🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၅၄) မှ အခန်း(၅၈)

  

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၄)🔥

နေ့လည်ပိုင်းမို့ တောင်ကြီးမြို့၏ရာသီဥတုသည်

တိမ်ထူထပ်မနေတော့ပဲ နေရောင်သာပြီးအေးမြမှုနှင့် ပူနွေးမှုလေးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းပေးစွမ်း

နေလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ရာသီဥတုနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ အေးစက်နေလေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှား လွန်း၍လက်ဖျားတွေအေးစက်နေသည်ဆိုပါက ပို၍မှန်ပါလိမ့်မည်။

တက္ကသိုလ်တက်နေစဉ်အချိန်တွင် လမ်းသွားတိုင်း

ပုံရိပ်ကိုလိုက်၍စကားပြောသူများရှိသလို

အနားရောက်သွားမှ သီချင်းညည်းကာ

ဖွန်ကြောင်သူများလည်း ရှိလေသည်။

ပုံရိပ်သည် ရည်းစားကိစ္စနှင့်အင်မတန်ရှင်းလင်း

ကြောင်းကို ကျိန်ဆို၍တောင်ပြနိုင်သည်။

ကျောင်းကန်တဲင်းသို့ရောက်တိုင်း ဂစ်တာနှင့်

 သီချင်းညည်းသော အုပ်စုအရှေ့ကနေတောင်

ရှက်လို့ ဖြတ်မလျှောက်သောပုံရိပ်သည်

ယခုတော့ အရှက်မရှိနိုင်စွာဖြင့် ယောက်ျားလေးအဆောင်ထဲသို့ ရောက်နေလေသည်။

တီချူးသွယ်ကို အလုပ်အေးဆေးသွားဖို့ပြောပြီး

မိန်းကလေးအဆောင်မှာကျန်နေခဲ့ရာကနေ 

အခုလိုယောက်ျားလေးအဆောင်ဘက်ကူးလာတာ

သိရင် ဘယ်လိုထင်သွားမလဲမသိဘူး။

ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ မိန်းကလေးတို့

စောင့်ထိန်းအပ်သော စည်းတွေအကုန်လုံးကို

ချိုးဖောက်နေမိတာဟာ မှန်ကန်ပါရဲ့လား။

"ကလေးမ...ဘယ်သူနဲ့တွေ့ချင်လို့လဲ...."

အသံဝဲဝဲနှင့်ဦးလေးကြီးသည် ပုံရိပ်ကိုမေးမြန်းနေသည်မှာ ယခုနှင့်ဆိုလျှင်သုံးလေးကြိမ်လောက်

ရှိပေလိမ့်မည်။အမှန်အတိုင်းပြောချင်ပေမဲ့

ဒဲ့ပြောလိုက်ရင် ပုံရိပ်ကိုအထင်သေးသွားနိုင်တယ်။

"ဟိုလေ...သမီးရဲ့အစ်ကို၀မ်းကွဲတစ်ယောက်ဆီကို

အလည်လာတာပါ..."

"ဟုတ်လား...ကလေးမရဲ့အစ်ကိုနာမည်က

ဘယ်သူလည်းကွဲ့...အခုကအလုပ်သမားတွေ

အလုပ်ဆင်းသွားကြတဲ့အချိန်လေ...ညနေလောက်မှ

ပြန်ရောက်ကြမှာ...."

"ဟို...အစ်ကို့နာမည်ကနေမျိုးလို့ခေါ်ပါတယ်...

သူနေသိပ်မကောင်းဘူးလို့ကြားထားတယ်..."

အတိအကျမသိပေမဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကိုတော့

ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိချင်သည်။

တကယ်လို့ ကျန်းမာရေးကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့

စိတ်ပူစရာမလိုတော့ပဲ ပြန်ရုံပေါ့။

ပုံရိပ်ပြောလိုက်သော နာမည်ကိုကြားတော့

ဦးလေးကြီးက ခဏစဉ်းစားနေပြီးနောက်

ပုံရိပ်ကိုတစ်ဖန်ပြန်ကြည့်လာသည် ပြီးနောက်

ခေါင်းတစ်ချက်ငြိမ့်လိုက်ပြီး ခဏစောင့်ခိုင်းကာအပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ သူပြန်ပေါ်လာခဲ့၍

အကြာကြီးတော့ မစောင့်လိုက်ရပေ။

"ဘယ်လိုလဲ...ဦးလေး...."

"ဦးလေးတံခါးခေါက်ကြည့်တာတော့

သူကပြန်မထူးဘူး...အမှန်တော့တူမကြီးရဲ့

အစ်ကိုက...နေသိပ်ကောင်းပုံမပေါ်ဘူး...

နေမကောင်းတဲ့ကြားကနေ ဒီမနက်ပိုင်းဆိုင်ကယ်နဲ့တောင်အပြင်ကိုသွားလိုက်သေးတယ်...

ပြန်လာတော့ သူ့မျက်နှာကဖြူဖျော့နေတာပဲ....

ဒီကောင်လေးကခေါင်းမာတယ်...အခြားသူတွေ

တစ်ခုခုဖြစ်ရင်သာ သူ့မှာပြာနေတတ်တာ...

သူဖြစ်ရင်တော့ ဘယ်သူ့မှမကူညီခိုင်းတာ

ခက်တယ်.."

"အခုရော...သူ့ဘေးမှာတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား.."

ဦးလေးကြီး၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်၏စိုးရိမ်

ရေအမှတ်တွေက ကျော်လွန်ကုန်လေပြီ။

လူကသာ နေရာတွင်မလှုပ်မယှက်ရပ်နေမိပေမဲ့

စိတ်ကတော့ အပေါ်ထပ်ကဆရာ့အခန်းရှေ့သို့

ရောက်နေလေပြီ။

‌ဘယ်နေရာမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားလေးတွေနှင့်

ပတ်သတ်လာရင် မာနကြီးသည်ဟုသတ်မှတ်

ခံရသော ပုံရိပ်သည် မာနတွေအားလုံးပြာကျ

ကုန်လေပြီ။

"ဦးလေး....အစ်ကို့ဆီကိုသမီးသွားလို့ရနိုင်မလားဟင်...တော်တော်နဲ့ခေါ်လို့မရရင်‌တော့

သမီးပြန်ပါ့မယ်....သူအရမ်းဖျားနေသလားမသိဘူး...."

"အေးလေ...အစ်ကိုဆိုတော့လည်းစိုးရိမ်ရှာမှာပေါ့..

အပေါ်ထပ်ကိုတက်သွားပြီး...ညာဘက်ကအစွန်ဆုံးအခန်းပဲ...အဲ့အခန်းကအကျယ်ဆုံးပါပဲ...

တံခါးကလည်းကျွန်းတံခါးကွဲ့...."

"ဟုတ်ကဲ့...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...သမီးအခုပဲ

တင်သွားလိုက်တော့မယ်...."

ဦးလေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောလိုက်ပြီး

 လမ်းမှာ၀င်၀ယ်ခဲ့သောအသီးအချို့နှင့်

စားစရာအထုပ်ကိုဆွဲကာ အပေါ်ထပ်သို့တက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အခန်းတွေ၏အရှေ့မှဖြစ်လျောက်နေစဉ်တစ်ချိန်လုံးလည်း တစ်ယောက်ယောက်အခန်းထဲကနေ

ထွက်လာမည်စိုး၍ ဇောချွေးတွေပြန်နေမိသည်။

ဦးလေးကြီးကတော့ အကုန်လုံးအလုပ်ဆင်းနေတယ်ဟု ပြောပေမဲ့ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်မလုံသလိုခံစား‌ နေရသည်။

အခြားသူတွေက ပုံရိပ်ကိုမိန်းကလေးတန်မဲ့

ယောက်ျားလေးအဆောင်သို့ ကျူးကျော်လာသည်ဟု အထင်သေးကြတာမျိုးကို မဖြစ်ချင်ပေ။

"ဒေါက်!!ဒေါက်!!!!!ဆရာ...ဆရာနေမျိုး...."

တကယ်တော့ "ဆရာ"ဟူသည့်နာမ်စားကြီးကို

ပုံရိပ်မသုံးချင်တော့ပေ။ဒါပေမဲ့ အခြားသူတွေလို

*ကိုနေ*တို့ဘာတို့ခေါ်ရအောင်လည်း ဆရာနှင့်

ပုံရိပ်က၈နှစ်ကျော်လောက်ကွာနေ၍ ရွယ်တူလို

မခေါ်ချင်ပေ။ 

ဆရာဆိုတာဟာ ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ

စည်းခြားနေသလို အသုံးအနှုန်းဖြစ်နေပေမဲ့

နှုတ်ကျိုးနေလေပြီ။ပြောင်းပြီးခေါ်ရင်ကို

ထူးဆန်းနေတော့မှာ။

"ဒေါက်...ဒေါက်!!!ဆရာ...."

"ဒုန်း!!!!ဂလွမ်း!!!!ဘယ်သူလဲ..."

"ဆရာတစ်ခုခုဖြစ်လို့လားဟင်...."

ဆရာ့အခန်းထဲမှ ပြန်ထူးသံနှင့်အတူပစ္စည်းတစ်ခုခု

ကျကွဲသံကိုကြားလိုက်ရ၍ ဆရာတစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။

တံခါးကို တွန်းကြည့်ဖို့လုပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ

အတွင်းထဲမှ တံခါးဖွင့်လိုက်သံနှင့်အတူ

တံခါး၀မှာရပ်၍ ကြောင်ကြည့်နေသောသူကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းတွေက နေမကောင်းသည့်အရှိန်ကြောင့် နီရဲနေပြီးမျက်နှာကလည်း

သွေးမရှိတော့သလိုဖြူဖျော့နေသည်။

နှုတ်ခမ်းတွေကအရောင်အဆင်းမရှိတော့သလို

ဖြစ်နေလေသည်။

"ပုံရိပ်...ကိုယ့်ဆီလာတယ်..."

ဆရာကတအံ့တဩကြီးဖြစ်နေတော့ ပုံရိပ်လည်း

ရှက်ရွံ့သွားမိသည်။

ဆရာ့တံခါးအ၀အထိရောက်လာတော့ ဆရာများ

အထင်သေးသွားပြီလား။

စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး ပြန်တင်းလိုက်ပြီး

ပါဆယ်ထုပ်တွေကို ဆရာ့အရှေ့၌ထောင်ပြလိုက်သည်။ထိုတော့မှ ဆရာကလည်းအသိတစ်ခု

၀င်သွားပုံဖြင့် ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွေထဲအထိ

စူးနင့်စွာကြည့်လာသည်။

"မနက်တည်းက သတိထားမိလိုက်တယ်..

ဆရာဖျားနေတယ်မဟုတ်လား..."

"ဟို...အထဲ၀င်မလား...."

ရုတ်တရက်အဖျားခတ်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်အသံနှင့် ဖိတ်ခေါ်ခံလိုက်ရသောကြောင့် ဘာပြောရမှန်း

မသိတော့သလိုဖြစ်သွားသည်။

ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှ လေထုသည်

တော်တော်ကို နေရထိုင်ရခက်ခဲနေသလိုပါပဲ။

"..ကိုယ်ပြောချင်တာက...နေသိပ်မကောင်းလို့

အပြင်ကိုအတူသွားလို့မရဘူး...နောက်ပြီး

အပြင်မှာရပ်နေတာ...တစ်ယောက်ယောက်မြင်ရင်

ပုံရိပ်ထိခိုက်မှာစိုးလို့ပါ...တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့..."

ဆရာသည် ပုံရိပ်ကိုတောင်ကြည့်မနေတော့ပဲ

သူ့လည်ဂုတ်ကိုသူပွတ်သတ်နေလေသည်။

ပြောပြီးမှ ပုံရိပ်စိတ်ဆိုးမယ်ထင်ပြီးနောင်တရသွားပုံပါပဲ။ပုံရိပ်လည်း ရှက်တတ်သော

ကောင်ငယ်လေးလို ဖြစ်နေသည့်ဆရာ့ကို

ပြုံးကြည့်လိုက်မိပြီး တံခါးကိုအနည်းငယ်ဟကာ

အခန်းထဲသို့ လှမ်း၀င်လိုက်သည်။

သေချာတာကတော့ ယခုအခြေအနေဟာ

ပုံရိပ်ဘက်မှ အစွမ်းကုန်စည်းကျော်လိုက်မိသော

အခိုက်အတန့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒုန်!!!!!!"

တံခါးပိတ်သံကြောင့် ပုံရိပ်အနည်းငယ်တုန်ယင်သွားပေမဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံးအိန္ဒြေကိုထိန်းကာ

ဆရာ့အခန်းကို ဝေ့ဝဲ၍ကြည့်လိုက်မိသည်။

အခန်းကနေသာထိုင်သာရှိရုံလောက်ကျယ်၀န်းပြီး

နံရံတစ်ဖက်တစ်ချက်ဆီတွင် ကုတင်တစ်လုံးဆီ

ထားရှိလေသည်။

ကြည့်ရတာတော့ ဒီအခန်းထဲမှာ

နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး နေတာထင်ပါရဲ့။

လသာဆောင်ဘက်အခြမ်းနားရှိ ပြတင်းပေါက်ဘေးနားတွင်တော့ ထမင်း၊ဟင်းချက်ရန်

ပေါင်းအိုးတွေတင်ထားသော စင်လေးရှိပြီး

ရေခဲသေတ္တာအသေးလေးတစ်လုံးလည်း

ရှိလေသည်။

ယောက်ကျားလေးတွေနေသောအခန်းဖြစ်၍

အနည်းငယ်ရှုပ်ပွနေကာ အ၀တ်အစားတွေကလည်း

ဟိုတစ်စုသည်တစ်စု ပြန့်ကျဲနေသည်။

ပုံရိပ်ရပ်နေသောနေရာနှင့်နီးသော 

ကုတင်ကတော့အနည်းငယ်

သန့်ရှင်းနေ၍ ဆရာ့ကုတင်မှန်းတတ်အပ်သိလိုက်လေသည်။

"ဆရာ...ခ‌နောဆန်ပြုတ်ကဆရာ့ဘာသာ

ပြုတ်ထားတာလား...."

ပုံရိပ်မေးလိုက်တော့မှ အနောက်ဘက်မှာ

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် လက်ပိုက်၍တံခါးကို

မှီ၍ရပ်နေသော ဆရာသည်ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့မျက်လွှာတွေကိုချပစ်ခါ

ခေါင်းငြိမ့်လာလေသည်။

ဆရာ့ရဲ့ အခုပုံစံကနည်းနည်းကြက်သီးထစရာတော့

ကောင်းနေသည်။

အိမ်နေရင်းမို့ထင်ပါ၍ ပုဆိုးအနက်ကွက်လေးကို

၀တ်ထားပြီး အနွေးထည်နှစ်ထပ်နှင့်

အရပ်ရှည်သော ဆရာ့ပုံစံသည် နေမကောင်းဖြစ်နေတာတောင် တစ်မျိုးကြည့်ကောင်းနေသလိုပါပဲ။

"ဆရာ...နေမကောင်းဘူးမဟုတ်လား...

ခဏလှဲနေလိုက်ပါလား...သမီးကိုအားမနာပါနဲ့..

ဆရာအသီးတစ်ခုခုစားချင်လားဟင်...

ဒါမှမဟုတ်အိုဗာတင်းသောက်ချင်လား...

သမီး၀ယ်လာခဲ့တယ်.."

စကားလေးတစ်ခွန်း၊နှစ်ခွန်းလောက်ပြောလိုက်တော့ ဆရာကသွားစွယ်လေးများပေါ်အောင်အထိ

ရယ်လိုက်ပြီး သူ့ကုတင်အပေါ်တွင်စောင်ခြုံကာ

လှဲနေလေသည်။

ဆရာ့နဖူးကို စမ်းကြည့်ချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်မှာဒီလိုသတ္တိ

တွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးရှိမှာလဲ။

"ဆရာ...နေ့ခင်းဆေးသောက်ပြီးပြီလား...."

"မသောက်ရသေးဘူး...."

"အင်း...ဆရာစားဖို့တစ်ခုခုလုပ်ပေးမယ်...

အစာစားပြီးမှ ဆေးသောက်ပေါ့..."

ရေခဲသေတ္တာလေးဆီသို့သွားလိုက်ပြီး အသီးတွေကို

ထည့်ဖို့လုပ်လိုက်တော့ အေးခဲနေသောကြက်သားတွေကို သွားတွေ့လေသည်။

ဆရာ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဆရာက

မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားပြီး မှိန်းနေလေသည်။

စိတ်တွေက ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့ပဲ

ဆရာ့နဖူးကို သွားစမ်းမိလိုက်တော့ ကိုယ်တွေက

ပူကျစ်နေ၍ ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးပါ

ရှိန်းတက်လာပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေလွန်ကဲလာသည်။

ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေတစ်ဗူးကိုထုတ်လိုက်ပြီး

အခန်းထဲမှကော်ခွက်တစ်ခုကို ရှာလိုက်ကာ

ရေထည့်၍ ဆရာ့ကုတင်ပေါ်ကသပါတ်စတစ်ခုကို

ရေစိမ်၍ ညှစ်လိုက်သည်။

ပြီးနောက်ဆရာ့နဖူးပေါ်သို့ကပ်ပေးလိုက်မိလေသည်။အေးစက်စက်ကြီးခံစားနေရ၍ ထင်ပါရဲ့

ဆရာ့မျက်လုံးတွေ ခပ်မှေးမှေးပြန်ပွင့်လာပြီး

သပါတ်စကိုဖယ်ဖို့ လုပ်သောအခါနဖူးပေါ်မှ

ဆရာ့လက်ဖမိုးကို အလျှင်စလိုပြန်ဖိချလိုက်ရသည်။

"ဟို...ကိုယ်တွေပူနေတယ်...

အဲ့..အဲ့ဒါကိုမဖယ်ပါနဲ့..."

စကားတွေထစ်ငေါ့စွာဖြင့် အားပါပါနှင့်ဖိဆုပ်လိုက်မိသော ဆရာ့လက်ချောင်းလေးတွေကို

ပြန်လွှတ်လိုက်မိသည်။

ဘယ်လိုတွေတောင်လွဲတာပါလိမ့်။

သူ့အခန်းထဲကို ကိုယ်ကအရင်၀င်လာပြီး

သူ့အသားကိုလည်း ကိုယ်ကအရင်ထိတယ်။

*မဟုတ်သေးဘူးလေ...အခုသူကဖျားနေလို့

ပုံရိပ်ကလာပြုစုနေတာ...သူနားလည်မှာပါ...*

ဆရာ့ကိုပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့ တော်တော်

နေထိုင်မကောင်း၍ထင်သည် မျက်လုံးလေးတွေ

ပြန်မှိတ်သွားလေသည်။

သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ ဆရာ့နှုတ်ခမ်း

အထက်နှင့်အောက်နားတွင် နှုတ်ခမ်းမွှေးလေးတွေ

ထောင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှုတ်ခမ်းမွှေးတောင်မရိတ်နိုင်တဲ့အထိ

အလုပ်တွေရှုပ်နေခဲ့တာထင်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆရာကယောက်ျားဆန်တဲ့မျက်နှာကျနဲ့

အရမ်းချောပါတယ်။

မျက်ခုံးမွှေးတန်းစိမ်းစိမ်းလေးတွေက ရှမ်းရိုးမကို

မိုးရေထိထား၍ လန်းဆန်းနေသလိုစွဲဆောင်မှုရှိသည်။

နှာတံကထင်းထွက်နေပြီး စေ့ပိတ်ထားသောနှုတ်ခမ်းများကလည်း အနားသတ်တိကျပြီး

သေသပ်လှသည်။

ဆရာ့အပေါ်ကိုတီချူးကြည့်တဲ့ မျက်၀န်းတွေက

သိပ်မရိုးသားသလိုပဲ။

ဆရာကအသက်ငယ်တဲ့အပြင် အရည်အချင်းရှိတဲ့

ကောင်ငယ်လေးဆိုတော့ တီချူးလိုသဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေးတွေသူ့လုပ်ငန်းထဲမှာအများကြီး

ရှိမှာပဲ။ဒီအတောအတွင်းမှာ ဆရာချစ်သူတွေ၊

ဘာတွေရနေပြီများလား။

ဒီလိုဆို ပုံရိပ်စည်းကျော်နေတာကိုသာ

သိရင်ဆံပင်လာစောင့်ဆွဲခံရမှာ သေချာတယ်။

ပြောရင်းတောင်...ခေါင်းတွေကြိမ်းလာပြီ

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခုလောလောဆယ်တော့

ဆရာနေပြန်ကောင်းရေးက တို့အရေးဖြစ်၍

ရေခဲသေတ္တာဆီသို့ပုန်သွားကာ ကြက်သားခွက်ကို

ထုတ်လိုက်ပြီး ဆန်အိုးကိုရှာကာ ကြက်သားဆန်ပြုတ်လုပ်ဖို့သာ တွေးလိုက်သည်။

အန်တီယဉ်တင့်ဆီမှာ ချက်ပြုတ်နည်းတွေ

သင်ထားဖူး၍ပုံရိပ်အတွက်ကတော့

ချက်ပြုတ်တာဟာ ခက်ခဲသောအလုပ်တစ်ခုတော့

မဟုတ်ပေ။

ထို့အတွက်ကြောင့် ပုံရိပ်ကိုဘယ်အရာမဆို

တတ်မြောက်စေချင်ခဲ့သော ဖွားညိုကို

ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

ကြက်သားဆန်ပြုတ်ကျက်သွားပြီးနောက် 

နွေးအောင်လုပ်လိုက်ပြီး ဆရာ့ကိုနှိုးဖို့လုပ်ရသည်။

နာရီကိုကြည်လိုက်တော့  နေ့လည်ဆယ့်တစ်နာရီခွဲ

နေလေပြီ။

ဆရာ့ကိုနှိုးပြီးဆေးတိုက်ချင်ပေမဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာသိပ်မကြာသေး၍ မနှိုးသေးပဲ ဆရာ့ကုတင်ဘက်အခြမ်းတွင်ရှိသော အ၀တ်လေးတွေကို‌

သိမ်းပေးလိုက်သည်။နံရံတွင်ထောင်ထားသော တံမြက်စည်းကိုယူပြီး လှဲလိုက်ကာ

ကော်ပြားလေးထဲသို့ လှဲထည့်လိုက်သည်။

"စာအုပ်တွေလည်း စီပေးလိုက်ရမလား..."

တုန့်ဆိုင်းမနေပဲ ကုတင်ခြေရင်းတွင်ကပ်ထားသောခုံလေးပေါ်မှ စာအုပ်စင်ကိုရှင်းပေးလိုက်သည်။

ထိုစဉ်စာအုပ်တွေကြားမှ အနီရောင်မှတ်စု

စာအုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရ၍ စာမျက်နှာလေးကို

လှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

မထင်မှတ်ထားစွာ အထဲမှာကဗျာတွေအများကြီး

ရေးထားလေသည်။

ကဗျာတော်တော်များများက အချစ်ကဗျာနှင့်

စိတ်အားတက်စေသောကဗျာများဖြစ်၍

လိုက်ဖတ်ကြည့်မိသည်။

"ခုနှစ်ကလွန်ခဲ့တဲ့လေးနှစ်လောက်ကဆိုတော့

ဆရာတက္ကသိုလ်စတက်ခါစအချိန်ကပေါ့..."

ကလောင်နာမည်ကအစ နေမျိုးလို့ပေးထားသောကြောင့် ပုံရိပ်ပြုံးလိုက်မိသည်။

ကဗျာတွေအားလုံးက ဖတ်လို့ကောင်းပြီး

ပုံရိပ်၏စိတ်ကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ခုတည်းသောကဗျာလေးကတော့

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ ပုံရိပ်ကိုသိချင်စိတ်တွေ

ပြင်းပြသွားစေသည်။

"စိမ်းရက်တဲ့နွယ်...."

သိပ်လှတဲ့ပန်းကလေးကို

ခူးစွပ်ဖို့ အားခဲမိတိုင်း

ဆူးကလေးတွေ စူးလို့

နှလုံးသားမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်

မင်း..သိပ်ရက်စက်တယ်နွယ်

‌ရထားကြီးက တဂျုံးဂျုံးမြည်လို့

သံလမ်းထက်မှာ ဖြန့်ခင်းထားတဲ့

အသဲနှလုံးကို မြင်ပါလျှက်နဲ့

တို့..လမ်းခွဲကြရအောင်တဲ့

ကိုယ့်ရင်တွေ ကြေပါပြီနွယ်ရယ်

တစ်ဖက်မှာ ချစ်တတ်တဲ့နှလုံးသား

တစ်ဖက်မှာ မင်းမက်တဲ့ကျောက်သံပတ္တမြား

နှစ်ခုလုံးနဲ့ပြစ်ပေါက်ပြီး

မင်းကိုပြောလိုက်ချင်တယ်...

"ငါမင်းကို...အသက်လောက်ချစ်တာလို့..."

ဟိုးရှေးရှေးက လယ်ကွင်းစိမ်းထဲ

ပြေးလွှားဆော့ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာပေါ့

ကိုယ့်ကို မစိမ်းကားခဲ့ဖို့

ကိုယ်ပြောခဲ့တယ်လေ

မင်းကိုယ်တိုင် သကာရေလောင်းပြီး

ချိုမြမြပြုံးပြခဲ့ပေမဲ့ 

လယ်ကွင်းစိမ်းတွေက မင်းလောက်တော့

မစိမ်းရက်ဘူးရယ်လို့ 

သိလိုက်ပါပြီကွယ်

မြိုင်ဟေ၀န်ထဲမှာ မာယာကိုဝှက်သိမ်းပြီး

နတ်စစ်သည်တို့နောက်ကို

ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့တယ်

*နွယ်...

ကျောခိုင်းပြီးရင်..ပြန်လှည့်မကြည့်ပါနဲ့*

ကဗျာရေးထားတဲ့ ခုနှစ်ကိုကြည့်လိုက်တော့

ဆရာဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လောက်က

ဖြစ်နေသည်။

ဆယ်ကျော်သက်ကောင်လေးတစ်ယောက်မှာ

အချစ်ဦးနှင့် ပတ်သတ်တဲ့ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်

ရှိနေတာများလား။

ကဗျာလေးက ကလေးဆန်ပြီးမရင့်ကျက်မှုကို

ပြပေမဲ့ သူသိပ်ခံစားခဲ့ရတယ်ဆိုတာတော့

သေချာတယ်။

*နွယ်ဆိုတာကဘယ်သူလဲ...ဒီကဗျာကသာ

ဆရာ့ရဲ့ခံစားချက်အစစ်အမှန်တွေဆိုရင်

နွယ်ဆိုတာက ပုံရိပ်တွေးမိသလို...တကယ်ပဲ

ဆရာ့ရဲ့အချစ်ဦးများလား...ဒါပေမဲ့ဒီကဗျာလေးကို

ရေးထားတဲ့ ခုနှစ်ကလည်းကြာပြီဖြစ်သလို

အချစ်ဦးကိုလည်း ဆရာမေ့လောက်မှာပါ။...

ဒါပေမဲ့ အချစ်ဦးဆိုတာမြေးဦးရတဲ့အထိ

မမေ့နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လို့ သူများတွေက

ပြောလေ့ရှိကြတယ်။

အမှန်ပြောရရင် ပုံရိပ်ဟာဒုတိယလူမဖြစ်ချင်ပေ။

ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ချစ်တဲ့လူနဲ့မှဘ၀တစ်ခုလုံး

ပုံအပ်မည်ဟု စိတ်ထားထား၍

ဘယ်ယောက်ျားလေးကိုမှ မလှည့်စားခဲ့ပေ။

"နွယ်....နွယ်....မဟုတ်ဘူး...ကိုယ်မဟုတ်ဘူး..

အဲ့လိုမပြောပါနဲ့.....နွယ်......"

ရုတ်တရက် အဖျားတွေတက်ပြီးညည်ငြူလာသောဆရာ့ဆီသို့ ပုံရိပ်သွားလိုက်ပြီး

ဆရာ့ပခုံးကို လှုပ်နှိုးဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ဆရာ့နဖူးကို စမ်းကြည့်တော့လည်းချွေးစေးတွေ

ပြန်ပြီး စိုရွှဲနေသည်။

"မဟုတ်ဘူး...ကိုယ်မဟုတ်ဘူး..

အဲ့လိုမပြောပါနဲ့.....နွယ်......"

"ဆရာ....ဆရာ့...ထပါအုံး...အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်နေတာလား...."

"နွယ်!!!!!!"

ညည်းတွားသံအကျယ်ကြီးနှင့်အတူ 

ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် နွေးထွေးမှုကို

ခံစားလိုက်ရသည်။ကျောပြင်တစ်လျှောက်

သိုင်းဖက်ထားသောလက်တွေဟာ ပိုမိုတင်းကြပ်လာခဲ့သည်။

ရင်ခုန်သံနှစ်ခု ထပ်တူကြသွားသောအချိန်ဖြစ်ပေမဲ့

ပုံရိပ်၀မ်းနည်းနေမိသည်။

အေးမျှသော ရာသီဥတုကို အံတုပြီးသူ့ရင်ခွင်သည်

နွေးထွေးလွန်းပါသည်။

ယခင်လို အမွေးရနံ့သာတစ်ခုမှ မသုံးထားပေမဲ့

ထူးခြားသော ကိုယ်သင်းရနံ့သည် ပုံရိပ်ကို

ညွှတ်နူးစေသည်။သူနှင့်တွေ့လျှင် ပုံရိပ်သည်

မာန်ဖီဖို့တောင် တွေဝေနေ‌တတ်သော ကျားလေးတစ်ကောင် ဖြစ်နေတတ်လေပြီ။

"ဆောရီး...ကိုယ်တောင်ပန်ပါတယ်...."

တောင်းပန်တယ်ဟူသော စကားလေးတစ်ခွန်းနှင့်အတူ ပုံရိပ်၏ကျောပြင်ထပ်မှ သူ့လက်တွေကိုဖြေလျှော့ပေးခဲ့သည်။

သူဟာ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ဆိုတာကို

သက်သေပြနေသလိုပါပဲ။

ပုံရိပ်အပေါ်မှာ သူဘယ်တုန်းကမှ

ခံစားချက်ရှိမနေခဲ့ဘူး။

*နွယ်..*ဆိုသောညည်းတွားသံနှင့်အတူ

သူပွေ့ဖက်ချင်ခဲ့တာဟာ နွယ်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

ဒါဆိုပုံရိပ်ကရော.....

"ပုံရိပ်....ငိုနေတာလား...ကိုယ့်ကြောင့်ငိုနေတာလား..."

သူ့ကိုမော့မကြည့်မိပေမဲ့ သူ့အသံတွေတုန်ယင်နေတာကို ခံစားလိုက်မိသည်။

သေချာတာကတော့ ပုံရိပ်အပေါ်ကိုပြုလုပ်လိုက်မိတဲ့ အမှားတစ်ခုကိုနောင်တရသွားတာဖြစ်နိုင်သလို

ပုံရိပ်၏ မျက်ရည်တွေကြောင့်လည်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

"မငိုပါနဲ့ကွာ...."

သူ့လက်ချောင်းတွေ ပုံရိပ်ရဲ့ပါးပြင်ပေါ်ကို

တို့ထိဖို့ကြိုးစားလာခဲ့ပေမဲ့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ

လက်ခုံနှင့်သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး နီရဲစပြုလာသော

မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ

သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။

အပိုထပ်စောင်းကာ  ပြုံး၍ပင်ပြလိုက်သေးသည်။

ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်နေတာသူဘယ်မြင်ပါ့မလဲ။

"အိုးထဲမှာ...ကြက်သားဆန်ပြုတ်လုပ်ထားတယ်...

အဲ့ဒါလေးစားပြီးမှ ဆေးသောက်‌လိုက်ပါ...

သမီးသွားတော့မယ်...."

"ဒုန်း!!!!!!!"

အခန်းတံခါးကို စောင့်ပိတ်သွားသော

ကောင်မလေးကြောင့် ‌သူသက်ပြင်းချလိုက်မိပြီး

ချွေးတွေစိုရွှဲနေသော ဆံပင်တွေကိုသပ်တင်လိုက်ကာ အိပ်ယာပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်မိသည်။

"ငါဘာကြောင့် ချက်ချင်းပြန်မလွှတ်မိတာလဲ...

အခုတော့ ငိုသွားပြီ...."

အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲနေရင်းနှင့်ကုတင်စွန်းမှ

ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို လက်ကစမ်းမိ၍ကြည့်လိုက်တော့ ၀က်ဝံရုပ်ပါသော ခေါင်းစွပ်ကလေးဖြစ်နေသည်။

ခေါင်းစွပ်ကလေးကို ကြည့်၍သူပြုံးလိုက်ပြီးနောက်

လမ်းအနည်းငယ်လျှောက်ပြီးဒယ်အိုးကို

ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတော့  ကြက်သားဆန်ပြုတ်၏ရနံ့လေးက သူ့ကိုဆွဲဆောင်နေလေသည်

ဇွန်းနှင့်မွှေနှောက်ပြီး မြည်းကြည့်လိုက်တော့

သူ့ဘ၀မှာ စားဖူးသမျှဆန်ပြုတ်တွေထဲတွင် 

အကောင်းဆုံးလို့ဆိုရမည်။

ငယ်ငယ်က သူဖျားနေသောအချိန်တွေမှာတောင်

မိဘတွေက သူ့ကိုဂရုမစိုက်နိုင်လောက်အောင်

စား၀တ်နေရေးအတွက် လုံးပမ်းနေခဲ့သောကြောင့်

ဒီလိုဆန်ပြုတ်မျိုးကို ဘယ်လိုအရသာခံနိုင်ခဲ့မှာလဲ။

သူ့ကုတင်ပတ်လည်သို့ ကြည့်လိုက်မိတော့လည်း

ရှင်းလင်းနေလေသည်။သူပြုံးလိုက်မိသည်။

ဘ၀မှာ ပထမဦးဆုံးကလေးတစ်ယောက်လို

ခံစားလိုက်ရသော အခိုက်အတန့်လေးဖြစ်သည်။

အခုတော့ သူလေးကိုငိုအောင်လုပ်လိုက်မိပြီ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ

နေမျိုးကရော ပုံရိပ်အပေါ်မှာတကယ်

ချစ်မိနေရဲ့လား....

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၅)🔥

ညနေခင်း၏ဆည်းဆာသည်

တောင်ပေါ်မြေ၏အလှကို ပို၍ပေါ်လွင်စေသည်။

နေ၀န်းနီနီသည် တောင်တန်းတို့၏

အနောက်သို့ ကွန်းခိုစပြုနေသလို

 ငှက်ငယ်တို့သည်လည်း အိပ်တန်းတက်ဖို့ရာ

 ဆိုင်းပြင်နေကြလေသည်။

ရှမ်းပြည်၏ရာသီဥတုသည် ပို၍အေးစိမ့်လာရာ

အမှောင်အတိမဖုံးသေးသော်ငြားလည်း

မြူငွေ့ရေးရေးလေးများ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများသည် 

အနွေးထည်ထူထူကို ၀တ်ထားရသည်အထိ

အအေးဓာတ်ကကျောထဲသို့

စိမ့်၀င်လောက်လေသည်။

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ကတော့ အပူချိန်ထိန်းညှိထားသော

အခန်းလေးထဲတွင် စောင်ပုံကြားထဲ၍

ကွေးလို့ကောင်းနေကြလေသည်။

ကုတင်တစ်ခုကို နှစ်ယောက်မျှသုံးလျှက်

ပြောင်းပြန်ပက်လက်တွေ အိပ်နေကြသောအဖွဲ့သည် ဆင်တက်နင်းရင်တောင်

မနိုးနိုင်လောက်သည့် အနေအထားဖြစ်နေသည်။

"ဒုန်း...ဒုန်း...ပုံရိပ်တို့..အိမိုးသော်တို့ရေ...

ဟေ့...ထကြတော့လေ...."

"တီချူး...နှိုးလို့လည်းမရဘူး..."

"ထပ်နှိုးကြည့်ပါအုံးသားရယ်..."

အခန်း၏အပြင်မှနေ၍ ဘိုဘိုနှင့်မေချူးသည်

အိပ်ပုပ်လေးများကို နှိုးဖို့ရန်တံခါးကိုတဒုန်းဒုန်း

ထုနေရလေသည်။

ဘိုဘိုက တံခါးကိုထုသလောက် အခန်းထဲမှအဖွဲ့က

ခြေမ၊လက်မတောင်လှုပ်မလာပေ။

"ဒုန်း!!!ဒုန်း!!!အိပ်ပုပ်မတွေရေထကြတော့လို့

နင်တို့မထရင်...ငါတစ်ယောက်တည်း

တီချူးနောက်ကို လိုက်သွားတော့မှာနော်...

မူကထမစားကြဘူးလား.."

တံခါးကိုထုလွန်းမကထုလာတော့

ပုံရိပ်လန့်နိုးသွားလေသည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် အအိပ်ဆက်သလောက်ယခုတော့

ခရီးပန်းပြီး တော်တော်အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာဖြစ်သည်။ရှုပ်ပွနေသော ငှက်သိုက်လိုဆံပင်ကိုလက်ချောင်းတွေနှင့်ထိုးဖွလိုက်ပြီး

အိပ်ခန်းတံခါးကိုသွားဖွင့်ပေးလိုက်တော့

တီချူးက ပုံရိပ်၏အိပ်ယာထအလှကို

ကြည့်ကာ သဘောတကျရယ်နေပြီး

ဘိုဘိုစုတ်ကတော့ ခါးကြီးထောက်ကာရန်စတွေ့

တော့သည်။

"ကာလနဂါးမတွေ...

နင်တို့ခေါင်းကိုဆင်တက်နင်းတာတောင်

နိုးမှနိုးပါ့မလားလို့စိတ်ပူနေတာ...

အိပ်ရင်းနဲ့လည်း တစ်ခါတည်း

အသက်ထွက်သွားအုံးမယ်...."

ဆူပုပ်ကာ အာကျယ်အာကျယ်ပြောနေသော

ဘို့ဘို့ကြောင့် ကျန်သည့်သူများလည်း

လန့်နိုးလာကြလေသည်။

"ဟဲ့..ဘိုဘိုရယ်..နင်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...

ဒီမှာအေးဆေးမအိပ်ရဘူး..."

"ဟဲ့..နင်တို့ဟာက ကားပေါ်မှာလည်း

ကုလားသောကုလားမော အိပ်လာကြပြီးပြီ

မဟုတ်ဘူးလား...ဒီကိုခရီးထွက်ဖို့လာတာလား

အိပ်ဖို့လာကြတာလား..စဉ်းစားအုံး...."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်...ခရီးထွက်တယ်ဆိုတာလည်း

စိတ်လန်းဆန်းနေမှလေဟာ...ဒီနေ့မှရောက်တာကို

ခဏနားပါရစေအုံး..."

"နင်တို့နားမယ်ဆိုတာ..သေချာတယ်နော်...

တီချူးကသူတို့အဆောင်မှာ

မူကထလုပ်စားကြမလို့ လာခေါ်တာ...

ဒီလိုဆိုနင်တို့မလိုက်ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့...

ငါပဲလိုက်သွားလိုက်တော့မယ်...."

"ဟာ...အဲ့လိုမလုပ်နဲ့လေ..."

အစားအစာအသံကိုကြားသည်နှင့် တီချူးကို

လက်ဆွဲ၍ အခန်းအပြင်သို့ထွက်တော့မည့်

ဘိုဘို့ကို ၀ရုန်းသုန်းကားနှင့်ကုတင်ပေါ်မှ

ပြေးဆင်းကာတားကြလေတော့သည်။

"မူကထစားမယ်ဆိုရင် ဒဲ့ပြောပါလား...

ဘိုဘိုမနော်..အကျင့်ကိုမကောင်းတာ....

တီချူး...သမီးတို့ကိုသုံးမိနစ်ပဲအချိန်ပေးပါနော်..

ခဏလေးပါပဲ..."

မုန့်မစားရမှာစိုး၍ အသနားခံကြတော့

တီချူးကလည်းဟက်ဟက်ပက်ပက်ရယ်ကာ

ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။

အစက ဆိုင်မှာသွားစားမယ်ပြောပေမဲ့

အခုတော့ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးပြောင်းသွားသလဲမသိပေ။အဓိကကတော့ စားရဖို့ပါပဲ။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတွေဖြစ်နေကြပေမဲ

တစ်ဖွဲ့လုံးက အင်မတန်ကလေးဆန်ကြလေသည်။

စာကြိုးစားကြသောအဖွဲ့ဖြစ်သလို

အစားအသောက်ကိစ္စနှင့်လည်ပတ်ဖို့ရန်လည်း

မလစ်ဟင်းတတ်ကြသော ကလေးသာသာစိတ်လေးများသာ ရှိကြသည်ဟု

ဆိုရလောက်အောင် ဖြူစင်ကြသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူငယ်ချင်းများအချင်းချင်း

စိတ်၀မ်းကွဲသော ကိစ္စမျိုးသူတို့ကြားတွင်

မရှိခဲ့ဖူးပေ။

"အေးအေးဆေးဆေးလုပ်ကြပါ...

တီချူးစောင့်ပေးပါ့မယ်...အစကတော့

ဒီနားကဆိုင်မှာ ကျွေးမလို့ပဲ...အခုတော့

မနက်ဖြန်လပြည့်နေ့လေ..

တီချူးတို့အလုပ်ပိတ်ကြ‌လို့ ဒီညအလုပ်သမားတွေ

အားလုံးစုပြီး မူကထလုပ်စားကြမှာ..."

"ဟား...မိုက်တယ်ကွာ...အဲ့လိုအဖွဲ့လိုက်ကြီးက

ပျော်စရာကောင်းတာ...ခဏလေးပဲစောင့်ပေးနော်..."

အခုတော့ အကုန်လုံးရေချိုးခန်းထဲသို့

ပြိုင်တူ၀င်ကာ ဆူညံ‌ပွက်လောရိုက်နေကြတော့သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဂျင်းဘောင်းဘီအပွကိုတီရှပ်

အဖြူရောင် မထူမပါးတစ်ထည်နှင့်တွဲ၀တ်လိုက်ပြီး

အပေါ်မှ ကုဒ်အိင်္ကျီထပ်၀တ်လိုက်သည်။

အပြင်မှာအေးရင် မခံနိုင်မှာစိုး၍ လက်အိတ်တွေလည်းစွပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းစွပ်စွပ်ဖို့လုပ်လိုက်တော့

သည်။

"ဟင်...ငါ့ခေါင်းစွပ်ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

"ဘာဖြစ်လို့လည်း...ပုံရိပ်ရဲ့...ခေါင်းစွပ်ပျောက်နေလို့လား..."

"အေးဟ.."

"ဟဲ့..နင်နေ့လည်က တီချူးတို့အဆောင်ကိုလိုက်

သွားတယ်လေ...နင်ပြန်လာတော့

ခေါင်းစွပ်ပါမလာဘူးနော်...ငါသတိထားမိတယ်..."

သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့

ဆရာ့အခန်းကနေပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ

ခေါင်းစွပ်ကျန်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။

ထိုကိစ္စကို တွေးလိုက်မိတော့ရင်ထဲမှာလေးလံလာသည်။

ထို့ကြောင့် အတွေးတွေကိုဖျောက်ပစ်ဖို့ရန်

ခေါင်းကိုခါရမ်းလိုက်ပြီး သိုးမွေးခေါင်းစွပ်အသစ်ကိုပဲ ထုတ်ဆောင်းလိုက်သည်။

ရာသီဥတုကအေးတော့ ချွေးမထွက်မှာသိ၍ မျက်နှာကိုဘာမှမလိမ်းတော့ပေ။

အိမိုးသော်ကတော့ အသားညိုသူမို့

မိတ်ကပ်ပါးပါးလေး လိမ်းပြီးနှုတ်ခမ်းနီတောင်

ဆိုးလိုက်သေးသည်။

ပုံရိပ်သည် နဂိုကမှအသားဖြူသူဖြစ်ပြီး

အသားမွှတ်သည့်အထဲတွင်ပါ၍ မျက်နှာလေးဟာ

ကြည်ရှင်းကာ ပါးလေးတွေ၊

နှာခေါင်းလေးတွေကအစ ရဲနေလေသည်။

မျက်ခုံး၊မျက်လုံးလှသူဖြစ်၍ အထူးတလည်

ခြယ်သနေစရာ မလိုသူဖြစ်လေသည်။

ခေါင်းစွပ်စွပ်ထား၍ ဆံပင်တွေကိုဖြန့်ချထားမိရာ

အုံထူသော ဆံပင်ဆင်းဆင်းလေးများသည်

ကျောပြင်မှာ ဖြာကျနေသည်မှာ

မေချူးသွယ်တောင် ကြည့်ရင်းနှင့်

ကလေးမ၏အလှကို မချီးကျူးပဲမနေနိုင်ပေ။

"ကဲ...အားလုံးပြီးသွားပြီဆိုတော့ သွားကြရအောင်.."

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ ဟော်တယ်ထဲမှထွက်လာကြတော့

မှောင်ရီသန်းစတောင်ပြု၍နေလေပြီ။

‌လုံး၀န်းဝိုင်းစက်သော အသွင်ဆောင်ချင်နေပြီ

ဖြစ်သည့် တိမ်ထုများကြားမှလမင်းကြီးကို

လှမ်းကြည့်ပြီး တစ်ဖွဲ့လုံးသဘောကျမဆုံးဖြစ်နေကြသည်။

ညှို့မှိုင်းမှိုင်းတောင်တန်းများကို လှမ်းမြင်နေရ၍

ကြည်နူးကြရသလို မြူတွေဆိုင်းပြီးတောင်ပေါ်ဒေသအလျှောက်

လေတဟူးဟူးတိုက်ကာ ချမ်းလွန်း၍လည်း

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်ပူးကပ်မိကာ

ရယ်နေကြရလေသည်။

"ဟာ...လူတွေအများကြီးပဲနော်...."

ပုံရိပ်တို့တစ်ဖွဲ့လုံးအံ့ဩကြရသည်က

ယောက်ျားလေးအဆောင်နှင့်မိန်းကလေးအဆောင်နှစ်ခုအကြားရှိ မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင်

သူ့အစုနှင့်သူ ပျော်ပျော်ပါးပါးရှိနေကြသော

လူအများကိုတွေ့လိုက်ကြရ၍ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့တစ်ခုဆီတွင် အလယ်၌မူကထလုပ်စားဖို့အသားနှင့်အရွက်ဗန်းတစ်ခုဆီရှိသလို

ဟင်းရည်အိုးကိုလည်း ဂတ်မီးဖိုသေးသေးလေးတစ်ခုစီနှင့် တည်ထားကြကာ

ပျော်ပျော်ပါးပါးစားသောက်နေကြလေသည်။

မသိလျှင် ပွဲဈေးကဒီမှာလာကျင်းပနေသလိုပါပဲ။

"တီချူး...လူတွေအများကြီးပဲနော်..."

"ဟုတ်တယ်..ဒီမှာကနယ်ပေါင်းစုံက

လူတွေလာစုနေတာလေ...မနက်ဖြန်တန်ဆောင်မုန်း

လပြည့်နေ့ဆိုတော့...ဒီ‌နေ့အလုပ်စောစောလွှတ်ပေးတာနဲ့...ယောက်ျားလေးအဆောင်နဲ့မိန်းကလေးအဆောင်ပေါင်းပြီး မူကထလုပ်စားကြတာလေ..

မနက်ဖြန်မီးပုံးပျံပွဲကို သွားကြမှာရှင်လေးတို့

အဖွဲ့လည်း လိုက်ခဲ့ပေါ့..."

"ဟား...လိုက်မှာပေါ့...မီးပုံးပျံပွဲတော်ကိုရော

အဖွဲ့လိုက်ကြီးသွားကြမှာလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

"ဟေး‌...ပျော်စရာကြီး...."

"လာ...ဟိုဘက်မှာတီချူးရဲ့သူငယ်ချင်းတွေဝိုင်းပြီး

ထိုင်နေကြတယ်...အဲ့ဘက်မှာသွားထိုင်ရအောင်..."

အကုန်လုံးကပျော်ပါးစွာနှင့် မူကထစားဖို့

ဝိုင်းဖွဲ့ကာထိုင်လိုက်ကြပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ယောက်ျားလေးတွေစုနေသော နေရာတိုင်းမှာ

ဆရာ့ကို ရှာနေမိသည်။

ဆရာအဖျားသက်သာသွားပြီလားဆိုတာကိုလည်း

သိချင်မိတယ်။

ဆရာ့ကို မတွေ့ပုံထောက်ရင်တော့

နေပြန်မကောင်းသေးလို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

"စားလို့ကောင်းတယ်ဟ...၀က်သားကိုအပြားလိုက်လေးဖြစ်အောင်လုပ်ထားတာ တကယ့်ကျွမ်းကျင်အဆင့်ပဲ...ပုံရိပ်...ရော့..နင်ကပုစွန်နဲ့မှိုကြိုက်တယ်မဟုတ်လား..ဒီမှာ၀က်သားလုံးလည်းစား..."

ဘိုဘိုကပုံရိပ်၏ ပန်းကန်ထဲသို့သူပြုတ်ပြီးသား

တွေကိုလာထည့်ပေးလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ဆရာ့ကိုရှာနေတာကိုရပ်လိုက်ပြီး

သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ကာ စားစရာရှိတာကို

စားလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်...နေကြီးကိုမခေါ်ဘူးလား...

သူဖျားနေတုန်းပဲလား..."

"ဘာမှမဖျားတော့ဘူး...အဖျားကကျသွားပြီ...

သူ့ကောင်မလေးချက်ခဲ့တဲ့ ကြက်ဆန်ပြုတ်ကို

သောက်ပြီး ကြောင်သွားလို့ဆင်းမလာတာ..."

"ဘာ...သူ့ကောင်မလေးဟုတ်လား...

ဘယ်တုန်းကလာခဲ့တာလဲ..."

"ဒီလိုကွ...ငါအလုပ်ကနေပြန်လာတော့

သူ့စာအုပ်စင်ပေါ်မှာ မိန်းကလေးခေါင်းစွပ်လေးတစ်ခုတွေ့တယ်..."

"ဟာ...ကိုဗျောကြီးရာ..ခင်ဗျားဟာကလည်း

ခေါင်းစွပ်တွေ့တာများ သူ့ဟာလည်းဖြစ်နိုင်တာပဲ"

"ဟာ..မင်းကလည်း..ကိုယ်တိုင်မတွေ့ပဲ

လျှောက်ပြောနေတယ်...ခေါင်းစွပ်က

၀က်ဝံရုပ်ကြီးမှပြူးလို့...ပန်းရောင်ကြီးဟ..

အဲ့ဒါကိုသူ့က စောင်းရအောင်အခြောက်ကြီးမှ

မဟုတ်တာ...ဒယ်အိုးကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့လည်း

ကြက်သားဆန်ပြုတ်က မွှေးနေတာပဲ...

ငါတောင်မြည်းကြည့်လိုက်သေးတယ်

သေချာတာကတော့ နေမကောင်းတဲ့လူက

ဒီလောက်အရသာရှိအောင် ချက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး

ဒီကောင့်လက်စကို ငါသိတယ်...

အဲ့ဒါနဲ့ငါလည်း မသင်္ကာလို့အောက်ထပ်ကိုဆင်းပြီး

အစောင့်ဦးလေးကိုမေးလိုက်တော့...

နေ့ခင်းကမိန်းကလေးတစ်ယောက်

လာသွားတယ်တဲ့

နေမျိုးရဲ့ ညီမ၀မ်းကွဲလို့ပြောတယ်တဲ့..."

"ဟ...ဒီကောင်က..တစ်ကောင်ကြွက်မဟုတ်ဘူးလား.."

"အဲ့ဒါပြောတာလေ....ဒီကောင်စွံတော့မယ်ဟ..."

"ဟား...ဟား..ဒီလိုတော့ဘယ်ရမလဲ...

ကျွန်တော်မရရအောင် သွားခေါ်လာခဲ့မယ်..."

"အေးရအောင်သာ ဆွဲချလာခဲ့ကွာ..ဒီကောင့်ကို

ပုလိပ်‌စစ်နည်းနဲ့စစ်ရမယ်..."

ပုံရိပ်၏နောက်ကျောဘက်အခြမ်းမှ အုပ်စုဖွဲ့၍

ပြောနေကြသည်ကို ကြားလိုက်မိပြီး

လူကတစ်ကိုယ်လုံး ထူပူလာသည်။

မျက်နှာတွေပါပူလာပြီး မိတ်ကပ်မလိန်းထား၍

ပါးပြင်လေးနီရဲလာသည်က ပိုသိသာနေလေသည်။

ဘေးမှာကပ်လျှက်ထိုင်နေသော အိမိုးသော်ကို

ကြည့်လိုက်တော့ သွားကြီးဖြီးပြီးပုံရိပ်ကို

ပြုံးပြလာသည်။

"မထင်ရဘူးနော်ကောင်မ...ခေါင်းစွပ်က

ပျောက်သွားတာမဟုတ်ဘူးပဲ...."

အခြားသူတွေတော့ ကြားသလားမသိပေမဲ့

အိမိုးသော်ကတော့ ပုံရိပ်နှင့်ကပ်လျှက်ထိုင်နေသူ

ဖြစ်၍ ပုံရိပ်ကိုလှောင်နေတော့သည်။

သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်ပြီး

ဆလက်ရွက်ထဲသို့ ၀က်သားပြားကိုထည့်ကာ

ပါးစပ်ထဲသို့ အပြည့်ထည့်ပြီး ဝါးနေလိုက်သည်။

"ဟဲ့...ဟိုမှာ..တို့တွေနဲ့မနက်ပိုင်းကတွေ့တဲ့

အစ်ကိုကြီးမဟုတ်လား..."

မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာထိုင်နေသောဘိုဘိုက

၀မ်းသာအားရ လက်ညှိုးတွေထိုးပြနေ၍

လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့...

"အဟွတ်...အဟွတ်..."

"ဟဲ့...ပုံရိပ်ရယ်ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဟယ်..."

"အေးလေ...ငါတို့စားတဲ့ပန်းကန်ထဲကိုတောင်

၀င်တော့မယ်...."

"ဟဲ့ရရဲ့လား...ရော့ရေသောက်လိုက်အုံး..."

ပုံရိပ်သည် ဆရာနှင့်အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်မိတိုင်း

ဘာကြောင့်များရင်တုန်နေရသလဲမသိပါဘူး။

ပုံရိပ်တို့၏အနောက်ဝိုင်းတွင် ဆရာနေမျိုးလာထိုင်နေသည်ကို သိလိုက်တာကြောင့်

ကြောထဲမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်သွားသလို

ခံစားလိုက်ရသည်။

အစားအစာတွေအားလုံးဟာ ပုံရိပ်၏

လျှာဖျားပေါ်တွင် ဘာအရသာမှမရှိတော့သလိုဖြစ်နေသည်။

လမင်းကြီးသည်ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင်သာ ထွန်းလင်းနေသလားဟု

ထင်နေမိသည်။ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်

မီးလုံ၍ဂစ်တာတစ်လက်နှင့်

သီချင်းညည်းနေကြသော အဖွဲ့၏

သီဆိုသံတွေကိုလည်း မကြားနိုင်တော့ပြီ။

"နေကြီး..ညနေတုန်းကမင်းဆီကို

ကောင်မလေးတစ်ယောက်လာတယ်ဆို..."

နောက်ကျောဘက်ဆီမှ ဆရာ့ကိုမေးလိုက်သည့် မေးခွန်းကိုပုံရိပ်နားစွင့်နေမိသည်။

ဒါပေမဲ့ စကားနည်းသောဆရာကတော့

ဘာစကားမှပြန်မဖြေပဲ ခဏတာလောက်

ငြိမ်နေပြီးမှ သူ၏တိုးလျှလျှအသံကို

အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

"အဲ့တော့...*

"အောင်မာ..ဟေ့ကောင်ဟန်လုပ်မနေနဲ့

ငါတို့ကအမှန်အကန်သိချင်လို့..မင်းဟန်လုပ်နေတာမဟုတ်လား...ပြောစမ်းပါ..

ငါ့ကောင်ကြီးက အချစ်ရေးမှာသွေးအေးတတ်လို့ တို့ကသိပ်သိချင်နေပြီ..."

"အေးကွာ...ကောင်မလေးက

ဘယ်လိုပုံလေးလဲ..မြန်မြန်ပြောစမ်းပါကွာ

သိချင်လွန်းလို့အသဲတွေ...ကျလိကျလိဖြစ်နေပြီ..."

ပုံရိပ်သည် ဆရာဘယ်လိုပြန်ဖြေမလဲဆိုတာကို

သိချင်လွန်းလို့ခေါင်းကိုတောင်အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

အေးတိအေးစက်နိုင်လွန်းသော ဆရာသည်

တကယ်ကိုနေနိုင်လွန်းစွာ တစ်ခွန်းတောင်

ပြန်မပြောခဲ့ပေ။စိတ်မရှည်တော့လို့

တွေ့ကရာခွက်ကိုမော့ချလိုက်မိသည်။

"ခွီး...ဖီ...အား...ဒါဘာကြီးတုန်း...."

အချိုရည်ထင်လို့သောက်လိုက်ပြီးမှ

ပါးစပ်ထဲမှာ အရသာကြီးကတစ်မျိုးကြီးဖြစ်နေ၍ ရှေ့ကလူတွေကိုလည်းအားမနာနိုင်စွာ

ထွေးထုတ်ပစ်လိုက်မိသည်။

ဒါတောင် တစ်ငုံလောက်မျိုချလိုက်မိသေးသည်။သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ ဘီယာဘူးကြီး..

"ဟဲ့...ဒါဘာကြီးတုန်း..."

"ဟား..ဟား...ဟဲ့..ပုံရိပ်မအဲ့ဒါ

မိသော်သွားယူထားတာဟဲ့..."

"ဟဲ့နင်တို့ကဘယ်တုန်းက သွားယူလိုက်တာလဲ..."

"ဟိုမှာလေ...ဘီယာတွေကပ်လိုက်ကြီးချထားတာ

မတွေ့ဘူးလား..ငါတို့လည်းမသောက်ဖူးလို့

တစ်ငုံနှစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်မလို့လေ...

နင်ကဘယ်ကိုအာရုံရောက်နေသလဲမှ မသိတာ...

ငါယူပြီးချထားတာတောင်မသိလိုက်ဘူးလား....

ငါတို့သောက်ဖို့ချထားတဲ့

ဥစ္စာကိုနင်ကအရင်ဦးသွားတယ်.."

"မသိဘူးလေဟာ...ငါကအချိုရေထင်လို့

သောက်လိုက်တာ...တစ်ငုံလေးသောက်တာတောင် ခေါင်းတွေအုံလာပြီ..."

အရက်နံ့တွေတောင်မခံနိုင်သည့် ပုံရိပ်ဟာ

ဘီယာကိုတစ်ငုံလောက်လေးသောက်လိုက်ရုံနှင့် ခေါင်းကမူးနောက်နောက်ဖြစ်လာသည်။

ငယ်ငယ်ကဖေကြီးစားတဲ့ ကွမ်းကို

ဖေကြီးမသိတုန်းခိုးစားမိပြီး မူးခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ။

ယခုလည်း အသက်သာကြီးသွားတယ်

ဆေးလိပ်၊အရက်နှင့်ကွမ်းဆိုသည်မှာ

ပုံရိပ်အတွက်တော့ ယောင်လို့တောင်မစမ်းသင့်သော အရာများဖြစ်နေသည်။

"ပုံရိပ်...."

ခပ်တိုးတိုးခေါ်သံတစ်ခုကြောင့် အနောက်သို့

လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ နူးညံ့သောမျက်၀န်းများနှင့် လမင်းကြီးကိုနောက်ခံထားလျှက် 

ပုံရိပ်ကိုငုံ့မိုးကြည့်နေသော ဆရာ့ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာသည် သူ၏လက်ညှိုးနှင့်လက်မကြားတွင် ညှပ်၍ကိုင်ထားသော

ဖန်ခွက်လေးကို ပုံရိပ်ဆီသို့ကမ်းပေးလာခဲ့သည်။

အခြားသူတွေဝိုင်းကြည့်နေတာကို

သတိမထားလိုက်မိပဲ

အယောင်ယောင်အမှားမှားနှင့် ပုံရိပ်လှမ်း၍

ယူလိုက်မိသည်။

စတိုင်ပဲန်ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့

လက်ထည့်လိုက်ပြီး အချိုရည်ကိုသောက်ဖို့ရန်

မေးငေါ့ပြနေသောဆရာ့ပုံစံသည်

နူးညံ့တာလား အမိန့်ဆန်နေတာလား မပြောတတ်ပေမဲ့ ဆောင်းညမှာအေးခဲနေသော

ပုံရိပ်၏နှလုံးသားလေးသည် သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် ထခုန်လာခဲ့သည်။

ဆရာ့ကိုမော့ကြည့်နေရင်းမှ မူးတာတွေပါပျောက်ကုန်ပြီး လက်တွေတုန်ယင်လာသည်။

"သောက်လိုက်လေ...သံပုရည်အစစ်မဟုတ်ပေမဲ့ ချဉ်ချဉ်လေးဆိုတော့..

ခေါင်းမူးပြေလောက်တယ်..."

"နေကြီးရေ...အား..တို့လည်းခေါင်းမူးလာပြီ.."

"ဟာ..ကိုဗျောကြီးခေါင်းမူးလိူ့လား..

လာလာ..ကျွန်တော့ရင်ခွင်ထဲကိုလာခဲ့...

ချိုချိုတိုက်မယ်..."

"ဟား...ဟား...မစကြပါနဲ့ကွာ...

ပွင့်ကာစအချစ်ပန်းကလေးတွေ

ပြန်ငုံသွားကြပါအုံးမယ်..."

ဆရာနှင့်အကြည့်တစ်ချက်ဆုံလိုက်မိပြီး

ဟိုဘက်ဝိုင်းကစနောက်သံတွေကြောင့်

ရှက်လာမိလေသည်။

ဆရာလည်းသူ့အဖွဲ့ကို မျက်စလှမ်းပစ်လိုက်ပြီး

သူ့နေရာမှာ သူသွားထိုင်နေသလို

ပုံရိပ်လည်းမျက်နှာကိုအောက်သို့ငုံထားလိုက်မိသည်။

သံပုရာရည်ကို သောက်ပြီးအရှေ့သို့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူငယ်ချင်းတွေ

အကုန်လုံးက မျက်လုံးကြီးတွေ

ဝိုင်းပြီးပြူးကြည့်လာကြသည်။

"ပုံရိပ်...ဘာတွေလဲ...ရိုးမှရိုးရဲ့လား..."

သူတို့မေးတာကို ပြန်မဖြေပဲသံပုရာရည်ကိုသာဆက်သောက်နေလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ဘယ်လိုဖြေရမှန်းလည်းမသိရိုးအမှန်ပါ။ပုံရိပ်တို့ရဲ့ ခင်မင်မှုကကြာနေလေပြီ။

ဆရာဟာပုံရိပ်အပေါ်မှာ အမြဲတမ်း

ကောင်းပေး၊ကြင်နာပေးတတ်သူပါ။

အခုလေးတင် ပုံရိပ်ကိုမူးမှာစိုးလို့

သံပုရာရည်လာပေးခဲ့သည်။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို မေးခွန်းထုတ်ချင်တာမှ

အများကြီးပါပဲ။

ဘာကြောင့် ဆေးရုံတတ်နေတုန်းက

၀င်ကူညီခဲ့ရတာလဲ။

ဘာကြောင့် ပုံရိပ်ပြောသမျှစကားတိုင်းကို

စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့နားထောင်ပေးပြီး

ပုံရိပ်ကို ကြိုးစားချင်စိတ်ဖြစ်လာအောင်

တွန်းအားပေးခဲ့ရတာလဲ။

ပုံရိပ်လိုအပ်နေတဲ့စာအုပ်တွေကို

သူ့လုပ်အားခထဲကနေ၀ယ်ပေးတတ်ပြီး

ပုံရိပ်၏ဘ၀မှာ ပထမဆုံးသောဆိုတဲ့အရာတွေကို ပြုလုပ်ပေးခဲ့တယ်။

ဆရာ့အပေါ်မှာ ခိုင်မြဲတဲ့ခံစားချက်တွေနဲ့

ချည်နှောင်မိအောင် ဆရာကိုယ်တိုင်ပဲ

ဖန်တီးပြီး အခုတော့ဘာကြောင့်

မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတာလဲ။

"မချူးရေ...ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့နဲ့ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ပေါင်းကြမလား..."

"ဘာရှင့်..."

"အာ..မဟုတ်ဘူး...ကျွန်တော်ပြောတာက

အဖွဲ့ပေါင်းပြီးထိုင်ကြမလားလို့ပါ..."

"အဲ့လိုလား...ရတယ်လေ..လာထိုင်ကြပါ..."

ဆရာတို့ဝိုင်းဘက်အခြမ်းမှာ 

လူနှစ်ယောက်က ဝိုင်းပေါင်းဖို့

လာပြောကြတော့ တီချူးကလက်ခံလိုက်လေသည်။အနောက်ကိုလှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့

ထိုဝိုင်းမှ လူတွေအကုန်ထလာပြီး

ပုံရိပ်တို့ဘက်အခြမ်းသို့ အခင်းတွေနှင့်

စားစရာတွေ သယ်လာကြလေသည်။

ထိုအချိန်မှာ ဆရာသည်ပုံရိပ်နှင့်

မျက်နှာချင်းဆိုင်ဘက်တွင် ၀င်ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ကလေးတို့ကို မိတ်ဆက်ပေးရအုံးမယ်

ဦးနာမည်ကဗျောကြီးလို့ခေါ်တယ်..

သူကတော့ပိုင်ဖြိုး..သူကသက်တံ့..သူကတော့

နေမျိုးပေါ့..ဟိုဘက်မှထိုင်နေတာက

အညာသားလေး...ဇေရတုလေ..ဒါနဲ့...

ဟိုကောင်မလေးနာမည်ဘယ်လိုခေါ်လဲဟင်..."

"ဟာ...ကိုဗျောကြီး...ခင်ဗျားဟာကအဆင့်တွေကျော်ကုန်ပြီ...ရှေ့ကလူကိုအရင်မေးလေ..." 

လူတွေအများကြီးဝိုင်း၍ ထိုင်နေသည့်ကြားမှ

 ပုံရိပ်ကိုလက်ညှိုးထိုး၍မေးလိုက်သောကြောင့်

ဖြေဖို့ပါးစပ်ပြင်လိုက်သော

ဘိုဘိုတောင် ကြောင်သွားလေသည်။

"ငါကသူ့ကိုပဲ သိချင်တာလေ..."

"ကျွန်မပဲဖြေလိုက်ပါ့မယ်..သူ့နာမည်က

ပုံရိပ်လို့ခေါ်ပါတယ်..သူလေးကပိုးအိခန့်၊

သူကကျွန်မရဲ့တူဘိုဘို‌ပါ..သူကတော့အိမိုးသော်လို့ခေါ်ပါတယ်...."

"ကဲ...ဘာသိချင်သေးလဲ..."

ဘာသိချင်သေးသလဲဟု တီချူးကမေးလိုက်တော့ ဦးဗျောကြီးက ပုံရိပ်ကိုရယ်ကျဲကျဲနှင့်ကြည့်လာလေသည်။

သူ့ကိုကြည့်ရတာလည်း တော်တော်လေးကို

စကားများလောက်မည်။

"ဟို...ပုံရိပ်ကရည်းစားတွေဘာတွေရှိနေပြီလား..."

"ရှင်.."

"ကိုဗျောကြီးရေ..ကလေးကိုနော်..."

တီချူးကလှမ်းစသလို အားလုံးကလည်း

ရယ်နေကြလေသည်။

ဆရာ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့်နေသည်ဆိုပေမဲ့

သူ့လည်းရယ်လိုက်သည်။

ဘာတွေများရယ်စရာပါနေလို့လဲ။

"ကိုဗျောကြီးရေ..ခင်ဗျားမှာမိန်းမနဲ့နော်..."

"လျှာမရှည်ပါနဲ့..ငါကငါ့အတွက်မေးနေတာမဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆို...ဘယ်သူ့အတွက်လဲ.."

"နေမျိုးအတွက်လေ..."

"ဟာ..ကိုဗျောကြီး..ခင်ဗျား...

ခပ်ဆောင့်ဆောင့်အော်လိုက်သော

အသံနှင့်အတူ ဆရာ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး

ရဲထွက်သွားတာကိုပုံရိပ်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာရှက်သွားတာများလား။

ဒါမှမဟုတ် စိတ်ဆိုးသွားတာများလား။

သေချာတာကတော့ ထိုစကားကို

ဆရာနှစ်သက်ပုံမပေါ်ဘူး။

"သူတို့ကိုဂရုစိုက်မနေနဲ့

ဦးမေးတာကိုပဲဖြေသိလား..."

"ဦးလေးမေးတာကို သူကဖြေမှာမဟုတ်ဘူး..

သူကအဲ့လိုကိစ္စမျိုးတွေဆို အသေရှက်တာ

...ကျွန်တော်ပဲဖြေလိုက်မယ်...

သူမှာလက်ရှိရည်းစားမရှိဘူး..

လိုက်နေတဲ့ကောင်လေးတွေကတော့ ဒုနဲ့ဒေးပဲ..

သူတို့မေဂျာကကွင်းတောင်သူ့လောက်မလှဘူးဆိုရင်သိလိုက်တော့...

စာလည်းအရမ်းတော်လို့ပထမနှစ်မှာတင်

ဒဂုန်မှာပြိုင်တဲ့အဖွဲ့နဲ့အတူဆုရထားသေးတယ်...

ကဲ..ဘာသိချင်သေးလဲ..."

ဘိုဘိုစုတ်ကတော့ ရှည်ပြန်ပြီ။

သူ့လည်းဘယ်သူမှမမေးပဲ လျှာမရှည်ပဲကို

မနေနိုင်တာ။ဟော်တယ်ကိုရောက်မှ ကောင်းကောင်းတီးပြစ်အုံးမယ်။

ဦးဗျောကြီးဆိုသူကလည်း ဆရာနေမျိုးနဲ့

အမျိုးတော်သလားမသိပါဘူး။

ရေခဲတုံးကို တော်တော်အရည်ပျော်စေချင်ပုံရတယ်။

သူ့ရေခဲတုံးကဖြင့်

ခဲလိုက်တာမှမာတောင့်နေတာကို။

"ကဲ...ဒီလောက်မေးမြန်းချင်နေမှတော့

တို့တွေ အမှန်ပြောမလား၊ခိုင်းတာလုပ်မလားဆိုတဲ့

ဂိမ်းကိုဆော့ကြရအောင်...ဘယ်လိုလဲ..."

"ဟာ...အဲ့ဒါကောင်းတယ်...ဆော့မယ်..."

အားလုံးကဝိုင်းထောက်ခံကြတော့

အရက်ပုလင်းအခွံကို အလယ်ခေါင်မှာချပြီး

လှိမ့်တိုင်းဆော့ကြလေသည်။

အရက်ပုလင်း၏ခေါင်းသည် ဦးဗျောကြီးဘက်သို့လှည့်သွားသောအခါ အားလုံးဝိုင်းရယ်ကြလေသည်။

အခြားဝိုင်းမှလူတွေလည်း ပုံရိပ်တို့ဝိုင်းဘေးနားမှာ လာ၍ရပ်ကြည့်ကြည့်ကြတော့

တဟားဟားတဟီးဟီးနှင့် အသံတွေစုံနေတော့သည်။

"ကိုဗျောကြီး...ခင်ဗျားငယ်ငယ်တုန်းက

အတန်းထဲမှာ ချီးဘယ်နှစ်ခါထွက်ဖူးလဲ..."

"ဟာ..ဟေ့ကောင်တွေ

မင်းတို့ဒါကတော့ တမင်ညစ်တာပဲ...

လူလည်ခေါင်မှာပြောလို့ကောင်းတဲ့

ကိစ္စမဟုတ်ဘူးကွ...ပြီးရင်

မင်းတို့ကောင်တွေက ဖွလို့ပြီးမှာမဟုတ်တော့ဘူး...."

"မရဘူးဗျာ...မဖြေရင်တော့ခိုင်းတာလုပ်တဲ့အနေနဲ့ နှစ်ထပ်တိုက်ပေါ်ကနေခုန်ချပြ..."

"ဟာ...တော်တော်ညစ်တဲ့ကောင်တွေပဲ...

ဖြေမယ်ကွာ...မှတ်မှတ်ရရဆိုရင်မူလတန်းမှာ

တစ်ခါ အလယ်တန်းမှာတစ်ခါ..."

"ဟာ...ခင်ဗျားဟာက..တော်တော်ကြီးနေပြီပဲ"

"မင်းကဘာသိလို့လည်း ဆရာမက

ကြိမ်လုံးကြီးကိုင်ပြီး စာမေးဖို့လုပ်နေတာလေ...

အဲ့အချိန်ကြမှ အိမ်သာတက်ချင်တယ်လို့

ပြောလိုက်ရင် စာမရလို့ဆင်ခြေပေးတယ်

ထင်သွားမှာပေါ့...ငါလည်းကြောက်ကြောက်နဲ့

 ဖင်လှိမ်ထားရင်းက ထွက်သွားတော့တာပဲ.."

"ဒါဆို...ခင်ဗျားဟာကကြောက်ချီးပါတာပေါ့"

"မင်းဘိုးအေ..ကြောက်ချီးပါရမှာလား..."

"ဟား...ဟား..."

ဦးဗျောကြီးကို ဝိုင်းရယ်လိုက်ကြပြီးနောက်

ပုလင်းကိုလှည့်လိုက်တော့ ဘိုဘို့ဘက်သို့

ရောက်သွားလေသည်။

"အမှန်ဖြေမှာလား..ခိုင်းတာလုပ်မလား..."

"အမှန်ပဲဖြေမယ်.."

"ဟုတ်ပြီ..ညီလေးကအနာဂတ်မှာဘယ်လိုလူမျိုးဖြစ်ချင်လဲ..."

ဘိုဘိုသည် မျက်နှာကိုတည်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတွေကိုမိုးပေါ်သို့ကြည့်လိုက်ကာ

မေးစေ့ကို လက်နှင့်ပွတ်သတ်ရင်း

စဉ်းစားခန်းဖွင့်လေတော့သည်။

အကုန်လုံးကလည်း သူဘာဖြေမလဲဆိုတာကို

စိတ်၀င်စားနေကြလေသည်။

"ကျွန်တော်က...အနာဂတ်မှာအရမ်းထူးချွန်ပြီး...အရမ်းတော်တဲ့မိတ်ကပ်ဖန်တီးရှင်ဖြစ်ချင်တယ်..."

"ဟမ်!!!!"

"ဟုတ်တယ်...အဲ့အချိန်ကြရင်အစ်ကိုကြီးတို့လည်း ကျွန်တော့်ဆီကိုလာခဲ့ကြနော်

မှုန်နေအောင်ပြင်ပေးမယ်...အခမဲ့နော်"

"ခွီး!!!!ဟား...ဟား..."

အကုန်လုံးကဘိုဘို့အဖြေကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားချိန်မှာ ပုံရိပ်တို့အုပ်စုကတော့

ရယ်လိုက်ရတာအအေးသောက်

နေရင်းနှင့်သီးတောင်သီးသည်။

ဘိုဘိုဆိုတာက အပြင်ပန်းကကြည့်ရင်သာ

ယောက်ျားလေးလို ၀တ်တတ်စားတတ်လို့

သူ့ကို ယောက်ျားစစ်စစ်ကြီးဟု ထင်ကြတာများသည်။

အခုတော့ ဟာသလုပ်တတ်သော ဦးဗျောကြီးတောင် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပဲ

ရယ်မလို ငိုမလိုဖြစ်သွားလေသည်။

တကယ်တော့ပုံရိပ်တို့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ

ပေါတောတောနေတတ်ကြပေမဲ့

အိပ်မက်ကိုယ်စီရှိကြသည်။

ဘိုဘိုက တကယ်ကိုမိတ်ကပ်ပြင်ရတာ

ဝါသနာပါပြီး ပုံရိပ်တို့ကိုတောင်

တခါတလေပြင်ပေးတတ်သည်။

ဖေ့ဘွတ်မှာဘိုဘိုဆိုပြီး မိတ်ကပ်tutorial

လုပ်ပြလေ့ရှိသောသူ့ရဲ့ ဘလော့များသည်

ကြည့်ရှုသူသိန်းနဲ့ချီနေလေပြီ။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ ဘိုဘိုကပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ထဲတွင် ဆိုရှယ်မီဒီယာ၌

အကျော်ကြားဆုံးသူဖြစ်ပြီး သူ့မှာအားပေးတဲ့

ပရိသတ်တွေတောင် ရှိပါသေးတယ်။

အနာဂတ်မှာ သူဟာသေချာပေါက်ထူးချွန်တဲ့

မိတ်ကပ်ဖန်တီးသူ ဖြစ်လာမယ်လိုပုံရိပ်ကတော့ ယုံကြည်တယ်။

"ဟာ..ပုံရိပ်အလှည့်ပဲဟေ့...အမှန်ပြောမှာလား

ခိုင်းတာလုပ်မှာလား.."

တစ်ခြားအကြောင်းအရာကိုတွေးနေမိ၍

ပုလင်းခေါင်းက ကိုယ့်ဘက်လှည့်နေမှန်း

မသိလိုက်ပေ။

ခိုင်းတာလုပ်ရင် တော်ကြာဦးဗျောကြီးလို

တိုက်ပေါ်ကနေ ခုန်ချခိုင်းနေမှဒုက္ခ...။

"အမှန်‌ပဲပြောမယ်..."

"ဟုတ်ပြီ...ဒါဆိုနေမျိုးကိုဘယ်လိုမြင်လဲ..."

"ဟင်...."

မထင်မှတ်ထားသော မေးခွန်းကြောင့်

အခက်တွေ့သွားပြီး ဆရာ့ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။

ဆရာသည်လည်း ပုံရိပ်၏အဖြေကို

စောင့်စားနေပုံပေါ်လေသည်။

ဒီအချိန်က တစ်ခုခုကိုထုတ်ပြောလိုက်သင့်တဲ့အချိန်လား။

မဟုတ်သေးဘူး။

လူတွေအများကြီး ဝိုင်းကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ

ပြောလိုက်ရင် မိန်းကလေးဘက်ကပဲ

အရှက်ကွဲရမှာ...

"ဆရာက...အရမ်းစိတ်ထားကောင်းတယ်

ဆရာ့စကားတစ်ခွန်းဆီတိုင်းက

သမီးကိုစိတ်ခွန်အားဖြစ်စေတယ်...

အရင်ကဆရာ့ကို မုန်းခဲ့ဖူးတယ်

ဒါပေမဲ့ သမီးကိုဆရာကိုယ်တိုင်ကပဲ

လမ်းကြောင်းအမှန်ပေါ်ပြန်ရောက်အောင်

လုပ်ပေးခဲ့တယ်...

ဆရာက အရမ်းကြင်နာတတ်တယ်...

သူ့ဘေးနားမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကိုသူက

ပျော်ရွှင်စေချင်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ...

ဆရာက နေရောင်ခြည်အလင်းတန်းလို

လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်းရဲ့အချစ်ကို

ခံရသင့်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ...

ဆရာက အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ

ရှာပေးတတ်ပေမဲ့ အခွင့်အရေးယူတတ်တဲ့

လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး...."

"ဟ..နေပါအုံး...ဒါဆိုရင်နေမျိုးနဲ့ပုံရိပ်က..."

"သမီးကိုးတန်းတုန်းက ဆရာကသမီးကို

စာသင်ပေးခဲ့တာပါ...."

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို ငေးကြည့်လိုက်မိတော့

ဆရာသည် သူ့လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကလေးကိုသာ

မျက်မှောင်ကြုံ့၍ ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

ပုံရိပ်၏စကားထဲမှာ ဆရာ..မကြိုက်တာများ

ပါသလားဟု ပြန်စဉ်းစားနေရသည်။

"ပုံရိပ်...နင်လျှိုတယ်နော်..ငါတို့ကိုလုံး၀မပြောဘူး.."

"နင်တို့ကမှမမေးတဲ့ဥစ္စာ.."

"အေးပါ...ဟော်တယ်ရောက်မှတွေ့မယ်..."

သူငယ်ချင်းတွေကလည်း မေးဖို့

မေးခွန်းပေါင်းများစွာကြိုစုနေသလို

ဟန်ပြင်နေကြပြီး ဦးဗျောကြီးတို့ကလည်း

"၀က်ဝံရုပ်ခေါင်းစွပ်လေး၏ ပိုင်ရှင်ကိုသိပြီဟု.."

မကြားတကြားစနောက်ကြလေသည်။

"ဟေး...ဒီတစ်ခါတော့နေမျိုးအလှည့်ဟေ့...

‌အမှန်အတိုင်းဖြေမလား..ခိုင်းတာလုပ်မလား..."

"ဖြေမယ်..."

"ဟုတ်ပြီ...ဒါဆိုရင်မင်းချစ်ခဲ့ဖူးတဲ့အချစ်ဦးရှိလား"

"ရှိတယ်..."

တုန့်ဆိုင်းမနေပဲ ဖြေလိုက်သောဆရာ့ကြောင့်

ပုံရိပ်မျက်လွှာချလိုက်မိလေသည်။

ရင်ထဲမှာလည်း နာကျင်လာသလိုပါပဲ။

၀န်ခံစကားမဆိုပဲ အငြင်းခံလိုက်ရလေပြီ။

စိမ်းရက်တဲ့နွယ်‌ဆိုသော ကဗျာလေးကိုတောင်

သတိရမိပါတယ်။

အချစ်ဦးကို သူတကယ်မမေ့ပါလား။

အော်..ပုံရိပ်ကရောဘာကြောင့် ၀မ်းနည်းနေရတာလဲ။

ပုံရိပ်မှာလည်း အချစ်ဦးရှိပါတယ်။

အဲ့ဒါကဆရာပေါ့။

ဗျောကြီးတို့လည်း မရှိဘူးဟုဖြေမည်

ထင်ထားခဲ့ပေမဲ့ ချက်ချင်းပြန်ဖြေလာသော

နေမျိုးကြောင့် အံ့ဩသွားကြလေသည်။

သေချာတာကတော့ ဒီမှာရှိနေတဲ့လူတိုင်းက

နေမျိုး၏အချစ်ဦးအကြောင်းကို သိချင်နေကြတာ

သေချာသည်။

"မင်းရဲ့အချစ်ဦး‌နာမည်က ဘယ်သူလဲ...."

ထိုမေးခွန်းကိုမေးတဲ့အခါမှာ ဆရာ့မျက်နှာသည်

သိသိသာသာ မှိုင်ကျသွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်မျှ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

ဆရာပြောလိုက်သည်က..

"ခိုင်းတာလုပ်လို့ရမလား..."

"ရတာပေါ့ကွ..ဟား..ဟား..မင်းရဲ့အရှေ့က

ဘီယာဘူးကိုကုန်အောင်သောက်..."

"ဟ...ကိုဗျောကြီးကလည်း

သူမှမသောက်တတ်တာ"

"အေးလေအဲ့ဒါကြောင့်သောက်ခိုင်းတာပေါ့

မသောက်ချင်ရင်...ဟာ..."

ဦးဗျောကြီး၏စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဆရာသည်

ဘီယာဘူးကို ဖောက်လိုက်ပြီး

တစ်ခါတည်းမော့ချပစ်လိုက်သည်။

ဘီယာအရည်တွေသည် ဆရာ့မေးစေ့နားမှတစ်ဆင့် ဆရာ့လည်ပင်းတစ်လျှောက်စီးကျလာတာတွေလည်းရှိသည်။

အပြင်းအထန်ရွေ့လျှားနေသော လည်စလုတ်ကိုကြည့်ရုံဖြင့် အချစ်ဦးနှင့်ပတ်သတ်ပြီး

ခံစားချက်ပြင်းထန်ခဲ့မှန်းသိသာလေသည်။

နားမည်လေးပဲဥစ္စာ ဘာကြောင့်မပြောနိုင်ရတာလဲ?

"ကဲ...ရပြီလား...."

ဘီယာတစ်ဗူးကုန်ပြီးနောက် နေမျိုး၏မျက်လုံးတွေ

ပြာဝေသွားလေသည်။

တစ်ခါမှမသောက်ဖူး၍ခံနိုင်ရည်အားက

တအားနည်းသည်။

နေမကောင်းဖြစ်ထားသည့် အရှိန်ကြောင့်လည်း

အခြေအနေကပိုဆိုးချင်နေသည်။

သို့ပေမဲ့ အရာအားလုံးကိုသူတောင့်ခံကာ

တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ သူထိုင်နေလိုက်သည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

တစ်စထက်တစ်စညဉ့်နက်လာပြီဖြစ်၍

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့လည်း ပြန်ဖို့လုပ်ရလေသည်။

အကုန်လုံးလည်း ကိုယ့်ပစ္စည်းကို

ကိုယ်သိမ်းလိုက်ကြပြီး အဆောင်တွေထဲသို့

အသီးသီး၀င်ကုန်ကြသည်။

အပြင်ဘက်မှာ ကျန်ရှိတာဆိုလို့ 

လမင်းကြီးရယ်သာ ဖြစ်လေသည်။

အဆောင်နှင့်ဟော်တယ်ကသိပ်မဝေးသောကြောင့်

လမ်းကိုလည်း မှတ်မိနေ၍တီချူးကို လိုက်မပို့ရန်

ပြောလိုက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာပဲအုပ်စုလိုက်ပြန်ဖြစ်ကြသည်။

"ဟဲ့...နေအုံး....ငါ့ခေါင်းစွပ်ကျန်ခဲ့တယ်...

ပြန်ယူလိုက်အုံးမယ်...ခဏစောင့်ကြနော်..."

"နင်ကလည်း...မေ့တတ်လိုက်တာ..

သွားမြန်မြန်ပြေး ဒီမှာချမ်းလာပြီဟ..."

"အေးပါ...ခဏပဲ..."

အဆောင်နှင့်နည်းနည်းလေးလှမ်းလာပြီးမှ

ပုံရိပ်သည် အဆောင်ဘက်သို့ပြန်ပြေးရလေသည်။

ပုံရိပ်တို့ထိုင်ခဲ့သော နေရာအနားသို့ရောက်တော့

ပုံရိပ်၏ ခြေလှမ်းတွေရပ်တန့်သွားမိသည်။

ထိုနေရာအနီးကခုံတစ်ခုအပေါ်တွင် ဆရာသည်မြေကြီးပေါ်သို့ခြေထောက်ချပြီး

ခေါင်းကိုငုံ့ချထားကာ ငြိမ်နေသည်။

ရာသီဥတုက တအားအေးနေတော့

ဆရာပြန်ဖျားမှာကို ပုံရိပ်စိတ်ပူလာသည်။

"ဆရာ...အထဲကို၀င်တော့လေ...

အပြင်မှာအေးတယ်."

ပုံရိပ်၏အသံသည် အရမ်းတိုးပေမဲ့

ဆရာကြားတယ်ထင်ပါရဲ့ ရီဝေဝေဖြစ်နေသော

မျက်၀န်းနီဆွေးဆွေးများသည်

အရည်ကြည်များရစ်ဝိုင်းလျှက်

 ပုံရိပ်ကိုစိုက်ကြည့်လာသည်။

"ဆရာ....ဘာဖြစ်နေတာလဲ...

မူးပြီးမထနိုင်ဖြစ်နေတာလား..."

ဆရာ့လက်မောင်းကိုတွဲထူပေးဖို့

ပုံရိပ်လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ သူသည်

ပုံရိပ်၏လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

သူ့ရင်အုံနှင့် သတိလက်လွတ်

ပြစ်တိုက်မိသွားပြီးနောက် ပုံရိပ်သည်

လူတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးသောရင်ခွင်ထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ကျောပြင်ထက်မှ သူ့ရဲ့လက်တွေ

ပိုမိုအားပြုလာတာနှင့်အမျှ ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်သည်

ပိုမိုသေးငယ်သွားသလို ကျုံ့၀င်သွားသည်။

သူ့အိင်္ကျီခါးစကိုဆွဲပြီး အနောက်သို့‌ရုန်းထွက်လိုက်တာကို သိသိကြီးနဲ့သူလွှတ်မပေးခဲ့ချေ။

ပုံရိပ်ဘာလုပ်သင့်လဲ။သူ့ကိုပြန်ဖက်တွယ်သင့်လား။

ဟင့်အင်း..။

အချစ်ဦးကိုမမေ့နိုင်တဲ့လူတစ်ယောက်ကို

ပုံရိပ်ဘာကြောင့် ပြန်ဖက်တွယ်ရမှာလဲ။

တစ်ယောက်တည်းအတွေးတွေထဲမှာ

ရုန်းကန်နေမိစဉ် သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးတစ်ဖက်သည်

ပုံရိပ်၏ လည်တိုင်မှတစ်ဆင့်

ဆံသားတွေပေါ်သို့ရောက်လာကာ

ထိန်းကိုင်ထားသလို ပုံဖမ်းနေသည်။

"ဆရာ...မူးနေရင်လည်း...ဟင်...."

ရုတ်တရက်ညာဘက်‌လည်ပင်းသားက

နွေးကနဲဖြစ်သွားသည်။ထိုအထိအတွေ့သည်

စက္ကန်းပိုင်းစာလောက်မဟုတ်ပဲ

ကုဍေပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သကဲ့သို့

ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ် ပါးပြင်နုနုပေါ်တွင် ယှက်ပြေးနေသော

လေငွေ့နွေးနွေးကြောင့် ရှိသမျှအားအင်တွေ

ကုန်ခမ်းသည်အထိ သူ့ကိုတွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။

ဒါပေမဲ့ ပုရွက်ဆိတ်ကဆင်ကောင်ကြီးကို

ကျီစားသလိုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"ကိုယ်အခွင့်အရေးယူတဲ့အခါ

အရိပ်လေးမုန်းသလား...."

ဆရာ့မျက်နှာနှင့် ပုံရိပ်၏မျက်နှာသည်

တစ်လက်မလောက်သာခြားတော့သည်။

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်တွေကိုမြင်တဲ့အခါ

ပါးပြင်ရဲရဲလေးကို စိတ်မကောင်းစွာ

ခပ်ဖွဖွအုပ်ကိုင်ပြီး

သူ့ရဲ့လက်သွယ်သွယ်လေးများဖြင့်

မျက်ရည်စလေးတွေကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

ပုံရိပ်၏နှဖူးကို သူ့နှဖူးနှင့်လာတိုက်သည့်အခါ

သူ့ရှူထုတ်လိုက်သော လေငွေ့သည်ပုံရိပ်၏

မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်တွေကိုခြောက်သွေ့ဖို့

လုံလောက်စေသည်။

ပုံရိပ်မခံနိုင်သော ဘီယာရနံ့တစ်ခုကို

ရနေပေမဲ့ ဘာကြောင့်များထိုရနံ့သည်

ပုံရိပ်ကို ယစ်မူးအောင်ဆွဲဆောင်နေသလဲဟု

မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

"နွယ့်ကိုချစ်သေးလားဟင်...."

တိတ်ဆိတ်သောအချိန်တစ်ခုတွင် မျက်နှာချင်း

နီးကပ်လွန်းသောအနေအထားတစ်ခုသည်

တိုးတိတ်သော အသံလေးကိုမသယ်ဆောင်နိုင်စရာ

အကြောင်းမရှိပေ။

"နွယ့်ကို သတိရသေးလား...."

ဒုတိယမြောက်မေးခွန်းအဆုံးမှာ မိန်းမောနေသော

သူ့မျက်၀န်းတွေ အရောင်တောက်လာခဲ့သည်။

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွေထဲတွင် ‌အကြောင်းအရာ

တစ်ခုကို အဖြေရှာနေပြီး သူ့ဆံပင်တွေကို

သူပြန်ထိုးဖွကာ ယိုင်နဲ့နဲ့နှင့်

အနောက်သို့နှစ်လှမ်းမျှဆုတ်သွားခဲ့သည်။

"ဆရာ...ပုံရိပ်အပေါ်မှာ

ဘယ်လိုသဘောထားတာလဲ.."

အရှက်တရားဆိုတာကို ဘေးချပြီးပုံရိပ်မေးလိုက်မိသည်။

သူစိမ်းယောက်ကျားတစ်ယောက်ဆီမှ

အရိုင်းဆန်သော အနမ်းကိုလက်ခံရရှိတာဟာ

ဒါပထမဦးဆုံးပါပဲ။

ထိုလူဟာလည်း ဆရာဖြစ်နေတဲ့အတွက်

ပုံရိပ်မေးကို မေးရမယ်။

"ကိုယ်...."

"နေမျိုး...မင်းမ၀င်သေးဘူးလား...

ဟာ...ကလေးမ..."

ပုံရိပ်သည် ယောက်ျားလေးအဆောင်ကို

ကျောပေးထား၍ အနောက်ဘက်မှအသံတစ်ခုကိုကြားတာနှင့် ခေါင်းစွပ်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီး

ကိုယ်မျက်ရည်ကျတာကို သူများမသိစေလို၍

ဆရာ့ကိုပါ ကျောခိုင်းပြီးထိုနေရာမှ

ပြေးထွက်လာလိုက်သည်။

ပြန်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ လမင်းကြီးကို

ငေးကြည့်၍ မေးနေမိသောမေးခွန်းက

တစ်ခုသာရှိလေသည်။

"ဆရာ..ပုံရိပ်ကိုဘယ်လိုသဘောထားတာလဲ...

မူးနေလို့ ဒီလိုလုပ်တာလား..."

သေချာတာတစ်ခုကတော့ အရက်သာမမူးရင်

ဆရာနေမျိုးဆိုတာ ဒီလိုလုပ်ရပ်ကို

ကျူးလွန်ဖို့ ဆုတောင်းရင်တောင်ပြည့်လိမ့်မည်

မထင်ပေ။

*အဲ့တော့ ပုံရိပ်ကဆရာ့ကိုစိတ်ဆိုးရမည်လား..

စိတ်ကောက်ရမည်လား..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဒီနှစ်ယောက်ကို ဝိုင်းဖြောင့်ပေးလိုက်ကြစမ်းပါ

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ဆီတိုင်းကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၆)🔥

ကိုဗျောကြီးသည် စောင်ပုံကြားထဲတွင်ကွေးနေရင်းနှင့် သူ့နားထဲတွင်လမ်းလျှောက်သံတွေလိုလို

သီချင်းဆိုသံလိုလို ကြားနေရလေသည်။

ဒီနေ့ဟာ လပြည့်နေ့ဖြစ်ပြီးအလုပ်လည်း

ပိတ်တယ်ဆိုတာကို သူအမှတ်မမှားပါဘူး။

ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီအချိန်ဟာယောက်ျားလေး

အဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေရမှာဖြစ်သည်။

တောင်ကြီးလို ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး

အေးလွန်းနေတဲ့မနက်ခင်းကြီးမှာ

အလုပ်ပိတ်ရက်တောင် စောစောထပြီး

သီချင်းဆိုနိုင်သည့်လူဟာ မြောက်အမေရိကတိုက်ဘက်မှာ ရေခဲတွေနဲ့အသားကျပြီးသား

ပိုလာ၀က်ဝံကြီးပဲဖြစ်လိမ့်မည်။

ခေါင်းအထိခြုံထားသော ဂွမ်းဆောင်ကိုဖယ်ပြီး

အခန်းထဲသို့ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်တော့ တကယ်ကို

ပိုလာ၀က်ဝံတစ်ကောင်က သူတို့အခန်းထဲတွင်

ရှိနေသည်။ထိုသူကတော့ တစ်ဆောင်လုံး၏

ဆရာကြီးနေမျိုးပေါ့။

🎶သူ့ကိုမှ ချစ်မိနေပါတယ်

🎶တွေ့နေ..မြင်နေကျမို့

🎶ဖြေဖျောက်ဖို့လည်းမလွယ်

🎶မျက်စိထဲ..တဝဲလည်လည်

🎶သူ့အလှ..ပင့်ကိုမြှေးသဖွယ်

🎶ဪ..ရစ်ပတ်ဖွဲနှောထားလို့

🎶ရုန်းထွက်ဖို့လည်း ခက်လှတယ်

🎶ကိုယ့်ကိုကွယ် စိုးမိုးနိုင်လွန်းတယ်

တွံတေးသိန်းတန်သီချင်းကို ခပ်တိုးတိုးညည်းနေပြီး

နံရံမှာ ချိတ်ထားသောမှန်သေးသေးလေးကိုကြည့်ကာ တိုကပ်ကပ်ဆံပင်ကိုအအခါခါ

ဖြီးနေသော နေမျိုးကိုဗျောကြီးမျက်မှောင်ကြုံး၍

ကြည့်လိုက်သည်။

ကိုယ်တော်ချောက ဒီနေ့မှဘာစိတ်ကူးတွေ

ပေါက်သလဲတော့မသိဘူး။

လူငယ်ဆန်ဆန်၀တ်စားထားပြီး ရေမွှေးတွေလည်းစွတ်နေလေသည်။

နေမျိုးဟာ ရုပ်ဖြောင့်ပြီး‌ငယ်ရွယ်သူဖြစ်တဲ့အပြင်

HRဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ရသောကြောင့် 

အမြဲအလုပ်ထဲမှာ ခေါင်းဆိုက်နေသူဖြစ်သည်။

အဆောင်မှာနေသည့်အချိန်လေးတွင်သာ

အေးအေးလူလူနေတတ်ပေမဲ့ အလုပ်မှာတော့

ဂိုထောင်ထဲမှာမဟုတ်ရင် အလုပ်သမားတွေကိုလိုက်ပြီးကြီးကြပ်နေတတ်ကာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့

ပြဿနာတိုင်းကို ဒိုင်ခံဖြေရှင်းနေရ‌တာနှင့်ပင်

ရှုပ်နေတတ်သည်။

ငယ်ရွယ်ပေမဲ့ ရာထူးအကြီးပိုင်းကို ကိုင်နိုင်တာလည်းမပြောနှင့် ကိုယ်တွေထက်အလုပ်နှစ်ဆလုပ်နိုင်သည်။

 ဘာမှ လုပ်စရာမရှိရင်တောင် စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာ

ခေါင်းနှစ်ထားတတ်သူပင်။

ထမင်းစားချိန်တောင် မမှန်တတ်သောသူက

အလုပ်ပိတ်ရက်လေးမှာ မနက်အစောကြီး

ထပြီး အလှပြင်နိုင်တယ်ဆိုတော့

ကမ္ဘာ့အတွက်ကြွဆုံး လူသားပါပဲ။

"အ၀တ်အစားအသစ်တွေ၀တ်ထားတော့

မင်းက ရေချိုးထားတာလား..."

"ဟုတ်တယ်လေ..."

ခေါင်းကိုဘီးနှင့် သေချာဖြီးနေရင်းမှ

ကိုဗျောကြီးကို သူကြည့်ပြီးမျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်သည်။ပြီးနောက် မှန်ထဲသို့ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

တစ်ချက်လောက်ပြုံးကြည့်လိုက်သညိ။

"နေကြီး...မင်းရူးနေတာတော့မဟုတ်ပါဘူးနော်..

ဒီလောက်အေးနေတဲ့အချိန်ကြီးမှာ

ရေချိုးနိုင်တယ်ဆိုတော့ မင်းကတကယ်ကို

ပိုလာ၀က်ဝံကြီးဖြစ်နေတာပဲ.."

ကိုဗျောကြီး၏စကားကြောင့် နေမျိုး၏

မျက်ခုံးတစ်ဖက်တွန့်တက်သွားသည်။

သူမနက်အစောကြီးရေထချိုးတာ ဒီလောက်တောင်

ထူးဆန်းနေတာလား။

သူကတော့ အရမ်းမစောဘူးထင်တာပဲ။

"ခင်ဗျားကလည်းယောက်ျားကြီးဖြစ်ပြီး

သိပ်အပိုတွေပြောတာပဲ...ကျွန်တော်ရေချိုးတာက

ငါးနာရီထိုးလောက်ကမှပါ...."

ဒီတစ်ခါတော့ အမောင်ဗျောကြီးအဖို့

တက်ကြီးသေနိုင်လောက်အောင် မျက်လုံးတွေ

ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အပြင်မှာသာ အရမ်းမအေးရင်

စောင်ပုံအောက်ကနေထွက်ပြီး

နေမျိုးတစ်ယောက် ကျန်းမာရေးမှကောင်းရဲ့လားဟု စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ချင်သည်။

"မင်းနေတော့ကောင်းပါတယ်နော်...ဒီလောက်အေးနေတဲ့ဆောင်းတွင်းကြီးမှာကွာ..ငါးနာရီထိုးလောက်ကြီးရေထချိုးတာ မင်းတစ်ယောက်ပဲရှိလိမ့်မယ်..

ငါဆို..ရေမချိုးတာသုံးရက်ပြည့်သွားပြီ..."

"ဟာ...ညစ်ပတ်လိုက်တာဗျာ..."

သူ့ကိုနှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည့်နေမျိုးကို သူကပြန်၍

နှာချောင်းရှုံ့လိုက်ချင်သည်။

သူများကိုတော့ ညစ်ပတ်တယ်ပြောပြီး

သူကြတော့ တစ်ကိုယ်ရည်တကာရသန့်ရှင်းတာလေးကလွဲပြီး အမောင်ကပ်စေးနဲဖြစ်သည်။

ဘယ်လောက်ကပ်စေးနဲသလည်းဆိုလျှင် 

သူအခုကြည့်နေသော မှန်ကလည်းကိုယ်၀ယ်ထားသောမှန်ဖြစ်ပြီး ဖြီးနေသောဘီးကအစဗျောကြီး

၀ယ်ထားတာတွေသာဖြစ်သည်။

HRတစ်ယောက်၏လစာသည် သူတို့လိုလက်အောက်ငယ်သားတွေထက် နှစ်စ၊သုံးစလောက်များနေမယ်ဆိုတာ  ဗေဒင်မေးစရာတာင်

 မလိုသည့်ကိစ္စပင်။နေမျိုးကတော့

သွားတိုက်ဆေးကိုဖင်ကပ်ပဲ ကျန်တာတောင် 

သွားနဲ့ခြစ်ထုတ်ပြီး တိုက်သောသူတစ်ယောက်

ဖြစ်လေသည်။

ဒါကြောင့်လည်း ရည်းစားမရတာပေါ့။

ရုပ်ချောပေမဲ့ ဒီလိုကပ်စေးကုပ်လွန်းလို့လည်း

အခုထိစင်ဂယ်လ်ဖြစ်နေတာပေါ့။

မဟုတ်ရင် ဒီကောင့်အခန်းမှာသူ့ကောင်မလေးတွေချည်းပဲ 

တစ်နေ့တစ်ယောက်လောက် လာသန့်ရှင်းရေး

လုပ်နေကြမှာ သေချာတယ်။

"ဒါနဲ့မင်း..တကယ်ကြီးအပြင်သွားမလို့လား

ဘယ်သွားမလို့လဲ...."

"ကိုဗျောကြီးရယ် ခင်ဗျားကသိပ်စကားရှည်တာပဲ...ကိုယ့်ချိုင်းနံ့သာကိုယ်ရှူပြီး

အိပ်ယာထဲမှာပြန်လှဲနေလိုက်စမ်းပါ..."

"ဟာ..ဒီသေနာလေးကတော့..."

ကိုယ်ဗျောကြီးကို သူခနဲ့လိုက်ပြီး ဟူဒီအပေါ်မှာလောင်းကုဒ်ကိုထပ်၀တ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ လိုအပ်တာတွေထည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်သော့ကိုယူကာအခန်းအပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။

အချိန်ကစောလွန်းသေးတာကြောင့်ရော

ပိတ်ရက်ဖြစ်နေတာကြောင့်ပါ လျှောက်လမ်းတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် စိတ်အေးလက်အေးနှင့် လေချွန်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်သော့ကို လက်ညှိုးနှင့်

ဝေ့ရမ်းပစ်လိုက်သည်။

"အောင်မလေး..."

"ဟာ..ဘာဖြစ်တာလဲ..."

အခန်းတစ်ခုထဲမှ အိပ်ချင်မူးထူးနှင့်ထွက်လာသောငပိုင်သည် သူ့ကိုတွေ့သည်နှင့် မျက်လုံးမျက်ဆံပြူးကာ ထအော်လိုက်၍

စိတ်ကသိပ်မကြည်ချင်တော့ပေ။

အဆောင်ကလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။

"ငပိုင်မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ.."

"ကျွန်တော်ကသာ..ခင်ဗျားဘာဖြစ်နေသလဲမေးရမှာပါ...ခင်ဗျားနေတော့ကောင်းပါတယ်

နော်....ဒီလိုမနက်အစောကြီးမှာ ပြင်ဆင်ခြယ်သပြီးထွက်တည်းက သေချာတယ်ခင်ဗျားတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ..."

"တစ်ခုခုဖြစ်နေတာကငါမဟုတ်လောက်ဘူး..

မင်းတို့တစ်ဆောင်လုံးပဲနေလိမ့်မယ်...

ဆေးခန်းလေးဘာလေး သွားပြလိုက်ကြအုံး..."

ငပိုင်လည်း သူ့ကိုရန်စကားမမြည်သော

စကားနှင့် ရန်တွေ့သွားသည့်ကိုနေကြီး၏

နောက်ကျောကိုကြည့်၍ ခေါင်းကုတ်နေမိလေသည်။ဒီလူဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။

ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလူကပိတ်ရက်တွေမှာ နေဖင်ထိုးမှထတတ်တာပါ။

ဒီနေ့ဘာကြောင့် ထူးကဲနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ ကိုနေကြီးနဲ့နေလာခဲ့တဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ ဒီနေ့လောက်

သားသားနားနား၀တ်စားထားတာမျိုး တစ်ခါမှမတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ရုပ်ခံရှိတော့ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင်နေလိုက်တဲ့အခါ တည်ကြည်ခန့်ငြားနေ၍ မိန်းကလေး

အဆောင်မှာနေသောညီမဖြစ်သူဟာ

ကိုနေကြီးကို သဘောကျနေတာကို

သူသဘောမတူနိုင်စရာမရှိတော့ပါဘူး။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"တူ!!!!တူ!!!တူ!!!!

"မနက်စောစောစီးစီးဘယ်သူကလာဆက်နေတာလည်းကွာ..."

ဘိုဘိုတစ်ယောက် အိပ်ချင်နေသောမျက်လုံးများကို မနည်းဖြဲလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုလှမ်းယူကာစပီကာဖွင့်ထားလိုက်သည်။

"ဟယ်လို...."

"ဘိုဘိုရေ...တီချူးဆက်တာပါ...ဘိုဘိုတို့ကိုစောစောလေး တောင်ကြီးဈေးနဲ့အခြားနေရာလေးတွေ လိုက်ပို့ချင်လို့ပါ..အခုသားတို့အဆောင်ကို တီချူးလာနေပြီ...အဆင်သင့်လုပ်ထားကြနော်..."

"ဟာ...ဖုန်းချသွားပြီ..."

အိပ်ချင်မူးထူးဖြစ်နေသော သူ့မျက်လုံးတွေတောင် ပြူးချင်သွားသည်။

အဘယ့်ကြောင့် တီချူးကအစောကြီးဝီရိယသိပ်ကောင်းနေရတာလဲ။ဒီနေ့အလုပ်ပိတ်လို့

လိုက်ပို့ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလောက်အလျှင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး။

"ဝါး....မသိတော့ဘူးဟာ..."

ဘိုဘိုလည်း အိပ်ယာပေါ်မှထထိုင်လိုက်ပြီး

ဟိုကောင်မလေးတွေကို ဖုန်းခေါ်ကာနှိုးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ ပုံရိပ်တို့တစ်သိုက်သည်

ဘိုဘို၏ ဖုန်းဆက်ပြီးနှိုးမှုကြောင့် ရေချိုးခန်းထဲသို့ အလုအယက်၀င်နေကြလေတော့သည်။

"အိမိုးသော်...နင်မြန်မြန်ချိုးနော်..."

"အေးပါဟာ..."

ပုံရိပ်ကတော့ မနက်အစောကြီးနေသလို

လသာဆောင်ဘက်ကနေအအေးဓာတ်က အခန်းထဲသို့ စိမ့်၀င်လာသလို ခံစားနေရ၍

ရေမချိူးတော့ပဲ မျက်နှာသစ်ရုံသာသစ်လိုက်သည်။

မြန်မာ၀တ်စုံကို၀တ်ချင်ပေမဲ့ ရာသီဥတုကအရမ်းအေးတာကြောင့် အချမ်းပေါ့စေရန် အသားကပ်ဘောင်းဘီအရှည်ကို၀တ်လိုက်ပြီး

လှချတဲ့ စိတ်လေးကြောင့် အပေါ်မှစကပ်အဖြူရောင် အရှည်လေးနှင့်တီရှက်အဖြူရောင်လေးကို ရွေး၀တ်လိုက်တာ ခေါင်းစွပ်အနွေးထည်ခါးတိုလေးကို ထပ်စွပ်ချလိုက်သည်။

မိတ်ကပ်ကိုအထူကြီး မလိမ်းတတ်သောကြောင့် အောက်ခံမိတ်ကပ်လိမ်းပြီးသည်နှင့် ပေါင်ဒါပါးပါးလေးပုတ်လိုက်ပြီး

နှုတ်ခမ်းနီ ပန်းရောင်လေးကိုဆိုးလိုက်သည်။

မျက်ခုံးမွှေးတို့မျက်တောင်မွှေးတို့ဆိုတာ

တမင်ပြုပြင်စရာမလိုပဲ ပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးနှင့်ငယ်ငယ်တည်းက အံ၀င်ခွင်ကျဖြစ်နေသောတန်ဆာများဖြစ်လေသည်။

"ဟဲ့...ပုံရိပ်...နင်ကပြီးသွားပြီလား..."

"အေး...နင်တို့လည်းမြန်မြန်လုပ်ကြ.."

ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရေချိုးပြီးကြချိန်တွင်ပုံရိပ်ကတော့ အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေလေပြီ။

သူတို့ကတော့ ဘာ၀တ်ရမလဲဆိုတာကို

ခေါင်းခြောက်ခံပြီး စဉ်းစားနေကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဘာပဲ၀တ်၀တ်လုံခြုံမှုရှိပြီး

အခြားလူအမြင်မကပ်ရင် ရလေပြီ။

လူငယ်ဆိုပေမဲ့ ပုံရိပ်ကလူငယ်ဆန်ဆန်

သိပ်မနေတတ်ပေ။

"ဒေါက်..ဒေါက်...ဟဲ့..နင်တို့ပြီးကြပြီလား..."

အပြင်ဘက်က ဘိုဘို့အသံကြောင့်တံခါးကို

အမြန်ပြေးဖွင့်လိုက်ရသည်။

ဘိုဘိုလည်း ကတိုက်ကရိုက်လုပ်ပြီးပြေးလာရပုံပါပဲ။ဆံပင်တွေကအစ ရှုပ်ပွနေသည်။

"ပုံရိပ်...ဟိုလူတွေကမပြီးသေးဘူး..နင်ကပြီးသွားတာ မြန်လှချည်လား..."

"သူကရေမှမချိူးပဲ..."

အခန်းထဲမှနှစ်ကောင်က လှမ်းအော်ပြောလိုက်၍ ဘိုဘို့ကိုပြုံးပြလိုက်မိသည်။

ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ရေမချိုးလည်းဘာဖြစ်သလဲ။မျက်နှာလည်း အဆီပြန်တာမဟုတ်သလို ချွေးလည်းထွက်မှာမှမဟုတ်ပဲ။

ထိုအတွေးကို နောင်တရမိသောအချိန်ကတော့ ဟော်တယ်အရှေ့သို့ထွက်လာရသောအချိန်ဖြစ်လေသည်။

 ပုံရိပ်တို့ကိုလာခေါ်တဲ့အဖွဲ့ထဲမှာ ဆရာနေမျိုးလည်း ပါလာလိမ့်မယ်ဟု ပုံရိပ်တကယ်ကို

မထင်မိခဲ့ပေ။

"မနက်စာတစ်ခုခုသွားစားရအောင်..."

ထိုဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းလမ်း၌ပင်

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့သည် ဆိုင်ကောင်းကောင်းတစ်ခု၌၀င်၍ မနက်စာစားခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးလည်း ပုံရိပ်ဆရာ့ကိုစကားမပြောရဲခဲ့ပေ။

မနေ့ညက ကိစ္စမှာဆရာကအရက်မူးနေခဲ့တော့ ဖြစ်ခဲ့သမျှကိုမမှတ်မိမှာစိုးရိမ်နေမိသည်။

"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ကောင်တာမှာ သွားမှာပေးမယ်..ဒီကသူဌေးကကျွန်တော်နဲ့သိတယ်..."

ကောင်တာဆီသို့ ဆရာသွားတော့မှသာ ပုံရိပ်အသက်၀၀ရှူရဲလေသည်။

ကောင်တာမှာမှီပြီး အစားအစာတွေမှာနေသောဆရာ့ကို ပုံရိပ်ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။

မီးခိုးရောင် ဟူဒီအပေါ်မှာ လောင်းကုဒ်အနက်ရောင်ကို ထူးထူးခြားခြားထပ်၀တ်ထားသောကြောင့် နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်နှင့်တောင် တူနေသလိုပါပဲ။

သူ့ပုံစံအတိုင်း ကျောပိုးအိတ်ကို တစ်ဖက်ပဲလွယ်ထားတာလေးကိုကြည့်ပြီး

ဟိုအရင်က ဆူးလေသို့ပထမဆုံးသွားခွင့်ရတဲ့အချိန်လေးကို ပြန်အမှတ်ရနေမိသည်။

"ဟင်...အဟွတ်..အဟွတ်..."

ရေတစ်ခွက်ကိုငှဲ့သောက်သလိုလိုနှင့်

ခိုးကြည့်နေမိသောပုံရိပ်ဘက်သို့

လှည့်လာကာပြုံးပြလာသောကြောင့် 

ရေတွေတောင်သီးကုန်လေသည်။

ထိုအဖြစ်ကိုမြင်တော့ ဆရာကသွားလေးတွေပေါ်သည်အထိ ပိုပြုံးလိုက်တာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘာလဲ..ဆရာကငါ့ကိုလှောင်နေတာလား..

ကိုယ့်ဘာသာမလုံမလဲဖြစ်နေမိ၍ ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားလိုက်မိသည်။

မနေ့ညကကိစ္စကို ဆရာမမှတ်မိဘူးနဲ့တူပါတယ်။မှတ်မိရင်ရော ဒီလိုပဲအေးတိအေးစက်နဲ့ဆက်ဆံနေအုံးမှာလား။

ပုံရိပ်မှာတော့ ပထမဦးဆုံးသူစိမ်းယောက်ျားလေးကို ပေးလိုက်ရသောအနမ်းတစ်ပွင့်ဖြစ်လို့ တစ်ညလုံးအိပ်လို့မရခဲ့ပေ။

မနေ့ညက အနမ်းတစ်ပွင့်ဟာ ပုံရိပ်၏

လည်တိုင်ထက်မှာ ကပ်ကျန်နေခဲ့တုန်းလို့တောင် ခံစားနေရတယ်။

"ဒါနဲ့တီချူးတို့က ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးအစောကြီးရောက်လာရတာလဲ...သမီးတို့ကဒီလောက်စောမယ်မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

အိမိုးသော်က တီချူးကိုမေးလိုက်တော့

တီချူးကဆရာ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး

လေသံခပ်တိုးတိုးနှင့် ပြောရန်ပြင်လိုက်သည်။ဆရာနှင့်အတူပါလာသော 

သူကလည်း ပုံရိပ်တို့၏စကားဝိုင်းကို

စိတ်၀င်တစားနားထောင်နေလေသည်။

"ဒီလိုဟေ့...အမှန်တော့တီချူးက..

နေ့ခင်းလောက်မှလျှောက်လည်ဖို့လိုက်ပို့ပေးမလို့..

ကိုနေပေါ့..မနက်အစောကြီးအဆောင်ကိုရောက်ချလာပြီး..ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ကိုဈေးကိုလိုက်ပို့ဖို့ ‌သွားခေါ်ရအောင်တဲ့..ညဘက်မီးပုံးပျံပွဲကြည့်အုံးမှာဆိုတော့ စောစောလည်ပြီး နေခင်းနားရအောင်တဲ့လေ..ငါ့မှာအလှတောင်သေချာမပြင်ခဲ့ရဘူး..."

"ဟုတ်တယ်ဟေ့..အစ်ကိုလည်းအငြိမ်မနေရဘူး..ဆိုင်ကယ်နဲ့အဆောင်၀န်းထဲကို ၀င်လာရုံရှိသေးတယ်...ကလေးတွေကိုလည်ပတ်ခိုင်းဖို့

ကယ်ရီသမားတစ်ယောက်လိုသေးတယ်ဆိုတာနဲ့ လိုက်လာခဲ့ရတာ .."

"ဟား..ဟား..ကြည့်ရတာကိုနေမျိုးကြီးက

ငါတို့ထက်ပိုစိတ်အားထက်သန်နေပုံရတယ်.."

ဘိုဘိုကစသလို၊နောက်သလိုနှင့်ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာခဲ့သည်။ဘိုဘိုဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ။ဆရာက ပုံရိပ်အတွက်နဲ့ ဒီလိုအေးလွန်းတဲ့ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ ဝီရိယကောင်းပြလိမ့်မည်ဆိုတာ မယုံနိုင်တဲ့ကိစ္စပါပဲ။

သူတို့ပြောတာကို နားထောင်ပြီး တွေးနေမိသောအချိန်မှာပဲ ဆရာကပြန်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"အကုန်မှာပြီးပြီ...ခဏလေးတော့‌စောင့်ရမယ်..ပြီးရင်တော့လာပို့ပါလိမ့်မယ်..."

"ကိုနေ..."

နူးညံ့ပြီး အနည်းငယ်စူးရှသောအသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရ၍ ပုံရိပ်တို့အားလုံး

ဆိုင်တံခါး၀သို့ အကြည့်ရောက်သွားကြလေသည်။ပုံရိပ်တို့ထိုင်တဲ့စားပွဲဝိုင်းက ဆိုင်တံခါးနှင့်မဝေးသောကြောင့် ၀င်လာသောလူများကိုအလွယ်တူတွေ့နိုင်လေသည်။

"နွယ်...."

ရုတ်တရက်ထိုင်ရာကနေ ဝုန်းကနဲမတ်တပ်

ထရပ်လိုက်သော ဆရာ့ကြောင့်အားလုံးအံ့ဩသင့်သွားလေသည်။

အဲ့ဒီ့အထဲမှာ ပုံရိပ်ကအဆိုးဆုံးပေါ့။

အံ့ဩသွားတာထက် စိုးရိမ်စိတ်ကပိုနေမိတာပါ။ကိုယ်၀ယ်ယူဖို့တွေးထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးကိုငေးကြည့်နေတုန်းမှာပဲ သူများကလုယူသွားလိုက်သလို ၀မ်းနည်းပြီး၊နှမျောတသဖြစ်ကာ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်ရတာမျိုးပေါ့။

*နွယ်*တဲ့လား..ဒီလိုအခေါ်အဝေါ်မျိုးကို

သူစွဲမက်နေတုန်းဖြစ်နေလို့ပဲလား။

ဒါမှမဟုတ် နှုတ်ကျိုးနေခဲ့တာလား။

ပုံရိပ်၏ရင်ထဲမှာ အမည်ဖော်ဆောင်၍မရသော နာကျင်မှုများတိုးပွားလာခဲ့သည်။

"နွယ်!!!ဘာရပ်လုပ်နေတာလဲ..."

ဆရာနေမျိုး၏ နူးညံ့ညင်သာသောအသံနှင့်ခြားနားစွာ ရန်လိုနေသော၀ံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဟိန်းဟောက်လိုက်သံလားရာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

နွယ်ဆိုသော အစ်မ၏အနောက်ဘက်မှဖြစ်ပြီး ကားသော့ကိုဝေ့ရမ်းကာ ဟိတ်ဟန်ထုတ်၍တံခါး၀ဆီသို့

လျှောက်လာနေလေသည်။

ထိုသူသည် မမနွယ်၏ပခုံးကို ပိုင်စိုးပိုင်နင်းဖြင့်ဖက်လိုက်ပြီး ဆရာ့ကိုရန်လိုစွာကြည့်၍

မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။သူ့အပြုံးတွေက တကယ်ကို မညင်သာပါဘူး။

သူ့မျက်လုံးတွေက ဝံ့ကြွားမှုတွေပြည့်နေပြီး

မမနွယ်ကို သူ့ဘက်သို့ပို၍ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် ထီမထင်သောမျက်နှာပေးနှင့်

ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာခဲ့ကာ

ညာဘက်လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။

သူ့ဘက်မှာလည်း နိုင်ငံခြားဖြစ်ဈေးကြီးသောနာရီကို ပတ်ထားလေသည်။

"ပြန်တွေ့ရတာ၀မ်းသာပါတယ်..နေမျိုး..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

Spoiler 🛑

နောက်အခန်းမှာတော့ ပုံရိပ်တို့ကြမ်းတော့မယ်နော်

😀

TNH Appမှာဖတ်သောသူများ

TNHဆိုပြီး သီးသန့်ဖွင့်ထားတဲ့pageလေးကို

Follow လုပ်ထားကြပါနော်

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၇)🔥

ဆရာက စကားအများကြီးပြောရတာကြိုက်နှစ်သက်သူမဟုတ်ပေမဲ့ ဖော်ရွေပျူငှာတတ်သူဆိုတာ သူ့ပတ်၀န်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသိလေသည်။

သူတစ်ပါး၏ ဆန္ဒကိုသာဦးစားပေးလေ့ရှိသော ဆရာသည် ယခုတော့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်က

လက်ကမ်းပြီး နှုတ်ဆက်ဖို့တောင်းဆိုလာတာတောင် သူ့ဘက်ကတော့တင်းမာစွာကြည့်နေခဲ့သည်။

"ဘာလဲ နှစ်တွေအများကြီးကြာပြီးမှပြန်တွေ့လို့

မမှတ်မိတော့တာလား..."

ထိုလူ၏စကားပြောသောလေသံက ရိသဲ့သဲ့နှင့်လေးနက်မှုမရှိပဲ အထင်သေးရှုံ့ချနေသလို

ပျက်ရယ်ပြုနေသလို လေသံမျိုးဖြစ်နေသည်။

သူ့အကြည့်တွေကတော့ နှိမ်ချဆက်ဆံလိုမှုတွေနဲ့သာပြည့်နေပြီး သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ

နေရိပ်ထိုးနေသလို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားလိုဟန်ပေါ်သည်။

"ငါ့ကိုလက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့တောင်

တွန့်တိုနေတယ်ဆိုတော့..မင်းက

အရမ်းအောင်မြင်နေပြီနဲ့တူတယ်..ဟုတ်လား...."

"မောင်ရယ်...တို့တွေဒီကိုလာတာအေးဆေးအပန်းဖြေဖို့လေကွာ...သူနှုတ်မဆက်ချင်လည်းနေပါစေ...အခြားဝိုင်းမှာသွားထိုင်ရအောင်..."

"မင်းအသာနေစမ်းပါ...ငါစကားပြောရင်

မင်း၀င်ပါစရာမလိုဘူး...."

 အခြားသူစိမ်းတွေရှေ့မှာတောင် ကိုယ့်မိန်းကလေးကို‌ ရန်စကားပြောပြီး တွန်းထုတ်လိုက်သော

ထိုလူကိုတစ်ခဏလေးအတွင်းမှာ ရွံရှာလာသည်။

မနွယ်၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်ခြင်းအားဖြင့်

ဒီလူ့ကို ကြောက်ပုံရလေသည်။

"မပြောနဲ့.."လို့ အော်လိုက်ရုံနဲ့စကားတစ်လုံးတောင်မထွက်တော့ပေ။

ဆရာ့ကိုပြန်ကြည့်လိုက်တော့ လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားပြီး

အံ့ကြိတ်ထားပုံရလေသည်။မေးရိုးတွေရော နားထင်ကြောတွေပါတင်းလာတယ်။

သေချာတာကတော့ ဒီလူဟာဆရာ့ရဲ့အတိတ်မှာ

ကောင်းသောမိတ်ဆွေ မဟုတ်ခဲ့မှာသေချာတယ်။

ပုံရိပ်ခန့်မှန်းတာမှန်နေရင်တော့ ‌ဒီလူကမနွယ်နဲ့

ဆရာ့ကြားမှာ ခလောက်ဆန်ခဲ့မှာသေချာတယ်။

*ဒီလူနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဆရာဘာတွေခံစားခဲ့ရတာလဲ?

မတွေ့တာကြာပြီဆိုပေမဲ့ ပြန်တွေ့တဲ့အချိန်မှာ

ဆရာ့ကို ဘာကြောင့်ဒီ‌လိုအထင်သေးတဲ့

အကြည့်တွေနဲ့  ကြည့်နေရတာလဲ..."

"မင်းတို့ဝိုင်းကကျယ်သားပဲ...ခုံနှစ်ခုံလည်းလွတ်နေတယ်...ငါတို့ဒီမှာပဲထိုင်လိုက်မယ်နော်..."

"ရှင့်ကိုကျွန်မတို့က ၀မ်းပန်းတသာနဲ့

ဖိတ်ခေါ်လိုက်မိလို့လား...."

လေသံမာမာနှင့်ပြောလိုက်မိသော ပုံရိပ်ထံသို့

အားလုံး၏အကြည့်တွေက ဒိုင်းကနဲရောက်ရှိလာကြသည်။

ဆရာသည်ပင် အံ့ဩသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ ဆရာ့ကိုထိရင်လုံး၀

သည်းခံနေမှာမဟုတ်တဲ့အတွက် ဒီလူ့ကိုခုံမှာ

ထိုင်ခိုင်းပြီး ဆရာ့ကိုနှိပ်ကွက်မှာလည်း

ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

အသားဖြူတာနဲ့ပိုက်ဆံချမ်းသာတာကလွဲလို့

ရုပ်ရည်နဲ့အကျင့်စာရိတ္တက ဆရာ့ခြေဖျားတောင်

မမှီပဲ လာယှဉ်ချင်နေသေးတယ်။

"ကောင်မလေး...မင်းကိုကြည့်ရတာငါ့ကိုတစ်ဖက်သတ်အမြင်စောင်းနေသလိုပဲ...

မင်းကနေမျိုးနဲ့ ဘာတော်လို့လဲ...."

"အဲ့ဒါရှင့်ကိစ္စလား...ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်ပဲ

စိတ်၀င်စားစမ်းပါ..."

"ဟ..အလာကြီးပါလား..."

 ပုံရိပ်၏စကားကြောင့် ထိုလူမျက်နှာနှာပျက်သွားပြီး ဒေါသလည်းထွက်သွားပုံရသည်။

ရှေ့သို့တစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ပုံရိပ်ကိုခေါင်းအစ၊

ခြေအဆုံးအကဲခတ်သလိုကြည့်နေသောကြောင့်

စိတ်ရှိလက်ရှိသာဆိုရင် ပါးကိုဖြတ်ရိုက်လိုက်ချင်သည်။

ဒီလူ့ကို ပုံရိပ်မြင်ဖူးပါတယ်။

ဦးတမာန်ထက်၏သား တမာန်မင်းဆက်ဖြစ်သည်။

သူတို့ချမ်းသာတယ်ဆိုတာက ပုံရိပ်တို့ကုမ္ပဏီမှာ

ရှယ်ယာ၀င်ထားနိုင်ရုံလောက်လေးပါပဲ။

အဲ့ဒီ့ရှယ်ယာလေးလောက်ကိုတော့ ခုချက်ချင်း‌

ခြေမနှင့်ကော်ထုတ်ပစ်တောင်ရသည်။

ဒီလောက်လေးပိုက်ဆံရှိတာကို မာန်တက်နေရင်

ဖွားညိုလိုသာဆို သကြားမင်းဖင်တောင်

ပြေးဆောင့်မလားမသိဘူး။

"မဆိုးပါဘူး...မင်းကလှတော့လှသားပဲ..

ဒါပေမဲ့ နွယ့်လိုတော့ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့

ဆရာ၀န်မလေးမဟုတ်ဘူးပေါ့....."

ထိုလူကပုံရိပ်နှင့်သူ့ဘေးမှာရပ်နေသောမိန်းမကို

ယှဉ်ကြည့်ပြီး လှောင်ရယ်လိုက်လေသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ မျှားဦးကပုံရိပ်ဘက်သို့

လှည့်လာသည်မို့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို

မီးမြှိုက်လိုက်သလို ဒေါသမီးတွေ

ဟုန်းကနဲထတောက်လာသည်။

အထူးသဖြင့် *နွယ်*ဆိုသောသူနှင့်

နှိုင်းယှဉ်ခံရတာကို လုံး၀မကြိုက်ပေ။

ဒေါသဒီဂရီက ဂိတ်ဆုံးထိရောက်နေပြီမို့

ထရပ်ပြီး ရန်တွေ့ဖို့ကြိုးစားလိုက်စဉ်မှာ

ပုံရိပ်၏ ပခုံးပေါ်သို့နွေးထွေးသောလက်တစ်စုံ

ရောက်လာပြီး တားမြစ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။

"မင်းဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲမင်းဆက်...

နှစ်တွေဒီလောက်ကြာနေပြီပဲ မင်းဘာကြောင့်

အခုထိငါ့ကိုအနိုင်လိုချင်နေရသေးတာလဲ...

ငါရှုံးခဲ့ပြီးပြီလေ...မင်းမကျေနပ်နိုင်သေးဘူးလား..

လူအများရှေ့မှာ တစ်ချိန်ကသူရှုံးနိမ့်ခဲ့သူကို

ပြဿနာဖြစ်မှာစိုးလို့ ထပ်မံဖြောင်းဖျနေရတာ

ဘယ်လောက်အာက်ကျလိုက်သလဲ။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကိုနားလည်ပါတယ်။

ဆရာသာ ၀င်မဖြန်‌ဖြည်‌ရင် မကြာခင်မှာ

ဒီလူ့ပါးစပ်ကနေ ပုံရိပ်ကိုဝေဖန်သံတွေ

ထွက်ပေါ်လာတော့မှာ..အသားလွတ်ဘ၀င်မြင့်နေတဲ့

ဒီလူ့အတွက် မပြောရဲတဲ့စကားရှိလောက်မယ်မထင်ဘူး။

*ဒါပေမဲ့...ဒီတစ်ခါတော့ဘာအကြောင်းနဲ့မှ

ဆရာမရှုံးနိမ့်စေရဘူး..ပုံရိပ်ကဆရာ့ကို

ကာကွယ်ပေးမှာ...*

"မင်းငါ့ကို အမြဲရှုံးခဲ့တာကိုတော့ မှတ်မိသေးတဲ့အတွက်..မင်းတော်ပါတယ်..ဒါပေမဲ့ငါကမင်းကို

အမြဲအနိုင်လိုချင်နေတော့ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..

ငါကလေ..မင်းကိုဘယ်အချိန်ဘယ်နေရာမှာပဲ

တွေ့ရပါစေ..အမြဲငါ့ခြေရင်းမှာ၀ပ်ဆင်းနေတာပဲ

လိုချင်တာ...."

"ရှင်ဘာစကားပြောတာလဲ...."

"ခင်ဗျားလူစကားပြောရင်ကောင်းမယ်ထင်တယ်.."

ပုံရိပ်နှင့်ဆရာ့ရဲ့လက်ဖော်ကိုင်ဖက်

ကိုသက်တံ့မှာ မနေနိုင်ကြတော့ပဲ

ထအော်လိုက်မိကြသည်။

ဆရာကတော့ သူ့ဒေါသတွေကိုမျိုချထားကာ

လက်သီးကိုသာ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်

ဆုပ်ထားသည်။

ဆရာ့ရဲ့အခုပုံစံကို ပုံရိပ်လုံး၀မကြိုက်ဘူး။

ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို လူကြားထဲမှာဒီလောက်အထိ

စော်ကားနေတာကို ဘာကြောင့်များ

သည်းခံနိုင်နေရတာလဲ။

ဒီလူကိုအမြဲအရှုံးပေးနေရလို့ အကျင့်ပါနေခဲ့တာလား။

ဒါမှမဟုတ် "နွယ်ဆိုတဲ့.."မိန်းမရဲ့မျက်နှာကြောင့်များလား။အခြားသူတွေတောင် သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အခြေအနေမှာ တည်ငြိမ်နေနိုင်တာကို

ပုံရိပ်တကယ်အံ့ဩတယ်။

"မောင်ရယ်..တော်ပါတော့...ပြီးခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို

အစပြန်ဖော်မနေပါနဲ့တော့....

သူ့ရဲ့နွယ်ကဆွဲခေါ်နေလည်းပဲ တစ်ခွန်းမှပြန်မပြောတဲ့ ဆရာ့ရဲ့မျက်နှာကိုသာကြည့်ပြီး

လှောင်ရယ်ပြန်သည်။

ဒီလူဟာ အရှုံ့ပေးနေတာတောင်

မကျေနပ်နိုင်တဲ့ လူယုတ်မာအကြီးစားပဲ။

"မင်းငါ့ကိုအမြဲတမ်းရှုံးနေတဲ့အတွက်

ငါကျေနပ်ပါတယ်..

မင်းရဲ့ကောင်မလေးကိုကြည့်ရတာ

တော်တော်ငယ်အုံးမဲ့ပုံပဲ...

*နွဲ့*လိုတော်ပြီးထက်မြတ်တဲ့ဒေါက်တာမလေးကိုတော့ မင်းဘယ်ရနိုင်မလဲနော်...

တန်ရာတန်ရာပေါ့ကွာ...

မင်းအဲ့လို...ဖြစ်နေလေ..ငါက၀မ်းသာလေပဲ..."

"ဆရာ၀န်ဖြစ်တော့ရော...ဘာလုပ်ရမှာလည်း...

ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းနဲ့နှိုင်းစရာကိုမလိုတာ...

ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာထွက်ထားပေမဲ့...

ခြောက်ဘာသာဂုဏ်ထူးရှင်နဲ့အမှတ်နဲနဲလေးပဲကွာတာ..မန္တလေးတစ်တိုင်းလုံးမှာ..ဒုတိယရတဲ့လူကို

ခင်ဗျားလာဝေဖန်စရာအကြောင်းမရှိဘူး...

ဆရာ၀န်ဖြစ်တာလေးလောက်နဲ့ တလောကလုံးမှာ

အတော်ဆုံးစတိုင်လ်လာဖမ်းနေတယ်...

ကြည့်လုပ်အုံး..

ဘ၀င်လေဟပ်ပြီးရွဲ့စောင်းနေ‌အုံးမယ်..."

တမန်မင်းဆက်ဆိုတဲ့လူကြီးက ပုံရိပ်ကို

ဆရာ့ကောင်မလေးအထင်နဲ့ သူ့ဟာမကို

ပွဲလုံးထုတ်ပြီးကြွားပြနေတော့

ဘိုဘိုကထပြီးရန်တွေ့လိုက်လေသည်။

ဘိုဘိုစလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းကအိမိုးသော်တို့

ပိုးအိတို့ကိုပါ ဆက်သွားလေသည်။

"ကျွန်မသူငယ်ချင်းက ရှင့်ကောင်မနဲ့ဘယ်နားကမသာတာလဲ..အသားအရည်ကိုပဲယှဉ်ကြည့်ပါအုံး

ကျွန်မသူငယ်ချင်းကမြေဖြူခဲ...

ရှင့်ဟာမက‌..မီးသွေးခဲ..ရှင်းလား..."

"မနွယ်"ဆိုသူသည် အရပ်ရှည်ကာရုပ်ရည်လှပေမဲ့အသားညိုသောကြောင့် အိမိုးသော်က

မနိုင်နိုင်အောင် ပြောလေတော့သည်။

ဒေါ်အိမိုးသော်ဆိုတာ စကားရည်လုပွဲတွေမှာ

အမြဲဗိုလ်ဆွဲနေကြလူမဟုတ်ပါလား။

"ရုပ်ရည်ကိုတော့မယှဉ်တော့ဘူး...

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်

ကျွန်မသူငယ်ချင်းကသာပြီးသားပဲ...

တစ်ခုပဲပြောလိုက်မယ်..

ကျွန်မသူငယ်ချင်းက ရှင့်ရည်းစားရဲ့

အဆင့်လောက်ကိုမပြောနဲ့...

ရှင်တောင်သူ့အဆင့်ကို မမှီဘူး..

ပုံရိပ်ရဲ့ခြေထောက်က ခြေကျင်းရဲ့တန်ဖိုးနဲ့တင်...

ရှင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကို

ဖို့သတ်လို့လုံလောက်နေပြီရှင်းလား...

မန္တလေးကကျောက်မျက်ရတနာကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်

ဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့မြေးက..ရည်းစား၀ယ်ထားတဲ့ကားကိုသွားရည်တမျှမျှနဲ့လိုက်စီးရမဲ့

အတန်းအစားတောင်မဟုတ်ဘူး..

လှေယာဉ်စီးလုံးငှားပြီး...

ရှင်တို့ခေါင်းပေါ်ကို သေးပန်းချလို့ရတယ်ဆိုတာ

မှတ်ထား..."

"ဟဲ့...."

စကားရည်လုပွဲတွေမှာ အမြဲဗိုလ်ဆွဲခဲ့သလောက်

အခုလည်း မနိုင်နိုင်အောင်ထပြောလိုက်သည်မှာ

ပုံရိပ်တောင် လန့်သွားလေသည်။

ဘယ်လိုတွေတောင် ပြောချလိုက်ပါလိမ့်။

"မင်းက...ဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့မြေးလား..."

"ဟုတ်တယ်..."

ပုံရိပ်၏အဖြေကို ကြားသည်နှင့်သူ့မျက်နှာသည်

ဟိုးတွင်းနက်ထဲသို့ ကျသွားသလိုမဲမှောင်သွားလေတော့သည်။ဒီလိုမှန်းသိလျှင် အစောတည်းက

ထုတ်ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဦးမင်းဆက်ကကျွန်မကိုမသိပေမဲ့...ကျွန်မကတော့

ရှင့်အဖေဦးတမန်ထက်ကိုရော...ရှင့်ကိုရော

ကောင်းကောင်းသိတယ်...

အခုရန်ကုန်မှာအသစ်လုပ်မဲ့ပရောဂျက်ကနေ

ရှင့်အဖေကိုအဖွားကထုတ်လိုက်တယ်ဆိုတာကို

သိရဲ့လား...ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့..ရှင့်အဖေက

ရှင့်လို...အပြောပဲရှိပြီး..

အရည်အချင်းကအာပလာဖြစ်နေလို့လေ.."

"မင်းဘာစကားပြောတာလဲ...

ငါကမိန်းကလေးလည်း ညှာမယ်ထင်နေတာလား.."

သူများကိုတော့ ရစရာမရှိအောင်ပြောပြီး

သူ့မျက်နှာကိုပြန်ရိုက်တော့ နာတတ်နေလိုက်တာများ။ဆရာနေမျိုးဆိုတာ ပုံရိပ်ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ

နေရာယူထားတဲ့ တန်ဖိုးရှိလူသားတစ်ယောက်

ဖြစ်တဲ့အတွက် ဆရာ့ကိုစော်ကားခဲ့တာတွေကို

လုံး၀မကျေဘူး။

သူက ရှေ့ကိုခြေတစ်လှမ်းတိုးလာတဲ့အခါ

ပုံရိပ်ကလည်း ကြောက်တတ်သူမဟုတ်တော့

နောက်ဆုတ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

မဲ့ပြုံးနှင့် သူ့ကိုတမင်ခနဲ့ပြစ်လိုက်သည်

"ရှင်သတ္တိရှိရင်..ထိကြည့်လိုက်လေ...

ရှင်တို့သားအဖတွေ...မြက်ခြောက်ကိုတောင်

ကောက်စားလို့မရတဲ့နွားဘ၀ရောက်သွားမယ်ဆိုတာ..သိလိုက်နော်...ကျွန်မကိုထိရဲရင်...

ရှင်ထောင်ထဲကိုလဲ ၀င်ရဲရမယ်ဆိုတာမှတ်ထားလိုက်အုံး..."

"မင်းတော်တော်တရားလွန်လာပြီနော်..."

"ရှင်လွန်တာကြတော့ရော...မှန်တယ်ထင်နေတာလား...ဆရာနေမျိုးကသမာသမတ်ကြပြီး

စိတ်ထားကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်ပဲ

ရှင့်လိုပုတ်ပွပြီး ယုတ်ညံ့တဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးမရှိဘူး...

ရှင်စော်ကားခဲ့တဲ့ စကားတစ်လုံးချင်းဆီအတွက်..

ရှင်သူ့ကိုပြန်တောင်းပန်ပါ..."

ပုံရိပ်၏အပြုအမူကြောင့် နေမျိုးအဖို့

ကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေတောင်

ထလောက်သည်အထိ

အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။

ငယ်ငယ်လေးတည်းက သူတစ်ပါးရဲ့

နှိမ့်ချဆက်ဆံမှုတွေနှင့်သာ

အသားကျခဲ့ရသောသူဟာ

ယခင်က ဆုံခဲ့ဖူးသောလူများနှင့်ထပ်တွေ့ရမှာကို

အင်မတန်ကြောက်ခဲ့မိသည်။

ဒါဟာ သူ့ရဲ့စိတ်ဒဏ်ရာတစ်မျိုးဆိုလည်း

မှားမယ်မထင်ပါဘူး။

အတိတ်ဆိုးထဲက လူတစ်ယောက်နဲ့ပြန်ဆုံတဲ့အခါ

ဟိုယခင်ကလို သိမ်ငယ်စိတ်တွေပြန်ပေါ်လာနေတုန်းဆိုပေမဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့စကားလေးတစ်ခွန်းနဲ့တင် ခွန်အားတွေပြန်ရှင်သန်လာသလိုပါပဲ။

သူလေးဟာ အင်အားသေးသေးလေးနဲ့

ကိုယ့်အရှေ့ကနေ တံတိုင်းလေးလိုကာပေးနေတာ

တကယ်ကို ပီတိဖြစ်ရပါတယ်။

"ငါ့ကိုတောင်းပန်ဖို့...မင်းမှာပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး..."

"မင်းဆက်!!!မင်းငါတို့ဝိုင်းကနေထွက်သွားလိုက်ရင်

ကောင်းမယ်...ငါသည်းခံနေတာက

အတိုင်းအတာတစ်ခုကို ကျော်လွန်နေပြီနော်...

မင်းလည်းအသက်အရွယ်တစ်ခုကို

ရောက်လာပြီပဲ...

မင်းကအရင်လိုချာတိတ်လေးမဟုတ်တော့သလို

ငါကလည်း အရင်ကနေမျိုးမဟုတ်တော့ဘူး...

ငါ့ကိုမင်းအမြဲအနိုင်လိုချင်တယ်ဟုတ်လား...

မင်းကငါ့ထက်အစစအရာရာသာနေပြီးသားကို

အခုထိ ငါ့ကိုလိုက်ပြိုင်လို့မ၀သေးဘူးလား...

မင်းငါနဲ့လိုက်ပြိုင်ပြီး..နွယ့်ကိုလိုက်ခဲ့လို့

အခုနွယ်ကမင်းလက်ကို တွဲထားပြီးပြီ

မင်းမကျေနပ်သေးဘူးလား...

မင်းရထားတာထက်..ဘာတွေကိုထပ်လိုချင်နေသေးတာလဲ..."

"မောင်ရယ်...တော်ပါတော့...ဒီနေ့ကနွယ်တို့

ချစ်သူသက်တမ်း...၆နှစ်ပြည့်လေ...

မောင်နွယ့်ကိုစိတ်ချမ်းသာအောင်ထားပေးပါနော်.."

"ခင်ဗျားကို ဒီဝိုင်းကအလိုမရှိဘူး.…"

"..ခင်ဗျားလာမနှောက်ယှက်ပဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်နေပေးပါ.."

အကုန်လုံးတစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ဝိုင်း၍

ပြောကြသောအခါ ထိုသူသည်အမျက်ဒေါသ

ချောင်းချောင်းထွက်လျှက် ဆိုင်ပြင်သို့ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ပြန်မတောင်းပန်သွားတဲ့အတွက်

စိတ်ထဲမှာ လုံး၀အခဲမကျေပေ။

ဆရာ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဆရာသည်မျက်၀န်းလေး

တွေကအစ ပြုံးနေပြီး ပုံရိပ်ကိုအဓိပ္ပာယ်တသ်ချို့ ပါ၀င်သောအကြည့်မျိူးနှင့် ကြည့်လာခဲ့သည်

*ဒီလောက် အပြောခံခဲ့ရတာတောင်

ရယ်နိုင်သေးတယ်ပေါ့.."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

လပြည့်‌‌နေ့တွင် ၅ရက်ဈေးနှင့်တိုက်ဆိုင်သွားသောမနက်ပိုင်းဈေးနေ့သည်

ဒီလောက်လူစည်မယ်မှန်း တကယ်ကိုမသိခဲ့ပေ။

လူတွေလည်းများသလို ၀ယ်ချင်သောစားသောက်ကုန်ကို ၀ယ်‌လို့ရလောက်သည်အထိ

စုံလင်လေသည်။

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ တကယ်ကိုအသစ်အဆန်းတစ်ခုလို ဖြစ်နေတဲ့အတွက်ခေါ်လာပေးတဲ့

ဆရာ့ကိုအရမ်းကျေးဇူးတင်မိသည်။

အထူးသဖြင့် ပအိုဝ်းလူမျိုးအများအပြားကို

တွေ့ရ၍ ပိုသဘောကျမိလေသည်။

ရှမ်းရိုးရာ ခမောက်လေးများကိုဆောင်းထားကြတာကပင် အလှတစ်မျိုးဖြစ်နေသည်။

တီချူးကတော့ ဈေးကိုရောက်တုန်း

အသီးအရွက်နှင့်အသားငါးတန်းတွေကို

လျှောက်သွားပြီးစုံနေအောင် ၀ယ်လေသည်။

ဈေးကလည်းဆစ်လိုက်တာပြောမနေပါနဲ့။

ဒီလိုဈေးနေ့မျိုးမှာ ဈေးအရမ်းသက်သာတဲ့အတွက်ကြောင့် လူတွေကငါးရက်တစ်ခါမှ

ပိုပြီး ဈေး၀ယ်တတ်ကြသည်ဟုဆိုလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဈေးဆစ်တာကတော့ တီချူးတစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပဲ ၀ယ်သူတိုင်းနီးပါးက

ဈေးဆစ်လွန်းကြသည်။

ထိုအရာကပဲ ဒီဈေး၏ကျက်သရည်တစ်မျိုးလို

ဖြစ်နေလေသည်။

"ကိုနေမျိုး...ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက လှတယ်လို့

ခင်ဗျားမထင်ဘူးလား.."

အရှေ့မှာတောင်ပေါ်ဈေးကို စရောက်ခါစဖြစ်၍

မျောက်ကလေးတွေလို ဟိုပြေးကြည့်၊ဒီပြေးကြည့်လုပ်နေသော ကလေးမကိုမျက်ခြေမပျက်အောင်

လိုက်ကြည့်နေရင်း သူ့ကိုဘိုဘိုကပခုံးဖက်၍

မေးခွန်းထုတ်လေသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့..ဒီကောင်မလေးဟာ

သူမြင်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးတွေထဲမှာအလှဆုံးလို့

ဆိုရလောက်သည်အထိကို အပြစ်ဆိုစရာမရှိအောင်

လှရက်သူဖြစ်သည်။

မျက်နှာမှာ ဘာမှမလိမ်းထားရင်တောင်

ပါးလေးတွေနီနေတတ်သော နှင်းဆီပွင့်လေးလို

မိန်းကလေးပင်။

အဓိကအချက်ကတော့ သူလေးဟာအရမ်းကိုစိတ်ထားဖြူစင်တာပါပဲ။

ချမ်းသာတဲ့အသိုင်းအ၀န်းကို ရောက်သွားပေမဲ့

မာန်မာနထောင်လွှားမှုမရှိပဲ ပကတိရိုးစင်းလွန်းတယ်။အဲ့ဒီ့အရာကပဲ သူ့ရဲ့စိတ်ကို

စတင်အရောင်ဆိုးလာတယ်ထင်ပါရဲ့။

"ခင်ဗျားသိအောင်တစ်ခုတော့ ပြောပြလိုက်အုံးမယ်..ပုံရိပ်ကလေ..ကွင်း၀င်ပြိုင်ဖို့ဝါသနာမပါလို့သာ..ကျောင်းပေါင်းစုံကရွေးထားတဲ့ကွင်းထက်တောင်..သူကပိုလှသေးတယ်...ဒါကြောင့်လဲ...

ကျောင်းမှာဆိုရင်...သူ့ကိုပိုးပန်းတဲ့လူတွေက

လုံး၀ပျက်တယ်ဆိုတာမရှိဘူး..သူက

အရည်အချင်းပိုင်းရော..အလှပိုင်းရောရော

ပန်းစားတော့...သူ့အတွက်ဆိုအသက်တောင်ပေးမဲ့လူတွေက ပုံလို့.."

"မင်းဟာကလည်း နည်းနည်းတော့‌ပိုပြီထင်တယ်.."

"ဟာ...လုံး၀မပိုဘူး...ခင်ဗျားစဉ်းစားကြည့်ဗျာ..

တကယ်ချစ်မိရင်...အသက်တောင်ပေးနိုင်ပါတယ်..

ဟုတ်တယ်မှတ်လား...ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို

ပြောချင်တာက..အခုတည်းကလှုပ်ရှားဖို့..."

နေမျိုးတစ်ချက်တွေဝေသွားလေသည်။

ပုံရိပ်သည် ဒီလောက်အထိပဲသူတို့ကျောင်းမှာ

 ပေါ်ပြူလာဖြစ်တာလား။

ဘိုဘို့ကိုကြည့်ရတာလည်း ပိုပိုသာသာပြောနေပေမဲ့

အမှန်တွေချည်းပဲဆိုတာတော့သေချာတယ်။

"အဟမ်း...မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို

ချည်းကပ်ဖို့ဆိုရင် အလွယ်ဆုံးနည်းက

သူတို့ကြိုက်တာလေးတွေကို ၀ယ်ပေးပြီး

သူတို့သဘောကျအောင် နေထိုင်ပြုမူဖို့ပဲ

အဲ့ဒါကအဓိကအခြေခံအချက်ပဲ...."

ဘိုဘိုသည်သူ့စကားကို အလေးအနက်ထားပြီး

တွေးတောနေသော ကိုနေမျိုးကြီးကိုကြည့်ပြီး

ရယ်ချင်နေမိသည်။

အမှန်တော့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းရဲ့အမူအရာတွေကို

ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီလူ့ကိုစိတ်၀င်စားနေမှန်းရိပ်မိလို့

လှော်ပေးနေခြင်းပင်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ကိုနေမျိုးကြီးနှင့်သာဆိုလျှင်

 ပုံရိပ်ကိုစိတ်ချလေသည်။

ကိုနေမျိုးက တည်ငြိမ်ပြီးရင့်ကျက်တဲ့လူတစ်ယောက်မှန်း စတင်တွေ့ဆုံမှုမှာတင်

အကဲခတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ပုံရိပ်လေးက ဘီယာနဲ့အချိုရည်ခွက်ကို

မှားသောက်မိလို့ဆိုပြီး ချက်ချင်းပဲ

သံပုရာရည်ခွက်လာပေးတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်

ကိုယ့်သူငယ်ချင်းလေးအပေါ်ကို သိပ်ဂရုစိုက်မှန်း

သိသာတယ်။

အထူးသဖြင့် ပုံရိပ်လိုစိတ်ထားနူးညံ့ပြီး

အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံနေသူလေးကို

ဒီလိုကြင်နာပေးတတ်တဲ့လူမျိုးနှင့်ပဲ

ဖူးစာဆုံစေချင်သည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"အန်တီ...စတော်ဘယ်ရီသီးတစ်ပုံးကို

ဘယ်လောက်လဲ..."

"ခြောက်ထောင်ပါ.."

"ငါးထောင်နဲ့မရဘူးလားဟင်..."

အသီးတွေက လက်ဆက်ပြီးတန်လည်းတန်ကာ

စားချင်စရာမို့ ၀ယ်မလို့လုပ်နေတုန်းမှာပဲ

အိမိုးသော်က စတင်ဈေးဆစ်လေသည်။

ပိုးအိကတော့ အသီးတစ်လုံးကိုအမြည်းတောင်းကာ

စားကြည့်သေးသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ‌ဈေးသည်တွေကိုစာနာမိတာရော

ဒီလိုဈေးနှုန်းနှင့် ဒီလောက်ပမာဏကို

ဒီဈေးမျိုးမှာပဲ ရနိုင်၍ဈေးမစစ်ချင်ပေ။

ရန်ကုန်၊မန္တ‌လေးတို့မှာဆို စတော်ဘယ်ရီသီးက

သိပ်ဈေးကြီးတာပဲ။

"စတော်ဘယ်ရီသီးစားချင်လို့လား.."

စတော်ဘယ်ရီပုံးလေးတွေကို လိုက်ကြည့်နေမိသော

ပုံရိပ်၏လက်တွေ တွန့်ဆုတ်သွားမိလေသည်။

ပုံရိပ်၏အနောက်ဘက်မှာ ရပ်နေသောကြောင့်

သူ့ခြေသလုံးက ပုံရိပ်၏ကျော်ကုန်းနှင့်

ထိလုထိခင်ဖြစ်နေလေသည်။

ပုံရိပ်သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်တော့ ပြန်၍ငုံ့ကြည့်နေသော သူ့မျက်နှာသည် တကယ်ကိုကြည်ရှင်းကာ

ခန့်လွန်းနေပြီး သူ့အပြုံးလေးကမျက်လုံးမှာ

သွားထင်ဟပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"စတော်ဘယ်ရီသီးယူမယ်မို့လား..

ကိုယ်ရွေးပေးပါ့မယ်..."

အရမ်းထူးဆန်းတာကတော့

ဆရာကဘာကြောင့်"ကိုယ်"ဆိုသော

အသုံးအနှုန်းကိုပဲသုံးနေရတာလဲ။

အဲ့ဒီ့အသုံးအနှုန်းက တောင်ကြီးကိုရောက်လာတည်းက ကြားနေရတာ။

"ဖက်မခံထားပါဘူးနော်..."

"မခံထားပါဘူးကွယ်...အပြည့်ပါပဲ..စားကြည့်ပါ

ချိုရဲနေရမယ်လို့ အာမခံပါတယ်..."

"စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ..အချို့ကဖက်ခံထားတာတွေရှိလို့ပါ..."

"မဖြစ်ပါဘူး...စိတ်ကြိုက်ကြည့်နိုင်ပါတယ်..."

ဆရာက၀ယ်နေကြထင်ပါရဲ့ စတော်ဘယ်ရီ

ပုံးလေးထဲမှာ ဖက်ခံထားပြီးအများကြီးပါတဲ့ပုံစံအတုလုပ်မှာကို စစ်ဆေးနေလေသည်။

အခုလိုပုံစံကြတော့ အိမ်ရှင်ထီးပုံစံပေါ်နေ‌သလိုပဲ။

လောင်းကုဒ်ကိုချွတ်ပြီး လက်တစ်ဖက်အပေါ်မှာ

တင်ထားတာလေးကအစ ကြည့်ကောင်းနေတာ။

ယောက်ျားပီသပြီး သိပ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"ပုံရိပ်ရေ..ငါတို့တွေနဂါးမောက်သီးတွေ၀ယ်သွားရအောင်...ဟော်တယ်မှာခဏပြန်နားရင်

သကြားနဲ့ခေါက်စားကြမယ်လေ..."

"အေးကောင်းတယ်...."

ထိုစဉ်ဆရာက ပုံရိပ်တို့စကားပြောနေတာကိုကြားပြီး နဂါးမောက်သီးတွေကိုရွေးနေလေသည်။

တကယ်ကို အလိုက်သိလွန်းတဲ့အမျိုးသားပါ။

နဂါးမောက်သီးတွေက ခြင်းလိုက်ကြီးတွေ

ရောင်းသောကြောင့် ပုံရိပ်တို့အကုန်လုံးခွဲပြီး

အိမ်ပြန်လက်ဆောင်သယ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

"အဒေါ်..ဒီမှာပိုက်ဆံပါဗျ..."

"ဟာ..ဆရာရယ်..မပေးပါနဲ့သမီးတို့က

၀ယ်ထားတာမနည်းဘူး..."

"ရပါတယ်...ဆရာ၀ယ်ပေးချင်လို့ပါ..

လက်ဆောင်လို့သဘောထားလိုက်ပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

ပုံရိပ်သည် ဆရာ့ဆန္ဒကိုခေါင်းတစ်ခါပဲ

ညိမ့်လိုက်မိတာကို နောင်တအကြီးကြီးရနေမိတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံရိပ်လက်ညှိုးထိုက်လိုက်သော အရာမှန်သမျှကို ဆရာကလိုက်၀ယ်ပေးနေသောကြောင့်ပင်။

ရိုးရာမုန့်လေးတွေကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ရင်

ခဏတောင်မကြာပဲ ဆရာက၀ယ်လာပြီး

လက်ထဲသို့ထည့်ပေးလေသည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာပိုက်ဆံကုန်မည်စိုး၍ဘာကိုမှလက်ညှိုးမထိုးရဲတော့ပေ။

ဘိုဘိုနှင့်သက်တံ့တို့နှစ်ယောက်ကတော့

နေမျိုး၏ အနားသို့သွားကာ စနောက်ကြလေတော့သည်။

"ကိုနေမျိုးရေ..ကျွန်တော်ကပုံရိပ်ကိုပိုးပန်းသူတွေများတယ်လို့ပြောလိုက်ရုံပါပဲဗျာ..ခင်ဗျားကို

(sugar daddy)သကြားဒယ်ဒီလုပ်ဖို့မပြောမိပါဘူး.."

"မင်းကဘာသိလို့လဲကွ...

သူကလစာကောင်းတယ်လေ..

သကြားဒယ်ဒီတင်မကဘူး..သကြားစက်ရုံပါ

ထောင်လို့ရတယ်သိရဲ့လား...ဒါပေမဲ့

သူ့ဘာသာဆိုရင် သွားတိုက်ဆေးကိုတစ်စက်ပဲ

ကျန်တော့ရင်တောင် ရအောင်ထုတ်သုံးတတ်တဲ့အထိ ကပ်စေးနဲချက်ကလက်လန်တာကွာ..

အခုတော့ဘယ်လိုဖြစ်သွားသလဲမသိဘူး..."

"ဟား..ဟား..အချစ်ကိုယုံတော့မုန့်ဖိုးကုန်တာပေါ့

အဲ..ဟုတ်ပါဘူး..စုံလုံးကန်းတာပြောပါတယ်.."

ဘိုဘိုတို့သက်တံ့တို့က လှောင်လေနေမျိုးက

သူ့လက်ဂုတ်ကိုပွတ်၍ မျက်နှာကြီးရဲကာ

ရှက်လာလေဖြစ်နေသည်။

သူ့အတွက်တော့ ရယူခြင်းထက်ပေးဆပ်ခြင်းကိုပဲ

ပိုနှစ်သက်တယ်....

............…...............

ကောင်မလေးတွေက ရှမ်းရိုးရာ၀တ်စုံလေးတွေကို

၀တ်ကြည့်ချင်တယ်ဆို၍ ဆိုင်ကယ်ကိုယ်စီနှင့်

ရိုးရာ၀တ်စုံလှလှလေးတွေရောင်းသော ဆိုင်သို့

သွားဖြစ်ကြလေ‌သည်။

ပုံရိပ်လေးတို့အုပ်စုကတော့ ရိုးရာ၀တ်စုံလေးတွေကို တွေ့သည်နှင့်မိန်းကလေးတွေပီသစွာ

အထည်ပြီးတစ်ထည်ယူပြီး ကိုယ်မှာကပ်ကြည့်နေကြလေသည်။

"ပုံရိပ်..ဒီရက္ကန်းချည်ထည်လေးနဲ့လိုက်လား..

ပိုးထည်နဲ့လိုက်လား..."

"နင်လိုချင်ရင်...နှစ်ခုလုံးယူလိုက်ပါလား...."

"အေး...ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်..

လေး၊ငါးထည်လောက်အားပေးသွားလိုက်မယ်ဟာ..

ငါကရှမ်းစင်လေးတွေကို သိပ်ကြိုက်တာ...

ငါတို့တွေဒီမှာတစ်ခါတည်း၀တ်သွားကြမလား..."

"အေးလေ...အဲ့ဒါဆိုရင်..ပတ်ထဘီ၀ယ်သွားကြမယ်..ညကြရင်...မီးပုံးပျံပွဲကိုရှမ်း၀တ်စုံလေးတွေ၀တ်ပြီး သွားကြမယ်..."

"အေး..ကောင်းသားပဲ..."

တီချူးကတော့ သူ့ဆီမှာရှမ်း၀တ်စုံလေးတွေ ချုပ်ထားတာရှိ၍မ၀ယ်တော့ပေမဲ့ ပုံရိပ်တို့

သုံးယောက်ကတော့ ၀ယ်ပြီးဆိုင်မှာတစ်ခါတည်းလဲ၀တ်လိုက်ကြသည်။

ပုံရိပ်၏အိင်္ကျီ‌လေးက အဖြူလက်ရှည်ပေါ်မှာ

အပွင့်အနီ သေးသေးလေးတွေပါသောကြောင့် အသားအရည်နှင့် ဟပ်နေပြီးရိုးရိုးလေးနှင့်

ကြည့်ကောင်းနေလေသည်။

"ဟဲ့ပုံရိပ်...နင်ကအသားဖြူတော့..တကယ်ကို

ရှမ်းမလေးအတိုင်းပဲသိလား...ဆံထုံးလေးကို

မြင့်မြင့်လေးထုံးပြီး ဆံထိုးလေးပါတပ်လိုက်ရင်..

တကယ်ကို ရှမ်းမလေးဖြစ်သွားမယ်ထင်တယ်..."

"အမယ်လေး..မြှောက်နေပြန်ပါပြီ...ဒါနဲ့လေ..

ငါတို့ညကြရင်တော့ ဒါ၀တ်ပြီးပွဲကိုသွားလို့

အဆင်ပြေမယ်မထင်ဘူးနော်...ပတ်ထဘီဆိုတော့

ညဘက်ဆိုတအားအေးမှာ..."

"အေးလေ..အဲ့ဒါဆိုလည်းမ၀တ်တော့ဘူးပေါ့...

ငွေသွားရှင်းရအောင်..."

ကောင်တာဆီသို့လျှောက်လာသောအခါ

ကောင်တာနားတွင် ငွေရှင်းနေသောဆရာ့ကို

တွေ့လိုက်ရတော့ ပုံရိပ်ထိုနေရာသို့ မြန်မြန်

လျှောက်သွားလိုက်မိသည်။

"ဆရာရယ်...အ၀တ်အစားဖိုးတော့မရှင်းပါနဲ့နော်...

သမီးတို့အားနာလို့ပါ..."

"ရပါတယ်...လက်ဆောင်အဖြစ်သဘောထားလိုက်

ပေါ့..."

ငွေရှင်းပြီးတော့လည်း ပုံရိပ်ကိုပြုံး၍ကြည့်နေပြန်သည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းအကြည့်တွေကို ပုံရိပ်ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်ကောက်ရပါ့မလဲ။

ပြေစာရွက်ကို ယူပြီးသောအခါ ရပ်ကြည့်နေသော

ပုံရိပ်၏အနီးဆုံးသို့တိုးကပ်လာပြီး....

"ရှမ်း၀တ်စုံလေးနဲ့...အရမ်းလှတယ်..."

"ဟို...ပုံရိပ်...ငါတို့ဆိုင်အောက်ကိုအရင်ဆင်းနှင့်မယ်နော်...ဘိုဘိုတို့နဲ့အတူဆိုင်အပြင်မှာပဲ

စောင့်နေတော့မယ်..."

ပုံရိပ်ကိုမစောင့်ပဲ ဆိုင်အပြင်သို့

ပြေးထွက်သွားကြသော နှစ်ယောက်ကြောင့်

ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပေ။

ရှက်တာတစ်ခုတည်းပဲ ပုံရိပ်သိတော့တယ်။

ကောင်တာမှာရပ်နေသော အစ်မတွေကို

ကြည့်လိုက်တော့လည်း ပြုံးစိစိတွေဖြစ်နေသည်။

အခု‌အခြေအနေကြီးက ဘယ်လိုကြီးလဲ။

ဆရာက ပုံရိပ်ကိုတမင်ကျီစားနေတာလား။

ပုံရိပ်လည်း ရှက်လွန်းနေမိ၍ ဆိုင်အပြင်သို့

ထွက်မည်လုပ်တော့ ပုံရ်ပ်၏လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

လက်ထဲမှာလည်း အိမ်ကမိသားစုတွေ

အကုန်နီးပါးအတွက် ၀ယ်ထားတာကမနည်းမနောမို့ လူကဆရာ့ဘက်သို့ ယိုင်သွားမိလေသည်။

တော်သေးသည်က မြန်မာကားတွေထဲကလို

သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပစ်မကျသွားတာပဲ။

"ကြိုးပြုတ်နေပြီ...."

"ရှင်..."

ဆရာဘာကိုပြောမလဲမသိပဲ ကြောင်ပြီးဆရာ့ကို

ပြန်ကြည့်နေမိစဉ်မှာ...

"ကိုယ်ချည်ပေးမယ်...ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ..."

နှစ်ကိုယ်သားကြားယုံသာ အသံတိုးတိုးမျှင်မျှင်လေးနှင့် ပြောလိုက်ပြီးပုံရိပ်၏အနားသို့

သူ့အရိပ်ထိုးလောက်သည်အထိ တိုးကပ်လာကာ

သူ့လက်ချောင်းသွယ်သွယ်များသည်

ပုံရိပ်၏ခါးနေရာသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ပုံရိပ်၏အသားကို မထိပေမဲ့ခါးအထက်နားလေး

တွင် ပြုတ်နေသောကြိုးလေးကို

ချည်ပေးနေသည်ဟူ‌သော အသိက

ရည်းစားတောင်တစ်ခါမှမထားဖူးသော

ပုံရိပ်အတွက်တော့ သွေးလန့်၍မူးမေ့လဲချင်စရာ

ကောင်းလောက်အောင် ခံစားချက်ဖြစ်ပေါ်လာစေ

သည်။

လက်ထဲက အထုတ်တွေကိုပစ်ချလိုက်ချင်မိသည်အထိပါပဲ။

အသက်ရှူအောင့်ထားမိ၍ အသက်ပါတစ်ခါတည်းထွက်သွားမလား စိုးရိမ်နေရသည်။

"ပြီးပြီ...နောက်တစ်ခါဒီကြိုးလေးမပြုတ်စေနဲ့နော်...

အထုတ်တွေဒီကိုပေး..."

ကြိုးကို ခေါက်ထုတ်လေးသေချာချည်ပေးသွား၍

ရင်ဘတ်နားလေမှာ ပွ‌မနေတော့ပဲ ကပ်သွားလေသည်။

"နောက်တစ်ခါမပြုတ်စေနဲ့တဲ့..."

ဘာကြောင့် သူ့စကားမှာအမိန့်သံပါနေရတာလဲ။

ဆရာထွက်သွားတဲ့အခါမှာ ယောင်ယမ်းပြီးအနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့

ကောင်တာမှအမကြီးများသည်

တစ်ဖွဲ့လုံးပါးတွေနီရဲနေကြသည်။

သူတို့တောင် ရှက်နေကြတာလား။

ပုံရိပ်လည်း ရင်ခုန်ရလွန်းလို့ ရူးမတက်ပါပဲ။

"တီ...တီ...တီ...."

ဖုန်းမြည်သံကြား၍ ပိုက်ဆီအိတ်ထဲမှဖုန်းကို

ထုတ်ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်၏မျက်လုံးတွေ

ဝိုင်းစက်သွားခဲ့သည်။

ဖုန်းမှာပေါ်နေသော နံပါတ်မှာအခြားသူမဟုတ်ပဲ

ဟိန်းဇေယျာထက်၏ ဖုန်းနံပါတ်ဖြစ်နေသည်။

"ဟယ်လို...."

"ပုံရိပ်...ငါတောင်ကြီးကိုရောက်နေပြီ...အခုနင်တို့တည်းတဲ့ဟော်တယ်မှာပဲ..ငါရောက်နေပြီ..."

"ဟဲ့နေပါအုံး...ငါတို့တည်းတဲ့ဟော်တယ်ကိုနင်က

ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ..."

"နင့်သူငယ်ချင်းဘိုဘိုပြောပြတာလေ...

နင်တို့ဒီညမီးပုံးပျံပွဲသွားကြည့်မှာလို့လည်း

သူပြောတယ်...ဒါကြောင့်ငါအမှီလာလိုက်တာ..

ဟော်တယ်ကိုပြန်ရောက်ရင် ငါ့ကိုဖုန်းဆက်အုံး..."

ဖုန်းချလိုက်ပြီးသည်နှင့် အံကိုကြိတ်လိုက်မိသည်။

ဘိုဘို့ကိုလည်း ကျိန်ဆဲနေမိတာအခါခါပါပဲ။

ပုံရိပ်ရဲ့ တောင်ကြီးမှာလွတ်လပ်နေရတဲ့

နေ့ရက်လေး ကုန်ဆုံးပြီလား မသိပါဘူး။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့စောင့်မျှော်ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို အထူးကျေးဇူးတင်

လျှက် ရှိပါတယ်ရှင့်

ဒီရက်ပိုင်းမှာ သိပ်မအားတဲ့အတွက် updatလေးတွေ

နဲနဲကျဲသွားတဲ့အခါ စိတ်မရှိကြပါနဲ့နော်😊

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၈)🔥

လေညှင်းလေးတွေ ပုံရိပ်၏ဆံပင်လေးတွေကိုလာထိခတ်လိုက်တိုင်း လည်ပင်းမှာပတ်ထားသော မာဖလာလေးကပါ တလူလူနှင့်လွင့်ပျံနေလေသည်။

မာဖလာလေး ပြုတ်ကျမကျန်ခဲ့အောင်

လက်တစ်ဖက်နှင့် ဖိထားပြီးကျန်လက်တစ်ဖက်ကတော့ ဆရာ့ခါးကိုအရဲစွန့်ကာဖက်ထားမိသည်။

တောင်တက်လမ်းဖြစ်၍ တစ်ချက်တစ်ချက်

ဆိုင်ကယ်ယမ်းခါသွားတာကို ကြောက်တာလည်းပါသည်။

အားကိုးလိုသောနူးညံ့သည့်အတွေးစလေးတွေပါ ဘာကြောင့်ပေါက်ဖွားလာသလဲမသိတော့ပါဘူး။

"ဆရာ...အခုဘယ်ကိုသွားနေတာလဲဟင်.."

"...အရမ်းလှတဲ့နေရာတစ်ခုဆိုတာတော့ အာမခံပါတယ်..."

"ဘာကြောင့်အခြားသူတွေကိုပါ မခေါ်တာလဲဟင်..."

"အရိပ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်သွားချင်လို့ပေါ့..သေချာဖက်ထားနော်...ခေါင်းစွပ်လေးလည်းမကျွတ်စေနဲ့...‌လေတိုက်တော့ပိုအေး‌တယ်...."

"ဟုတ်ကဲ့..."

"အရိပ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်သွားချင်လို့ပေါ့.."ဟူသောစကားတစ်ခွန်းတည်းနှင့်

ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေမိလေပြီ။

ဆရာကိုယ်တိုင်ကခွင့်ပြုလိုက်သောကြောင့်

ဆရာ့ခါးကို ပိုမိုတင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်ပြီး အနောက်ကနေမြင်နေရတဲ့ လောင်းကုတ်

အနက်ရောင်ဖုံးအုပ်နေသော ကျောပြင်ကျယ်ကြီးပေါ်သို့ ခေါင်းလေးကိုမှီလိုက်မိသည်။

မျက်လုံးကိုအသာမှိတ်လိုက်တဲ့အခါ ပုံရိပ်ဟာ

တိမ်တွေပေါ်မှာ ဆိုင်ကယ်စီးနေရသလိုပါပဲ။

အေးစက်တဲ့လေထုက မျက်နှာကိုတအားထိခတ်ပြီး နှာခေါင်းတွေပါအေးစက်နီရဲလာပေမဲ့

ဆရာ့ကျောပြင်ကို ထိကပ်နေသော

ပါးတစ်ခြမ်းနှင့် ကိုယ်တစ်ခြမ်းကတော့

နွေးထွေးနေတာပါပဲ။

ဆရာ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကလည်း မွှေးလိုက်တာ

ရှမ်းရိုးရာအမှတ်တရအင်္ကျီလေးတွေသွား၀ယ်ပြီးအပြန်မှာ အခြားသူတွေကိုအရင်ပြန်ခိုင်းပြီး

"ပုံရိပ်ကိုအရမ်းလှတဲ့နေရာတစ်ခုကိုလိုက်ပြမည်"

ဟုပြောကာ ခေါ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ဆရာသာခေါ်လျှင် ဘယ်အရပ်ဒေသဖြစ်ဖြစ်

လိုက်ဖြစ်မည်မို့ပုံရိပ်ကလည်း လုံး၀မငြင်းဆိုခဲ့ပေ။

ဆရာကပုံရိပ်ကိုမာဖလာလေးတစ်ခုပါ ၀ယ်ပေးပြီး ဆိုင်ကယ်စီးနေရင်းနှင့် လည်ပင်းတွေအေးမှာကို စိုးရိမ်ပေးခဲ့သည်။

အသေးစိတ်ကအစ စိုးရိမ်တတ်တဲ့

ဒီလိုအမျိုးသားကို မရွေးချယ်ခဲ့သည့်"နွယ်"ဆိုသော

မိန်းမကရူးနေတာပဲ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပြီးတော့"နွယ်"ရဲ့လက်ကိုတွဲထားတဲ့

ဟိုသူတောင်းစား..မန္တလေးကိုရောက်တာနဲ့

ဒင်းကိုအရေခွံခွာပြမယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်အဲ့မိန်းမကိုလည်း ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။သူ့ကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အခုလိုဆရာနဲ့

နှစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ကယ်စီးခွင့်တောင်ရနိုင်မယ်မထင်ဘူး။

ပုံရိပ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ ဆရာ့ကိုဆုံးရှူံးရမှာ

သိပ်ကြောက်နေမိတယ်။

"အရိပ်...ရောက်ပြီလေ...အိပ်နေတာလား..."

ဆရာ့ခါးကိုဖက်ထားသည့် ပုံရိပ်၏လက်ဖမိုးပေါ်သို့ အေးစက်သောအထိအတွေ့တစ်ခုရောက်ရှိလာသောကြောင့် မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားမိရာမှ တဖြည်းဖြည်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဟာ...လှလိုက်တာ..."

ဆရာ့ခါးကိုဖက်ထားသောလက်တွေအား

ဖြုတ်လိုက်ပြီး အောက်ကိုဆင်းလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းထဲတွင် ပန်းတွေနှင့်သာပြည့်နေလေသည်။

*ကုန်းပြေပြေလေး၏လမ်းတစ်ဖက်တွင်နေကြာပန်းခင်းကြီးက နေထွက်ရာအရပ်သို့

မျက်နှာမူထားကြပြီး ဝါဝါရဲရဲလေးတွေနှင့်

သိပ်ကိုလှလွန်းသည်။

လမ်းကျဉ်းလေး၏တစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့

စတော်ဘယ်ရီသီးအခင်းကြီးရှိနေပြီး

ဟိုးအနောက်ဘက်မှာတော့ စပျစ်သီးခြံကြီးပင်။

တကယ့်ကိုအိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ရောက်လာသလိုပါပဲ။

*လှလိုက်တဲ့ နေကြာပန်းတွေ...စားချင်စရာ

စတော်ဘယ်ရီသီးတွေ...*

"ဆရာ...ဒီနေရာကိုဘယ်လိုသိတာလဲဟင်..."

"ဒါကဆရာ့အလုပ်ရှင်ရဲ့ခြံလေ...

ဆရာ့ကကြည့်ပေးနေရတာကြာပြီ...ဝိုင်လုပ်ချင်သူတွေက ဒီမှာစပျစ်သီးတွေလာ၀ယ်လေ့ရှိတယ်...

စတော်ဘယ်ရီတွေလည်းဖောက်သည်လာယူလေ့

ရှိကြတယ်....နေကြာတွေရောပေါ့..."

"ဒါနဲ့များဆရာရယ်...ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ကိုဈေးထဲကအသီးတွေကိုဘာလို့၀ယ်‌ပေးနေသေးလဲ...

ဒီခြံကိုခေါ်‌လာလိုက်ပြီးရောကို..."

"ဒီခြံကအသီးတွေနဲ့ဈေးထဲကအသီးတွေကမတူဘူးအရိပ်ရဲ့...ဒီကပိုလတ်ဆတ်ပြီးအလုံးလည်း

ပိုကြီးတယ်...ပြီးတော့ကိုယ်က

အရိပ်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်လာချင်တာ..."

ဆရာ့စကားက ပုံရိပ်၏ပါးပြင်ပေါ်ကို

လေပြည်နွေးနွေးလေး ပက်ဖြန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ဆိုင်ကယ်ကို မှီထားပြီးသူ့ရဲ့ရှည်လျားသော

ခြေတံဖြောင့်ဖြောင့်ကိုရှေ့ထုတ်ကာ

လက်ပိုက်ထားပုံမှာ လောင်းကုတ်အမဲရောင်ကို

၀တ်ထားတာနဲ့ဆိုတော့ သိပ်စမက်ကျနေသည်။

ပြီးတော့ ပြုံးနေတာလေးကလည်း

အလွန်ကြည့်ကောင်းသည်။

"ဆရာက...ဒီနေရာကိုအခြားသူတွေရော

ခဏခဏခေါ်လာဖူးသေးလား..."

"ဘယ်သူတွေကိုပြောတာလဲ..."

ဆရာ့မျက်ခုံးနှစ်ဖက်က အနည်းငယ်တွန့်ကျုံ့သွားသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းမာဖလာလေးကို

ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာခေါင်းကိုငုံ့၍

 "အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်"ဟု

အရဲစွန့်ပြီး မေးလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ဘက်ကစည်းကျော်သွားမိပြီလား။

"ပုံရိပ်ကပထမဆုံးပါပဲဗျာ..."

အနားသို့တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာကာ

ပခုံးနှစ်ဖက်ကို နူးညံ့စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သော

လက်နွေးနွေးကြီးများကြောင့် လိပ်ပြာတွေ

တဖြတ်ဖြတ်ပျံတက်သွားသလို

လန့်ဖြတ်သွားမိသည်။

သူ့ရဲ့ရှူးဖိနပ်ကိုကြည့်နေမိရာမှ အပေါ်သို့

မော့ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်၏

မျက်၀န်းတွေထဲအထိ ရွှန်းရွှန်းစားစား

စိုက်ကြည့်နေသော ညှို့ငင်မှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

*သူ့အပြုံးတွေကဘာကြောင့် နွေးထွေးရတာလဲ..

သူ့မျက်၀န်းတွေကဘာကြောင့်များဒီလောက်အထိ တောက်ပနေရတာလဲ..."

"ဟောဟိုမှာမြင်နေရတဲ့ အပင်တွေကနေ

ကြိုက်တာကိုခူးစားလို့ရတယ်...

ကြိုက်တဲ့ပန်းအပွင့်ကိုခူးလို့ရတယ်..."

ဆရာ့ဘက်သို့ မျက်နှာမူနေသောပုံရိပ်ကို

ပခုံးနှစ်ဖက်မှကိုင်ပြီး နေကြာပန်းတွေဘက်ကို

ဆွဲလှည့်ကာ ရှေ့သို့တစ်လှမ်းနှစ်လှမ်းလောက်ရောက်သည်အထိ တွန်းလိုက်လေသည်။

ဆရာ့ဘက်သို့ ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်ကာ

နေကြာပန်းခင်းကြီးဆီသို့ တဟုန်ထိုးပြေးသွားလိုက်မိသည်။

*နေမျိုးသည်လည်း နေကြာပန်းခင်းကြီးထဲသို့

တိုးဝေ့ကာ‌ဓာတ်ပုံတွေတဖြတ်ဖြတ်ရိုက်နေသော ကလေးမလေးကို သဘောတကျနှင့်ကြည့်နေမိသည်။

*သိပ်ချစ်စရာကောင်းပြီး ဖြူစင်လွန်းသည့်ကောင်မလေးဖြစ်သည်။

သူအပြင်းအထန်ဖျားခဲ့သော နှစ်ကြိမ်လုံးတွင်

ဒီကောင်မလေးက သူ့ဘေးနားမှာ

ရှိနေပေးခဲ့တယ်။

အဲ့ဒီ့အရာကပဲ သူ့ရဲ့စိတ်ကိုတုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။

မန္တလေးမှာရှိနေတဲ့ကောင်မလေးက တောင်ကြီးကို

ရောက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ကျန်းမာရေးကိုစိုးရိမ်ပေးနေတာဟာ သူ့အတွက်အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတဲ့

အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုပါပဲ။

ကျေးလတ်ဒေသတစ်ခုမှာစသိခဲ့တဲ့

"နွယ်"ဆိုသောမိန်းကလေးဟာ သူ့ရင်ထဲမှာ

ဝှက်သိမ်းထားတဲ့ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အထိ နွယ့်ကိုတိတ်တခိုး

မျှော်လင့်ခဲ့ပြီး လိုအပ်တာလေးတွေကို

ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပေမဲ့ အရောင်တွေဆိုးတတ်သော

တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော်ကြီးကို

ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ နွယ်ဟာသူ့ရဲ့ဆယ်ကျော်သက်ဘ၀တစ်လျှောက်လုံး

ကြင်နာပေးခဲ့မှုတွေကို လျစ်လျှူရှုပြီး

သူ့ကိုနင်းချေခဲ့ကာ အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့

လက်ကို တွဲသွားခဲ့တယ်။

*နွယ်နဲ့သူက ချစ်သူတွေမဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့..

နွယ့်ရဲ့အပြုအမူတွေဟာ သူ့ကိုအတွေးများစေခဲ့တယ်..ကိုယ့်ဘက်ကပေးဆပ်ထားသလောက်

ပြန်တုန့်ပြန်ခံရမှာပဲလို့ ထင်ခဲ့မိပေမဲ့...

တကယ်တော့အရာအားလုံးဟာ အစီစဉ်တကျဖြစ်လာခဲ့တာပါပဲ။

နွယ့်ဘေးနားမှာ သူရှိနေခဲ့တာဟာ

ပိုက်ကွန်တစ်ခုမှာ ကပ်ငြိနေတဲ့

ငါးတစ်ကောင်ရဲ့ဘ၀မှန်း သူမသိခဲ့ဘူး။

နွယ်ဟာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ငါးဖမ်းသ‌မလေးပါပဲ။

နွယ်ဟာသူ့ကို ချစ်တယ်လို့မပြောခဲ့ဖူးပဲ

ချစ်ဟန်ဆောင်ပြခဲ့တယ်။

ဒါဟာမိန်းမ မာယာတွေပေါ့။

နွယ်ဟာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

သူမရဲ့သနားစရာကောင်းတဲ့ဘက်အခြမ်းနဲ့

သူ့ရဲ့ ဂရုဏာတွေ၊မေတ္တာတွေကိုခြွေယူခဲ့တယ်...

နွယ်စီးတဲ့ ဖိနပ်နဲ့၊နွယ်ဆောင်းတဲ့ထီးကအစ

သူ့ရဲ့ချွေးစက်တွေ၊အားအင်တွေနဲ့ မဖြစ်ဖြစ်အောင်ဖန်တီးပေးခဲ့ရတာပေမဲ့..

နွယ်ကတန်ဖိုးမထားခဲ့ပါဘူး...

နွယ့်အတွက်တော့မင်းဆက်ရဲ့..

ပြိုင်ကားပေါ်မှာ လေညှင်းခံရတာက

ပိုပြီးဇိမ်ရှိပုံပါပဲ...

မင်းဆက်ရဲ့လက်ကိုတွဲပြီးနောက်မှာ

နွယ့်ခြေထောက်လေးမှာ သူ၀ယ်ပေးခဲ့တဲ့ဒေါက်အနိမ့်လေးအစာ အရောင်စုံဒေါက်အမြင့်လေးတွေ

နေရာယူလာခဲ့တယ်...

နွယ်စောင်းတဲ့ထီးလေးတွေဟာ ဈေးကြီးတံဆိပ်လေးတွေဖြစ်လာခဲ့ပြီး..

.နှုတ်ခမ်းနီအရောင်ကလည်း..ပိုရဲလာခဲ့တယ်...

သူဟာမစားရတဲ့အမဲကို သဲနဲ့ပက်တတ်တဲ့

လူစားမျိုးမဟုတ်သလို...

နွယ့်အတွက်လည်း၀မ်းသာပေးခဲ့ပါတယ်...

နွယ်လိုချင်တဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိလိုက်ရတဲ့အတွက်...

နွယ်နဲ့သူဟာ လက်တွဲလို့မရသော မတူညီတဲ့

လူနှစ်ယောက်ဆိုတာကိုလည်း နားလည်ခဲ့ပါတယ်..

ဒါကြောင့် မင်းဆက်နဲ့နွယ်တို့နှစ်ယောက်ကို

လုံး၀မနှောက်ယှက်ခဲ့ပါဘူး...

ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ကိုယ်သာ ရှိပါစေလေပေါ့...

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာသိလိုက်ရတာက...

မင်းဆက်ဟာနွယ့်ကိုတကယ်ချစ်လို့

ချဉ်းကပ်ခဲ့တာမဟုတ်ပဲ သူ့ကိုအနိုင်ယူချင်လို့

ဆိုတာကို သဘောပေါက်ခဲ့တယ်...

နေမျိုးဆိုတာ...အနေဆင်းရဲပေမဲ့...ကျန်တဲ့နေရာတွေမှာထူးချွန်သောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ပညာရေးဖောင်ဒေးရှင်းတစ်ခုကနေနိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ခွင့်ရမဲ့အခွင့်အရေးကိုတောင်

ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်အထိ သူကြိုးစားနိုင်ခဲ့သလို ဆရာ၊ဆရာမတိုင်းကလည်း

သူ့ကိုအလေးထားခဲ့ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကြောင့်

ထိုအခွင့်အရေးကို တမင်လက်လွှတ်ခဲ့တယ်။

ဒါကပဲ မင်းဆက်ကိုမျက်မုန်းကျိုးစေခဲ့တယ်

ထင်ပါရဲ့။

"ဟင်...ပုံရိပ်ရော...ဟာဒီကလေးမဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ...."

ဆိုင်ကယ်ကို မှီရပ်နေရင်းနှင့် အတွေးထဲမှာ

မျောနေမိရာမှ နေကြာခင်းဘက်သို့

ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်ကိုမတွေ့ရတော့ပေ။

နေကြာခင်းထဲမှာက ပိုးမွှားတွေရှိနိုင်တာမို့

စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြင်ထန်သွားသည်။

"ပုံရိပ်ရေ.... ပုံရိပ်...ဘယ်အနားမှာလဲ...

အသံလှမ်းပြုစမ်းပါ...."

နေကြာခင်းထဲသို့ သူပြေး၀င်သွားပြီး အသံကုန်အော်နေမိလေသည်။

ဒီနေရာကို ခေါ်လာမိတာမှားများသွားပြီလားဟု

တွေးလိုက်မိတော့ သူ့ကိုယ်သူဒေါသထွက်နေမိသည်။တဆက်တည်းမှာ တစ်ခုခုကိုဆုံးရှုံးရမှာ

ကြောက်ရွှံ့နေသလို ခံစားချက်ကြီးဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"ဆရာ့...သမီးကဒီမှာလေ...."

******

နေကြာပန်းခင်းကြီး၏ အောက်ခြေမှာ

ငုတ်တုတ်ထိုင်နေမိရာမှာ နားထဲမှာ

စူးထွက်သွားသည့် ဆရာ့ခေါ်သံကြောင့်

မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရသည်။

နေကြာပန်းပင်တွေ၏အရှည်ဟာ ပုံရိပ်နဲ့ဆိုရင်ပုခုံးလောက်ရှိပြီး ဆရာနှင့်ဆိုရင် ရင်အုပ်နေရာတောင်

မရောက်လောက်ပေ။

ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ပုံရိပ်ကိုကျောပေးပြီး

အော်ခေါ်နေသောဆရာ့ကို အသံလှမ်းပြုလိုက်မိတော့ အရည်လဲ့နေသောသူ့မျက်၀န်းတောက်တောက်တွေနှင့် ခေတ္တမျှအံ့ဩစွာ

စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ဆီသို့ ပြေးလာတော့သည်။

"ဆရာ...ဘာ...."

ပုံရိပ်၏စကားမဆုံးခင်မှာပဲ နေကြာပန်းခင်းကြီးထဲတွင် ပွေ့ဖက်ခံလိုက်ရလေသည်။

အရှိန်နှင့်ပြေးလာပြီး တင်းကြပ်စွာ

အဖက်ခံလိုက်ရ၍ အနောက်သို့ယိုင်သွားမိပေမဲ့

ဆရာက ပုံရိပ်ကိုထိန်းပေးထားခဲ့သည်။

*မဟုတ်ဘူး..ပုံရိပ်ရဲ့ခြေထောက်တွေကမြေကြီးနဲ့

မထိတော့တာ သေချာတယ်။

စိတ်ထဲမှာ အသက်ရှူတောင်ကြပ်လာသလိုပဲ။

ဆရာ့၏လက်နှစ်ဖက်ဟာ ပုံရိပ်၏သေးသိမ်သောခါးနေရာလေးမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်

စည်းနှောင်ထားသလိုဖြစ်နေပြီး

ကိုယ်ကိုကိုင်းညွှတ်ထားသည့်အတွက်

ဆရာ့ပခုံးပေါ်မှာ ပုံရိပ်၏မေးကို

တင်ထားသလိုဖြစ်နေသည်။

ဆရာ့ချိုင်းကြားထဲမှာ ရောက်နေသောပုံရိပ်၏

လက်တွေကိုမြောက်လိုက်ပြီး ဆရာ့ကျောကုန်းကို

ပုတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာ...သမီးအသက်ရှူကြပ်လာပြီ...

တစ်ခုခုဖြစ်လို့လား..."

ပုံရိပ်၏အသံလေးကိုကြားတော့မှ နေမျိုးလည်း

အလောတကြီးလုပ်လိုက်မိသော ကိစ္စကို

သတိမူမိသွားကာ ဖက်ထားသောလက်တွေကိုဖြေလျှော့လိုက်မိလေသည်။

သူရှက်တဲ့အခါ လုပ်နေမိတဲ့အကျင့်အတိုင်း

သူ့လည်ဂုတ်ကိုပြန်ပွတ်သတ်နေမိလေသည်။

"ငါဘာဖြစ်သွားတာလဲ...

ငါဘာကြောင့်ဒီလိုလုပ်လိုက်မိတာလဲ....."

"ဆရာ...ခုဏကဘာလို့အဲ့လိုလုပ်တာလဲ...."

"ဟို...စိုးရိမ်သွားလို့ပါ...ပုံရိပ်တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ထင်လိုက်တာ...တစ်နေရာရာထိခိုက်မိသွားသေးလား..."

"ဟင့်အင်း...ဘာမှမထိခိုက်ပါဘူး...သမီးကဓာတ်ပုံရိုက်ပြီးလို့...ပုံတွေကိုပြင်ချင်တာနဲ့

အောက်မှာထိုင်ချလိုက်မိတာ...နဲနဲကြာသွားတယ်...

ဆရာစိတ်ပူအောင်လုပ်လိုက်မိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်နော်..."

သူ့ကြောင့် ရှက်သွားပြီးမျက်နှာလေးက

စတော်ဘယ်ရီသီးလို ဖြစ်သွားတဲ့ကောင်မလေးကို

သူပြုံး၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ သူ့စိတ်ထဲမှာခုဏကလို

သူလေးကို တစ်ကြိမ်လောက်ပြန်ပွေ့ဖက်ချင်နေမိတယ်။

*သူသက်ပြင်း‌လေးလေးကြီးအား

မှုတ်ထုတ်လိုက်မိပြီး စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး

ထိန်းထားလိုက်မိသည်။

ပြီးနောက် အနောက်သို့ခြေနှစ်လှမ်းလောက်

ဆုတ်လိုက်ကာ ကလေးမနှင့်သူ့ ရဲ့အကွာအဝေးကို

ထိန်းညှိထားလိုက်သည်။

"ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးရမလား...."

"ဆရာတကယ်ပြောနေတာလား..."

"အင်း...."

သူခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်လိုက်တာနှင့် သူ့လက်ထဲသို့

ဖုန်းကိုအတင်းလာထိုးထည့်ပြီး ပုံလှလှလေးတွေ

ထွက်ဖို့ရာ အမူအရာအမျိုးမျိုးလုပ်နေ၍

သူရယ်ချင်သွားမိသည်။

မိန်းမငယ်လေးတွေက ဓာတ်ပုံရိုက်ရတာကို

ဒီလောက်စွဲလမ်းလိမ့်မယ်လို့ သူမထင်မိခဲ့ပေ။

သူလေးဟာ အသီးအနှံလေးတွေကို စားရဖို့ထက်

ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ကို ပိုအားသန်နေခဲ့တာပဲ။

ဒီလိုမှန်းသိရင် ဒီကလေးကိုအစတည်းက

ဓာတ်ပုံရိုက်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သင့်တယ်။

"လှလားဟင်...သမီးကိုပြကြည့်...."

သူ့လက်ထဲမှ ဖုန်းကိုပြန်လုယူသွားပြီး

ဓာတ်ပုံတွေကို လက်လေးနှင့်ထောက်ပြီး

ကြည့်ကာပြုံးနေလေသည်။

နေထွက်လာပြီမို့ သူလေး၏ပါးပြင်နုနုလေးပေါ်သို့ နေရောင်‌လေးကထိတွေ့နေသည်။

အနီးကပ်မြင်ရတဲ့အခါ ပိုချစ်စရာကောင်းမှန်း

သူသဘောပေါက်လိုက်၍ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ

ကွေးညွှတ်တက်သွားသည်အထိပြုံးလိုက်မိသည်။

သူလေးကတော့ ပုံတွေကိုအသဲအသန်ထောက်ကြည့်နေ၍ မမြင်လိုက်ပေ။

"ဆရာကဘယ်ဆိုးလို့လဲ...ဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့နေရာမှာ

တော်သားပဲ...ဒီလိုမှန်းသိရင်ခုဏတည်းက

ဓာတ်ပုံရိုက်ခိုင်းပါတယ်..."

"ဘာလဲ...ကိုယ့်ကိုဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့နေရာမှာ

ညံ့တယ်လို့ထင်နေတာလား...."

"အင်း...."

"ဟား...ဟား.."

အမှန်အတိုင်းဖြေလိုက်တဲ့ပုံရိပ်ကို စိတ်မဆိုးတဲ့အပြင် ရယ်သွမ်းနေလေတော့သည်။

ဆရာဘာကို ဒီလောက်သဘောကျနေတာပါလိမ့်။

"ပုံရိပ်ကို အရမ်းလှတဲ့မြင်ကွင်းလေးကို

အတူကြည့်ဖို့ ခေါ်သွားပေးမယ်..

ကိုယ့်နောက်ကနေလိုက်ခဲ့နော်.."

ဆရာ့အသံကဘာကြောင့်

အမြဲနူးညံ့နေသလဲမတွေးတတ်တော့ပါဘူး။

ဆရာက တကယ်ကိုအပြောအဆို၊အပြုအမူ

တစ်ခုချင်းဆီကအစ အစိမ်းရောင်သစ်တောကြီးလိုပါပဲလား။

"ဆိုင်ကယ်ပေါ်ကိုတက်....."

"ဟင်..ဆိုင်ကယ်နဲ့သွားမှာလား...."

"ဟုတ်တယ်လေ..လမ်းလျှောက်ရင်ကြာနေလိမ့်မယ်..."

ပုံရိပ်လည်းခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်နောက်မှာထိုင်ကာ ဆရာ့ခါးကိုဖက်ထားလိုက်သည်။

ဆိုင်ကယ်လေးကမောင်းနှင်သွားသောအခါ

ပိုမြင့်တဲ့နေရာသို့သွားနေတာကို

သတိထားလိုက်မိသည်။

ထင်းရှူးပင်တန်းတွေကိုလည်း အမြောက်အများ

တွေ့ရသလို ကိုလိုနီခောတ်ကလက်ရာလိုမျိုး

အိမ်အချို့ကိုလည်း လမ်းမှာတွေ့ခဲ့ရသည်။

အင်္ဂလိပ်အစိုးရလက်ထက်က ‌ညောင်ရွှေနယ်ထဲကနေ ခွဲထွက်ပြီးမြို့သစ်အဖြစ်ခွဲထွက်ထားသောကြောင့် ဒီနယ်တွင်ကိုလိုနီ‌ခောတ်ကအဆောက်အဦးတွေကို တွေ့ရတာမဆန်းဘူးဟု

ထင်မိသည်။

နေသာနေ‌သောကြောင့် အရမ်းမအေးတော့ပေမဲ့

တောင်ပေါ်သို့ပိုတက်လာလေ

လေပိုတိုက်လေဖြစ်နေသည်။

တောင်ပေါ်သို့တက်လာနေရင်းမှာ ခရီးတော်တော်ပေါ်လာသောအချိန်တွင် ဆရာသည်ဆိုင်ကယ်ကိုရပ်လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက် ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားကာ

လမ်းဘေးရှိ တောင်စောင်းတစ်ခုအပေါ်မှာ

ရပ်လိုက်လေသည်။

"ဒီကိုလာခဲ့လေ...ဘာလဲ...ကြောက်လို့လား..."

အမှန်စင်စစ်ပင် ပုံရိပ်ကြောက်နေမိသည်။

တောင်တက်လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း

တစ်ခုခုဖြစ်မည်ဆိုး၍ ဘုရားစာတပြီးလိုက်လာ

ခဲ့တာကို ဆရာကတော့သိမည်မထင်ပေ။

ခြေလှမ်းကို တရွေ့ရွေ့လုပ်လိုက်ပြီး ဆရာ့ဘေးနားသို့အရဲစွန့်ကာ သွားလိုက်သည်။

"မကြောက်ပါနဲ့ကွ...မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်...

သိပ်လှတဲ့တောင်ပေါ်မြင်ကွင်းလေးက

အရိပ်ကိုကြိုဆိုနေတယ်...."

မျက်လုံးကိုစုံမှိတ်ထားသောကြောင့်

ပုံရိပ်ကြောက်နေမှန်းသိသွားကာ

ပုံရိပ်၏လက်ဖဝါးလေးကိုဆုပ်ကိုင်ပေးလာသည်။

ဆရာဘေးမှာ ရှိနေသည်ဟူသောစိတ်ကြောင့်

လုံခြုံသွားသလိုတော့ ခံစားရသည်။

ထို့ကြောင့်မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသောအခါ....

"ဟာ...လှလိုက်တာ...."

"အခုတော့သဘောကျသွားပြီမဟုတ်လား...."

"အင်း...သိပ်သဘောကျတာပဲ...."

တောင်ကြီးမြို့ကို အပေါ်စီးမှမြင်လိုက်ရသောအခါ

စိတ်နှလုံး အေးချမ်းသွားသလိုပါပဲ။

ရှမ်းတောင်တန်းကြီးတွေက ဒီလောက်လှလိမ့်မယ်လို့မထင်ထားခဲ့မိဘူး။

ကြည့်စမ်းပါအုံး။အရာအားလုံးက အစိတ်အပိုင်းသေးသေးလေးတွေဖြစ်နေပြီး

အရောင်စုံချယ်သထားသလိုပါပဲ။

တောင်ပေါ်ကို တက်လာတုန်းက

စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသောအရာတွေအားလုံး

လွင့်စင်သွားလေသည်။

"ဆရာ...ဟိုဟာကဘာလဲဟင်...."

"အဲ့ဒါ...အင်းလေးကန်လေ..."

"ဟုတ်လား...သမီးတို့မနက်ဖြန်ကြရင်....

အင်းလေးကိုသွားကြမှာ..."

"အရိပ်တို့ကဘယ်တော့ပြန်ကြမှာလဲ..."

"အင်း...မနက်ဖြန်အင်းလေးကိုလည်ပြီးရင်

သန်ဘက်ခါပြန်ကြမှာလေ..."

"ဟုတ်လား..."

ဆရာ့အသံလေး ဖျော့သွားတာကြောင့်

ဆရာ့မျက်နှာကို မသိမသာလေးကြည့်လိုက်မိသည်။

ဘာကြောင့် ဆရာကစိတ်မကောင်းသလို

ဖြစ်နေရတာလဲ။

သေချာတာကတော့ ပုံရိပ်ကဆရာ့ကို

ခွဲသွားရမှာကိုလုံး၀မကြိုက်ဘူး။

"အရမ်းချမ်းနေလား...လက်တွေအေးနေတယ်..."

"ဟုတ်တယ်...ဒီမှာလေအရမ်းတိုက်တာပဲ..."

"နွေးအောင်လုပ်ပေးရမလား...*

ပုံရိပ်၏ပြန်ဖြေသံကိုမစောင့်ပဲ ဆရာသည်

သူ့ကုတ်အိင်္ကျီ၏အပြင်ဘက်အိတ်ကပ်ထဲသို့

ပုံရိပ်၏ လက်ကလေးကိုဆုပ်ကိုင်ကာ

သွင်းလိုက်ပြီး နွေးထွေးအောင်လိုက်လိုက်လေသည်။

အခုဆိုရင် ပုံရိပ်နဲ့ဆရာဟာလက်ချင်းတွဲထားပြီး

အိတ်ကပ်တစ်ခုထဲမှာအနွေးဓာတ်ကို ခိုလှုံနေမိကြသည်။

*ဆရာဘာကြောင့် ဒီနေ့တစ်နေ့လုံးပုံရိပ်ကို

ထူးထူးခြားခြားဆက်ဆံနေရတာလဲ???*

အိင်္ကျီကိုကြိုးချည်ပေးပြီး...ဓာတ်ပုံလည်းရိုက်ပေးတယ်...အခုလည်းပုံရိပ်ရဲ့လက်တွေကိုနွေးအောင်လုပ်ပေးနေပြန်တယ်..

ဒီလိုလုပ်ရပ်တွေဟာ...သာမန်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုမှာ

ရှိနိုင်ပါရဲ့လား...ဒါမှမဟုတ်..ဆရာများပုံရိပ်ကို"

အခန်း(၅၉)ဆက်ရန်ရှိသည်...

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

(ဆရာကပုံရိပ်ကိုဘာဖြစ်လဲဟင်...😊)

Facebookက"TNH Channel''ကိုလည်း

Like and followလုပ်ထားကြပါအုံးနော်

ဒီတစ်ခါupdateကတော်တော်ကြာသွားပါတယ်..

ဒီလထဲမှာဝေဝေလုံး၀မအားလို့ပါနော်...

၁၀လပိုင်းလောက်ဆို...၀တ္ထုအသစ်တွေလာတော့မှာပါ.."

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကိုကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်

========================================================================