🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၄၉) မှ အခန်း(၅၃)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၄၉)

"တီ!!!...တီ...တီ..."

ဖုန်းမြည်သံကြောင့် မွေ့ယာပေါ်မှာမှောက်အိပ်နေရင်းတန်းလန်း လန့်နိုးသွားလေသည်။ဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွနေ‌ကာ သွားရည်တွေကိုအမြန်သုတ်လိုက်ပြီး 

ခေါင်းအုံးအောက်တွင်ရောက်နေသော ဖုန်းကိုမျက်လုံးမဖွင့်ပဲ အမြန်ကိုင်လိုက်ရသည်။

"ဟယ်လို....ဘယ်သူပါလဲ..."

"ပုံရိပ်..ဆရာပါ..."

"ဟင်..ဆရာနေမျိုးလား..."

မှေးကျဉ်းနေသော မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပြူးကျယ်သွားပြီး ဖုန်းနံပါတ်ကိုအမြန်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင်ဆရာနေမျိုးဖြစ်နေသေည်။

တစ်နေ့တည်းမှာ နှစ်ခါတောင်ဖုန်းပြန်ဆက်တယ်ဆိုတော့ ဆရာဖုန်းမှားပြီးနှိပ်မိသွားတာများလား။

"ဆရာ...ဆောရီးပါနော်...အိပ်ချင်မူးထူးဖြစ်နေလို့....

ဆရာဖုန်းခေါ်မှန်းမသိလိုက်ဘူး.."

"ရပါတယ်...အခုပုံရိပ်‌ခြံအရှေ့ကိုထွက်လာခဲ့ပေးလို့ရမလား...."

"ဟင်...ခြံရှေ့ကိုထွက်လာရမယ်....ဘာဖြစ်လို့လဲဆရာ..."

"ဆရာကပုံရိပ်တို့နေတဲ့ ခြံရှေ့ကိုရောက်နေလို့ပေါ့...

ပုံရိပ်ဆီကို ဆရာဘာလည်တာပါ...."

"ဘယ်လို..."

ဖုန်းပြောနေရင်းနှင့်ပင် ကြက်ကြီးအစာနင်သလို ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ကြီး ဖြစ်သွားသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ဆယ်နာရီခွဲလောက်ကအထိ ဆရာတောင်ကြီးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

လက်ပတ်နာရီကိုကြည့်လိုက်မိတော့

တစ်နာရီထိုးခါနီးနေလေပြီ။

ချက်ချင်းလက်ငင်းကြီး ဆရာကဘယ်လိုလုပ်မန္တလေးကို ရောက်လာရတာပါလိမ့်။

ဟုတ်ပါ့မလား။

"ဆရာ...ခဏလေးနော်...သမီးအခုပဲအိမ်အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့ပါ့မယ်.."

"ကောင်းပါပြီ...ဆရာစောင့်နေမယ်နော်..."

မွေ့ယာပေါ်မှ အမြန်လျှောဆင်းချလိုက်ပြီး

အရင်ဆုံးပြေးမိသည်က မှန်တင်ခုံဆီကိုဖြစ်လေသည်။

အမြဲတမ်းသပ်သပ်ရက်ရက်နေတတ်သော

ပုံရိပ်သည်။မနက်တုန်းကကဲ့သို့ ဂျင်းဘောင်းဘီအပွနှင့် တီရှပ်အဖြူရောင်ကိုပင် ၀တ်ထားလျှက်ရှိနေသေးသည်။အိပ်ထား၍ အ၀တ်အစားတွေကလည်း တွန့်ကြေနေကာ ဆံပင်တွေကပွလျှောင်းနေ၍

အမြန်သပ်ချလိုက်ရသည်။

"သွားတိုက်ရင်ကောင်မလား...အပြင်မှာနေပူနေတာဆိုတော့ ဆရာစောင့်ရတာကြာသွားမှာပေါ့..."

အပြင်ဘက်၀ရံတာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့

မိုးဖွဲလေးတောင် မကျတော့ပဲနေကအသားကုန်ပူနေလေသည်။သွားတိုက်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို

ပယ်ဖြတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကိုမြန်မြန်ဆွဲဖွင့်ကာ အောက်ထပ်သို့ လှေကားတွေကိုပါ တဒုန်းဒုန်းမြည်သည်အထိ ပြေးဆင်းနေမိတော့သည်။

ဆရာနဲ့တွေ့တဲ့အခါတိုင်း ပုံရိပ်၏အပြုအမူတွေဟာ ငြိမ်သက်မှုမရှိတော့ပဲ နှလုံးခုန်သံတွေကအစ

အရိုင်းဆန်နေတုန်းပါပဲ။၁၅၀၀ဆိုသော ချစ်ခြင်းနှင့်ပတ်သတ်လျှင် ပုံရိပ်ဟာတကယ်ကို

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထိန်းသိမ်းဖို့ပါ မေ့နေ‌တတ်လေပြီ။

"ဟဲ့...ပုံရိပ်...ဘယ်သွားမလို့လဲ...အ၀တ်အစားလည်းမလဲရသေးဘူး...ချော်လဲနေပါအုံးမယ်..."

"ခြံတံခါးသွားဖွင့်မလို့...."

"ဘယ်သူလာလို့ သွားဖွင့်မှာလဲ..."

"ရန်ကုန်မှာ သမီးကိုစာသင်ပေးခဲ့တဲ့ဆရာ..."

စကားအများကြီးပြောနေလျှင် ဆရာအကြာကြီးစောင့်ရမည်စိုး၍ အမြန်စကားကိုလက်စသတ်ကာ အိမ်အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

လျှောက်လမ်းအကျယ်ကြီးအတိုင်းပြေးသွားမိနေသော ပုံရိပ်သည် ခြံတံခါးအနားကိုရောက်မှ သတိထားမိလိုက်တာကတော့ ဖိနပ်ပါမလာခဲ့ပေ။

တဆက်တည်းမှာ နေပူမိထားသော တမံသလင်းတွေက တအားပူနေ၍လူကခုန်ဆွခုန်ဆွဖြစ်ချင်နေသည်။

"ဟင်...ဘယ်သူမှလည်းမရှိပါလား...."

ခြံအပြင်ကိုကြည့်လိုက်‌တော့ တံခါးအနောက်မှာမည်သူမျှရှိ‌မနေပေ။ကိုင်ထားမိသော ဖုန်းကိုပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ခုဏလေးကမှခေါ်ထားသောဖုန်းနံပါတ်သည် ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ပါပဲ။

"ဦးလေ...ခြံရှေ့ကိုဘယ်သူလာသေးလဲ..."

"ဘယ်သူမှမလာပါဘူးကွယ်...."

"ဟင်...တကယ်ကြီးလား..."

"မညာပါဘူးကွယ်...တကယ်မလာပါဘူး.."

ဦးလေးကြီးကိုကြည့်ရတာလည်း ညာနေပုံမပေါ်ပေ။ဆရာက ပုံရိပ်ကိုလှမ်းစလိုက်တာမျိုးလား။

ပုံရိပ်မှာတော့ သွားတောင်မတိုက်ခဲ့ရသလို

ဖိနပ်စီးဖို့တောင် မေ့ခဲ့ရတယ်။

ဆရာ့ကိုတွေ့ရနိုးနိုးနှင့် တစ်ယောက်စာ၀င်လို့ရသော တံခါးကိုသာ ဖွင့်လိုက်ပြီးငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာလေးနှင့် ခြံအပြင်သို့ထွက်လိုက်မိလေသည်။

"ဆရာ..."

မြန်မာဆန်ဆန်လည်ကတုံးအဖြူနှင့်ပုဆိုးလေးကိုတွဲ၀တ်ထားသောဆရာသည် ကျောပိုးအိတ်အနက်ရောင်လေးကိုလွယ်ကာ ပုံရိပ်တို့ခြံအရှေ့ရှိ

အလှသစ်ပင်တစ်ခုနှင့်ကွယ်ကာ ရပ်စောင့်နေလေသည်။

ဆရာ့ကိုတွေ့လိုက်တာနှင့် ပူကျစ်နေသော

တမံသလင်းများသည် ချက်ချင်းအေးစက်သွားသည့်နယ် အပြေးသွားမိလေသည်။

"ဟာ...ပုံရိပ်...ဖိနပ်လည်းမပါပါလား...."

ဆရာ့အနားသို့ပုံရိပ်ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပဲလက်ကောက်၀တ်ကလေးကိုဆွဲကာ မြက်ခင်းလေးရှိသော နေရာသို့တွန်း‌ပေပြီးရပ်ခိုင်းလေသည်။

ပုံရိပ်တောင် ဖိနပ်မပါမှန်းချက်ချင်းသတိမရခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကချက်ချင်းမျက်မှန်းတန်းမိ၍

ပျော်ရပါသည်။

နည်းနည်းတော့လည်း ရှက်မိတာပေါ့လေ။

ပုံရိပ်၏ပုံစံက ဆရာ့ကိုကြိုက်နေမှန်းအရမ်းသိသာသွားပြီး တန်ဖိုးမဲ့မှာလည်းစိုးရသည်။

"အခုမှအိပ်ယာက နိုးလာတဲ့အတိုင်းပဲကွာ...

ဆံပင်လေးတွေက ဖွာလံကျဲနေတာပဲငါးဘာဟာလုံးဂုဏ်ထူးထွက်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီးတော့

ဖိနပ်ကြတော့ စီးဖို့မေ့နေခဲ့တယ်ပေါ့...."

"ဟို...ဆရာနေပူထဲမှာတစ်ယောက်တည်းရပ်စောင့်နေရမှာစိုးလို့...အမြန်ထွက်လာလိုက်ရင်းဖိနပ်ကိုမေ့သွားတာပါ..."

သွားမတိုက်ခဲ့ရ၍ အာပုပ်စော်နံမှာစိုးသောကြောင့် ပါးစပ်ကိုလက်ဖဝါးနှင့်အုပ်ပြီးမှ ဆရာ့ကိုပြန်ပြောလိုက်သည်။ဆရာကတော့ မျက်ခုံးတန်းထူထူလေးများ ပြေလျှော့သွားက ကျေနပ်သွားဟန်နှင့်

ပုံရိပ်ကိုပြုံးပြလာလေသည်။

ပုံရိပ်ကို မူးမေ့စေနိုင်သော အဲ့ဒီ့အပြုံးကိုပုံရိပ်သိပ်ကြောက်ပါသည်။

"ဘာလို့...ပါးစပ်ကြီးကိုပိတ်ပြီးပြောနေရတာလဲ...."

"ဟို....သွားမတိုက်ရသေးလို့..."

ဆရာ့အမေးကြောင့် ရှက်စိတ်နှင့်အတူ ပါးတွေပူတက်လာကာ မျက်လုံးလေးကိုဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်၍ ပါးစပ်ကိုလက်နှင့်ပိတ်ကာထပ်ဖြေလိုက်ရသည်။

"ဆရာစောင့်နေမှာစိုးလို့...အိပ်နေရင်းကနေချက်ချင်းထလာခဲ့မိတာ...သွားမတိုက်ရသေးဘူး..."

"ဟား..ဟား..ဒီကောင်မလေးကတော့ကွာ..."

နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကိုဖိကြိတ်ကာ ဗလုံးဗထွေးအသံကြီးနှင့် ပြောလိုက်မိတော့ဆရာကသွားစွယ်လေးများပေါ်သည်အထိ သဘောတကျထရယ်လိုက်လေသည်။

ဆရာကရယ်လေ ပုံရိပ်ကပိုရှက်လေပါပဲ။

ရယ်နေရင်းနှင့် ဆရာသည် ပုံရိပ်အနားသို့

ခြေတစ်လှမ်းတိုးရပ်လိုက်ကာ ပုံရိပ်၏ဦးခေါင်းဆီသို့ လက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီးမှ သူ့လည်ဂုတ်ကိုသူပြန်ပွတ်နေလေတော့သည်။

ဒီနေ့ဆရာထူးဆန်းနေသလိုပဲ။

"နောက်တစ်ခါ...ဘာပဲလုပ်လုပ်...‌စိတ်အေးအေးထားပြီးကိုယ်လုပ်စရာရှိတာကိုလုပ်လိုက်ပါ...

ဆရာကမလောတတ်ပါဘူး...ပုံရိပ်ကိုအမြဲစောင့်နေပေးမှာပါ....ဘာကြောင့်လဲဆိုရင်...ပုံရိပ်က

ဆရာ့ဆီကိုရောက်လာမယ်ဆိုတာ သေချာပေါက်‌သိနေလို့ပဲ...ဆရာ့အတွက်နဲ့အလှမပျက်စေနဲ့နော်...."

ပုံရိပ်နှင့် မျက်၀န်းအကြည့်ချင်းဆုံ၍ ကြည်လင်နေသောအသံဩဩကြီးသည် နူးနူးညံ့ညံ့လေးဖြစ်နေသောအခါ ပါးစပ်ကိုလက်နှင့်အုပ်ထားမိရာမှ သဘောတကျပြုံးလိုက်မိလေသည်။

တကယ်တော့ ရင်ထဲမှရယ်နေမိတာက

ပါးစပ်ကြီးဟာနားရွက်ကို တက်ချိတ်မိနေပါပြီ။နှုတ်ခမ်းကို အတင်းမရရအောင် စေ့ထားမိကာသက်ပြင်းကိုသာ ဘာမှန်းညာမှန်းမသိချလိုက်ရသည်။ရင်ခုန်ရလွန်းလို့ ရူးနိုင်လောက်ပါရဲ့

 ကဝေဆရာကြီးရယ်။

"ဒါနဲ့...ဆရာကဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တောင်ကြီးကနေမန္တလေးကို ချက်ချင်းရောက်လာရတာလဲ..."

"ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားနဲ့တွေ့ဖို့လေ..မန္တလေးကိုသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီကိုလာရင်းနဲ့..ပုံရိပ်ကငိုပြီးဖုန်းလှမ်းဆက်တော့ တက်ကူလိုတယ်ထင်လို့ လာကူပေးတာ...ဆရာ့ကိုပုံရိပ်ရဲ့အဖွားဆီ ခေါ်သွားပေးနော်.."

"ဟာ...ဒါတော့မဖြစ်ဘူးနော်....အဖွားကအရမ်းစိတ်ကြီးတာ...ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးရင်ပြန်မပြင်တတ်ဖူး..ဆရာ့ကိုနင့်နင့်နာနာတွေ ပြောလွှတ်လိုက်မှာကြောက်တယ်..."

"ဖြစ်သွားတဲ့ရုပ်လေးကလည်းကွာ...

ဘာကိုကြောက်ရမှာလဲပုံရိပ်ရဲ့...

ဆရာ့ကိုယုံထားစမ်းပါ...လာ..သွားကြရအောင်..."

ဆရာ့ကိုခြံတံခါးဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ခေါ်လာလိုက်တော့ အိမ်ကြီးကိုတစ်ချက်ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရင်းမှ ဆရာ့မျက်နှာတစ်ချက်ညှိုးကျသွားတာကို သတိထားလိုက်မိသည်။

"ပုံရိပ်တို့အဖွားကတော်တော်‌ချမ်းသာတာပဲနော်...

ဆရာတော့အများကြီးကြိုးစားရတော့မှာပဲ...."

ဆရာ့ဘာကိုဆိုလိုချင်သလဲဆိုတာ ပုံရိပ်နားမလည်ပေမဲ့ ဆရာသက်ပြင်းရှိုက်လိုက်တာကိုတော့ သတိထားလိုက်မိသည်။

ဆရာက ဘာကိုစိတ်မောသွားရတာလဲ။

"ပုံရိပ်လေး...ဒါကဘယ်သူလည်း...."

အန်တီယဉ်တင့်က အပြုံးမျက်နှာလေးနှင့်ဆရာ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ကိုအံ့ဩသလိုမေးလာလေသည်။

တစ်ခါမှ အိမ်ကိုသူငယ်ချင်းတောင်ခေါ်မလာတတ်သောပုံရိပ်သည် ဆရာ့ကိုခေါ်လာတော့ အံ့ဩသွားတယ်ထင်ပါရဲ့။

"ဒါက...သမီးကိုးတန်းတုန်းက စာပြပေးခဲ့တဲ့ဆရာပါ...ဆရာ့နာမည်ကဆရာနေမျိုးပါ...

ဆရာကတောင်ကြီးမှာအလုပ်လုပ်တာပါဒေါ်လေး...

မန္တလေးကို အလည်လာရင်းနဲ့သမီးဆီကို၀င်လည်တာတဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့...ကျွန်တော့်နာမည်နေမျိုးပါ...ကျွန်တော်ကရန်ကုန်မှာနေတဲ့ပုံရိပ်ရဲ့အဒေါ်နဲ့လည်းရင်းနှီးပါတယ်...မန္တလေးကိုရောက်တုန်းလေး...ပုံရိပ်ဆီကို၀င်လည်တာပါ...ပြီးတော့ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားနဲ့တွေ့ပြီး

ပုံရိပ်ရဲ့ကျောင်းကိစ္စနဲ့ပတ်သတ်ပြီး စကားလေးနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ..."

"ဘယ်လို...မေညိုနဲ့ကျောင်းကိစ္စမစကားပြောလို့ဟုတ်လား...အမယ်လေးသားရယ်...မနက်ကတင်

အဲ့ကိစ္စနဲ့ပဲ ပြဿနာဖြစ်ထားတာပါ...အခုနေသွားပြောရင် ရာဇ၀တ်အိုးကိုတုတ်နဲ့ထိုးသလိုဖြစ်နေလိမ့်မယ်...မေညို့ရဲ့အကြောင်းကိုအန်တီကအသိဆုံးပဲ

...မေညိုကသူဒါဆိုရင်ဒါလိုက်မှကြိုက်တာကွဲ့....

တော်ကြာ‌မင်းကိုပက်ပက်စက်စက်ပြောလွှတ်လိုက်လို့ အားနာစရာတွေဖြစ်ကုန်ပါအုံးကမယ်ကွယ်...

ပုံရိပ်ကလည်း မပြောထားဘူးလား...."

"သမီးပြောပါတယ်...ဒါပေမဲ့ဆရာ..."

"ပုံရိပ်ကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့အန်တီမ...မနက်ကသူ့ကိုအောင်စာရင်းမေးရင်းနဲ့...အကြောင်းအရင်းကို

သိလိုက်ရတာပါ...ကျွန်တော့်ကိုစိတ်မပူပါနဲ့အန်တီ...

အသက်ကြီးတဲ့သူရဲ့စကားက ကြားမကောင်းရင်တောင် စိတ်ထဲမှာမထားတတ်ပါဘူး...ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားနဲ့သာ တွေ့ခွင့်ပေးပါ..."

"တင့်တင့်...အဲ့ဒါကဘယ်သူလဲ...."

"ဖွား......"

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကိုလက်နှင့်တွန်း၍ တရွေ့ရွေ့လာနေသောအဖွားကို ပုံရိပ်တို့အားလုံးလှည့်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။အသံကအစ မာထန်နေကာမြန်မာ၀တ်စုံရင်ဖုံးနှင့်လုံချည်ကို ၀တ်ဆင်ထားသောအဖွားသည် ဆရာ့ကိုမြင်လိုက်တော့

မျက်မှောင်ကြုံ့၍ စူးစမ်းသလိုကြည့်နေလေသည်။

ပုံရိပ်ကိုလည်း မယုံသင်္ကာမျက်လုံးများနှင့် 

ကြည့်လာ၍ အန်တီယဉ်တင့်ကိုအကူအညီ‌

တောင်းသလို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားလိုက်မိသည်။

"မေညို...ဒါကပုံရိပ်ကိုကိုးတန်းတုန်းကစာသင်ခဲ့တဲ့ဆရာတဲ့..မန္တလေးကိုအလည်လာရင်းနဲ့ပုံရိပ်ဆီကို၀င်လည်တာပါ..."

"မင်းရဲ့နာမည်...ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

"ကျွန်တော့နာမည်နေမျိုးပါအဖွား...."

"မင်းကိုကြည့်ရတာ တော်တော်ငယ်မဲ့ပုံပဲ...အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ..."

"နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ကျော်ပါပြီ....မကြာခင်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်တော့မှာပါ..."

"အင်း...ထင်တဲ့အတိုင်း...အရမ်းငယ်လွန်းတယ်..."

မေညိုတို့ကတော့ ဆရာငယ်ငယ်လေးဆိုတာနဲ့မျက်နှာက တစ်မျိုးပြောင်းသွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကိုဆိုရင် ဘယ်ယောက်ျားလေးနဲ့မှမငြိစေချင်လို့ စန္ဒယားဆရာကိုတောင် အသက်ကြီးတဲ့လူပြောင်းခဲ့လေသည်။အခုလည်း နေမျိုးဆိုတဲ့ကောင်လေးကိုတစ်လှည့် ပုံရိပ်ကိုတစ်လှည့်ကြည့်ပြီး သံသယမျက်လုံးတွေနဲ့ စိုးရိမ်နေပုံကို

ဘေးလူဖြစ်သောတင့်တင့်ပါ မြင်နေရလေသည်။

"အင်း...အရိပ်ရဲ့ဆရာဆိုတော့...လာတုန်းလေးဧည့်၀တ်ကျေအောင်နေပါယဉ်တင့်..ကောင်လေးကို

နေ့လည်စာပါ ကျွေးလိုက်ပါ..."

"ရပါတယ်အဖွား...ကျွန်တော်ကအချိန်ရရင်

တောင်ကြီးကို တန်းပြန်တော့မှာပါ...အခုလာတာကအဖွားနဲ့စကားလေးနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါ...

ပုံရိပ်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး ကျွန်တော်ဆွေးနွေးချင်တာလေးရှိနေလို့ပါ...အဖွားနဲ့ကျွန်တော်နှစ်ယောက်တည်း အေးဆေးစကားပြောလို့ရမလား..."

လေသံကို ရိုသေသမှုနှင့် နှိမ့်ချလိုက်ပြီး ဖော်ရွေစွာပြုံး၍ ပြောနေသောကြောင့် ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် သေချာအကဲခတ်လိုက်ကာ ခေါင့်ငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

ဒေါ်ယဉ်တင့်နှင့်ပုံရိပ်ကတော့ ဧည့်ခန်းထဲသို့သွားနေသော ဆရာနှင့်ဒေါ်ရိပ်ညိုကိုကြည့်ပြီး ရင်တမမနှင့်တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ပြန်ကြည့်၍ ပူပန်နေကြလေတော့သည်။

ဆရာနေမျိုးကိုကြည့်နေသော ဖွားညို၏မျက်နှာကတင်းမာလွန်းနေသောကြောင့် 

ပို၍ရင်မောရလေသည်။

ဆရာ့ကို မတူသလိုမတန်သလိုပြောဆိုလွှတ်လိုက်မှာကိုလည်း စိုးရိမ်မိပါသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"မောင်ရင်ပြောမယ်ဆိုတာဘာလဲ...

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောလို့ရပါတယ်...

နှစ်ယောက်တည်းသီးသန့်ပြောချင်တယ်ဆိုတော့ အခြားသူတွေသိလို့မရတဲ့သဘောလား..."

ဒေါ်ရိပ်ညိုက စကားစလာတော့နေမျိုးလည်း အပြုံးနှင့်သာပြန်တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိမ့်ကာ 

ဆက်တီပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ပုံရိပ်သည်လိမ္မော်ရည်ဗန်းလေးနှင့် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ၀င်လာပြီးသူ့ကိုစိုးရိမ်စွာကြည့်လာသောကြောင့် ကလေးမကိုစိတ်မပူစေရန်

ခေါင်းခါပြလိုက်မိသည်။

ကောင်မလေးကတော့ မျက်နှာလေးမကောင်းစွာနှင့် သူ့အဖွားကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လင်ဗန်းလေးကိုမ၍ ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

ထိုအချင်းအရာကို စူးစိုက်ကြည့်၍ဝေဖန်အကဲခတ်နေသူကတော့ ဒေါ်ရိပ်ညိုပင်ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်သည် အိမ်ကိုသူစိမ်းယောက်ျားလေးအလည်ခေါ်လေ့မရှိသောကြောင့် သူ့အတွက်ပို၍ထူးဆန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီကောင်လေးဟာ ပုံရိပ်နဲ့ထူးခြားတဲ့ဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟုလည်း စိတ်ထဲမှာထင်နေမိ၍ ရင်လေးနေမိသည်။

"နေမျိုးဟုတ်တယ်နော်...မောင်ရင်ပြောချင်တာကို

မြန်မြန်ပြောပေးပါ..."

"ဟုတ်ကဲ့...မနက်တုန်းကပုံရိပ်နဲ့ကျွန်တော်စကားပြောဖြစ်ပါတယ်...စာမေးပွဲရလဒ်ကိစ္စပေါ့...

စကားပြောနေရင်းနဲ့ ပုံရိပ်ကငိုလာလို့...ကျွန်တော်စိုးရိမ်သွားခဲ့တယ်...အဖွားကသူ့ကိုဥပဒေမေဂျာ

မယူခိုင်းလို့ဆိုပြီး ပြောပြပါတယ်..."

"အဲ့ဒီ့ကိစ္စဆိုရင်တော့ မင်းပြန်လိုက်တော့

ကောင်လေး...တို့ကအရိပ်ကို နိုင်ငံခြားမှာစီးပွားရေးနဲ့ပတ်သတ်ပြီး လေ့လာခိုင်းမှာ...ဥပဒေဆိုတာက

ဒီနိုင်ငံမှာ..ကိုယ်ချယ်လှယ်ချင်တိုင်း ချယ်လှယ်လို့

ရတာမဟုတ်ဘူး...

နောက်ပြီးအရိပ်ရဲ့အကြောင်းကိုအဖွားအသိဆုံးပဲ...သူကတစ်ခုခုကိုလုပ်ပြီဆိုရင် အဆုံးထိလုပ်တတ်တဲ့စိတ်ရှိတယ်...ရှေ့နေဘက်မှာစိတ်နှစ်ပြီးရင် သူ့ကိုပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ခက်လိမ့်မယ်....

သူကမင်းရဲ့တပည့်မို့ သူ့ဘက်ကနေကူပြီးမပြောပေးပါနဲ့ တို့ကသူ့ရဲ့အဖွားပါ...သူကောင်းဖို့အတွက်ပဲ အမြဲဦးတည်ပြီးစဉ်းစားထားတာပါ..."

"ဟုတ်ပါတယ်...ကျွန်တော်အဖွားကိုနားလည်ပါတယ်...ဘာကြောင့်လည်းဆိုရင်အဖွားဖြစ်စေချင်တဲ့အရာတွေအားလုံးကလည်း ပုံရိပ်အတွက်အကျိုးယုတ်စေမဲ့အရာတွေမှ မဟုတ်ပဲ...ဒါပေမဲ့

သူလုပ်ချင်တာလေးကိုလည်း လုပ်ခွင့်ပေးပြီးမှ...

အဖွားဖြစ်စေချင်သလိုလည်း တဖြည်းဖြည်းပုံသွင်းစေချင်တာပါ..."

"မင်းပြောချင်တာက သူ့ကိုအရင်Lawတက်ခိုင်းပြီးမှနိုင်ငံခြားကိုလွတ်..အဲ့လိုလား...အဲ့ဒါဆိုရင်

သူ့အတွက်အချိန်အများကြီးပုပ်ကုန်မှာပေါ့..."

"သူကအသက်ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာပဲ

အဖွားရယ်..."

"အို...ငယ်တာတွေကြီးတာတွေနားမလည်ဘူး..

ဥပဒေက၅နှစ်တက်ရမှာလေ...ပြီးရင်မဟာတန်းတွေဒီပလိုမာတွေဆက်တက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ...အသက်၂၃နှစ်လောက်မှနိုင်ငံခြားကိုသွားပြီး ငါသေမှသူပြန်လာရလိမ့်မယ်သိရဲ့လား...

ငါ့အသက်က၇၀ကျော်ပြီ...ငါကြာကြာနေရတော့မှာ မဟုတ်မှန်းငါ့ကိုယ်ငါလည်းသိတယ်...

သူ့အတွက် အချိန်အများကြီးရှိပေမဲ့ငါ့အတွက်အချိန်မရှိဘူး...အဲ့ဒါကိုတော့မင်းတို့အားလုံး

လစ်လျှူရှုရက်ကြတာလား..."

နေမျိုးလည်း မျက်ရည်များဝဲတက်လာသော

အဖွားကို သနားမိလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ကြိုမမြင်နိုင်တဲ့ကိစ္စတွေကို တွေးပူပြီး

လူတစ်ယောက်ကို သူ့စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း

ရှင်သန်ခွင့်မပေးတာဟာ ကောင်းတဲ့အရာမှမဟုတ်ပဲ။

သူ့အတွက်လို့ ပြောနေပေမဲ့ အဲ့ဒီလူမပျော်တာကို  ဇွတ်လုပ်နေရင်ဒါဟာ ကိုယ့်အတ္တအတွက်

ဖြစ်သွားပြီ။

"ကျွန်တော်နဲ့ပုံရိပ်စတွေ့တုန်းက ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုမှာပါ...ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်..

ကျွန်တော်ကဘုန်းကြီးကျောင်းသားတစ်ယောက်ပါ...ကျွန်တော့်ရဲ့မွေးစားမိဘတွေဆုံးသွားလို့ အသက်၁၃နှစ်အရွယ်လောက်တည်းက

ဘုန်းကြီးကခေါ်ပြီး မွေးစားခဲ့တာပါ...

မိုးတွေအရမ်းရွာတဲ့ ညတစ်ညမှာဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက်လာထိုင်နေတယ်ဆိုပြီး ဦးဇင်းတစ်ပါးကလာပြောလို့ ကျွန်တော်တို့ ရင်ပြင်ပေါ်အထိသွားကြည့်ခဲ့ကြတယ်..ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်လည်းရောက်ရော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က မိုးရေတွေစိုရွှဲပြီး 

မျက်နှာကအအေးပက်ထားလို့ သွေးတောင်မရှိတော့သလိုပဲ...ငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေခဲ့တယ်...

အဲ့ဒီ့ကောင်မလေးကို ဘယ်သူလို့ထင်သလဲ...."

"ပုံရိပ်လား...."

"ဟုတ်တယ်...."

သူ၀န်ခံလိုက်တော့ အဖွားသည်သူ့ရင်ဘတ်ကို

လက်နှင့်ဖိလိုက်ကာ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

ဘယ်ယုံကြည်နိုင်ပါ့မလဲ။

ဒီလို အိမ်ကြီးထဲမှာအရမ်းချမ်းသာတဲ့

အဖွားကြီးတစ်ယောက်၏ မတို့ရက်မထိရက်စရာလှလွန်းနေ မြေးမလေးဟာ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးတွေနဲ့ကြုံခဲ့ပါတယ်ဆိုရင် ဘယ်ယုံချင်ကြပါ့မလဲ။

"အဲ့ဒီ့နေ့က....ကျွန်တော်သူ့ကိုမေးကြည့်တော့

အိမ်မှာ မတွေ့ချင်တဲ့လူရှိလို့ဆိုပြီးပြောတယ်....

သူ့အဒေါ်လာပြီးခေါ်တော့မှ သိလိုက်ရတယ်..

သူ့အဒေါ်ရဲ့ယောက်ျားနဲ့ပြဿနာတတ်ပြီး

အိမ်ကိုမပြန်ချင်တော့တာဆိုတာပါ...

ဒီကလေးမကလေ..

အခြားသူတွေ သူ့ကြောင့်စိတ်မပင်ပန်းစေချင်ဘူး..

တစ်ခုခုခံစားရလည်း အပြင်ကိုတော်ရုံထုတ်ပြလေ့မရှိဘူး..

သူ့ကြောင့်အခြားသူတွေပါစိတ်ဆင်းရမှာ

သိပ်စိုးရိမ်တဲ့ကလေးပါ..

ဒါကြောင့်..ကျောင်းမှာအနှိမ်ခံရတာတွေကိုလည်း သူ့အဒေါ်ကိုပြန်မပြောသလို...

ဘာဆိုဘာမှအဒေါ်ကိုပြန်အပူမတိုက်တတ်တဲ့ကလေးပါ....အကျိုးဆက်ကတော့...

ကျောင်းမှာအပေါင်းအသင်းမဲ့လာတယ်...

ကျောင်းမှာအတန်းဖော်တွေက သူနဲ့မပေါင်းချင်တာကြောင့်ပြဿနာဖြစ်လာတယ်...ဆရာမတွေရဲ့အပြစ်ပေးတာကိုခဏခဏခံရလာတယ်...

ဒါပေမဲ့သူ့အဒေါ်ကို သူဖြစ်တဲ့ကိစ္စတွေကို တစ်ခါမှပြန်မပြောပြခဲ့ဘူး..

ဘာကြောင့်ကျွန်တော်က ဒါတွေကိုသိတာလည်းဆိုတော့ ကျောင်းကိုကျွန်တော်သွားရင်

ကျွန်တော့်အသိဆရာမတွေနဲ့ သူ့အတန်းပိုင်ကိုမေးကြည့်လို့သိရတာပါ...."

နေမျိုး၏စကားကို နားထောင်ပြီးနောက်မှာ

ဒေါ်ရိပ်ညို၏ ရင်ထဲ၀ယ်အင်မတန်လေးလံသွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကလေးသည် ကိုယ့်ဆီကိုရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အင်မတန်လိမ္မာပြီး တအားကြိုးစားတာကြောင့်

နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့မှန်းတကယ်ကို 

မသိခဲ့တာပါ။သနားလိုက်တာ ကလေးရယ်။

"အဖွားသိတဲ့အတိုင်းပဲ ပုံရိပ်ရဲ့အဒေါ်ကဆင်းရဲတယ်...ဒါပေမဲ့သူ့ကလေးနှစ်ယောက်အပါအ၀င်

ပုံရိပ်ကိုပါ ပညာတတ်ကြီးသိပ်ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ..

ဒါကြောင့်လည်း အလုပ်မျိုးစုံလုပ်ပြီးကလေးသုံးယောက်ကို မရရအောင်ရုန်းကန်ရင်းကျောင်းထားပေးခဲ့တယ်...ပုံရိပ်ကသူ့အဒေါ်ကိုမကြည့်ရက်တော့လို့ ထင်ပါတယ်...ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်ထဲမှာ အလုပ်ကြမ်းတောင်လိုက်လုပ်ခဲ့သေးတယ်...."

"အမလေး..တကယ်လား...ငါ့မြေးလေးက

တကယ်ပဲအလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့တာလား...."

"ဟုတ်ပါတယ်....ဖြစ်ချင်တော့သူအလုပ်လုပ်တဲ့ဆိုက်မှာ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကအင်ဂျင်နီယာအဖြစ် တာ၀န်ယူပေးနေတာပါ...သူ့ဆီကိုသွားလည်ရင်းနဲ့ ပုံရိပ်ကိုတွေ့တွေ့ချင်း ကျွန်တော်အိမ်ကိုအချိန်မှီ ပြန်ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်..."

"မင်းနဲ့တွေ့လို့ တော်သေးတာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်အဖွား...အချိန်မှီမတွေ့ခဲ့ရင်

အဲ့ကလေးကကျောင်းထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ကိုပဲတွေးတော့မှာ...အဓိကအချက်ကို

အခုမှစပြောမှာပါ...

ပုံရိပ်ကို ဆယ်တန်းအောင်ရင်ဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာနဲ့..

သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်အကြောင်းတွေကိုကျွန်တော်ခဏခဏမေးခဲ့ပေမဲ့...

သူတစ်ခါမှရေရေရာရာပြန်မဖြေခဲ့ဘူး...

ဒါပေမဲ့ပြီးခဲ့တဲ့ သင်္ကြန်ပိတ်ရက်က...

သူကျွန်တော့်ကိုရှေ့နေဖြစ်ချင်တယ်လို့

ပြောခဲ့တယ်...အဲ့လိုပြောနေတဲ့အချိန်မှာ

ဖြစ်လာတဲ့သူ့ရဲ့စိတ်အားထက်သန်မှုတွေကို ကျွန်တော်အရင်ကတစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးဘူး...

သူ့မျက်လုံးတွေကအရောင်တွေ တောက်နေသလိုပါပဲ...သူတကယ်ပဲ ဥပဒေပညာရပ်ကို သင်ချင်မှန်းရင်ဖွင့်ခဲ့ပြီး...အကြောင်းပြချက်လည်း

သူ့မှာရှိနေခဲ့တယ်..."

"ဘာအကြောင်းပြချက်လဲ...."

စိတ်၀င်တစားနှင့် ဝှီးချဲလ်ကိုဘီးလှိမ့်ကာ

အနားကပ်လာသော အဖွားကိုကြည့်၍

နေမျိုးလည်းကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်မိလေသည်။

"အဖွားမသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေထဲက

တစ်ခုကို ပြောရရင်တော့ပုံရိပ်ကအိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်ခံခဲ့ရဖူးတယ်...အဲ့ဒါကလည်းသူမန္တလေးကိုလာချင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပဲ...."

"အိမ်တွင်း အကြမ်းဖက်ခံရတယ်...ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ပါတယ်...စိတ်တော့မကောင်းပေမဲ့

အဖွားသိအောင် ပြန်ပြောပြချင်ပါတယ်...

အဲ့ဒီ့နေ့ကစာမေးပွဲရက်ကြီးပါ...

သူ့အဒေါ်ပြောပြပုံအရ...သူ့အဒေါ်ရဲ့ယောက်ျား

ဦးသက်ဆွေက မိန်းမဖြစ်သူကိုရိုက်နှက်ပြီး

ကလေးတွေကိုပါ ကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်လာလို့ ပုံရိပ်က၀င်ပါတော့ အိမ်ထဲကိုဆွဲခေါ်ပြီး

ချောင်ပိတ်ရိုက်ခဲ့ပါတယ်တဲ့..

ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့

ပုံရိပ်ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ ဖူး‌ယောင်နေတဲ့ဒဏ်ရာတွေတွေ့ခဲ့ရတယ်...

ဦးသက်ဆွေလည်းအချုပ်ကျခဲ့ပါတယ်....

အဲ့လူကိုမကျေနပ်ပေမဲ့သူ့အဒေါ်ကိုယ်တိုင်က

အမှုကိုလိုက်နိုင်တဲ့အင်အားမရှိလို့ ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော်လည်းကာယကံရှင်၍ဆန္ဒမပါပဲ

၀င်မပါဖြစ်တော့ဘူး....

..အဲ့တည်းကပုံရိပ်ကမန္တလေးကို ပြန်မယ်ပဲပြောနေခဲ့တာပါ...အခုချိန်အထိအဲ့ဒီ့ကိစ္စကို

သူမမေ့သေးတာသေချာတယ်...

ဒါကြောင့်သူ့ရှေ့နေဖြစ်ချင်ပါတယ်တဲ့....

သူ့လိုပဲခံစားခဲ့ရတဲ့လူတွေကို ကူညီပေးချင်တယ်လို့ပြောပါတယ်...

ကျွန်တော်ကတော့သူဖြစ်ချင်တာလေးကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးစေချင်ပါတယ်...

..ဒီကလေးကသူ့ဘ၀မှာ သူ့အတွက်သီးသန့်

လိုချင်တယ်၊ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာအရမ်းရှားတဲ့ကလေးပါ...နောက်ပြီးသူကရင်ထဲမှာပဲမျိုသိပ်ထားတတ်ပြီး..အပြင်ကိုထုတ်မပြတတ်တဲ့

ကလေးဖြစ်လို့..အဖွားရဲ့ဆန္ဒတွေကိုလည်း

သူငြင်းဆန်မှာမဟုတ်ပါဘူး...

အဖွားအနေနဲ့ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တာလေးကို

လုပ်ခိုင်းဖို့တိုက်တွန်းရင်းနဲ့ သူစိတ်အားထက်သန်နေတာလေးကိုလည်း ခွင့်ပြုစေချင်ပါတယ်....."

သူ့စကားအဆုံးမှာ ဒေါ်ရိပ်ညို၏ အမြဲတမ်းမာထန်နေတတ်သော မျက်နှာသည် ချက်ချင်းမှိုင်ကျသွားခဲ့ လေသည်။

သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့လည်း  မျက်ရည်တွေ

ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

အမြဲတမ်း စိတ်ကိုတင်းထားတတ်သောကြောင့် တော်ရုံကိစ္စက သူ့ကိုစိတ်မလှုပ်ရှားနိုင်စေပေမဲ့ 

ချစ်မြေးမလေး၏ အတိတ်တွေကိုကြားလိုက်ရတော့ ရင်နှင့်မဆန့်အောင် ၀မ်းနည်းရသည်။

အငယ်ဆုံးသားလေးကို အဝေးမှာပစ်ထားခဲ့ပြီး မြေးလေးကိုတစ်ခါမှ သွားမကြည့်ခဲ့မိသော

ကိုယ့်အပြစ်တွေကို ပြန်၍သံဝေဃရနေမိသည်။

ဒီကလေးဟာ ဘယ်လောက်တောင်မျိုသိပ်ထားတတ်သလဲဆိုရင် ဒီလိုဖြစ်ရပ်ဆိုးတွေကြုံခဲ့ရတာ

ကိုတောင် ဒီကောင်လေးပြောမှသိလိုက်ရခြင်းပင်။

"အော်....ငါဖြစ်စေချင်တာပဲတစ်လျှောက်လုံး

ဖိအားပေးနေခဲ့မိတာပဲ...သူလေးဘာဖြစ်ချင်သလဲလို့ ငါမေးဖို့ကိုမေ့နေခဲ့တာမဟုတ်ပဲ...

တမင်မေ့ထားမိခဲ့တယ်..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

အန်တီယဉ်တင့်နှင့်တကွ မိစု‌အပါအ၀င်ပုံရိပ်တို့

သုံးဦးသည် လှေကား၏အခြေရင်းမှာ

အကျအနထိုင်လျှက်နှင့်ပင် ဧည့်ခန်း၏တံခါး၀

အနားကို လှမ်း၍ကြည့်နေမိကြလေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ နှလုံးခုန်နှုန်းတွေပါမြန်လာပြီး နှလုံးရောဂါတောင်ရချင်နေလေပြီ။

"အန်တီယဉ်တင့်...အဖွားနဲ့ဆရာတို့နှစ်ယောက် စကားတော့မများလောက်ပါဘူးနော်..."

"တို့လည်းဘယ်သိမှာတုန်း...ညည်းလေးရဲ့အဖွားကအမောက်တထောင်ထောင်နဲ့အဖွားကြီးလေ...

ခွပ်ပြီးမလွှတ်လိုက်ပါစေနဲ့လို့သာ ဆုတောင်းကြ..."

"အန်တီပြောမှပဲ အဖွားကကြက်မကြီးဖြစ်တော့တယ်..."

"ဟဲ့...အော်...ငါကသဘောကိုပြောပြတာပါ...

ဘယ့်နယ်လူကြီးကိုကြက်နဲ့နှိုင်းရတယ်လို့.... "

"မမရေ...ဟိုမှာဧည့်ခန်းထဲကနေထွက်လာကြပြီ..."

ဆရာနှင့်ဖွားညိုတို့နှစ်ယောက် ဧည့်ခန်းထဲမှ

ထွက်လာကြသောအခါတွင် ဆရာသည်ပုံရိပ်ကို

ပြုံးပြနေပြီး ဖွားညိုကတော့မျက်၀န်းတွေက

နီမို့မို့ဖြစ်နေကာ ပုံရိပ်ကိုမော့ကြည့်လာလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ အဆင်ပြေကြရဲ့လားဆိုတာနှင့်

သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေပြောကြသလဲပဲ

သိချင်သည်။

"အရိပ်...အဖွားအနားကိုလာပါအုံး...."

အသံတုန်တုန်လေးနှင့် အဖွားကခေါ်နေ၍

အဖွား၏အနားသို့ ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်၍

တိုးပေးလိုက်သောအခါ ပုံရိပ်၏ခါးကိုသိုင်းဖက်၍ လက်ကလေးကိုဖျစ်ညှစ်လာလေသည်။လက်မောင်းရင်းကနေအသာဆွဲချကာ ပုံရိပ်၏

ပါးတွေကိုလည်း ကြင်ကြင်နာနာနမ်းနေ၍

ရင်ထဲမှာကြည်နူးလာလေသည်။

"ဖွားကိုခွင့်လွှတ်ပါကွယ်...အရိပ်ကိုတိုးတက်စေချင်လို့အဖွားက ကိုယ့်စိတ်တိုင်းကျစီမံမိတာပါ...

အခုအဖွားဘက်ကနေ မြေးလေးဖြစ်ချင်တာကိုလိုက်လျောပေးပါ့မယ်...ဒါပေမဲ့အဖွားသိပ်ပြီးဘ၀င်မကျတဲ့ဘက်ဖြစ်လို့...နိုင်ငံခြားအထိပို့ပြီး

Inter Lawကိုတော့အဖွားတက်ခိုင်းမှာမဟုတ်ဘူး

...မန္တလေးတက္ကသိုလ်မှာပဲ...ဥပဒေကိုတက်ခွင့်ပေးမယ်.."

"ဟာ....အဖွားတကယ်ပြောတာလား...ဟေး...

ပျော်လိုက်တာ...အန်တီတင့်...မိစု..."

ပုံရိပ်လည်း ထခုန်မိသည်အထိအပျော်ကြီး

ပျော်သွားမိလေသည်။

ဆရာ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကလည်းပြုံး၍ ခေါင်းညိမ့်ပြနေလေသည်။

ကြည့်ရတာ အဖွားကိုဆရာနားချလိုက်ပုံပါပဲ။

"အပျော်မစောပါနဲ့အုံး...မဟာတန်းတက်ဖို့အမှတ်မှီရင်တစ်နှစ်ထပ်တက်ခွင့်ပေးမယ်...

ပြီးတာနဲ့နိုင်ငံခြားမှာအဖွားတက်စေချင်တဲ့ကျောင်းကိုသွားတက်ရမယ်...စစခြင်းတော့အဖွားထောက်ပံ့မယ်..ဒါပေမဲ့နောက်ပိုင်းမှာအလုပ်လုပ်ပြီး...

ကိုယ့်ကျောင်းစရိတ်ကို ကိုယ်ရှာရမယ်...

အဲ့ကနေဘွဲ့တစ်ခုယူပြီး ပြန်လာနိုင်မှ..ဒီဘက်မှာဒီပလိုမာထပ်တက်ခွင့်ပေးမယ်...ဘယ်လိုလဲ...

အစိုးရရှေ့နေတော့လုပ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးနော်..."

"စိတ်ချပါအဖွားရဲ့...သမီးကအဖွားကိုကူပေးပြီး...

အလကားရှေ့နေလိုက်ပေးမှာ..."

"ပြောပုံကိုက...ထမင်းရည်သောက်ပြီးရှေ့နေအငှားလိုက်ပေးမဲ့ရုပ်နဲ့...."

"ဟဲ...ဟဲ....အဖွားကသမီးအကြောင်းကိုသိနေတာပဲ"

သူ့အဖွားကိုဖက်ပြီး ပခုံးပေါ်မေးတင်ကာ

ချွဲနေသောကောင်မလေးက အသဲယားစရာကောင်းလောက်အောင် ချစ်စရာကောင်းနေလေသည်။

ဘယ်လောက်ပင် လူကြီးလေးလိုဟန်ဆောင်နေသော်ငြားလည်း ကလေးဟာကလေးပါပဲ။

"အဖွား...ကျွန်တော့်ကိုပြန်ခွင့်ပြုပါအုံး...လမ်းကြုံလို့၀င်တာဆိုပေမဲ့ တောင်ကြီးကိုအမှီပြန်ချင်လို့ပါ"

"ထမင်းစားမသွားတော့ဘူးလားကွယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့...ကျွန်တော်လမ်းမှာစားလာခဲ့ပါတယ်..."

တကယ်တော့ တောင်ကြီးကနေထွက်လာတည်းက 

ကားပေါ်မှာလည်း အိပ်၍ပါလာသောကြောင့်

လမ်းမှာရောင်းသောမုန့်တွေကို၀ယ်စားဖို့ လစ်ဟင်းခဲ့သည်။

 ပုံရိပ်အတွက်၀ယ်ထားတဲ့ စားစရာလက်ဆောင်‌ လေးတွေပါပေမဲ့ ကလေးမအတွက်ရည်ရွယ်ထား၍ မထိချင်ပေ။

ခုဏက ဧည့်ခန်းထဲကိုလာချပေးသော

လိမ္မော်ရေတစ်ခွက်လုံးကို ကုန်အောင်သောက်ခဲ့ပေမဲ့ အခုထိဆာနေတုန်းပါပဲ။

သူများအိမ်မှာ အကြာကြီးမနေချင်တာရယ်။

ဆက်နေရင် ခွဲခွာရမှာကို နှမျောစိတ်တွေဖြစ်လာနိုင်၍ ငြင်းဖို့ကိုသာရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အင်း...ဒီလိုဆိုတော့လည်းဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ...

အရိပ်ရေ...မောင်နေမျိုးကိုအိမ်အရှေ့အထိလိုက်ပို့လိုက်ပါကွယ်...."

"ဟုတ်ကဲ့အဖွား..."

ကောင်လေးငယ်ငယ်လေးတွေနဲ့ဆိုရင် စိတ်မချတတ်သောအဖွားသည် ဆရာနေမျိုးကိုတော့

ခြံအရှေ့အထိ လိုက်ပို့ရန်တိုက်တွန်းနေလေသည်။

ဆရာနဲ့‌ခင်မင်ပြီးရင် ဆရာ့ကိုလူတိုင်းက နှစ်သက်ကြသည်ဆိုသောအချက်ဟာ တကယ်ကိုလုံး၀မမှားပါလား။

"ဆရာပြောတော့ သူငယ်ချင်းဆီကိုလာတာဆို...

အခုရောသူငယ်ချင်းဆီကိုမပြန်ဘူးလား....

ဒီကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးပဲပါတာလားဟင်..

ခရီးထွက်လာတာကလည်း တစ်မျိုးကြီးပဲ..."

ခြံရှေ့ကိုရောက်သည်နှင့် ဆရာ့ကိုအထွန့်တက်ကာ မေးခွန်းထုတ်မိတော့ ဆရာသည် သူ့လက်ဂုတ်ကို

သူပြန်ပွတ်ပြီးမျက်မှောင်ကြီး ကျုံ့သွားလေသည်။

အခုမှ သတိထားမိတာက ဆရာ့မေးစေ့နှင့်

နှုတ်ခမ်းအထက်မှာ နှုတ်ခမ်းမွှေးအရာစိမ်းစိမ်းလေးတွေဖြစ်နေလေသည်။

နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးနဲ့လည်း ဆရာကသိပ်ဖြောင့်တာပါပဲ။

"အော်...ပုံရိပ်အတွက်...အမေဇုန်ကနေလှမ်းမှာထားတဲ့စာအုပ်လေးရောက်ရင်..ဒီအိမ်လိပ်စာကိုပဲပို့လိုက်မယ်နော်...ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာပါတဲ့အထိန်းအမှတ်အနေနဲ့ပေါ့...."

"ဟာ...တကယ်ကြီးလား...ဘာစာအုပ်လဲဟင်...."

"အခုမပြောပြသေးဘူး...ရောက်လာမှကြည့်လိုက်ပေါ့...အခုလောလောဆယ်တော့..ဆရာ့အိတ်ထဲမှာလက်ဆောင်ပါတယ်..."

"ဟုတ်လား...သမီးကိုပြလေ...ဘာလက်ဆောင်မို့လို့ဖွက်ထားရတာလဲ....အရမ်းသိချင်နေပြီ..."

"အစကတော့ ပေးမလို့ပဲအခုတော့မပေးချင်တော့ပါဘူးကွာ..."

"ဟာ...ဆရာကလည်းမရဘူးနော်...မပေးရင်တော့လုမှာပဲ..."

ကျောပိုးအိတ်ကို နောက်မှာပိုးထား၍

ဆရာ့နောက်ကျောသို့ ရအောင်သွားလိုက်တိုင်းဆရာက ခန္ဓာကိုယ်ကိုတစ်ပတ်လှည့်လိုက်ရာ

မရရအောင်လိုက်ဆွဲမိလေသည်။

"ဟား...ဟား...မိပြီကွ..."

"ပုံရိပ်...."

နားအနားမှာကပ်၍ အော်လိုက်သလိုစူးထွက်သွားတာကြောင့် အပေါ်သို့မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ

ပုံရိပ်ကိုငုံ့ကြည့်နေသော ဆရာ့မျက်နှာနှင့်နီးကပ်လွန်းနေ၍ သူ၏နှာသီး၀မှ၀င်သက်ထွက်သက်လေနုအေးသည် ပုံရိပ်၏မျက်လုံးနားကို

လာတိုးဝေ့လေရာ မျက်တောင်များအား ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏ ခါးသိမ်သိမ်းလေးကိုရစ်သိုင်းထားသော လက်နွေးနွေးကြီးများသည် အနည်းငယ်ရွေ့လျှားကာ ပုံရိပ်ကိုလဲမသွားအောင် ထိန်းထားပေးနေလေသည်။

လက်မောင်းကိုခပ်လျော့လျော့ ဆုပ်ကိုင်ထားသော

အထိအတွေ့တို့က ပိုမိုတင်းကြပ်သွားသောအခါမှ ဆရာ့နောက်ကျောမှ ကျောပိုးအိတ်ကိုဆွဲထားရင်းနှင့် ရင်ခွင်နှစ်ခုနီးစပ်နေသော အခြေအနေမှသတိ၀င်လာခဲ့လေသည်။

"လဲသွားမှာစိုးလို့...."

ပုံရိပ်၏ညာဘက်လက်မောင်းအိအိလေးကို

ဆရာသည် သူ့ဘယ်ဘက်လက်နှင့်ထိန်းကိုင်ပေးထားရာမှ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်တည့်မတ်ရန်တွန်းပေးလိုက်ပြီး အနောက်သို့ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်သွားလေသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းတွေက ဂဏှာမငြိမ်ဖြစ်နေသလို

ပုံရိပ်သည်လည်း ရှက်လွန်းလို့နားရွက်တွေတောင် ထူပူကာနီရဲလာလေသည်။

"ရော့...အစားတစ်လုပ်အတွက်နဲ့ချော်လဲအောင်လိုက်လုချင်တဲ့ဟာလေး...ဒီမှာနှမ်းထောင်းခေါပုတ်နဲ့၊တောင်ကြီးဈေးထဲက မနေ့ကမှ၀ယ်ထားတဲ့

စတော်ဘယ်ရီတစ်ဗူး....ဒီစတော်ဘယ်ရီကအရမ်းချိုတယ်နော်..ချဉ်တယ်ထင်မှာစိုးလို့..."

 *ဆရာပေးတဲ့အရာတိုင်းက ပုံရိပ်အတွက်တော့အကုန်ချိုပါတယ်...ဒီလူသားဟာပုံရိပ်ကို

ဘယ်တော့မှ...ခါးသပ်တဲ့ခံစားချက်တွေမဖြစ်စေခဲ့ဘူး..ကိုယ့်ကိုသာလက်ဆောင်တွေတစ်ခုပြီးတစ်ခု

ပေးတတ်ပေမဲ့ သူ့ကိုပြန်ပေးရင်တော့

မကြိုက်တတ်ပေ..ဘယ်လိုလူကြီးလဲမသိဘူး...*

ဆရာသည် နှမ်းထောင်းခေါပုတ်ဗူးလေးကို

ပုံရိပ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးပြီး ဖူဂျီဆပ်ပြာဗူးအသေးလေးလိုစတော်ဘယ်ရီတွေအပြည့်ပါလာသော ဗူး၏အဖုံးကိုဖွင့်ကာ

စတော်ဘယ်ရီသီးရဲရဲလေးကို ယူပြလေသည်။

ဆရာ့လက်ထဲ၌ ကိုင်ထားသောစတော်ဘယ်ရီသီးလေးက ပိုချိုသည်ဟုထင်မိသောကြောင့် ညစ်ကျယ်ကျယ်ပြုံးလိုက်ပြီး စတော်ဘယ်ရီဗူးကိုအမြန်ယူကာ ဆရာ့လက်ထဲမှစ‌တော်ဘယ်ရီသီး လေးကို တစ်ကိုက်ကိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"ပုံရိပ်...."

"အင်း....တကယ်ချိုတာပဲ...."

နှုတ်ခမ်းကိုဖိကြိတ်ကာ အချိုသာဆုံးပြုံးပြလိုက်ပြီး ခြံထဲသို့ပြန်ပြေး၀င်လာလိုက်သည်။

ဆရာ့လက်ချောင်းလေးတွေနှင့် ကိုင်ထားသော

စတော်ဘယ်ရီသီးလေးကို ကိုက်လိုက်မိသည့်

ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ္တိကောင်းလိုက်တာဟုတွေးရင်းနှင့် လူကလေထဲသို့ မြောက်တက်သွားလောက်အောင်အထိ ရင်ခုန်ကြည်နူးနေမိပြန်သည်။

"ရင်ဘတ်ထဲမှာတောင်မောလာသလိုပဲ...

နှလုံးရောဂါရနေပြီလားမသိဘူးဆေးခန်းသွားပြအုံးမှပဲ..."

ကိုယ့်ဘာသာတွေးပြီး ကိုယ့်ဘာသာသွားကြီးဖြီးပြီး ပြန်ရယ်နေမိပြန်သည်။

ခြံထဲသို့ ၀င်နေပြီးခါမှ ခြံအပြင်သို့ပြန်ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ဆရာကရှိမနေတော့ပေ။

"ဆရာက...ငါ့စိတ်ကိုများသိနေတာလား...

တစ်နေ့ညက စတော်ဘယ်ရီသီးစားချင်လို့ 

ဖေ့ဘွတ်မှာပုံတင်လိုက်မိတယ်...အဲ့ဒါကိုများတွေ့သွားလို့၀ယ်ထားတာလား..."

🌹🌹🌹🌹🌹

နှလုံးရောဂါ ရကုန်ကြပြီလားမသိဘူး ဆေးခန်းသွားပြကြနော်😀

ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကိုကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်...

လိုအပ်ချက်လေးတွေရှိနေသေးတာမို့ နားလည်ခွင့်လွှတ်ပေးစေလိုပါတယ်

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၅၀)

🎶ဘာကြောင့်လဲ ဘာအတွက်လဲ

🎶ကိုယ်က ချစ်နေမိတာ

🎶မေးရန်လွယ်ပေမဲ့ အဖြေခက်

🎶သိသလို မသိသလိုပါပဲ

🎶ပန်ချင်သူ မရှိလည်း

🎶အချိန်တန်ရင် ပန်းကတော့ပွင့်နေမှာပါ

🎶အပိုတွေကို မဆိုတတ်ဘူး

🎶သာမာန်လူတစ်ယောက်မို့

🎶တကယ်ပါမေရယ်

🎶ကိုယ်ကတော့ ချစ်တာတစ်ခုပဲသိတယ်.....🎶

ညနေခင်းဖြစ်၍ နေမင်းကြီးကလည်းနီသွေးရောင်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ကွန့်မြူးနေပုံမှာ ရူးလောက်အောင်လှလေသည်။

တနင်္ဂနွေပိတ်ရက်ဖြစ်၍ သူတို့၏ယောက်ျားလေးအဆောင်ကတော့ ဂစ်တာခေါက်သံလွင်လွင်ဖြင့်ညနေခင်းနှင့်အပြိုင် ပန်းချီကားချပ်ဆန်နေလေသည်။

"ဟာ...ဟိုမှာ..ပြတင်းပေါက်ကနေကျွန်တော့်ရဲ့

ရှမ်းမလေးကြည့်နေတယ်...."

"ပအိုဝ်းမလေးမဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟုတ်တယ်..ဟုတ်တယ်..ကဲအားလုံးရယ်ဒီ..."

🎶"ရှမ်းမလေးတွေ ချောတယ် ပေါတယ်

အေးချမ်းလှတဲ့ ဌာနေ၀ယ်...

ပါးလေးတွေ နီမြန်းလို့ရယ်..

ချစ်စရာကောင်းလှပေတယ်

ကြိုက်စရာကောင်းလှပေတယ်...🎶

သီချင်းဆိုသည့်လူတွေကလည်း စိတ်ကူးပေါက်ရင်ပေါက်သလို ဟိုဟာဆိုလိုက်၊ဒီဟာဆိုလိုက်နှင့်

ဒေါင်ချာဆိုင်းနေသလို ဂစ်တာ‌ကိုခေါက်နေသူတွေကလည်း ဘယ်သီချင်းလာလာသံစဉ်က

ဒါနဲ့တင်တိုင်ပတ်နေ၍ နေမျိုးအဖို့ရယ်ချင်ချင်တော့ဖြစ်မိသည်။

သူတို့အလုပ်သမားတွေနေရသော 

အဆောင်များသည် ခြံ၀န်းကြီးတစ်ခုတည်းတွင်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယောက်ျားလေးအဆောင်နှင့်မိန်းကလေးအဆောင်တွေသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်နေ၍ ကြူးလို့အင်မတန်ကောင်းလေသည်။

နေမျိုးသည် စက်ရုံကြီးတွင်HRရာထူးကို တာ၀န်ယူနေရသောသူဖြစ်၍ သူ့အခန်း၏လသာဆောင်သည် အခြားအလုပ်သမားများထက် ပိုကျယ်ပြီး

အပြင်ဘက်သို့ပါထွက်လို့ရ၍ တနင်္ဂနွေသို့ရောက်သည်နှင့် သကောင့်သားများသည်

သူနှင့်ကိုဗျောကြီးနေသော အခန်းသို့လာကာ

စားသောက်ပျော်ပါးလေ့ရှိကြလေသည်။

ဂစ်တာတဒေါင်ဒေါင်တဒင်ဒင်နှင့် ဟိုဘက်အဆောင်မှ ပအိုဝ်းမလေးတွေကို

လှမ်းနှာဘူးထရတာလည်း အမောပင်။

တောင်ကြီးဆေးဝါးစက်ရုံဖြစ်၍ အဆောင်သူများထဲတွင် ရှမ်းလည်းပါသလို ဗမာလည်းရှိကာအခြားတိုင်းရင်းသားများလည်း အတူနေထိုင်ကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် ရန်ကုန်မှပြောင်းလာကြသော ရန်ကုန်ဂျလေဗီအုပ်စုက အဘူးဆုံးဖြစ်လေသည်။

"ဟေ့ကောင်..နောက်တစ်ပုဒ်လောက်....

နောက်တစ်ပုဒ်...."

"ဘာလဲ...ရှမ်းမအလှည့်ပြီးတော့...ဗျိုင်းမလာအုံး

မလို့လား..."

"ဟာဟေ့ကောင်...တို့ကဒီတနင်္ဂနွေနေ့လေးမှ နားရတာလေကွာ...နားတုန်းလေးဟဲရတာပါကွာ..."

"ခင်ဗျားဟာက...ဟဲလည်းဟဲနိုင်လွန်းတယ်..

အဆောင်သူတွေကို အီးလှည့်ပေါက်မယ်မကြံနဲ့

...မိန်းမကြီးတစ်ယောက်လုံးရန်ကုန်မှာ ကျန်ခဲ့တာလည်း သတိရအုံး..."

"ဟား...ဟား...ပိုင်ဖြိုးတို့ဖြုတ်ပြီဟေ့..."

နေမျိုးအပါအ၀င် ဝိုင်း၍ထိုင်နေကြသည့် လူတွေအားလုံးသည် ထရယ်လိုက်မိကြပြီး လက်ခုပ်သံတဖြောင်းဖြောင်းဖြစ်နေလေသည်။

ယောက်ျားလေးတွေကြီးပဲ စုဝေးမိကြသော

ဝိုင်းဖြစ်၍ ဘီယာနှင့်အမြည်းကတော့အလျှံပယ်ဖြစ်နေလေသည်။

ဆယ်ကျော်သက်လေးများနှင့်နေမျိုးကလွဲ၍

ကျန်သူများသည်အရက်သေရည်စာ သောက်စားတတ်သူများ ဖြစ်ကြလေသည်။

နေမျိုးကတော့ စပျစ်သီးပန်းကန်ကိုပင်တိုင်ယူထားကာ ပက်လက်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီ၍ ကောင်းကင်ကြီး၏ အလှအပကိုခံစားရင်း

လူတခြား အတွေးတခြားဖြစ်နေလေသည်။

"ကိုဗျောကြီး...ခင်ဗျားကလူပျိုလုပ်ချင်တာများ ဘာလို့မိန်းမယူထားသေးလဲ..ခင်ဗျားရဲ့မိန်းမကြီးကို သစ္စာဖောက်ရာကြတာပေါ့..."

"မင်းကလည်းကွာ...ငါတို့ကအပျော်သဘောပြောတာပါ...တကယ်မလုပ်ပါဘူးဟ...ငါ့မိန်းမလောက်ဘယ်သူမှမကောင်းဘူး...."

"ဒါဆို...ခင်ဗျားမိန်းမကအတော်ကောင်းသလား..."

"အေး...ကောင်းတယ်...ဆားလေးနဲ့တို့စားရင်တော့

ဟာ...ဒီကောင်ကွာ...."

"ဟား...ဟား..."

ကိုဗျောကြီးက ယောင်တတ်သူမို့ အားလုံး

ဝိုင်းစလည်း သူ့ချည်းပဲလှိမ့်ခံရလေသည်။လသာဆောင်မှာ အပျိုတွေကိုငေးတယ်ဆိုလို့

လူပျိုတွေချည်းမဟုတ်ပဲ အအိုတွေကထိပ်ဆုံးမှပါလေသည်။

"လှောင်ကြပါကွာ...မင်းတို့ကအိမ်ထောင်ရေးသုက္ခကိုမှ မသိကြသေးတာ...ဒီတော့ဘယ်အရပ်ဒေသကိုရောက်ရောက် စိတ်ပူပေးနေသူရှိတဲ့ခံစားချက်ကိုလည်း မင်းတို့မသိသလို သားသမီးကိုလွမ်းတဲ့အရသာကိုလည်း သိကြမှာမဟုတ်ပါဘူး...."

"အမယ်လေး...ကိုဗျောကြီးရယ်...ခင်ဗျားရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကသာ သာယာနေတာ...ကျုပ်ရဲ့အိမ်ထောင်ရေးကတော့ တွေ့တိုင်းတကြပ်ကြပ်ရန်ဖြစ်လွန်းလို့...အရင်ဘ၀ကရန်သူတွေများဖြစ်ခဲ့သလား မသိပါဘူး..."

ကိုဗျောကြီးက သူ့ဇနီးအကြောင်းကို ဖောက်သည်ချတော့ ကိုနိုင်ကလည်းသူ့အိမ်သူသက်ထားနှင့်

နှောင်ချိန်ပလေးရတာတွေကို ဘီယာအရှိန်လေးနှင့် ရင်ဖွင့်လာလေသည်။

"နေပါအုံး...မင်းရဲ့မိန်းမကမင်းထက်ကြီးတယ်မဟုတ်လား...ဘာလို့မတည့်ကြတာလဲ...."

"အင်း...မယူခင်တုန်းကတော့နားလည်မှုအပြည့်အ၀ရှိသလိုလိုနဲ့ ယူပြီးတော့ပုံစံကတစ်မျိုးပြောင်းသွားတာပဲဗျာ..ဘယ်နေရာသွားသွား

စိတ်မချလို့ ဖုန်းတဂွမ်ဂွမ်ခေါ်တဲ့အပြင်

ဗီဒီယိုကော်လ်နဲ့ပါ ရောက်လေရာ နေရာကိုပြခိုင်းသေးတာ...အိမ်ပြန်ရင်လည်း အိင်္ကျီတွေကိုအနံ့ခံလိုက်တာလည်းမပြောနဲ့...ဗီဒီယိုကော်လ်ခေါ်တဲ့အချိန်မှာ သူငယ်ချင်းရည်းစားကိုတွေ့သွားပြီး

..ဘယ်ကကောင်မ‌လဲ...

ဘာအချိုးချိုးတာလဲနဲ့...ရစ်လို့ကိုမပြီးတော့ဘူး..

အဲ့ဒါနဲ့ကျွန်တော်လည်း...တောင်ကြီးကိုပြောင်းရမဲ့အထဲ နာမည်စာရင်းပေးလိုက်တော့တာပဲ...."

"ဒါကကြတော့ မင်းမိန်းမကမင်းကိုအချစ်လွန်ပြီး ချုပ်ချယ်သလိုဖြစ်သွားတာ...တမင်တကာကြီးရှောင်ပြေးချင်နေမဲ့အစား သဘောထားမတိုက်ဆိုင်ရင် လမ်းခွဲလိုက်ပေါ့ဒါပဲရှိတယ်..."

"ဟာ...အဲ့လိုလုပ်လို့ရမလားဗျ...ကိုယ်ချစ်လို့ယူထားရတဲ့မိန်းမကို သူ့အကျင့်ကိုမကြိုက်ပေမဲ့

သူမရှိရင်လည်း မနေတတ်ပါဘူးဗျာ..."

"အဲ့ဒါဆိုလည်း ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီးညှိနှိုင်းလေကွာ..

ငါကတော့ ဘယ်လိုနေတတ်တယ်၊မင်းကဘယ်လိုဖြစ်စေချင်လဲ...ဘယ်လိုလေးဆိုရင်နားလည်ပေးကွာဘာညာပေါ့...မိန်းမလေ..ကိုင်တတ်ရင်ပျော့ပါတယ်..."

"ကိုင်တတ်ရင်ပျော့ရအောင်..ထမနှဲမဟုတ်ဘူးဗျ.."

"ဟ...ကိုဗျောကြီးတို့ကတော့ပိုင်တယ်ဗျာ...

သူ့မိန်းမကိုဘယ်လောက်ကိုင်ထားသလဲမသိဘူး ..

ပျော့ပြီးပြဲနေတာပဲ...."

"ဟာ...ဒီခွေးသားကတော့..."

ပိုင်ဖြိုးကထယောင်တော့ နဂိုတည်းကခပ်ထွေထွေဖြစ်နေ၍ ဘီယာဘူးအခွံနှင့် ကောက်ပေါက်လိုက်ရာ ပိုင်ဖြိုးတစ်ယောက်သိုင်းကွက်တွေနင်းပြီး

ရှောင်ရလေသည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ ရှင်းရှင်းပဲ...ကျွန်တော့်မိဘတွေနဲ့ဘေးပတ်၀န်းကျင်မှာ မြင်နေတွေ့နေရတာတွေကြောင့် အိမ်ထောင်ရေးဒုက္ခတွေကိုမရှာချင်ဘူး...

ကြိုက်ရင်လိုက်မယ်...ကောင်မလေးဘက်ကလက်ခံရင်ချစ်ပစ်မယ်...အဟင်း...အခုခောတ်မိန်းကလေးတွေက ငွေမက်တဲ့အမျိုးပါဗျာ..ကျွန်တော်တို့ယောက်ျားတွေကို တွဲလိုက်တာနဲ့ငွေတွင်းကိုပိုက်ထားမိသလို သဘောထားကြတာ..တောင်းလိုက်တဲ့လက်ဆောင်ဆိုတာ...သူတို့ရဲ့အထှာကိုနက်ရင်ရပါတယ်...သူတို့လိုချင်တာကိုပေးလိုက်ပြီး ဟိုတယ်မှာချစ်တင်း၀င်နှောလည်း အိုကေမှာစိုပြေပဲ...

ဘာမေတ္တာမှမလိုအပ်သလို...လက်ထက်ခြင်းတွေနဲ့လည်းနှောင်တွယ်စရာမလိုဘူး...

ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲ့ဒါတွေကိုမကြိုက်ဘူး..."

သူဌေး၏တူဖြစ်သော သက်တံ့သည်ပိုက်ဆံရှိသလောက် မိန်းကလေးတွေကိုထည်လဲတွဲနေသူ

ဖြစ်ရာ ကိုဗျောကြီးတို့၏ စကားဝိုင်းကိုကန့်ကွက်လေသည်။နေမျိုးကတော့ မျက်ခုံးပင့်ပြီးသာနားထောင်နေလိုက်သည်။ကိုဗျောကြီးကတော့ အချစ်ကိုကိုးကွယ်သူကြီးဆိုတော့ ခေါင်းတခါခါလုပ်၍နေသည်။

"ညီလေး...ဒါကြတော့မင်းကမင်းရဲ့စိတ်ဒဏ်ရာအစွဲကြောင့် တမင်တွန်းကန်ထားသလိုဖြစ်သွားပြီ...

တကယ်တော့မလိုအပ်ဘူးလို့ မင်းပြောပေမဲ့...

မင်းကမှတကယ်အချစ်ခံရဖို့လိုအပ်နေတာလို့

ငါထင်တယ်...ဒီမှာညီလေး...အချစ်မပါပဲကာမကိစ္စကိုလုပ်ချင်တာများကွာ...ရည်းစားစကားတွေဘာတွေ‌သွားပြောနေစရာမလိုပါဘူး...ရိုင်းရိုင်းပြောရရင်ပြည့်တန်ဆာတစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီး  ဆန္ဒကိုဖြည့်လိုက်ရင် ပြီးသွားတာပဲလေ...အချစ်ဆိုတာတန်ဖိုးထားတတ်မှ တန်ဖိုးရှိတာကွ...

တန်ဖိုးမထားရဲပဲသူများသမီးပျိုတွေကိုတော့

မဖျက်စီးပါနဲ့...

ကိုကြီးက စေတနာနဲ့ပြောတာနော်...လူတစ်ယောက်ကြောင့် အခြားလူတွေအကုန်မကောင်းဘူးလို့ လက်ညှိုးထိုးလို့မှမရတာ...မြန်မာနိုင်ငံမှာမိန်းမ‌တွေအများကြီးပဲရှိတယ် မင်းကဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့ဆုံဖူးပြီးပြီလဲ...မင်းကိုယ်တိုင်ကခံစားချက်ကိစ္စကို

ပေါ့ပေါ့တန်တန်တွေးရင် မင်းအနားကိုရောက်လာတဲ့လိပ်ပြာလေးတွေကလည်း အပေါ်ယံပျားသကာရည်ကိုစုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်...သေချာအလေးအနက်ထား ရွေးချယ်ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်ဆို

တစ်ယောက်ပဲ ချစ်ကြည့်...တကယ့်အနှစ်သာရကိုတွေ့လာလိမ့်မယ်...."

"ကိုဗျောကြီးပြောတာကို ကျွန်တော်စိတ်မဆိုးပါဘူး...ဒါပေမဲ့တစ်ယောက်ဆိုတစ်ယောက်

စိတ်နှစ်ပြီး ချစ်ကြည့်မှ...နာကျင်ရရင်ကျွန်တော်ကခံနိုင်ရည်ရှိမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒီမှာညီလေး...အချစ်နာကျလို့သေတဲ့မသာတော့

မရှိပါဘူးကွာ...နာကျင်လည်းခံလိုက်ပေါ့...ပြီးရင်သင်ခန်းစာ‌ယူလိုက်ပေါ့ကွာ...မှန်ကန်တဲ့အချိန်

တစ်ခုမှာ..မှန်ကန်တဲ့လူနဲ့တွေ့ရင်တော့

မင်းပျော်ရမှာပေါ့..."

ဒီလိုကြတော့လည်း ကိုဗျောကြီးကစိတ်ရှည်စွာရှင်းပြနေလေသည်။ပုံမှန်ဆိုရင် လူပုသလောက်စိတ်တိုတတ်ပေမဲ့ အရက်ကလေး၀င်သွားရင်တော့

ညီလေးဆိုတာကို ပါးစပ်ဖျားကနေမချတော့ပေ။

"နေဦး...တို့ကြီးပဲပြောနေတာ...တို့ရဲ့ဆရာကြီးကတော့..စပျစ်သီးပန်းကန်နဲ့ငြိမ်ချက်သားကောင်းနေပါ့လားဟေ့....ဆရာဇီးကွက်ရေ...စကားဝိုင်းလေးစိုပြည်သွားအောင် အချစ်ဒဿနလေးနည်းနည်းလောက် ဟောကြားပါအုံး...."

"ဟုတ်တယ်ဟေ့...ဟိုတလောကတင်...ညဆိုင်းကပြန်လာလာချင်းမန္တလေးကိုဆင်းသွားတာ...

သူ့ချစ်ချစ်နဲ့ သွားတွေ့တာလားမှမသိပဲ...."

"ဟာ..ဟုတ်လား...နေမျိုးတို့ကတော့လျှိုတယ်ဟေ့

...ကဲဟောစမ်းပါအုံးဆရာကြီးရဲ့..."

ဘီယာဝိုင်းမှလူတွေအားလုံးသူ့ဘက်သို့လှည့်လာကြတော့ နေမျိုးလည်းမနေတတ်တော့၍ စပျစ်သီးပန်းကန်ကို အောက်ချလိုက်ပြီးရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြစ်နေရသည်။လုပ်ငန်းခွင်မှာအကြီးအကဲ

တစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ အဆောင်မှာတော့အသက်အကြီးဆုံးမဟုတ်ပေ။

ဆရာမလေးခင်ရူပ၏အသိကုမ္ပဏီဖြစ်၍

အလုပ်လျှောက်ကြည့်ရာကနေ ပထမအဆင့်အင်တာဗျူးမှာတင် အလုပ်ရှင်၏သဘောကျခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း အသက်ငယ်ငယ်နှင့်အတွေ့အကြုံမရင့်သန်သေးပါပဲ လုပ်ငန်းခွင်မှာကြီးကြပ်ခွင့်ရလေသည်။ကိုယ့်ဘက်ကလည်း အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြတော့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ကိုသဘောကျပြီး  သူဌေးကအစတွေ့တိုင်းချီးကျူးတတ်လေသည်။သို့ပေမဲ့ သူကတော့ကိုယ့်ထက်ရာထူး၊နိမ့်သည်ဖြစ်စေ၊မြင့်သည်ဖြစ်စေ လုပ်ငန်းခွင်မှာသာအလုပ်သဘောအရ ဆက်ဆံတတ်ပေမဲ့

အပြင်မှာတော့ညီအစ်ကိုလိုပဲ ပေါင်းဖြစ်ပါသည်။

အခုလည်း အားလုံးကမေးလာတော့ မဖြေလို့ကမရတော့ပေ။

"အချစ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ပန်းသီးတစ်လုံးနဲ့တူတယ်....ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ဈေးကြီးပေး၀ယ်နိုင်ဖို့ကြိုးစားလေ ပိုချိုလေပဲ...

တစ်ချို့ပန်းသီးကြတော့ ချိုမယ်လို့ထင်ပြီး၀ယ်လိုက်ပေမဲ့ ချဉ်နေတတ်တယ်...

တစ်ချို့ပန်းသီးကြပြန်တော့ အပြင်ပန်းကကြည့်ရင်

အရောင်အသွေးမလှလို့ ပုပ်နေတယ်လို့တောင်

ထင်ရပေမဲ့ တကယ့်တန်းစားကြည့်တော့ချိူတာမျိုးဖြစ်နေနိုင်တယ်....

ဒါကြောင့်ချိုလား၊ချဉ်လားခန့်မှန်းရခက်တဲ့ပန်းသီးအစား...ခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစားပြီးတော့...ဈေးကြီးတဲ့ပန်းသီးလေးကိုပဲ၀ယ်ချင်တယ်...

ဒါပေမဲ့စားရမှာကိုတော့ကြောက်နေသေးတယ်..."

"နေမျိုးရယ်...မင်းဦးနှောက်ကိုလည်းငါလိုက်လို့မမှီတော့ပါဘူး...ချဉ်တာတွေရော...ချိုတာတွေရော..

ရှုပ်နေတာပဲ...."

"နေကြီးပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်တော်သိတယ်..."

"ဆိုစမ်းပါအုံး...."

အဖွဲ့ထဲတွင် နေမျိုးကဲ့သို့အရက်မသောက်တတ်သော ငပိုင်သည်ဂစ်တာကိုတစ်ချက်လောက်ခေါက်လိုက်ပြီး ပြောမည့်အရေးအိင်္ကျီကော်လံစတွေကိုပါ ဆွဲဆန့်နေသေးသည်။

"နေကြီးပြောချင်တာက...တစ်ချို့အချစ်တွေကခက်ခက်ခဲခဲကြိုးစားပြီးတည်ဆောက်မှတည်မြဲပြီးခံစားချက်ချိုမြိန်တာတဲ့...အချို့ကြတော့ကိုယ့်ဘက်ကအချစ်စစ်ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်ရတာကဖောက်ပြန်ခြင်းတို့၊ချစ်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးအတုတွေဖြစ်နေတတ်တယ်...အဲ့ဒါကိုပန်းသီးကချဉ်တယ်လို့သူကတင်စားထားတာ...

အချို့ကြပြန်တော့..အပေါ်ယံကနေဆုံးဖြတ်ပြီး

မကောင်းဘူးလို့ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်အပေါ်ကိုတကယ်အချစ်စစ်နဲ့ချစ်တဲ့လူဖြစ်နေတတ်ရောတဲ့

...ကြည့်ရတာတော့

ကိုနေကြီး ကြိုက်တဲ့သူကဥစ္စာပေါရုပ်ချောလေးပဲဖြစ်ရမယ်...ဒါကြောင့်မို့ခက်ခဲပြီးဈေးကြီးတယ်လို့ 

ပြောတာဟုတ်တယ်မဟုတ်လား...

ဒါပေမဲ့ခင်ဗျားရဲ့ခံစားချက်တွေကမရေရာသေးလို့

ချစ်ရမှာကြောက်နေသေးတာပေါ့..ဟုတ်လား..."

ငပိုင်ပြောတာကို သဘောကျ၍သူပြုံးလိုက်မိပေမဲ့ ခေါင်းလည်းမငြိမ့်သလိုခေါင်းလည်းမခါပဲ အခန်းထဲသို့၀င်ကာ ကိုယ့်ကုတင်ပေါ်မှာလှဲချလိုက်မိသည်။ဘ၀မှာတုန့်ပြန်မှုမခံခဲ့ရပဲ တစ်ကြိမ်တော့တိတ်တခိုးချစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကိုယ့်အချစ်ကိုရွံရှာသလို ဆက်ဆံခဲ့တဲ့ အရင်းနီးဆုံးလူနှစ်ယောက်ကြောင့် 

အချစ်ရေးနဲ့ ပက်သတ်ရင်အမြဲတွေဝေနေ‌မိတယ်။

ခံစားချက်အသစ်ကိုရှာကြည့်ချင်ပေမဲ့ အချစ်ကိုရာနှုန်းပြည့်မယုံကြည်တော့ပေ။

ကိုယ်ဟာ ကံဆိုးစွာနဲ့အပေါ်ယံလှပြီးအတွင်းထဲကချဉ်နေတဲ့ပန်းသီးတစ်လုံးကို ၀ယ်ခဲ့မိပါတယ်။

ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖေ့ဘွတ်ကိုဟိုကြည့်

ဒီကြည့်လုပ်နေခိုက် ပုံတွေတက်လာလို့ကြည့်လိုက်တော့ တက္ကသိုလ်၀င်းထဲမှာစာအုပ်လေးတွေကိုပိုက်ပြီးသူငယ်ချင်းတွေနှင့်ပြုံးပြုံးလေးဓာတ်ပုံရိုက်ထားတဲ့ ပထမနှစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေးကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

*ဒီပန်းသီးလေးကရော ချိုပါရဲ့လား...

ကိုယ်မယုံရဲဘူး....*

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

အပိုင်းနဲနဲတိုသွားလို့ စိတ်မရှိကြပါနဲ့နော်...

အိမ်မှာ ကျန်းမာရေးကိစ္စလေးကြောင့် အပိုင်းရှည်ရှည်ရေးပြီးသားရှိ‌ပေမဲ့

စာစစ်ဖို့ မအားလို့ပါ🙏

နောက်တစ်ပိုင်းကိုရှည်ရှည်လေးရေးပေးပါ့မယ်ရှင့်

ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်

=========================================================================

ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၅၁)

အတန်းပြီးသောအချိန်သည် နေ့လည်နှစ်နာရီခွဲဖြစ်၍ သူငယ်ချင်းတွေနှင့်အတူ အတန်းထဲမှထွက်လာလိုက်ပြီး ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း အမရပူရဘက်မှကျောက်စိမ်း‌စေတီတော်ဆီသို့သွားဖို့ရန် ဆိုင်ကယ်တွေစီထားသော နေရာသို့သွားလိုက်ကြသည်။

ပုံရိပ်သည် တက္ကသိုလ်ကိုနေ့ကျောင်းသားအဖြစ်တက်ခြင်းဖြစ်၍ ကျောင်းသို့နေ့တိုင်းလာရ‌သည်။ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရောက်ဖူးချင်သောနေရာလေးတွေကိုလည်ခွင့်ရ၍

ယခင်ကထက်ပိုလွတ်လပ်လာသည်ဟု

ခံစားမိသည်။သူငယ်ချင်းတွေနှင့်လည်း

ပိုမိုရင်းနီးလာကာ  လူငယ်ဘ၀၏

အနှစ်အရသာကို ပိုခံစားလာရသည်။

အတန်းစောစောပြီးသော နေ့များတွင်

မရောက်ဖူးသေးသော နေရာတွေသို့သူငယ်ချင်းများနှင့် လည်ဖြစ်ကြသည်။

ဖွားညိုကလည်း လည်ပတ်သည့်ကိစ္စကိုအရမ်းကြီးမပြောပေမဲ့ ခဏခဏလည်တာကိုမကြိုက်၍ တစ်ပတ်မှာတစ်ရက်လောက်တော့ ကျောင်းပြန်ရင်းနှင့် သူငယ်ချင်းများနှင့်

မုန့်ထွက်စားတာတို့ဘာတို့လုပ်လေ့ရှိသည်။

မန္တလေးတောင်ဆိုလျှင် မြွေကြီးနှစ်ကောင်နှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်လောက်အောင်အထိ ခဏခဏသွားဖူးသည်။

"ဟဲ့...ငါတို့မန္တလေးတောင်ကိုတက်ကြမလား..."

"မဖြစ်ဘူးဟ...အရမ်းနောက်ကျရင်အဖွားကဆူလိမ့်မယ်..ဒီလိုလုပ်ဟာ..ကျောက်စိမ်း စေတီဆီကိုငါတို့သွားမလည်ရသေးဘူးလေ..

အဲ့ကိုအရင်သွားကြမယ်...နောက်အပတ်ကျရင်စစ်ကိုင်းကို သွားကြတာပေါ့..."

"အေး..အဲ့ဒါလည်းကောင်းပါတယ်...

ကျောက်စိမ်းစေတီမှာ...ကျောက်ပြင်အကြီးကြီးရှိတယ်တဲ့ဟ..."

"အေးပါ...ဟိုရောက်ရင်ttရိုက်ပေးပါ့မယ်..."

"ဒါမှငါ့သူငယ်ချင်းကွ...."

ပိုးအိကပုံရိပ်ကို ကျေးဇူးတင်သလိုအတင်းလာဖက်၍ ပိုတယ်ဟုမျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်သည်။ထိုစဉ်ဘိုဘိုသည်လည်း

ဆိုင်ကယ်ရပ်ထားသောနေရာသို့

လာနေ၍လက်လှမ်းပြလိုက်မိလေသည်။

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့သည် မေဂျာချင်းမတူကြပေမဲ့ လည်ပတ်မည်၊စားသောက်မည်ဆိုပါက တက်ညီလက်ညီရှိတတ်ကြသည်။။

တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တက်ခါစပဲရှိသေးပေမဲ့

တော်တော်များများ လည်ပတ်လို့ပြီးခဲ့လေပြီ။

ဦးပိန်တံတားကိုရောက်ခဲ့ပြီး ရည်စားမရှိသူအချင်းချင်းဖေးမသည့်အနေနှင့် အကုန်လုံးလက်ချင်းတွဲပြီး တံတားအစကနေအဆုံးအထိ နှစ်ခါတောင်လျှောက်ပြီးခဲ့လေသည်။

တံတားအစတွင်ဖရဲသီး‌စေ့နှင့်လုပ်ထားသောဆံထိုးလေး‌တွေကို‌လည်း လျှောက်၀ယ်မိပြီး အခုတော့ကိုယ်လည်းမပန်ပဲ ဟိုပစ်၊ဒီပစ်ဖြစ်ကုန်လေပြီ။

"တီ...တီ...တီ..."

ဖုန်းမည်သံကြား၍ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီးကြည့်လိုက်တော့ ဟိန်းဇေယျာထက်၏ဖုန်း‌နံပါတ်ဖြစ်နေလေသည်။သူ့နာမည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် နှာခေါင်းကိုရှုံ့လိုက်မိသည်။

ကိုထက်အိမ်ကိုအလည်လာပြီးသည့်နေ့မှစ၍

ဖွားညိုသည် အပြင်သွားတိုင်းကိုထက်နှင့်ပဲသွားခိုင်းသည်။

ကိုထက်၏အဖေသည်လည်း ပုံရိပ်တို့အိမ်သို့ အ၀င်အထွက်များလာသလိုယခင်တုန်းက

မတူသလိုမတန်သလိုဆက်ဆံခဲ့သော

ကိုထက်၏အဒေါ်သည်လည်း ပုံရိပ်ကိုဆို သမီးလေး၊သမီးလေးနှင့်ပါးစပ်ဖျားကကို

မချတော့ပေ။ဥစ္စာပစ္စည်းရဲ့မျက်နှာများ

တယ်ကြီးသကိုး။

"ဟယ်လို...."

...................

"အေး...ငါတို့ကျောက်စိမ်းစေတီဆီကိုသွားမလို့...ဟမ်...နင်ပါလိုက်မယ်ဟုတ်လား...

ဖြစ်ပါ့မလား..နင်အတန်းမတက်ရ‌တော့ဘူးလား,..ငါတို့ကသွားတော့မှာ...

ဟာ...နင်ကလည်းဟာ”ပြီးရောစောင့်နေမယ်..."

ဖုန်းကိုချလိုက်ပြီးသည်နှင့် မကျေနပ်သောကြောင့် နှုတ်ခမ်းကိုဆူထားလိုက်မိတော့ အိမိုးသော်ကရယ်ကျဲကျဲလုပ်နေလေသည်။သူတို့တောင်မှ ပုံရိပ်နှင့်ကိုထက်ကို ဘာလိုလိုထင်ကုန်ကြပြီ။

"ဘာလဲ...လိုက်မယ်တဲ့လား..."

"ဟုတ်တယ်..."

"ဟင်း...အဲ့ကောင်လေးကနင့်ကိုကြိုက်နေတာလား...နင်ဘယ်သွားသွားသူပါတယ်နော်..."

"မသိပါဘူးဟာ...အဖွားကဘယ်သွားသွား

သူ့ကိုအမြဲအဖော်လိုက်ခိုင်းနေတာဟ...

ရုပ်ရှင်တောင်ကြည့်ချင်တာ သူလိုက်လာမှာစိုးလို့သွားမကြည့်ရဲဘူး..."

"ကြည့်လုပ်အုံး..နင့်အဖွားကသူနဲ့သဘောတူနေတာလားမှမသိတာ...."

အိမိုးသော်၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်လည်း

နည်းနည်းတော့ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။အဖွားကဘိုဘို့ကိုတောင် သိပ်ကြည့်မရချင်ပေမဲ့ ကိုထက်ကိုတော့အရမ်းယုံစားသည်။

ကိုထက်သည်UFLကျောင်းသားဖြစ်ပြီး

ပုံရိပ်တို့၏ဘက်သို့ခဏခဏလာလည်တတ်သည်။

ယောက်ျားလေးတွေနှင့် စကားရပ်ပြောမိလျှင်တောင် မကြိုက်ချင်၍သူ့နာမည်ကိုကြားသည်နှင့် လူကအလိုလိုစိတ်ညစ်နေမိသည်။

မသိလျှင် ဖွားညိုသည်သူ့အစားကိုထက်ကို

ဘော်ဒီဂတ်အဖြစ် နေခိုင်းထားတာနှင့်ပင်တူသေးသည်။

"ဟဲ့...ဟိုမှာနင့်ကောင်လေးလာနေပြီ..."

"ဘာကိုနင့်ကောင်လေးလည်း...သူနဲ့ငါကဘာမှမဆိုင်ဘူး..."

"နင်ကသာမဆိုင်တာ သူကဇွတ်ဆိုင်ချင်နေတာများ...ငါတို့လည်းမကန်းသေးပါဘူးဟယ်.."

သူငယ်ချင်းများကတောင် ဆိုင်ကယ်စီး၍

၀င်လာသော ကိုထက်ကိုမျက်စပစ်၍နောက်နေကြလေသည်။ကိုထက်သည် အဖြူရောင်‌ ကော်လံနှင်အိင်္ကျီကိုတံ‌တောင်ဆစ်နေရာအထိ လိပ်တင်ထားပြီး‌ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ မင်းသားစတိုင်လ်ဖမ်းနေသလိုပါပဲ။UFLမှာတော့သူတို့ရဲ့အင်္ဂလိပ်စာအထူးပြုမေဂျာ၏ကင်းဖြစ်လေသည်။

ရုပ်ရည်က မိန်းမချောချော၍ သူ့ဖေ့ဘွတ်

အကောင့်မှာဆိုလျှင် ဖော်လိုဝါတွေများမနည်းပေ။တော်တော်များများကတော့

မိန်းမလျှာတွေနှင့်မိန်းကလေးတွေများလေသည်။ထိုအထဲတွင်တော့ ပုံရိပ်မပါပေ။

ဘယ်ယောက်ျားတွေက ဘယ်လောက်ချောပါစေ ပုံရိပ်မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဆရာ့လောက်

မချောဘူးဟုပဲ သတ်မှတ်ထားသည်။

"ပုံရိပ်...သွားကြမယ်လေ..."

"အေး....အေး.."

ပုံရိပ်တို့အကုန်လုံးလည်း ဆိုင်ကယ်ဦးထုပ်အသီးသီးဆောင်းလိုက်ကြပြီး ကျောင်း၀န်းထဲမှာ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်မောင်းထွက်လာခဲ့လိုက်ကြသည်။ဖွားညိုက ကား၀ယ်ပေးမည်ဟုပြောပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ ကလစ်ဘီးလေးကိုသာ ၀ယ်ခိုင်းခဲ့သည်။

အိမ်မှာလည်းကားတွေရှိသောကြောင့်

ကားမောင်းသင်ပြီးလျှင် ဘယ်ကားကိုယူမောင်းမောင်းရပါလျှက်နဲ့ အပိုတွေကိုအကုန်မခံချင်ပေ။

အိမ်က ၀မ်းကွဲမောင်နှမသုံးယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ကိုကားတစ်စီးနှင့်ဖြစ်ကြသည်။

 ပုံရိပ်တို့ခြံကကျယ်လွန်းပြီး ကားဂိုထောင်ကလည်းကြီး၍သာတော်တော့သည်။

ကိုကြီးသီဟဆိုရင် သူ့ဆိုင်ကယ်ကြီးပဲငါးစီးလောက်ကို ဂိုထောင်ထဲမှာထားလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ တမင်ဖြုန်းနေကြတယ်ဟုသာ ထင်မိသည်။

"ဟဲ့....ဟဲ့...ခဏရပ်ကြအုံး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲပုံရိပ်ရဲ့...."

"ဟိုဆိုင်မှာ အထည်လေး၀ယ်ချင်လို့...."

အမရပူရမြို့ထဲသို့ ၀င်လာသောအခါ

ကညာပျိုဆိုသော အထည်ဆိုင်လေးရှေ့မှာဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့၀င်လိုက်သည်။အမရပူရမှထွက်သော ယက္ကန်းအထည်တွေကို သဘောကျ၍ပုံရိပ်ကတော့ လူကိုယ်တိုင်လာမ၀ယ်ရင်တောင် ဖုန်းနှင့်လှမ်းမှာလေ့ရှိသည်။

"အစ်မရေ...ဒီပုဆိုးလေးတွေကရက္ကန်းထည်တွေလား..."

"ဟုတ်ပါတယ်ညီမလေး..ဒါလေးတွေက

စက်ယက္ကန်းထည်လေးတွေပါ...ချည်သားစစ်ပါတယ်...အဆင်လည်းရွေးလို့ရပါတယ်..."

"ပုံရိပ်...နင်ကပုဆိုးကိုဘာလို့၀ယ်မှာလဲ..."

"လက်ဆောင်ပေးမလို့ပေါ့ဟ..."

အခြားသူတွေက ကိုယ့်ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာသာထိုင်၍စောင့်နေကြပေမဲ့ ဘိုဘိုမကတော့အနောက်ကနေလိုက်လာပြီး စပ်စုစိန်လုပ်နေလေတော့သည်။ပုံရိပ်လည်း နက်ပြာအကွက်ချည်ထည်လေးနှင့်မရမ်းရောင်လေး တစ်ထည်သာမကပဲ ငါးထည်လောက်ကိုသေချာရွေးပြီး ပိုက်ဆံရှင်းကာ ဆိုင်ထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။

"ဟ..ပုဆိုးတွေပါလား...လေးလေးခန့်အတွက်လား...ငါ့အတွက်လား..."

ဟိန်းဇေယျာထက်က လက်ရဲဇက်ရဲနိုင်စွာပုဆိုးထုတ်ကိုလှမ်းဆွဲသောကြောင့် ချက်ချင်းအနောက်မှာ ဖွက်ထားလိုက်ပြီးဆိုင်ကယ်ဘောက်စ်ထဲသို့ထည့်ကာ သော့ပြန်ခတ်ထားလိုက်သည်။

"နင်ကလည်းဟာ...ငါ့ကိုပေးချင်တာများ..

အခုပေးလိုက်လည်းရတာပဲကို..."

"စဉ်းစားလေ...စိတ်ကူးတွေယဉ်မနေနဲ့...

လေးလေးခန့်အတွက်ကနှစ်ထည်ရယ်..

ကျန်တာကသူများကို လက်ဆောင်ပေးမလို့

..."

"ဘာ...နင်ကလက်ဆောင်တွေဘာတွေပေးပြီး

အမ်းရလောက်အောင် ဘယ်ကောင်နဲ့အဲ့လောက်သိနေတာလဲ...."

"ငါ့ဘာသာဘယ်ကောင်နဲ့သိသိပေါ့..

သေချာတာကတော့ နင့်အတွက်မပါဘူး...."

ပုံရိပ်လည်း ကလစ်ဘီးကိုစက်နှိုးလိုက်ပြီး အရှေ့မှဦးဆောင်၍ မောင်းသွားလိုက်သည်။

ကိုထက်၏ ဒေါသတကြီး‌တောက်ခေါက်လိုက်သံကို ကြားပေမဲ့ တမင်မသိချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။

အရင်ကတော့ သူ့ကိုခင်ပေမဲ့အခုနောက်ပိုင်းမှာ ပုံရိပ်၏ကိစ္စတိုင်း၌ ၀င်ပါလာတတ်လွန်း၍ အမြင်တောင်ကပ်လာသည်။

သူ‌ဘာကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုတာကို တကယ်နားမလည်တော့ပေ။

ယခင်က အရမ်းလိမ္မာတဲ့ပုံစံလေးပေမဲ့

အခုတော့ဂျစ်ကန်ကန်နိုင်လာသည်။

ဆယ်တန်းတုန်းကနဲ့ မတူတော့ပဲ

သူတော်တော်ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"ဟိုမှာ..‌ရောက်ပြီ...."

ကျောက်စိမ်းစေတီတော်သို့‌၀င်သော မုဒ်ဦးသို့မရောက်ခင်ပင် ဆိုင်ကယ်တွေကိုအပ်လိုက်ကြပြီး ဘုရားသို့အရင်မသွားသေးပဲ မိန်းကလေးတို့သဘာ၀ ကျောက်ပုတီးလေးတွေနင့်လက်ဆောင်ပစ္စည်းများရောင်းသော အတန်းတွေဘက်သို့ အရင်ရောက်ကြလေသည်။

"ဟဲ့..ဒီကျောက်စိမ်းလက်ကောက်လေးလှတယ်နော်...ငါတို့တွေဆင်တူ၀တ်ရအောင်..."

‌"အေး...ကောင်းတယ်၀ယ်ကြမယ်..."

ကျောင်းစိမ်းတုံးအစစ်တွေကို ကိုင်ဖူးသူဆိုပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကဆင်တူ၀တ်ချင်တယ်ဆို၍ ဆင်တူကျောက်စိမ်းလက်ပတ်လေးကို ၀ယ်လိုက်ရလေသည်။

ကျောက်စိမ်းစေတီဆိုတဲ့အတိုင်း ဆိုင်တွေကရောင်းသောလက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကလည်း ကျောက်ရိုင်းနှင့်ပြုလုပ်ထားသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေကများလေသည်။ကျောက်စိမ်းပုတီးလေးကိုတော့

အန်တီယဉ်တင့်အတွက် ၀ယ်လိုက်မိလေသည်။

"ဟဲ့...နင်တို့ကဘုရားပေါ်ရောရောက်ပါအုံး

မလား..."

"ဟဲ့..ဘိုဘိုမစိတ်တိုနေပြီ...အမြန်သွားကြမယ်..."

ပုံရိပ်တို့လည်း ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့တက်လာလိုက်ပြီး စေတီကိုအနီးကပ်မဖူးခင်လှေကားလေးတွေမှာပါ ဓာတ်ပုံတွေရိုက်ဖြစ်ကြလေသည်။စေတီတော်ကြီးသည် ကျောက်စိမ်း

အရိုင်းတုံးများနှင့် တည်ဆောင်ထားသည့်အတိုင်း တကယ်ကိုလှပပြီး သပ္ပာယ်စရာကောင်းပါသည်။

"ဟဲ့...ညဘက်ဆိုရင်...ဟိုထိပ်ဖျားကနေကျောက်စိမ်းကြီးကအရောင်တောက်နေတာတဲ့..."

"အင်း...ညဘက်ကပိုလှမှာသေချာတယ်..

ညဘက်က လူလည်းပိုစည်တော့ ပိုပျော်ဖို့ကောင်းမှာဟ..."

"ပုံရိပ်...ငါတို့ဓာတ်ပုံအတူတူရိုက်ရအောင်.."

"မရိုက်ချင်ပါဘူး..."

"နင်ကလည်းဟာ..နှစ်ယောက်အတူရိုက်ရအောင်ပါဆို...မရိုက်ရင်ငါဖက်နမ်းလိုက်မှာနော်..."

"ပုံရိပ်ရယ်..ရိုက်ပေးလိုက်စမ်းပါ.."

ပိုးအိကပါ ၀င်ပြောနေတာရယ် ဓာတ်ပုံမရိုက်ပေးရင် သေတော့မလိုဖြစ်နေတာကြောင့်

 စူစူအောင့်အောင့်နှင့်ပဲ အတူတွဲ၍ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးလိုက်ရသည်။

"ဟဲ့...ပုံရိပ်ရေ...ကောင်လေးတစ်သိုက်တို့နောက်ကနေ လိုက်လာတာလှိုင်ဂူထဲကိုသွားပြီး ပြန်ထွက်လာတည်းကနော်...ဘာတွေလည်းမသိဘူး..."

ပိုးအိကအနားကို ကပ်၍ပြောလာသောကြောင့် အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ယောက်ျားလေးသုံးယောက်သည် ပုံရိပ်တို့အနောက်မှလိုက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူတို့ကိုလှည့်ကြည့်မှန်းသိတော့ အလည်ကတစ်ယောက်သည်ပုံရိပ်ကိုမျက်စပစ်ပြနေလေသည်။

နှုတ်ခမ်းကို ဖိကိုက်လိုက်ပြီး မျက်စောင်းထိုးကာ ကိုထက်တို့ကိုမှီအောင် ခပ်သုတ်သုတ်

သွားနေမိသည်။

"ဟာ...မပြေးပါနဲ့ကောင်မလေးရာ...အမရပူရသားနဲ့ဖူးစာမဆုံချင်ဘူးလား..."

"စိတ်မ၀င်စားဘူး..ကိုယ့်လမ်းကိုယ်သွားကြ..."

ပုံရိပ်တို့အနားသို့ အရဲတင်းစွာလာကပ်၍ လျှောက်နေသောကြောင့် စိတ်ကသိကအောင့်ဖြစ်ရသည်။ပိုးအိကတော့ နဂိုတည်းကကြောက်တတ်သူမို့ လက်ကလေးတွေပါတုန်နေသည်။

"ဟိုဘက်ကညီမလေးက ကြောက်နေတာထင်တယ်...စိတ်မပူပါနဲ့ဗျာ..အမရပူရသားက

မရိုင်းတတ်ပါဘူး...ခင်ချင်ရုံသပ်သပ်ပါဗျာ..."

"ဟေ့ကောင်...မင်းဘာကောင်လဲ!!!!..."

ဒေါသတကြီးနှင့် အော်ပြောလိုက်သော

ကိုထက်ကြောင့် ဘေးနားကကောင်လေးတွေလည်း အောင့်သက်သက်ဖြစ်သွားပုံရလေသည်။ကိုထက်ကို ‌မျက်မှောင်ကြုံ့၍ ‌ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မင်းကရော ဘာကောင်မို့လို့လဲ...*

"ငါဘာကောင်လည်း...သိချင်တယ်ဟုတ်လား...အေးသိရမယ်..."

"အား!!!....ဘိုဘိုရေ...ဆွဲပါအုံး..."

ဘိုဘိုကရန်မဖြစ်အောင် ဆွဲပေမဲ့အမရပူရသားဘက်က သူငယ်ချင်းကတော့ဘိုဘို့ကိုပါဆွဲထိုးပြီး ရန်ရှာလေသည်။

ပုံရိပ်တို့လည်း ၀င်ဆွဲပေမဲ့ဘယ်လိုမှ ထိန်း၍မနိုင်ပေ။

ကျားပေါက်တွေလို မာန်တဟဲဟဲဖြစ်နေတော့ ‌

ကိုယ်ပါ ဒဏ်ရာအနာတရဖြစ်မည်ဆိုး၍ အတင်းကာရောကြားမ၀င်ရဲပေ။ဘုရားဖူးလာတဲ့ဦး‌လေးကြီးတွေက အတင်းဝိုင်းဆွဲတော့မှ လူခွဲသွားလေသည်။

သို့ပေမဲ့ ထိုနေရာသို့ ဂေါပကတွေရောက်လာပြီး ရဲကိုအကြောင်းကြားသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်တို့မိန်းကလေးအဖွဲ့က အတင်းတောင်းပန်ပြီး "တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေဖြစ်ကြောင်း ကျောင်းသားကဒ်တွေထုတ်ပြပြီး စိတ်အခန့်မသင့်လို့ ရန်ဖြစ်မိတာကြောင့် ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ရယ် ၊နောက်မဖြစ်စေရပါဘူးဟု ကတိပေးခဲ့ရလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ထိုနေ့ကစပြီး ကိုထက်ကိုစကားမပြောဖြစ်တော့ပေ။အိမ်ရောက်တော့လည်း အဖွားကိုပြန်တိုင်မိလေသည်။

"အဖွားရယ်..စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ...

အဲ့လောက်အထိကိုယ့်ဘက်ကနေကိုယ်ထိလက်ရောက်လုပ်စရာမှ မလိုပဲနဲ့..သူကအရင်သွားလုပ်ရတယ်လို့..အခုတော့ယောက်ျားလေးမို့ အားမကိုးရပဲသူ့ကိုပြန်ထိန်းနေရတာနဲ့..ပြီးနေတာ..တောင်းပန်လိုက်ရတာလည်းရှိခိုးမတတ်ပဲ..."

"မြေးရယ်...သူက‌လည်းစေတနာနဲ့ပါ..."

"ဘာစေတနာလည်းအဖွားရယ်..တကယ်ဆိုရင်...ပုံရိပ်တို့ကိုအဲ့နေရာကနေခေါ်သွားပေးရင်ရပါပြီ...အခုတော့စကားကမပြောရသေးဘူး..လက်ကအရင်ပါနေပြီ...သမီးကအဲ့လိုအပြုအမူတွေကို မကြိုက်ဘူး..."

"အရိပ်ကလည်း အခုတည်းကခါးခါးသီးသီးဖြစ်နေတော့ ရှေ့ဆက်ပြီးဖွားကဘယ်လိုစီစဉ်ပေးရတော့မှာလဲ..ဖွားကကိုထက်နဲ့အရိပ်ကို

တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်ကြရင်စေ့စပ်ပေးဖို့ သဘောတူထားတာ..."

"ရှင်...ဖွားညိုဘာပြောလိုက်တယ်...

သမီးနဲ့သူ့ကိုဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်အရိပ်ရယ်..ဖွားမရှိတော့တဲ့အခါ

အရိပ်ကိုဖွားစိတ်ချတဲ့လူရဲ့လက်ထဲ ထည့်ပေးထားခဲ့ပြီးမှ အသေဖြောင့်နိုင်မှာ..."

ဒီတစ်ခါတော့ အဖွား၏စကားကိုပုံရိပ်

နားမထောင်ချင်တော့ပေ။

ချက်ချင်းပဲမတ်တပ်ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုတွင်တွင်ခါပြစ်လိုက်သည်။

"သမီးသဘောမတူဘူးနော်...ကိုထက်ကိုသူငယ်ချင်းလိုပဲသတ်မှတ်ထားတာ...

သမီးသူ့ကိုစိတ်မ၀င်စားသလို..လက်တွဲဖော်အဖြစ်လည်း မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး...သမီးရဲ့နှလုံးသားရေးရာကိုတော့ သမီးဘာသာဆုံးဖြတ်ခွင့်ပြုပါဖွားညိုရယ်..."

"ဖွားကလည်း အတင်းမတိုက်တွန်းပါဘူး...

ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်အတွက်ကိုထက်ကိုအဖွားကြည့်ထားတယ်ဆိုတာကိုသိစေချင်လို့ ပြောပြတာပါ..အရိပ်လည်းသူ့ကို သူငယ်ချင်းဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်အောက်ကနေ သေချာလေ့လာကြည့်ပေါ့..."

အတင်းမတိုက်တွန်းပါဘူးဟု ပြောနေပေမဲ့ 

ပုံရိပ်ရဲ့သဘောဆန္ဒအတိုင်း ဆုံးဖြတ်ပါဟုလည်း အခွင့်အရေးမပေးပါလား။

အဖွား၏ မျက်နှာတွင်မြင်နေ‌ရသော အမူအရာတွေသည် ပုံရိပ်ကိုစိတ်သက်သာရာရအောင် ပြောပြီး ရှေ့ဆက်တိုးမည့်အနေအထားရှိသည်။မိဘက ပိုက်ဆံရှိလို့ပွဲလယ်တင့်နေတဲ့သူကို အဖွားကဘာတွေများအထင်ကြီးနေသလဲ မသိတော့ပေ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"တရားသူကြီးမင်းရှင့် တရားခံဦးခင်ဇော်ဟာ

ဇနီးဖြစ်သူအပေါ်မှာ...ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့အပြင်ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုခဲ့ပါသေးတယ်...

မမျိုးမျိုးရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာအနာတရတွေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်သိနိုင်တာကြောင့် ရာဇသတ်ကြီးပုဒ်မ၃၂၃မှ၃၂၆အရနာကျင်စေမှုမြည်ပါတယ်..

အိမ်နီးချင်းများကသက်သေထွက်ဆိုပေးလို့ရပါတယ်...မမျိုးမျိုးရဲ့ ဦးခေါင်းမှာလည်း

သုံးချက်ချုပ်ထားရပါတယ်..ထို့ကြောင့်ဒီလိုလူမဆန်တဲ့ အကြမ်းဖက်သမားလိုအမျိုးသားနဲ့ကွာရှင်းပြတ်ဆဲလိုကြောင်းနှင့် တရားခံကို နာကျင်စေခြင်း၊ခြိမ်း‌ခြောက်ခြင်းနဲ့ညစ်ညမ်းစွာပြုမူဆဲဆိုခြင်းတို့

ဖြင့် ဆွဲချက်တင်ကြောင်း...လျှောက်လှဲချက်ပေးချင်ပါတယ်...."

အင်း၀ဆောင်ထဲတွင် အထက်တန်းရှေ့နေ၊တရားလွှတ်တော်ရှေ့နေနှင့်ပါမောက္ခတွေပါ ရှိနေလေသည်။

သရုပ်ပြတရားရုံးကိုပထမဆုံးလာနား‌ထောင်ခြင်းဖြစ်သည့်အတွက် ပုံရိပ်တို့လို ပထမနှစ်ကျောင်းသူတွေအတွက်က ဗဟုသုတ‌တွေအများကြီးရလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားအချို့ကတော့ ဆရာတွေ၏ညွှန်ကြားမှုတွေနှင့်အညီ လက်စွမ်းပြသွားကြလေသည်။

"ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိခြိမ်းခြောက်တာဆိုတော့

ပုဒ်မဘယ်လောက်နဲ့ သွားငြိသလဲ.."

"ရာဇသတ်ကြီးပုဒ်မ၅၀၆ပေါ့..ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတာကတော့ ပုဒ်မ၁၈၄ပေါ့..."

ပုံရိပ်သည် Mock trial(သရုပ်ပြတရားရုံး)ကိုတစ်ခါမှလက်တွေ့မလုပ်ဖူးသေးပေမဲ့

ဆေးကျောင်းမှီသောကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်၍ ပုဒ်မတွေကိုတော့သူများပထမနှစ်‌ ကျောင်းသားတွေထက် အာဂုံဆောင်ထားနိုင်လေသည်။

အမှုစစ်တဲ့နေရာမှာ ဘယ်လိုလျှောက်လှဲချက်ပေးရမလဲဆိုတာကို စာတွေလိုက်ဖတ်ထား၍

လက်တွေ့မဆင်းဖူးပေမဲ့ အရမ်းကြီးတော့

မစိမ်းသက်နေပေ။အချို့ကတော့ အပျော်လာတတ်ကြတာဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ကတော့တကယ်ဝါသနာပါ၍ ဥပဒေပညာရပ်ကိုသင်ကြားနေခြင်းပင်။

သရုပ်ပြတရားရုံးမှာဆိုရင် ဥပဒေကျောင်းသားအချင်းချင်း ဗဟုသုတဖလှယ်မိကြ၍ ပျော်စရာတော့ကောင်းပါသည်။

"ငါ့အစ်မရဲ့ အသိတစ်ယောက်ကလေ

...ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ဖေ့ဘွတ်မှာသိကြရင်း ချစ်သူတွေဖြစ်သွားတာ..

သူကအဲ့ကောင်လေးရှိတဲ့‌နေရာကိုလိုက်သွားရင်းနဲ့ အလိုမတူပဲဖြတ်စီးခံလိုက်ရတယ်ဟာ

....အခုကတော့သူကကိုယ်၀န်ရပြီး...ကောင်လေးကသူ့မှာမိန်းမနဲ့ကလေးနဲ့ရှိနေတော့ အဆက်အသွယ်

မလုပ်ပဲ ခေါင်းရှောင်နေတာ..အဲ့ဒါ၄၁၇နဲ့ငြိနိုင်

မလား..."

"အဲ့ဒါကြတော့ဟာ..ငါဟိုတစ်နေ့ကတရားလွှတ်တော်ရှေ့နေကြီးပြောတာကိုနားထောင်လိုက်ရတယ်...အမှုကခပ်ဆင်ဆင်ပဲ...

သူတို့နှစ်ယောက်က တရား၀င်လည်းစာချုပ်မှာလတ်မှတ်မထိုးထားဘူး...ကောင်လေးကလည်း

ယူပါမယ်...တာ၀န်ယူမှာဆိုတဲ့စကားတွေနဲ့ အချိုသတ်ပြီးဖြတ်စီးခဲ့မဟုတ်ရင်တော့ ၄၁၇နဲ့ငြိတယ်လို့ မပြောနိုင်ဘူး..မိန်းကလေးဘက်ကနေစပြီး ကောင်လေးနေတဲ့မြို့ကို သူ့စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းလိုက်သွားခဲ့တာလေ..အဲ့ဒါကလည်းမှားတဲ့အချက်ပဲ

...ဟိုဘက်မှာလည်း ကောင်လေးကတစ်လင်တစ်မယားဥပဒေနဲ့ငြိနေတော့...ကောင်မလေးကိုတာ၀န်ယူမှာမဟုတ်ဘူး...

...ကလေးမွေးပြီးမှ‌ပဲ..ဒီကလေးကကောင်လေးရဲ့သွေးသားဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံချက်သက်သေနဲ့တကွ...ကလေးစရိတ်နဲ့ထောက်ပံ့ကြေးရအောင် လုပ်ရတော့မှာ...

တကယ်လို့ ၄၁၇နဲ့ငြိတယ်ဆိုရင်တော့ သက်သေအထောက်အထားမခိုင်လုံရင် 

တရားခံဘက်ကလည်း သူနဲ့ရတာမဟုတ်ဘူးလို့ငြင်းဆိုရင်..က‌လေးမွေးပြီးတဲ့အထိစောင့်ပြီးမှပဲ  အပြစ်ပေးလို့ရတော့မယ်..ဒါကြတော့မိန်းကလေးဘက်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအတော်ထိခိုက်ရမှာ..."

"အေးဟယ်...ခုနောက်ပိုင်းခောတ်ကြီးကတိုးတက်လာလည်းပဲ...၄၁၇တွေကတော်တော်များတာ..."

"အင်း...အထူးသဖြင့်ကျေးရွာနဲ့နယ်ဘက်အခြမ်းတွေမှာ ပိုများတယ်...နင်နဲ့အတူထိုင်ရတာ စကားပြောလို့ကောင်းတယ်သိလား.."

သဇင်ချစ်ဆိုသော ပထမနှစ်ကျောင်းသူလေးက အတန်းသားချင်းအတူတူ ပုံရိပ်ကိုချီးကျူးနေလေသည်။ပထမနှစ်ချင်းတူပေမဲ့ ပုံရိပ်တို့ကရှေ့ဆုံးအခန်းကဖြစ်သည်။

အတန်းစတက်သောနေ့ကဆိုရင် ငါးဘာသာဂုဏ်ထူးပါပြီး ဥပဒေလိုင်းကိုရွေးလိုက်လို့ 

လက်ထောက်ပါမောက္ခက အံ့ဩတကြီးဖြစ်ခဲ့သည်။

အတန်းသားတွေအားလုံးကလည်း ပုံရိပ်ကိုထူးထူးဆန်းဆန်းကြည့်လာကြပြီး

ပထမနှစ်၀က်မှာတင် ပထမနှစ်ကျောင်းသားများအကြား ပုံရိပ်၏နာမည်ကသတင်းမွှေးနေခဲ့သည်။

ရည်းစားစကားလိုက်ပြောသူတွေကလည်း ပထမနှစ်၀က်အတွင်းပင် လက်ဆယ်ချောင်းပြည့်လေသည်။သို့ပေမဲ့ ပုံရိပ်၏နှလုံးသားထဲတွင် အမိန့်သားထိုင်နေခဲ့သော

လူတစ်ယောက်ကြောင့် လူတိုင်းကိုအပြတ်ငြင်းလွှတ်ခဲ့သည်ကြီးပင်။

ဘယ်သူ့ကိုမှ မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီးမနာကျင်စေချင်ပေ။ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက ချစ်ခြင်းသီသောမေတ္တာဖွဲ့စကားကို မျှော်လင့်နေရသူဖြစ်၍ အလိုလိုနေရင်း နာကျင်နေရသူဖြစ်သည်။

ဆရာနှင့်ဖေ့ဘွတ်မှာစကားပြောရင် 

စားပြီးပြီလားနှင့် အဆင်ပြေလားလောက်သာဖြစ်သည်။ဆရာသည် ဖုန်းထဲမှာဆိုရင်စကားအရမ်းနည်းသ‌လားမပြောတတ်ပေမဲ့

တခါတလေ စာသွားပို့ရင် အီမိုဂျီလောက်သာပြန်ပို့တတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ပုံရိပ်အပေါ်တွင်ဆရာ့အနေနဲ့ခံစားချက်မရှိဘူးဟု တစ်စထက်တစ်စသိလာရ၍ ဆရာနှင့်သိပ်စကားမပြောဖြစ်တော့ပဲ နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားများနှင့်အတူအဖွဲ့လိုက်သရုပ်ပြတရားရုံးပြိုင်ပွဲအတွက် ပါ၀င်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေမိလေသည်။

သရုပ်ပြတရားရုံးဆိုတာကတော့ ထွေထွေထူးထူးမဟုတ်ပဲ ဆရာ၊ဆရာမတွေညွှန်ကြားတဲ့အတိုင်း ကျောင်းသားတွေက

ရဲအဖြစ်လည်းကောင်း၊တရားခံ၊တရားလို

စသဖြင့် အသီးသီးသရုပ်ပြရခြင်းဖြစ်၍

သိပ်မခက်ခဲပေ။ဒါပေမဲ့ နောက်နှစ်လောက်မှာ ဒဂုံတက္ကသိုလ်၌ ကျင်းပမည့်

Moot courtကိုတော့ သွားပြိုင်နိုင်ချင်သည်။

"ဟင်....ဆရာကငါတင်တဲ့ပုံကိုအသဲပေးထားတာပါလား...ဟား...ဟား.."

"ဟဲ့...ဘာထဖြစ်တာလဲ..."

"နင်တို့မသိပါဘူးဟာ..."

သရုပ်ပြတရားရုံးထဲကနေ ထွက်လာပြီးနောက်ဖုန်းကိုကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်တင်ထားသော တရားရုံးထဲကပုံကို ဆရာသည်

အသဲအနီလေးပေးထားလေသည်။

ပျော်လွန်းလို့ ထခုန်မိမတတ်ပါပဲ။

ပုံရိပ်ဘာတင်တင် ဘာရှဲရှဲလက်မတောင်အပြင်းပြေလာမပေးတတ်သည့်ဆရာဟာ အခုတော့ အသဲတွေဘာတွေလာပေးလို့ပါလား။

"ပုံရိပ်...ငါတို့အဖွဲ့ကျောင်းပိတ်ရင်ငါ့အဒေါ်ရှိတဲ့ တောင်ကြီးကိုအလည်သွားမလို့ နင်လိုက်မလား..."

"တောင်ကြီး..."

"အေးလေ...ဒါမှမဟုတ်လည်း..ဆောင်းရာသီလောက်သွားကြမယ်...မီးပုံးပျံပွဲလည်းကြည့်လို့ရတာပေါ့...တောင်ကြီးကဆောင်းရာသီဆိုအသေမိုက်တာ...တောင်ပေါ်ရှုခင်းတွေကလည်းလှမှလှ...."

"ဘိုဘို...ဒီတစ်ခါတော့နင့်အကြံမဆိုးဘူး...

ပုံရိပ်လိုက်ခဲ့ပါဟာ...နင်ပါရင်ပိုပျော်ဖို့ကောင်းမှာ...ငါတို့အားလုံးသွားကြမှာလေ..."

"ငါကမလိုက်ဘူးပြောနေလို့လား...

အခုတောင်သွားချင်တယ်..."

"ဟယ်ကောင်မရယ်...မူတောင်မမူတော့ဘူး..."

ဘိုဘိုကပုံရိပ်၏ကျောကိုလက်သီးဆုပ်နှင့်

ထုပြီး မိန်းကလေးဟန်ပန်နှင့် ပြောလာတော့ အားလုံးဝိုင်းရယ်လိုက်ကြသည်။

အဖွဲ့ထဲမှာ LGBTတစ်ယောက်ပါရင်ဘယ်တော့မှ မပျင်းရသလို။

သူတို့က ချစ်ဖို့လည်းကောင်းကြတယ်။

*ဆရာရေ...ဆရာကပုံရိပ်ရှိတဲ့နေရာကိုမလာမှတော့ ပုံရိပ်ကပဲလိုက်လာရတော့မှာပေါ့...

နေကြာပန်းလေးက နေထွက်တဲ့အရပ်ကိုမျက်နှာမူသလို ပုံရိပ်ကတော့ဆရာရှိတဲ့အရပ်ဆီကို  မျက်နှာမူရုံမကပဲ ရောက်အောင်လာခဲ့မှာပါ*

ယမင်းပြောခဲ့ဖူးတဲ့စကားက သိပ်ကိုမှန်တာပဲ။

"ပုံရိပ်လိုလူမျိုးတွေက တကယ်ချစ်မိပြီဆိုရင်မိုင်ပေါင်းများစွာဝေးကွာလည်း အရောက်သွားလိမ့်မယ်တဲ့...*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

နောက်တစ်ခန်းမှာဆရာရှိတဲ့‌တောင်ကြီးကို သွားကြမယ်နော်

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး(အခန်း၅၂)🔥

မိုးသားတိမ်လိပ်တို့သည် နေရာတိုင်းမှာမဲမှောင်ညို့တက်နေလေသည်။

မိုးစက်များက ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တပေါက်ပေါက်ကျလာခဲ့သည်။

ယခင်က မိုးရေထဲမှာ‌အပူမီးတောက်စွာပြေးလွှားခဲ့ဖူးသည်။အပေါက်အဖာလေးများနှင့် ဖြစ်နေသောထီးလေးကိုဆောင်းပြီး လေပြင်းတိုက်၍ထီးရွက်

မလန်သွားအောင် မနည်းထိန်းပြီးပြန်ခဲ့ရဖူးသည်။

စက်ဘီးကို အသစ်မဟုတ်ရင်တောင်

တစ်ပတ်ရစ်လေးဖြစ်ဖြစ် စီးကြည့်ချင်ခဲ့ဖူးသည်။

အိမ်ကနေ ကားနဲ့လာကြိုလေ့ရှိသော ယမင်းတို့ကို အားကျခဲ့ဖူးပြီး ကိုယ်စီးခဲ့သောဖိနပ်စုတ်ကလေးကို အားငယ်စွာပြန်ငုံ့ကြည့်ခဲ့ဖူးပါသည်။

အကယ်၍များပုံရိပ်သာ လောကဓံရဲ့

အထုအထောင်းတွေကိုမခံခဲ့ရပါလျှင် အခုချိန်မှာပေါ့ပေါ့တန်တန်နေတတ်စားတတ်သော မိန်းကလေးတစ်ယောက်များဖြစ်နေမလား။

တစ်ခါတစ်လေမှာ အခက်အခဲတွေဆိုတာက

ကိုယ့်ကိုရင့်ကျက်တည်ငြိမ်အောင်လေ့ကျင့်ပေးတဲ့ ဆရာသမားတွေဟုတောင် ပြောလို့ရသည်။

"ပီ....ပီ!!!!!!!"

ကိုထက်တို့ ခြံအရှေ့နားလောက်ကိုရောက်တော့ တိုက်မိမည်ဆိုး၍ ဟွန်းတီးလိုက်မိလေသည်။

ဂန္ဓာမာပန်းတွေစိုက်ထားသော ခြံလေးထဲသို့

လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ခြံထဲမှာကိုထက်၏

ဆိုင်ကယ်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်သူနှင့် မဆုံမိအောင်နေခဲ့တာ ဒုတိယနှစ်၀က်ကို‌ တောင်ရောက်နေပြီဆိုတော့ တော်တော်ကြာလေပြီ။ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ သူ့ဖေ့ဘွတ်စာမျက်နာ၌ ကောင်မလေးတွေတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်နှင့် တွဲလိုက်၊ပြတ်လိုက်ဖြစ်ကာ ပုံတွေဆက်တိုက်တင်နေတာကို တွေ့ရလေသည်။

တွဲသမျှကလည်း မေဂျာကွင်းတွေချည်းပဲဆိုတော့ သူ့မကောင်းသတင်းကတော့ UFLတွင်တော်တော်မွှေးနေလေပြီ။

ရုပ်ရှိ ရေလျှံဆိုတော့လည်း ကပ်ချင်တဲ့သူတွေက

ပုံနေတာ သဘာ၀ပဲထင်ပါရဲ့။

"ပီ!!!ပီ;!!!!"

"တူမကြီးပြန်လာပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့ဦးလေး...

လမ်းမှာလေရော၊မိုးရောဆိုတော့

တော်တော်လေးစိုသွားတယ်..."

"အေး...အေး...ဆေးလေးဘာလေးသောက်လိုက်အုံး..အခုကတုပ်ကွေးတွေပြန်ထနေတာ...

ဖျားရင်နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းမှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါဦးလေးရဲ့..ဦးလေးလည်းတံခါးတွေသေချာပိတ်‌ထားနော်...တော်ကြာမိုးတွေပက်လို့

ဖျားနေအုံးမယ်..."

ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာ ဤကဲ့သို့စိတ်ရင်းစေတနာကောင်းသောကောင်မလေးဖြစ်လေသည်။

ဂိတ်စောင့်ရန် မာလီအတွက်သံပန်းတံခါးအနား၌ အုပ်နှင့်ကျောတစ်ခင်းစာအဆောက်အဦးလေး ဆောက်ထားပေးသောကြောင့် ဂိတ်ထဲကိုအမြန်၀င်ဖို့နှင့် တံခါးတွေ‌ကို သေချာပိတ်ဖို့ သတိပေးသွားခဲ့သေးသည်။

ဒီမိုးရိပ်အိမ်ကြီးတွင် အလုံးသမားများနှင့်အရင်းနှီးဆုံးသူမှာ ပုံရိပ်တစ်ယောက်သာရှိပြီး အလုပ်သမားများအား မိသားစုနှင့်မခြားဆက်ဆံတတ်၍ အကုန်လုံးက သူလေးကိုချစ်ခင်ကြလေသည်။

"မမပြန်လာပြီလား..."

ဂိုထောင်ထဲမှာ ဆိုင်ကယ်မသွင်းချင်တော့၍

ပေါ်တီအောက်တွင်ဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လိုက်တယ်ဆို

ပိစိမသည်အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး

ကြောက်ရွံ့နေပုံလေးနှင့် ပုံရိပ်ကိုအမောတကြီး

ခေါ်လေသည်။

"မမရေ...အိမ်ထဲမှာအန်တီမေးဦးတို့လင်မယားသောင်းကျန်းနေတယ်..."

"အဲ့ဒါငါနဲ့ ဘာဆိုင်လည်းဟယ်...သူတို့လင်မယားကခဏခဏရန်ဖြစ်နေတာပဲကို..."

"အခုကမတူဘူးလေမမရဲ့...အခုကဖွားညိုကိုရန်တွေ့နေကြတာ..."

"ဟုတ်လား..ဒါဆိုအန်တီယဉ်တင့်ကိုသွားခေါ်လိုက်လေ...."

"အန်တီတင့်က...ယွန်းဆိုင်မှာလေ....ဖုန်းဆက်

ထားပေမဲ့ နဲနဲကြာမှပြန်ရောက်လောက်မှာ

...အလုပ်ရှုပ်နေတာနဲ့တူ‌တယ်...

ဖွားညိုကမနက်ကတင် ခေါင်းတွေမူးလို့

ဆေးတိုက်ထားရတာမမရဲ့...

အခုသူတို့ကရန်ရှာနေတော့...

တစ်ခုခုဖြစ်မှာ သမီးစိုးရိမ်တယ်..."

"ဟုတ်ပြီ...ငါသွားလိုက်မယ်...ဆိုင်ကယ်ကို

ဟိုထောင့်နားရွေ့ထားပြီး သော့ကိုငါ့အခန်းထဲမှာသွားထားလိုက်...ရော့ဦးထုပ်ပါသိမ်းလိုက်..."

ပိစိမ၏လက်ထဲသို့ လွယ်အိတ်ကိုပါပစ်ပေးခဲ့လိုက်ပြီး ဖွားညို၏အခန်းဆီသို့ ပြေးသွားမိလေသည်။

အလုပ်သမားတွေကတောင် ဖွားညို၏အခန်းရှေ့တွင် စိတ်ပူပြီးရပ်နေကြပေမဲ့ မနေခြည်နှင့်မနန္ဒာကတော့ ဧည့်ခန်းထဲတွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး

ဂိမ်းဆော့လို့ ကောင်းနေကြလေသည်။

တကယ်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းတဲ့လူတွေပါ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ဒုန်း!!!!!!"

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကိန္နရီ၊ကိန္နရာမောင်နှံပန်းပုအရုပ်လေး ‌ပြုတ်ကျသွားသောကြောင့် ဒေါ်ရိပ်ညို၏

မျက်၀န်းများသည် ခံပြင်းမှုနှင့်ဒေါသတရားတို့ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။သူ၏မျက်၀န်းတို့တွင်မျက်ရည်စတို့ခိုတွဲလာလေသည်။

သမီးအရင်းဖြစ်သူ၏ လုပ်ရပ်တွေသည်

သူ့နှလုံးအသဲပွတ်ထဲအထိ နာကျင်စေသည်။

ဒါဟာ သူမွေးထားတဲ့သမီးတဲ့။မိခင်ဖြစ်သူကို အမုန်း‌တရားတွေရစ်သီနေသော မျက်၀န်းများနှင့်

စူးစိုက်ကြည့်နေသော မေဦးကိုမြင်နေရတဲ့သူ့အဖို့ ဆုံးမသွန်သင်မှု ညံ့ဖျင်းခဲ့သလားဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်၍ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

"အမေ...အဲ့ဒီ့ကိစ္စကို အခုချက်ချင်းရှင်းနော်..

ကျွန်မတို့လင်မယားကလုံး၀မကျေနပ်ဘူး..."

"မကျေနပ်လည်းမတတ်နိုင်ဘူးဟေ့...

အခုမှလာပြီး မျက်ရည်ခံထိုးချင်မနေကြနဲ့...

ငါနင်တို့ကိုအချိန်တွေအများကြီးပေးခဲ့ပြီးပြီ...

ဒီအတောအတွင်းမှာ နင်တို့ဘာတွေတိုးတက်အောင်လုပ်ခဲ့ကြလဲ..ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာပဲအဖက်တင်တယ်

ငါရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်...အရည်အချင်းမရှိရင်...

ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကိုက်ညီတဲ့နေရာမှာပဲနေကြ

ငါ့ဆီကတော့ ဘာမှထပ်ပြီးမမျှော်ကိုးကြနဲ့..."

"အမေအဲ့လိုတော့ မပြောပါနဲ့...ကျွန်တော်လည်းကြိုးစားတာပဲ...အမေအခုလုပ်လိုက်ပုံက..

ကျွန်တော့်ရဲ့သိက္ခာကိုလည်းချလိုက်သလိုပဲ..

စီအီးအိုရာထူးကနေ..မန်နေဂျင်းဒါရိုက်တာနေရာရောက်သွားတော့ ကျွန်တော်ဘယ်လောက်အရှက်ကွဲသွားသလဲ သိရဲ့လား....""

"ဟေ့...ဘာမှလာမပြောကြနဲ့တော့...ကုမ္ပဏီမှာ

ငါ့စိတ်ကြိုက် ငါ့ဘာသာ..ဘာလုပ်လုပ်

နင်တို့နာခံရမယ်...ဒီမှာသီဟနောင်...

နင့်မှာသာအရည်အချင်းရှိရင်...

ငါကစီအီးအိုရာထူးကို အားအားယားယား

ဖြုတ်ချမယ်လို့ ထင်သလား...

အေး..ငါ့သားမက်ဖြစ်နေလို့ မန်နေဂျင်းရာထူးပေးထားတာပဲ လွန်လှပြီ...

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ရွှေနားကပ်အရောင်နဲ့

ပါးပြောင်နေတယ်ဆိုတာမမေ့နဲ့...ငါ့သမီးနဲ့ရလို့...

နင်ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်နေတာနော်.."

"အမေ..ကျွန်မယောက်ျားကို အဲ့လိုမပြောနဲ့နော်...

အမေတို့က လုပ်ပေးနေတဲ့အချိန်တုန်းကတော့

ဘာအသံမှမထွက်ဘူး...အမှားလေးနည်းနည်းလုပ်မိတာနဲ့...သောက်ပြစ်ကအသေတင်တတ်တာနော်..."

အမေဖြစ်သူကို နှုတ်သီးကောင်းလျှာပါးနှင့် ပြန်ရန်တွေ့နေသော သမီးဖြစ်သူကြောင့် ဒေါ်ရိပ်ညိုပို၍ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ရသည်။သူ့ယောက်ျားမှားမှန်းသိလျှက်နှင့် မှားတဲ့ဘက်ကနေသိသိကြီးရပ်တည်ပြီး မိခင်ကို ပြန်တော်လှန်နေသော

သမီးမိုက်ကြောင့် ရင်ထဲကနေအောင့်မျက်နာကျင်လာသည်။

ကိုယ်မွေးထားတဲ့မျောက်က ကိုယ့်ကိုပြန်ခြောက်တယ်ဆိုတာ ဒါကိုပြောတာထင်တယ်။

ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက်အား

မဲ့ချလိုက်ပြီး သမီးနှင့်သားမက်ဖြစ်သူကို

ခပ်စိမ်းစိမ်းတစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အမှားသေးသေးလေးလို့နင့်ကိုဘယ်သူကပြောလိုက်တာလဲ..အေးပေါ့...နင်တို့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင်

ထူထောင်ခဲ့တာတစ်ခုမှမပါတော့...

ပေါ့ပေါ့တန်တန်ပဲတွေးကြမှာပေါ့...

.............

အမှားသေးသေးလေးသာဆိုရင် အဲ့ဒီ့ရွှေခောတ်

ကျောက်မျက်ရတနာဆိုင်ကို

ပိတ်သိမ်းလိုက်ရပါ့မလား..ဒီမှာမေဦး...

ငါရှင်းရှင်းပဲ‌ပြောလိုက်မယ်

ညည်းယောက်ျားကနောက်ကွယ်မှာ

ဘယ်လောက်ခိုးဖွက်နေသလဲဆိုတာ

ညည်းသိလား...

...........

ခဏခဏအလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး ငွေကြေးတွေကိုလိမ်လည်တဲ့ စာရင်းတွေကိုအတုတွေလုပ်ပြီး

သူ့လုပ်ငန်းတစ်ခုထဲကို တိတ်တိတ်ပုန်းထည့်နေတာကို ငါကသိသိကြီးနဲ့ခွင့်လွှတ်ပေးထားတာနော်

ကန်းတက်လာတဲ့အတွက်...ငါဒီလိုလုပ်လိုက်တာ.."

"အဲ့တော့ဘာဖြစ်လဲ...အမေ့ကုမ္ပဏီမှာလုပ်ရင်

ရသမျှပိုက်ဆံက အမေ့အိတ်ထဲကိုပဲ၀င်တာလေ...

ကျွန်မယောက်ျားက သူပြန်ပေးဆပ်ရသလောက်မှ

မရတာ..အဲ့တော့ရှယ်ယာတွေကိုပါတစ်ဖက်လက်နဲ့

၀ယ်ဖို့လုပ်တယ်...အဲ့ဒါဘာဖြစ်လည်း...

အမေ့ရဲ့ကျောက်တွင်းတစ်တွင်းကထွက်တဲ့

အဖိုးအခရဲ့သုံးပုံတစ်ပုံတောင်မရှိတဲ့ဥစ္စာကို...."

"အော်....လက်စသတ်တော့...

နင်ကပါအလိုတူအလိုပါကို...ဟား...

မွေးရကျိုးနပ်လိုက်တဲ့သမီး...

ငါ့ယုံကြည်မှုကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာလောက်

ငါမုန်းတာမရှိဘူး..."

ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် လုံး၀တင်းမခံနိုင်တော့ပဲ မျက်ရည်ကျမိလေသည်။

ခေါင်းတညိမ့်ညိမ့်ပြုလုပ်လျှက် သမီးဖြစ်သူ၏

သူခိုးကို ဓားရိုးကမ်းနေသောအဖြစ်အား

ရင်နာနာနှင့်နားထောင်နေရသည်။

ကိုခန့်ကိုမွေးပြီးနောက် သမီးလေးတစ်ယောက်ကိုထပ်မွေးတော့ ကိုယ့်မှာအဖော်မွန်လေးရပြီဆိုကာ

ချစ်လိုက်ရတာ ပျော်လိုက်ရတာ။

ကိုယ်ပိုးမွေးသလို မွေးခဲ့ရတဲ့သမီးကအခုတော့သူစိမ်းတစ်ယောက်ကြောင့် အမိ၏ပါးကိုခပ်နာနာလေး ပြန်ရိုက်လိုက်သလိုပါပဲလား။

"နင်တို့နှစ်ယောက်အခုချက်ချင်းငါ့အခန်းထဲကနေ

ထွက်သွားတော့...မဟုတ်ဘူး..ငါ့အိမ်ပေါ်ကနေပါဆင်းသွားကြ...‌မန်နေဂျင်းရာထူးရလို့

မကျေနပ်ကြဘူးဟုတ်လား...အခုငါတစ်ခါတည်းအပြတ်ပြောလိုက်မယ်...သီဟနောင်ကို

ငါ့ကုမ္ပဏီကနေအလုပ်ထုတ်လိုက်ပြီ....

သွားကြတော့...

နင်တို့မျက်နှာတွေကို ငါမမြင်ချင်ဘူး...."

"ခင်ဗျားအဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးနော်.."

ဒေါ်ရိပ်ညို၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမကျေနပ်သောကြောင့် ဦးသီဟနောင်သည် ဒေါသအရှိန်နှင့်မျက်နှာကြီးနီမြန်းလာကာ ဒေါ်ရိပ်ညို၏ဝှီးချဲကို

ဆုပ်ကိုင် လှုပ်ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ဦးသီဟနောင်..ရှင်ဘာလုပ်တာလဲ..."

အခန်းထဲသို့ ပြေး၀င်လာသောပုံရိပ်သည်

ဖွားညို၏ဝှီးချဲကို ကိုင်လှုပ်၍အန္တရာယ်ပြုလိုသော

ပုံစံဖြစ်နေသည့် ဦးသီဟနောင်၏အိင်္ကျီဂုတ်စကို

ဆွဲထည့်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ကိုတွန်းပစ်လိုက်သည်။

သတိလက်လွှတ်ဖြစ်သွား၍ အနောက်သို့လန်ကျသွားသော ဦးသီဟနောင်ကို သူ့မိန်းမကလှမ်းထိန်းလိုက်လေသည်။

"အဖွားရရဲ့လား...တစ်ခုခုထိခိုက်မိသွားသေးလား.."

"အရိပ်...အဖွားရဲ့ရင်ထဲမှာတလှပ်လှပ်နဲ့‌

မော‌နေတာနေလို့မကောင်းဘူးကွယ်..."

ရင်ဘတ်ကလေးကိုဖိလျှက် အသက်ရှုသံပြင်းနေသော အဖွားကိုသနားစိတ်၀င်မိ၍ စိတ်မကောင်းစွာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အန်တီမေဦးတို့လင်မယားကိုတော့ စူးရဲစွာကြည့်လိုက်သည်။

"အန်တီမေဦး...ကိုယ့်ယောက်ျားကိုယ်ထိန်းပါ...

သူများအိမ်မှာတက်နေပြီး..အိမ်ရှင်ကိုဆော်ကားတာတော့မကောင်းဘူးထင်တယ်...

အဖွားတစ်ခုခုဖြစ်လို့ကတော့...ရှင်တို့ကိုအရေးယူပစ်မှာနော်...."

"အောင်မာ...နင်ကများလူပါး၀လို့...

ဥပဒေပညာလေးကိုသင်ထားတာနဲ့...

နေရာတကာသောက်တတ်ကြီးလာလုပ်နေတယ်

...နင့်ကိုနင်ဘာထင်နေလဲ...

မြှောက်စားပေးတိုင်းရောင့်တက်မလာနဲ့...

ကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်သိကောင်မ.."

"အေး...ကျွန်မကကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်သိတယ်...

ရှင်တို့ကသာ ရတာမလို..လိုတာမရဖြစ်နေကြတာ..

ကိုယ်ရသလောက်နဲ့မတင်းတိမ်နိုင်ပဲ...

ခိုးဖို့အထိပါကြိုးစားလာကြတာလေ..

သိပ်ကိုအဆင့်အတန်းရှိတဲ့...

အန်တီ့ယောက်ျားသူခိုးကြီးကိုတော့...

သူခိုးကြံရာပါအဖြစ်လိုက်ကာကွယ်ပေးပြီး...

အမေဖြစ်သူကိုတော့ဆော်ကားရဲတယ်နော်

ဒါက ရှင့်ကိုအသက်စွန့်ပြီးမွေးခဲ့ရတဲ့အမေနော်..."

"အဲ့ဒါဘာဖြစ်လည်း...အမေဖြစ်ဖြစ်

ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ်မတရားလုပ်ရင်တော့...

ငါကခံနေမှာမဟုတ်ဘူး...

လမ်းဘေးမှာခွေးမဖြစ်ချင်ရင် နင်၀င်မပါနဲ့နော်

....အချိန်မရွေးဒီအိမ်ကနေပထုတ်လိုက်လို့ရတယ်သိလား..."

"လုပ်လိုက်လေ...ရှင်ကဒီအိမ်မှာဘာမို့လို့ကျွန်မကိုမောင်းထုတ်လို့ရမှာလည်း...အဒေါ်အရင်းဖြစ်နေလို့ ငြိမ်ခံနေတာကို သိပ်အဟုတ်ကြီးထင်မနေနဲ့...

ရှင်တို့ဒီအခန်းထဲကနေအခုချက်ချင်းထွက်သွားပေးပါ...မဟုတ်ရင်ကျွန်မရဲကိုအကြောင်းကြားရလိမ့်မယ်...."

"ကောင်မလူပါး၀လို့...."

"ဖြန်း!!!!!!"

"အား!!!...အရိပ်..."

ပုံရိပ်၏ပါးတစ်ဖက်ကို အားပါပါနှင့်ရိုက်ချလိုက်သောကြောင့် မျက်နှာတောင်လည်ထွက်သွားလေသည်။မျက်ရည်တွေချက်ချင်းဝေ့တက်လာသော

ပုံရိပ်သည် အံကိုတင်း၍နှုတ်ခမ်းကို ဖိကြိတ်လိုက်ပြီး လက်သီးကိုဆုပ်ကာ နားထင်ကြောတွေပါ

တင်းမာလာသည်အထိ ဒေါသအရှိန်ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာ အဒေါ်တွေဘာတွေလည်းနားမလည်နိုင်တော့ပဲ ပြန်လုပ်ချင်သည့်စိတ်ကိုမနည်းထိန်းနေရသည်။

"မေဦး....နင်ငါ့မြေးကိုဘာလုပ်လိုက်တာလဲ...

မိန်းမယုတ်မ...ယောက်ျားအားကိုးနဲ့

နင်သိပ်မိုက်ကန်းနေတယ်ပေါ့...

အခုချက်ချင်းငါ့အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားကြ"

"မဆင်းနိုင်ဘူး..လုံး၀မဆင်းနိုင်ဘူး...

ကျွန်မတို့ရသင့်ရထိုက်တာတွေကိုမရသေးပဲ..

ဒီအိမ်ထဲကနေ ခြေတစ်လှမ်းတောင်မခွာနိုင်ဘူး...

ကြည့်နေ...အဲ့ကောင်မကိုအသေလုပ်ပစ်မှာ..."

"အား!!!!!"

အန်တီမေဦးသည် ပါးရိုက်တာပါအားမရတော့၍

ပုံရိပ်၏ဆံပင်ကိုပါလာဆွဲလေသည်။

အခန်းထဲတွင်တော့ ရန်ဖြစ်သံ၊ရုန်းထိုးသံတွေနှင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။

ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် သူ့မြေးကိုစိုးရိမ်စိတ်နှင့် ဝှီးချဲပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်မိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ

ဖင်တရွေ့ရွေ့နှင့် သွားနေရသည်မှာသနားစရာအလွန်ကောင်းလေသည်။

ဦးသီဟနောင်ကတော့ ၀င်၍မဆွဲပဲပွဲကြီးပွဲကောင်းကို ကြည့်နေသည့်အလား လက်ပိုက်၍သဘောကျနေလေသည်။

"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ....ဟာ..အမေ့...

နင်တို့တော်ကြစမ်း..."

ဦးမင်းခန့်သည်လည်း အော်ကြီးဟေ့ကျယ်လုပ်၍ အခန်းထဲသို့၀င်လာပြီး ပုံရိပ်ကိုဆွဲကာမေဦးကိုအနောက်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် အမေဖြစ်သူကိုဆွဲပွေ့လိုက်ပြီး

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ပြန်ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် သားဖြစ်သူ၏လက်မောင်းကို

ဖက်ကာ အားကိုးတကြီးရှိုက်၍ငိုလေတော့သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ မျက်နှာမှာရောလည်ပင်းမှာပါ

မေဦးကုပ်ဖဲ့ထားသော ဒဏ်ရာများကြောင့်

နီရဲနေကာ ဆံပင်တွေပါ ဖွာလန်ကျဲနေလေသည်။

"မေဦး...နင်တော်တော်ရိုင်းစိုင်းတဲ့မိန်းမပဲ...

ကိုယ့်အမေတစ်ယောက်လုံးကိုဒုက္ခပေးလို့အားမရတဲ့အပြင်...တူမအရင်းခေါက်ခေါက်ကိုပါ

ကိုယ်ထိလက်ရောက်ကျူးလွန်တယ်...

တောက်...နင်နော်..

ငါလုပ်လိုက်ရင် သေတော့မယ်..."

ဆရာ၀န်ကြီးဆိုသောဂုဏ်ပုဒ်နှင့်အညီ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာပဲနေတတ်သော ဦးမင်းခန့်သည်

နူးညံ့ညင်သာမှုတို့ကင်းစင်ကာ ညီမဖြစ်သူအား

ဒေါသတကြီးနှင့် ရိုက်ဖို့ပြင်လိုက်တော့

ဦးသီဟနောင်က သူ့မိန်းမရှေ့ကနေ၀င်၍ ကာလေသည်။

"သီဟနောင်...အခန်းထဲမှာဒီလောက်အထိ

ဖြစ်ပျက်နေတာကို မင်းက၀င်မတားပဲ..

ကြည့်ကောင်းလို့ရပ်ကြည့်နေတာလား

...ငါ့အမေနဲ့ငါ့တူမ..တစ်ခုခုဖြစ်လို့ကတော့...

မင်းတို့နှစ်ယောက်မလွယ်ဘူးမှတ်...သွားကြ...

အခုချက်ချင်းထွက်သွားကြ...."

ပုံရိပ်နှင့်တစ်လေသံထဲဖြစ်နေသော ဦးမင်းခန့်အော်ငေါက်လိုက်မှ သီဟနောင်တို့နှစ်ယောက်သည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားကြတော့သည်။

ဦးမင်းခန့်သည် အဖွားကိုအိပ်ယာပေါ်သို့

ပွေ့တင်ပေးလိုက်ပြီး ဆေးရုံမှပြန်လာခဲ့သည်ဖြစ်၍ အသင့်ပါလာသော လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှသွေးပေါင်ချိန်စက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး သွေးပေါင်

ချိန်ပေးနေလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ အဖွား၏အခန်းထဲမှပြေးထွက်လာလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ခြေသံတဒုန်းဒုန်းမြည်အောင် တက်လိုက်ကာ အခန်းထဲသို့၀င်၍

ရှိသမျှအ၀တ်တွေကိုဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အ၀တ်တွေကို အိတ်တစ်ခုထဲသို့ ထည့်သိပ်လိုက်ကာ အိမ်အပေါ်ထပ်မှ ပြန်ဆင်းပြေးလာလိုက်သည်။

"အန်တီယဉ်တင့်..."

လှေကားအောက်ခြေတွင် ပုံရိပ်ကိုရပ်ကြည့်နေသော အန်တီယဉ်တင့်ကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ

၀မ်းနည်းစိတ်‌‌ကြောင့်မျက်ရည်၀ဲတက်လာမိသည်။ဒါပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားကိစ္စကို ပြန်မပြင်နိုင်တော့၍ လှေကားအောက်သို့ခပ်မြန်မြန်ပဲပြန်ဆင်းလိုက်ပြီး ထွက်သွားဖို့ကိုသာ လောကြီးနေမိသည်။

"ပုံရိပ်...ကလေးရယ်...မသွားပါနဲ့ကွယ်...

အန်တီတင့်တောင်းပန်ပါတယ်..."

လှေကားအောက်ခြေသို့ရောက်သည်နှင့်

ပုံရိပ်၏ကိုယ်လေးကို သိုင်းဖက်ပြီးမျက်ရည်များကျကာ ပါးချင်းကပ်၍ထားလေသည်။

နီရဲနေသော ပုံရိပ်၏ပါးပြင်လေးကို လက်ဖဝါးနှင့်

ခပ်ဖွဖွပွတ်ပေးရင်းနှင့် ပုံရိပ်၏အ၀တ်ထုတ်ကိုလှမ်းဆွဲလေသည်။

"မသွားပါနဲ့အရိပ်ရယ်...အန်တီတင့်တောင်းပန်ပါတယ်...နောက်ဒီလိုမဖြစ်ရအောင်အန်တီတင့်တို့လည်းဂရုစိုက်ပါ့မယ်...ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားကိုသနားပါကွယ်...ဟိုမိန်းမတွေကြောင့်တော့

ဒီအိမ်ကနေထွက်မသွားပါနဲ့...မတန်ပါဘူး..."

"အန်တီ...သမီးရဲ့ဘ၀မှာအနာဆုံးစကားက...

မောင်းထုတ်တဲ့စကားပဲ..သမီးရဲ့မိဘတွေဆုံးသွားခဲ့လို့...အဒေါ့်အိမ်မှာနေခဲ့စဉ်တုန်းကလည်း...

ဒီလိုစကားမျိုးကို အဒေါ့်ယောက်ျားဆီကခဏခဏကြားခဲ့ရတယ်...သမီးဆက်ပြီးအဲ့လိုအပြောမခံချင်တော့ဘူး...ကျောင်းနဲ့နီးတဲ့အဆောင်မှာပဲသွားနေတော့မယ်...သမီးကိုခွင့်ပြုပေးပါ..."

အန်တီယဉ်တင့်ကို ကန်တော့လိုက်ပြီးအ၀တ်ထုပ်ကိုပြန်ဆွဲကာ ဧည့်ခန်းကိုဖြတ်ကျော်လာခဲ့လိုက်သည်။အဖွားကိုနှုတ်ဆက်ချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ခံစားနိုင်မယ်

မထင်ဘူး။ဒီတစ်ကြိမ်က ဒုတိယအကြီးဆုံးဒဏ်ရာပဲ။ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀မှာ ဒဏ်ရာတွေသိပ်များခဲ့ပါပြီ။

ထိုဒဏ်ရာတွေကို အနီးဆုံးလူတွေကပဲ ပေးကြတယ်။

"ပုံရိပ်...."

လေးလေးခန့်၏ ခေါ်သံကြောင့်မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ပြီး အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့

လေးလေးခန့်ကပုံရိပ်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာ၍ သနားဂရုနာသက်စွာကြည့်နေလေသည်။

"ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားက ပုံရိပ်နဲ့စကားပြောချင်လို့တဲ့...

သွားတွေ့လိုက်ပါနော်..."

လက်ထဲမှ အိတ်ကိုဖိဆုပ်၍ကိုင်ထားမိရာမှ အဖွား၏အိပ်ခန်းဆီသို့ကြည့်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ပြန်သွားသင့်ရဲ့လား။

မျက်နှာက တဆစ်ဆစ်ဖြစ်နေသော ကုပ်ဖဲ့ရာတွေကတော့ ပုံရိပ်‌၏ခြေလှမ်းတွေကို နောက်ပြန်ဆုတ်ဖို့ခွင့်မပြုပေ။ဒါပေမဲ့ ယခုအချိန်မှာဖွားညိုဟာ

ပုံရိပ်၏အုပ်ထိန်းသူဖြစ်နေသည်။

"သမီးတွေ့ပါ့မယ်..."

အိတ်ကိုပါဆွဲသွားလိုက်ပြီး ဖွားညို၏အခန်းထဲသို့ ၀င်သွားလိုက်တော့ ကုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်နေသောဖွားညိုသည် ပုံရိပ်ဆီသို့ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့လက်ဆန့်တန်းလာလေသည်။

အဖွား၏ လက်ဖဝါးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်မိတော့ အေးစက်နေလိုက်တာ။

"အရိပ်ရယ်...အဖွားကိုထားခဲ့မလို့လားဟင်..."

"သမီးဒီမှာဆက်ရှိနေရင် ပြဿနာတွေထပ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"အို..အခုဖြစ်တဲ့ပြဿနာကအရိပ်ကြောင့်မှမဟုတ်တာကွယ်..."

"ဒါပေမဲ့ သမီးသူတို့နဲ့အတူမနေချင်ဘူးဖွားရယ်...

သမီးထပ်ပြီးအနိုင်ကျင့်မခံနိုင်တော့ဘူး...

သမီးကို နှိမ်ချပြီးပြောတာကိုလည်းမခံနိုင်တော့ဘူး.."

"အဲ့ဒါနဲ့ပဲ...အားလုံးနဲ့ဝေးရာကိုရှောင်ပြေးတော့မယ်ပေါ့..."

အဖွားကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတော့ အသက်၇၀ကျော်နေပေမဲ့ မျက်၀န်းတွေကစူးရှတောက်ပနေတုန်းပင်ဖြစ်သည်။ပါးရည်တွေတွန့်နေသော မျက်နှာလေးသည် အစောပိုင်းက ပြဿနာဖြစ်နေတာကိုပင် 

မေ့လျှော့နေသကဲ့သို့ သောကတို့ကင်းစင်နေလေသည်။

"အရိပ်ရဲ့ဆရာနေမျိုးဆိုတဲ့ကောင်လေး

ပြောပြခဲ့လို့အဖွားအကုန်သိပြီးပြီ...ရှင်းသန့်ရဲ့ယောက်ျားနဲ့ပြဿနာဖြစ်ခဲ့လို့ မန္တလေးကိုလာချင်ခဲ့တာဆို..."

"ဆရာကအဖွားကို အားလုံးပြောပြသွားခဲ့တာလား..."

"ဟုတ်တယ်...အားလုံးပဲ...

အရိပ်ကိုဥပဒေပညာသင်ခွင့်ပေးဖို့

အရိပ်ကြုံခဲ့ရတဲ့အခက်အခဲတွေကို 

သူသိသလောက်အကုန်ပြောပြသွားခဲ့တယ်...

အရိပ်ဘယ်အချိန်အထိ ပြဿနာတွေကနေ

ဝေးရာကို ထွက်ပြေးနေအုံးမှာလဲ...

အဖွားကိုကြည့်လိုက်စမ်း...

...........

အဖွားရဲ့အသက်က၇၀ကျော်နေပြီ...

အခုချိန်အထိ အဖွားကလုပ်ငန်းတွေကို

စီစဉ်ညွှန်ကြားနေတုန်းပဲ..အရိပ်လည်းသိမှာပါ

...လုပ်ငန်းခွင်မှာလည်းအဖွားကို

မလိုလားသူတွေ တိုက်ခိုက်လိုသူတွေရှိသလို..

မိသားစုမှာလည်း အရိပ်လေးအနားကိုရောက်မလာခင်အထိ...အဖွားရဲ့အနားမှာပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့

အချိန်မရွေး အန္တ‌ရာယ်‌ပြုနိုင်တဲ့

အိမ်တွင်းဒုက္ခတွေကိုတွေ့မှာပါ...

...........

အခက်အခဲနဲ့ကြုံတွေ့တိုင်း

ရှောင်ပြေးနေမယ်ဆိုရင်...

ဒီအသက်အရွယ်အထိတောင် 

သက်ဆိုးရှည်နိုင်မယ်မထင်ဘူး...

အပင်မြင့်လေ...လေတိုက်လေပဲအရိပ်...

ပိုမြင့်တဲ့နေရာကို သွားချင်လေ...

ပိုခက်ခဲတဲ့လမ်းကိုလျှောက်ရလေပဲ...

ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်မှရမယ်...

ရေမပြည့်သေးတဲ့အိုးမှာဘောင်ဘင်တော့ခပ်မှာပဲ

.........

....ဒါဆိုရင်တို့တွေဘာလုပ်ကြမလဲ...

ရေကိုအပြည့်ဖြည့်ရမယ်...

အခြားသူတွေနှိမ်တာက နှိမ်လို့ရလို့နှိမ်တာ...

ကိုယ်ကသူတို့ထက်နိမ့်ကျနေသေးလို့ 

နှိမ်ချလို့ရတာမဟုတ်လား...

သူတို့အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်ဆိုတာ...

ကိုယ်ကအားနည်းနေသေးလို့ပဲ...

.........

ဒါကြောင့်သူများတွေ အထင်မသေးရဲအောင်..

နှိမ်ချမဆက်ဆံရဲအောင် ကြိုးစားပြလိုက်ပါ...

အချိန်တန်ရင်..အလိုလိုဦးညွှတ်လာကြလိမ့်မယ်..

လူတော်ဖြစ်ချင်ရင်...သူများထက်သာချင်ရင်..

သူများလေးစားတာခံချင်ရင်...ဘယ်တော့မှအခက်အခဲတွေဆီကနေ ထွက်မပြေးနဲ့...

ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးနဲ့...

အဖွားအတွက်ကတော့...စိတ်ကိုဒုန်းဒုန်းချပြီး...

အရှုံးပေးလိုက်တဲ့နေ့ဟာ...အဖွားသေတဲ့နေ့ပဲ...."

"အဖွားရယ်..."

အဖွား၏ခါးကို ဖက်ပြီးအဖွား၏ပေါင်ပေါ်တွင်လှဲချလိုက်ကာ ရှိုက်၍ငိုမိလေသည်။

ပုံရိပ်၏ခေါင်းကိုဖေးမကာ ကိုင်ထားပြီး 

ကျော်ပြင်ပေါ်သို့ နူးညံ့ညင်သာစွာပုတ်ပေး၍

နှစ်သိမ့်ပေးရှာသည်။သေမှပဲ အရှုံးပေးမည်ဟု

ကြွေးကြော်လိုက်သောအဖွားကို ချီးကျူးမဆုံး

ဖြစ်မိသည်။အဖွားကဲ့သို့ စိတ်မထားနိုင်ပဲ

ပြဿနာဖြစ်တိုင်းရှောင်ပြေးနေတတ်သော

ပုံရိပ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကိုလက်ကိုင်ဆွဲထားပြီး

ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေါင်းများလေပြီ။

"အခုရော...ပြေးအုံးမှာလား..."

အဖွားကိုဖက်ထားမိရာမှ ပြန်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

မျက်ရည်တွေကြားမှ ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

အဖွားသည်လည်း ပုံရိပ်၏ပွယောင်းနေသော

ဆံစလေးတွေကို သပ်တင်ပေးပြီးအားပြု၍

ပြုံးပြသည်။

"သမီးဘယ်မှမပြေးတော့ဘူး...အဖွားအနားမှာပဲ

တစ်သက်လုံးနေမယ်....အဖွားနဲ့အတူဖြစ်လာတဲ့ပြဿနာတိုင်းကိုအတူရင်ဆိုင်ကြမယ်..."

"အဖွားရဲ့အနားမှာပဲ တစ်သတ်လုံးနေမယ်ဆိုတော့

ယောက်ျားမယူတော့ဘူးပေါ့...."

"အာ...အဖွားကလည်း...."

ပုံရိပ်က ရှက်ပြီးခေါင်းကြီးငုံ့သွားတော့

အဖွားကရယ်လေသည်။အဖွား၏ရယ်သံတွေ 

ပြန်၍သစ်လွင်လာတဲ့အတွက် ၀မ်းသာမိပေမဲ့

အဖွားကို ထပ်ပြီးဟိုလူတွေဒုက္ခပေးလာမှာကို

စိုးရိမ်မိသည်။

"အဖွား...အန်တီမေဦးတို့ကိစ္စကိုဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ

သူတို့ကိုကြည့်ရတာ...ကျေနပ်ကြသေးမဲ့ပုံမပေါ်ဘူး

"စိတ်ချပါ...အဖွားကြည့်ပြီးစီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..

အခုတော့...မြေးရဲ့လေးလေးခန့်ဆီမှာ..

မျက်နှာကဒဏ်ရာတွေကို ဆေးလူးပေးဖို့

သွားလိုက်အုံးနော်...ဟိုကောင်မက..

လက်သည်းတွေနဲ့ကုတ်လိုက်တာ..ကြည့်ပါအုံး...

တော်တော်ရဲနေပြီ...ငါ့မြေးလေးကိုလုပ်ရပ်လိုက်တာ..."

"ဒီလောက်ကတော့ မိုင်နာပါအဖွားရယ်...အဖွားကိုစောင့်ပေးဖို့ တစ်ယောက်လောက်လွှတ်လိုက်မယ်နော်..."

"အေး...အေး...သွား...သွား..."

အခန်းထဲမှ အရိပ်ထွက်သွားသည်နှင့်ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် ကုတင်ဘေးမှဖုန်းကိုချက်ချင်းလှမ်းယူပြီး

ကုမ္ပဏီသို့ လှမ်းဆက်လိုက်လေသည်။

သူ့မျက်၀န်းများသည် အခိုးအငွေ့များထွက်လောက်အောင် တောက်လောင်လျှက်ရှိနေသည်။

မာန်မာနကြီးသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အပြင်...အမျိုးသားများကိုပါဦးဆောင်နေရသော

သူဖြစ်၍ သီဟနောင်ကိုသူလုံး၀ မကျေနပ်ပေ။

"ဟယ်လို..တင်မြင့်လား...ငါပြောတာကို

တစ်ချက်လောက် သေချာနားထောင်ပေးပါနော်...

အခုချက်ခြင်း...သီဟနောင်လာဘ်စားထားတဲ့

စာရင်းဇယားတွေအားလုံးကို...စုပြီး...

သက်သေအတိအကျနဲ့...တရားစွဲဖို့လုပ်ပေးပါ...

အင်း..ဟုတ်တယ်...ဖမ်း၀ရမ်းနဲ့ပါဖြစ်ချင်တယ်...

အခုလုပ်...ဒီနေ့နေမစောင်းခင်...အကြောင်းထူးတာကိုမြင်ချင်တယ်..."

..........

"ရတယ်...ငါ့ကိုငဲ့စရာမလိုဘူး...ငါ့သမီးရဲ့

ယောက်ျားဖြစ်နေရင်တောင်...အမှားလုပ်တဲ့လူကို..

အလျှော့ပေးမှာမဟုတ်တော့ဘူး...

အရင်ကတားခဲ့တယ်ဆိုတာက...

သမီးနဲ့မြေးတွေရဲ့ မျက်နှာကိုထောက်ထားခဲ့လို့...အခုတော့ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှမထောက်တော့ဘူး...ဟုတ်ပြီ...အဲ့ဒါဆိုဒါပဲနော်...."

ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူ့နှုတ်ခမ်းထက်တွင်

တမာကဲ့သို့ ခါးသက်သောမဲ့ပြုံးတစ်ခုပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ဟိုအရင်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုယ်တိုင်

သီဟနောင်ကို အချုပ်ကျအောင်လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ 

သမီးရဲ့မျက်နှာကြောင့် ကိုယ်ပါ၀င်တားဆီးခဲ့မိတယ်။

အခုတော့ မိဘကိုဆော်ကားတဲ့သမီးမိုက်ကိုပါ

သိပ်နာကျည်းနေမိပြီ။

ကျေးဇူးကန်းတဲ့ဟာတွေ...နင်တို့ငါ့အကြောင်းကိုကောင်းကောင်းသိစေရမယ်....

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

 ပြူတင်းပေါက်ဘေးနားတွင် ခုန်လေးကိုချကာ တံခါးဘောင်ပေါ်သို့ မေးတင်လျှက် တိမ်သားထုကြီး၏နံဘေးမှ တိမ်မျှင်တန်းလေးများကို

ငေးကြည့်နေမိသည်။

ရှမ်းတောင်တန်းကြီး၏ အနောက်သို့တဖြည်းဖြည်းခို၀င်သွားသော နေမင်းကြီးကိုကြည့်နေရတာ 

၀မ်းနည်းသလို၊ပူဆွေးမိသလို ခံစားရသည်။

အောက်ဘက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ဂန္ဓာမာပန်းများ

ပတ်လည်ဝိုင်းနေသော ကိုထက်တို့၏အိမ်လေးကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ အညိုရောင်သန်းနေသောမျက်၀န်းလေးမှ ထူထဲသောမျက်တောင်လေးများ 

လှုပ်ခက်သွားပြီး ပန်းနုရောင်နှုတ်ပါးလေးသည် ခပ်ပြေပြေလေး ပြုံးသွားမိသည်။

မျက်လုံးလေးကို မှိတ်လိုက်တော့ ငှက်ကလေး

တစ်ကောင်သည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာလေထဲ၌ 

တဝဲလည်လည်ပျံသန်းနေခဲ့သည်။

"ဒုန်း!!!!!ဒုန်း!!!!မမရေ...မမ..."

တံခါးကိုကြမ်းတမ်းစွာထုနေသောပိစိမကြောင့် 

စိတ်ရှုပ်စွာကျစ်သပ်လိုက်ပြီး တံခါးကိုပြေးဖွင့်လိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"အောက်ထပ်မှာ ပြဿနာဖြစ်နေကြတယ်..."

"ဟင်း...ဖြစ်ပြန်ပြီ....စိတ်တွေလည်းညစ်ပါတယ်"

ဖြန့်ချထားသော ဆံပင်တွေကိုဆွဲဖွလိုက်မိပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိပြန်သည်။

နေ့ခင်းကမှပြဿနာဖြစ်လို့ အမာရွတ်တွေတောင်ကျန်နေသေးတာကို အခုထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီဆိုတော့

သင်္ချိုင်းကုန်းကိုသာ တန်းပြေးလိုက်ချင်တော့တယ်။

"ဘာလဲ..အန်တီမေဦးတို့ပြဿနာထပ်ရှာပြန်တာလား..."

"ဒီတစ်ခါပြဿနာရှာတာမဟုတ်ဘူး...

ပြဿနာတက်တာ...

ဦးသီဟနောင်ကိုရဲတွေလာဖမ်းသွားလို့...

အန်တီမေဦးဝုန်းဒိုင်းကျဲနေတယ်.....

"ဟဲ့..ဘယ်လိုဖြစ်တာတုန်း..ရဲတွေကဘာလို့

လာဖမ်းရတာလဲ..."

"ငွေကြေးလိမ်လည်မှုနဲ့အလွဲသုံးစားလုပ်မှုတဲ့လေ...

တိုင်တဲ့လူက ဘယ်သူလည်းရောသိချင်လား..."

"ဘယ်သူလဲ...."

"ဖွားညိုလေ...ဖွားညိုကိုယ်တိုင်...တိုင်ချက်ဖွင့်လိုက်တာ..."

"ဟာ!!!!!"

အတွင်းသတင်းတွေအရ ပုံရိပ်လည်းကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကို သိသင့်သလောက်သိပါတယ်။

ဦးသီဟနောင်အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့ငွေတွေက

သိန်းပေါင်းသောင်းနဲ့ချီရှိသည်။

အဖွားကမမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပေးထားပေမဲ့

အခုတော့ တမင်ကိုထောင်ကျအောင်လုပ်ချင်နေတာကြိမ်းသေတယ်။

ငွေဒဏ်ဆောင်ရအောင်လည်း အဖွားကလိုအပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ဒါကြောင့် ဦးသီဟနောင်ကို

ထောင်မကျကျအောင် ချမှာသေချာတယ်။

ရဲတွေလာဖမ်းတယ်ဆိုတည်းက ဖမ်း၀ရမ်းရအောင် 

သက်သေတွေခိုင်မာတဲ့အပြင် ပုဒ်မ၄၂၀လောက်နဲ့

မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သေချာတာကတော့ အနည်းဆုံးထောင်၃နှစ်နဲ့

အခြားဆွဲချက်အမျိုးမျိုးပေါင်းထားရင်တော့

ထောင်၇နှစ်ပဲ။

နောက်ပြီး ဦးသီဟနောင်က သူ့အကြောင်းတွေကို အကုန်သိပြီးသူ့ကိစ္စတွေကို ဖုံးပေးထားတဲ့လူကို အစဖျောက်ထားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကိုလည်း

 အဖွားသိနေတော့အဲ့ဒီ့ကိစ္စပါပေါင်းလိုက်ရင် အပြစ်ကတော်တော်ကြီးသွားပြီ။

"ငါတို့...အောက်ထပ်ကိုဆင်းကြည့်ရအောင်..."

ပိစိမနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ပြေးဆင်းလိုက်ပြး

အဖွား၏အခန်းဆီသို့ သွားလိုက်တော့အခန်းရှေ့တွင်အိမ်အကူတွေစုပြုံနေကြပြီး 

အခန်းထဲတွင်တော့ အန်တီမေဦးတင်မကပဲ

သူ့သမီးတွေကပါ မျက်ရည်နှင့်မျက်ခွက်ဖြစ်လျှက် အဖွားကိုဒူးထောက်၍တောင်းပန်နေကြလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း နံရံဘက်အခြမ်းတွင်ရပ်နေသော

အန်တီတင့်နဲ့လေးလေးခန့်အနားသို့ သွားရပ်‌လိုက်တော့ လေးလေးခန့်ကမျက်နှာမကောင်းစွာပဲ

ပုံရိပ်ကို ကြည့်လာသည်။

"အမေရယ်...သမီးတောင်းပန်ပါတယ်..

သမီးမှားခဲ့ပါတယ်...သမီးယောက်ျားကို

ထောင်ကျအောင်တော့မလုပ်ပါနဲ့နော်...

အမေ့မြေးတွေရဲ့မျက်နှာကိုလည်း

ငဲ့ပါအုံးအမေရယ်..အမေ့မြေးတွေကို

ထောင်ထွက်ရဲ့သားသမီးတွေလို့ သူများတွေက

အပုပ်ချမှာကို အမေမြင်ချင်သလား

အမေတို့လည်း သိက္ခာကျပါတယ်...

ကိုယ့်သားမက်ကို ပြန်ထောင်ချတဲ့ယောက္ခမအဖြစ်

ပတ်၀န်းကျင်က သွားပုပ်လေလွှင့်ပြောကြလိမ့်မယ်

အမှုကို ကျေအေးပေးပါအမေရယ်နော်..."

"ဟုတ်ပါတယ်...ဖွားညိုရယ်...သမီးတို့ကိုချစ်ရင်

ဖေကြီးရဲ့အမှုကိုကျေအေးပေးပါနော်..အဟင့်..."

"ဖွားညိုသိပ်ရက်စက်တာပဲ...ဘယ်လိုနှလုံးသားနဲ့များအဖေ့ကိုထောင်ကျအောင်လုပ်ရက်ရတာလဲ..

ဖွားညိုမှာ...သားသမီးသံယောဇဉ်ကိုထောက်ထားတတ်တဲ့ စိတ်မရှိတော့ဘူးလား..."

အန်တီမေးဦးကပြောလိုက် မနေခြည်နှင့်မနန္ဒာက

ငိုပြီးအော်လိုက်နှင့်ဖြစ်နေတော့ အဖွားအစား

ပုံရိပ်ပါနားပူလာသည်။

အဖွားကတော့ ခံစားချက်မဲ့နေဟန်နဲ့ 

ခပ်အေးအေးပဲ လက်ကိုပိုက်ထားလေသည်။

အဖွားကိုကြည့်ရတာတော့ သူလုပ်လိုက်တဲ့

လုပ်ရပ်အတွက် နောင်တတရားဆိုတာ

မရှိဘူးထင်ပါရဲ့။

အဖွားက သိပ်ကိုပြတ်သားတဲ့အမျိုးသမီးပါလား။

"အမေ့...ကျွန်မတို့ဒီလောက်တောင်းပန်နေတာတောင်...ဘာလို့ငြိမ်နေရတာလဲ...နည်းနည်းပါးပါးပြန်ဖြေပါအုံးလား...

အမေ့ဘက်ကဆုံးရှုံးရတာတွေအတွက်

လျှော်ကြေးဘယ်လောက်လိုချင်လဲ...

ကျွန်မအမေ့ကိုပြန်လျှော်ပေးမယ်...အမေ့ဘက်က

စိမ်းပြတ်မှတော့ ကျွန်မကလည်းခပ်စိမ်းစိမ်းပဲ...

အမေ့လိုမိခင်မျိုးကို ကျွန်မတကယ်မတွေ့ဖူးဘူး...

ငွေကြေးဥစ္စာတစ်ခုတည်းအတွက်ပဲရှင်သန်နေတာ

"ဒီမှာမေဦး..ငါ့ဆီကအဖြေစကားကိုလိုချင်ရင်တော့

အခုနင့်ယောက်ျားကို လုပ်လိုက်တာက

ငါပေးတဲ့အဖြေပဲ...နင့်ယောက်ျားအလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့ ပမာဏကနင့်တစ်သက်ကျွန်ခံပြီး

ဆပ်ရင်တောင်..မကြေဘူး..ရှင်းလား...

.............

သံယောဇဉ်ကို အလေးထားလွန်းလို့

နင်တို့လုပ်သမျှကို ငတုံးမကြီးလိုမသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာ....

............

ဒါကို"အ"တယ်လို့ထင်နေကြတာမဟုတ်လား...

အေး...အခုငါဘာလဲဆိုတာသိအောင်ပြလိုက်တာပဲ

..........

မှတ်ထား...မိခင်ဆိုတာသားသမီးကိုအသက်စွန့်ပြီး

မွေးရဲသလို...အသက်ပျောက်သွားအောင်လည်း

ပြန်လုပ်နိုင်တယ်....အခုနင်လင်ပူမိနေတဲ့ဝေဒနာက

နင့်ကြောင့်ငါခံစားရတဲ့ ဝေဒနာရဲ့

ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင်မရှိသေးပါဘူး....

.......

နင်ပြန်ပေးသလောက် နင်ပြန်ရတာပဲ

ကျေနပ်လိုက်တော့...အိမ်ပေါ်ကနေဆင်းသွားဖို့တော့..ငါမနှင်ပါဘူး..ဒါပေမဲ့..

မကျေနပ်ရင်ဆင်းသွားလို့ရတယ်...

မင်းခန့်ရေ....ငါပင်ပန်းလို့နားချင်ပြီ...

အကုန်လုံးအခန်းအပြင်ကိုထွက်ကြတော့...."

"အမေ့...အမေအဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးနော်..အီဟီး..."

လေးလေးခန့်က အိမ်အကူတွေကိုမျက်စပစ်ပြတော့ 

ဟိုသားအမိတွေကိုဆွဲ၍ အိပ်ခန်းအပြင်သို့ထုတ်လိုက်ကြသည်။တံခါးကို ဂျက်ချလိုက်ပြီးအန်တီတင့်နှင့်ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်သည် အဖွားကိုနှစ်သိမ့်ပေးမိကြလေသည်။

"ငါမမှားပါဘူးနော်..ယဉ်တင့်..."

‌ထိုစကားကို ဦးသီဟနောင်အားပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ပြီးသည်အထိ အဖွားမေးခဲ့သည်။

ဆက်ရန်ရှိသည်.....

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ပထမကတောင်ကြီးသွားမလို့ပဲ...မနက်ဖြန်မှသွားကြမယ်နော်...

အချိန်တိုင်းလောင်နေရတယ်လို့တော့မထင်လိုက်ပါနဲ့နော် 

လောင်သင့်လို့လောင်ပေးတယ်လို့ 

မှတ်လိုက်ပါနော်😀

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို

ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်....

=========================================================================

 🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၃)🔥

မနက်၅နာရီတွင် ပတ်၀န်းကျင်တစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ အခန်းလေးထဲတွင်တော့

ဆူညံပွက်လောရိုက်နေလေသည်။

ပိစိမနှင့်အန်တီယဉ်တင့်ကတော့ မျက်စိအလွန်နောက်နေလေပြီ။

ပုဲရိပ်သည်ခရီးတစ်ခါထွက်ဖို့အရေး ပစ္စည်းတစ်ခုကိုသတိရလိုက် ခရီးဆောင်အိတ်ထဲသို့

ကောက်ထည့်လိုက်လုပ်နေ၍ ပိစိမသည်

နှာခေါင်းတရှုံ့ရှုံ့နှင့်ဖြစ်နေလေသည်။

"မမရယ်...မနေ့ကတည်းက

ပစ္စည်းတွေလျှောက်ထည့်နေတာ....

ဒီတစ်သတ်ထည့်လို့ရော..ပြီးပါအုံးမလား

..တောင်ကြီးကို..အလည်သွားတာများ

...ယောက်ျားနောက်ပါ

တစ်ခါတည်းလိုက်တော့မဲ့ စတိုင်လ်နှင့်...."

"ဟဲ့...ပိစိမ...နင်နော်..."

ပိစိမ၏စကားများသည် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးသက်ရောက်နေ၍ အန်တီယဉ်တင့်ကို

စိတ်မလုံလဲစွာဖြင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

လူငယ်တွေ၏အထှာကိုနပ်သော အန်တီယဉ်တင့်က

သွားကြီးဖြီး၍ နေလေသည်။

တော်ပြီ...။နောက်ဆို အဲ့ကောင်မလေးကို

ဘာမှမပြောပြတော့ဘူး....

"အရိပ်လေး...အန်တီ၀ယ်ပေးထားတဲ့ 

ဂျင်းဘောင်းဘီတွေနဲ့သိုးမွှေးဦးထုပ်လေးရော

ထည့်ထားရဲ့လား...အခုကဆောင်းရာသီဆိုတော့

မန္တလေးမှာတောင် ဒီလောက်အေးတာ...

တောင်ကြီးမှာဆို...မြေပြန့်သူလေးက

အအေးဒဏ်ကြောင့် အရိုးကွဲမတတ်ခံစားရလိမ့်...

ဒီနှစ်က အအေးလိုင်းဖြတ်မယ်တဲ့...

အခုတောင်တော်တော်အေးနေပြီ....ဒါနဲ့

ဆွယ်တာလေးတွေနဲ့ဂါ၀န်အရှည်ကြီးတွေရော

ထည့်ထားသေးလား...မာဖလာတွေ၊

လက်အိတ်တွေရော...ပါရဲ့လား..."

"ပါပါတယ်အန်တီတင့်ရဲ့....အန်တီတင့်၀ယ်ပေးထားတာမှန်သမျှ....သမီးကအကုန်ထည့်ထားတာ..."

ဆောင်းရာသီ၏ နှင့်စက်ပွင့်လေးများနှင့်အပြိုင်

ဖြူနုနေသော မျက်နှာလေးထပ်မှာ 

ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ အပြုံးလေးတစ်ခု

ဖူးပွင့်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်သည် မြန်မာ၀တ်စုံ၀မ်းဆက်လေးကိုမှ

အပွင့်နုပ်သေးသေးလေးများပါရှိသော

အပြာရောင်လုံချည်လေးနှင့် ပုံဆန်းချုပ်ထားသော

လက်ရှည်လေးကို၀တ်ထားကာ ဆံပင်လေးများကို

အပေါ်တစ်လွှာစည်းနှောင်ထားပုံမှာ

အလွန်ကို ချစ်စရာကောင်းသောဆက်ကျော်သက်

အရွယ်လေးမှန်း သိသာစေသည်။

မြင်သူတကာ မငေးပဲမနိုင်လောက်အောင်

ယဉ်သူလေးဖြစ်ပြီး ပွင့်ဖူးကာစ

နှင်းဆီဖူးကလေးကဲ့သို့ ရွှန်းစိုကာ

လှပနေလေသည်။

"သမီးပြီးပြီ...အောက်ထပ်ကိုဆင်းကြရအောင်..."

ခရီးဆောင်အိတ်ကိုတော့ ပိစိမကဒိုင်ခံဆွဲပေးပြီး

ပုံရိပ်က ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်၍

အောက်ထပ်သို့ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ဖွားညို၏အခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါတံခါးကို

အသာတွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အဖွားသည်ကုတင်ပေါ်တွင် 

ထိုင်ပြီး ပုတီးစိပ်နေလေသည်။

"ဖွား...သမီးသွားတော့မယ်နော်...

ဖွားကိုလာကန်တော့တာ..."

ဖွားညို၏အရှေ့မှာ ပဆစ်တုပ်၍ထိုင်ပြီး

ကန်တော့သောအခါ ဖွားညိုကပြုံးပြီး

ကြည့်နေလေသည်။

ဆုတွေလည်း ပေးကာဂရုစိုက်ဖို့အထပ်ထပ်မှာနေလေတော့သည်။

အမှန်တွင်တော့ တောင်ကြီးခရီးစဉ်ကိုအဖွားက

မလွှတ်ချင်ခဲ့ပေ။

ဒေသန္တရဗဟုသုတရအောင်ဆိုကာ

လေးလေးခန့်ကပါ ကူပြောပေးတော့မှ

သွားခွင့်ပြုလေသည်။

"ပုံရိပ်လေးရေ....အ၀တ်အစားကအခုတစ်ခါထဲ

လဲသွားမလား...ကားဂိတ်ရောက်မှလဲမလား..."

"ဒီမှာပဲ လဲသွားတော့မယ်...."

အမှန်တွင်တော့ဖွားညိုကို ခရီးသွားခါနီး

နှုတ်ဆက်ရမည်ဖြစ်၍ ဖွားမကြိုက်သော

ခောတ်ပေါ်အ၀တ်အစားများကို မ၀တ်ရဲခဲ့ပေ။

ယခုတော့ ဂါ၀န်ပြန်လဲရတာက အလုပ်တစ်လုပ်

ဖြစ်နေလေတော့သည်။

နီးရာအခန်းထဲသို့အမြန်ပြေး၀င်လိုက်ပြီး

ခြေမျက်စိအထိ ရှည်သောဂါ၀န်ပန်းရောင်လေးကို

၀တ်လိုက်သည်။ အပေါ်မှအမွှေးဖွားလေးများ

ပါသော ဆွယ်တာခါးတိုအဖြူလေးကို 

ကောက်စွပ်လိုက်သည်။

သိုးမွှေးဦးထုပ်ပန်းရောင်လေးကိုမှ ထိပ်မှာ

၀က်ဝံရုပ်လေးပါတာကို ရွေး‌ဆောင်းလိုက်ပြီး

ဆံပင်လေးတွေသည် နားရွက်နောက်လေးမှ

ဖြာစင်းကာ တင်ပါးအထိအုပ်ချင်နေသောကြောင့်

ချစ်စရာအလွန်ကောင်းနေလေသည်။

"ဟယ်တော့လှလိုက်တာ..."

အ၀တ်အစားလဲပြီး အခန်းထဲမှပြန်ထွက်လာတော့

ဒေါ်ယဉ်တင့်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့်

ပုံရိပ်ကို ကြည့်မ၀ဖြစ်နေလေသည်။

နို့နှစ်ရောင် အသားအရည်လေးကြောင့်

လက်ဖမိုးလေးတွေအပေါ်မှ အကြောစိမ်းလေးတွေကိုတောင် မြင်နေရလေသည်။

ပါးလေးတွေက ပါးနီရေးရေးလေး

ဆိုးထားသော‌ကြောင့် နဂိုနီစိုစိုလေးဖြစ်နေရာမှ

ပိုရဲလာကာ နှင်းဆီပန်းနုရောင်လေးကဲ့သို့

ဖြစ်နေသည်။နှခေါင်းထိပ်လေးကအစ

ပန်းရောင်သန်းနေလေသည်။

မျက်လုံးလေးများက ဝိုင်းစက်ပြီး

အရည်လဲ့တာမျိုးထက် မျက်တောင်ကော့ကော့ထူထူလေးတွေ ၀န်းရံထား၍ညှို့အားပြင်းကာ

ရွှန်းစိုတောက်ပနေတာမျိုးဖြစ်သည်။

နှုတ်ခမ်းနီလေး ဆိုးထားသောကြောင့်

နှုတ်ခမ်းပါးလေးကအစ ရယ်လိုက်ရင်

အရောင်တောက်နေသည်။

ဒီကလေးကို သူများလက်ထဲသို့ထည့်ရမည့်

အချိန်ရောက်ရင် ကိုယ်တွေဘယ်လောက်အထိ

နှမျောလွန်းလို့ ရင်ထုမနာဖြစ်ရလိမ့်မလဲဆိုတာကို

ကြိုတွေးပြီး ရင်မောနေရသည်။

"အန်တီတင့်၀ယ်ပေးထားတာတွေကလဲ..

အရောင်နုတွေချည်းပဲ...ကြည့်အုံး

ခေါင်းစွပ်ကြီးကထိပ်မှာ အရုပ်ကြီးနဲ့ဆိုတော့...

မွေးခါစကလေး ၀တ်တဲ့ဟာတွေလိုပဲ...."

"မမကလည်း....ကိုယ့်ရုပ်လည်းကိုယ်

ပြန်ကြည့်လိုက်အုံး..ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ

ပြည့်ခါနီးနေတာ...၁၅နှစ်သမီးပုံဖြစ်နေတာလေ.."

"နင်ကငါ့ကိုလူစဉ်မမှီဘူးလို့ပြောချင်တာလား..."

"အင်းပေါ့ .."

"ဟာ...နင်နော်..."

"ကဲတော်စမ်းပါ...မေညိုကြားသွားလို့

အပြင်ထွက်လာရင်...ဒီပုံစံ၀တ်စားထားတာကို

မြင်သွားပါအုံးမယ်..ပုံရိပ်ရေ..ဒါရိုင်ဘာကြီး

စောင့်နေတာကြာပြီ...အမြန်သွားတော့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..အန်တီတင့်ရဲ့သွားတော့မယ်နော်...

ပြန်လာရင်လက်ဆောင်တွေ၀ယ်ခဲ့မယ်..."

*"အေးပါ...ဖောင်တော်ဦးဘုရားကိုသွားရင်သာ

‌အန်တီတင့်လှူခိုင်းတာလေးကို လှူဖိူ့မမေ့နဲ့နော်...."

"လုံး၀မမေ့ဘူး..."

စာမေးပွဲတွေပြီးတာနှင့် သူငယ်ချင်းတွေနှင့်

တိုင်ပင်ထားသည့်အတိုင်း တောင်ကြီးသို့သွားဖို့ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဆရာ့ကိုစပရိုက်စ်လုပ်မည်ဟု

စဉ်းစားထားမိ၍ ကိုယ့်ဘာသာကြိတ်၍

ပျော်နေမိသည်။

ခရီးသွားကားနှင့်ပဲ သူငယ်ချင်းတွေ

ပျော်ပျော်ပါးပါးခရီးထွက်ကြမည်ဟု

အစီအစဉ်ဆွဲထားသောကြောင့်

ဒါရိုင်ဘာကို သူငယ်ချင်းတွေစောင့်နေသော ကားဂိတ်သို့သာလိုက်ပို့‌ခိုင်းလိုက်သည်။

ကားဂိတ်သို့ရောက်တော့ သူငယ်ချင်းများက

ဆူပုပ်နေကြလေတော့သည်။

"အစ်မကြီးရေ....ထွက်လာတော့

ကာတွန်းကားထဲကစတိုင်လ်နဲ့...

ကြည့်အုံးခုနှစ်နာရီကားထွက်မှာကို

ဆယ်မိနစ်အလိုမှရောက်လာတယ်နော်...."

"ဘိုဘိုစုတ်ရယ်....နင်ကလည်းဒေါသကြီးပဲ...."

"ဘာဘီရုပ်မ...ဘိုဘိုပြောလည်းပြောချင်စရာပဲ

နင့်ကိုငါတို့က မလာတော့ဘူးတောင်ထင်တာ..

ကားတောင်စက်နှိုးနေပြီ....

ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ သွက်သလောက်

ပြင်တဲ့ဆင်တဲ့အချိန်ဆို နင်အရမ်းကြာတာပဲ...

ပြီးတော့ထွက်ချလာတဲ့ပုံက 

ဘာဘီအရုပ်မဆီကနေ

အကုန်လုပြီး ၀တ်လာသလားမှတ်ရတယ်...."

"ဟဲ့...အိမိုးသော်ရယ်...လှပါတယ်ဟ...

ခေါင်းစွပ်မှာအရုပ်လေးနဲ့...

ပုံရိပ်နင်ဒါကိုဘယ်ကနေ ၀ယ်တာလဲဟင်...

ငါ့ကိုလည်းပြောအုံး

ငါ့တူမလေးကို၀ယ်ပေးချင်လို့....."

အန်တီယဥ်တင့်ရဲ့ စနက်တွေကြောင့်

သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်တစ်လှည့်

ဝိုင်းဖဲ့တာကို ခံနေရလေသည်။

ကားပေါ်ရောက်သည်အထိ ပုံရိပ်၏ခေါင်းစွပ်မှ

အ‌ရုပ်လေးကို လာလာဆွဲနေကြ၍ နှုတ်ခမ်းက

ရှေ့သို့တစ်တောင်လောက် ဆူထွက်နေတော့သည်။

"ပုံရိပ်...ဓာတ်ပုံရိုက်ရအောင်...."

ပိုးအိသည် ပုံရိပ်စိတ်တိုနေမှန်းသိလို့

တမင်စနောက်ပြီး ဓာတ်ပုံတွေတဖြတ်ဖြတ်

လာရိုက်နေလေသည်။

ကားလေးသည်မန္တလေးမှ စတင်ထွက်ခွာနေပြီ

ဖြစ်ရာ တောင်ကြီးတွင်ရှိသောမောချယ်ရီကားဂိတ်တွင်ဆိုက်ရပ်မည်ဖြစ်သည်။

ကားဂိတ်သို့ရောက်ပါက ဆေးဝါးကုမ္ပဏီတစ်ခုတွင်အလုပ်လုပ်နေသော  ဘိုဘို၏အန်တီလေးက

လာကြိုမှာဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်တို့တည်းရမည့် 

ဟော်တယ်သို့ လိုက်ပို့ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်လည်း ခရီးသွားတုန်းလေးဖေ့ဘွတ်မှာ 

ပုံတင်ရမည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်ပြီး

 လက်လေးနှစ်ချောင်းထောင်ကာ

သွားလေးပေါ်အောင် ပြုံးပြီးဆယ်ဖီဆွဲလိုက်သည်။

ပုံရိပ်၏ ဖေ့ဘွတ်အကောင့်ထဲတွင်

ရှဲထားသည်မှာ ဥပဒေအကြောင်းတွေချည်းပဲ

ဖြစ်နေပြီး ပုံတင်တာကဆယ်ခါကျော်မှ

တစ်ခါလောက်သာဖြစ်သည်။

ယခုပုံတင်တာကတော့ လူတစ်ယောက်ကို

တမင် မြင်စေချင်၍ ဖြစ်သည်။

သူမြင်တဲ့အခါ ဘယ်လိုလာပြောမလဲ သိချင်သည်။

*တောင်ကြီးမြို့သို့အလည်တစ်ခေါက်....

မောချယ်ရီကားဂိတ်ကို အမြန်ရောက်ချင်နေမိ*

ခေါင်းစဉ်စာသားကို တမင်တောင်ကြီးလို့

ထည့်ရေးပြီး ပုံတင်လိုက်သည်။

ပုံတင်ပြီး မိနစ်ပိုင်းလေးမှာတင်

တတောင်တောင်နှင့် ကောလ်မန့်ပေးသော

အချက်ပေးသံများမြည်လာလေသည်။

ကောလ်မန့်ထဲမှာ ဆရာနေမျိုးများ

စာလာရေးထားမလား‌ဆိုသော

မျှော်လင့်ချက်လေးနှင့် လိုက်ဖတ်ကြည့်တော့...

*တောင်ကြီးကနေကြိုဆိုပါတယ်..."

ချစ်စရာလေးကွာ...

တောင်ကြီးမှာ ပျော်ခဲ့ကြနော်....

*ဒဂုန်မှာCourt trialလာပြိုင်တဲ့အဖွဲ့ထဲက

ဂျူနီယာညီမလေး မဟုတ်လား..."*

လာချင်ပေမဲ့..ပိုက်ဆံမရှိတဲ့အဖွဲ့ကပါ.....

ရိပ်လေးရေ...မမတို့ကတော့ပုဂံကိုရောက်နေတယ်...

ပုံရိပ်နှင့် ပြိုင်ပွဲအတူတူပြိုင်ကြသော

အစ်ကိုကြီးတွေရော အစ်မကြီးတွေကပါ

စကားလာပြောပေးဖော်ရပေမဲ့ ဆရာကတော့

ပုံရိပ်တင်သော ဓာတ်ပုံလေးကိုတွေ့မှတွေ့ရဲ့လား

မသိပေ။

"တောင်!!!!"

စိတ်ပျက်စွာနှင့် လိုင်းပိတ်မလို့ လုပ်နေကာမှ

အချက်ပေးသံထပ်မြည်လာလို့ ကြည့်လိုက်တော့..

*ပုံရိပ်...နင်ကငါ့ကိုတောင်မခေါ်ဘူးနော်...

စိတ်ဓာတ်ပဲ....နင်နဲ့ငါတွေ့ကြသေးတာပေါ့....*

"ဘာလဲဟ...ရူးကြောင်ကြောင်နဲ့...."

ကိုထက်၏စာကြောင့် ကြည်လင်နေသော

စိတ်တွေတောင် နောက်ကျိသွားလေသည်။

ကိုထက်ဆိုသောကောင်က အမြဲသူများကို

စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ရမှကျေနပ်မည့်သူ

ထင်ပါရဲ့။

ဖွားညိုက သူ့ကိုပါအဖော်ခေါ်ပါဟု ပြောလာ၍

သူ့ကိုဖုန်းခေါ်ကြည့်တော့လည်းမကိုင်သလို 

စာပို့တော့လည်း မကြည့်ပဲနဲ့ 

အခုမှဒေါသလာထွက်ပြနေတယ်။

ရည်းစားထည်လဲတွဲပြီး လျှောက်လိမ့်နေတဲ့

ကောင်ကို တစ်နေ့တစ်ခြား အမြင်ကပ်လာသည်။

ဒေါသထွက်ပြီး သေလည်းအေးတာပဲ။

မျက်စိနောက်သက်သာတယ်။

စိတ်ထဲမှ သူ့ကိုကျိန်ဆဲပစ်လိုက်ပြီး 

‌လမ်းဘေးမှရှုခင်းတွေကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဆောင်း၏ အငွေ့အသက်ကိုပုံရိပ်နှစ်သက်ပါသည်။

စောသေးသော အချိန်ဖြစ်၍ 

လမ်းဘေးရှုခင်းများသည်လည်း ဝိုးတိုးဝါးတား

ဖြစ်နေပေမဲ့ ထိုအချင်းအရာကပဲကဗျာဆန်သည်။

ကြည်နူးစေသည်။

စူးစမ်းလိုသော စိတ်ဝိဉာဉ်အလှကိုထုတ်ဖော်ပေး

သည်။

အချို့အရာတွေက ရှင်းလင်းစွာမြင်နေရပေမဲ့

နှလုံးသား၏ နှစ်လိုမှုကို ကိုင်မလှုပ်နိုင်ပေ။

မှုန်ပျပျ မှိုင်းပျပျဖြစ်နေသော ရသတစ်မျိုးကမှ

ခံစားသက်၀င်လို့ ပိုကောင်းသည်ဟုမြင်သည်။

ပြဿနာတိုင်းဟာ ရှင်းလင်းနေခဲ့ရင်

အဖြေရှာချင်သူတွေဟာလည်း ရှိလာလိမ့်မည်

မထင်ပေ။

ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်လေမှာတော့ အရာအားလုံးကို

ငြိမ်းချမ်းစေချင်သည်။

မကောင်းသူတွေကို အသိတရားရစေချင်သလို

ဘ၀ကို ခက်ခဲစွာရုန်းကန်နေရပါတယ်ဆိုမှ 

ပိုမို ခက်ခဲအောင်အလုပ်ခံနေရသော လူများကို

ထိုဒုက္ခတွေမှ ကင်းဝေးစေချင်သည်။

အခုလောလောဆယ်တော့ ပုံရိပ်၏စိတ်နံရံ

တစ်ချို့သည် ဆောင်းရာသီ၏မြူနှင်းဝေသော

နေ့ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေပါပြီ။

*"ကိုယ်ချစ်တာကို....ဖွင့်မပြောပဲ

သူသိလို့မရဘူးလား....

မိန်းမသားတစ်ယောက်မှာ

ချစ်တတ်တာနှင့်သိက္ခာတရားက

ထပ်တူကျနေတော့...

ကျွန်မရဲ့ သိက္ခာတရားကိုချနင်းပြမှ

ရှင့်နှလုံးသားကို ပိုင်ခွင့်ရမှာလား..."*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"နေကြီး...မင်းတစ်ယောက်တည်း

တကယ်ဖြစ်ရဲ့လား..."

"ရပါတယ်...ကျွန်တော်အဆင်ပြေတယ်...

ဆေးသောက်လိုက်ရင်ပျောက်သွားမှာပါ...."

ရာသီဥတုကအရမ်းအေးလာတာရော

အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေပါပေါင်းပြီး လူကနုံးခွေကာ

မထချင်တော့လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်တွေနွေးနေကာ နေမကောင်းဖြစ်‌နေပေမဲ့

အနားမှာ ပြုစုမည့်သူတစ်ယောက်မှ ရှိမနေပေ။

မန်နေဂျာက ၀န်ထမ်းမလေးတစ်ယောက်ကို 

ချက်ပြုတ်ပေးဖို့ လွှတ်လိုက်မည်ဟု ဖုန်းဆက်ပေမဲ့

မသင့်တော်ဘူးဟု ထင်မိ၍ငြင်းခဲ့သည်။

ကိုယ့်ကြောင့် သူများတွေစိတ်အနှောက်အယှက် 

ဖြစ်မှာလည်း စိုးသည်။

အနွေးထည်ကိုသာ နှစ်ထပ်လောက်၀တ်လိုက်ပြီး

ရေနွေးကြိုရလေသည်။

ပြီးနောက် ဆေးသောက်ဖို့ရန်

ခနှောဆန်ပြုတ်ပြုတ်ဖို့လုပ်လိုက်သည်။

ဆန်ပြုတ်ပြုတ်နေရင်းနှင့် ခေါင်းထဲမှာမိုက်ကနဲ

မူးဝေသလိုဖြစ်သွား၍

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမနဲထိန်းနေရသည်။

"အဟွတ်....အဟွတ်..."

လည်ချောင်းတွေခြောက်နေ၍ ရေနွေးကိုခွက်ထဲသို့ငှဲ့ထည့်လိုက်ပြီး တစ်ငုံလောက်သောက်လိုက်သည်။

"အဟွတ်...အဟွတ်..."

ချောင်းတွေကအဆက်မပြတ်ဆိုးနေသောကြောင့်

နေမျိုး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီမြန်းလာခဲ့သည်။

၀င်သက်ထွက်သက်တွေကအစ ပူလောင်နေ၍

နေရထိုင်ရတာ လုံး၀မကောင်းပေ။

ထို့ကြောင့် ဆန်ပြုတ်ကိုလည်းဖြစ်သလို

ပြုတ်လိုက်ပြီး ခွက်ထဲသို့ထည့်ကာ

အအေးခံထားလိုက်သည်။

လူကလှဲ၍သာနေချင်နေ၍ အနွေးထည်ကို

ခဏချွတ်လိုက်ပြီး အိပ်ယာပေါ်မှာ

ခဏလှဲချလိုက်မိသည်။

ငယ်ငယ်တည်းက အထီးကျန်ဆန်စွာ

ဘ၀ကိုဖြတ်သန်းခဲ့ရသောသူဟာ အခုလည်း

ဖျားနာတာတောင်မှ တစ်ယောက်တည်း

ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်းကြီးကလွဲလို့ သူများတွေလို ခင်တွယ်စရာ

ဆွေမျိုးဆိုတာ တစ်ယောက်မှမရှိသော

သူ့ဘ၀ကြီးသည် ကန္တာရထဲမှာတစ်ယောက်တည်း

သွားလာနေရတာနှင့်ပင် တူသေးသည်။

ချစ်သူလေးတစ်ယောက်လောက်

ထားချင်ပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်တောင်

ယိုင်နွဲ့မသွားဖို့ ဒေါက်တိုင်အမျိုးမျိုးနှင့်

ထိန်းမတ်နေရသည့် မပြည့်စုံတဲ့

 ဘ၀ကြီးထဲကို ဘယ်သူ့ကိုမှ

မခေါ်ရက်ပေ။

အရာရာကို အလေးအနက်ထားတတ်သော

သူဖြစ်၍ အချစ်ရေးနှင့် ပတ်သတ်ပြီးလည်း

လေးနက်စွာ အမြဲတွေးဖြစ်သည်။

ရွှေမင်းသမီးလေးတစ်ပါးအဖြစ်နဲ့ ပုလ္လင်ပေါ်ကို

ရောက်သွားတဲ့သူလေးကို လယ်ထဲမှာ

တူနှစ်ကိုယ် တဲအိုပျက်နဲ့နေရအောင်လို့

ဘယ်လိုသတ္တိတွေနဲ့ ခေါ်ရက်ပါ့မလဲ။

ဘယ်နေရာမှာမဆို အာမာန်အပြည့်နဲ့

ကြိုးစားတတ်ပြီး လူတိုင်း၏ချီးကျူးမှုကို

ခံရလေ့ရှိပေမဲ့ အချစ်ရေးမှာတော့

သူညံ့လွန်းပါသည်။

အတွေးမျိုးစုံနှင့် နဖူးပေါ်လက်တင်၍

အိပ်မောကျသွားမိကာ ဆန်ပြုတ်သောက်ဖို့ကိုတောင် မေ့သွားခဲ့လေသည်။

အိပ်မက်လိုလို ဝိုးတဝါးအရာတွေ

မြင်မက်နေမိရာမှ သူ့ကိုရင်ခွင်ထဲမှာ

ပိုက်ထားသောသူတွေသည်

သူနှင့်ဝေးရာကို ထွက်သွားကြသောအခါ

သူ့မျက်ရည်များသည် ပါးပြင်ပေါ်မှ

ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ စီးကျလာသည်အထိ

သူရင်နင့်စွာ ငိုမိသည်။

လူတိုင်းအပေါ်မှာ စိတ်ရင်းနဲ့

အကောင်းမွန်ဆုံး အမြဲဆက်ဆံပေးသလောက်

သူ့ကိုတော့ ထားသွားရက်ကြတယ်။

သူဟာအကောင်းနဲ့မထိုက်တန်တာလား။

အချစ်စစ်၊မေတ္တာတရားတွေနဲ့ မထိုက်တန်တာလား။

မေတ္တာကို ကိုယ့်ဘက်ကနေရက်ရောစွာ

ပေးတိုင်း ပေးသလောက်ပြန်မရခဲ့ဘူး။

သူ့ရဲ့ ကလေးဘ၀တစ်လျှောက်လုံး

အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှာ၊သူများ‌တွေမမြင်နိုင်တဲ့

မျက်ကွယ်ရာလေးမှာ အမြဲကြိတ်ငိုခဲ့ရတယ်။

သူဟာ သိပ်သနားစရာကောင်းပေမဲ့

ဘယ်သူမှ သနားမပေးခဲ့ကြဘူး။

‌ဘုန်းကြီးကျောင်းသားမို့ အနှိမ်ခံခဲ့ရသလို။

မိမရှိ၊ဖမရှိလို့ အမြဲအလှောင်ခံခဲ့ရတယ်။

သူဟာ သူနှင့်ရွယ်တူတွေအနိုင်ကျင့်လို့

သိပ်ကောင်းသော ကလေး‌တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

"အဲ့ကောင်ကို နင်တို့ခေါ်ဆော့ရင်...

ငါနင်တို့နဲ့မဆော့တော့ဘူး...."

"မိမရှိ၊ဖမရှိတဲ့ကောင်...နင်ငါ့ကလေးတွေနဲ့

လာမကစားနဲ့...ကြည့်အုံး...အ၀တ်အစားကလည်း

စုတ်ပျက်သတ်နေတာပဲ...ရွံလိုက်တာ...."

သူများအိမ်၏ ခြံစည်းရိုးအပေါက်၀လေးတွင်

 အ၀တ်နွမ်းလေးတွေနှင့် ပေရည်နေကာ

မှိုင်းမှိုင်းလေးရပ်နေသော ငါးနှစ်အရွယ်သူ့ကို 

ရွံရှာစွာမောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။

"ဆရာမ....

သူ့လိုကောင်ကအဆင့်တစ်ရတယ်ဆိုတော့

ခိုးချလို့များလား..."

"ဟုတ်တယ်ဆရာမ...သူစာခိုးချတာပဲနေမယ်..."

"သူစာခိုးချတာကို သမီးမြင်တယ်..."

အတန်းထဲမှာ သူအဆင့်တစ်ရ၍မကျေနပ်သော

အုပ်စုသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်သူ့ကိုလက်ညှိုးဝိုင်းထိုးကာ သူခိုးဟုစွတ်စွဲကြသည်။

မျက်နှာငယ်လေးနှင့် သူသည်

ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လုပ်၍

မျက်ရည်လေးများ ရစ်ဝိုင်းလာကာ

ဆရာမကိုမော့ကြည့်ခဲ့သည်။

ဆရာမသည် မွေးစားမိဘတွေကိုခေါ်၍

တိုင်ခဲ့သည်။

အဖေသည် သူ့ခြေသလုံးတွေကို ဝါးခြမ်းပြားနှင့်

တရွမ်းရွမ်းမြည်အောင်၊ အသားနီလံအောင်အထိ

ရိုက်ခဲ့သည်။

သူငိုခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်သူမှမသနားခဲ့ကြဘူး။

သူမခိုးဘူးဟု ငြင်းပေမဲ့ဘယ်သူမှမယုံခဲ့ကြဘူး။

မွေးစားအမေသည် အဖေသူ့အားရိုက်နေသည်ကို

မြင်ပေမဲ့ ၀င်မဆွဲခဲ့ပေ။

သေချာတာကတော့ သူတို့သည်ကိုယ့်ရဲ့

မိဘအရင်းတွေဖြစ်နေရင်တောင် ကိုယ့်ဘက်မှာ

ရပ်တည်ပေးကြမည်မထင်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိဘအရင်းများသည်

သူတို့ထက်ရက်စက်တတ်သော နှလုံးသားရှိ၍

လူမမယ်ကလေးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်မဟုတ်ပါလား။

*နောက်တစ်ခါ...စာခိုးချအုံးမှာလား...."

"အား....သားမခိုးချတော့ပါဘူး...

ကြောက်ပါပြီဗျ...."

သူသည် သူခိုးတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် သူသည်တရားခံတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကိုယ်မလုပ်သော အရာအတွက်မှား‌ကြောင်း

၀န်ခံခဲ့ရသည်။

ခြေသလုံးတွေ၊ကြောပြင်တွေကို ခပ်စပ်စပ်

ရိုက်လိုက်တိုင်း ကောင်းစေချင်လို့ဟူသော

စိတ်နှင့်သာ ဖြေသိမ့်ခဲ့ရသည်။

အဖေ့ကို မမုန်းရက်ပါဘူး။

အဖေသည် သူ့ကိုပထမဆုံးပခုံးပေါ်သို့ 

ထမ်း၍တင်ပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး

အမေသည်ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတိုး၀င်ခိုလှုံခဲ့ဖူးသည့် 

 တစ်ခုတည်းသော ရင်ခွင်တစ်ခုဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကမ္ဘာထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးသာရှိ၍

သူတို့တွေ စွန့်ပစ်သွားမည်ကို သေမလောက်

ကြောက်ခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ခါ စာခိုးချအုံးမှာလားဟမ်...

"ဖြန်း!!!!!!"

"ကျွန်တော်မခိုးဘူး!!!!!!"

"အိပ်မက်မက်နေတာပဲ..."

အဖျားတက်နေတော့ ဂယောင်ချောက်ခြားနှင့်

အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေမိသည်။

နာရီကိုကြည့်လိုက်တော့ သူအိပ်ပျော်သွားတာ

တစ်နာရီခွဲလောက်ရှိသွားလေသည်။

အရသာပေါ့ပျက်ပျက်ဖြစ်နေသော ဆန်ပြုတ်ကို သုံးလုပ်လောက်သောက်လိုက်ပြီး

ဆေးသောက်လိုက်သည်။

 အီးမေးလ်ပို့ထားသလားဟု စစ်ရအောင်

လိုင်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အရင်တက်လာသော

အချက်ပေးသည့်အကောင့်သည် ပုံရိပ်လေး၏

အကောင့်ဖြစ်နေသည်။

အိပ်ယာပေါ်သို့ လှဲချလိုက်ပြီးကောင်မလေး၏

အကောင့်ထဲသို့ ၀င်ကြည့်လိုက်သောအခါ 

၀က်ဝံရုပ်လေးပါသော

ပန်းရောင်ခေါင်းစွပ်လေး၀တ်ထားသော

ကလေးပေါက်စလေးသည် ပြုံးရွှင်နေကာ

ပုံထဲမှာတောင် ပါးပြင်လေးတွေက

နီမြန်း၍နေလေသည်။

ခြောက်သွေ့နေသော သူ့နှုတ်ခမ်းထက်၌

သစ်လွင်သော အပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟင်....ပုံရိပ်က..တောင်ကြီးကိုလာနေတာလား..."

စာကို ဖတ်မိသွားပြီး ကောင်မလေးပုံတင်သောအချိန်ကိုကြည့်လိုက်တော့ မနက်ခုနှစ်နာရီ

ကျော်လောက်ကဖြစ်နေသည်။

အခုကရှစ်နာရီ ခွဲနေပြီဆိုတော့....

အတွေးနှင့်အတူ အနွေးထည်ကို

ကောက်၀တ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်သော့ကို

ပြေးယူလိုက်မိသည်။

"အဟွတ်...အဟွတ်..."

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့် သူ့စိတ်တွေ

လွတ်သွားခဲ့လေပြီ။သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက

မီးစလေးတစ်ခုလို ပူလောင်နေပြီး

ချောင်းတွေက ဆိုးနေတုန်းပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကုန်းဆင်းလမ်းအတိုင်းဆိုင်ကယ်ကို

မောင်းချပြီး သူမလေးရေးထားသည့်အတိုင်း

မောချယ်ရီကားဂိတ်ဆီသို့သာ

မောင်းသွားမိလေသည်။

ထင်းရှူးတန်းလမ်းကလေးကို သူဖြတ်မောင်းခဲ့ပြီး

လေအေးများသည် သူ့မျက်နှာကိုလာရိုက်ခတ်နေပေမဲ့ ဘယ်လိုအားမာန်တွေဟာသူ့ကို

ခွန်အားပေးနေသလဲ မသိနိုင်လောက်အောင်

သူ့စိတ်အာရုံသည် အခြားတစ်ဖက်သို့ရောက်နေခဲ့သည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ပုံရိပ်ရေ....ဟဲ့...အိတ်ပုပ်မ...ထတော့လေ..."

"ဟင်...ရောက်ပြီလား....ဝါး...ငါအိပ်ပျော်သွားတယ်.."

"အိပ်ပျော်မှန်း အခုမှသိတာလား...တစ်လမ်းလုံး

နင်အိပ်ပြီးလိုက်လာတာ...မန္တလေးကနေစထွက်တည်းကပဲ..."

သူငယ်ချင်းက ဆူငေါက်နေလည်းပဲ

လူကအိပ်ထား၍ မူးနောက်နောက်ဖြစ်ချင်နေမိသည်။မျက်လုံးပေါ်အထိအုပ်ကျနေသော

ခေါင်းစွပ်ကို ဆွဲလှန်လိုက်တော့ မျက်လုံးထဲသို့

အလင်းရောင်တွေက စူး၀င်လာသည်။

မျက်မှောင်ကြုံ့ပြီး ပြင်ပပတ်၀န်းကျင်ကို

သေချာကြည့်လိုက်မိတော့...

"ဟင်...ငါတို့မန္တလေးကားဂိတ်ကို

ပြန်ရောက်နေတာလား..."

"ဟဲ့...အော်...မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို

သေချာပြူးကြည့်စမ်းပါ...ဒါတောင်ကြီးကို

ရောက်နေတာ...သူများတွေတောင်ဆင်းကုန်ပြီ

နင်မြန်မြန်ဆင်းတော့ဟာ...ကားပေါ်မှာနေရတာ

မွန်းကြပ်လာပြီ..."

ပိုးအိမက အတင်းတွန်းနေ၍ အပေါ်စင်မှာ

တင်ထားသော လွယ်အိတ်ကိုလွယ်လိုက်ပြီး

ကားပေါ်ကနေဆင်းလိုက်သည်။

ထိုတော့မှ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံး 

ကားအပြင်မှာ ရောက်နေမှန်း

သိလိုက်ရသည်။

"ကဲ...အားလုံးကိုငါမိတ်ဆက်ပေးရအုံးမယ်..

ဒါကငါ့ရဲ့အန်တီလေး...နာမည်ကမေချူးသွယ်တဲ့

ငါကတော့တီချူးလို့ပဲခေါ်တယ်...."

ဘိုဘို့ဒေါ်လေးဆို၍ အသက်ကြီးကြီးအဒေါ်ကြီးဟု

ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့အသက်အစိပ်လောက်ပဲ

ရှိလိမ့်ဦးမည်။အသားကဖွေးဖွေးလေးနှင့်

ရှမ်းဘောင်းဘီရယ်၊ရှမ်းအိင်္ကျီဆင်စွယ်ရောင်ရယ်ကို တွဲဖက်၍၀တ်ဆင်ထားလေသည်။

ရယ်လိုက်ရင် ပိုပြီးတောင်နုပါသေးတယ်။

ပုံရိပ်လည်း တီချူး၏အနားသို့သွားလိုက်ပြီး 

အနီးကပ်သေချာကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တီချူးကတော်တော်လှတယ်နော်...

ဘိုဘိုနဲ့တော့ကွာပါ့..

သူက လဒကြီး‌အောက်သွားမရှိသလို

တမှိုင်မှိုင်ဖြစ်နေတဲ့ရုပ်သိလား..."

"ဟာ...ဘာဘီစုတ်မ...အေးပါနင်ကသိပ်ကို

ချောပါတယ်လှပါတယ်...ကတ်တရာစေးနဲ့

လမ်းခင်းထားသလို ပြောင်ပြီးချောနေတာပါတဲ့..."

"ဟား...ဟား...ဘာဖြစ်လည်း...ကတ္တရာလမ်းလည်း

အသုံး၀င်တာပဲ...နင့်ကသာကျီးထိုးထိုး၊ခြစားစား

ဘယ်လိုမှပုံမလာတာ..."

"အေးပါ...အဲ့မှာကြံဖန်ပြီးဂုဏ်ယူနေလိုက်တော့...

ရှေ့နေစုတ်မ....စကားပြောရင်သူနိုင်ရမှ...

တရားခွင်မှာသာ အဲ့လိုရန်သွားတွေ့ကြည့်ပါလား

တရားခံကထောင်မကျပဲ နင်ကလက်ထိပ်နဲ့

ဂျေးအောင်းနေရလိမ့်မယ်...

တစ်သတ်တစ်ကျွန်းဆိုပြီး...ဟား..ဟား

ပဲဟင်းစားပြီး..ချီးပန်းပြီးသေ..အေးရော..

မျက်လုံးထဲမှာတောင်..ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း

မြင်လာပြီ..."

"ဘိုဘိုစုတ်မ...နင်..နင်နော်...နိမိတ်မရှိနမာမရှိနဲ့..."

ဘိုဘိုစုတ်ကို စိတ်ဆိုးလွန်းလို့ ပုံရိပ်၏မျက်နှာကြီး

နီတက်လာလေတော့ ဘိုဘိုကအသံထွက်အောင်

ရယ်လေသည်။

ပိုးအိတို့၊အိမိုးသော်တို့ကတောဓာတ်ပုံတွေသာ

ရိုက်နေကြပြီး ဘာမှအားမကိုးရဘူး။

"ကဲ...တော်ကြပါတော့ဟယ်...ညနေကြရင်..

တောင်ကြီးလမ်းမှာ...မူကထလိုက်ကျွေးပါ့မယ်

ရန်မဖြစ်ကြပါနဲ့တော့..."

"ဟာ...တီချူးကလည်း...အဲ့အစီစဉ်ကိုအစတည်းက

ပြောရောပေါ့...ဒါဆိုရင်ဘယ်ရန်ဖြစ်ပါ့မလဲ..

အာဘွားကြီးပဲ လှိမ့်ပေးပြစ်မှာပေါ့..."

"ရှေ့နေစုတ်...နင့်အာဘွားကိုငါမလိုချင်ဘူးနော်..."

ဘိုဘို့၏ပခုံးကို မမှီမကမ်းနှင့် လှမ်းဖက်ပြီး

စလိုက်တော့  အတင်းယက်ကန်ယက်ကန်လုပ်နေ၍

ပုံရိပ်ရယ်ချင်သွားမိသည်။

"ဒါနဲ့...သမီးတို့က...ဘယ်ဟော်တယ်မှာ

တည်းရမှာလဲ...*

"‌ဟုတ်သားပဲ...တီချူးကအမြန်လာခဲ့ရတော့

ဟော်တယ်ကို မစုံစမ်းခဲ့ရဘူး...ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.."

 အခုရာသီဟာ ခရီးသွားတွေများသောရာသီဖြစ်၍

ကားတွေတစ်ကားပြီးတစ်ကားရောက်လာသလို 

လူတွေတစ်စုပြီးတစ်စုဆင်းလာကြလေသည်။

ပုံရိပ်တို့လည်း လူနည်းနည်းရှင်းသောနေရာတွင်

အုပ်စုဖွဲ့လိုက်ပြီး လည်ပတ်ရန်နေရာများနှင့်

တည်းရမည့်ဟော်တယ်ကိစ္စကိုပါ ဆွေးနွေးမိကြသည်။

"ပုံရိပ်!!!!!"

ပုံရိပ်၏ အနောက်ဘက်မှအော်ခေါ်လိုက်သော

အသံကြောင့် ပုံရိပ်၏အာရုံကြောတွေ အားလုံး

ရပ်တန့်သွားလေသည်။

မူးချင်သလို မေ့ချင်သလိုခံစားချက်ကြီး

ချည်းနင်း၀င်ရောက်လာပြီးနောက်မှာ

နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသောအပြုံးမဟုတ်ပဲ

အ‌တိုင်းအဆမရှိ ကျေနပ်သွားသောအပြုံးနှင့်

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဆရာ..!!!!"

ဆရာ့ခြေလှမ်းများက ယိုင်နဲ့ချင်နေသလား

မသိပေမဲ့ပုံရိပ်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ်

လျှောက်လာနေလေသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းများသည် လူမမာတစ်ယောက်လိုမှေးကျဉ်းပြီး အရောင်မှိန်နေပေမဲ့

ဆရာ့မျက်လုံးထဲ၌ ပုံရိပ်ရှိနေသည်။

အကြောင်းမှာ ဆရာသည်လူအများကြီးထဲမှာမှ

ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းကိုသာ

ကြည့်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဆရာ...ကားဂိတ်ကိုဘာလာလုပ်တာလဲ..."

"ဟို...သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုလိုက်ပို့တာပါ..."

ဆရာသည် သူ့စကားလေးတစ်ခွန်းအပေါ်၌

ယုံကြည်မှုရှိမနေပဲ သူစိတ်လှုပ်ရှားလျှင်

လုပ်လေ့ရှိသော အကျင့်အတိုင်း သူ့ဂုတ်ပိုးကို

လက်နှင့်ပွတ်နေလေသည်။

ဆရာဘာဖြစ်လို့ ညာရတာလဲ။

*သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုလိုက်ပို့တာ*ဟု

ပြောလိုက်ပြီးနောက် အန်တီချူးသွယ်ကိုမလုံမလဲ

ကြည့်နေပုံထောက်ရင် ဆရာနဲ့တီချူးကသိနေကြတာများလား။

"ကိုနေ့ကို ဒီမှာတွေ့မယ်လို့မထင်ထားဘူး...

အတော်ပဲကိုနေရေ...ဒီကလေးတွေကိုဟော်တယ်

လိုက်ပို့မလို့...ဘယ်မှာတည်းခိုင်းရမလဲ...

နည်းနည်းအကြံပေးပါအုံး...သူတို့တွေကို

ချူးနဲ့အနီးမှာထားမှလည်းဖြစ်မှာမို့...

မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး...တို့တွေနဲ့သိပ်မဝေးဘူး‌လေ...

ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလမ်းမှာပဲ ချယ်ရီမြေဟော်တယ်ဆိုတာရှိတယ်...နေဦးဟိုနားမှာ

ကိုယ်နဲ့အသိကလိုင်းဆွဲတယ်...စီးလုံးငှားလို့

ရသလားလို့ သွားမေးကြည့်လိုက်အုံးမယ်...

လိုင်စင်မဲ့ပေမဲ့..စိတ်ချရပါတယ်...."

ဥပဒေကျောင်းသားပုံရိပ်ကို တမင်သေချာကြည့်ပြီး

လိုင်စင်မဲ့ ကိစ္စပြောသွားခဲ့လေသည်။

တောင်ကြီးမှာ လိုင်စင်မဲ့တွေပေါတာကိုလည်း

ပုံရိပ်ကမသိတာကြနေတာပဲ။

လာကြိုရင် လာကြိုတယ်၊စိတ်ပူရင် ပူတယ်ပေါ့။

"ပုံရိပ်...ကိုယ့်ကိုလွယ်အိတ်နဲ့...လက်ဆွဲအိတ်ပေး..."

ပုံရိပ်၏လွယ်အိတ်ကိုအတင်းဆွဲယူနေ၍

ပေးလွယ်လိုက်ရသလို လက်ကေ့ချ်ကိုလည်းသူပဲ

ဆွဲယူသွားလေသည်။

ဘေးနားမှာ ကိုယ့်အိတ်ကိုယ်ဆွဲပြီး ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးနေရသော

သူငယ်ချင်းများကိုတောင် အားနာသလိုလို

ဖြစ်လာပေမဲ့ ကိုယ့်ကုသိုလ်ကံနှင့်ကိုယ်ဆိုတော့

ပြုံး၍သာနေလိုက်သည်။

"ဟဲ့...မိပုံမ...ဒါကဘာသဘောလဲ..."

"ဘာသဘောရမှာလဲ...မြင်တဲ့အတိုင်းပဲလေ..."

"ရုပ်ကိုက...တောင်နံရံနဲ့ပြေးစောင့်တော့မလိုနဲ့...

 အစ်ကိုကြီးက အဝေးရောက်ချစ်သူကို

လာကြိုနေသလိုပဲနော်...နင်တို့ကဘာလား..."

"ဘာမှမလားဘူး..."

"တစ်ခုခုတော့ လားတယ်လုပ်လိုက်ပါဟယ်..."

"ဟဲ့...သူမှမလားတာ...ငါကဘယ်လိုလားရမလဲ..."

"ဟယ်...မိန်းမရယ်...ဈေးကျလိုက်တာ...

အဲ့အစ်ကိုကြီးနဲ့ နင်နဲ့တန်တောင်မတန်ဘူး..."

အရှေ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ တီချူးနှင့်အတူယှဉ်၍

သွားနေသော ဆရာ့ကိုကြည့်ကာ အုပ်စုလိုက်

ဝိုင်း၍နှိပ်ကွပ်နေကြလေသည်။

ပုံရိပ်တို့ စီးရမည့်ကားအ‌နားကိုရောက်တော့မှ

အားလုံးမျက်နှာပိုးသတ်လိုက်ကြသည်။

"ပုံရိပ်...ဒီမှာပုံရိပ်ရဲ့လွယ်အိတ်..."

ပုံရိပ်ကို လွယ်အိတ်ပြန်ပေးသောအခါ

ဆရာ့လက်ဖမိုးအသားကို ပုံရိပ်ထိလိုက်မိသည်။

ဆရာ့အသားတွေက ဆောင်းတွင်းကြီးတောင်

နွေးနေတာလား။

ကျန်တဲ့လူတွေကားပေါ်သို့ တက်ကုန်ကြပေမဲ့

ပုံရိပ်ကတော့ ကားဘေးနားမှာပဲ ရပ်နေမိလေသည်။

ဆရာကလည်း ထိုနေရာမှာပဲငူငူကြီး

ရပ်၍နေသည်။

"‌ဆရာ...နေကောင်းရဲ့လား...ဆရာ့မျက်နှာက

နည်းနည်းဖျော့နေ‌သလားလို့..."

"အင်း...နည်းနည်းဖျားချင်နေယုံပါ..

ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"ဒါနဲ့...ဆရာကဘယ်မှာနေတာလဲဟင်...

ဆရာ့ဆီကို...လာလည်လို့ရမလား.."

မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏တန်ဖိုးကို

အဆုံးစွန်အထိ နှိမ်ချပြီး ယောက်ျားပျိုတစ်ယောက်ထံသို့ လည်ပတ်ခွင့်ရဖို့ပထမဆုံး

တောင်းဆိုမိခြင်းပင်။

ပုံရိပ်သည် ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ မာနဆူးအပြည့်နှင့်

၀န်းရံထားသော မိန်းမသားဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ ထိုမာနတွေကအခြားယောက်ျားများအတွက်ဖြစ်ပြီး ဆရာ့အပေါ်တွင်တော့

မသက်ရောက်နိုင်ပေ။

သာမာန် ဆက်ဆံရေးတစ်ခုသာဖြစ်ခဲ့ရင်

ဘာခံစားချက်မှသာမရှိခဲ့ရင် ဒီလိုအချိန်မှာ

ပုံရိပ်မျက်နှာပူစရာလိုမယ်မထင်ပေ။

"နေတာကတော့ မချူးသွယ်တို့မိန်းကလေးအဆောင်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာပါ...

ယောက်ျားလေးအဆောင်ဆိုတော့

ပုံရိပ်မလာပါနဲ့...ဆရာပဲလာခဲ့ပါ့မယ်..."

"ပုံရိပ်ရေ...ကားထွက်တော့မယ်နော်..."

"သွားတော့လေ...သူငယ်ချင်းတွေစောင့်ရတာ

ကြာနေမှာပေါ့..."

ဆရာ့မျက်နှာကို ပုံရိပ်ကြည့်၍မ၀သလို

ဆရာ့ကိုလည်း ပုံရိပ်မခွဲချင်ပေမဲ့

ကားပေါ်သို့တက်ခဲ့ရလေသည်။

ဆရာ့အရိပ်ကလေး မှိုင်းပျပျသာ

ကျန်တော့သည်အထိ ‌လိုက်ငေးနေမိလေသည်။

ဆရာ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အနွေးထည်က

နှစ်ထပ်ဖြစ်‌နေတာကို ပုံရိပ်သတိထားမိသည်။

ဆရာ့မျက်လုံးတွေ နီနေခဲ့တယ်။

ဆရာ့ပုံစံက တော်တော်နေမကောင်းဖြစ်နေသလို

ပုံကြီးပင်။ပုံရိပ် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ဟော်တယ်သို့ရောက်ပြီး အခန်းငှားကာ

ပစ္စည်းတွေကို နေရာချနေသည်အထိ ပုံရိပ်သည်

စိတ်နှင့်လူနဲ့မကပ်တော့ပေ။

ပုံရိပ်၏ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က

ယူဆောင်သွားခဲ့လေပြီ။

"ကဲ...အားလုံးအဆင်ပြေပြီဆိုတော့...တီချူးလည်းအ‌ဆောင်ခဏပြန်ပြီးရင်အလုပ်ပြန်၀င်ရတော့မယ်...နေ့တစ်၀က်ခွင့်ယူထားတာဆိုတော့

ညနေအလုပ်ဆင်းမှ...

မူကထလိုက်ကျွေးတော့မယ်နော်ကလေးတို့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါတီချူးရေ...သမီးတို့လည်း

အနားယူလိုက်အုံးမယ်..."

အခန်းထဲမှ တီချူးထွက်‌သွားသောအခါ ပုံရိပ်၏

စိတ်တွေသည် တွေဝေမှုများစွာဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပုံရိပ်ဘာလုပ်သင့်သလဲ။

ပုံရိပ်ဒီခရီးကို လိုက်လာမိတာဟာ ဆရာဆိုသူ၏

အနီးဆုံးမှာ ရှိနေနိုင်ဖို့ဖြစ်တဲ့အတွက်

ဆရာနှင့်အနီးဆုံးကိုရောက်အောင်

ပုံရိပ်သွားချင်သည်။

ဆရာနေမကောင်းမှုစိုးလို့ စိတ်ပူပြီး

လာကြည့်တာဟုပြောလိုက်ရင် ယုံကြည်ပါ့မလား။

"ဟဲ့...ပုံရိပ်...ဘယ်သွားမလို့လဲ...."

"တီချူးကိုအမှီလိုက်မလို့...ငါတီချူးတို့

အဆောင်ကို လိုက်သွားအုံးမယ်..."

အနွေးထည်ကိုအမြန်ယူ၀တ်လိုက်ပြီး

၀က်ဝံရုပ်လေးပါသော ခေါင်းစွပ်ကိုပြန်ဆောင်းကာ

ဟော်တယ်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသော

တီချူး၏အနောက်သို့  ပြေးလိုက်မိလေသည်။

*ဆရာပင်ပန်းနွမ်း‌နယ်နေချိန်မှာ မှီခိုဖို့ကမ်းသော

ပခုံးတစ်ခုဟာ ပုံရိပ်သာလျှင်ဖြစ်လိုသည်...*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဆရာကပဲ ပုံရိပ်အပေါ်တစ်လျှောက်လုံး

ကောင်းလာပေးခဲ့တော့ ပုံရိပ်ကရော

ဘယ်လိုပြန်ကောင်းပေးမလဲ????

မျိုသိပ်တတ်လွန်းတဲ့ ဆရာနေမျိုးရဲ့

ငယ်ဘ၀အကြောင်းကို အိပ်မက်တွေကနေ

ဝိုးတဝါး ထည့်ရေးထားပါသေးတယ်...

ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ဆီတိုင်းကို

ကျေးဇူးအထူး တင်ရှိပါတယ်..

=========================================================================