🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၅၉) မှ အခန်း(၆၃)

  

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၅၉)🔥

အပြာနုရောင်ကောင်းကင်ကြီးကို

နောက်ခံထားလျှက်  ရွှေ့လျှားနေသော

တိမ်မျှင်တန်းလေးတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒီလိုအေးချမ်းသောနေရာလေးကနေ 

လုံး၀မပြန်ချင်တော့ပေ။

ကြိုက်နှစ်သက်သော စပျစ်ခိုင်လေးများကို

ကပ်ကြေးနှင့်လိုက်ညှပ်နေမိရာမှ

ချင်း‌လေးထဲသို့ထည့်လိုက်ပြီး 

စတော်ဘယ်ရီသီးလေးတွေ‌ရှိသော ဘက်သို့‌

ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်ပဲ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဆရာကတော့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်ရောက်လာ၍ ခြံထဲရှိတဲပေါ်တွင်စကားသွားပြောနေလေသည်။

ဆရာပြောပုံအရဆို ပုံမှန်ဆိုရင်ဒီခြံကြီးထဲမှာ

အစောင့်တွေရှိပြီး ဒီနေ့ကလပြည့်နေ့ဖြစ်လို့

အိမ်ပြန်သွားကြပုံရလေသည်။

သေချာအကဲခတ်ကြည့်တော့မှ ခြံစည်းရိုးတွေကို

လျှက်စစ်စီးအောင် လုပ်ထားမှန်းသိလိုက်ရတယ်။

"အရိပ်...အသီးတွေခူးတာတော်ပြီလား..."

ဘောင်းဘီအိပ်ကပ်ထဲသို့ လက်ထည့်ထားကာ

ဆရာက ပုံရိပ်ရှိနေသောနေရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း

လျှောက်လာနေလေသည်။

အသားရောင်ဝါ၀င်းသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်၍ နေရိပ်ထိုးသည့်အခါဇာတ်စင်ပေါ်မှာ

တစ်ယောက်တည်းအသက်၀င်နေ‌သည့်

မင်းသားတစ်ပါးလိုဖြစ်နေသည်။

နေကြာပန်းခင်းကြီး၏နံဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်လာသောကြောင့် အရှေ့ဘက်သို့မျက်နှာမူနေကြသော

နေကြာပန်းလေး‌တွေကတောင် ဆရာ့၏

ချောမောခန့်ငြားမှုကို ငေးမောနေကြသည်ဟု

ထင်မိလေသည်။

ပုံရိပ်နှင့်ဆရာဟာ သန့်စင်သောလေထုတစ်ခုတည်းကို ရှူရှိုက်နေရပါလားဆိုသောအသိကြောင့်

ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

ပုံရိပ်က ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်တော့ လက်ထဲမှ

ချင်းလေးကို ဆွဲယူသွားပြီးကျောခိုင်း၍

ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် မြန်မြန်လျှောက်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ဆရာ့အနောက်မှလိုက်သွားပြီး

ဆရာ့နောက်ကျောလေးကို ငေးရင်းနှင့်လမ်းလျှောက်နေမိသည်။

.

.

.

.

စတော်ဘယ်ရီနီနီလေးများနှင့်စပျစ်သီးများ

ထည့်ထားသော ချင်းလေးကို လက်တစ်ဖက်က

ကိုင်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်နှင့်ဆရာ့ပုခုံးကို

ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။နှာသီးဖျားလေးများ

အေးစက်ထုံကျဉ်သွားသည်အထိ

တိုက်ခတ်လာသော လေအေးအေးကိုပင်

နွေးထွေးမှုရနေသလိုမျိုး ပြုံးနေမိသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင်အချိန်တွေကိုရပ်တန့်ထားလိုက်ချင်ပေမဲ့ အချိန်စက်၀န်းကတော့ သူ့အလိုလိုရှေ့ဆက်သွားနေတာကြောင့် ကြည့်နူးမှုလေးတွေသာ

ရပ်တန့်သွားရသည်။

ဟော်တယ်ရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာရာ

ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှဆင်းလိုက်ပြီး မာဖလာလေးကိုကိုင်ဆုပ်ထားလျှက် ဆရာ့မျက်၀န်းတွေထဲအထိ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဆရာ့ရဲ့မျက်ဆံလေးတွေက အညိုရောင်သန်းပြီးကြည်လင်လွန်းသည်။ယောက်ျားဆန်ဆန်

မေးရိုးနဲ့ နူးညံ့တဲ့အပြုံးလေးတွေကပနံသင့်လွန်း

နေသောကြောင့် ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းသာပိုင်ဆိုင်ချင်မိသည်။

ကြာလေ ကြာလေလောဘတက်လာတာမို့

ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း အံ့ဩမိသည်။

..သူ့ရဲ့အပြုံးတွေက အနည်းငယ်အေးစက်စက်

နိုင်ပေမဲ့ ခံစားသက်၀င်သူ၏အတွေးနဲ့လိုက်ပြီး

မြင်ရသည့်ရှုထောင့်လည်း ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု

ခံစားမိသည်။....

"အရိပ်..အထဲကိုမ၀င်သေးဘူးလား..အပြင်မှာအေး‌တယ်လေ..."

ပုံရိပ်ကိုသာ ဟော်တယ်ထဲသို့၀င်ရန်ပြောနေပေမဲ့

သူကိုယ်တိုင်ကတော့ နေရာမှမရွေ့နိုင်ဖြစ်နေလေသည်။ဆောင်းနှင်းစက်လေးလို ဖြူဖွေးပြီး

ထိလွယ်ရှလွယ်သော အသားအရည်ကိုပိုင်ဆိုင်ထားသော သူလေးမို့ နှင်းလေငွေ့ကြောင့်အေးစက်တဲ့အခါ အနွေး‌ဓာတ်လေးပေးချင်မိသည်။

သို့ပေမဲ့ ကျော်ဖြတ်ရမည့်စည်းတွေဟာ သိပ်ကိုများတယ်။(အသက်အရွယ်ကွာဟမှု၊ဥစ္စာဓနကွာဟမှုနှင့်

ဖြူစင်သော၅၂၈ကဲ့သို့ အလွှာပါးပါးတွေသာဖြစ်သည်...)

မာနနှင့်သိက္ခာကို တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့သူ့အတွက်

ပွင့်လင်းလွန်းတာဟာ ပင်ကိုယ်စတိုင်လ်မဟုတ်နေတော့ ခက်နေလေသည်။

"သမီးကိုအရမ်းလှတဲ့တောင်ပေါ်မြင်ကွင်းကို

လိုက်ပြပေးတဲ့အတွက်ရယ်..သစ်သီးခြံကိုခေါ်သွားပေးခဲ့တဲ့အပြင်..အသီးတွေပါလက်ဆောင်ပေးလို့ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်နော်..."

လက်ထဲမှာကိုင်ထားသော ချင်းလေးကိုမြှောက်ပြကာ အထူးတလည်ကျေးဇူးစကားဆိုနေသော ကလေးမလေးကို ပြုံး၍သာကြည့်နေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်...ကိုယ်ကသာဒီနေ့အတွက်...အရိပ်ကိုကျေးဇူးတင်ရမှာပါ.."

"ဟင်...ဘာဖြစ်လို့လဲ..

မျက်လုံးလေးအဝိုင်းသားနှင့် နားမလည်နိုင်စွာ

ပုံရိပ်မေးလိုက်တော့ ဆရာကပုံရိပ်နှင့်ခြေတစ်လှမ်းစာလောက် အကွာအဝေးမှာရပ်လိုက်လေသည်။

လောင်းကုဒ်အနက်ရောင်လက်ရှည်အောက်က

ပေါ်နေသောဆရာ့လက်ဖမိုးလေးများဟာ

၀င်းလဲ့နေကာ အအေးဒဏ်ကြောင့်လက်ဖျားထိပ်လေးတွေ၊လက်ဖဝါးလေးတွေနှင့်လက်ဆစ်နေရာလေးတွေက နီစက်စက်လေးဖြစ်နေသည်။

အနုပညာရှင်လက်ဟု တင်စားရလောက်သော

ထိုလက်ချောင်းရှည်သွယ်သွယ်လေးများနှင့်

ပုံရိပ်၏လည်ပင်းတွင် လျော့တိလျော့ရဲဖြစ်နေသော မာဖလာလေးကို နူးညံ့စွာကိုင်ရင်း ပုံကျအောင်

ပြန်ပြင်ပေးလာသည်။

"ဒီနေ့...အရိပ်လေးက..ကိုယ့်အတွက်သူများနဲ့ရန်ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်လေ..ကိုယ်တောင်မှ

မလုပ်နိုင်တဲ့အရာကို..အရိပ်ကအစားလုပ်ပေးလိုက်တော့...ကျေးဇူးပြန်ဆပ်ရမယ်မဟုတ်လား..

ပြောရရင်...ကိုယ့်အတွက်သူများကရန်ကူဖြစ်ပေးတာ...ဒါပထမဆုံးပဲ..."

"ဆရာက...မလုပ်ရဲတာဟုတ်လို့လား...

မလုပ်ချင်တာပါ..သူကလေ...ဆရာ့ကိုအခုအချိန်အထိလိုက်ပြိုင်နေတည်းက..သူ့စိတ်ထဲမှာဆရာက

အရမ်းတော်နေတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားလို့ပဲ..."

"အဟင်း...ဟုတ်သားပဲ...အရိပ်လေးပြောမှသေချာတွေးကြည့်မိတော့တယ်..."

ပုံရိပ်၏စကားကြောင့် သွားတန်းဖွေးဖွေးလေးတွေပေါ်သည်အထိ ဆရာရယ်လိုက်တာကိုမြင်ရတော့ ကိုယ်ကိုကိုယ်ကျေနပ်သွားမိသည်။

ဆရာအဲ့လိုလေး အမြဲတမ်းပြုံးနေတာကိုပဲ

ပုံရိပ်မြင်ချင်မိတယ်။ဆရာ့ကို အခြားသူတွေ

အနိုင်ကျင့်ရင် ပုံရိပ်လုံး၀သည်းမခံနိုင်ဘူး။

ဆရာ့ကို နိုင်တဲ့လူကပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ချင်တယ်။

ဒါကလည်းအတွေးသပ်သပ်ပါပဲ ။တကယ်တမ်းတော့ ပုံရိပ်ကဆရာနဲ့အရမ်းနီးကပ်နေရင်တောင် အသက်ရှူနှုန်းတွေ ရပ်တန့်သွားရလောက်အောင်အထိ  စိတ်လှုပ်ရှားရသည်။

"ဆရာ...သမီးကိုအရမ်းစပ်စုတယ်လို့တော့မထင်ပါနဲ့နော်..ဆရာ့ကိုသမီးတစ်ခုလောက်မေးချင်တယ်.."

"မေးလေအရိပ်ရဲ့..."

ဆရာကတော့ပုံရိပ်ရဲ့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုခံစားချက်တွေ၊ဘယ်လိုသဘောထားပြောင်းလဲမှုမျိုးတွေ

ရှိနေလည်းမသိပေမဲ့ ပုံရိပ်အတွက်ကတော့

ဆရာနှင့်အခုလိုရင်းနှီးလာမှုဟာ 

ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

ဆရာ့အတွက်သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာတဲ့

ပုံရိပ်ရဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေအတွက်

တစ်ခုခုကို သေချာရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရမှ

ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဆရာနဲ့...ဒေါက်တာရူပကချစ်သူတွေလားဟင်..."

"ဟာ...ဒီကလေးဘာတွေလျှောက်တွေးနေတာလဲ..ကိုယ်နဲ့သူကသာမာန်အသိမိတ်ဆွေလောက်ပါပဲကွာ..."

ဆရာကပုံရိပ်၏ နဖူးလေးကိုလက်ညှိုးနှင့်

တောက်ပြီး စလိုက်သောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းရောယောင်၍ပြုံးလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်မှာ နောက်ထပ်မေးစရာတစ်ခုရှိသေးတာကြောင့် အပြည့်အ၀တော့မပျော်နိုင်သေးပေ။

"ဒါဆိုရင်..မနွယ်ကရော..မနွယ်ကို..

ဆရာအခုထိ..."

"ပုံရိပ်!!!!နင်အဲ့ဒါဘာလုပ်နေတာလဲ...."

ပုံရိပ်၏စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ အနောက်ဘက်မှ ခပ်ဆောင့်ဆောင့်အော်သံတစ်ခုထွက်လာသောကြောင့် ဆရာနှင့်ပုံရိပ်ပြိုင်တူလှည့်ကြည့်လိုက်မိကြလေသည်။

"ကိုထက်!!!!"

"နင်ဘယ်ကောင်နဲ့စကားပြောနေတာလဲ...."

ကိုထက်သည် ဒေါသတကြီးနှင့်ပုံရိပ်တို့ရပ်နေရာသို့ လျှောက်လာပြီးနောက်

ပုံရိပ်၏လက်ကိုအားနှင့် ဆောင့်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"နင်ဘာလုပ်တာလဲ..."

"ညီလေး...အရိပ်ကိုမင်းအဲ့လိုကြမ်းကြမ်း

တမ်းတမ်းမလုပ်ပါနဲ့...အရိပ်အဆင်ပြေရဲ့လား.."

"ခင်ဗျားက...ဘာကောင်မို့လာစိတ်ပူပေးနေတာလဲ..."

ပုံရိပ်ကို စိတ်ပူပေးပြီး အရှေ့သို့တိုးလာသော

ဆရာ့၏ ရင်ဘတ်ကိုဆောင့်တွန်းလိုက်ပြီး

ပုံရိပ်ကိုတော့ သူ့နောက်ကျောဘက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်နေလေသည်။

ပုံရိပ်ရုန်းတဲ့အခါ လက်ကောက်၀တ်ကို

ဖိဆုပ်လိုက်သောကြောင့် တော်တော်‌နာနေလေပြီ။

"ကိုထက်...နင်ငါ့ဆရာကိုမရိုင်းနဲ့နော်...

ငါ့ကိုအခုလွှတ်..."

"ရိုင်းတော့ဘာဖြစ်လည်းဟာ...နင်ကငါနဲ့

လက်ထက်မဲ့သတို့သမီးလောင်းဖြစ်လို့...

ငါ့မှာပြောပိုင်ခွင့်ရှိတယ်..."

"အရိပ်...သူပြောတာတကယ်ပဲလား..."

"မဟုတ်......"

"ဟုတ်တယ်...ပုံရိပ်ရဲ့အဖွားနဲ့ကျုပ်ရဲ့မိဘတွေကကျုပ်တို့ကိုမကြာခင်စေ့စပ်ပေးဖို့တိုင်ပင်နေကြပြီ...ဒါကြောင့်လည်းကျုပ်ရဲ့

သတို့သမီးလောင်းကို ခင်ဗျားလို

ကြောင်သူတော်တွေ လက်ထဲကိုပါသွားမှာစိုးလို့

ဒီအထိလိုက်လာတာ...ရှင်းလား..."

"ကိုထက်...နင်မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြော

မနေနဲ့..."

"ငါအမှန်အတိုင်းပြောနေတာ...နင်မယုံရင်

နင့်အဖွားကို အခုဖုန်းဆက်ပြီးမေးလိုက်လို့ရတယ်..."

"ဟာ...ဆရာ..."

ကိုထက်နှင့် ပုံရိပ်အငြင်းပွားနေကြချိန်မှာ

ဆရာ့ဆိုင်ကယ်လေးက မောင်းထွက်သွားလေသည်။တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွားသော

ဆရာ့ကျောပြင်ကိုငေးကြည့်နေရင်းနှင့်

အံကိုတင်း‌တင်းကြိတ်လိုက်မိ‌သည်။

ကိုထက်ဘက်သို့ စူးရဲစွာကြည့်လိုက်တော့

သူ့မျက်နှာဟာ သိပ်ကိုမုန်းစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်နိုင်သူအပြုံးတို့နှင့်

ပြည့်နှက်နေသည်။

ပုံရိပ်လည်း သူ့အရှေ့သို့တိုးကပ်သွားလိုက်ပြီး

သူ့ရဲ့အင်္ကျီကော်လံစကိုဆောင့်ဆွဲပြစ်လိုက်သည်။အမှန်တကယ်တော့ အခုချိန်မှာ

ပုံရိပ်အလုပ်ချင်ဆုံးက သူ့ပါးကိုရိုက်လိုက်ဖို့ပါပဲ

ဒါပေမဲ့ ဒီကောင့်အသားကိုတောင် ပုံရိပ်မထိချင်ဘူး။

"နင်မှတ်ထားဖို့က..အဖွားရဲ့အမိန့်တိုင်းကို

နာခံတဲ့နေရာမှာ...ငါ့ရဲ့နှလုံးသားရေးရာကိစ္စ

မပါဘူးဆိုတာပဲ...နင်သိထားရမှာက..

ဒီလောကမှာ..ငါအချစ်ဆုံးနဲ့...ငါသက်ဆုံးတိုင်အထိ..လက်တွဲဖို့သတ်မှတ်ထားတဲ့လူက

တစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်..နင့်လို

ကောင်မျိုးကို ငါ့အတွေးထဲမှာတောင်မရှိဘူး

...ငါနဲ့စေ့စပ်ဖို့အိပ်မက်တောင်မမက်နဲ့

...သူတောင်းစား...."

စိတ်ထဲမှာမွန်းကြပ်ပြီး ကြိတ်မနိုင်ခဲမရတွေဖြစ်လွန်းလို့ပုံရိပ်သူ့ကို ဆဲခဲ့လိုက်သည်။

ဟော်တယ်အခန်းထဲသို့ မ၀င်ခင်မှာဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး ဖွားညို၏ဖုန်းကိုလှမ်းဆက်လိုက်ပေမဲ့ ဖုန်းမကိုင်ဘူးဖြစ်နေသည်။

"လူကြီးမင်းခေါ်ဆိုသောတယ်လီဖုန်းမှာ....

စက်ပိတ်ထားပါတယ်......."

"ဟာ...အရေးထဲမှ..ဖွားညိုကဘာလို့ဖုန်းမကိုင်ရတာလဲဟာ..."

ဖွားညို၏ဖုန်းကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန်ဆက်နေပေမဲ့ လုံး၀ခေါ်၍မရသောကြောင့်

အန်တီယဉ်တင့်ဆီသို့သာ ဆက်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို...အန်တီတင့်လား...သမီးပါ..."

"အေးအေး...အရိပ်လေး..အဲ့မှာနေရထိုင်ရတာအဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့...ပြေပါတယ်..အခုဆက်လိုက်တာက...အန်တီတင့်ကိုသမီးမေးစရာရှိလို့..."

"မေးလေ...ဘာမေးမလို့လဲ..."

"ဟိုလေ...ဖွားကသမီးနဲ့ကိုထက်ကို

စေ့စပ်ပေးတော့မလို့ဆို...အဲ့ဒါအမှန်လားဟင်..."

"ဟုတ်တယ်...အရိပ်လေးရဲ့...သမီးလေးရဲ့အဖွားကိုလည်း အန်တီတင့်နားမလည်တော့ပါဘူးကွယ်

...သမီးလေးရောအဲ့ကိစ္စကိုဘယ်လိုသိသွားတာလဲ..."

"ဘယ်လိုသိရမှာလဲအန်တီတင့်ရယ်..ကိုထက်ဆိုတဲ့ကောင်ပေါ့..တောင်ကြီးအထိရောက်လာပြီး

ပြဿနာလာရှာတယ်လေ....အရမ်းမုန်းဖို့ကောင်းတာပဲ...သမီးကိုလည်းသူ့သတို့သမီးလောင်း...

သူနဲ့မကြာခင်မှာစေ့စပ်ရမဲ့လူဆိုပြီး...

ပိုင်စိုးပိုင်နင်းလာလုပ်နေတယ်..."

"ဟယ်...ဒီကောင်လေးမလွယ်ပါလား..."

"ဟုတ်တယ်..အန်တီတင့်ရဲ့...သမီးသူ့ကိုတစ်စက်မှကြည့်လို့မရဘူး...အဲ့လိုသမီးကြည့်မရတဲ့လူနဲ့မှ

အဖွားကစေ့စပ်ပေးရတယ်လို့..သမီးကတော့

မရဘူးနော်...အတင်းအကြပ်လုပ်ရင်ထွက်ပြေးမှာပဲ..."

"ဟယ်...အဲ့လိုတော့မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်...

ပြန်လာတဲ့အခါမှ ညှိနှိုင်းကြပါကွယ်...

အန်တီတင့်လည်း...မေညို့ကိုကူပြောပေးပါ့မယ်...

အခုကိစ္စကလည်း သမီးသွား‌တဲ့နေ့ကမှမေညိုတို့နဲ့..

ကောင်လေးရဲ့မိဘတွေ ဆွေးနွေးဖြစ်ကြတာပါ...

အခုလောလောဆယ်တော့ မေညိုလည်းနေသိပ်

မကောင်းချင်သလိုဖြစ်နေလို့...

အန်တီတင့်လည်းမပြောချင်သေးဘူးကွယ်..."

"ဖွားညိုကနေမကောင်းဖြစ်နေတယ်ဟုတ်လား...

အဲ့ဒါသမီးကို ဘာလို့ဖုန်းမဆက်တာလဲ

အန်တီတင့်ရယ်..သမီးမနက်ဖြန်ပြန်လာခဲ့လိုက်မယ်..."

"မစိုးရိမ်ရပါဘူးကွယ်...နဲနဲအအေးပတ်ရုံလေးတင်ပါ...အင်းလေးကိုသွားလည်ပြီးမှ ပြန်ခဲ့ပါ...

ဒီမှာသမီးရဲ့လေးလေးခန့်လည်း ရှိပါတယ်..

စိတ်မပူနဲ့နော်...အခုတော့သမီးအဖွားကအိပ်နေတယ်"

"ဟုတ်ကဲ့...အဲ့ဒါဆိုဒါပဲနော်...ဖွားညိုနိုးလာရင်...

သမီးကိုဖုန်းဆက်ဖို့ ပြောပေးပါနော်...."

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက်မှာ ပုံရိပ်၏စိတ်တွေ

လေးလံနေ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အပြင်ဘက်လျှောက်လမ်းတစ်နေရာသို့ ကြည့်လိုက်တော့ ကိုထက်ကိုတွေ့လိုက်ရ၍ အခန်းထဲသို့ချက်ချင်းပဲ ၀င်လိုက်သည်။

အခြေအနေတွေက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်း၍

ပြင်ဆင်ချိန်တောင် မရလိုက်ပေ။

ဆရာလည်း ကိုထက်ရဲ့ဆော်ကားပြီးပြောဆိုလိုက်တဲ့ စကားတွေကြောင့် ဘယ်လိုခံစားသွားရမလဲ

မသိဘူး။

ဆရာ့မျက်နှာတော်တော် ပျက်သွားတာတော့

ပုံရိပ်သေချာမြင်လိုက်ရသည်။

အကြာကြီး ဝေးကြပြီးခါမှ နီးစပ်တော့မဲ့အချိန်မှာ

ဘာကြောင့်ဒီလိုတွေဖြစ်လာရတာလဲ။

အသက်တောင်မပြည့်သေးတဲ့ ကိုယ့်မြေးမလေးကို

အဖွားကဘာကြောင့် စေ့စပ်ပေးချင်နေရတာလဲ။

ဆရာ့ကိုချစ်တယ်ဆိုပေမဲ့...လက်ထပ်ခြင်းဆိုသော

အရေးကြီးသည့်ကဏ္ဍကိုတော့ အရွယ်တစ်ခုရောက်မှသာ လှလှပပလေးပုံဖော်ချင်ခဲ့တာပါ။

အဲ့ဒီ့အချိန်မှာ ပုံရိပ်လက်ချင်းချိတ်ခွင့်ရတဲ့

လူဟာလည်း ဆရာ့ကိုပဲဖြစ်စေချင်တယ်။

"ကိုထက်.."ကိုတော့ပုံရိပ်ဘယ်တုန်းကမှ လက်တွဲဖော်အဖြစ် မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

သူကအထက်တန်း ကျောင်းသားဘ၀ရဲ့

ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ လက်တွဲဖော်တစ်ယောက်တော့ ဘယ်တော့မှဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူး။

ပုံရိပ်ရဲ့ကိုးတန်းတစ်နှစ်တာမှာ

 ကျောင်းစာသင်ခန်းထဲ၌ ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်ပြင်းထန်

အောင် ကိုထက်ဟာတူးဆွပေးခဲ့ဖူးသည်။

အဆင့်တစ်ဆိုသောနေရာကို သူ့အားအမြင်ကပ်သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုနှိမ်ခဲ့တာတွေနဲ့ရောပြီး

မခံချင်စွာ မရရအောင်ကြိုးစားခဲ့သည်။

သူတို့မောင်နှမတွေအပေါ်မှာ အပြစ်ကျူးလွန်မိတယ်ဆိုသော စိတ်နှင့်အားနာခဲ့ရတာကလွှဲလို့

ပုံရိပ်သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်တုန်းကမှမျှော်လင့်ချက်လည်းမပေးခဲ့သလို ပတ်သတ်ဆက်နွယ်မှုလည်း

မနက်ရှိုင်းခဲ့ပေ။

ဟိန်းကိုဟာပုံရိပ်ရဲ့ ပထမဆုံးယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး..ကိုထက်ကတော့ ပုံရိပ်ရဲ့

ပြိုင်ဖက်ကောင်းတစ်ယောက်သာသာပါပဲ။

ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀မှာ ဆရာတစ်ယောက်တည်းကသာ

တစ်ဦးတည်းသော

အချစ်ရဆုံးသူစိမ်းတစ်ယောက်...

အခန်း(၆၀)ဆက်ရန်ရှိသည်...

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

မနက်ဖြန်နောက်တစ်ခန်းလာမယ်နော်....

ဒီရက်တွေမှာ ဒါလေးကိုဇာတ်သိမ်းပေးပြီး

နောက်ထပ်၀တ္ထုအသစ်လေး လာတော့မှာပါ...

အချိန်အကြာကြီး စောင့်ပြီး

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကိုကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၀)🔥

"ပုံရိပ်ရေ...အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား...."

"အေး....နှုတ်ခမ်းနီလေးဆိုးပြီးရင်ပြီးပါပြီ..."

တော်တန်ရုံဆိုအလှမပြင်တတ်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့

ထူးကဲစွာပဲ အလှပြင်နေမိလေသည်။

ရှမ်းရိုးရာ၀တ်စုံလေးကို ၀တ်ချင်ပေမဲ့အပေါ်ကနေ အနွေးထည်ထပ်၀တ်ရအုံးမှာဆိုတော့

ဂျင်းဘောင်းဘီအောက်ကားလေးနှင့် ခါးတိုတီရှပ်လေးကိုမှ အပေါ်ကခေါင်းစွပ်အနွေးထည်လေးကို စွပ်ချလိုက်သည်။

ခေါင်းစွပ်‌ စွပ်မည်ဖြစ်၍ဆံပင်ကိုအလယ်ခွဲပြီး ဖားလျားချထားလိုက်တော့သည်။

ဆောင်းရာသီဆိုရင် ပုံရိပ်ရဲ့ပါးလေးတွေကအလိုလိုရဲနေတတ်ပေမဲ့ မိတ်ကပ်ဖုံးထားသောကြောင့်

ပါးနီလေး ခြယ်လိုက်ပြီးမျက်လုံးကာခြယ်လေးကို ခြယ်လိုက်သည်။

"ဟဲ့...ငါ့မျက်နှာဘယ်လိုနေလဲ...

ပါးနီတွေအရမ်းရဲသွားပြီလား..."

"အနေတော်ပါပဲ...လှတယ်...နင့်နှုတ်ခမ်းနီက

အရမ်းပါးနေသလားလို့...နဲနဲလောက်ထပ်ဆိုးလိုက်ပါလား..."

"...ငါ့မျက်နှာကပေါင်ဒါတွေရိုက်ထားလို့

ဒီလောက်ဖြူနေတာကို နှုတ်ခမ်းနီသာပိုရဲလိုက်ရင်

သွေးဆုပ်ဖုတ်ကောင်ကြီးနဲ့သွားတူနေမှာပေါ့..."

"အမယ်လေး...အဲ့ဒါဆိုရင်ငါတို့ကဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ...ငါတို့လည်းဆိုးထားတာမှရဲတွတ်နေတာပဲ..."

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူငယ်ချင်းများ၏ဝိုင်း၀န်းမြှောက်ပေးမှုနှင့်အတူ နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲကြီးကို ဆိုးလိုက်မိလေသည်။

မျက်ခုံးမွှေးအညိုရောင်လေးဆိုးထားသောကြောင့်

မျက်ခုံးတန်းလေးဟာ သေသပ်လှပပြီးပို၍ထင်ပေါ်နေလေသည်။

အလှပြင်ခြင်းက မိန်းမတစ်ယောက်ကိုပို၍

ယုံကြည်မှုတိုးစေတယ်ထင်ပါရဲ့ အလိုလိုနေရင်းကျေနပ်နေသလို ခံစားမိသည်။

"ဒေါက်...ဒေါက်....ဟဲ့..နင်တို့ပြီးကြပြီလား...

ပြီးရင်သွားကြမယ်..."

ဘိုဘိုတစ်ယောက် တံခါးကိုလာခေါက်နေ၍ အကုန်လုံးလည်း လိမ်းဖြီးနေသော ပစ္စည်းတွေကိုအိတ်တွေထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ကြပြီး လိုအပ်တာတွေယူကာ ထွက်လာခဲ့လိုက်ကြသည်။

တံခါးကိုဖွင့်ပြီး အခန်းအပြင်သို့ထွက်လိုက်သောအခါ ပုံရိပ်မမြင်ချင်သောမျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၍ အလိုလိုနေရင်းစိတ်ရှုပ်သွားမိသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး အနက်ရောင်တွေတဖိတ်ဖိတ်တောက်အောင်၀တ်ထားသော ကိုထက်အားတစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး ဘိုဘို့ကိုမျက်စောင်းထိုးပစ်လိုက်သည်။

"နင်ဘာလို့သူ့ကို ခေါ်လာရတာလဲ...."

"သူလည်းလိုက်ချင်တယ်ဆိုလို့ပေါ့ဟ..တောင်ကြီး

မီးပုံးပျံပွဲဆိုတာ...ကြုံချင်တိုင်းကြုံတာမှမဟုတ်ပဲ..

ဒီအချိန်လေးပဲကြည့်ရမှာလေ..."

"အေး..အဲ့လောက်တောင်ကြည့်စေချင်နေရင်လည်း..နင့်ဘာသာပဲသူနဲ့သွားလိုက်တော့...

ငါမလိုက်တော့ဘူး..."

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ ကိုထက်ရဲ့မျက်နှာကို

မြင်တာနဲ့ လူကအလိုလိုဒေါသထွက်လာတာကြောင့်

မျက်နှာထားကိုတင်းထားပြီး ဘိုဘို့ကိုဆူပြစ်လိုက်သည်။

အမှန်တော့ ကိုထက်ဒီကိုရောက်လာတာကလည်း

သူ့ကြောင့်ဖြစ်သလို တည်းတဲ့ဟော်တယ်ကိုလည်း

ဒင်းပဲ ပြောလိုက်တာနေမယ်။

အဆင်မြင်တာနဲ့ ငမ်းငမ်းတက်နေတဲ့ ဘိုဘိုစုတ်ကိုလည်း အမြင်ကပ်လာသည်။

ကိုထက်ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ ဒေါသထွက်နေသော

ပုံရိပ်ရဲ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီးနံရံကိုမှီကာ

လှောင်ပြုံးပြုံးနေလေသည်။သူလိုချင်တာက

ဒါပဲနေမှာပေါ့။

ပုံရိပ်ဒေါသထွက်အောင် အမြဲလုပ်နေရမှ

သူကစား၀င်အိပ်ပျော်နေတဲ့လူမဟုတ်လား။

ပုံရိပ်နဲ့ စေ့စပ်ဖို့သဘောတူတာကလည်း...

ယမင်းဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုသူမကျေနပ်သေးလို့ပဲ

ထင်မိတယ်။မဟုတ်ရင် ပုံရိပ်ဒေါသထွက်နေတာကို

သူပျော်နေစရာအကြောင်းမှမရှိပဲ။

"ပုံရိပ်...နင်ကလည်းဟာ..."

"ဘာမှနင်ကလည်းမဟာနဲ့....ငါပြောပြီးပြီ...

နင်တို့ဘာသာသွားတော့..သူပါရင်ငါမလိုက်ဘူး..."

"ပုံရိပ်ကလည်းဟာ...သူလည်းအဖွဲ့လိုက်ပျော်ချင်မှာပေါ့...ဒီနေ့မှသူကရောက်လာတဲ့ဥစ္စာကို

သူတစ်ယောက်တည်းလည်မယ်ဆိုရင် 

ငေါင်စင်းစင်းကြီးဖြစ်နေမှာပေါ့...."

"ငါပြောပြီးပြီးနော်...သူလိုက်ရင်ငါမလိုက်ဘူးလို့.."

"ဟာ...နင်တော်တော်ပြောရခက်တာပဲပုံရိပ်ရာ..

ဟေ့ကောင်ငထက်...အခုကမင်းကြောင့်ဖြစ်နေတာနော်..အဲ့မှာသွားအအေးပက်အောင် ရယ်မနေပဲ...

ဒီမှာလာချော့အုံးလေကွာ...မင်းတို့နှစ်ကောင်

ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား...."

ဘိုဘို၏တိုက်တွန်းမှုကြောင့်ဟိန်းဇောယျာထက်သည် သူ့ရဲ့အိတ်ကိုပခုံးပေါ်သို့ ပြစ်တင်လိုက်ပြီး

မဲ့ပြုံးပြုံးပြလိုက်သည်။

"သူမလိုက်ချင်ရင်လည်း မလိုက်ခိုင်း‌နဲ့ပေါ့ကွာ....

သူမလိုက်လည်း ခရီးစဉ်က‌ပျင်းစရာကောင်း

သွားမှာမှ မဟုတ်တာ...တောင်ကြီးမီးပုံးပျံပွဲက

အခုလောက်ဆို ခြေချစရာတောင်ရှိရဲ့လားမသိဘူး...

သူမလိုက်လည်း ငါတို့ဘာသာလူတိုးရင်းနဲ့

မီးပုံးလွှတ်တာကြည့်ရင်း....အားချိန်တောင်ရမှာမဟုတ်ဘူး...ငါကြားတာတော့...

ဒီနှစ်ကအရင်နှစ်ထက် ပိုစည်မယ်တဲ့..."

"အဲ့လိုတော့လုပ်လို့မရဘူးလေးဟာ...

ငါတို့ကတစ်ဖွဲ့တည်းအတူလာကြတာ...

အခုပုံရိပ်မလိုက်တာက..

နင့်ကြောင့်ဆိုတော့....နင်နေခဲ့လိုက်ပေါ့...

ငါတို့သူငယ်ချင်းကိုတော့..ဟော်တယ်ခန်းထဲမှာ

တစ်ယောက်တည်းမထားခဲ့နိုင်ပါဘူး..."

အိမိုးသော်က ပုံရိပ်ကိုမထားခဲ့ချင်တာကြောင့်

ဘိုဘို့ကိုပြောလိုက်တော့ ဘိုဘိုလည်း

ခေါင်းကုတ်ရလေပြီ။

တစ်ဖက်မှာက မခေါ်လည်းအတင်းလိုက်မဲ့

လူဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်ကသူတို့သူငယ်ချင်းကတော့

ကိုထက်ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတောင်မကြားချင်တော့သည့်ပုံစံဖြစ်နေသည်။

"ပုံရိပ်ရယ်...ဒီတစ်ခါလေးပဲခွင့်ပြုလိုက်ပါဟာ...

နောက်ရက်...တို့တွေအင်းလေးကိုသွားရင်တော့

သူ့ကို‌မခေါ်တော့ဘူးလေ..နော်...."

"ဒီမှာဘိုဘို...ငါကဘူးဆိုဖရုံမသီးဘူးနော်..

သူပါရင်တော့...ငါ့ကိုထားခဲ့ကြတော့...

ငါကဟင်ဆိုရင်...ဘုရင်ကိုတောင်လှည့်မကြည့်ချင်ဘူး..."

နောက်ဆုံးအပိတ်ပြောပြစ်လိုက်ပြီး အကုန်လုံးကို

ကြောခိုင်းကာ ဟော်တယ်ခန်းထဲသို့သာ ပြန်၀င်ဖို့

တွေးလိုက်သည်။

"ပုံရိပ်ရာ...အခန်းထဲကိုပြန်မ၀င်ပါနဲ့တော့

တီချူးတို့...ကိုကြီးနေမျိုးတို့ကအောက်မှာ

စောင့်နေကြပြီဟ...."

အခန်းတံခါးဘုကို ကိုင်ကာဆွဲဖွင့်တော့မည့်

ပုံရိပ်၏လက်တွေသည် "နေမျိုး.."ဆိုသော

နာမည်ကြောင့် အလိုလိုတန့်သွားတော့သည်။

ဆရာကလည်း မီးပုံးပျံပွဲကြည့်ဖို့ရောက်နေသည်တဲ့။

နေ့လည်က စိတ်ဆိုးသွားတော့ မလိုက်လာတော့ဘူးလို့ တွက်လိုက်မိတယ်။

အခုဆရာပါ လိုက်လာတာဆိုတော့

ဒါကပုံရိပ်အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းပဲပေါ့။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မလဲ။

ခုနလေးတင် ဘူးဆိုဖရုံမသီးတာတွေရော၊

ဟင်ဆိုရင်..ဘာဆိုလား..ပြောလိုက်မိတာတွေကို

ဘယ်လိုပြန်ဖြည်ရပါ့မလဲ...။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချစ်အတွက်သတ္တိတော့မွေးရမှာပဲ။

"သူငယ်ချင်းတို့...ဟင်...."

အနောက်ကိုပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ...

ဟိုအကောင်တွေက ဓာတ်လှေကားနားတောင်ရောက်နေကြလေပြီ။

သစ္စာရှိလိုက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ..

ငါ့ကိုတော့ ထားခဲ့ကြပြီး...

ဒင်းတို့ပထွေးကိုတော့ ခေါ်ဖြစ်အောင်ခေါ်သွားကြတယ်....

နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်အတတ်နဲ့ကိုယ်ဆူးပြီး

မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ သူတို့နောက်သို့

ပြေးလိုက်ရလေတော့သည်။

သူငယ်ချင်းတွေကတော့"အမျိုးမျိုးပဲ.."ဆိုပြီး

အပြစ်တင်ကြပေမဲ့ ခပ်တည်တည်ပဲနေလိုက်သည်။

ဆရာပါနေတဲ့ ခရီးစဉ်ကို မလိုက်ပဲနေလိုက်ရင်

ပုံရိပ်နောင်တရသွားမိမှာပေါ့။

ဒီလိုတော့ လုံး၀အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။

"ဟာ...ဆိုင်ကယ်တွေကအများကြီးပါလား...."

"အေးဟဲ့...ငါတို့ကအဲ့လောက်လူများမယ်မထင်ထားမိဘူး..."

ဆရာတို့အလုပ်က လူတွေစုပြီးသွားကြတယ်ထင်ပါရဲ့ ဆိုင်ကယ်ကိုယ်စီနှင့် လူအယောက်နှစ်ဆယ်နီးပါးလောက်ရှိလေသည်။

ဆရာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပုံရိပ်ကိုစောင်းငဲ့၍တောင်ကြည့်မနေပဲ သူ့ဆိုင်ကယ်ကိုသာ 

စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ပုံရိပ်...နင်ငါ့နောက်ကနေလိုက်ခဲ့...."

ကိုထက်သည် မန္တလေးကနေ..တောင်ကြီးအထိ

ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကယ်နှင့်လာသူမို့ ယခုလည်း

သူ့ဆိုင်ကယ်နောက်ကနေ လိုက်ရန်အတင်းခေါ်နေလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ သူ့ကိုအရေးမစိုက်ပဲ တီချူး၏

ကလစ်ဘီးလေးနောက်မှာသာတက်ထိုင်လိုက်သည်။

အမှန်ကတော့ ဆရာ့ဆိုင်ကယ်နောက်မှာ

 စီးချင်မိခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ဆရာကိုယ်တိုင်ကဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိတော့ ဘယ်လိုသတ္တိနဲ့ အတင်းလိုက်စီးရဲမှာလဲ။

မျက်နှာလေး မသာမယာနှင့် ဆရာ့ကိုငေးကြည့်လိုက်စဉ်မှာ အမှတ်တမဲ့မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတာမို့

ပြုံးပြလိုက်ပေမဲ့ ဆရာကမျက်နှာလွှဲသွားလေသည်။

ကိုထက်နဲ့ပုံရိပ်ကို ဆရာကတစ်မျိုးတစ်မည်ထင်နေတာကြောင့် ပုံရိပ်နှင့်ခပ်ကင်းကင်းနေတာလားလို့

မေးကြည့်လိုက်ချင်သည်။

တကယ်လို့ ဒီအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။

ဆရာကတော့ ပုံရိပ်မှလွဲ၍ အခြားသူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားလှမ်းပြောနေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ဆရာမှလွှဲ၍ 

ဘယ်ယောက်ျားလေးနဲ့မျှ စကားရောဖောရော

မလုပ်ပေ။

ပုံရိပ်အတွက်တော့ ဆရာဟာအားလုံးထဲမှာ

အထူးခြားဆုံးလူတစ်ယောက်ပါပဲ။

ကိုထက်ဆိုရင် လူချမ်းသာသားတစ်ယောက်ဖြစ်၍

တစ်ကိုယ်လုံးလုံးမှာ ဖိနပ်ကအစနာမည်ကြီး

တံဆိပ်တွေနဲ့ ဖိတ်ဖိတ်တုန်အောင် ပြင်ဆင်ထားပေမဲ့ ပုံရိပ်မျက်လုံး‌ထဲမှာတော့ အရာမရွင်းပေ။

စတိုင်ပဲင်အညိုရောင်ပွပွကို တီရှပ်အနက်ရောင်လေးနှင့် တွဲ၀တ်ထားပြီးဆွယ်တာအဖြူနှင့်

အညိုဆက်ကလေးကို လူကြီးဆန်ဆန်ခန့်ခန့်

ငြားငြားတွဲ၀တ်ထားတဲ့အပြင် 

ရှူးဖိနပ်အနက်ရောင်လေးကို

စီးထားကာ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေသော ဆရာ့ကိုသာတကြည့်ကြည့်လုပ်နေမိသည်။

ဆံပင်တွေကို နားထင်နားတစ်လျှောက်ကပ်နေအောင် ဂျယ်နဲ့ဖိထားပြီး သေသေသပ်သပ်လေး

ဖီးသင်ထားတာကြောင့် ရှင်းသန့်နေလေသည်။

ဆရာ့နောက်မှာသာ ပုံရိပ်ထိုင်လိုက်ရင် တကယ်ကို

အတွဲညီနေမှာပဲ...

ကိုယ့်ဘာသာတွေးပြီး...ကိုယ့်ဘာသာပြုံးလိုက်မိလေသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ကဲ...ကိုယ့်အဖွဲ့နဲ့ကိုယ်နေကြနော်...အဖွဲ့မကွဲစေနဲ့..

အထူးသဖြင့်ကလေးတွေကို သေချာကြည့်ထားကြ

သူတို့ကအခုမှ ဒီပွဲကိုလာဖူးတာမို့လို့...

အဖွဲ့ကွဲသွားရင်...မသွားတတ်မလာတတ်ဖြစ်နေကြလိမ့်မယ်..."

နေမျိုးက အလုပ်မှာရာထူးကြီးပေမဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာတော့ ကိုဗျောကြီးကအကြီးဆုံးဖြစ်နေ၍ အဖွဲ့မကွဲအောင် သတိပေးရလေသည်။

တောင်ကြီး တန်ဆောင်တိုင်မီးပုံးပျံပွဲက အရမ်းလူစည်ကားသောကြောင့် ပြည်တွင်းဧည့်သည်တွေပင် တိုးလို့မပေါက်သည့်အပြင် နိုင်ငံခြားသား

ဧည့်သည်အများအပြားကလည်း ဒီပွဲကို

လာဆင်နွှဲလေ့ရှိကြလေသည်။

နေ့ခင်းဘက် အလှလွှတ်မီးပုံးတွေလွှတ်ချိန်မှာ

လူသိပ်မများပေမဲ့ ညဘက်တွင်ကျင်းပသောမီးပုံးပျံပွဲကတော့ လူတွေအုံးအုံးကျွတ်ကျွတ်နှင့်

တော်တော်လေး စည်ကားလေသည်။

"ဒီလိုလုပ်ပါလား....မီးပုံးပျံလွှတ်တဲ့ကွင်းနားကိုရောက်တဲ့အထိ ယောက်ျားလေးတွေကအရှေ့နဲ့အနောက်မှာ ကာ‌ပြီးလျှောက်ကြမယ်...

မိန်းကလေးတွေကိုအလယ်မှာထားလိုက်ပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်...နေမျိုးပြောတာမှန်တယ်...ငါတို့

အဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

ဆရာ့ရဲ့အကြံပေးမှုနှင့်အတူ ပုံရိပ်တို့မိန်းကလေးတွေက အလယ်ဘက်မှနေရကာ ဆရာတို့

ယောက်ျားလေးတစ်ဖွဲ့က အရှေ့မှလူတိုးပြီး

ကျန်တစ်ဖွဲ့ကတော့ အနောက်မှကာပြီးလိုက်ကြလေသည်။

ပွဲဈေးဆိုသည့်အတွက် လူလည်းများသလို

စရိုက်လည်း စုံနိုင်လေသည်။လူကောင်းတွေလည်း 

ရှိသလို လူဆိုးတွေလည်းဒွန်တွဲနိုင်တာမို့

ဒီအနေအထားက ပုံရိပ်တို့မိန်းကလေးတွေအတွက်

လုံခြုံမှုဖြစ်စေသည်။

တီချူးဆိုရင် တစ်ခါတုန်းက

ပွဲဈေးမှာ လူတိုးရင်းနှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က

မတော်‌တဆလိုလိုနှင့် ပေါင်ကိုလာကိုင်သည်ဟု

ဆိုလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ အဲ့လိုဖြစ်မှာ

သိပ်ကြောက်တာပဲ။

"ညမီးကြီးတွေတောင် လွှတ်တော့မယ်ဟေ့..."

"ဝိုး....မိုက်တယ်ဟ...."

"ဟဲ့ဟိုမှာဘုရားပုံတော်က...မီးပုံးပေါ်မှာကြည့်စမ်း..."

"ဟင်္သာရုပ်ကြီးကို မီးသီးရောင်စုံတွေနဲ့...

လုပ်ထားတာ...မိုက်တယ်ဟ..."

ပုံရိပ်တို့အရှေ့မှာ လူတွေကအများကြီးရှိနေသည့်အတွက် မီးပုံးစလွှတ်သောပုံစံကို မမြင်ရပေမဲ့

မီးပုံးတွေ အပေါ်ကိုတက်လာရင်တော့

တွေ့နေရ၍ အားလုံးအံ့ဩနေကြလေသည်။

ဒီနှစ်မှာ မီးပုံးတွေကိုပိုပြီး ဆန်းသစ်လာကြတာမို့

ဓာတ်ပုံဆရာတွေနှင့် နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားတွေကလည်း သဘောတကျဖြစ်နေကာ ဓာတ်ပုံတွေ

တဖြတ်ဖြတ်ရိုက်ကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ အရှေ့မှာလူတွေကာနေသောကြောင့်

လက်ကို အစွမ်းကုန်‌မြှောက်ပြီးဖုန်းကိုကိုင်ကာ

ဗီဒီယိုရိုက်ထားလိုက်သည်။

"အရိပ်....မြင်ရောမြင်ရရဲ့လား...."

ရုတ်တရက်ပုံရိပ်၏အနောက်ဘက်မှ

ကြားလိုက်ရသော တိုးညှင်းသည့်အသံလေးကြောင့်

နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ မီးရှူးမီးပန်း၏

အရောင်တွေ ထင်ဟပ်နေသော ဆရာ့မျက်၀န်းတွေနှင့် အကြည့်ချင်းဆုံမိလေသည်။

"ဆရာ...သမီးကောင်းကောင်းမမြင်ရဘူး...

အရပ်ကအရမ်းပုလွန်းနေတယ်..."

မျက်နှာလေးမဲ့ပြီး ပြောလာသောကောင်မလေးကြောင့် နေမျိုး၏နှုတ်‌ခမ်းထက်မှာ အပြုံးလေး

တစ်ခုပေါ်လာလေသည်။

ကောင်မလေး၏ လက်ကောက်၀တ်နုနုလေးကို

ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်...

"လာ...ကိုယ်နဲ့လိုက်ခဲ့..."

ပုံရိပ်ဆီမှ ပြန်ဖြေသံကိုမစောင့်တော့ပဲ

ဆရာကပုံရိပ်ကို ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

အဖွဲ့နှင့် နဲနဲဝေးသောနေရာကိုရောက်တဲ့အခါမှာ 

ရပ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံရိပ်ဘက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လာသည်။

"ဆရာ..ဒီနေရာကနေကြည့်မလို့လား...

ဒီမှာလည်းသိပ်မမြင်ရပဲနဲ့..."

"ပုံရိပ်မျက်လုံးမှိတ်လိုက်..."

"ဟင်...."

"မျက်လုံးခဏမှိတ်လိုက်ပါ..."

ဆရာက အတည်ပေါက်ကြီးပြောနေတာကြောင့်

ပုံရိပ်လည်း မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက်မိသည်။

ဘာကြောင့်ရယ်မသိ စိတ်ထဲမှာစက္ကန့်တွေကိုရေတွက်နေမိရာမှ ဆရာဘာလုပ်ပေးမလဲဟု

လှည့်ပတ်တွေးနေမိသည်။

"အား..."

ရုတ်တရက်ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်ဟာ လေထဲသို့မြောက်တက်သွားသောကြောင့် ထအော်လိုက်မိပြီး ဆွဲမိဆွဲရာလှမ်းဖက်လိုက်မိသည်က

ဆရာ့လည်တိုင်ဖြစ်နေသည်။

နှာခေါင်းထဲမှာ ခေါင်းလိမ်းဂျယ်ရနံ့ကိုရနေသောကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

မြင်လိုက်ရတာကတော့ မီးပုံးကြီးကို မှိုင်းတိုက်နေကြသော မြင်ကွင်းဖြစ်နေလေသည်။

"အခုသေချာမြင်ရပြီလား..."

အောက်ကိုပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ အပြုံးလေး

တစ်ခုနှင့်အတူထူးဆန်းသောလူသားတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဆရာသည်ပုံရိပ်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို

မချီပေးထားပြီး ပုံရိပ်ကတော့ ဆရာ့၏ပခုံးကိုအားပြုထားနေရသည်။

ဆရာ့ကိုအားနာသလို ပြန်ချပေးဖို့ရန်ပြောချင်ပေမဲ့

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်က ယခုလိုအခြေအနေမှာ 

ပျော်၀င်နေမိသည်။

"လှလိုက်တာ...."

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကောင်းကင်ပေါ်သို့ 

လွှတ်တင်လိုက်သော မီးပုံးကြီးမှ

ရောင်စုံမီးရှူးမီးပန်းတွေ ဖျာထွက်လာလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်နေသော ဆရာ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရောင်ပြန်ဟပ်နေသော ဝါလိုက်၊စိမ်းလိုက်ဖြစ်နေသည့် အလင်းရောင်တွေကို ပြုံး၍ကြည့်နေမိသည်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံးမီးရှူးမီးပန်းလေးပဲ...."

(အခန်း(၆၁...ဆက်ရန်ရှိသည်)

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၁)🔥

ကောင်းကင်မှာ ကြယ်လေးတွေလင်းလတ်နေတာကို မြင်နိုင်ပေမဲ့ ခူးဆွတ်နိုင်ဖို့တော့မဖြစ်နိုင်ပေ...။

အိပ်မက်ဆိုတာ လက်တွေ့မှာဖြစ်လာဖို့

မရေရာဆုံးသော မျှော်လင့်ချက်လို့တွေးခဲ့ဖူးတယ်။

အိပ်မက်တွေဟာ သိပ်ကိုဈေးကြီးလွန်းတယ်...။

ပုံရိပ်က လောဘသိပ်နည်းတဲ့ မိန်းကလေး

တစ်ယောက်ပါ။

ဒါပေမဲ့ လောဘကြီးမိပြီဆိုရင်လည်း

မရနိုင်ဘူးဆိုတာဟာ ပုံရိပ်အတွက်တော့ညံ့ဖျင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခုသာသာပါပဲ။

သူများတွေလိုအခကြေးငွေ‌ပေးရတဲ့

ကျူရှင်ကောင်းကောင်းမှာ မတတ်ခဲ့ရပေမဲ့

ဆရာနေမျိုးရဲ့ သင်ပြပေးမှုနဲ့ အဆင့်တစ်နေရာကို ယူနိုင်ခဲ့တယ်။

ကိုယ့်ကို အမြဲတမ်းနှိမ်ချပြီး ပြောဆိုခဲ့တဲ့

ကျောင်းသားကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။

အတန်းထဲမှာ ဆရာ၊ဆရာမတွေရဲ့အမြင်ကြည်ခြင်းကို မရခဲ့တဲ့အပြင် တစ်ခုံတည်းထိုင်တဲ့သူတွေကတောင် မျက်မုန်းကျိုးခြင်းခံရတဲ့ မိန်းကလေး၊

တစ်ချိန်ကပုလင်းခွံ၊ဗူးကျွတ်တွေကိုတောင်

ရောင်းခဲ့တဲ့ကောင်မလေးဟာ ဆယ်တန်းကို

ဂုဏ်ထူးငါးဘာသာနဲ့ အောင်ခဲ့ပြီး ဆေးအမှတ်မှီခဲ့တယ်။

အခုဆို အဲ့ဒီ့ကောင်မလေးက ဥပဒေပညာရပ်ကိုသင်ယူနေတဲ့အပြင် စီးပွားရေးလောကထဲကို

၀င်နိုင်ဖို့ ခြေလှမ်းစနေပြီဖြစ်တယ်။

ပြန်တွေးကြည့်ရင် အရာရာတိုင်းကအိပ်မက်လို

ပါပဲ။ဒီအရာတွေအားလုံးဟာ ပုံရိပ်အတွက်

ဖမ်းဆုပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ တွေးထင်ခဲ့မိတဲ့

စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တွေ လက်တွေ့အကောင်အထည်ပေါ်လာသလိုပါပဲ။

*ကိုယ်ပိုင်စက်ဘီး‌တောင်မရှိခဲ့တဲ့ ကောင်မလေးက‌

နောက်ဆုံးပေါ်ကားတစ်စီးပေါ်မှာ အခန့်သား

ထိုင်ရလိမ့်မယ်လို့...ဘယ်သူကထင်ခဲ့မှာလဲ...."

*အတန်းထဲမှာ..အဆိုးဆုံးကျောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့လူဟာ..ခရိုင်အဆင့်

လူရည်ချွန်ပြိုင်ပွဲတွေမှာပါ...ထူးချွန်ကျောင်းသားအဖြစ်..စေလွှတ်ခြင်းခံရမယ်လို့..

ဘယ်သူကထင်မှာလဲ*

*အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကို ကိုယ်တိုင်ကြုံခဲ့ရတဲ့

ကောင်မလေးတစ်ယောက်က..

ဥပဒေပညာရပ်ကို သင်ယူနေခဲ့တယ်...*

*ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့...

ဥယျာဉ်မှူးကိုမှ...မေတ္တာသက်၀င်သွားလိမ့်မယ်လို့...

ဘယ်သူကများတွေးခဲ့မိမှာလဲ...*

"လှလိုက်တာ...ဒီတစ်ခါတောင်ကြီးကိုလာတာတော့

လုံး၀တန်သွားပြီ..."

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း....ဒီမီးပုံးပျံကလွှတ်မီးရှူးမီးပန်းက

ခုဏကဟာထက် ပိုလှတယ်နော်...."

ဘေးနားမှ မီးပုံးပျံတွေကိုကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာ

စကားပြောနေ‌ကြသော လူတွေကြောင့် ဆရာ့မျက်နှာကိုကြည့်နေရာမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ချင်ပေမဲ့ မျက်ရည်များလဲ့နေသော ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းများသည် ဆရာ့ထံပါးမှရုန်းဖယ်၍ မရတော့ပေ။

အခုအခြေအနေက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။

ဒီလိုလူမြင်ကွင်းကြီးမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်က

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မီးပုံးပျံတွေကြည့်ရဖို့

ပွေ့ချီထားတယ်ဆိုတာဟာ သွေးရိုးသားရိုး

ဖြစ်နိုင်ပါတော့မလား။

ပုံရိပ်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ဆရာမြင်သွားခဲ့ပြီလား။

ပုံရိပ် သိပ်သိချင်မိတယ်။

တကယ်တမ်းတော့ ပုံရိပ်မှာအရွယ်မတိုင်ခင်

ချစ်မိဖို့အတွေးကို လုံး၀စိတ်ကူးတောင်

မယဉ်ချင်ခဲ့ရိုး အမှန်ပင်။

ပုံရိပ်မှာ အကောင်အထည်ဖော်ချင်တဲ့

စိတ်ကူးအိပ်မက်တွေအများကြီးရှိတာကြောင့်

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိချစ်မိသွားလိမ့်မယ်လို့  မထင်မှတ်ခဲ့မိပေ။

ဒါပေမဲ့...ဆရာ့ဘက်ကနေရော...ပုံရိပ်လိုတွေးပါရဲ့လား...

"ဆရာ....သမီးကြည့်လို့၀ပါပြီ...သမီးကိုအောက်ချပေးတော့နော်..."

ဆရာ့ပခုံးကို ပုတ်ပြီးပြောလိုက်‌သောအခါ

ပုံရိပ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သော မျက်၀န်းလေးတွေထဲမှာ ရှက်စိတ်ကလေး ရောထွေးနေတာကို

တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ပုံရိပ်၏ခြေထောက်တွေ မြေကြီးနှင့်

ထိလို့ရသွားသည့်တိုင်အောင် ကြပ်သိပ်နေသော

လူအုပ်ကြောင့် ဆရာ့ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်ပေ။

ဘေးနားမှာ အတင်းလာတိုးနေကြသော

ယောက်ျားလေးတွေလည်း ရှိနေ၍ဆရာကလည်း

သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပုံရိပ်ကိုကာ၍ပေးထား‌သည်။

ဆရာ့ဝဲဘက်ရင်အုံနှင့် ပုံရိပ်၏ပခုံးကထိခတ်နေသောကြောင့် ဆရာ့နှလုံးသားတွေ၏

ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဖြစ်နေမှုကို ပုံရိပ်သတိထားမိသည်။

*ဆရာ...ရင်ခုန်နေတာလား...ဒါမှမဟုတ်..

ငါ့ကိုချီထားခဲ့ရလို့...မောနေတာလား....

နှလုံးခုန်နှုန်းတွေ အရမ်းမြန်နေတယ်...*

"ပုံရိပ်....."

"ဆရာ..."

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သံပြိုင်ခေါ်လိုက်မိပြီးနောက် ပုံရိပ်တို့၏မျက်၀န်းအကြည့်ချင်းလည်း

စုံစည်းသွားကြသည်။

ဒီပွဲခင်းကြီးဟာ ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်တည်းအတွက်

သီးသန့်ဖြစ်တည်နေသလိုကို ပုံရိပ်၏

အမြင်အာရုံ၊အကြားအာရုံအားလုံးသည်

ဆရာနေမျိုးနှင့်သာ စိုးမိုးပြည့်နှက်နေလေပြီ။

*ပုံရိပ်တို့ဟာ...ပန်းတွေနှင့်သာပြည့်နှက်နေသော

ဥယျာဉ်တစ်ခုထဲသို့..ရောက်ရှိနေကြပြီး..

နူးညံ့ညင်သာလွန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို

အတူမျှဝေနေသလိုပါပဲ....*

ပုံရိပ်ရူးသွားပြီ။လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိလို့

ရူးသွားလေပြီ။

သူ့ကိုမှ အရူးအမူးချစ်မိနေလေပြီ။

"ပုံရိပ်...အရင်ပြောလေ..."

"ဆရာ...မနက်ဖြန်...အင်းလေးကိုသွားရင်...

ဆရာလိုက်မှာလားဟင်..."

ပုံရိပ်မေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့်

ဆရာ့မျက်နှာလေး ညှိုးကျသွားလေသည်။

ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလာသည်။

ဆရာစိတ်မကောင်းဖြစ်နေသလိုပဲ။

"မနက်ဖြန်....ကိုယ်အလုပ်မအားဘူးအရိပ်ရဲ့...

စင်္ကာပူရုံကနေ ဆေးဝါးတွေရောက်လာမှာမို့

ကိုယ်အင်းလေးကို လိုက်လို့မဖြစ်ဘူး...."

"ဟား...အဲ့ဒါဆိုရင်ကောင်းတာပေါ့....

သမီးလည်းအင်းလေးကို မသွားဖြစ်ဘူး..."

"ဟင်...အရိပ်ကဘာလို့မသွားတာလဲ...."

"မန္တလေးကို ပြန်ပြီးအဖွားနဲ့ဆွေးနွေးစရာလေး

တစ်ခုရှိလို့ပါ...နောက်ပြီးအဖွားကနေမကောင်း

ဖြစ်နေတယ်ဆိုလို့...စိတ်ပူတာလည်းပါတယ်..."

"အင်းလေ...ဒီလိုဆိုတော့လည်း...

ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ..

ဒါနဲ့အရိပ်ကတစ်ယောက်တည်းပြန်မှာလား..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ဆရာရဲ့....သမီးရဲ့ပုံစံက

အပြင်ပိုင်းကသာ..ပျော့ညံ့တဲ့ပုံပေါက်ပေမဲ့.

..အတွင်းစိတ်က

ကျောက်တုံးထက်တောင်..မာသေးတယ်..

မယုံရင်ကိုင်ပေါက်ကြည့်ပါလား..."

အတည်ပေါက်ကြီးနှင့် စနောက်လိုက်သော

ကလေးမကြောင့် နေမျိုးလည်းသဘောတကျနှင့်

ပြုံးလိုက်မိလေသည်။ဒီကလေး၏

အပြင်ပန်းပုံသဏ္ဍန်သည် စူးရှသောမျက်လုံးတွေသာရှိမနေပါက ပိုးဟပ်ဖြူလေးအလား

ထင်မှတ်ရလောက်သည်။

နို့နှစ်ရောင်အသားအရည်လေးက

တစ်ခုခုနှင့် ထိခိုက်မိ၍အရာထင်သွားမှာတောင်

စိုးရသည်။

ဆံပင်ရှည်လေးတွေကို ဖားလျားချထားပြီး

သိုးမွှေးဦးထုပ်လေးဆောင်းထားသောကြောင့်

တကယ့်ကို ဖြူဖြူစင်စင်နုနုနယ်နယ်လေးလိုပင်..။

ပန်းသွေးရောင် သန်းနေသောပါးလေးတွေက

ရယ်လိုက်တိုင်း မို့တက်သွားလေရာ

သူ့ရဲ့စိတ်တွေကို မနည်းချုပ်တည်းထားရသည်။

အထူးသဖြင့် သွယ်လျှပြီးဖြူဖွေးနေသော

လည်တိုင်းကျော့ကျော့လေး...

အဲ့ဒီ့လည်တိုင်လေးပေါ်မှာ

မူးမူးနှင့် အနမ်းတံဆိတ်ခပ်နှိပ်ဖူးတာကို

သူဘယ်မေ့လို့ရပါ့မလဲ။

"ဆရာ...အင်းလေးကို ဒီတစ်ခါမသွားလိုက်ရပေမဲ့

နောက်တစ်ခါတော့ရောက်အောင်သွားချင်တယ်..."

"အိုကေပါဗျာ...သူငယ်ချင်းတွေနဲ့တိုင်ပင်ထားပေါ့"

"မဟုတ်ဘူးလေ....သမီးပြောတာက...ဆရာနဲ့အတူ

အင်းလေးကို သွားချင်တယ်လို့ပြောနေတာ...

သမီးကို ကတိပေးနိုင်မလားဟင်..."

ကလေးဆိုတဲ့အတိုင်း ကလေးဆန်စွာ

လက်သန်းလေးကိုထောင်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်အနားသို့

တိုးလာတာကြောင့် သူပြုံးလိုက်မိပြီး

ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။

လက်သန်းချင်း ချိတ်ပေးလိုက်တော့

အရိပ်ကလေး၏ ရွှင်မြူးသွားသောမျက်၀န်းလေးတွေကို အကြည့်မလွှဲနိုင်တော့ပေ။

"ပုံရိပ်ရေ.....ပုံရိပ်...ပုံရိပ်...နင်ဘယ်မှာလဲ..."

"သူငယ်ချင်းတွေ သမီးကိုခေါ်နေပြီ...."

"သူတို့ဆီသွားကြမယ်လေ..."

ပုံရိပ်၏ လက်ကလေးကိုဆွဲ၍အရှေ့မှ

ဦးဆောင်၍ခေါ်သွားပေးလေသည်။

တကယ်တော့ ပုံရိပ်ကိုကောင်းမွန်တဲ့ဘ၀ကို

ရောက်အောင် ဆွဲခေါ်ပေးခဲ့တဲ့လူက ဒီလူသားလို့ပြောရင် မှားနိုင်ဖွယ်ရာမရှိပါဘူး။

............

ကျောင်းခန်းထဲမှာ စာလုပ်ချင်စိတ်ပျောက်ပြီး၊

အရွှဲ့တိုက်လိုစိတ်တွေသာ ပြင်းထန်နေသော

ပုံရိပ်ကို လက်တွေ့ဘ၀ထဲသို့ ပြန်ဆွဲခေါ်လာ

နိုင်ခဲ့တယ်။

အခြားသူတစ်ယောက်ကိုသာ အနိုင်လိုစိတ်ပြင်းထန်နေတဲ့ ပုံရိပ်အား

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသာ ယှဉ်ပြိုင်ဖို့တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး မှန်ကန်တဲ့လမ်းစဉ်ပေါ်ကိုခေါ်လာပေးခဲ့တယ်...။

အလုပ်ကြမ်းသမားဘ၀ကိုရောက်လုဆဲဆဲ

 ဖြစ်နေတဲ့ပုံရိပ်ကို ကျောင်းသားဘ၀သို့

ပြန်ဆွဲခေါ်လာပေးခဲ့တယ်။

*တကယ်တော့..ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀ကို

ဆရာကတည့်မတ်ပေးခဲ့လို့သာ...ပုံရိပ်ဒီလိုကောင်းကောင်းရပ်တည်နေနိုင်တာပါ...*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

မီးပုံးပျံပွဲကို ကြည့်ပြီးနောက် အဖွဲ့လိုက်ကြီး

ချားရဟက်စီးဖြစ်ကြလေသည်။

အဖွဲ့လိုက်ကြီးဆိုတော့ ပျော်ဖို့လည်းကောင်းသည်။

တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် စကားပြောကြ၍

ရယ်လည်း ရယ်ရလေသည်။

ပုံရိပ်တို့မိန်းကလေးတွေက အရင်စီးလိုက်ပြီးနောက်

ပျော်ပျော်နေတတ်သော ဦးဗျောကြီး၏မြူစွယ်မှုနှင့်အတူ ယောက်ျားလေးအုပ်လိုက်ကြီးကလည်း

ချားရဟက်ပေါ်သို့ ရောက်ကုန်ကြလေတော့သည်။

"နွယ်....မင်းအဲ့ကောင်ကိုဘာလို့ငေးနေတာလဲ..."

"နွယ်မငေးပါဘူးမောင်ရယ်...ဒီတိုင်းပဲကြည့်မိသွားတာပါ...."

"ငါမယုံဘူး...မင်းအဲ့ဒီ‌ကောင်နဲ့ပြန်ဆက်ချင်နေတာမဟုတ်လား...."

အရှိန်နှင့်လည်နေသော ရဟက်ကြီးကိုမော့ကြည့်နေရင်းနှင့် အနောက်ဘက်မှရင်းနှီးသောအသံတွေကြောင့် နားစွင့်ထားလိုက်ရင်း မသိမသာလှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ မနွယ်နှင့်မင်းဆက်‌ဆိုသောလူကြီးတို့ဖြစ်နေလေသည်။

အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းလောက် ဆုတ်လိုက်ပြီး

သူတို့ဘာတွေ ပြောနေသလဲဆိုတာပိုကြားရအောင် စပ်စုလိုက်မိသည်။

"မောင်ရယ်...ဘာကြောင့်အချိန်တိုင်းနွယ့်အပေါ်မှာ 

သံသယ၀င်နေရတာလဲ...ဘုရားစူးရပါစေ...

ကိုနေနဲ့နွယ်ကဘာမှကိုမဆိုင်တော့တာပါ..."

"ငါကယုံမယ်များထင်နေလား...ဘာမှမဆိုင်ရင်

မင်းကသူ့ကို"ကိုနေ.."ဆိုတဲ့နာမ်စားကြီးကို

အခုထိခေါ်နေအုံးမှာတဲ့လား...

ငါ့ကိုအရှေ့မှာထားပြီး...

မင်းရဲ့မျက်လုံးတွေက လိမ်နေတာကိုငါက

သတိမထားမိဘူးလို့ထင်နေတာလား....."

"မောင်ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ....နွယ်တို့

နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဘာဆိုဘာမှကိုမရှိတော့တာ...

နွယ်အသက်နဲ့ရင်းပြီးတောင် သက်သေပြ‌နိုင်တယ်မောင်...."

"ဒါဆိုအခုသက်သေပြလေ..."

"မောင့်!!!!!လူတွေအများကြီးရှိနေတဲ့နေရာမှာတောင်

မောင်နွယ့်ကို ဒီလိုပြောရက်တာလား...

နွယ်ကမောင်အနိုင်ကျင့်လို့ သိပ်ကောင်းနေတဲ့မိန်းမလား....

နွယ်မောင့်ကို ဘယ်လောက်အထိချစ်လဲဆိုတာ

မောင်ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ...."

"တော်စမ်းပါကွာ...အချစ်ဆိုတဲ့စကားလုံးတွေကို

ကာဗာယူပြီး မင်းရဲ့ဖောက်ပြားချင်နေတဲ့စိတ်ကို

ဖုံးမနေစမ်းပါနဲ့....မင်းငါ့ကိုချစ်တဲ့အချစ်က

ဆန်ပေးလို့ဆီပြန်ရတဲ့ သဘောမျိုးပါပဲ...

နေမျိုးလိုငမွဲမျိုးက..မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့

ငွေကြေး၊ဥစ္စာတွေအားလုံးကို..မင်းအလိုကျပေး

ကမ်းခဲ့လို့သာ မင်းငါ့ကိုကပ်တွယ်နေတာပါ...

အခုဒီကောင်က...အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူးဆို‌တာနဲ့..မနက်ကမင်းသူ့ကိုကြည့်တဲ့အကြည့်တွေက

ပြောင်းလဲသွားတာကို ငါကမရိပ်မိဘူးထင်နေလား.."

"မဟုတ်ဘူးမောင်...မောင်အထင်လွဲနေပြီ...

ကိုနေ....နေမျိူးကအခုပြောင်းလဲသွားတာ

ဟုတ်တယ်..သူ့ကိုဥပက္ခာပြုပြီး မောင့်ဘ၀ထဲကို

၀င်လာခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့...

ကျွန်မမောင့်ကိုတကယ်ချစ်လို့ပါ...

သူနဲ့အတူကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့အချိန်တွေမှာ ကျွန်မသူ့ကိုတစ်ခါမှ ချစ်တယ်လို့အဖြေပြန်မပေးခဲ့ဖူးဘူး....

အဲ့ဒါကကျွန်မသူ့ကိုတကယ်မချစ်လို့ပဲ...

ဒါ့အပြင် ကျွန်မသူ့ကိုရက်ရက်စက်စက်အသုံးချခဲ့ဖူးတယ်...သူ့ခံစားချက်တွေကိုလျစ်လျှူရှုခဲ့ဖူးတယ်...ဒါပေမဲ့မောင့်အပေါ်မှာတော့

ကျွန်မဘယ်တော့မှ...ရက်စက်မှာမဟုတ်သလို...

မောင်လျစ်လျှူရှုရင်တောင် ကျွန်မ..

မနေတတ်ဘူးမောင်....

အဲ့ဒါကျွန်မမောင့်ကို သိပ်ချစ်လို့ပဲ...."

ကြားနေရသော စကားတွေကကိုယ့်နားကိုယ်တောင်

မယုံချင်လောက်အောင်ပါပဲ။

မနွယ်ဆိုသူက ဆရာ့ကိုအသုံးချခဲ့ပြီး

ဆရာ့ခံစားချက်တွေကို ပျက်ရယ်ပြုခဲ့တာပေါ့။

မင်းဆက်ဆိုတဲ့လူကလည်း ဆရာ့ကိုတမင်

နာကျင်စေချင်လို့ မနွယ်ကိုရအောင်ယူခဲ့တာပေါ့။

သစ္စာမရှိတဲ့မိန်းမနဲ့ သူတစ်ပါးရဲ့ချစ်ရသူကိုမှ

ကြောင်တောင်နှိုက်ချင်တဲ့ ဘ၀င်ရူးတို့ကြားမှာ

ဆရာဘယ်လောက်တောင် နစ်နာခဲ့ရမလဲ။

သူတို့၏စကားတွေကို နားထောင်ပြီးနောက်မှာ

အကုန်လုံးကို နားမလည်ပေမဲ့အနည်းငယ်တော့

ခန့်မှန်းမိလေသည်။

ဆရာရေးထားသော စာအုပ်လေးထဲက

"စိမ်းရက်တဲ့နွယ်ဆိုသော ကဗျာလေးကိုပြန်တွေးကြည့်နေမိသည်။

"စိမ်းရက်တဲ့နွယ်...."

"သိပ်လှတဲ့ပန်းကလေးကို

ခူးစွပ်ဖို့ အားခဲမိတိုင်း

ဆူးကလေးတွေ စူးလို့

နှလုံးသားမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်

မင်း..သိပ်ရက်စက်တယ်နွယ်

‌ရထားကြီးက တဂျုံးဂျုံးမြည်လို့

သံလမ်းထက်မှာ ဖြန့်ခင်းထားတဲ့

အသဲနှလုံးကို မြင်ပါလျှက်နဲ့

တို့..လမ်းခွဲကြရအောင်တဲ့

ကိုယ့်ရင်တွေ ကြေပါပြီနွယ်ရယ်

တစ်ဖက်မှာ ချစ်တတ်တဲ့နှလုံးသား

တစ်ဖက်မှာ မင်းမက်တဲ့ကျောက်သံပတ္တမြား

နှစ်ခုလုံးနဲ့ပြစ်ပေါက်ပြီး

မင်းကိုပြောလိုက်ချင်တယ်...

"ငါမင်းကို...အသက်လောက်ချစ်တယ်လို့..."

ဟိုးရှေးရှေးက လယ်ကွင်းစိမ်းထဲ

ပြေးလွှားဆော့ခဲ့တဲ့ အချိန်မှာပေါ့

ကိုယ့်ကို မစိမ်းကားခဲ့ဖို့

ကိုယ်ပြောခဲ့တယ်လေ

မင်းကိုယ်တိုင် သကာရေလောင်းပြီး

ချိုမြမြပြုံးပြခဲ့ပေမဲ့ 

လယ်ကွင်းစိမ်းတွေက မင်းလောက်တော့

မစိမ်းရက်ဘူးရယ်လို့ 

သိလိုက်ပါပြီကွယ်

မြိုင်ဟေ၀န်ထဲမှာ မာယာကိုဝှက်သိမ်းပြီး

နတ်စစ်သည်တို့နောက်ကို

ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့တယ်

*နွယ်...

ကျောခိုင်းပြီးရင်..ပြန်လှည့်မကြည့်ပါနဲ့*

ဆရာ့ကဗျာလေးနှင့် သူတို့အခုပြောနေကြတာကို ပြန်စပ်ဆက်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဆရာ့ကို

ပို၍ သနားသွားမိသည်။

ဆရာတော်တော်ကို ခံပြင်းပြီး ခံစားခဲ့ရမှာ

သေချာတယ်။ကဗျာထဲကလိုဆိုရင်

သူသိပ်ချစ်ရတဲ့ငယ်ချစ်ဦးဟာ သူ့ရင်ကိုခွဲပြီး ငွေကြေးဥစ္စာချမ်းသာတဲ့ လူရဲ့နောက်ကို

ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားခဲ့တာတောင်

သူအပြစ်မြင်ခဲ့ပုံမပေါ်ဘူး။

ဆရာဟာ သိပ်ကိုသဘောထားကြီးလွန်းပါတယ်။

ပုံရိပ်၏ အတွေးတွေလွှင့်ပျံနေတုန်းမှာပဲ

 အနောက်မှအတွဲကတော့ ခပ်ကြိတ်ကြိတ်ဖြစ်နေကြလေသည်။

"အဟင်း...မင်းပြောတိုင်းငါကယုံကြည်ပေးရအောင်...ငါ့ကိုသိပ်ပြီးတုံးအနေတဲ့ကောင်လို့ထင်နေတာလား..."

"မောင်ရယ်...တောင်းပန်ပါတယ်...မဟုတ်တာတွေ

မစွပ်စွဲပါနဲ့..."

"ဘာလို့မဟုတ်ရမှာလဲ...အဲ့ကောင်ကမင်းကိုဆိုအသေရရ...အရှင်ရရလိုချင်နေတာကို

ငါကမသိဘူးများထားနေလား....

ဒင်းကကိုယ့်အဆင့်ကိုယ်မသိပဲ

ငါ့ကိုလေသံလာမာရတယ်လို့....

ကပ်ဖားယပ်ဖားလုပ်နိုင်လွန်းလို့...

နေရာရတဲ့ကောင်ကများ...

အလကားကြာကူလီကောင်...

အောက်တန်းစား ဘုန်းကြီးကျောင်းသား..."

"ဒီမှာ...ရှင်လူဆိုရင်လူစကားပြော...."

အရှေ့ဘက်မှ အော်ငေါက်သံတစ်ခုကို

ကြားလိုက်ရ၍ မင်းဆက်ကိုယ်တိုင်ထိတ်လန့်လျှက်ကြည့်လိုက်မိတော့ လေထဲမှာလွှဲယမ်းလိုက်သော

လက်တစ်စုံဟာ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ကျရောက်လာခဲ့လေသည်....

"ဖြန်း!!!!!"

သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်ပါးတစ်ခုလုံး ကျိန်းစပ်သွားတာကြောင့် လက်ဖဝါးနှင့်အယောင်ယောင်အမှားမှား

အုပ်ကိုင်လိုက်မိတော့ လက်သည်းနှင့်ခြစ်မိသော

သွေးစလေးကိုတောင် စမ်းမိသွားသည်။

ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ထူပူသွားတာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသောဝေဒနာက

သူ့ကိုမိုးမမြင်လေမမြင် ဖြစ်သွားစေသည်။

ရှူးရှူးရှားရှားနှင့် ပြန်လည်တုန့်ပြန်ဖို့

ဒေါသမျက်၀န်းတွေနှင့် ရှေ့သို့စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ကိုရွံရှာမုန်းတီးစွာ စိုက်ကြည့်နေသော

ဖြူဖြူနုနု ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒီမိန်းကလေးဟာ သူတို့ရှယ်ယာ၀င်ထားတဲ့

ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်ရဲ့မြေးဖြစ်လေသည်။

"မင်းဘာလို့...ငါ့ပါးကိုလာချတာလဲ...ငါကမိန်းကလေးလည်း ညှာတတ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူးနော်..."

"ယုံပါတယ်...ရှင်ကသိပ်ကိုကောင်ကျစ်တဲ့

ကျားငစဉ်းလဲကြီးဆိုတာ...

ရှင့်ပါးစပ်ပေါက်ကနေထွက်တဲ့

အမင်္ဂလာစကားတွေနဲ့တင်..ယုံပါတယ်.."

"ဘာလဲ...ခုဏကငါတို့ပြောနေတဲ့စကားတွေကို

ကြားသွားလို့ အဲ့ဒီ့အောက်တန်းစားကောင်

နေမျိုးဘက်ကနေ လာ၀င်နာနေတာလား...."

"ရှင့်ပါးစပ်ကနေ...သူ့နာမည်ကိုထွက်စရာမလိုဘူး..

ရှင့်လိုလူယုတ်မာကများ သူ့ကိုအောက်တန်းစားတဲ့

အဟင်း...နဲနဲတော့ရယ်ချင်မိသား...

ဘယ်သူက တကယ်အောက်တန်းစားဆိုတာ..

ရှင်မမြင်ရဘူးလား...အော်...ဟုတ်သားပဲ...

ရှင်က..မစ္ဆရိယစိတ်တွေနဲ့ပိတ်လှောင်ပြီး

ကန်းနေတော့...တကယ့်အောက်တန်းစားအစစ်က

တမာန်မင်းဆက်ဆိုတဲ့ ရှင်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်နေတာကို

ဘယ်မြင်နိုင်မလဲ...."

"မင်းဘာစကားပြောတာလဲ..."

"လူစကားကို..လူလိုပြောနေတာလေ..

လူလိုနားမလည်ဘူးလား...ဒီမှာ...

သူကဘုန်းကြီးကျောင်းသားပေမဲ့...

ရှင့်ထက်ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်အဆင့်အတန်းမြင့်မားတယ်...ရှင်တို့လို ကလိမ်ကကျစ်စိတ်နဲ့

ရှင်သန်‌ နေတဲ့လူမဟုတ်ဘူး...

တစ်ယောက်ကငွေမက်ပြီး..

သူ့ရဲ့ဖြူစင်တဲ့အချစ်ကို ပျက်ရယ်ပြုခဲ့တယ်...

နောက်တသ်ယောက်ကတော့.. 

အလကားနေရင်းလိုက်ပြိုင်ပြီး

သူ့ဘ၀ကို ဖြတ်စီးချင်နေတယ်...

ကျွန်မသတိပေးလိုက်....နောက်တစ်ခါရှင်တို့ရဲ့ပါးစပ်ကနေ...သူ့နာမည်ကိုမပြောနဲ့...

သူနဲ့ပတ်သတ်တာတောင် တစ်လုံးမှမဟမိစေနဲ့..."

"ဒီမှာ...ငါမင်းကိုသည်းခံနေတယ်ဆိုတာ...

မင်းအဖွားရဲ့မျက်နှာကြောင့်နော်...မင်းကိုယ်မင်း

အဟုတ်ကြီးမှတ်မနေနဲ့.."

ပုံရိပ်ကိုလက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးပြီး

အော်ပြောနေတဲ့ သူ့ကိုပုံရိပ်ကလည်းမဲ့ပြုံးပြုံးကာ မျက်ခုံးပြန်ပင့်ပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ် ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ထဲမှ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း

စိုးရိမ်သလို ကြည့်လာကြသလို ဆရာနေမျိုးတို့အဖွဲ့ကလည်း ‌ချားရဟက်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြလေသည်။

"ဒီမှာ...ဦးတမာန်မင်းဆက်..မန္တလေးကို

ကျွန်မပြန်ရောက်တာနဲ့...ရှင်တင်မကဘူး...

ရှင်တို့မိသားစုတစ်ခုလုံးရဲ့ဘ၀ကြီး...

ဘယ်လိုစုတ်ပြတ်သတ်သွားမလဲဆိုတာ...

ရှင်စောင့်ကြည့်နေလိုက်.."

"မင်းဘာပြောတယ်...သောက်ကောင်မ..."

"ဟိတ်လူခင်ဗျားဘာလုပ်တာလဲ...."

"ပုံရိပ်ရေ...ရန်မဖြစ်နဲ့တော့...တော်ပါတော့ဟယ်..."

"မောင်ရယ်...နွယ်တို့သွားကြရအောင်..."

"ငါဒီမိန်းမကို မကျေနပ်ဘူး..."

‌အနောက်က ယောက်ျားလေးအဖွဲ့ကရောက်လာပြီးဦးမင်းဆက်ကို ရန်လိုသောအကြည့်နှင့် ဝိုင်းကြည့်နေကြ၍ မနွယ်ဆိုသူကသူ့ရဲ့လူကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားလေသည်။လူအများကြီးနှင့် တစ်ယောက်ဖြစ်၍ မင်းဆက်ဆိုတဲ့လူ၏မျက်လုံးထဲမှ အကြောက်တရားကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ မဲ့ပြုံးပြုံးကာ သူတို့ထွက်သွားတဲ့အထိ စူးစိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

*ဒီနေ့ညကို ပုံရိပ်ဘယ်တော့မှမမေ့ဘူး...

ဆရာ့ကို ဆော်ကားခဲ့တဲ့အဲ့ဒီ့လူကို

နောင်ကျင်အောင် လုပ်ရမှကိုကျေနပ်မယ်...."

အခန်း(၆၂)ဆက်ရန်

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ပုံရိပ် ဟိုကောင်ကိုဘယ်လိုပညာပြန်ပေးမလဲ...?

ဖွားညိုကိုရော...ကိုထက်နဲ့စေ့စပ်ဖို့ကိစ္စပြောနိုင်မယ်လို့ ထင်ကြလား

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်...

🔥FACEBOOKမှာလည်းTNH Channel pageကို

Like and followလုပ်ပေးကြပါအုံးနော်

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၂)🔥

ပုံရိပ်တို့ ဟော်တယ်သို့ပြန်ရောက်တော့ညဆယ်နာရီထိုးနေလေပြီ။

ညဘက်မှာအချမ်းကပိုပြီး ရာသီဥတုကအရမ်းအေးလာတာကြောင့် ပုံရိပ်၏မျက်နှာတစ်ခုလုံးက

ရဲတောက်နေလေသည်။

ဆိုင်ကယ်စီးရင်းနှင့် လေအေးတွေအတိုက်ခံရတော့

နှာခေါင်းက လုံး၀မရတော့ပဲ တစ်ချိန်လုံးနှာချေပြီး

နှာစေးလေတော့သည်။

"အမလေး...အခုမှပဲနေသာထိုင်သာရှိတော့တယ်.."

အိမိုးသော်သည်လည်း ပင်ပန်းသွားသည်ထင်ပါရဲ့

ဟော်တယ်အခန်းထဲသို့ရောက်သည်နှင့်

ကုတင်ပေါ်သို့ခြေပစ်လက်ပစ်လှဲချလိုက်တော့သည်။

ပုံရိပ်တို့လည်း ပင်ပန်းနေလေပြီ။

အများကြီးပျော်ခဲ့ရတယ်ဆိုပေမဲ့ လူတွေတိုးရတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွေလည်း နုံးချိနေလေပြီ။

"ဒါနဲ့ပုံရိပ်...နင်နဲ့ဒီနေ့ညပွဲခင်းထဲမှာရန်ဖြစ်တဲ့

လူက..မနက်ကတင် ကိုနေမျိုးကိုရန်လာလုပ်တဲ့

လူမဟုတ်လား...ညဘက်ဆိုတော့

 ငါကအခြားတစ်ယောက်လို့် ထင်လိုက်သေးတာ

နင်ကဘာလို့သူ့ကို အဲ့လိုသွားပြောရတာလဲ..

အဲ့လူနင့်ကို တအားဒေါသထွက်နေတာနော်..."

"ဟုတ်တယ်ပုံရိပ်..ငါလည်းအဲ့ဒါကိုသိချင်နေတာ

ငါတို့နင်နဲ့အတူ ပေါင်းလာတာကြာပြီ

နင်ဒီလောက် ဒေါသထွက်ပြီးကြိမ်းမောင်းတာကို

တွေ့ရတာ ဒါပထမဆုံးပဲ..နင်ဘာလို့အဲ့လူကို

ဒီလောက်အထိ ခါးခါးသီးသီးပြောပြစ်ရတာလဲ.."

သူငယ်ချင်းမနှစ်ယောက်လုံးက ကုတင်ပေါ်မှ

ထထိုင်ကာ စိတ်လိုလက်ရမေးလာတာကြောင့်

ပွဲဈေးထဲမှာဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကိုပြန်တွေးလိုက်မိသည်။

ထပ်တွေးလေ ထပ်ပြီးဒေါသထွက်ရလေပါပဲ။

အထူးသဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကြောင့်

ဆရာနာကျင်ခဲ့ရမှာပဲဆိုတဲ့ အတွေးကပုံရိပ်ကို

သိပ်၀မ်းနည်းစေတယ်။

 ဆရာနာကျင်နေခဲ့ရတဲ့အချိန်မှာ

ပုံရိပ်ရှိနေမပေးခဲ့နိုင်တဲ့ ကိစ္စကြောင့်ပိုပြီး

စိတ်ထိခိုက်ရတယ်။

ဆရာက မေတ္တာတရားကိုအဓိကလိုအပ်နေတဲ့

အချိန်မှာ သူတို့ကဒဏ်‌ရာတွေပဲပေးခဲ့ကြတယ်။

ဆရာ့ကို အကြောင်းအရာအားလုံး

မေးလိုက်ချင်ပေမဲ့ ထပ်ပြီးပြန်တွေးမိပြီး

၀မ်းနည်းအောင်လုပ်မိမှာလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို နားလည်နိုင်ပါတယ်။

ဆရာဟာ မိန်းမတစ်ယောက်ကို

ဘ၀ကြီးပုံပေးရလောက်အောင် ချစ်ခဲ့မိပေမဲ့ သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရတယ်။

ဒီဝေဒနာကိုလည်း သူလွယ်လွယ်မေ့နိုင်မယ်

မထင်ပေ။

ဆရာသာ အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့လူဆိုရင်

အဲ့ဒီ့စွဲလမ်းမှုကို ချွတ်ဖို့အချိန်ယူရမှာ သေချာတယ်။

ဆရာ့အနေနဲ့ အခြားလူတစ်ယောက်ကို

ချစ်ကြောင်း၀န်ခံဖို့ကို သူ့ရဲ့အတိတ်ဖြစ်ရပ်က

ကာစီးနေတာများလား။

ဒါဆိုရင်တော့ ပုံရိပ်စောင့်ပေးနိုင်ပါတယ်။

ပုံရိပ်ဆီကို ဆရာကိုယ်တိုင် လှမ်းလာမဲ့နေ့၊

၀န်ခံလာမဲ့နေ့အထိ ပုံရိပ်စောင့်နေပါ့မယ်။

"ဟဲ့...မိပုံရိပ်...နင်ဘာတွေတွေးနေတာလဲ

ငါတို့မေးတာလည်း ဖြေအုံးလေ..."

"ဒီလိုပါပဲဟာ...အဲ့လူကငါ့‌အနောက်မှာနေပြီး

ဆရာ့မကောင်းကြောင်းကို ပြောနေလို့

ငါလည်းဒေါသထွက်ပြီး ပြောပြစ်လိုက်မိတာပါ..."

"အေး...နင်ဒေါသထွက်တာလည်း ကြည့်ထွက်နော်..

နင်ကအခုမှဆယ်ကျော်သက်ပဲရှိသေးတယ်..

ဟိုလူ့ကိုကြည့်ရတာ တော်တော်ပေါက်ကွဲနေတဲ့ပုံပဲ

တို့အဖွဲ့ကယောက်ျားလေးတွေကို ကြောက်လို့သာပြန်ပြေးသွားပေမဲ့...နင့်ကိုမကျေနပ်လို့တစ်ခုခု

ပြန်တုန့်ပြန်ရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...

နစ်နာစရာရှိရင် နင်ပဲနစ်နာမှာနော်..."

"အဟင်း...သူ့အဆင့်နဲ့ငါ့ကိုနစ်နာအောင်လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား.."

နှုတ်ခမ်းကိုမဲ့ချလိုက်ပြီး မွေ့ယာပေါ်သို့လှဲချလိုက်သည်။သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့

တကယ်နစ်နာအောင် လုပ်နိုင်တဲ့လူကဘယ်သူဆိုတာကိုမပြောတော့‌ဘူးဟု တွေးလိုက်သည်။

"ပုံရိပ်...ငါနောက်တစ်ခုမေးချင်သေးတယ်...

ဒါကိုတော့ နင်မဖြေလို့မရဘူးနော်..."

ပိုးအိမက ပုံရိပ်အိပ်နေသောဘေးနားမှာ

မှောက်လျှက်လှဲရင်းမေးထောက်ကာ ပုံရိပ်ကို

စူးစမ်းသလို ကြည့်လေ‌သည်။သူ့မျက်နှာကလည်း

ပြုံးစိစိဖြစ်နေကာ တစ်ခုခုကို သေချာသိထား၍

ပုလိပ်စစ်စစ်တော့မလို ပုံပေါက်နေလေသည်။

"ပိုးအိ..နင်ငါ့ကိုဘာလို့အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ..."

ပုံရိပ်ကမလုံမလဲအမူအရာနှင့် မေးလိုက်တော့

ပိုးအိမသည် ပုံရိပ်၏နဖူးကိုအသာတောက်ပြီး

အားပါးတရထရယ်လိုက်လေသည်။

သူ့ရယ်သံ အာဗြဲကြီးကြောင့် အိမိုးသော်ကပါ

သူ့ကုတင်ပေါ်ကနေ ငုတ်တုတ်ထထိုင်ပြီး

ပုံရိပ်တို့ကုတင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လာလေတော့သည်။

"မိန်းမ...နင်ငါ့ကိုညာမယ်တော့မစဉ်းစားနဲ့နော်

ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်တာ..

နင်ငြင်းရင် သက်သေပြနိုင်အောင် ဓာတ်ပုံတောင်ရိုက်ထားသေးတယ်...."

"ဘာ...ဘာကိုလဲ..."

"အခုမှာ..."ဘာကိုလဲ.."ဟုတ်လား..ငါဆိုလိုချင်တာကို သိရဲ့သားနဲ့မသိခြင်ထောင် ထောင်မနေနဲ့နော်..."

"ဟဲ့..ပိုးအိ..နင်ကဘာတွေပြောနေတာလဲ...

ပုံရိပ်ကဘာလုပ်လို့လဲဟဲ့...

နင်ကရောဘာကိုမြင်ခဲ့တာလဲ..."

အိမိုးသော်၏ အလွန်အမင်းသိချင်နေသော

ဆန္ဒကြောင့် ပိုးအိသည်သူ့ဖုန်းကိုယူလိုက်ပြီး

ဓာတ်ပုံတွေကို ရှာနေလေတော့သည်။

ခဏအကြာမှာတော့ ပုံရိပ်တို့ဘက်သို့ဖုန်းကို

ထောင်ပြလျှက်...

"ဒီမှာလေ...ငါဘာမြင်ခဲ့လဲဆိုတာ..."

"ဟယ်...ပုံရိပ်..ဒါ...ဒါက...နင်တို့.."

ပိုးအိမ၏ဖုန်းထဲမှ ပုံကိုမြင်လိုက်သည်နှင့်

ပုံရိပ်၏မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်ကုန်လေတော့သည်။

ပုံထဲတွင်မြင်နေရတာကတော့ ဆရာနေမျိုးက

ပုံရိပ်ကို ချီထားပြီးမီးပုံးပျံကြည့်နေသော

အနေအထားဖြစ်နေလေသည်။

ဒီစုံထောက်မကတော့ ဘယ်နေရာဖြစ်ဖြစ်

အမိအရကိုဓာတ်ပုံရိုက်တာပါလား။

အတင်းအကြပ်ဖိအားပေးခံရတော့မဲ့

အခြေအနေကြောင့် သထွေးကိုမျိုချလိုက်မိသည်။

ဒင်းတို့ မေးတဲ့မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေရမှာထက်

ဆယ်ပေါင်တူနှင့်သာ အထုခံလိုက်ချင်တယ်။

"ပုံရိပ်....သစ္စာဖောက်မ...ငါ့တို့စင်ဂယ်လ်တွေကို

သစ္စာဖောက်သွားတယ်ပေါ့လေ...

အံမယ်ဘယ်ပြေးမလို့လဲ...မပြေးနဲ့...."

ကုတင်ပေါ်မှ ထပြေးတော့မဲ့ပုံရိပ်ကို

အတင်းလက်ကနေပြန်ဆွဲပြီး ကုတင်ပေါ်သို့

ပက်လက်ပြန်လှန်ချရင်း နှစ်ယောက်သား

ဟိုဘက်ဒီဘက်ဝိုင်းဖိကာ

"နင်မဖြေရင်..သေမယ်ဆိုသည့်..."အကြည့်တွေ

ပို့လွှတ်နေကြလေသည်။

"ငါ...ငါတို့က..."

"အင်းပြော...ဒီမမကြီးတွေကသဘောထားကြီးကြီးနဲ့နားထောင်ပေးနေတယ်..."

"တကယ်တော့ ငါတို့နှစ်ယောက်ကနင်တို့

ထင်နေသလို မဟုတ်ပါဘူး..."

"အင့်ဟယ်.."

"အာ့နာတယ်ဟ..."

"သေပါစေ..‌အာလူးဘူးသီးထအောင်ကိုထုပြစ်မှာ.."

ပုံရိပ်၏နှဖူးကို လက်နဲ့တောက်ရုံနှင့်အားမရတော့ပဲ

လက်သီးဆုပ်နှင့်ပါ တစ်ယောက်တစ်ချက်ဝိုင်းထုကြလေသည်။

"ငါ့မျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တဲ့အပြင်

ဓာတ်ပုံသက်သေတွေပါ ရှိတာတောင်

ဗြောင်ငြင်းချင်သေးတယ်နော်...အစ်မကြီးရယ်...

မျက်နှာပြောင်တိုက်ရာမကျဘူးလား..ဟင်..

လူကြားထဲမှာ သိသိသာသာကြီးပွေ့ချီထားတာကို

တောင် နင်ကဘာမှမဟုတ်ကြသေးဘူးဆိုတော့

ဘယ်လိုအခြေအနေမျိူးက ဟုတ်နေတာလဲ..."

"ဟဲ့...ဒါကတော့..ငါကအရပ်ပုတာကို..မီးပုံပျံလွှတ်တာကို မမြင်ရမှာစိုးလို့သူက...."

"တော်ပြီ...မပုစိန်..ရှင်ဘာမှမပြောနဲ့တော့..

ကျွန်မတို့ပဲပြောမယ်...ရှင်ပြောသလိုဆိုရင်..

ကျွန်မတို့ကမပုဘူးပေါ့..."

"အေးလေ..ပိုးအိပြောတာမှန်တယ်...ငါတို့လည်း

အရပ်အဲ့လောက်မရှည်ပါဘူး...

ပွဲထဲမှာလူကြပ်ရတဲ့ကြားထဲ မမြင်ရလို့ခုန်ဆွခုန်ဆွဖြစ်နေတာတောင်..

အဟင်း...ဒီလိုချီမဲ့သူမရှိဘူး...

ဟိုကသဒ္ဒါတရားထက်သန်လို့

လက်အငှားလိုက်တယ်လို့ ဆင်ခြေလာမပေးနဲ့နော်...

ဘယ်အရာပဲဖြစ်ဖြစ်အကျိုးရှိမှအကြောင်းဖြစ်လာတာကြီးပဲ...သူနဲ့ဘာမှမဆိုင်တဲ့

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတော့ အလကားနေလက်အညောင်းခံပြီးချီပေးမယ်မထင်ဘူး...."

တရားသဘောတွေပါ ပါလာပြီမို့ ဒီစုံထောက်မတွေ

၏လက်မှ ပြေး၍မလွတ်တော့ဘူးဆိုတာ

သိလိုက်ရသည်။ထို့ကြောင့်လည်း အမှန်အတိုင်းပဲ

ဖြေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်၏သူငယ်ချင်းတွေကိုတော့

ယုံကြည်သည်။သူတို့က ပျော်ပျော်နေတတ်ပေမဲ့

ပါးစပ်ဖွားသော သူတွေတော့မဟုတ်ကြပေ။

စတတ်နောက်တတ်ကြပေမဲ့ အချင်းချင်းအပေါ်မှာတော့ သစ္စာရှိကြသည်။

"ငါနင်တို့ကို အမှန်အတိုင်းပြောပါ့မယ်..."

"အေးနော်...တစ်လုံးတောင်အမှားမပါစေနဲ့.."

"အေးပါ...ကောင်မတွေရယ်..."

"ဟဲ...ဟဲ..."

ရယ်ကျဲကျဲလာလုပ်နေကြ၍ ဘေးနားက

ခေါင်းအုံးနှင့် နှစ်ယောက်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်တော့မှအနားသို့ပိုကပ်လာကြလေသည်။

"ပြော...နင်တို့နှစ်ယောက်ကဘယ်လိုကနေ

ဘယ်လိုဒီအခြေအနေအထိ ရောက်သွားကြတာလဲ...

မနက်ကလည်း နင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ

သူပထုတ်သွားတာနော်..."

"တကယ်တော့...ငါအရှေ့မှာပြောခဲ့သလိုပဲ

သူနဲ့ငါကဘာမှမဆိုင်သေးပါဘူး...

ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက တစ်ယောက်အပေါ်

တစ်ယောက် စမ်းသပ်နေကြတဲ့အဆင့်ပဲရှိပါသေးတယ်.."

"နင်စမ်းသပ်တာလည်း ကြည့်စမ်းသပ်ပါဟယ်...

တော်ကြာ မတော်တရော်တွေစမ်းမိမှ..."

"ကောင်မနင်နော်...ငါအဲ့လောက်မလွယ်ဘူးဟဲ့..."

"စတာပါအသဲရယ်..စိတ်မဆိုးပါနဲ့...

ဆက်ပြော‌ဆက်ပြော..."

သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်ကိုမျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး

ပုံရိပ်လည်း ကိုယ့်ခံစားချင်တွေကိုရင်ဖွင့်မိတော့သည်။

"တကယ်တော့...ဆရာကငါ့ကိုအများကြီး

ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်...ငါ့ကိုလမ်းမှားမရောက်အောင်လည်း ထောက်ပြသွန်သင်ပေးခဲ့တယ်..

ဆယ်တန်းအောင်ပြီးခါစအချိန်မှာ

ငါရန်ကုန်ကိုပြန်တော့...အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ဆရာ့ကိုတွဲမြင်လိုက်ရတည်းက ငါ့ရင်ထဲမှာ

သ၀န်တိုစိတ်တွေ လှိုင်းထန်လာပြီး ခံစားချက်တွေပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ..."

"ဒါဆိုရင် နင်သူ့ကိုတစ်ဖက်သတ်သဘောကျနေတာကြာပြီပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်..."

"ငါတို့က နင့်ကိုအဲ့လောက်အစွဲအလမ်းကြီးမယ်လို့

မထင်ထားမိဘူး...နင်ကတော်တယ်...ထက်တယ်..

အမြဲကြိုးစားချင်စိတ်ပြည့်နှက်နေတဲ့လူဆိုတော့

အချစ်အကြောင်းတွေကို နင်လိုလူက

စိတ်မ၀င်စားဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ..."

"အေး...ငါ့လည်းငါ့ကိုယ်ငါပြန်ပြီးနားမလည်နိုင်လောက်အောင် သူ့အပေါ်တွယ်တာမိတာကို

အံ့ဩနေခဲ့တာ...တကယ်တော့လေ..

ငါသူ့ကိုစပြီးမချစ်မိခင်တည်းက..သူ့အပေါ်မှာ

မှီခိုအားထားလိုစိတ်တွေ ရှိနေခဲ့တာ...

သူရှိနေတဲ့ရပ်၀န်းကငါ့အတွက်

လုံခြုံနွေးထွေးနေသလိုပဲ...အခြားသူတွေစကားဆယ်ခွန်းလောက် လာပြောတာထက်...

ဆရာပြောတဲ့ စကားတစ်‌ခွန်းလောက်က..

ငါ့အတွက်..ပိုထိရောက်လေးနက်တဲ့အထိ...

ငါ့အပေါ်ကို သူကလွှမ်းမိုးနိုင်တယ်..."

"အဲ့လောက်တောင်ပဲလား...ယောက်ျားတစ်ယောက်ကနင့်အပေါ်ကိုအဲ့လောက်အထိ လွှမ်းမိုးနိုင်တာကို

ငါကတော့ ကောင်းတယ်လို့မမြင်ဘူး...

ဒါပေမဲ့လည်း ငါအများကြီးမဝေဖန်ချင်ပါဘူး..

နင်လည်း နင့်အတွေးနဲ့နင်လေ..."

"သော်သော်ကလည်း...ယောက်ျားတစ်ယောက်က

သူ့အပေါ်မှာ အရမ်းလွှမ်းမိုးနိုင်တာမကောင်းဘူးလို့ဆိုပေမဲ့...အဲ့ဒီ့ယောက်ျားရဲ့လွှမ်းမိုးမှုတွေက

အဆိုးမြင်မှုမရှိရင် သူကံကောင်းတာပဲလေ..

နောက်ပြီး ကို‌ကြီးနေမျိုးကသဘောထားသေးသိမ်တဲ့ လူမျိုးမဟုတ်လောက်ဘူး...

သူ့ပုံစံကိုကြည့်ရသလောက်တော့...

မိန်းမတွေအပေါ်မှာလည်းလေးစားမှုရှိတယ်

...အပြုအမူတွေကလည်းယဉ်ကျေးတယ်..

စကားပြောရင်လည်း..ပြောသင့်တာမပြောသင့်တာကို ချင့်ချိန်တတ်တယ်..

ရက်နည်းနည်းလေးတွေ့ရပေမဲ့..ငါကတော့

သူပုံရိပ်အပေါ်ကို အလေးထားတာ၊ညှာတာပြီးဆက်ဆံပေးတာ...နူးညံ့တာတွေကိုမြင်ရတယ်..

ငါကတော့ သဘောတူတယ်..."

ပိုးအိမကတော့ ဆရာ့ရဲ့ကောင်းတဲ့အချက်တွေကို

တန်းမြင်သွားတာကြောင့် ပုံရိပ်နှင့်ဆရာ့ကို

ထောပနာပြုပေးနေပေမဲ့ အိမိုးသော်ကတော့

အရာရာတိုင်းကို သေချာတွေးတောတတ်သည့်လူဖြစ်၍ အခုလည်းတစ်ခုခုကိုအတွေးများနေလေသည်။

"ပုံရိပ်....နင်နဲ့ကိုကြီးနေမျိုးရဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးကအချိန်တော်တော်ကြာပြီမဟုတ်လား...

သူကနင့်ကိုချစ်ခွင့်ဘာလို့မပန်သေးတာလဲ...

နင်စဉ်းစားကြည့်ဟာ...ဒီနေ့တင်နင့်ကိုသူခေါ်ထုတ်သွားတာ နှစ်ကြိမ်တောင်ရှိတယ်...နင်တို့နှစ်ယောက်တည်း...ရှိနိုင်တဲ့အခွင့်အရေးကိုကြုံနေပါလျှက်နဲ့

သူကဘာလို့ နင့်ကိုချစ်ရေးမဆိုသေးတာလဲ..."

"ငါထင်တာကတော့...ပုံရိပ်ကရမ်းငယ်သေးလို့

သူ့ဘက်ကအများကြီးတွေးပေနေတယ်လို့ထင်တယ်..."

"အင်း..အဲ့လိုဖြစ်ပါစေပဲဆုတောင်းပါတယ်...

ငါကတော့အခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့်...

ငါ့သူငယ်ချင်းကိုမနာကျင်စေချင်ဘူး...

ဒီနေ့မနက်ပိုင်းက...ဟိုအတွဲနဲ့ပြဿနာဖြစ်တော့...

မင်းဆက်ဆိုတဲ့လူကြီးက...သူ့မိန်းကလေးနဲ့

ပုံရိပ်ကိုယှဉ်ပြီးပြောသွားတာတွေ့တယ်မဟုတ်လား..အဲ့ဒီ့နွယ်ဆိုတဲ့မိန်းမနဲ့

ကိုကြီးနေမျိုးက တစ်ခုခုပတ်သတ်ခဲ့ဖူးမှာကို

ငါစိုးရိမ်တယ်...သူ့အတိတ်တွေနဲ့ရောနှောပြီး

ပုံရိပ်ကိုနာကျင်အောင်လုပ်မှာကို ငါမလိုလားဘူး..

မျှော်လင့်ချက်တွေပေးပြီးမှ...ပုံရိပ်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို စော်ကားရင်တော့ ငါလုံး၀သည်းမခံဘူး..."

"ငါလည်းအတူတူပါပဲ...သော်သော်ရယ်...

ဒါပေမဲ့ငါကတော့ ပုံရိပ်ကံကောင်းမယ်လို့ပဲထင်တယ်...သူကဖွင့်မပြောသေးတော့ပိုတောင်

ကောင်းသေးတယ်...ပုံရိပ်ဘက်ကခံစားချက်တွေက

သေချာနေတော့ သူ့ဖွင့်ပြောတာနဲ့ပုံရိပ်က

အဖြေတန်းပြီး ပေးလိုက်မှာသေချာတယ်...

ပုံရိပ်နင်သူ့ကို ပိုပြီးလေ့လာကြည့်ပေါ့..."

"အေးပါဟာ...နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကငါ့ကိုနားလည်ပေးကြလို့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်..."

"ဒီမှာပုံရိပ်...သူငယ်ချင်းဆိုတာ...တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ဖေးမဖို့...တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်

နားလည်စာနာပြီး...အဖော်ပြုပေးနိုင်ဖို့...ဖြစ်တည်လာကြတာ...ငါတို့ကနင့်လုပ်ရပ်တိုင်းကို

ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်ဘူး..

ဒါပေမဲ့ငါတို့မျက်စိရှေ့မှာတင်

နင်တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကိုတော့ မလိုလားဘူး...

နင်နာရင်...ငါတို့နာသလိုခံစားရတယ်...

ငါတို့ဟာ ဆွေမျိုးမတော်ကြပေမဲ့...

အရင်းနှီးဆုံးသူစိမ်းတွေပဲ...

ငါတို့အားလုံးကတစ်စိတ်တည်း တစ်၀မ်းတည်းဖြစ်နေရမယ်..."

ပုံမှန်ဆိုရင် ကုတင်နှစ်ခုခွဲပြီး အိပ်လေ့ရှိကြပေမဲ့

ဒီနေ့မှာတော့ ပုံရိပ်တို့သုံးယောက်လုံး

ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာပဲ အတူအိပ်ဖြစ်ကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်လေမှာ ဆွေရင်းမျိုးရင်းတွေထက်

သူစိမ်းတွေက ကိုယ့်အပေါ်ပိုကောင်းတာကို

ပုံရိပ်လက်ခံလိုက်မိသည်။

မန္တလေးကို ရောက်လာပြီးနောက်၀မ်းကွဲမောင်နှမသုံးယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့ပေမဲ့ ဒီသူငယ်ချင်းတွေလောက်တောင် သူတို့နှင့်ရင်းနှီးမှုမရှိခဲ့ပေ။

အခုဆိုရင်တော့ ဖွားညိုကသူတို့အဖေကို

ထောင်ကျအောင် လုပ်လိုက်သောကြောင့်

 ပုံရိပ်ကိုပို၍ ကြည့်မရကြတော့ပေ။

သူများမျက်ချေးကိုပဲ မြင်တတ်ကြပြီး

ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကမှားနေသလားဆိုတာကိုတော့

ဘာကြောင့် မမြင်ကြတာလဲ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ပုံရိပ်ရေ...ငါတို့လိုက်ပို့မယ်လေဟာ..."

"ရပါတယ်..ဆိုင်ကယ်ငှားထားပါတယ်...."

"ငါတို့နင့်ကိုစိတ်မချဘူးနော်..."

"နင်တို့ကလည်းဟာ...ငါက..

ကလေးလည်းမဟုတ်ပဲနဲ့..."

မန္တလေးကို ပြန်ဖို့ရန်ကားဂိတ်ကိုသွားမည့်အရေးမှာ

 ဝိုင်း၍စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

ဘိုဘိုမကို ပြောပြရင်တော့ မန္တလေးကိုပြန်ခွင့်

မရမှာ သေချာသလောက်ရှိသည်။

ဘိုဘို့ကိုသာ ပြောမိရင်ကိုထက်လည်း သိသွားမှာသေချာတယ်။သူသာသိရင်တော့ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး လိုက်နှောက်ယှက်ခံရမှာအသေအချာပဲ။

"ငါ့ကိုစိတ်မပူကြပါနဲ့ဟာ....မန္တလေးကားဂိတ်မှာလည်း အိမ်ကလာကြိုမဲ့ကားကအဆင်သင့်စောင့်နေမှာပါ...."

"တီ!!!!တီ!!!!!"

သူငယ်ချင်းတွေကို စိတ်မပူအောင်ပြောနေရင်းနှင့်

ဖုန်းမြည်လာ၍ ကြည့်လိုက်မိတော့

ဆရာနေမျိုး၏ဖုန်းဖြစ်နေလေသည်။

"ဟယ်လို.... "

"ဟုတ်ကဲ့....ဟင်...ဆရာတကယ်ပြောနေတာလား...

ဟုတ်ကဲ့...အခုပဲထွက်ခဲ့ပါ့မယ်...."

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူငယ်ချင်းတွေက

ခါးတွေကိုယ်စီထောက်ပြီး ကြည့်နေကြတာကြောင့်

ပုံရိပ်လည်း ပြုံးကာပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။

"ဆရာက...ကားဂိတ်ကိုသူလိုက်ပို့ပေးမယ်တဲ့...

ဟော်တယ်အရှေ့မှာ စောင့်နေပြီ...."

"အေးပါ...ကြွကြွ...ငါတို့လိုက်ပို့မယ်ဆိုတော့

အတင်းငြင်းနေတာ...ဘာကြောင့်လည်းမှတ်တယ်

သူကဇယားရှိနေတာကို..."

"မဟုတ်ပါဘူးဟယ်...ဆရာလိုက်ပို့မယ်ဆိုတာ

ငါလည်းခုမှသိရတာပါ...နင်တို့လည်းအင်းလေးကို

သွားဖို့ပြင်ဆင်ရအုံးမှာလေ.."

"အေးပါ...ကြွကြွ..."

"အဲ့ဒါ့ဆို သွားပြီနော်သူငယ်ချင်းတို့...."

ပုံရိပ်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားတာနှင့်အခန်းတစ်ခုလုံး

တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် အခန်းထဲမှာသူငယ်ချင်းတွေ

ဆူဆူညံညံရှိနေပြီး စကားတပြောပြောဖြစ်နေရာမှ

လူတစ်ယောက်လျှော့သွားသော ခံစားချက်က

ရင်ထဲမှ တစ်ခုခုဟာထွက်သွားသလိုဖြစ်နေလေသည်။

"ဘိုဘိုသိရင်တော့...ငါတို့ကိုပြောတော့မှာပဲ..."

"ငါထင်တာတော့ ပုံရိပ်ကဟိန်းဇေယျာထက်ကို

မသိစေချင်လို့ ဘိုဘို့ကိုမပြောတာပဲ နေလိမ့်မယ်.."

"ဟုတ်လောက်မယ်...ထားလိုက်ပါတော့

သူကမသိစေချင်မှတော့ ငါတို့လည်းမပြောယုံပေါ့..

ဘိုဘိုလာမှပဲ အပြစ်တင်လည်းခံလိုက်တော့မယ်.."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"အရိပ်...ကားပေါ်တက်တော့လေ..."

အခြားခရီးသည်တွေအားလုံးနီးပါး ကားပေါ်သို့တက်နေကြပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ အခုထိခြေလှမ်းတွေမရွေ့နိုင်သေးပေ။

ပုံရိပ်၏အရှေ့မှ ဆရာ့ကိုသာ ဆွေးမြေ့စွာကြည့်နေမိသည်။ခွဲခွာရမည်ဆိုသောအသိကြောင့်

မျက်ရည်များလည်း ဝေ့လာလေသည်။

"ဆရာ...ဒီကားလေးထွက်သွားတာနဲ့

နောက်ထပ်တွေ့နိုင်မဲ့အချိန်က

ဘယ်တော့လောက်လဲဆိုတာ သမီးမသိဘူး...

ဆရာ..ပုံရိပ်ကိုတစ်ခုခုပြောဖို့မရှိဘူးလားဟင်..."

ဆရာ့ဆီကနေ ပုံရိပ်တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေမိပါတယ်။ဒါကို ဆရာကိုယ်တိုင်လည်းသိမယ်လို့

ထင်မိပါတယ်။ပုံရိပ်ဆရာ့ကို စောင့်မယ်လို

ကျိန်ဆိုခဲ့ဖူးတယ်။

ဆရာအဆင်သင့်ဖြစ်မဲ့ အချိန်ကိုပေါ့။

ဆရာ့ရင်ထဲက ဒဏ်ရာအဟောင်းတွေကို

ကုစားနိုင်မဲ့အချိန်တစ်ခုကို စောင့်ပေးဖို့

တွေးမိခဲ့ပေမဲ့ ခွဲခွာရတော့မည်ဆိုသောအသိကြောင့်

ဆရာ့ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်၍ မေးလိုက်မိသည်။

"ဆရာ...."

ပုံရိပ်၏မေးခွန်းကြောင့် ဆရာသည်ခေါင်းကို

ငိုက်ချထားကာ မြေကြီးကိုသာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ငေးကြည့်နေ လေသည်။

ဆရာ့အတွက် ဒီမေးခွန်းကအဖြေအဲ့သလောက်ခက်ခဲနေသလား။

"ပုံရိပ်..ကိုယ့်ကိုအချိန်တစ်ခုပဲပေးပါ....

ပုံရိပ်ကိုယ့်ဆီကို လှမ်းလာစရာမလိုပါဘူး...

ကိုယ်ပုံရိပ်ဆီကို ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်...

ကိုယ်....."

"စောင့်ပါ့မယ်...ပုံရိပ်ဆရာ့ကိုစောင့်နေမယ်နော်...

ဆရာအဆင်သင့်ဖြစ်မဲ့အချိန်ကို စောင့်နေပါ့မယ်..."

စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းထားမိပေမဲ့

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းမှ မျက်ရည်တွေကျဆင်းလာခဲ့လေသည်။ပါးပြင်တစ်လျှောက် စိုစွတ်သွားတာကို

သိလိုက်တာကြောင့် မျက်ရည်တွေကိုသုတ်ဖို့ကြိုးစားလိုက်ပေမဲ့ ဆရာ့လက်ဖဝါးလေးတွေက

ပုံရိပ်၏ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဦးစွာပွတ်တိုက်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲစိတ်ဓာတ်သန်မာနေပါစေ

ကိုယ်ချစ်တဲ့လူရဲ့အရှေ့မှာတော့ အားငယ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"မငိုပါနဲ့တော့နော်....အရိပ်ငိုတာကိုကိုယ်မကြည့်ရက်ဘူး..."

"ဆရာ....ဆရာကငိုတာမကြိုက်ဘူးဆိုရင်

ပုံရိပ်မငိုတော့ပါဘူး....ဆရာ့ကိုသမီးတစ်ခုပြောချင်တယ်...ဆရာ့ကိုသူများအနိုင်ကျင့်တိုင်း

ငြိမ်ခံမနေပါနဲ့နော်...ဆရာ့အနောက်မှာပုံရိပ်

တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်ဆိုတာ သိထားပါနော်..."

ကလေးမလေး၏ အားပေးစကားကြောင့် နေမျိုး၏

နှလုံးသားတွေ ရွှင်မြသွားရလေသည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းထက်မှာလည်း အပြုံးလွင်လွင်လေးပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ဒီကလေးမလေးက သူ့အတွက်ရှေ့ဆက်ဖို့

ခွန်အားလေးတစ်ခုပါပဲ။

ဆယ်ကျော်သက်လေးက

သူ့လိုလူကိုအနိုင်ကျင့်ခံရမှာ စိုးရိမ်နေပါသတဲ့။

သဘောကျမိပေမဲ့ ‌မလှောင်ပြောင်ရဲပေ။

သူခေါင်းညိမ့်၍ ထောက်ခံလိုက်သောအခါ

နှင်းဆီပန်းသွေးရောင်လေး လွှမ်းနေသောနှုတ်ခမ်းလေးတွေက ပြုံးရွှင်သွားလေသည်။

ထိုနှုတ်ခမ်းပါးလေးထပ်သို့

နှုတ်ဆက်အနမ်းတစ်ပွင့် ခြွေချလိုက်ပေမဲ့

အချိန်မတန်သေးတာမို့ သူ့စိတ်ကိုထိန်းထားလိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းလေးများထံသို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ခရီးသည်များ...မကြာခင်ကားထွက်ပါတော့မယ်...ကားပေါ်မှာနေရာယူပေးကြပါ...."

"ပုံရိပ်...ကားထွက်တော့မယ်...ကားပေါ်တက်တော့နော်..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

ပုံရိပ်လည်း ကားပေါ်သို့တက်လိုက်ပြီး အနောက်သို့တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ကိုယ့်ထိုင်ခုံသို့

သွားထိုင်လိုက်သည်။

ကံစိုးချင်တော့ ပုံရိပ်၏ထိုင်ခုံက

ကားပြတင်းပေါက်နားမှာ လက်မှတ်ဖြတ်၍

မရခဲ့ပေ။ထိုကြောင့် ဆရာ့ကိုတာ့တာပြဖို့ရန်

အခက်အခဲဖြစ်နေလေသည်။ထိုစဉ်ကားကိုစက်နှိုးလိုက်ကြလေသည်။

ကားစပယ်ယာက တံခါးမကြီးကိုပိတ်တော့မည့်အချိန်မှာ ထိုင်ခုံမှအမြန်ထလိုက်ပြီး

အလယ်လျှောက်လမ်းမှ ပြေးထွက်နေမိသည်။

"ဆရာ့....."

ကားတံခါးပေါက်အတက်အဆင်းနေရာမှာ

ရပ်လိုက်ပြီး ဆရာ့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်တော့

ပုံရိပ်ကို ၀မ်းနည်းနေသောမျက်၀န်းတွေနှင့် 

ပြန်ပြုံးပြလာခဲ့သည်။

"ဆရာ...တကယ်တော့ကိုထက်နဲ့သမီးတို့စေ့စပ်တဲ့

ကိစ္စက သမီးဘာမှမသိခဲ့ရသလို

သမီးရဲ့ဆန္ဒလည်း မပါပါဘူး...

သမီးက ဆရာ့ကိုပဲစောင့်နေမှာပါ...ဆရာ??????"

ရှေ့ဆက်ပြီးပြောဖို့ရာ ပုံရိပ်တွင်သတ္တိမရှိတော့ပေ။

ဒါပေမဲ့ တံခါးမပိတ်ခင်မှာဆရာခေါင်းညိမ့်တာကို

မြင်လိုက်ရတဲ့အတွက် မျက်ရည်ဝဲလျှက်ပြုံးလိုက်မိသည်။ကားသမားတွေရော ခရီးသည်တွေကပါကြောင်ပြီး ကြည့်နေကြပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့

ကိုယ့်ခံစားချက်နှင့်ကိုယ်ဖြစ်နေ၍ သူတို့ကိုလည်းအရေးမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ပုံရိပ်ဘက်ကတော့ ဆရာကအတိတ်ကနေ

ရုန်းမထွက်နိုင်သေးလို့ ထင်နေတယ်

ဆရာကရော တကယ်အဲ့လိုတွေးမယ်ထင်လား

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်...

🔥FACEBOOKမှာလည်းTNH Channel pageကို

Like and followလုပ်ပေးကြပါအုံးနော်

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၃)🔥

"မမရေ...‌ပျော်ခဲ့ရဲ့လား..တောင်ကြီးမှာဒီအချိန်ဆိုအရမ်းအေးနေမှာပဲနော်...မီးပုံးပျံပွဲကပျော်ဖို့ကောင်းရဲ့လား...တော်တော်စည်မှာပဲနော်...."

ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့်ပိစိမသည်အပြေးလေးလာကြိုပြီး မေးခွန်းများစွာထုတ်နေလေသည်။

စိတ်အားထက်သန်လွန်းနေသော ပိစိမကိုကြည့်ပြီး

တောင်ကြီးသို့ ခေါ်မသွားမိတာကိုတောင်

နောင်တရချင်သလို ဖြစ်နေမိသည်။

"ပိစိမ...နင့်အတွက်ရှမ်း၀တ်စုံလေးတွေပါတယ်...

မုန့်တွေကိုတော့အလုပ်သမားတွေကို ခွဲပေးလိုက်

အသီးတွေကိုတော့ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ

ထည့်လိုက်နော်..အော်...ရှမ်း၀တ်စုံကို၀မ်းဆက်

သုံးစုံလောက်ယူလိုက်လို့ရတယ်...နင်ကြိုက်တဲ့အရောင်ရွေးယူလိုက်....."

"ဟာ...တကယ်ပြောတာနော်..."

"တကယ်ပေါ့ဟ..."

"ဟေး...အဲ့ဒါမှတို့မမကွ...."

ပုံရိပ်ကို လာဖက်ပြီးခုန်ပေါက်နေ၍ ပိစိမ၏

ခေါင်းလေးကို ပုတ်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ကိုသိပ်တွယ်တာရှာတဲ့ သနားစရာ‌ကလေးမလေးပင်။

မိဘမဲ့ချင်းအတူတူမို့ ပုံရိပ်သူ့ကိုစာနာပါတယ်။

 

"ဒါနဲ့...ဖွားညိုရော..ရှိလား.."

"ရှိတယ်လေ..ဖွားညိုကအခုတလော..

သိပ်ပြီးနေထိုင်မကောင်းဘူးထင်တယ်..

အခုလည်းဆေးသောက်ပြီး အနားယူနေတယ်.."

"ဟုတ်လား...တော်တော်လေးစိုးရိမ်ရလား...

ဘာဖြစ်တာလို့ ဆရာ၀န်ကပြောလဲ.."

"အဲ့ဒါကတော့...အန်တီယဉ်တင့်ကိုမေးတာ

ပိုကောင်းလိမ့်မယ်ထင်တယ်...သမီးကသိပ်မသိဘူး.."

မနေ့ကအန်တီတင့်ဆီကို ဖုန်းဆက်တည်းကဖွားနေမကောင်းဘူးဟု ပြောတာကိုသိခဲ့ရပေမဲ့

ဒီနေ့တော့ ပြန်ကောင်းလောက်ပြီဟု

ထင်ခဲ့မိသည်။

စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပြင်းထန်လာသောကြောင့်

ဖွားညို၏အခန်းရှိရာဆီသို့ မြန်မြန်လျှောက်သွားမိလေသည်။

ဖွားညို၏အခန်းအရှေ့သို့ရောက်သောအခါ

တံခါးခေါက်ကြည့်လိုက်တော့ တံခါးကိုလာဖွင့်ပေးသူမှာ အန်တီယဉ်တင့်ဖြစ်နေလေသည်။

"ပုံရိပ်ပြန်ရောက်နေပြီလား...အန်တီတင့်

ထွက်မကြိုမိလို့ တောင်းပန်ပါတယ်နော်..."

အန်တီတင့်က ပုံရိပ်၏ပခုံးလေးကို

ဖက်လိုက်ပြီး ဝေးကွာနေသော

သားသမီးတစ်ယောက်နှင့် ပြန်၍တွေ့ဆုံနေသကဲ့သို့ ၀မ်းသာစွာပြုံးလေသည်။

"ဖွာညိုနေ‌မကောင်းဘူးဆို..."

"ဟုတ်တယ်...ဒါကြောင့်မို့အန်တီတင့်လည်း

ဒီနေ့ဆိုင်ကို မသွားဖြစ်တာပေါ့.."

ဖွားညို၏အခန်းထဲသို့ ပုံရိပ်၀င်လိုက်တော့

အခန်းတစ်ခုလုံးက မှောင်မဲနေလေသည်။

ပြတင်းတံခါးတွေ အားလုံးကိုပိတ်ထားပြီး

လိုက်ကာတွေကိုပါ ဆွဲချထား၍ အလင်းတန်းတစ်ခုကိုတောင် မမြင်ရပေ။

ဖွားညို၏ကုတင်းခေါင်းရင်းဘေးနားရှိ

မီးအိမ်မှ အဝါရောင်အလင်းရောင်မှိန်မှိန်လေးကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ဒီအခန်းကြီးကနိုင်ငံခြားဇာတ်ကားတွေမှာ တွေ့မြင်နေရတဲ့

ဒရက်ကူလာတွေနေသော အခန်းကြီးနှင့်

တူနေမှာသေချာသည်။

ဖွားညိုကတော့ ကုတင်ပေါ်မှာစောင်ကို

ရင်စို့နားအထိ ဆွဲခြုံထားပြီးအသက်ရှူသံ

မှန်မှန်နှင့် အိပ်ပျော်နေလေသည်။

"ဖွားညိုက...ဘာဖြစ်တာလဲဟင်..."

"ခုရက်ပိုင်းမှာ...ကားအက်စီးဒင့်ဖြစ်ထားတဲ့

ခြေထောက်တွေက ဒဏ်ပြန်ထလာတဲ့အပြင်

သွေးတိုးလည်း ဖြစ်လာလို့လေ...

ပုံရိပ်လေး သွားပြီးတည်းက ထမင်း‌‌ကိုတော်ရုံ

မစားတော့ဘူးလေ...ဒီကြားထဲမှာ

မေဦးတို့ကလာပြီး စိတ်ဒုက္ခတွေပေးနေတော့

သူ့ခမျာ စိတ်ဆင်းရဲနေရတာပေါ့..."

"အဲ့မိန်းမတွေကို တစ်ခုခုလုပ်လို့မရဘူးလား

ဖွားကိုအရမ်းစိတ်အနှောက်အယှက်ပေးကြတာပဲ..."

"ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲကွယ်...သူတို့ကသားအမိတွေလေ..."

"ဒါပေမဲ့..သူ့ဘက်ကနေအမေဆိုတဲ့စိတ်နဲ့

နည်းနည်းလေးမှ စာနာပေးတာမျိုးရှိတာမှမဟုတ်ပဲ..."

"ဒါပေမဲ့..မိခင်ကမှသူ့သားသမီးတွေကို မပျက်နိုင်တဲ့ဥစ္စာ..အန်တီတင့်ကဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြား၀င်လို့ရပါ့မလဲ..."

အန်တီတင့်၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်တော့

၀မ်းနည်းနေလျှက် အားမလိုအားမရဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။အန်တီတင့်ဟာ

ဖွားညိုအတွက်တော့ ချွေးမတစ်ယောက်ကို

ရထားသည်ထက် သစ္စာရှိသောအပါးတော်မြဲ

တစ်ယောက်ကို ရထားသလိုပါပဲ။

အန်တီမေဦးလို သားသမီးတစ်ယောက်က

စိုးရိမ်ပူပန်ရမည့်အရာတွေနှင့်၊တာ၀န်၀တ္တရားတွေ အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်းကသာ 

ဖြည့်ဆည်းပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အော်...ဒါနဲ့ပုံရိပ်ကိုပြောထားရအုံးမယ်...

ဒီရက်ပိုင်းမှာမေညို့ကို ပုံရိပ်နဲ့ကိုထက်ရဲ့

စေ့စပ်တဲ့ကိစ္စတွေ မမေးပါနဲ့အုံးနော်..

နောက်မှအန်တီတင့်လည်းကူပြောပေးပါ့မယ်

ခုရက်ပိုင်းမှာတော့ မေညို့ကိုဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ

စိတ်အနှောက်အယှက်မဖြစ်စေချင်လို့ပါ..."

"သမီးနားလည်ပါတယ်..သမီးဖွားညိုကို

စိတ်ဆင်းရဲအောင်မလုပ်ပါဘူး..."

"ဟုတ်ပါပြီကွယ်..."

အန်တီယဉ်တင့်ထွက်သွားသည်နှင့် ဖွားညို၏

ကုတင်ဘေးတွင်ချထားသော ထိုင်ခုံပေါ်၌ ထိုင်၍ဖွားညို၏မျက်နှာလေးကို

ငေးကြည့်နေမိသည်။တကယ်ကို

မျက်နှာလေးက ချောင်ကျသွားတာပါလား။

ဒီရက်တွေအတွင်းမှာ ဖွားညိုအတွက်အချိန်မပေးမိသောကြောင့် ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း

အပြစ်တင်နေမိသည်။

"မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး...ငါ့သားလေး...

ငါ့သားလေးမသေရဘူး...ငါ့သားလေးကို

ပြန်ခေါ်ပေးကြပါ...ငါ့သားလေးမသေရဘူး..

ငါ့သားလေးကို မခေါ်သွားကြပါနဲ့...

သားငယ်ရေ..သားငယ်..."

အိပ်နေရင်းနှင့် ထယောင်နေ၍ပုံရိပ်လန့်သွားမိသည် ဖွားညိုကိုမနှိုးချင်ပေမဲ့

အိပ်မက်ဆိုးမက်နေသောကြောင့် ပခုံးကိုလှုပ်နှိုးလိုက်မိသည်။

"ဖွားညို...ဖွားညို...သတိထားပါအုံး...ဖွားညို"

ပခုံးကို နှစ်ချက်၊သုံးချက်လောက် လှုပ်နှိုးလိုက်တော့မှ မျက်လုံးတွေပွင့်လာပြီးပုံရိပ်ကို

ကြောင်ငေး၍ ကြည့်နေလေသည်။

"အရိပ်...အရိပ်လားဟင်..."

"ဟုတ်ပါတယ်...သမီးပြန်ရောက်နေတာလေ

..အိပ်မက်ဆိုးတွေမက်နေတာလား..

သမီးရေခပ်ပေးမယ်နော်..."

ဖွားညိုကို ကုတင်ခေါင်းရင်းမှာမှီထိုင်‌‌စေပြီး

ကုတင်ဘေးရှိခုံပေါ်မှ ရေခွက်ကိုရေဖြည့်လိုက်ကာ

စိတ်သက်သာရာ ရသွားအောင်တိုက်လိုက်သည်။

ရေသောက်ပြီးနောက် ဖွားညိုသည်ပုံရိပ်ကို 

သေချာစိုက်ကြည့်လာပြီး သိုင်း၍ဖက်လိုက်လေသည်။

"အဖွားအိပ်မက်ထဲမှာ သားငယ်လေးမိုးရိပ်ကိုတွေ့လိုက်တယ်...အဲ့ဒီ့နေ့ကအဖွားရဲ့ရင်အနာရဆုံး

နေ့တစ်နေ့ပါပဲ...အဝေးမှာပဲနေစေပြီး..

ဥပက္ခာပြုထားမိတဲ့ သားငယ်လေးနဲ့ပြန်တွေ့ရတဲ့အချိန်မှာ...သေကွဲတဲ့...အဖွားရဲ့အသဲနှလုံး‌တွေ

ကြေကွဲလောင်မြိုက်ရလွန်းလို့...သေမတတ်ကိုနာကျင်ရတယ်...အဖွားရဲ့အငယ်ဆုံးသားလေး...

အဖွားအချစ်ဆုံးသားလေး..."

"ဖွားညိုရယ်...အဲ့ဒါတွေပြန်မတွေးပါနဲ့တော့နော်...

အခုလက်ရှိမှာ ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုသာ

ဂရုစိုက်ပါ..."

ဖွားညို၏မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်တော့

ပုံရိပ်၏လက်ကို ထိတ်လန့်တကြားဆွဲယူလိုက်၍

ပုံရိပ်တောင် လန့်သွားမိလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်အရိပ်ရယ်...ဖွားတို့ရဲ့တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုတွေကြောင့် အရိပ်လေး

ဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရတယ်..."

"ဖွားညိုတို့ကြောင့်မဟုတ်ပါဘူး...သမီးရဲ့ကံကြမ္မာကြောင့်ပါ...အရာအားလုံးကသူ့အကြောင်းနဲ့သူဖြစ်လာကြတာပဲ ဘယ်သူ့ကိုမှအပြစ်မတင်ပါဘူး..."

"ဖွားကိုနားလည်ပေးလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်

အရိပ်လေးရယ်..အရိပ်လေးသာအနားမှာရှိနေရင်  ဖွားညိုအတွက်အရာအားလုံးအဆင်ပြေသွားသလိုပဲ...အရိပ်မရှိတဲ့ရက်တွေဆိုရင် ဒီအိမ်ကြီးကတိတ်ဆိတ်နေတာပဲ

ယဉ်တင့်တို့မင်းခန့်တို့ကလည်း သူတို့အလုပ်နဲ့

သူတို့လေ.."

"အဲ့ဒါဆိုရင်...ဖွားရဲ့အနားမှာပဲသမီးတစ်သက်လုံးနေသွားမယ်လေ...

သမီးလက်မထပ်တော့ဘူး...ဘယ်လိုလဲ.."

ကိုထက်နှင့်ကိစ္စကို ပယ်ဖြတ်စေချင်၍

တမင်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေမဲ့ ထိုစကားကိုကြားတော့ ဖွားညိုကရယ်လေသည်။

"လက်မထက်လို့တော့မရဘူး...လူရယ်လို့ဖြစ်လာရင် မိသားစုဆိုတာရှိနေရမယ်..

ဘယ်လောက်ပဲ စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေနဲ့ပြည့်စုံပါစေ..မိသားစုဆိုတာမျိုးမရှိရင်

အထီးကျန်နေအုံးမှာပဲ..အဖွားကအသက်ကြီးနေပြီဖြစ်လို့ အရိပ်လေးကိုကိုယ်ပိုင်မိသားစုဘ၀လေးနဲ့ မတွေ့မမြင်နိုင်တော့တာက

၀မ်းနည်းစရာတော့ကောင်းတယ်..."

"လက်ထက်တာက ဘ၀ကြီးမှမဟုတ်တာ

အဖွားရယ်..ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပျော်အောင်နေလို့လည်းရပါတယ်..."

"မိသားစုဆိုတာ ၀မ်းနည်းတဲ့အချိန်မှာနွေးထွေးမှုပေးနိုင်ပြီး..ဒုက္ခရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ

ဖေးမမှုပေးနိုင်တာမျိုးကွဲ့...ဆွေမျိုးမရှိ၊မိသားစုမရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကို တွေးကြည့်လိုက်စမ်းပါ.."

"ဒါပေမဲ့...ဘယ်သူကမှကိုယ့်ဘေးမှာတစ်သတ်လုံးမနေနိုင်ဘူးလေ..

အခုလောလောဆယ်အဖွားကိုပဲကြည့်...

အဖွားရဲ့ဘေးနားမှာ ပုံရိပ်ပဲရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား..."

"အနည်းဆုံးတော့အဖွားရဲ့ဘေးနားမှာ

အရိပ်ရှိနေတယ်လေ...အိမ်ဆိုတာမိသားစုရှိမှ

ပြည့်စုံတာ...ချမ်းသာကြွယ်၀မှုကအရာရာမဟုတ်ဘူးအရိပ်ရဲ့..ငွေဟာဒုတိယဘုရားသခင်ဆိုပေမဲ့

...ငွေနဲ့၀ယ်ယူလို့မရတဲ့အရာတွေ အများကြီးရှိတယ်..."

"ဒါပေမဲ့...ကိုထက်နဲ့ဆိုရင်တော့..."

"ကောင်လေးက မဆိုးပါဘူး..စိတ်ထားလေးကကောင်းရှာပါတယ်..မိသားစုအသိုင်းအ၀န်းကလည်း..အဆင်ပြေတယ်..အိမ်ထောက်ဖက်ကို

ရွေးတဲ့အခါမှာ ကိုယ်နဲ့တန်းတူတဲ့လူမျိုးကို ရွေးချယ်ရတယ်..မဟုတ်ရင်..မလိုလားအပ်တဲ့ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"ပြဿနာ...ဘယ်လိုပြဿနာမျိုးလဲ..."

"အရိပ်ရဲ့အဒေါ်..မေဦးနဲ့သီဟတို့လို..

ပြဿနာမျိုးပေါ့...ပြီးတော့အရိပ်ရဲ့မိဘတွေလိုမျိုး

...အဖွားကလောဘမကြီးပါဘူး..

အရမ်းချမ်းသာစရာမလိုဘူး..ဒါပေမဲ့

နောက်ခံအသိုင်းအ၀န်းကအဆင့်အတန်းတစ်ခုမှာ ရှိနေရမယ်...ပြီးတော့အရိပ်လေးအပေါ်မှာ

မေတ္တာစစ်မှန်ရမယ်..."

"ကဲ...ဒီမြေးအဖွားနှစ်ယောက်စကားတွေ

တယ်များနေကြပါလား...ထမင်းစားဖို့အချိန်ရောက်ပြီလေ.."

"အန်တီတင့်...သမီးခရီးပန်းလာလို့..နားလိုက်အုံးမယ်နော်...ဖွားညို..သမီးသွားနားလိုက်အုံးမယ်နော်.."

အခန်းထဲသို့ အန်တီတင့်၀င်လာတာနှင့် ပုံရိပ်လည်းအခန်းအပြင်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။

အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာနေသောလမ်းတစ်လျှောက်မှာလည်း  စိတ်ညစ်စရာအတွေးပေါင်းများစွာသာ ခေါင်းထဲသို့ရောက်၍လာလေသည်။

"လက်ထက်ရမယ်...မိသားစုတဲ့.."

ဒီစကားနှစ်လုံးကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါကြားလိုက်ရပေမဲ့ ကိုယ်မချစ်တဲ့လူနဲ့လက်ထက်လိုက်ရရင်

ဘယ်လိုလုပ်ပြီးပျော်ရွှင်နိုင်တော့မှာပဲ။

ကိုယ်မလိုချင်တဲ့ မိသားစုဆိုရင် ဘယ်လိုနွေးထွေးတော့မှာလဲ...?

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"နေမျိုးရေ...ပြန်လာပြီလား...ငါတို့နဲ့

တစ်ပွဲတစ်လမ်းလောက်..၀င်နွှဲပါအုံးလား.."

ဂိုထောင်မှာ ပစ္စည်းတွေသွားစစ်ပြီးပြန်လာတော့

ကိုဗျောကြီးတို့အဖွဲ့က၀ရန်တာ၌

ပုလင်းထောင်နေကြလေပြီ အိင်္ကျီကျယ်သီးတွေကို ဖြုတ်နေရာမှ လက်ကာပြလိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲသို့သာ ၀င်လာခဲ့လိုက်သည် ။

ပုံမှန်ဆိုရင် ရေချိုးပြီးတိုင်းစိတ်တွေ ကြည်လင်သွားရပေမဲ့ ယခုတော့စိတ်တွေလေးလံနေလေသည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်၀င်လာတော့ဂစ်တာခေါက်သံတွေကိုကြားလိုက်ရ၍ သူလည်းတစ်ယောက်တည်း

မဖြစ်ချင်တာနဲ့ ၀ရံတာသို့သွားကာ ကိုဗျောကြီးတို့အဖွဲ့ထဲမှာ ၀င်၍ထိုင်လိုက်သည်။

"နေမျိုးရာ..မင်းကိုကြည့်ရတာအားမရလိုက်တာ...မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျာ...ဒီအတိုင်းပါပဲ..."

"ဘာကိုဒီအတိုင်းပဲလည်း..အချင်းချင်းတွေပဲကွာ

..ရင်ဖွင့်လိုက်စမ်းပါ..."

"ကျွန်တော့်ကိစ္စက..ရင်ဖွင့်တိုင်းဖြေရှင်းလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ..."

"ဒါပေမဲ့လည်း...နည်းနည်းတော့‌သက်သာသွားမှာပေါ့ကွာ..ငါတို့လည်းဝိုင်းစဉ်းစားပေးမှာပေါ့.

..တကယ်လို့ဒီအတိုင်းရင်မဖွင့်ချင်ရင်..

ရော့..ဒီတစ်ခွက်သောက်လိုက်.."

သူ့အရှေ့သို့ ဘီယာခွက်ကိုလာချပေးနေသောကြောင့် သူစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူဟာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် သီလလုံအောင်ထိန်းတဲ့အနေနဲ့ အရက်ကိုသူလုံး၀ရှောင်ရှားခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ်

ဒီပြင်းရှရှအရသာကို သူ့လည်ချောင်းထဲသို့

စီးဆင်းစေလိုက်မိလေသည်။

ဘီးယာတစ်ခွက်လုံးကို သူမော့ချပစ်လိုက်ပြီးနောက် နေရာမှာတင်ဟန်ချက်ပျက်ပြီး

ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကြသွားလေသည်။

"နေကြီး..ဟေ့ကောင်..မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား.."

"သွားမမေးနဲ့ကိုဗျောကြီးရေ..ဒီကောင်က

အရက်ဒဏ်ကိုခံနိုင်တာမဟုတ်ဘူး..

ကြည့်ပါအုံး..တစ်ဗူးသောက်ရုံနဲ့မှောက်ပြီ..."

"နေကြစမ်းပါကွာ...နေကြီး..ဟေ့ကောင်..

မင်းအဆင်ပြေရဲ့လား..."

"ကျွန်တော်အဆင်ပြေပါတယ်..."

ကိုဗျောကြီးက ပခုံးကိုကိုင်လှုပ်လိုက်သောကြောင့် ခေါင်းကိုပြန်မော့လိုက်ပြီး

အဆင်ပြေကြောင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေတယ်သာ..ပြောနေတာ..

မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့.."

"ဟာ..ဒီကောင်..တကယ်ငိုနေတာပဲ..."

ကို‌ဗျောကြီးအပါအ၀င် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေသော

လူအားလုံးသည် နေမျိုးကိုသာဝိုင်းကြည့်ကုန်ကြတော့သည်။

နေမျိုးသည် ခေါင်းကိုမော့လျှက် ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့် နေရင်းနှင့် ပါးပြင်ပေါ်မှာလည်း

မျက်ရည်တွေ စီးကျလာသည်။

"နေကြီး..မင်းဘာလို့ငိုနေတာလဲ..."

"ကျွန်တော့်ဘ၀ကို...ကျွန်တော်ရင်နာလွန်းလို့ငိုမိတာပါ.."

"မင်း..ငါတို့ကို..မင်းရဲ့အကြောင်းတွေတစ်ခါမှ

မပြောဖူးဘူးနော်...မင်းရင်ဖွင့်ချင်ရင်..

ငါတို့အားလုံးကို ရင်ဖွင့်လို့ရပါတယ်ကွာ..."

နေမျိုးသည် သူတစ်ပါးကိုသာကူညီတတ်ပေမဲ့

သူ့အရေးကိစ္စဆိုလျှင်တော့ သူတစ်ယောက်တည်းသာ ဖြေရှင်းတတ်သည်။

အဆောင်မှာနေသော ယောက်ျားလေးတော်တော်များများသည် စိတ်အဆင်မပြေတိုင်း တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်ရင်ဖွင့် တတ်ကြပေမဲ့

နေမျိုးကတော့ မတူပေ။

အခုအချိန်အထိ သူဟာမိဘမဲ့တစ်ကောင်ကြွက်သမား ဆိုတာကလွဲပြီး သူတို့အားလုံးသည်

နေမျိုး၏အကြောင်းကိုလုံး၀ မသိကြပေ။

အမြဲတမ်းစိတ်ဓာတ်သန်မာပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုသာ ဖေးမလေ့ရှိတဲ့သူလိုလူတစ်ယောက်က ဒီလို၀မ်းပန်းတနည်း

ငိုနေတာကို မြင်ရတာသူတို့အတွက်ပထမဆုံးပါပဲ။

"ကျွန်တော့်က..မိဘမရှိ၊ညီအစ်ကိုမောင်နှမမရှိ၊ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိတဲ့...

တစ်ကောင်ကြွက်တစ်ယောက်.."

ပြောရင်းနှင့် မျက်ရည်တွေကျလာသောကြောင့် ဘီယာကိုထပ်မော့ချလိုက်ပြီး

မျက်ရည်တွေကို ကြမ်းတမ်းစွာသုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာအိမ်ဆိုတာမရှိဘူး...

ခင်ဗျားတို့လိုပြန်စရာမိသားစုဆိုတာမရှိဘူး...

သီတင်းကျွတ်ရောက်ရောက်၊

တန်ဆောင်တိုင်ရောက်ရောက်...

ခင်ဗျားတို့လိုမိဘတွေဆီကို

သွားပြီးကန်တော့ခွင့်မရှိဘူး...

ကျွန်တော့်အတွက်..ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲရှိတယ်..

ကျွန်တော်သူ့ဆီကို ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်လို့

ဂတိပေးထားပေမဲ့...ကျွန်တော်အဲ့ဂတိကိုတည်နိုင်မယ်မထင်ဘူး..."

ပြောရင်းနှင့် ငိုနေသောနေမျိုးကိုသနားမိတာကြောင့် ကိုဗျောကြီးတို့အုပ်စုလည်း မျက်နှာတွေ

မကောင်းကြတော့ပေ။

နေမျိုးကတော့ ၀ရန်တာကိုလက်ထောက်

လျှက် ကောင်းကင်ကြီးကိုသာမော့ကြည့်နေမိလေသည်။

သူ့မျက်၀န်းတွေဟာ မှေးကျဉ်းနေပြီး

မျက်ရည်တို့ အဆင်မပြတ်ကျဆင်းနေသောကြောင့် နီရဲ၍နေလေသည်။

မျက်ခမ်းစပ်တွေ ကျိန်းစပ်လာသောကြောင့်

မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ချလိုက်မိသောအခါ

သူ့ငယ်ဘ၀၏ အဖြစ်အပျက်များသည်

တရိပ်ရိပ် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။

ရုပ်ရှင်တစ်ကားကို အနောက်သို့ပြန်၍ရစ်နေသကဲ့သို့ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပြန်ခေါ်နေမိလေသည်။

ဘီယာအရှိန်ကိုလည်းမခံနိုင်တော့သည်မို့

ထိုင်ချလိုက်မိပြီး ဘေးမှာလှဲချလိုက်သည်။

"တစ်ခါတုန်းက ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲမှာ

ကောင်လေးတစ်ယောက်က မွေးစားမိဘတွေနဲ့အတူနေထိုင်ခဲ့တယ်...မွေးစားမိဘတွေကလည်း..

အလုပ်နဲ့လက်နဲ့မပျက်သူတွေမို့..

ကောင်လေးက ဈေးနွားလေးအဖြစ်နဲ့ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတယ်..လမ်းထဲမှာညစ်နွမ်း‌နေတဲ့အ၀တ်အစားလေးနဲ့လျှောက်သွားနေခဲ့ရပြီး အမြင်မတော်လို့

 တွေ့တဲ့သူကရေချိုးပေး၊

အစားအစာစွန့်ကျဲပေးတဲ့ဘ၀နဲ့ရှင်သန်ခဲ့ရတယ်..

..................

အခြားကလေးတွေနဲ့

ဆော့ကစားချင်လို့ ၀င်ရောမိတဲ့အခါ..

စုတ်ပြတ်ပေရေနေလို့ သူတို့သားသမီးတွေနဲ့

အဆော့မခံချင်တဲ့အခါ မိဘတွေက..

သူတို့ကလေးတွေကို ခြံထဲအတင်း၀င်ခိုင်းကြပြီး...

အဲ့ဒီ့မိဘမဲ့လေးကိုတော့..အလေအလွှင့်လေးလို့ မောင်းထုတ်တတ်ကြတယ်...

သူများအိမ်ရဲ့ ခြံ၀လေးရှေ့မှာရပ်ပြီး မျှော်ကြည့်ခဲ့ရတယ်..ကိုယ်နဲ့မသက်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ထဲကို၀င်သွားမိရင် ဆွဲထုတ်ခံရမယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့လို့ပေါ့...

..….................

အော်ငိုပေမဲ့ လာချော့မဲ့လူမရှိဘူး..

အိမ်ပြန်တဲ့အခါ..တစ်နေကုန်အလုပ်လုပ်နေကြရလို့

မွေးစားမိဘတွေက အိမ်မှာမရှိကြဘူး..

ညနေစောင်းလောက်အထိ သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးလေးက အိမ်မှာတစ်ယောက်တည်းရယ်...

..........

လမ်းဘေးက ခွေးလေးတွေရဲ့မိခင်က

သူတို့သားပေါက်လေးတွေကို ထိရင်

စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ ပြန်ကိုက်ပြီးကာကွယ်ပေးတာကိုတွေ့ရတော့ သူများတွေအနိုင်ကျင့်တိုင်း

သူ့ရဲ့မိခင်ကို ရောက်လာမလားဆိုတဲ့

မျှော်လင့်ချက်နဲ့တမ်းတမိခဲ့ဖူးတယ်...

အဲ့ဒီ့ကလေးလေးက

ဘာကြောင့် ဒီလိုအပြစ်တွေကိုခံစားနေရတာလဲ.

.သူဘာမှားခဲ့လို့လဲ..

သူကဘာကြောင့် အခြားကလေးတွေလို

မိခင်မေတ္တာကို အပြည့်အ၀မခံစားရတာလဲ...

မိဘအရင်းတွေက ဘာကြောင့်များ

ကလေးတစ်ယောက်ကို လူ့လောကထဲကိုခေါ်လာခဲ့ပြီး ဒီလိုဒုက္ခတွေကို ခံစားရစေတာလဲ...

မလိုချင်ရင် အစထဲကအသက်ရှင်ခွင့်မပေးကြပါနဲ့လား...

သူတို့ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီးမှ

အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးနဲ့စွန့်ပစ်ရက်ကြတယ်..

.…............

ကျောင်းတက်တော့လဲ...အတူထိုင်တဲ့အတန်းဖော်ရဲ့ ကွန်ပါဘူးပျောက်သွားခဲ့တာကို

တစ်တန်းတည်းထိုင်တာနဲ့ပဲ အဲ့ကလေးယူတယ်

ဖြစ်သွားရောလား...

အတန်းသားတစ်ယောက်က

လက်ညှိုးထိုးလိုက်တာနဲ့

ဆရာမအပါအ၀င်လူတိုင်းက သူခိုးလို့စွပ်စွဲကြတယ်...

အတန်းသားတွေအားလုံးရှေ့မှာ...ပစ္စည်းကိုခိုးရင်၀န်ခံဆိုပြီး...အရိုက်ခံခဲ့ရတဲ့..

အရှက်တရားဟာ..

သေရာပါတဲ့အထိကိုနာတယ်ဗျာ...

ဘ၀မှာအရှက်ရဆုံးအချိန်တစ်ခုပဲ...

ဆရာမကမိဘကို ခေါ်ခိုင်းလို့မွေးစားအဖေ

သိပြန်တော့လည်း...ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအားလုံးရှေ့မှာ...ကျွန်တော့်ပါးကိုရိုက်ခဲ့တယ်..

အားလုံးကသနားတဲ့စိတ်လုံး၀မရှိခဲ့ကြဘူး

ကိုယ်နဲ့တန်တာကိုယ်ပြန်ရတာဆိုတဲ့

အကြည့်တွေကို လူးလှိမ့်နေအောင် ခံခဲ့ရတယ်...

ကျွန်တော့ဘ၀ကအမြဲတမ်းနိမ့်ကျခဲ့သလို

ပတ်၀န်းကျင်ကပါ နှိမ်ထားခဲ့တော့..

ကျွန်တော်က သူများအနိုင်ကျင့်လို့

သိပ်ကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်..

လူတိုင်းက ဘယ်လိုပဲအနိုင်ကျင့်ပါစေ..

ကျွန်တော်ပြန်မလုပ်ရဲဘူး..."

"ဘာလို့လဲကွ..ငါတို့ဆိုရင်...ငယ်ငယ်ကရန်ဖြစ်တိုင်း

သူသေကိုယ်သေပဲ..နပန်းကြီးဖက်လုံးပစ်တာ..."

ကိုယ်ဗျောကြီးက အားရပါးရနှင့် သူ့အကြောင်းကိုကြွားနေပေနဲ့ နေမျိုးကတော့မရယ်မိပေ။

သူ့ရဲ့ ဘ၀က‌ကိုဗျောကြီးတို့လို အားရစရာတစ်စက်မှ မရှိခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"..ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ကျွန်တော်နောက်မှာ

ဘယ်သူမှ ရှိမနေလို့ပဲ..ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ

အမြဲရိုက်သွင်းခံထားရတဲ့ အတွေးတစ်ခုရှိတယ်..

အဲ့ဒါက..ကျွန်တော်ဟာအခြားကလေးတွေထက်

တစ်ဆင့်နိမ့်တယ်ဆိုတာပဲ...

အနိုင်လာကျင့်တဲ့လူတွေကို ပြန်ပြီးရင်ဆိုင်မိလို့

အမှားတစ်ခုခုလုပ်လိုက်မိရင်...ကျွန်တော့်ကို

ကာကွယ်ပေးမဲ့ မိသားစုဆိုတာမရှိတော့..

ဘယ်လိုနေနေ ကျွန်တော်ဟာ..မှားတဲ့ဘက်က

လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေမှာပါပဲ....

.................

ကျွန်တော့်ဘ၀မှာဒီလို အနိုင်ကျင့်ခံရတာတွေ

တစ်ခန်းရပ်သွားပြီလို့ ထင်မိတဲ့အချိန်ကတော့..မွေးစားအဖေရဲ့ဆွေမျိုးတွေရှိတဲ့...

ရွာလေးတစ်ရွာကို ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ပါပဲ..

ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တွေ့ခဲ့တယ်..

သူကသိပ်လှပြီးသိပ်နူးညံ့တယ်...

အခြားသူတွေနဲ့မတူပဲ သူကကျွန်တော့်အပေါ်မှာ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်..

ကျွန်တော်သူ့အပေါ်ကို တွယ်တာမိတယ်

သူသာကျွန်တော့်မိသားစု၀င်ဖြစ်ရင်ကောင်းမယ်လို့

တွေးခဲ့ဖူးတယ်...

ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်နဲ့သူဝေးကွာခဲ့ရတာပါပဲ..

ကံကောင်းချင်တော့ ရန်ကုန်မှာသူနဲ့ပြန်ဆုံခွင့်ရခဲ့တယ်..ဖြူစင်တဲ့မေတ္တာတွေနေရာမှာ..

အရောင်ကာလာလေးတွေရောနှောပြီး 

ကျွန်တော်သူ့ကိုသိပ်ချစ်ခဲ့တယ်..

နေ့ဘက်မှာ ကျောင်းတက်ပြီးညဘက်မှာ

စာပြလို့ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုစုပြီး သူလိုအပ်တာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပေမဲ့...

မလုံလောက်ခဲ့ဘူးထင်ပါရဲ့..

ပြိုင်ကားစီးနိုင်တဲ့ကောင်နောက်ကို...

ကောက်ကောက်ပါအောင်လိုက်သွားတော့တာပဲ

...သူ့ကိုတွေ့ချင်လို့မိုးကြီး၊လေကြီးထဲမှာ

 အပြေးလာခဲ့ရတာတွေ...သူစိတ်ကျေနပ်အောင်၊

သူပျော်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ရတာတွေအားလုံးက ဟာသတစ်ခုလိုပါပဲဗျာ..."

"မင်းရဲ့အတိတ်ကို နားထောင်ရတာကလဲကွာ...ဘုန်းကြီးပျံလွန်တော်မူလို့..

အေးရင်ကျူးတာထက်တောင် ၀မ်းနည်းဖို့ကောင်းသေးတယ်...ငါ့ညီရာ..မင်းဘ၀မှာ

မကောင်းတဲ့လူတွေနဲ့ဆုံခဲ့ရရင်တောင်

အခုကိုကြီးတို့တွေက မင်းအပေါ်ကိုကောင်းပေးမှာမို့..မင်းစိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့ကွာ..."

"အခုလိုပြောပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.."

"ရပါတယ်ကွာ..ငါဘုရားရှိခိုးတိုင်း..

မင်းဆီကိုစစ်မှန်တဲ့နွေးထွေးမှုမျိုး‌ပေးနိုင်တဲ့

အမျိုးသမီးလေးတစ်ယောက်ရောက်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါ့မယ်...

ပြီးတော့...မင်းလိုချင်တဲ့မိသားစုဘ၀မျိုးလေးကို အမြန်ဆုံးရရှိပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါ့မယ်...."

"ကိုဗျောကြီးကလည်း..မိသားစုဆိုတာမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရောက်လာတာနဲ့မဆိုင်ပါဘူးဗျာ

ကျွန်တော်တို့အချင်းချင်းလည်း တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ဖေးမပေးပြီး၊စာနာ..နားလည်နိုင်ရင်..

မိသားစုပါပဲ..."

"ဒါပေမဲ့...မတူဘူးလေ..ပိုင်ကြီးရ...ငါတို့တွေက

တွေ့တုန်းမှာသာကောင်းနိုင်ကြပေမဲ့..

အချိန်တန်ရင် ကိုယ့်မိသားစုဆီကိုကိုယ်ပြန်ကြရမှာလေ...အဲ့ကြရင်မင်းကရောသူနဲ့တစ်သက်လုံး

အတူနေပေးခဲ့မှာမို့လို့လား...

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကသာ...ပြောရရင်ကွာ

သူယူမဲ့ သူ့မိန်းမဖြစ်လာမဲ့သူကသာ..

ဆေးပေးမီးယူအဖြစ်...သူနဲ့အတူတစ်သက်လုံး

အတူရှိနေပေးနိုင်မှာ...

နေကြီးရေ...‌မင်းတကယ်ချစ်တဲ့လူကိုတွေ့ရင်

မင်းကိုလည်း သူ့ဘက်ကတကယ်ချစ်တယ်လို့

ခံစားရင် လက်လွှတ်မခံပါနဲ့ကွာ...နော်...

တွေဝေမှုလည်း မဖြစ်ပါနဲ့...မင်းက

ဆွေမျိုးသားချင်းမရှိတာကလွဲရင်...အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါကွာ...အားမငယ်ပါနဲ့..."

ကိုဗျောကြီး၏ အားပေးစကားကြောင့် မနက်ပိုင်းကမှ သူ့အတွက်ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သော စကားသံလေးကို ပြန်ကြားယောင်နေမိလေသည်။

"ဆရာ့ကိုသူများအနိုင်ကျင့်တိုင်း

ငြိမ်ခံမနေပါနဲ့နော်...ဆရာ့အနောက်မှာပုံရိပ်

တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်ဆိုတာ သိထားပါနော်..."

ထိုစကားလေးကို ပြန်ကြားယောင်ရင်းနှင့် 

ငိုနေရာမှ သူ‌ပြုံးလိုက်မိသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

(သူတစ်ပါးရဲ့ ဘ၀တွေကိုမြှင့်တင်ပေး‌လေ့ရှိတဲ့လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ သိပ်ကို

သနားစရာကောင်းတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ပါ

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်

=========================================================================