်၍ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်နေမိလေသည်။

ပုံရိပ်ကြည့်နေတာကို ရိပ်စားမိသွား၍ ကောင်လေးသည်လည်း ပုံရိပ်ရှိနေသောခြံတခါးဘက်သို့

လမ်းလေးအတိုင်းပြေးလာနေတော့သည်။

"ပုံရိပ်!!!!!"

ထိုကောင်လေးသည် ပုံရိပ်၏နာမည်ကိုအော်ခေါ်လိုက်ပြီး မျက်နှာတွင်လည်း၀မ်းသာသောအရိပ်များထင်ဟပ်လာသည်။

ပိုပြီးနီးကပ်လာလေ သူ့မျက်နှာသည် ပုံရိပ်ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော လူတစ်ယောက်နှင့်တူလာသည်။

"နင်က...ဟိန်းဇေယျာထက်မဟုတ်လား...."

ပုံရိပ်၏စကားပင်မဆုံးသေးခင်မှာပဲ စေ့ထားသောတံခါးကိုဆွဲဖွင့်ကာ ပုံရိပ်ကိုပြေးဖက်လာလေသည်။

အံ့ဩမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ရောထွေးသွားသောအခါ ဆဠမအာရုံ၏လှုံ့ဆော်မှုနှင့်အတူ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့်တွန်းကာ ရုန်းလိုက်မိသည်။

"ဆောရီး...ပုံရိပ်ရယ်...ငါအရမ်း၀မ်းသာသွားလို့ပါ..

မန္တလေးကိုရောက်တည်းက ငါနင့်ကိုပဲသတိရနေမိတာ...."

ဟိန်းဇေယျာထက်၏မျက်၀န်းများသည်  တစ်ခုခုကိုကျေနပ်နေဟန်ရှိပြီး စကားပြောနေသောတစ်လျှောက်လုံးတွင် ပြုံး၍သာနေလေသည်။

ခြံအပြင်သို့ တစ်လှမ်းချင်းထွက်လာပြီး ပုံရိပ်၏

စက်ဘီးဂိုက်ကိုပါ ကိုင်ထားသေးသည်။

အရင်လို မိန်းမချောချောသူဆိုပေမဲ့ အရပ်ကပိုရှည်လာလေသည်။ပုံရိပ်ထက်တောင် ခေါင်းတစ်လုံးစာလောက် မြင့်နေ၍သူ့ကိုပြန်၍ မော့ကြည့်နေရသည်။

"ဒီခြံကိုအရင်တည်းက နင်တို့ပိုင်တာလား...."

"မဟုတ်ဘူး...ငါတို့၀ယ်လိုက်တာမကြာသေးဘူး...

ပစ္စည်းတွေကတော့ ရွေ့ထားပြီးတာသုံးရက်လောက်ရှိပြီ...ငါတို့ကတော့မနေ့ကညနေပိုင်းလောက်ကမှ...ဒီကိုရောက်ကြတာ....အားတဲ့အချိန်ကြရင်...ငါနင့်ဆီကိုလာလည်မယ်လေ...မန္တလေးမှာအရင်ကနေဖူးပေမဲ့..အခုမှပြန်ပြောင်းလာတာဆိုတော့...နည်းနည်းစိမ်းသွားသလိုပဲ...နင်ငါ့ကိုအဖော်ပြုပေးရမယ်နော်...."

"ဒုက္ခပဲ....ငါ့ဟာငါတောင်ဖွားညိုကဘယ်မှမလွှတ်လို့...ပုသိမ်ကြီးထဲမှာတင်ပိတ်မိနေတာ...နင့်ကိုဘယ်လိုအဖော်ပြုပေးရမှာလဲ....ဒီညနေမှာ စာမေးပွဲအောင်တဲ့အထိန်းအမှတ်နဲ့...သူငယ်ချင်းတွေနဲ့

မုန့်သွားစားရဖို့အရေးတောင် ဖွားညိုဆီကနေ 

မ‌နဲခွင့်တောင်းရမှာ..."

"ဟား...ဟား....အရင်တုန်းကဂျစ်ကန်ကန်နေခဲ့တဲ့ကောင်မလေး...အခုတော့ဖွားညိုရဲ့တုတ်စာကိုကြောက်နေရပြီပေါ့...."

"နင်နော်..."

ကိုထက်၏စကားကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး မျက်မှောင်လေးကြုံ့သွားသောကြောင့် ကိုထက်သည်လည်း မျက်လုံးလေးများလခြမ်းပုံသဏ္ဍန်ကွေးညွှတ်သွားတာကို မူးမူးမေ့မေ့ကြည့်နေမိလေသည်။

မတွေ့ကြတော့တဲ့နှစ်အတွင်းမှာ သူ့ကိုအခင်အမင်မပြတ်သေးသောကြောင့်ကျေနပ်တာထက်ကို

ပိုပျော်မိသည်ဆိုက မှန်ပါလိမ့်မည်။

မပြောင်းလဲသေးသောအချက်ကတော့ ပုံရိပ်ဟာ

အရင်လိုချစ်စရာကောင်းနေတုန်းဖြစ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားသောအချက်ကတော့ အရင်ထက်မျက်နှာလေးပိုရွှင်ပြလာပြီး ပိုလှလာသည်။

ခါးကျော်ပြီး တင်ပါးထိရောက်နေသော ပိတုန်းရောင်ဆံနွယ်လေးတွေကို ကျောအပြည့်ဖြန့်ခင်းထားပုံမှာ ဂန္ဓမာပန်းလေးတွေ စီရရီကျဲထားသလို နုဖတ်သောမျက်နှာကလေးနှင့် လိုက်ဖက်လွန်းလိုက်တာ။

ဘာအခြယ်အသမှမရှိသော မျက်နှာလေးသည်ပကတိဖြူစင်နေပြီး အသားဖြူလွန်းသောကြောင့် ပါးပြင်လေးတွေကအစ နေရောင်ဖြန်းခံထားရ၍ 

နီနီရဲရဲလေးဖြစ်နေကာ နှာခေါင်းထိပ်လေးများကအစ အသဲယား၍ဆွဲညှစ်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် ပန်းရောင်သန်းနေပြီး ရဲတက်နေလေသည်။

နှုတ်ခမ်းလေးများကွေးညွှတ်လိုက်တိုင်းမှာ

ထူထဲသောမျက်တောင်များ၀န်းရံထားသည့် စူးရှ‌ကြည်လင်သော မျက်၀န်းလေးတွေလှုပ်ရှားသွား၍ အတိုင်းထက်အလွန်ရင်ခုန်ရပါသည်။

အချိန်အကြာကြီးမတွေ့ရပေမဲ့ ကောင်မလေးအပေါ်မှာထားတဲ့ သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေက မှေးမှိန်မသွားပါလား။

"နင်ငါ့ကို ဘာလို့အဲ့လောက်တောင်ကြည့်နေတာလဲ..."

"မတွေ့ရတာကြာပြီမို့လို့ပေါ့...ဘာလဲကြည့်ခွင့်မရှိဘူးလား.."

"ဟာ..အဲ့လိုသဘောမျိုးနဲ့မေးတာမဟုတ်ပါဘူး..

.ငါ့မျက်နှာမှာတစ်ခုခုပေနေလားလို့ပါ.."

"မပေပါဘူး...လှပါတယ်.."

"အာ!!!!"

လှတယ်ဟုမြှောက်ပြောလိုက်တဲ့အခါတိုင်း

ရှက်သွားသူလေးမို့ သူစလိုက်မိတော့ပါးအို့လေး‌တွေပါ ပိုရဲလာလေသည်။

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ သူလေး၏မျက်နှာကိုကြည့်နေရင်းမှာ အားမလိုအားမရဖြစ်ကာ

ပိုနီးကပ်စေရန် ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်မိလေသည်။

"ပုံရိပ်..စာမေးပွဲအောင်တယ်ဆိုတော့..ဂုဏ်ထူးရောပါသေးလား..."

"ပါတာပေါ့ဟ...ဘယ်သူမှတ်လို့လဲ...နင်ရောပါတယ်မဟုတ်လား.."

ကိုထက်ကိုပြန်မေးလိုက်တော့ သူကခေါင်း

တဆတ်ဆတ်ညိမ့်ပြပြီး လက်သုံးချောင်းထောင်ပြနေလေသည်။

"နင်ရော..ဘယ်နှစ်ဘာသာပါလဲ..."

"ငါးဘာသာ...."

"ဟ...မိုက်လှချည်လား ...ငါကသုံးဘာသာပဲပါတာ...ပုံရိပ်နင်အရမ်းတော်တယ်...

ငါအရင်တည်းကသိပြီးသားပါ...နင်ကဘာပဲဖြစ်ချင်ချင်မရရအောင်ကြိုးစားတတ်တဲ့ကောင်မလေးမဟုတ်လား...အပြင်ကျူရှင်တွေမယူပဲငါ့ကိုကျော်ပြီး အခန်းထဲမှာအဆင့်တစ်ရအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တည်းကနင့်အရည်အချင်းကို ငါယုံပြီးသား..."

"ကိုးတန်းတုန်းက..ငါအပြင်ကျူရှင်မယူခဲ့ဘူးလို့ နင့်ကိုဘယ်သူပြောတာလဲ...ငါ့ကိုပိုက်ဆံ

မယူပဲအခမဲ့သင်ပေးခဲ့တဲ့ဆရာရှိတယ်...

ဆရာ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် နင့်ကိုကျော်တက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဟုတ်ပါပြီဟာ...အခုရောနင်ဖွားညိုတို့အိမ်ကိုပြန်မလို့လား...ဒါမှမဟုတ်ရင်အိမ်ထဲကိုအလည်၀င်ဖို့ ငါဖိတ်ပါရစေ..."

"နေပါစေ...မ၀င်တော့ပါဘူး..."

"အေးပါဟာ..ဒါဆိုရင်နေအုံး..ခုဏကနင်

ပန်းခင်းကို လှမ်းကြည့်နေတာမဟုတ်လား..

ငါနင့်အတွက်လက်ဆောင်ပေးလိုက်မယ်.. "

ကိုထက်သည် တားချိန်တောင်မရလိုက်ပဲ လျှောက်လမ်းလေးအတိုင်း သူ့အိမ်ထဲသို့ပြေး၀င်သွားလေသည်။သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပြန်ပြေးထွက်လာပြီး ပန်းခင်းထဲသို့၀င်ကာ ပန်းတွေကိုကပ်ကြေးနှင့်လိုက်ညှပ်နေတော့သည်။ခြံထဲသို့ မ၀င်သေးပဲခြံအပြင်ကနေ အံ့ဩကာရပ်ကြည့်နေသော ပုံရိပ်ဆီသို့ခဏအကြာတွင် ဂန္ဓမာပန်းတွေကိုပွေ့ပိုက်ပြီး ပြန်လာလေသည်။

"ရော့..နင့်အတွက်ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်...

တန်ဖိုးမကြီးပေမဲ့..အမှတ်တရတော့ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်.."

"အေးပါ...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်...အိမ်မှာပန်းထိုးလို့ရတာပေါ့...ငါတို့အိမ်ကိုလည်းလာလည်လေ...."

ကိုထက်ကိုနှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီး စက်ဘီးခြင်းထဲသို့ ပန်းကလေးတွေကိုထည့်ကာ အိမ်သို့ပြန်ခဲ့လိုက်သည်။ကိုထက်ကိုတွေ့တော့ ယမင်းကိုတောင်သတိရမိသေးသည်။ယမင်းကရော အခုဘယ်ဘ၀မှာ ရောက်နေမည်လဲ။

ယမင်းအကြောင်းကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်မိတိုင်း ရင်နာရပါတယ်။

ကိုထက်ကိုတွေ့လိုက်တိုင်းလည်း အားနာနေမိတယ်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ဖွားရေ ..‌ဖွားညိုရေ..."

အိမ်ရှေ့မှာ စက်ဘီးကိုရပ်ပြီး ပန်းတွေကိုပိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့၀င်လာသည်နှင့် ပထမဦးဆုံးအော်ခေါ်မိတာကတော့ ဖွားညိုကိုဖြစ်သည်။

"မမရေ..ဖြည်းဖြည်းအော်ပါ..ဖွားညိုကဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေတယ်..."

ပိစိမသည် အိမ်ထဲမှပြေးထွက်လာပြီးပုံရိပ်၏

လက်ကို ၀မ်းသာအားရလာကိုင်လေသည်။

ပုံရိပ်လည်း သူ့ကိုဂန္ဓမာပန်း‌တွေပေးခဲ့လိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲသို့၀င်လိုက်သောအခါတွင် အန်တီယဉ်တင့်တို့ရော လေးလေးခန့်တို့ပါရှိနေသည့်အပြင် မမနေခြည်နှင့်

အန်တီယွန်းမေဦးပါထိုင်နေလေသည်။

"အရိပ်လေး...သိပ်တော်တဲ့အရိပ်ကလေး

..ဖွားရဲ့အနားကိုလာပါအုံး..."

ဖွားညိုကတော့ ပုံရိပ်ကိုမြင်သည်နှင့် မျက်နှာလေးရွှင်ကြည်ကာ ကျေနပ်နေဟန်နှင့်

အနားသို့ခေါ်လိုက်၍ လူကြီးတွေအရှေ့မှခေါင်းငုံ့၍ လျှောက်လိုက်ကာ  ဖွားညို၏

အနားသို့သွားပြီး ဖက်ထားလိုက်မိသည်။

"အန်တီတင့်ကတော့  ကြားကြားချင်း၀မ်းသာလွန်းလို့ ထခုန်မိတော့တာပဲကလေးရယ်...

တော်လိုက်တာကွယ်..."

"တော်ဆို..သူ့ဦးလေးတွေ၊အဖိုးတွေကလည်း အကုန်ဆရာ၀န်တွေပဲလေ...အဲ့တော့ငါ့တူမ

ကြီးတော်တာမဆန်းတော့ပါဘူး...."

"အမယ်လေး...မြှောက်စရာမရှိ..ကိုယ်ကိုကိုယ်ပြန်မြှောက်နေပြန်ပါပြီ..."

"ဟား..ဟား..."

အန်တီယဉ်တင့်က မျက်စောင့်တခဲခဲနှင့်လေးလေးခန့်ကိုကြည့်၍ပြောတော့ လေးလေးခန့်ကလည်းတအားအော်ရယ်လေသည်။

အန်တီတင့်ကတော့  သူ့ယောက်ျားကို

မျက်စောင်းတချီချီနှင့် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

အန်တီမေဦးကတော့ ဒီတစ်ခေါက်မှာ ထူးဆန်းစွာတိတ်ကျနေလေသည်။

"ဖွားညို..ဒါနဲ့သမီးစာမေးပွဲအောင်တာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိသွားတာလဲဟင်.."

"ကိုယ်ပိုင်ကျောင်းကနေ ဖုန်းဆက်တယ်လေ

...အရိပ်ကဂုဏ်ထူးငါးဘာသာပါလို့တဲ့

ဂုဏ်ပြုပွဲကိုတက်ပြီး ဆုတက်ယူပေးဖို့

ဖုန်းလှမ်းဆက်တာတဲ့..အရိပ်တို့‌တစ်ကျောင်းလုံးမှာ အရိပ်ကဂုဏ်ထူးအများဆုံးပါတာပဲ..”

"ဟုတ်လား..သမီးကဖွားညိုမသိသေးဘူးထင်လို့ ..အဲ့တော့အံ့ဩစရာမကောင်းတော့ဘူးပေါ့..."

"အမယ်လေး..စိတ်မကောင်းတော့မဖြစ်ပါနဲ့

..ငါ့မြေးတွေကနှစ်ယောက်လုံး စာမေးပွဲအောင်ကြတော့..ဒီအဖွားကြီးက‌ပြောမပြတတ်အောင်ပျော်တာပါ..ကဲပြော၊ဖွားဘာ၀ယ်ပေးရမလဲ...ဘာလိုချင်ကြလဲ...."

"သမီးကကားလိုချင်တယ်ဖွား...သမီးရဲ့သူငယ်ချင်းဆိုရင် သူ့အဖေကပြိုင်ကားလေး၀ယ်ပေးထားတာသိလား..အမေ့ကိုပူဆာတာလည်းကြာပြီး တစ်ခါမှ၀ယ်မပေးဘူး..."

မမနေခြည်သည် သူ့အမေ၏ဘေးမှာထိုင်နေရာမှ ဖွားညိုနှင့်ပုံရိပ်၏ကြားထဲမှာ

ကပ်သီးကပ်သပ်လာထိုင်ပြီး ကား၀ယ်ပေးဖို့မရရအောင်ပူဆာနေလေတော့သည်။

မစားရသော ကလေးဟာပိုငတ်တယ်ဆိုတာ  

ဟုတ်လိမ့်မည်။သူပြောတဲ့ကားကလည်း ဈေးကခေါင်ခိုက်နေလေသည်။

ဖွားညိုကတော့ အပြုံးမပျက်ပဲခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်လေတော့သည်။

"ရေး...ဒါမှတို့ဖွားညိုကွ..ကားကိုညနေကြမှသွား၀ယ်မယ်နော်...သမီးအရမ်းပျော်တာပဲဖွားညိုရယ်..."

"အမယ်လေး...လိုချင်တာရသွားတော့လည်းကပ်ချွဲနေလိုက်တာ...အမေရေ..အမေ့မြေးကလေခုဏကအထိ သူ့ကိုကား၀ယ်မပေးဘူးဆိုလို့ စိတ်ကောက်နေတာလေ..."

"စာမေးပွဲအောင်တဲ့အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့ အဖွားက၀ယ်ပေးတာပါ..စိတ်မကောက်ရတော့ဘူးနော်..နေခြည်..."

"မကောက်တော့ပါဘူးအဖွားရဲ့ ဖြောင့်သွားပြီ.."

"ဟား...ဟား...ဟား..."

မမနေခြည်၏စကားလေးကြောင့် အကုန်လုံးပွဲ‌ကျအောင် ရယ်မိကြလေသည်။

ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းကသာ ဧည့်ခန်းထဲရှိ ရှိနံရံဘေးတွင်‌ထောင်ထားသော ပန်းပုရုပ်ထုလေးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိလေသည်။

မျက်လုံးကိုစည်းနှောင်ထားသော အမျိုးသမီးလေးသည် ချိန်ခွင်တစ်ခုကို လက်ဆန့်တန်း၍ ကိုင်ထားလေသည်။

ပြီးနောက် အခန်း၏ထောင့်အကျဆုံးတွင် တော့ အတောင်ကြီးကိုဖြန့်ကားထားသော သိန်းငှက်ရုပ်ထုကြီးရှိနေလေသည်။

"အရိပ်ကရော...ဘာတွေငေးနေတာလဲ

ဖွားမေးထားတာကိုဖြေပါအုံး...စာမေးပွဲ‌ကို

ငါးဘာသာဂုဏ်ထူးနဲ့အောင်ထားတာပဲ...

ဘာလိုချင်လဲ...ဖွားကအကုန်ပေးမှာ...

နေခြည်လေးလို ပြိုင်ကားလိုချင်သလား...."

"ဟင့်အင်းဖွား...သမီးအဲ့ဒါတွေတစ်ခုမှ

မလိုချင်ဘူး သမီးလိုချင်တာတစ်ခုပဲရှိတယ်..."

"ကဲ..ပြော..ဘာလိုချင်တာလဲ..."

"သမီးဖြေလိုက်ရင် ဖွားညိုကတကယ်ခွင့်ပြုပေးမှာလား.."

"ဘာလိုချင်လို့ ဒီလောက်တောင်အထပ်ထပ်မေးနေရတာလဲ အရိပ်ရယ်...အရိပ်ဘာလိုချင်ချင်အဖွားကအကုန်ဖြည့်ဆည်းပေးမှာ..."

"အမေတို့ကတော့လေ..လုပ်ပြီနော်...ဟိုကကုမ္ပဏီကိုလက်လွှဲပေးပါဆိုရင်...ကုန်နေအုံးမယ်.."

သူ့သမီးပြိုင်ကားတောင်းတုန်းကတော့မျက်နှာကပြုံးဖြီးနေပြီး ပုံရိပ်အလှည့်ရောက်တော့မှ အသံတွေထွက်လာ၍အန်တီမေဦးကို သိပ်ကြည့်မရတော့ပေ။

ပုံရိပ်ထက် သူ့သားသမီးတွေကို သာစေချင်ပေမဲ့ လက်တွေ့မှာဖြစ်မလာတော့ စကားနာထိုးဖို့သာ တတ်နိုင်လေတော့သည်။

ယခုဆိုလျှင် သူ့သားအကြီးကောင်ထက်တောင် ပုံရိပ်ကဂုဏ်ထူးများသေးသည်။

ဓာတုဗေဒဘာသာဖြေတဲ့နေ့ကသာ

ပုံရိပ်မဖျားခဲ့ရင် ခြောက်ဘာသာလုံးဂုဏ်ထူးထွက်နိုင်သည်။ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်ကကိုယ်ဖြေထားတာထက် အမှတ်တွေကိုတမင်လျှော့တွက်ထားတာကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ

ငါဘယ်လောက်ဖြေနိုင်ပါတယ်ဆိုပြီး ကြွားလုံးမထုတ်တတ်ပေ။

"အရိပ်...ဘာတွေငိုင်နေတာလဲ...ဖွားကိုပြောစမ်းပါ...အရိပ်ဘာလိုချင်သလဲ..."

"ပြောလိုက်လေ...ပုံရိပ်ရဲ့..."

အန်တီယဉ်တင့်ရောလေးလေးခန့်ကပါ မျက်နှာရိပ်ပြကာ တိုက်တွန်းလာသောကြောင့် ပုံရိပ်သည် ထိုင်နေရာမှချက်ချင်းထလိုက်ပြီး ဖွားညို၏ ရှေ့တည့်တည့်မှာခေါင်းကိုငုံ့၍

ရပ်လိုက်မိသည်။

"သမီးကို...ဥပဒေမေဂျာယူခွင့်ပြုပါဖွား...

သမီး..ရှေ့နေဖြစ်ချင်ပါတယ်...

သမီးကိုအဲ့တစ်ခုလေးပဲ ခွင့်ပြုပေးပါ..."

"ဘာပြောလိုက်တယ်!!!!..."

ထင်တဲ့အတိုင်းပါကဲ ဖွားညို၏အသံတွေသည် ပျော့ပြောင်းမနေတော့ပါဘူး။

ဖွားညို၏ မျက်နှာကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတော့ 

မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသည့် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အံ့ဩမှုနှင့် တင်းမာမှုတွေ ရောယှက်နေသည်။

"သမီးရယ်..ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာတောင်ပါတဲ့ဥစ္စာကို ဆရာ၀န်လိုင်းကိုရွေးပါလားကွာ..."

"ဘာဆရာ၀န်လိုင်းမှမရွေးရဘူး..."

ဖွားညို၏ ဒေါသအသံကြောင့် အားလုံးထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာပျက်သွားကြလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ ခန့်မှန်းထားမိပြီးသားမို့

ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားပြီး မျက်ရည်ကျရုံသာတတ်နိုင်ပါသည်။

ဖွားညိုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ သိပ်ကိုပြတ်သားတာပါလား။

"အမေရိကန်မှာ ကျောင်းသွားတက်ရမယ်...

ငါအားလုံးစီစဉ်ထားပြီးသား..ဟိုမှာအဆောင်နေဖို့အတွက်ပါ စုံစမ်းထားတယ်..."

"အမေကအဲ့လိုကြေးလား...ကျွန်မသားသမီးတွေကိုတော့ ဒီလိုတစ်ခါမှမစဉ်းစားပေးခဲ့ဖူးပဲ ဒီကောင်မလေးကြမှ...ဘာလို့ဒီလိုတွေအထိပါ လုပ်ပေးနေရတာလဲ..အဲ့ဒါဘာသဘောလဲ.."

စိတ်ညစ်နေရသည့်ကြားထဲ အန်တီမေဦးကထဖောက်လာပြန်သည်။လေးလေးခန့်ကလည်းမျက်နှာမကောင်းသလို အန်တီယဉ်တင့်ကလည်းပုံရိပ်ကိုလာဖက်၍နှစ်သိမ့်‌ပေးလေသည်။ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ချင်တာကိုဖြစ်ခွင့်မရတော့ဘူးဆိုသောအသိကြောင့် သိပ်၀မ်းနည်းမိတာပဲ။

"မေဦး...ငါစကားပြောနေတယ်ညည်း၀င်မပါနဲ့...နင့်သားသမီးသုံးယောက်လုံးကိုငါကဘာကိစ္စနဲ့ကျောင်းထားပေးရမှာလဲ...

အခုကားလိုချင်တယ်ဆိုလို့ကား၀ယ်ပေးမယ်လေ..ဒီလောက်ဆိုတော်ရောပေါ့...

သူတို့သုံးယောက်လုံးမှာ အုပ်ထိန်းသူရှိတယ်

..အဲ့ဒီ့အုပ်ထိန်းသူက နင်တို့ကိုယ်တိုင်ဆိုတာရောမေ့နေကြတာလား...ကိုယ့်သားသမီးကို

ပိုမြင့်မြင့်ထားချင်ရင်..ပိုကြိုးစားပေါ့..

အလကားနေငါ့ဆီကနေ လက်ဖြန့်တောင်းဖို့တွေးနေတာပဲ...အရိပ်ကနင့်သားသမီးတွေလိုမဟုတ်ဘူး..သူ့ရဲ့အုပ်ထိန်းသူက ငါကိုယ်တိုင်ဖြစ်တဲ့အတွက် ငါစီမံတာကို နာခံရမယ်...."

"အဖွား..."

"စကားတစ်ခွန်းမှ အထွန့်တက်ဖို့မကြိုးစားနဲ့အရိပ်...အခုချက်ချင်းအပေါ်တက်တော့...

ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာပါအောင်ကြိုးစားခဲ့ပြီး

..အမှတ်၄၀၀တောင်မပြည့်တဲ့ဥပဒေ၀င်ခွင့်ကို လျှောက်ချင်နေတာကို ငါလုံး၀သဘောမတူဘူး..."

မျက်ရည်တွေဝဲတက်လာကာ ခံစားချက်တွေကိုမျိုသိပ်ပြီး စိတ်ကိုတင်းထားမိပေမဲ့ ဖွား၏မာထန်လွန်းသော အမိန့်စကားကြောင့်

အပေါ်ထပ်လှေကားသို့ အသက်မပါစွာတက်လာခဲ့ရလေသည်။

အသက်၇၀ကျော်ဖြစ်ပြီး ဝှီးချဲပေါ်မှာပဲထိုင်နေရသူဆိုပေမဲ့ မျက်နှာထန်ပြီးလက်ညှိုး

တစ်ချက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ရဲ့စူးရှသောမျက်၀န်းတွေကို ဘယ်သူမှတန်ပြန်စိုက်မကြည့်ရဲတော့ပေ။

ပုံရိပ်လည်း အဖွားဒေါသထွက်နေသော အချိန်ဖြစ်၍စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့လိုက်ပါသည်။

ကျန်းမာရေးမကောင်းသော အဖွားကိုပုံရိပ်ပို၍ဝေဒနာတွေမပေးချင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ အဖွားလိုပဲပုံရိပ်မှာလည်းပြတ်သားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ရှိသည်။

ပုံရိပ် ရှေ့နေ့ဖြစ်ရမည်။ဘယ်အတွက်ကြောင့်မှ ပုံရိပ်လက်မလျော့ဘူး။ဒီလိုစိတ်ထားခဲ့လို့လဲ အဖေကမန္တလေးကိုပြန်မလာခဲ့တော့တာဆိုလျှင် ပုံရိပ်ကဒုတိယမိုးရိပ်ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"အမေလုံး၀မတရားဘူး.."

အပေါ်ထက်လှေကားသို့တက်နေစဉ်တွင်

အန်တီမေဦးနှင့်အဖွား၏ ခပ်ကြိတ်ကြိတ်ရန်ဖြစ်သံကို  ကြားနေရလေသည်။

မျက်ရည်တွေကိုအသာ သုတ်ပြီးအပေါ်ထပ်သို့သာ ပြေးတက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်တော့ ဒေါ်လေးဆီသို့ဖုန်းခေါ်လိုက်မိသည်။ဒေါ်လေးတို့မိသားစုဟာ ပုံရိပ်အတွက်တော့အိုအေစစ်လေးပါပဲ။

"ဟယ်လို..ဒေါ်လေး..သမီးပါ..."

"အေး...ပုံပုံလေး..နေကောင်းရဲ့လား.."

"ကောင်းပါတယ်..ဒေါ်လေးရဲ့..ဒေါ်လေးရောနေကောင်းရဲ့လား...ကလေးတွေရော.."

"ဒေါ်လေးကကောင်းပါတယ်ကွယ်..ကလေးတွေကတော့ကျောင်းပို့ထားတယ်လေ...

အော်ဒါနဲ့ မနက်ကဟိန်းကိုလာတယ်သိလား..

အောင်စာရင်းထွက်လို့တဲ့ သူအောင်တယ်လို့ပြောတယ်...ပုံပုံရောအောင်လား.."

"အောင်တာပေါ့ဒေါ်လေးရဲ့...အောင်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး...ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာတောင်ပါတယ်..."

"ဟယ်...တကယ်ကြီး..အမယ်လေးငါ့တူမလေးကတော်လိုက်တာဟယ်...ဒါဆိုရင်ဆရာ၀န်လုပ်လို့ရပြီပေါ့...တို့မျိုးရိုးထဲမှာဆရာ၀န်တစ်ယောက်မှမရှိဘူး...ကြိုးစားစမ်းပုံရိပ်ရယ်...ဒေါ်လေးပုံပုံ့အတွက်ကြာဇံကြော်ပြီး တစ်ရပ်ကွက်လုံးကို လိုက်ဝေပေးမယ်သိလား..."

ဒေါ်လေးနှင့်ဖုန်းပြောရတာလည်း ၀မ်းသာတစ်၀က်၊၀မ်းနည်းတစ်၀က်ဖြစ်နေသည်။

ပုံရိပ်ဂုဏ်ထူးပါလို့ အခုလောက်ဆိုရင်ရပ်ကွက်ထဲမှာ လှည့်ပြီးကြွားနေမှာသေချာသည်။၀မ်းနည်းတာကတော့ ဂုဏ်ထူးတွေအများကြီးပါတိုင်း ဆရာ၀န်ပဲဖြစ်‌စေချင်ကြပြီး *နင်ဘာဖြစ်ချင်သလဲ*ဟု မမေးပေးကြ၍ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသားဘ၀မှာ ကျောင်းစာကိုအကောင်းဆုံးကြိုးစားခဲ့တာက ဆရာ၀န်ဖြစ်ရမည်ဆိုသော ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်မှမဟုတ်ပဲ။

ကျောင်းသားတာ၀န်ကိုအကောင်းဆုံးကျေပွန်ချင်လို့၊ဖွားညိုတို့ကိုစိတ်မပျက်စေချင်လို့ ကြိုးစားခဲ့တာလောက်ပါပဲ။

ပုံရိပ်ဟာ ဆရာ၀န်ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ချင်ခဲ့ဘူး။

ဒါကို နားလည်ပေးမယ့်သူမရှိပါလား။

"တူ!!!တူ!!!!တူ!!!!!"

ဖုန်းမြည်သံကြောင့် အိပ်ယာပေါ်မှာမှောက်၍ငိုနေမိရာမှ ဖုန်းကိုယူပြီးကြည့်လိုက်မိတော့ မြင်နေရသောဖုန်းနံပါတ်မှာ ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ဖြစ်နေသည်။ချက်ချင်းပဲထထိုင်ကာ

မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အစိမ်းရောင်အကွက်လေးကို နှိပ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို.....ဆရာလားဟင်..."

"ပုံရိပ်...စာမေးပွဲအောင်လား...ဆရာက

ညဆိုင်း‌ဆင်းနေရလို့ အခုမှအားတာနဲ့ဖုန်းဆက်လိုက်တာ...."

ဆရာ့အသံကို ကြားလိုက်ရတော့ပုံရိပ်ပိုငိုချင်လာသည်။အလုပ်အားတာနှင့် ပုံရိပ်ကိုသတိရပေးသော ဆရာ့ကိုမမခင်ရူပကြောင့်သူစိမ်းဆန်စွာ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့မိတယ်။

ဆရာကတော့ နောက်တစ်နေ့တောင်မကူးပဲ 

အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့မှာပဲ ချက်ချင်းသတင်းလှမ်းမေးရှာတာပါလား။

"ဆရာပြောတာ...ကြားလား..ပုံရိပ်တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား..."

"ဆရာ..သမီးအောင်ပါတယ်..

ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာလည်းပါတယ်..."

"ဟာ...တော်လိုက်တာကွာ...ပုံရိပ်အရမ်းတော်တယ်...ဘာလက်ဆောင်လိုချင်လဲ..

ဆရာတောင်ကြီးကနေ လှမ်းပို့လိုက်မယ်လေ..."

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်ပူလေးများသည်ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာလျှက်ပြုံးလိုက်မိသော နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ကူးလူးသွားခဲ့သည်။

အခုချိန်မှာ လက်ဆောင်တစ်ခုခုကိုလှမ်းပို့ပေးမဲ့အစား ဆရာကိုယ်တိုင်ရောက်လာရင်

ပိုပြီး ကျေနပ်မိမှာပါ။ဆရာ့ကိုလွမ်းတယ်။

မဖြစ်နိုင်မှန်းသိပေမဲ့ ဆရာ့ရဲ့ရင်ခွင်နွေးနွေးကြီးထဲမှာ ခဏလောက်ခိုနားပြီး ငိုပစ်ချင်မိပါတယ်။

"ဆရာ့လိုပဲ ဖွားကလည်းဘာလိုချင်လဲလို့မေးတယ်...ဥပဒေမေဂျာကိုတက်ခွင့်ပေးပါလို့ပြောလိုက်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကိုအရမ်းစိတ်ဆိုးသွားတယ်ဆရာ...အဟင့်..သမီးဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိတော့ဘူး...."

"ဟာ..ပုံရိပ်ငိုနေတာလားကွာ...မငိုပါနဲ့..

သေချာစိတ်အေးအေးထားပြီးပြောကြည့်ပေါ့

..ရှေ့နေလည်းလုပ်မယ်..စီးပွားရေးနဲ့

ပတ်သတ်တာလည်းလေ့လာမယ်လို့ပြောကြည့်ပါလား..."

"ရမယ်မထင်ပါဘူးဆရာရယ်...အခုတောင်သမီးကိုစကားတစ်ခွန်းမှ ပေးမပြောတဲ့ဥစ္စာ

အဖွားက သိပ်ခေါင်းမာတာသူပြောတဲ့အတိုင်းမလုပ်ရင် လုံး၀မကြိုက်ဘူး...."

"ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်ကရော အဖွားဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်းလုပ်မှာလား..."

"ဟင့်အင်း...သမီးရန်ကုန်ကိုပြန်တော့မယ်ဆရာ...ရန်ကုန်မှာပဲကျောင်းဆက်တတ်တော့မယ်..."

"ဟာ..အဲ့လိုတယူသန်ကြီးမဆုံးဖြတ်နဲ့လေ...

ဒီကမိသားစုတွေကစိတ်ထဲဘယ်ကောင်းပါ့

မလဲ..ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားကိုနည်းနည်းစာနာပေးလိုက်ပါကွာ...အချိန်တစ်ခုကိုယူပြီးညှိကြည့်ကြပါလို့ ဆရာအကြံပေးချင်တယ်..."

"ရမယ်...မထင်ပါဘူးဆရာရယ်..သမီးငိုချင်တာပဲသိတယ်...အဟင့်...."

စိတ်မထိန်းနိုင်စွာ ရှိုက်သံပါထွက်သွားမိသောအခါ ဆရာ့ဘက်အခြမ်းမှဘာစကားသံမှ မထွက်တော့ပဲငြိမ်ကျသွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကြောင့် ဆရာ့ပါစိတ်ဒုက္ခရောက်ရမှန်းသိပေမဲ့ ဆရာနဲ့မှသာခံစားချက်တွေကိုလွှတ်ပေးရဲတာမို့ ဆရာ့ဆီမှာသာ ငိုပါရစေ။

ဆရာ့ဆီမှာ ရင်ဖွင့်ပါရစေ။

"ပုံရိပ်...အခုပုံရိပ်တို့နေတဲ့ပုသိမ်ကြီးကလိပ်စာအတိအကျကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့ပေးပါလား..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ.."

"မက်ဆေ့ခ်ျသာပို့ထားလိုက်ပါ..ဆရာဘာလုပ်မလဲနောက်ကျရင် ပုံရိပ်သိရမှာပါ...

မငိုနဲ့တော့နော်..ပုံရိပ်လေးကလိမ္မာတယ်..

အိမ်ကနေထွက်သွားဖို့အတွက်လည်း

မတွေ့ပါနဲ့အုံး...ဆရာဖုန်းချလိုက်တော့မယ်နော်..."

စကားကိုအလျှင်အမြန်ပြောခဲ့ပြီး ဖုန်းချသွား၍ အပြည့်အ၀ရင်မဖွင့်လိုက်ရပေမဲ့ ဆရာကမငိုစေချင်ဘူးဆိုတော့ မျက်ရည် တွေကိုသုတ်လိုက်မိပါသည်။

မနက်စာတွေလည်း စားချင်စိတ်မရှိတော့သလို ငိုထား၍ခေါင်းတွေကိုက်လာသောကြောင့် အိပ်ယာပေါ်တွင်မှောက်ကာ အိပ်ပစ်လိုက်မိလေသည်။

‌🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ကိုဗျောကြီး...ကျွန်တော်...သွားစရာရှိလို့ခွင့်တိုင်ပေးထားပါအုံး..."

နေမျိုး၏စကားကြောင့် တစ်ခန်းတည်းအတူနေသော ဗျောကြီးလည်းနှစ်ထပ်ကုတင်ပေါ်တွင် တုံးလုံးလှဲနေရာမှ အ၀တ်အစားနှစ်စုံလောက်ကို ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ထည့်နေသော နေမျိုးကို ထူးဆန်းသလိုလိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

အမြဲတမ်းအေးဆေးတည်ငြိမ်နေတတ်သည့်

နေမျိုးကို ဒီလိုပြာယီးပြာယာဖြစ်နေတတ်သော ပုံစံနှင့်မမြင်ဖူးသူမို့ သူပါခေါင်းကုတ်ကာစဉ်းစားခန်းဖွင့်နေမိတော့သည်။

"နေမျိုး...ခွင့်တိုင်းမယ်ဆိုတော့..မင်းကအခုဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"ကျွန်တော်...မန္တလေးကိုသွားမလို့ပါ...

အချိန်ရှိသေးရင်တော့ နေ့တွင်းချင်းပြန်လာပါ့မယ်..မဟုတ်ရင်တော့တည်းခိုခန်းမှာ တည်းပြီး နောက်နေ့မနက်မှပြန်လာဖြစ်လိမ့်မယ်..."

"ဟ...မင်းဟာကလည်း အလုပ်ကနေပြန်လာတာတောင်မကြာသေးဘူး...အနားလေးဘာလေးယူပါအုံးလား..."

"အချိန်မလောက်တော့ဘူးဗျ...အရေးကြီးတယ်..အိပ်တာကကားပေါ်မှာအိပ်လည်းရတာပဲဗျာ..အထူးအဆန်းမှမဟုတ်ပဲ..."

"နေအုံး...ခရီးထွက်မှာကိုပေါ့ပေါပါးပါး

၀တ်မသွားပဲ ပုဆိုးကြီးနဲ့လည်ကတုံးကိုဘာလို့ရွေး၀တ်ထားတာလဲဟ...မင်းအရင်ကအပြင်ထွက်ရင် ရှိုးနဲ့မိုးနဲ့အခုတော့လူအိုကြီးလိုပဲ..."

"‌ဖြည်းဖြည်းသက်သာဝေဖန်ပါဗျာ..အခုကအသက်ကြီးတဲ့အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်နဲ့သွားတွေ့ရမှာ ဒီလို၀တ်စားမှအဆင်ပြေမှာမို့လို့ပါ.."

နေမျိုးလည်း မှန်ကိုကောက်ယူပြီး

ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့

မရိပ်ရသေးသော နှုတ်ခမ်းမွှေးစိမ်းစိမ်းလေးတွေကမေးရိုးတစ်လျှောက်မှာ ရစ်သိုင်းနေလေသည်။

ရိတ်ဖို့လည်း အချိန်မရှိတော့တာကြောင့်  ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ကာ လမ်းကုန်းဆင်းတွေအတိုင်း ဆိုက်ကယ်ငှား၍ဖြတ်လာခဲ့ပြီး တောင်ကြီးကားဂိတ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ထင်းရှူးပင်တန်းလေးတွေကတော့ သူ့ရင်ထဲက ပူပန်မှုတွေကို မြင်နိုင်မည်ထင်ပါတယ်။

မင်းသိပ်စိမ်းကားတယ် ပုံရိပ်ရယ်။

သင်္ကြန်ကာလကို ကျော်လွန်ပြီးတည်းကကိုယ့်ကိုအဆက်အသွယ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ကောင်မလေးကို မနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ပြီးသူလေးရဲ့စာမေးပွဲရလဒ်ကိုမေးမိရာကနေငိုသံလေးတစ်ခုကြောင့် ရင်ခွင်တစ်ခုလုံးလှိုင်းထန်ခဲ့တဲ့အပြင် တောင်ကြီးကနေမန္တလေးကို အပြေးလာဖို့အထိဖြစ်လာရတယ်။

သူ့အတွက်တော့ အလုပ်တွေနှောင့်နှေးရမှာထက် သူလေးရဲ့ငိုသံတွေနေရာမှာ ရယ်သံလွင်လွင်လေးတွေကိုပဲ ဖြစ်တည်စေချင်တယ်။အမြဲတမ်း စိတ်ပင်ပန်းမှုတွေကြုံနေရတတ်တဲ့ကောင်မလေးကိုဖြစ်နိုင်ရင်ထွေးပွေ့ထားချင်မိပါတယ်။

ဖြစ်နိုင်ရင်ပေါ့လေ...။

တစ်ညလုံး ညဆိုင်းဆင်းထားရ၍ပင်ပန်းမှုတွေနှင့် အိပ်ချင်နေသောစိတ်ကို ကားပေါ်မှာသာဖြေဖျောက်လိုက်ရလေသည်။

ခရီးကဘာမှန်းမသိလောက်အောင်အထိ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး ဇာတ်ကျိုးအောင်‌အိပ်လာမိသည့် သူ့အဖြစ်ကိုသူ့၀န်ထမ်းလေးတွေမြင်ရင် လှောင်ရယ်နေနိုင်သည်။မတတ်နိုင်တော့ဘူး ။

သူလေးအတွက်ဆိုရင် ပင်လယ်ကြီးကို

ကျော်ဖြတ်ရရင်တောင် သူ‌လုပ်ပါမည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဆရာ့ခံစားချက်လေးက သိပ်နူးညံ့ပါတယ်..

ငိုသံလေးကြားတာနဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းနေတာတောင်

တန်းပြေးတဲ့ လူကြီး

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ဆီတိုင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်

=========================================================================