🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၆၄) မှ အခန်း(၆၈)

  

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၄)🔥

"မမရေ...ဖွားညိုကညစာစားရအောင် အောက်ထပ်ကိုဆင်းလာခဲ့ပါတဲ့..."

"ဟုတ်ပြီ...ငါလာခဲ့မယ်..."

ဥပဒေနှင့်ပတ်သတ်သော ရှေ့နေများ၏စကားဝိုင်းကို လက်ပ်တော့နှင့်ကြည့်နေရာမှ ညစာသွားစားဖို့ရန် ပိတ်လိုက်ရလေသည်။

ရေချိုးပြီး၍ ညအိပ်၀တ်စုံလဲပြီးသည်မို့ 

အောက်ထပ်သို့သာ တန်း၍ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

"ဟော..ဘုရင့်သမီးတော်ရောက်ရှိလာပါပြီ..."

ပုံရိပ်ကိုတွေ့သည်နှင့် ခနဲ့ဖို့ရန်ရိုးရာမပျက်သော အန်တီမေဦးတို့သားအမိတွေသည်လည်း ထမင်းဝိုင်းမှာလူစုံနေလေသည်။

ဒီသားအမိတွေက အိမ်ပေါ်ကနေဆင်းသွားကြပြီး အခုတော့လည်းသူတို့မဟုတ်သလိုပုံစံနှင့် ပြန်တက်လာကြတယ်။

ဖွားညိုကိုကြည့်လိုက်မိတော့ စားပွဲကြီး၏ထိပ်ဆုံးတွင် ခပ်တည်တည်ထိုင်နေကာ အရာအားလုံးကိုဥပက္ခာပြုထားသကဲ့သို့ ထမင်းစားနေလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ဘယ်သူ့ကိုမှစကားခွန်းတုန့်ပြန်

မနေပဲ ဖွားညိုနှင့် နီးသောနေရာမှာသာ

ထိုင်လိုက်သည်။

"အဒေါ်ကိုတွေ့ရင် နှုတ်ဆက်ရမယ်ဆိုတာကို

ညည်းမသိဘူးလား...အော်..ညည်းရဲ့ရန်ကုန်ကအဒေါ်ဆိုတာကလည်း တောသူမဆိုတော့

ဒါတွေဘယ်သင်ခဲ့ရပါ့မလဲနော်..."

"မေဦး..ထမင်းစားရင်အပိုစကားတွေမပြောနဲ့

ငါမကြိုက်ဘူး..."

"အမေကလည်း...သမီးက..ကိုယ့်တူမလေးမို့လို့...တာ၀န်ရှိလို့ဆုံးမနေတာပါ..မဟုတ်ရင်

ဒီကောင်မလေးက..ကန်းတက်ပြီးရိုင်းစိုင်းလာမှာပေါ့.."

"မလိုပါဘူး...ငါ့မြေးကိုငါပဲဆုံးမမယ်..

နင့်အကူအညီမလိုဘူး..."

"ဟုတ်ပါပြီ..အမေဘယ်လိုဆုံးမမလဲ..

ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..အမေတို့ကြောင့်

ဒီကောင်မလေး..ပျက်စီးမှာတော့..မြင်ယောင်ပါသေးတယ်.."

ဘယ်လောက်ပြောပြော မြင်းအီးပေါက်သလို ရေရွတ်နေသောကြောင့် အဖွားလည်းသူ့ကိုမျက်စောင်းတစ်ချက်ထိုးလိုက်ပေမဲ့

ဘာမှ ဆက်မပြောပဲနေလိုက်သည်။

မဟုတ်လျှင် အန်တီမေဦး၏ပြဿနာကို

ပုံကြီးချဲ့ပုံမျိုးနှင့်ဆို ရန်ပွဲအလီလီဖြစ်လာနိုင်သည်။

"ဖွားညို...အိမ်ထဲမှာပဲနေရတော့စိတ်တွေထိုင်းမှိုင်းမနေဘူးလား..သမီးတို့ဒီညနေ..

ကျုံးဘက်ကိုသွားပြီး...လေကောင်းလေသန့်သွားရှူရအောင်လေ..."

"နေပါအရိပ်ရယ်...ဖွားဘယ်မှသွားချင်စိတ်လည်းမရှိပါဘူး...ခုရက်ပိုင်းခြေထောက်တွေက ဒဏ်ထနေတာ..ညဘက်ဆိုကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်လို့...ထမင်းစားပြီး

ခဏနားပြီးရင် တရေးတမောနားလိုက်ပါအုံးမယ်..."

"ဒါပေမဲ့..ညနေစောင်းကြီးအိပ်တာ...

မကောင်းဘူးထင်တယ်.."

"ဟဲ့...ငါ့အမေက..သူ့ဘာသာဘယ်အချိန်

အိပ်အိပ်ပေါ့..နင်ဘာလို့ဆရာကြီး၀င်လုပ်နေရတာလဲ..."

သူ့ကိုစကားမပြောလည်း ၀င်၀င်ပါနေတတ်သောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းစိတ်ထဲမှာအလို

မကျတော့ပေ။သူ့သမီးနှစ်ယောက်ကတော့

ပုံရိပ်ကို ကြိတ်၍လှောင်နေကြလေသည်။

သူ့သားကတော့ ထုံးစံအတိုင်းအိမ်မှာရှိမနေပေ။

အန်တီယဉ်တင့်ကတော့ ထမင်းစားပွဲမှာ

ထိုင်နေပေမဲ့ ပျောက်နေသောလူကဲ့သို့

စကားတစ်ခွန်းတောင်မဟပေ။

ပုံရိပ်ကိုသာ ခေါင်းခါပြ၍အရိပ်အခြေ

ကြည့်နေဖို့ရန် အချက်ပြလာလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း သက်ပြင်းမောကိုသာချလိုက်ပြီး

တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ထမင်းစားနေလိုက်သည်။ဒီအိမ်ရဲ့ ထမင်းစားဝိုင်းကပုံရိပ်အတွက်တော့ အမြဲထူးဆန်းနေတာပါပဲ။

ရန်ကုန်မှာဆိုရင် ဒေါ်လေးကပုံရိပ်ထမင်းစားလျှင် ဟင်းတွေခပ်ထည့်ပေးရင်း စကားတွေလည်းပြောနေတတ်သည်။

ထွန်းကိုနှင့်မိစုတို့၏ ကလေးသဘာ၀ပျော်ရွှင်စွာ ထမင်းစားနေကြသောမြင်ကွင်းလေးသည်ပင် ချစ်စရာကောင်းနေသည်။

မီးပျက်တဲ့ညဆိုရင် ငါးအရိုင်းကိုမမြင်ရ၍မနည်းဖြဲရှာရတာကပင် ရယ်ချင်စရာကောင်းနေပြီး အဒေါ်ကခရုတွေပြုတ်ပေးရင်

ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါးခရုစုပ်ရတာများ

ပျော်စရာအလွန်ကောင်းသည်။

ဒီအိမ်မှာတော့ ထမင်းစားဝိုင်းသည် သုသာန်တစ်စပြင်ကြီးအလား တိတ်ဆိတ်လွန်းသည်။

ဘာနွေးထွေးမှုမှ မရှိသလို ခံစားရသည်။

"အော်...အရိပ်ကို..အဖွားပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့..ပြောပါအဖွား..."

"မနက်ဖြန်မနက်ကနေစပြီး..

ကျောင်းမဖွင့်သေးမချင်း.အဖွားရဲ့ကိုယ်စားရုံးတက်ပေးစေချင်တယ်..မနက်ဖြန်အရေးကြီးတဲ့အစည်းအဝေးလည်း ရှိတယ်

...အချက်အလက်တွေကိုပြီးရင်အဖွားအခန်းထဲမှာ လာယူပါ...အရိပ်လေး

မျက်စိသူငယ်၊နားသူငယ်မဖြစ်အောင်..

အဖွားညွှန်ကြားပေးမယ်.."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..အဖွား...*

ပုံမှန်ဆိုရင် အဖွားနဲ့သာအစည်းအဝေးတက်ဖူးသောကြောင့် အခုလိုအကြီးဆုံးရှယ်ရာရှင်

ကိုယ်စား တက်ရမည်ဆိုတော့ ရင်တွေတောင်တုန်ချင်နေသည်။ပုံရိပ်က အသက်နှစ်ဆယ်တောင်မပြည့်သေးတော့ သူတို့တွေလေးစားမှု၊လိုက်နာမှုမရှိကြရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

အရင်ကအဖွားနဲ့ အစည်းအဝေးအတူ

တက်တုန်းက ရှယ်ရာရှင်တွေကို

ကြည့်ရသလောက်တော့

အားလုံးကအေးဆေးသမားတွေပါပဲ။

မအေးဆေးတာဆိုလို့ ဦးတမာန်ထက်တို့

သားအဖပဲရှိသည်။

ပုံရိပ်၏မျက်နှာလေး အနည်းငယ်ပျက်သွားတာကို မြင်တော့အဖွားသည် စားလက်စထမင်းကိုလက်စသတ်လိုက်ပြီး ဝှီးချဲကိုပုံရိပ်ထိုင်နေသော နေရာသို့လှိမ့်လာလေသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား.."

"ဟုတ်ကဲ့...နည်းနည်းတော့လှုပ်ရှားတယ်.."

"စိတ်မပူပါနဲ့..ခုလောလောဆယ်တော့ဖွားက

ဘာတွေလုပ်ရမလဲဆိုတာကို အသေးစိတ်နောက်ကနေ ညွှန်ကြားပေးမှာပါ..

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်အသားကျသွားတော့မှ...

အဖွားကလွှတ်ထားပေးမှာ..."

"အမေတို့များနော်..အသက်တောင်မပြည့်သေးတဲ့ကောင်မကို ပွဲထုတ်နေလိုက်တာများ

ခိုင်းချင်ရင် သမီးကိုခိုင်းပေါ့...အခုတော့

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ယုံကြည်မှုမရှိတဲ့လူကိုခိုင်းနေတယ်..."

"နင်ကဘာတွေများ တော်နေတတ်နေလို့လဲ

နင့်ကိုသာ ငါ့ကုမ္ပဏီအပ်လိုက်မိရင်

ဒုက္ခိတကို ပျားတုပ်တာထက်ဆိုးမယ်..

ဒီမှာ..ငါ့မြေးကပထမနှစ်ပဲပြီးသေးပေမဲ့..

ပညာရေးမှာလည်း ထူးချွန်ထက်မြက်တယ်..

ငါ့ကိုလည်းအမြဲဂုဏ်ယူရအောင် လုပ်တယ်..

ငါ့မြေးကိုငါယုံတယ်..ငါကဂိုက်လိုင်းချမပေးရင်းတောင်..သူ့ဘာသာလုပ်တတ်ကိုင်တတ်ပြီးသား...ကလေးမို့လို့သာပထမဆုံးမို့

စိတ်လှုပ်ရှားနေတာပဲရှိတာ..

မယုံရင်စောင့်ကြည့်လိုက်..

နင့်သားသမီးတွေထက်အဆတစ်ရာသာတယ်..."

"အမေနော်...စကားတွေလွန်မလာနဲ့..."

"မလွန်စေချင်ရင်...ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေမှာ

၀င်မနှောက်ယှက်နဲ့..."

"မနှောက်ယှက်လို့ရမလား..

အမေဘယ်ခြေလှမ်းလှမ်းနေသလဲဆိုတာ ကျွန်မကသိနေတယ်လေ..အမေခုရက်ပိုင်းကျန်းမာရေးမကောင်းလို့...

အမေကဒီကောင်မလေးကို

အကုန်လုံးနေရာချပေးပြီး..ရှိသမျှအမွေတွေကို ပုံအောပြီးပေးခဲ့ဖို့ ကြံစည်နေတာမဟုတ်လား...

ဟိုတလောက ရှေ့နေနဲ့တွေ့တာကို ကျွန်မသိတယ်နော်...

ဒါကြောင့်မို့ဒီ‌အိမ်မှာကျွန်မလာနေနေတာ..."

"အော်..လက်စသတ်တော့..နင်ကငါဘယ်အချိန်သေမလဲလာစောင့်နေတာကို...

ငါသေရင်နင့်ဝေစုကို မရလိုက်မှာစိုးရိမ်နေတာပဲ...

မေဦးရယ်..နင့်ရဲ့ဒီစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင်

ငါနင့်ကိုမွေးခဲ့မိတာကိုတောင် ရင်နာမိတယ်..

ငါနင့်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းပဲမှားခဲ့တာလား..နင်ကိုယ်တိုင်ကိုက

သန္ဓေယုတ်နေတာလား...

ငါမခွဲခြားတတ်တော့ဘူး...စောင့်နေပါ...

ငါသေမဲ့နေ့ကိုနင်ထိုင်စောင့်နေလိုက်..."

"အဖွား..သမီး..အခန်းထဲကိုပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်..."

အန်တီမေးဦးကြောင့် အဖွားစိတ်ဆင်းရဲနေလေသည်။နောက်ဆုံးတော့ ဒီမိသားစု၏

ထမင်းစားဝိုင်းဟာ မိခင်တစ်ယောက်၏မျက်ရည်တွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်ခဲ့လေသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"အစည်းအဝေးအချိန်ကျပါပြီ..."

ဦးထွန်းမြိုင်၏ သတိပေးစကားအဆုံးတွင်

စိတ်လှုပ်ရှားနေတာကို အတတ်နိုင်ဆုံး

ထိန်းလိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲမှထွက်လာလိုက်သည်။

အဖွားက အားလုံးညွှန်ကြားလိုက်ပေမဲ့

စိတ်လှုပ်ရှားမှုကတော့ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

အစည်းအဝေးခန်း၏တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး

၀င်လိုက်သောအခါ ရှယ်ရာရှင်လူကြီးမင်းတွေ၏ အာရုံအလုံးစုံသည် ပုံရိပ်ထံ၌သာရှိနေကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ သူတို့တစ်ယောက်ချင်းဆီ၏

မျက်နှာတွေကို လိုက်ဖတ်နေမိသည်။

ပုံရိပ်အပေါ်မှာ သူတို့ဘယ်လိုထင်မြင်ယူဆ

မလဲဆိုတာ သိချင်မိသည်။

တစ်ချို့မျက်နှာတွေပေါ်မှာတော့ အလိုမကျမှုတွေဟာ ပေါ်လွင်နေပြီး၊အချို့ကတော့ဟန်ဆောင်၍ ၀တ်ကျေတန်းကျေပြုံးပြနေကြလေသည်။

ထိုအထဲတွင် ဘယ်လိုမှပြုံးမပြနိုင်သည်ကတော့ ဦးတမာန်မင်းဆက်သာဖြစ်သည်။

ကြည့်ရတာ သူလည်းမနေ့ကမန္တလေးကို

ပြန်လာပုံရတယ်။

ပုံရိပ်ကတော့ သူ့ကိုမဲ့ပြလိုက်ပြီး

အကြည့်စူးစူးနှင့်သာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။

မန္တလေးကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ပုံရိပ်နဲ့တွေ့ဆုံရမယ်လို့ သူဘယ်ထင်လိမ့်မလဲ။

ကောင်းသောတွေ့ဆုံခြင်း မဟုတ်တာတော့သေချာတယ်။

စတုဂံပုံသဏ္ဍန်စားပွဲကြီး၏ထိပ်ဆုံးတွင်

တော့ ဖွားညိုတစ်ယောက်တည်းသာထိုင်ခွင့်ရှိသော  ထိုင်ခုံအနက်ရောင်ကတည်ရှိနေလေသည်။လူအားလုံးသည် ပုံရိပ်၏

ဖိနပ်ဒေါက်ချွန်လေး တစ်လှမ်းရွေ့သွားတိုင်း မျက်၀န်းတွေပိုနက်လာကြသည်။

အချက်မှန်မှန်မြည်နေသော ဒေါက်ဖိနပ်သံလေးသည် စားပွဲကြီး၏ထပ်ဆုံးနေရာအနီးတွင်ရပ်သွားသောအခါ ပုံရိပ်ဘယ်ထိုင်ခုံတွင်

ထိုင်မလည်းဆိုတာကို စိတ်၀င်တစားကြည့်လာကြသည်။

ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်သည် အပေါ်ယံကြည့်ပါက အားလုံးကိုဦးဆောင်ပြီးအုပ်စိုး

နေတယ်ထင်ရသည်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ အမြင့်ဆုံးတိုင်ထိပ်တွင် ရပ်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ကို မော့ကြည့်နေကြသောသူများထဲတွင်

ခြေချော်လက်ချော်ဖြစ်၍ ပြုတ်ကျစေချင်သူများရှိသလို ပြုတ်ကျအောင်အမျိုးမျိုးဒုက္ခပေးချင်သူများလည်း ရှိလေသည်။

ထိုမျက်လုံးတွေကို ရှောင်းတိမ်းဖို့ရာတော့

မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အားလုံးနှင့်အကြည့်ချင်းဆုံကာ

ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကိုတော့ အားလုံးသိပြီးသားဖြစ်မှာပါ..

ဒီနေ့ကျွန်မဒီမှာရှိနေတာကတော့

အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုကိုယ်စားအနေနဲ့ဖြစ်ပါတယ်...အဖွားရဲ့ကျန်းမာရေးအခြေအနေက

ဒီရက်ပိုင်းမှာ အနားယူဖို့လိုအပ်နေတာကြောင့်...ဒီအတောအတွင်းမှာ..အားလုံးနဲ့

မကြာခဏတွေ့ဆုံနေရတော့မှာပါ...

ဒါကြောင့် အဖွားကိုယ်စားကျွန်မကအစည်းအဝေးမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်အချို့နဲ့..

ညှိနှိုင်းမှုတွေကို ကိုယ်စားပြုလုပ်ပေးသွားမှာပါ...အားလုံးကိုအသိပေးချင်တာကတော့

ဒီလောက်ပါပဲ...အစည်းအဝေးစကြရအောင်.."

စကားကိုအတတ်နိုင်ဆုံး တိုတိုနှင့်လိုရင်းရောက်အောင် ပြောလိုက်ပြီးအဖွား၏ထိုင်ခုံနှင့် နီးသောနေရာတွင် ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။

ဒီတော့မှ ရှယ်ရာရှင်တွေ၏မျက်နှာများသည်လည်း ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားကြလေသည်။

စီးအီးအိုနေရာတွင် ပုံရိပ်ထိုင်လိုက်ပါက

အားလုံးဆူပူအုံကြွကုန်မှာ သေချာသည်။

ဖွားညိုက ပုံရိပ်ကိုတရား၀င်ရာထူးလွှဲပြောင်းပေးထားတာမျိုးမဟုတ်ပဲ မထိုင်သင့်တာကို

လည်း ပုံရိပ်သိပါတယ်။

အဲ့ဒီ့နေရာဟာ ပုံရိပ်အတွက်သရဖူတစ်လုံးလည်း ဖြစ်နိုင်သလိုထောင်ချောက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အဲ့ဒီ့နေရာမှာ ထိုင်ခွင့်ရမဲ့နေ့ကို

တွေးကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သွေးပျက်အောင် ကြောက်လန့်မိသည်။

*

*

*

"ဒီနေရာကိုသာ လေလံဆွဲလိုက်ရင်...

ကျွန်တော်တို့အတွက်အကျိုးအမြတ်တွေများစွာ ရရှိလာမှာပါ..မြို့သစ်စီမံကိန်းလည်း

စတော့မှာမို့...ကျွန်တော်တို့ဘက်ကကြိုတင်ပြီး အကွက်ချထားသင့်ပါတယ်..တောင်ဘက်မှာဆိုရင်...မြစ်နဲ့နီးပြီး..မြို့နှစ်ခုကိုဆက်ပေးထားတဲ့ တံတားကိုလည်းတွေ့ရမှာပါ

...ပတ်၀န်းကျင်ညစ်ညမ်းမှုလုံး၀မရှိပဲ...

မြို့ထဲကိုလည်းအလွယ်တကူလည်ပတ်လို့ရပါတယ်..."

"ကျွန်တော်ကတော့...သိပ်သဘောမကျဘူး.."

"ကျွန်တော်ကတော့အဆင်ပြေမယ်ထင်တာပဲ

..ဦးတမာန်ထက်ရဲ့ပရောဂျက်ထက်စာရင်..

ဒီနေရာကိုလေလံဆွဲတာက ပိုမှန်ကန်လိမ့်မယ်..."

"မန်နေဂျင်းပြောသလောက်ပဲ ခင်ဗျားကသိတာလေ..ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်လေ့လာပြီးလို့လား.."

"ကျုပ်ရဲ့အတွေ့အကြုံကစကားပြောတယ်လေ...မယုံရင်ဒီပရောက်ဂျက်ကိုလက်ခံလိုက်.."

"ကလေး..ကစားစရာမဟုတ်ဘူးဗျ..."

အားလုံးတစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့် ပြောနေကြ၍ ပုံရိပ်မှာခေါင်းတွေတောင်မူးလာသည်။

အရင်ကအစည်းအဝေးတက်စဉ်မှာ ဖွားညိုနဲ့တုန်းက ဒီလိုဆူပူတာမျိုးတွေမရှိပဲ

ပုံရိပ်အလှည့်ကြမှ ငြင်းခုန်နေလိုက်ကြတာများ လူကြီးလူကောင်းတွေဆိုတာ ဒါလားလို့တောင် ပြန်မေးရမလိုဖြစ်နေသည်။

"ကဲ...အားလုံးပဲ...ဒီကိစ္စကိုထပ်ပြီးငြင်းမနေပါနဲ့တော့...ဒီကိစ္စကိုဆုံးဖြတ်နိုင်ခွင့်က

ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မရှိဘူးဆိုတာမသိကြတာလား..."

ဦးထွန်းမြိုင်၀င်ပြောလိုက်တော့မှပဲ ပိုဆိုးသွားတော့သည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

 အားလုံးသောရှယ်ယာရှင်တို့သည် ပုံရိပ်ကို"အဆုံးအဖြတ်တစ်ခုပေးစမ်း.."ဆိုသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စက တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့တင် မပြီးပါဘူး..ဒါကြောင့်

ကျွန်မကတော့ မဲခွဲပြီးဆုံးဖြတ်စေချင်တယ်..

ဒီပရောဂျက်ကိုလက်ခံချင်တဲ့လူတွေရှိပါသလား...."

"ဦးကတော့ လက်ခံချင်တယ်..."

ပရောဂျက်ကို လက်ခံချင်သည့်လူများဟာ 

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်မှာ ပရောဂျက်ကိုလက်မခံချင်သူတွေနှင့် မဲခွဲဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက်မှာတော့  လက်ခံသူအရေအတွက်များနေ၍ ပရောဂျက်ကိုလေလံဆွဲဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဦးဇော်...အစည်းအဝေးပြီးရင်ဒီပရောဂျက်နဲ့ပတ်သတ်တဲ့အသေးစိတ်အချက်အလတ်တွေကို ရုံးခန်းထဲကိုလာပို့ပေးထားပါ..လေလံပွဲမစခင်အထိ အဲ့ဒီ့နေရာပတ်၀န်းကျင်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး ထူးခြားတာအကုန်လုံးကို လာတင်ပြပါ..."

မန်‌နေဂျင်းဒါရိုက်တာဦးဇော်ကို ညွှန်ကြားလိုက်ပြီးနောက် ရှယ်ရာရှင်အဖွဲ့၀င်တွေဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အခုလောလောဆယ်တော့..မဲခွဲဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ရလဒ်အတိုင်းဒီပရောဂျက်ကို ဆက်ပြီးလုပ်ဆောင်မှာပါ...ဒါကယာယီဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး

...နောက်ထပ်အခြေအနေတစ်ခုကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်‌တာကြောင့်..

အားလုံးကို အရမ်းမလောစေချင်သေးပါဘူး..

ကျွန်မတို့တွေ သေချာစမ်းစစ်ပြီး..အမျိုးမျိုးလေ့လာပြီးမှ ဒီပရောဂျက်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး

အစည်းအဝေးထပ်လုပ်ပါ့မယ်..."

အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင်တော့ ခေါင်းဆောင်ပိုင်းက အလုပ်သမားများ‌လည်း ရှိနေသောကြောင့် ပုံရိပ်၏ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသည် သူတို့ဒီအစည်းအဝေးအခန်းထဲမှ

ထွက်သွားသည်နှင့် အလုပ်သမားတွေအားလုံးထံသို့ လျှင်မြန်စွာပြန့်နှံ့သွားနိုင်သည်။

"ဦးတမာန်ထက်ကရော...ရန်ကုန်မှာအခုလက်ရှိလုပ်နေတဲ့..ဟော်တယ်စီမံကိန်းက..

အခြေအနေဘယ်လိုလဲ..ကျွန်မတို့ပေးထားတဲ့အချိန်ထက်...တော်တော်လေးကိုကြာနေပြီနော်..."

"အဲ့ဒါကဒီလိုရှိပါတယ်..."

"ကျွန်မကရှင့်အဖေကိုမေးနေတာနော်..

ဦးတမာန်မင်းဆက်ကိုမေးမိလို့လား..."

သူ့အဖေအစား ထဖြေရန်ပြင်နေသော

ဦးမင်းဆက်၏ မျက်နှာကြီးသည်

ပုံရိပ်၏စကားကြောင့် ချက်ချင်းကိုပုပ်သိုးသွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကလည်း ဒီလိုပဲဖြစ်စေချင်တာကြောင့်

ကျေနပ်သည်။

"ဦးထွန်းမြိုင်...ဦးတမာန်ထက်ကဟော်တယ်ဆောက်လုပ်ဖို့အတွက်ဆိုပြီး ထုတ်ထားတဲ့ငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့အချက်အလက်တွေ အားလုံးကို..

ဒီကဘုတ်အဖွဲ့၀င်တွေ မြင်အောင်ပြပေးလိုက်ပါ..

ငွေမဲကို ငွေဖြူလုပ်ဖို့ကြံစည်နေတာတွေကိုရောပေါ့...."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကိုပုံရိပ်အဖွားနှင့် ကြိုပြီးတိုင်ပင် ထားပြီးသားဖြစ်သည်။

ဦးတမာန်ထက်၏လုပ်ရပ်တွေကို အားလုံးအရှေ့မှာဖွင့်ချဖို့အတွက် အဖွားကသေချာစုံစမ်းထားပေမဲ့

ဒီနေ့မှာလုပ်ဖို့ကိုတော့

ပုံရိပ်ကအကြံပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဦးမင်းဆက်နဲ့ မန္တလေးမှာသာမတွေ့ခဲ့ပဲ 

ဆရာ့အပေါ်ကိုဒုက္ခပေးခဲ့သူမှန်းသာ မသိခဲ့ရင်

အခြေအနေတွေက ဒီလောက်အထိမမြန်ဆန်နိုင်ပေ။

ပုံရိပ်စိတ်ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ သူ့သားကိုယ်တိုင်

ရောက်နေတော့ ပွဲကပိုလှတာပေါ့။

တောင်ကြီးမှာ သူ့ကိုကြွေးကြော်ခဲ့တဲ့စကားဟာ တကယ်ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ သူ့ကို

မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်စေချင်သည်...။

"ကိုတမာန်ထက်...ခင်ဗျားယုတ်မာလှချည်လား...ခင်ဗျားကိုဒီလိုလူမျိုးမှန်း မထင်ထားခဲ့မိဘူး...."

"တော်သေးတာပေါ့...ဟိုတလောကတင်ကျုပ်ဆီကနေ..သိန်းသုံးထောင်လာချေးတာ..

မပေးလိုက်မိလို့..."

"အစကတော့..သတင်းသဲ့သဲ့ကြားပေမဲ့..

တကယ်မလုပ်လောက်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ...

ခင်ဗျားလိုလူမျိုးနဲ့ အလုပ်တွဲလုပ်မိတာတောင်

မယုံနိုင်ဘူး...."

"ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပေကြပါ...

ဦးတမာန်ထက်က..ဟော်တယ်စီမံကိန်းအတွက်

ငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်ထားတဲ့အတွက်ရော

...ငွေမဲကိုကုမ္ပဏီထဲအထိယူလာဖို့ ကြိုးစားတဲ့အတွက်ရော..ဖွားညိုက

ဦးတမာန်ထက်ကို  တရားဆွဲဖို့ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်...အားလုံးပဲသဘောတူလက်ခံမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်...အစည်းအဝေးသိမ်းပါမယ်..."

ပုံရိပ်လည်း လက်ပ်တော့တွေကိုပိတ်လိုက်ပြီးအစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ဦးတမာန်ထက်သည်ပုံရိပ်၏အရှေ့မှ

ကာရပ်လိုက်၍ ဦးထွန်းမြိုင်ကပုံရိပ်ကို

လှမ်းဆွဲလိုက်ရသည်။

"တူမကြီးရယ်...ဦးလေးကိုနောက်ထပ်အခွင့်အရေးပေးပါနော်...ဦးလေးတောင်းပန်ပါတယ်.."

"ဒီမှာဦးတမာန်ထက်..ဦးလေးလုပ်ခဲ့တဲ့လုပ်ရပ်က

...ဦးလေးတစ်ယောက်တည်းနဲ့

သက်ဆိုင်တာမဟုတ်ဘူး...ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးနဲ့သက်ဆိုင်နေတာနော်...တစ်ခုခုဖြစ်လာရင်လည်း

...ဦးလေးကြောင့်ကျွန်မတို့အားလုံး

ဒုက္ခရောက်ရမှာ...ဦးလေးမှာနောက်ထပ်အခွင့်အရေးဆိုတာ မရှိတော့ဘူး...

ကျွန်မတို့ဘက်က တကယ်လုပ်ချင်ရင်

အခုဒီအခန်းထဲမှာတင် ဖမ်းချုပ်ခိုင်းလိုက်လို့ရတယ်..

ဆင့်ခေါ်စာကိုသာစောင့်နေလိုက်တော့..."

"မင်းငါ့ကိုမကျေနပ်တာနဲ့ပဲ..ငါ့အဖေကို

တမင်ချောက်တွန်းတာမဟုတ်လား...ဟမ်

မင်းယုတ်မာလှချည်လား..."

အစည်းအဝေးခန်းထဲက ထွက်တော့မည့်ပုံရိပ်၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သောဦးမင်းဆက်ကို

ပုံရိပ်ကလည်း မာမာထန်ထန်နှင့် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

လက်ကို ဆောင့်ရုန်းပစ်လိုက်သည်။

"ရှင့်ကိုဒုက္ခပေးချင်ယုံနဲ့ ရှင့်အဖေကို

လွယ်လွယ်‌လေးချောက်ချလို့ရမယ်ထင်နေတာလား...ကိုယ်လုပ်တာကိုယ်ပြန်ခံရတာပဲ

ဦးနှောက်ရှိရင် သေချာပြန်တွေး...

ဦးထွန်းမြိုင်..သွားရအောင်..."

"မင်းမသွားနဲ့အုံး..ငါမင်းနဲ့စာရင်းရှင်းစရာရှိသေးတယ်..."

"ဦးထွန်းမြိုင် လုံခြုံရေးကိုခေါ်ပြီးမောင်းထုတ်လိုက်ပါ...

ထိန်းလို့မရရင် ရဲစခန်းကိုဆက်လိုက်..."

ဒေါသတကြီးနှင့် ပေါက်ကွဲနေသောဦးမင်းဆက်ကို

၀န်ထမ်းတွေရော ဦးထွန်းမြိုင်တို့ကမနည်းထိန်းနေရလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ ရုံးခန်းဆီသို့သာ

ဦးတည်၍ သွားလိုက်ပြီး မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်မိလေသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကုမ္ပဏီတွင် ဒေါ်ရိပ်ညို၏မြေးသည် ဒေါ်ရိပ်ညိုထက်ပို၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသည်ဆိုသော အသံများလွင့်ပြန်ကုန်လေသည်။

အချို့ကတော့ လူကြီးတွေနှင့်တောင်

အစည်းအဝေးအခန်းထဲတွင် သူတစ်ခွန်း

ကိုယ်တစ်ခွန်းပြော၍ ရိုင်းသည်ဟုဝေဖန်ကြပြီး အချို့ကတော့ဒေါ်ရိပ်ညိုထက်

ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းသည်ဟု ဝေဖန်ကြလေသည်။

အဓိကအချက်ကတော့ ပုံရိပ်ဆိုသော

ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးကို ဘယ်သူမှအထင်မသေးရဲကြတော့ပေ။

(အခန်း၆၅)ဆက်ရန်ရှိသည်

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

=========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၅)🔥

မနက်ခြောက်နာရီခွဲသည်နှင့် ပုံရိပ်၏အာရုံကြောတွေဟာ သူ့အလိုလိုနိုးထလာခဲ့သည်။

အချိန်ဆိုင်းမနေပဲ အိပ်ယာမှအမြန်ထလိုက်ပြီး

အိပ်ယာသိမ်းကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့၀င်လိုက်သည်။

နွေရာသီသို့ကူး‌ပြောင်းစပြုလာပြီဖြစ်၍

ရာသီဥတုအခြေအနေကတော့ မနက်ခြောက်နာရီလောက်တည်းက အခန်းထဲသို့နေရောင်

၀င်နေပြီဖြစ်ကာ အိုက်စက်စက်ဖြစ်နေလေသည်။

ထုံးစံအတိုင်း မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးကို လိမ်းခြယ်ပြီးသည်နှင့် အ၀တ်အစားတွေကိုလဲလိုက်ပြီး

လက်ပ်တော့နှင့်ဖိုင်လ်တွေကို လက်ဆွဲအိတ်ထဲသို့ထည့်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လိုက်သည်။

လှေကားမှ ဆင်းလာပြီးနောက်ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ၀င်လိုက်သောအခါ အန်တီယဉ်တင့်နှင့်အတူ

ပိစိမတို့ရော အခြားအလုပ်သမားတွေကပါ

မနက်စာပြင်ဆင်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း လက်ဆွဲအိတ်ကိုခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး

ထမင်းစားသည့် စားပွဲမှာ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။

"အန်တီယဉ်တင့်...ခုမနက်စာကဘာချက်လဲဟင်..."

"ဟော...ပုံရိပ်လေးတောင်ရောက်နေပြီလား..."

ပုံရိပ်ကို အခုမှသတိထားမိသွား၍ အန်တီယဉ်တင့်က ပုံရိပ်ကိုစကားလှည့်ပြောရင်းနှင့် ခေါင်းအစ

ခြေအဆုံးကို ထူးဆန်းသလိုသေချာကြည့်နေလေသည်။

ပုံရိပ်ရဲ့ မျက်နှာမှာတစ်ခုခုပေနေလို့ များလား။

"ဟာ...ငါ့တူမကြီးကအစောကြီးနိုးနေတာပါလား..."

"လေးလေးခန့်ပြန်လာပြီလား...."

"အေးကွဲ့...ဒါနဲ့မနက်စာဘာချက်လဲဟေ့...

မိန်းမရေ..ယောက်ျားဗိုက်တော်တော်ဆာနေပြီ..."

လေးလေးခန့်ကတော့ အပြင်ပိုင်းမှာတည်ကြည်ပြီး

စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ပီသအောင် နေသလောက်

သူ့မိန်းမအရှေ့သို့ရောက်သည်နှင့် ကလေးဆန်သွားတတ်လေသည်။

ပုံရိပ်ကိုအရမ်းမုန်းတီးနေသော အဒေါ်တစ်ယောက်ရှိနေပေမဲ့ အလိုလိုက်ပြီးဖခင်အရင်းလို

ချစ်ခင်ပေးတတ်သည့် လေးလေးခန့်ရှိနေ၍

ပုံရိပ်ဒီအိမ်မှာ ဆက်ပြီး ရှိနေနိုင်တယ်လို့ပြောရမည်။

ဖေဖေနှင့် ရုပ်ချင်းဆင်၍လေးလေးခန့်ကို

ပုံရိပ်လည်း ကိုယ့်ဖခင်အရင်းလို့ သိပ်ချစ်ပါတယ်။

"မနက်စာကတော့ ရှင်‌တို့အတွက်ကမုန့်ဟင်းခါးချက်တယ်...နန်းကြီးသုတ်စားချင်လည်းရတယ်...

မေညို့အတွက်ကတော့ သက်သက်ပေါ့..."

"အန်တီတင့်...သမီးကတော့မုန့်ဟင်းခါးပဲစားတော့မယ်..."

"ကိုယ့်ကိုတော့နန်းကြီးသုတ်ပေးနော်..

ကိုယ့်မိန်းမသုတ်တဲ့ နန်းကြီးသုတ်ကိုမစားရတာ‌

တောင်ကြာပြီ..."

တူ၀ရီးနှစ်ယောက် တစ်ယောက်တစ်မျိုးဆီ

တောင်းဆိုနေကြပေမဲ့ ယဉ်တင့်ကတော့

စိတ်မဆိုးနိုင်ပေ။

ပုံရိပ်လေးဟာ ကိုယ့်ယောက်ျားနှင့်အမျိုးစပ်မှ

ကိုယ်နှင့်တူမတော်ပေမဲ့ တကယ်ကိုသမီးအရင်းလေးတစ်ယောက်ပမာ ချစ်ခင်မိသည်။

ယောက်ျားထက်ကို တူမလေးကို

အရေးပေးမိလေသည်။

ပုံရိပ်လေးဟာ အချို့အချိန်တွေမှာကလေးဆန်တတ်ပြီး အချို့အချိန်မှာတော့အရမ်းရင့်ကျက်သည်။

တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ်ကတည့်မတ်ပေးရတာတွေရှိနေပေမဲ့ ကိုယ်ပြောတဲ့ဆုံးမစကားတိုင်းကိုလည်း

အလေးအနက်နားထောင်တတ်ပြီး ပြုပြင်တတ်တဲ့

ကောင်းမွန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိလေသည်။

*ရွှေပင်မှာနားလို့ ရွှေကျေးဖြစ်နေပေမဲ့

ရွှေလိုအဆင်းနဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးရှိမယ်လို့

တသမတ်တည်း တွက်ဆလို့မရနိုင်ပေ*

ဒါကိုမေဦးရဲ့ သားသမီးတွေကသက်သေပြသွားခဲ့တာပါပဲ။မေဦးရဲ့သား၊သမီးသုံးယောက်လုံးဟာ

ရွှေပေါ်မြတင်ပြီးမွေးလာခဲ့ကြသူတွေဖြစ်၍

လိုတရဘ၀တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့ကြပေမဲ့

အခွင့်အခါကောင်းတုန်းမှာ ကောင်းကောင်း

အသုံးမချတတ်ခဲ့ကြတော့

သူတို့အဖေထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်းမှာ

သူတို့အမေလည်း စီးပွားရေးကျလာရာ

မလုပ်တတ်၊မကိုင်တတ်တွေ

ဖြစ်ကုန်ကြတော့တာပါပဲ။

 ဖွားအေကြီးဆီမှာနေ့တိုင်းလာပြီး

ဆူပူသောင်းကျန်းကြတော့ ဖွားအေကြီးလည်း

သူတို့ကြောင့် အရင်လိုရွှင်ရွှင်လန်းလန်းနဲ့

မရှိတော့ပဲ စိတ်ဆင်းရဲမှုနှင့်အတူ

ရောဂါဝေဒနာတွေကိုလည်း ပိုခံစားလာရတယ်။

ကိုယ့်ယောက်ျားက ဆရာ၀န်ဖြစ်တဲ့အပြင်

ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေကို တော်ရုံ၀င်မပါတတ်တော့

ပုံရိပ်လေးကပဲ အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင်

ရုန်းကန်နေရတယ်။ကုမ္ပဏီမှာရှိတဲ့အချို့လူကြီးတွေက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကလေးမလေးရဲ့

ထက်မြက်မှုနှင့် လုပ်နိုင်စွမ်းတွေကို

တွေ့နေကြပါလျှက်နဲ့  နေရာမပေးချင်ကြတော့

ရှယ်ရာတွေကို ပြန်ထုတ်မယ်ဆိုပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုတွေပါ ရှိလာကြတယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့

ဒီအရွယ်ကလေးမလေးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ

နေစေချင်မိတယ်။

အခုတော့ သူ့ခမျာလူအများရဲ့စွပ်စွဲမှုတွေ၊

ချောက်တွန်းမှုတွေမခံရအောင် သူ့အသက်ထက်

ပိုပြီး ရင့်ကျက်အောင်ပြုမူနေထိုင်ပြီး

မနိုင်၀န်ကို ထမ်းနေရရှာတယ်။

မကြည်ဖြူမှုတွေနှင့် စောင့်ကြည့်နေသော

မျက်လုံးတွေအများကြီး အောက်မှာ

အရင်လုံအပြုံးအရယ်သိပ်မရှိတော့တဲ့ ကောင်မလေးကိုအရမ်းသနားမိတာပဲ။

"တင့်တင့်ရေ...ကိုယ့်နန်းကြီးသုတ်က

ဘာလို့နည်းနေရတာလဲကွာ...

မုန့်ဖက်နည်းနည်းပဲကျန်တော့လို့လား..."

"ရှင့်ကိုစေတနာမရှိတော့လို့လေ...

ပုံရိပ်လေးကိုတွေ့တိုင်း ရှင်အသုံးမကျတာကို

ပြန်တွေးမိပြီးဒေါသထွက်လို့....ဘယ့်နယ်အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး...

ကုမ္ပဏီကိစ္စကိုတော့ကူမယ်မရှိဘူး..."

"ဟ...ဘလိုင်းကြီးပါလား..."

ဦးမင်းခန့်လည်း မိန်းမကနန်းကြီးသုတ်ကို

နည်းနည်းပဲကျွေးတဲ့အပြင် ရန်ပါလာတွေ့နေတာကြောင့် ခေါင်းကုတ်နေရတော့လေသည်။

မုန့်ဟင်းခါးထိုင်စားနေသော တူမလေးကို

မျက်နှာရိပ်ပြပြီး တပ်ကူတောင်းတော့

ဒင်း‌လေးကလည်း ပခုံးတွန့်ပြပြီး

သူ့မုန့်ဟင်းခါးကိုသာ တ၀တပြဲစားနေလေသည်။

"မိန်းမရယ်...ကိုယ်က...ကိုယ့်ဂျူတီချိန်တွေနဲ့တင်ပြည့်နေတာကို...ကုမ္ပဏီကိစ္စကို

ဘယ်လှည့်ကြည့်နိုင်မှာလည်းကွာ..."

"ရှင့်ရဲ့အဲ့လိုအပြောတွေကြောင့်ကိုစိတ်တိုတာ..

ရှင့်ရဲ့ဆရာ၀န်အလုပ်ဆိုတာက

သိပ်ကိုမွန်မြတ်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့ကိုယ့်အိမ်ကိုလည်းပြန်လှည့်ကြည့်ပါအုံးလား..

အကုန်လုံးကမိန်းမသားတွေကြီးပဲ...

ရှင့်အမေဆိုလည်း...အခုနောက်ပိုင်း

နလန်ထူနိုင်လို့လား...ရှင်ကဦးမဆောင်တော့

ကလေးကရှင့်အစားရှေ့ထွက်နေရတယ်..

ဒီအရွယ်လေးက ပျော်ပျော်ပါးပါးနေရမဲ့အရွယ်လေ

အခုတော့ သက်ကြီးအိုမတွေကြားမှာ

လူကြီးလေး လုပ်နေရတယ်...မတော်လို့

မကျေနပ်တဲ့လူတွေက ချောက်တွန်းတာဖြစ်ဖြစ်

အန္တရာယ်ပြုတာပဲဖြစ်ဖြစ်လုပ်လာခဲ့ရင်

ရှင်တို့..ကျွန်မတို့ပဲရင်ကျိုးရမှာနော်..

မေညိုကလည်း..ရှင်ခေါင်းရှောင်နေလို့သာ

မတတ်သာလို့ ခိုင်းနေရတာ..

သူ့မြေးတစ်ခုခုဖြစ်မှာကို အရမ်းစိတ်ပူနေတာ

သိရဲ့လား..."

အန်တီယဉ်တင့်၏စကားကြောင့်

လေးလေးခန့်တစ်ယောက် ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျပြီး

ငိုင်နေလေတော့သည်။

ပုံရိပ်လည်း ဒီကာလမှာလူရော၊စိတ်ရော

ပင်ပန်းနေပြီဆိုပေမဲ့ လေးလေးခန့်ကိုတော့

အပြစ်မပြောချင်ပေ။

လေးလေးခန့်ဟာ ဆရာ၀န်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

ဒီအရာကလည်း သူငယ်ငယ်တည်းက

မက်ခဲ့ရတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခုဖြစ်လို့

စွန့်လွှတ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်သလို စွန့်လွှတ်ပါဟုလည်း

မပြောရက်ပေ။

အရာရာတိုင်းဟာ ကောင်းဖို့ဖြစ်လာသည်မို့

အဆိုးတွေအားလုံးကိုရဲရဲဝံ့ဝံ့ရင်ဆိုင်ဖို့ကိုသာ

တွေးလိုက်မိသည်။

"အန်တီတင့်ရယ်...လေးလေးခန့်ကိုအဲ့လိုမပြောပါနဲ့

သူလည်းသူ့အလုပ်ကို သူလုပ်ပါစေ..."

ပုံရိပ်လည်း အများကြီးမပြောချင်တာကြောင့်

မုန့်ဟင်းခါးတစ်ပွဲစားပြီးသည်နှင့် အိတ်ကိုဆွဲပြီး

နေရာမှ ထထွက်ရန်ပြင်လိုက်သည်။

"ဟင်...လက်ဆွဲအိတ်ကြီးနဲ့...ဒါကဘယ်သွားမလို့လဲ..."

"အလုပ်လေ.."

"ဟဲ့...အော်...ဒီနေ့ကတနင်္ဂနွေနေ့လေ...

အလုပ်ပိတ်ရက်ကြီးလေ..."

"ဟာ...ဟုတ်သားပဲ...စိတ်ကစွဲနေတော့

ဒီနေ့ကိုအလုပ်သွားရမယ်လို့ တွေးထားမိတာ...

အဲ့ဒါဆိုရင်...သမီးအပေါ်ကိုပြန်တက်တော့မယ်နော်..."

ပုံရိပ်လေး ထမင်းစားခန်းထဲမှထွက်သွားသည်နှင့်

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် ဦးမင်းခန့်ကိုမျက်စောင်း

ထိုးလိုက်လေတော့သည်။

"တွေ့တယ်မဟုတ်လား...ကလေးမှာဖိအားတွေ

ဘယ်လောက်များနေလဲဆိုတာ...

ပိတ်ရက်တောင် ရုံးတက်ဖို့ပဲစိတ်စွဲနေတဲ့အထိ

သူဘယ်လောက်အထိ ၀န်ပိနေလိုက်လဲ..

ရှင်ကတော့ မျက်မမြင်ကြီးလိုပဲ

တွေ့ရဲ့သားနဲ့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေတယ်

အလိုက်မသိရင် ပိုပြောရခက်တယ်ဆိုတာ

ရှင့်လို လူကိုပြောတာ....

ရှင်လည်းအသက်အရွယ်တစ်ခုအထိ

ဝါသနာပါရာကို လုပ်လာခဲ့ပြီးပြီပဲ

လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို တာ၀န်သိသိနဲ့

လုပ်ဖို့အချိန်တန်ပြီနော်..."

"အေးပါကွာ...ငါလည်းမြင်ပါတယ်၊ကြားပါတယ်

လစ်လျှူရှုမိတာလည်း..ငါ့အမှားပါ...

ဒီရက်ပိုင်းမှာ...ငါ့ရဲ့တာ၀န်တွေကိုလွှဲသင့်တဲ့လူတွေကို လွှဲပေးပြီးတာနဲ့...

လုပ်ငန်းတွေဘက်ကိုငါပြန်ကြည့်ပါ့မယ်...."

ဦးမင်းခန့်အနေနဲ့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကိုချဖို့ စဉ်းစားလိုက်မိခြင်းဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့တိုက်တွန်းချက်ကြောင့်မှ မဟုတ်ပဲ သူကိုယ်တိုင်၏စိတ်ဆန္ဒသာ

ဖြစ်လေသည်။

ဟိုးယခင်တည်းက  ဆရာ၀န်တစ်ယောက်၏

တာ၀န်တွေနှင့်သာ ကိုယ့်ဘ၀ကိုကုန်ဆုံးစေခဲ့ပြီး

နာမကျန်းသောသူများစွာ၏မိသားစုတွေကို

သူ့လက်နှင့် ကယ်တင်ခဲ့သည်။

တစ်ဖက်မှာတော့ မိခင်နှင့်တကွ၊အိမ်ထောင်ရေးပါမကျန် တာ၀န်တွေလစ်ဟင်းခဲ့ရတာများလာခဲ့သည်။

 အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကို

ကျော်လွန်ပြီးနောက်မှာ ကိုယ်လုပ်ချင်သော

အရာတွေကို လုပ်ခဲ့ပြီးလေပြီ။

အခုတော့ လုပ်သင့်တာကိုဦးစားပေးရမဲ့

အချိန်ပါပဲ။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"ဖွားညို..သမီးကိုခေါ်တယ်ဆို...."

"‌ဟုတ်တယ်အရိပ်ရဲ့...အဖွားရဲ့အနားကို

လာပါအုံး...."

ဖွားညို၏ အခန်းထဲသို့၀င်လိုက်ပြီးကုတင်ပေါ်တွင်

ထိုင်လိုက်တော့ ဖွားညိုကပုံရိပ်၏လက်လေးတွေကို

ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။ပြီးနောက် ပုံရိပ်၏ပါးလေးကို

ဖွဖွပုတ်၍ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒါကအရိပ်လေးအတွက်...."

ကုတင်ဘေးနားရှိ ခုံပေါ်တွင်တင်ထားသော

ဘူးအနီလေးကို ပုံရိပ်၏လက်ထဲသို့ထည့်လာ၍

ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတော့ နီလာတွေနှင့်စီခြယ်ထားသော ဘယက်ဖြစ်နေလေသည်။

အရောင်တဖြတ်ဖြတ်လက်နေသော

ထိုဘယက်ကိုစိုက်ကြည့်နေမိရာမှ ဖွားညို၏

မျက်နှာကို  အံ့ဩစွာမော့ကြည့်လိုက်မိတော့

ဘယက်ကို ယူပြီးပုံရိပ်၏လက်တိုင်လေးတွင်

၀တ်ဆင်ပေးလေသည်။

"အရိပ်လေးနဲ့ တကယ်ကိုလိုက်တာပဲ...

ဒီဘယက်လေးက ဖွားနဲ့အရိပ်ရဲ့အဖိုးလက်ထက်တော့ ဖွားရဲ့အမေကလက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့တဲ့

မိသားစုရတနာပစ္စည်းလေးပဲ...အခုတော့

ပြန်ချွတ်လိုက်အုံးနော်...မင်္ဂလာဆောင်တဲ့

နေ့ရောက်မှ သတို့သားလောင်းကို၀တ်ပေးခိုင်း...."

"အဖွားဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

အဖွားပြောတဲ့စကားတွေက ပုံရိပ်ကို

တကယ်အတွေးများစေတယ်။

မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့မှာ ပုံရိပ်ကိုသတို့သားလောင်းက ဘယက်၀တ်ပေးရမယ်ဆိုတော့...

"ဖွားပြောချင်တဲ့အဓိပ္ပာယ်က သမီးကိုလက်ထပ်ပေးချင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား..."

"ဟုတ်တယ်အရိပ်...ဖွားရဲ့ကျန်းမာရေးက

တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ဆိုးလာပြီကွယ်...

ဘယ်လောက်ပဲအရိပ်ကသန်မာတယ်ဆိုအုံးတော့

စိတ်ချရတဲ့ ရင်ခွင်တစ်ခုမှာတော့အပ်ထားခဲ့ချင်တယ်...

ဒီနေ့အရိပ်လေးနဲ့စေ့စပ်ဖို့ သူတို့လာလိမ့်မယ်...

လက်ထပ်တာကတော့

အရိပ်လေးနိုင်ငံခြားက‌နေကျောင်းပြီးမှပါ..."

ဖွားညို၏မင်္ဂလာသတင်းဟာ ပုံရိပ်အတွက်တော့

သတင်းဆိုးကြီးဖြစ်နေသည်။

ဖွားညို၏စကားတစ်လုံးချင်းစီက ပုံရိပ်၏နားထဲသို့

မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ထိုးနှက်လိုက်သလိုပါပဲ။

"ကိုထက်နဲ့လား...သမီးအတွက်ဖွားညိုရွေးပေးထားတဲ့ သတို့သားလောင်းက..ဟိန်းဇေယျာထက်လား..."

"ဟုတ်တယ်လေ...ကောင်လေးကအချိူ့အရာတွေမှာ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိပေမဲ့....ဟိုတစ်နေ့က

စကားပြောကြည့်တော့ အရိပ်လေးအပေါ်မှာ

တော်တော်အလေးထားတာကို မြင်ရတယ်...

အရိပ်နဲ့ကိုထက်က...ရန်ကုန်မှာတည်းက...

ခင်ကြတာဆို...အရင်တည်းကခင်ခဲ့တော့

တစ်ယောက်အကြောင်းကိုတစ်ယောက်...

အများကြီး လေ့လာစရာမလိုတော့ဘူးပေါ့...."

"သမီးသဘောမတူဘူးအဖွား...

သမီးသူ့ကိုမချစ်ဘူး..."

ပုံရိပ်၏ ဆန္ဒသည်အဖွားအတွက်တော့

ဟာသတစ်ပုဒ်ဖြစ်သွားတယ်ထင်ပါရဲ့

အဖွားက ပုံရိပ်ကိုကြည့်ပြီးပို၍ပြုံးရယ်လိုက်လေသည်။ပုံရိပ်ဟာ အသက်မပြည့်သေးတဲ့

ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်လို့

ပုံရိပ်ရဲ့စကားတွေ၊ပုံရိပ်ရဲ့ခံစားချက်တွေက

အသုံးမ၀င်တော့တာလား။

ပုံရိပ်ရဲ့ ရင်ထဲကိုအဖွားမြင်နိုင်ရင်

သိပ်ကောင်းမှာပဲ။

ချစ်ရသူနဲ့ ဝေးကွာရတာထက် မချစ်မနှစ်သက်သူနဲ့

လက်ချင်းတွဲရမှာကို ပို၍ထိတ်လန့်နေမိသည်။

"သူ့ကိုမချစ်ဘူးဆိုတော့...

အရိပ်လေးမှာချစ်သူရောရှိလို့လား..."

"ချစ်သူ...ဟုတ်လား..."

စကားလုံးလေးနှစ်လုံးတည်းဆိုပေမဲ့

ပုံရိပ်၏အရှိုက်တည့်တည့်ကို ရိုက်ချလိုက်သလိုပါပဲ။

*ပုံရိပ်မှာချစ်သူရှိပါတယ်...

ပုံရိပ်ဘက်က သိပ်ချစ်ရတဲ့သူပေါ့...

သူ့ကိုဘယ်လောက်အထိချစ်သလဲဆိုရင်...

အရာအားလုံးနဲ့တောင်သူ့ကိုမလဲနိုင်ဘူး

သူသာခေါ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်နေရာကိုမဆိုလိုက်ဖို့အဆင့်သင့်ရှိပေမဲ့ သူ့ဘက်ကနေတော့...

ခြေတစ်လှမ်းတောင်တိုးမလာခဲ့ဘူး..."

"အဟင်း...

ကလေးလေးပြောစရာမဲ့သွားပြီမဟုတ်လား...

အဖွားကလည်းအရိပ်လေးကိုချက်ချင်း

လက်ထက်ခိုင်းတာမဟုတ်ပါဘူး...

အချိန်တွေအများကြီးရှိတာမို့ အရင်ဆုံး

ကောင်လေးကို လေ့လာကြည့်လို့ပဲပြောချင်တယ်..."

"အဖွား..."

"ကဲ...အဖွားပင်ပန်းနေပြီကွယ်...အရိပ်လေးလည်း

သွားနားတော့နော်..အဖွားစီစဉ်ပေးတာကို

လက်ခံလိုက်တာက အရိပ်လေးအတွက်

အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်...."

"အဖွားဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ...

အဖွားပြောနေပုံအရ...

သမီးကဘာကြောင့်ငြင်းရသလဲဆိုတာ

အဖွားသိနေခဲ့တာပေါ့...ဟုတ်လား"

ပုံရိပ်၏အမေးကို ပြန်မဖြေပဲငြိမ်နေသောကြောင့်

ပို၍ သံသယ၀င်သွားမိလေသည်။

အံ့ဩလွန်းလို့ ကိုယ့်ပါးစပ်ကိုတောင်

လက်နှင့်အုပ်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာဘာတွေရှိလည်းဆိုတာ

အဖွားသိနေခဲ့တာလား။

"အရိပ်ဘာပဲလုပ်လုပ် ဘယ်ပဲသွားသွား

အဖွားသိတယ်ဆိုရင်ရော.."

"သမီးရဲ့အနောက်ကို လူလွှတ်ထားတာလား.."

"ဟုတ်တယ်...အရိပ်ကိုအဖွားရဲ့ကွယ်ရာမှာ

အန္တရာယ်တစ်ခုခုမကြုံနိုင်ဖို့အတွက်

လူလွှတ်ပြီးစောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာ.."

"သမီးအန္တရာယ်ကျရောက်မှာစိုးလို့ထက်

သမီးအမှားတစ်ခုခုလုပ်မိရင်...မြန်မြန်ဆန်ဆန်ဖယ်ထုတ်နိုင်အောင်လို့မဟုတ်ဘူးလား..."

"အရိပ်!!!!"

ဒေါသမျက်၀န်းတွေရဲရဲတောက်လျှက်

ပုံရိပ်ကိုအော်လိုက်မိသော ဒေါ်ရိပ်ညို၏အသံသည်

အင်မတန်ကျယ်လောင်သွားတာကြောင့်

ယဉ်တင့်တောင် အခန်းထဲသို့ပြေး၀င်လာမိလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ အဖွားဖြစ်သူကို

သံသယမျက်၀န်းများနှင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး

ဒေါ်ရိပ်ညိုကတော့ အလိုမကျသော

ဒေါသမျက်၀န်းများနှင့် ပြန်၍ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

"အရိပ်....အဖွားလုပ်သမျှက

အရိပ်လေးကောင်းဖို့အတွက်ချည်းပဲ...

သူ့ကိုအရိပ်ရဲ့ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့အသိအမှတ်ပြုနိုင်ပေမဲ့...လက်တွဲဖော်

တစ်ယောက်အနေနဲ့ အဖွားလက်သင့်မခံနိုင်ဘူး..

အဖွားအရင်တုန်းကပြောခဲ့သလိုပဲ ..

အရမ်းချမ်းသာစရာမလိုဘူး...‌ဒါပေမဲ့...

မျိုးရိုးအဆင့်အတန်းက အခြေအနေတစ်ခုမှာ

ရှိနေရမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ...."

"ဒါပေမဲ့...အဖွားရဲ့ရွေးချယ်ပေးမှုက..

သမီးရဲ့တစ်ဘ၀လုံး ရှင်လျှက်နဲ့သေရမဲ့အဖြစ်ကြီးဆိုတာရော...သိရဲ့လား..."

"ပုံရိပ်....ငါ့စကားကိုဘာမှစကားနာပြန်ထိုးပြီး

မနိုင်နိုင်အောင် ပြန်ပြောနေစရာအကြောင်းမရှိဘူး

ယဉ်တင့်ရေ...ကလေးကိုခေါ်သွားပြီး...

ပြင်ဆင်စရာရှိတာ...ပြင်ပေးလိုက်တော့

သိပ်မကြာခင်မှာ

စေ့စပ်ပွဲက စတော့မှာ။

ပုံရိပ် ၏ရင်ထဲကအမှန်တရားတွေကို ဥပက္ခာပြုခံလိုက်ရ၍ အတိုင်းအဆမရှိသော

၀မ်းနည်းမှုတွေနှင့်အတူ ငိုမိလေသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတာမှန်ပေမဲ့

အဲ့ဒီ့ယောက်ျားနဲ့ မပေါင်းဖက်ရ၍ စိတ်ပျက်သွားမည့်အထဲတွင် ပုံရိပ်မပါ၀င်ပေ။

သို့ပေမဲ့ မချစ်မနှစ်သက်သူကို ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံးကြီးနှင့် ချစ်ဟန်ဆောင်ရမှာကိုတော့

လုံး၀ မသတီပေ။

*

*

*

"ကဲ...သတို့သမီးလေးလာပါပြီ...."

ဧည့်ခန်းထဲသို့ အန်တီယဉ်တင့်နှင့်အတူပုံရိပ်လှမ်း၀င်လာသာအခါ ကိုထက်နှင့်တကွ

လူကြီးများအားလုံးသည် ပုံရိပ်အားထူးဆန်းသလို ကြည့်လာကြလေသည်။

*သမီးရယ်...အရင်ဆုံးမေညိုကျေနပ်အောင်

စေ့စပ်လိုက်ပါ...လက်ထက်ဖို့ကိစ္စကတော့...

အချိန်တော်တော်ကြာအုံးမှာမို့..ဒီကြားထဲမှာ

သမီးရဲ့ခံစားချက်ကို မေညိုမြင်အောင်ကြိုးစားကြည့်ပါ...မေညိုကခုရက်ပိုင်းမှာ...

စိတ်ညစ်စရာတွေဆက်တိုက်ကြုံနေရတာမို့..

နားလည်ပြီး သည်းခံလိုက်ပါကလေးရယ်....*

အန်တီယဉ်တင့်၏ထိုကဲ့သို့ ဖြောင်းဖြစကားတွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင်ပုံရိပ်ဒီအခန်းထဲကို

ရောက်လာမိမှာမဟုတ်ဘူး။

ပုံရိပ်ရဲ့ စိတ်ကူးလေးဟာ ပုံရိပ်ရဲ့ဘေးနားက

လူတွေကို စိတ်ချမ်းသာစေချင်ရုံလေးပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အဲ့အထဲမှာ ပုံရိပ်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို

ထာ၀ရစတေးပစ်ဖို့အထိတော့ မပါ၀င်ပေ။

ဘေးချင်းကပ်လျှက် လာထိုင်နေသော

ပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးက တည်တင်းနေသလောက်ဟိန်းဇေယျာထက်၏ မျက်နှာကတော့ ရွှင်မြနေလေသည်။

အဖြူရောင် ချိတ်လေးနှင့် ရိုးရှင်းစွာလှနေသောကောင်းမလေးသည် အသားအရည်လေးက

၀င်းမွှတ်နေသောကြောင့် ပပ၀တီ၀င်စားသလားတောင် ထင်မိစေသည်။

မိတ်ကပ်ခပ်ပါးပါးလေးသာ လိမ်းချယ်ထားပေမဲ့

တကယ်ကို ရင်အေးစေတဲ့အလှလေးပါပဲ။

လက်ချောင်းလေးတစ်ချက်လှုပ်သွားတာကအစ

ရင်ခုန်လှိုက်မောစေသည်။

ဒီလိုမျက်နှာလေးထက်မှာ လှပတဲ့အပြုံးလေးကိုသာ ပေါ်လွှင်အောင်လုပ်နိုင်ရင် ဘယ်လောက်အထိ

ရင်သက်ရှုမောစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။

*ဒါပေမဲ့..သူမရဲ့အပြုံးကိုသူဆောင်ကျဉ်းပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာဟာ မလွယ်ကူမှန်းသိပါတယ်...

မမျှတတဲ့ ပွဲတစ်ခုကိုကျင်းပလိုက်မိပြီး

ဇွတ်အတင်းရယူလိုမှုတွေ ပြင်းထန်နေမိပေမဲ့

ကိုယ့်အတွက်ကတော့ တရားတယ်လို့ပဲ

ယူဆမိတယ်...မင်းကိုပိုင်ဆိုင်နေရသ၍

ကိုယ့်အတွက်...ဒုက္ခဆိုတာ...သုခဘုံပါပဲ...*

*

*

*

"စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းလည်း ပြီးပြီဆိုတော့

အားလုံး စိတ်ချမ်းသာသွားကြမယ်ထင်ပါတယ်..

အခုကစပြီး ဒီမိသားစုဟာနှစ်အိမ့်တစ်အိမ်

ဖြစ်သွားပြီမို့...သားကိုထက်လည်း...

ဒီအိမ်ကိုတံခါးမရှိ...ဓားမရှိ၀င်နိုင်ထွက်နိုင်ပါတယ်..."

"အားလုံးကို တစ်ခုလောက်ပြောချင်ပါတယ်...."

ရပ်ကွက်လူကြီးအချို့ ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ

နှစ်ဖက်သော မိသားစုသာရှိတော့တာမို့

ပုံရိပ်လည်း အားနာမနေပဲထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်မိ‌

သည်။

အဖွား၏မျက်နှာကတော့ အနည်းငယ်တင်းမာသွားလေသည်။

"ကိုထက်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်းသီးသန့်စကားပြောချင်တယ်...."

"အော်...ဘာများလဲလို့...ကဲမေညိုရေ..အခုကကလေးတွေကို အချိန်ပေးလိုက်ကြရအောင်...

လက်ထပ်တာကတော့ ကျွန်တော်တို့ပြောထားပြီးတဲ့အတိုင်း သူတို့ရဲ့အသက်မွေး၀မ်းကြောင်းတွေ

အခြေတကျဖြစ်မှ ယူတာပိုအဆင်ပြေမယ်ထင်ပါတယ်...."

အဖွားနှင့်ကိုထက်၏မိသားစုတွေစကားပြောနေကြတဲ့အချိန်မှာပဲ ပုံရိပ်ကတော့ဦးစွာဧည့်ခန်းထဲမှ

ထွက်လာလိုက်သည်။

အိမ်ရှေ့ခြံ၀န်းထဲရှိ အရိပ်ရသောခရေပင်တစ်ပင်အောက်အရောက်မှာတော့ ဟိန်းဇေယျာထက်ဘက်သို့ မကျေနပ်သောအကြည့်များဖြင့်

မုန်းတီးစွာ ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

"ငါနင့်ကို လုံး၀မချစ်ဘူးဆိုတာ နင်သိတယ်မဟုတ်လား..."

"အဲ့လောက်အထိ ဒဲ့တိုးဆန်ဖို့ လိုအပ်လို့လား..."

"နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာတော့ လိုအပ်တယ်...

ငါနင့်ကိုလုံး၀မချစ်နိုင်ဘူး...

လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာတော့ အဝေးကြီးပဲ..

နင့်ဘက်က ငါ့အပေါ်မှာဘယ်လိုခံစားချက်ပဲရှိနေပါစေ ဒီစေ့စပ်ပွဲကိုတစ်ချိန်ချိန်မှာ

ငါ့ဘက်ကနေ ရတဲ့နည်းနဲ့ဖြတ်သိမ်းမယ်ဆိုတာကို

နင်သိထားရအောင် ကြိုပြောထားတာ..."

လက်မှာ စွပ်ထားတဲ့စေ့စပ်လက်စွပ်ကို 

သူ့အရှေ့မှာပဲ ဖြုတ်လိုက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ထဲမှာပဲ

ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ့ဘေးမှဖြတ်လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ပုံရိပ်မှာ သူနဲ့ပတ်သတ်ပြီး ပြောစရာ

များများစားစားမရှိသလို ပြောလည်းမပြောချင်ပေ။

"နင့်ဘက်ကသာ သူ့အတွက်နဲ့အများကြီးဖြစ်ပျက်ပြနေပေမဲ့...သူကရောနင့်ခံစားချက်တွေကို

နားလည်လို့လား...နင့်ရဲ့တစ်ဖက်သက်အချစ်က

ဇာတ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီဆိုတာ...ဒီနေ့စေ့စပ်ပွဲကို

နင်လက်ခံလိုက်ရတာနဲ့တင် သက်သေပြသွားတာပဲလေ....ငါသိချင်တာက...နင်သူ့ကိုချစ်သလောက်

သူကရော နင့်ကိုပြန်ချစ်လို့လား...

သူ့ကြောင့်နဲ့ နင့်ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ

ပြတ်သားနေသလောက် သူကရော

နင့်အတွက် ရှေ့ကိုခြေဘယ်နှစ်လမ်းတိုးခဲ့ပြီးပြီလဲ...

မိုက်ရူးရဲဆန်မနေစမ်းပါနဲ့...

နင်တစ်ယောက်တည်းကနေပဲ တစ်ဖက်သက်

ခံစားနေရတဲ့ ခံစားချက်ကြီးကိုလွတ်ချလိုက်ပြီး

ငါ့လက်ကို တွဲလိုက်စမ်းပါ...

အနည်းဆုံးတော့ ငါကနင်နဲ့နီးကပ်ဖို့ရှေ့ကို

ခြေလှမ်းပေါင်းများစွာ တိုးလာရဲတယ်...

သူ့လိုသူရဲဘောမကြောင်ဘူး..."

"နင်ဆရာ့ကိုအဲ့လိုမပြောနဲ့...ဆရာက...

အဲ့လိုလူမဟုတ်ဘူး..."

"ဒါဆိုရင်ဒဲ့မေးလေ...နင်သူ့ဆီကိုသွားပြီး

တိုင်ရိုက်မေးကြည့်လိုက်...သူသာနင့်အပေါ်ကို

ခံစားချက်ရှိနေရင် ငါ့ကိုကြိုက်သလိုပြောလိုက်

စေ့စပ်ပွဲကို ဖြတ်ချင်လည်းရတယ်...

ဒါပေမဲ့ သူ့ဘက်ကဘာရေရာမှုမှ အဖြေမပေးနိုင်ရင်တော့ ငါနဲ့လက်တွဲဖို့နင်ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်...."

"ငါနင်နဲ့ဘာအပေးအယူမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"ဘာလဲမလုပ်ရဲဘူးလား...နင့်လူရဲ့စိတ်ကို

နင်ကိုယ်တိုင်မခန့်မှန်းနိုင်လို့ ယုံကြည်ချက်မရှိတော့ဘူးမဟုတ်လား...ပုံရိပ်...

နင်ကဒဲ့တိုးသမားမဟုတ်ဘူးလား...နင်သူ့ကို

သွားမေးလိုက်စမ်းပါ...နင့်အပေါ်မှာဘယ်လိုခံစားချက်ရှိသလဲ...နင့်အတွက်သူဘယ်လောက်အထိ

ပေးဆပ်ရဲသလဲဆိုတာကို...သွားမေးလိုက်...

နင်ကျေနပ်တဲ့ အဖြေကိုရတယ်ဆိုရင်...

ငါခေါင်းဖြတ်ခံလိုက်မယ်...."

ကိုထက်၏ စကားတွေအတွက် အာမခံမှုတစ်ခုလေးတောင် မပေးနိုင်လောက်သည်အထိပုံရိပ်တွင်

ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေလေပြီ။

ဆောင်းရာသီကနေ နွေရာသီကိုသာကူးပြောင်းလာခဲ့ပေမဲ့ ပုံရိပ်အပေါ်မှာဆက်ဆံတဲ့

ဆရာ့ရဲ့ အပြုအမူတွေဟာအေးစက်နေတုန်းပါပဲ။

လတိုင်းစာအုပ်လက်ဆောင်လေးတွေရောက်လာတတ်ပေမဲ့ ဖုန်းနဲ့စာပို့လိုက်ရင်တော့အင်းမလှုပ်၊

အဲမလှုပ်နှင့် ဖြစ်နေတတ်တဲ့ဆရာ့ကို

ပုံရိပ်ဘက်ကနေ ဘယ်လိုအပိုင်အတွက်ပြီး

လူတွေအရှေ့မှာ ချပြရဲမှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဟိန်းကိုပြောတာမှန်တယ်။

ပုံရိပ်သူ့ကို တိုက်ရိုက်မေးရမယ်။

ဖုန်းကိုချက်ချင်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ကို

နှိပ်လိုက်မိတော့ ဖုန်းကိုတစ်ဖက်မှ လာကိုင်လေသည်။

"ဟယ်လို.....ဘယ်သူပါလဲ.."

တစ်ဖက်ကနေထူးသောသူမှာ ဆရာမဟုတ်ပဲ

အခြားလူတစ်ယောက်၏အသံဖြစ်နေလေသည်။

"အခုဖုန်းပြောနေတာ ဘယ်သူလဲမသိဘူး

ကျွန်မက ဆရာနေမျိုးနဲ့စကားပြောချင်လို့ပါ...

သူရှိလားမသိဘူး..."

"အော်နေမျိုးတို့အဖွဲ့က ဘုရားသွားဖူးကြပါတယ်ခင်ဗျ...ကျွန်တော်ကဟော်တယ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့တာပါ..

သူ့ဖုန်းက ကျန်ခဲ့တာဗျ..."

"ဘုရားဖူးဟုတ်လား...ဒါဆိုအခုအစ်ကိုတို့နဲ့

ဆရာနေမျိူးတို့က ဘယ်ကိုရောက်နေကြတာလဲဟင်..."

"ကျွန်တော်တို့တွေက ပုဂံကိုရောက်နေကြတာပါ...

ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်က သူ့မွေးနေ့မှာအလုပ်က၀န်ထမ်း

အကြီးပိုင်းတွေကို ဘုရားဖူးခေါ်ရင်းမွေးနေ့ကို

သီရိပစ္စယာဟောဟိုတယ်မှာကျင်းပမယ်ဆိုလို့ပါ...

အရေးကြီးကိစ္စရှိရင် ကျွန်တော့်ကိုလည်း

ပြောခဲ့လို့ရပါတယ်ခင်ဗျ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်...အရေးကြီးကိစ္စတော့မဟုတ်ပါဘူး...."

ကံကြမ္မာကပဲ ပုံရိပ်ကိုမျက်နှာသာမပေးချင်တာများလား။သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်ပေမဲ့

သူနဲ့ တိုက်ရိုက်ပြောခွင့်မရခဲ့ပေ။

ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။

"တီ!!!တီ...."

အိမ်အတွက်စားသောက်ကုန်တွေ၀ယ်ခိုင်းလိုက်သော ကားလေးခြံထဲသို့ပြန်၀င်လာတာကို

တွေ့လိုက်တာကြောင့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို

အမြန်ချလိုက်ပြီး ဖုန်းကိုသိမ်းလိုက်ကာ

ကားဆီသို့ သွားလိုက်မိသည်။

*..ပုံရိပ်သိချင်နေတဲ့အဖြေအားလုံးကို 

ဒီနေ့ဒီအချိန်မှာ သိအောင်လုပ်ရမှဖြစ်မယ်...

ဆရာဟာ...မိုင်ပေါင်းဘယ်လောက်ဝေးကွာတဲ့

အရပ်မှာပဲ ရှိနေပါစေ..ပုံရိပ်သူ့ဆီကို

ရောက်အောင်သွားမယ်...*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ပုံရိပ်တော့ ပုဂံကို လိုက်သွားတော့မယ်

ချစ်တို့ရေ....

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်...

========================================================================

🔥🌹ဆူးကြိုး(အခန်း၆၆)🔥

"တူ....တူ...."

ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ်လာနေပေမဲ့ ပုံရိပ်လျစ်လျှူရှုထားလိုက်မိသည်။ဒီအချိန်မှာ ဖုံးကိုင်လိုက်မိလျှင်

ပုံရိပ်ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ပြစ်တင်ရှုံ့ချကြလိမ့်မယ်။

အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကြောင့်မှပုံရိပ်ရဲ့ စိတ်ကိုပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပုံရိပ်ဟာဇီးရိုးဘ၀မှ လာခဲ့သူဖြစ်၍ဇီးရိုးဘ၀သို့

ပြန်ရောက်သွားလည်းပဲ ပြန်၍ရုန်းနိုင်သည်။

ဒါပေမဲ့ ကိုယ်နှစ်နှစ်ကာကာမြတ်နိုးရတဲ့

လူတစ်ယောက်ကိုတော့ ဘယ်တော့မှအဆုံးရှုံး

မခံနိုင်ပေ။

ပုံရိပ်ရဲ့အချစ်ဆုံးလူတွေဖြစ်တဲ့ ဖေကြီးနှင့်မေကြီးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရလေပြီ။နောက်ထပ်ဆရာ့ကိုပါ

ဆုံးရှုံးလိုက်ရမည်ဆိုလျှင် ဟိုအရင်က

ကျောင်းစာသင်ခန်းထဲမှာ အပေါင်းအသင်းမရှိပဲ

တသီးတသန့်နေ‌တတ်သော ပုံရိပ်အဖြစ်

ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။

"ဦးလေး...ပုဂံကိုဘယ်ဘက်အခြမ်းကနေသွားရင်

ပိုကောင်းမလဲဟင် မြန်မြန်လည်းရောက်ချင်တယ်.."

"အဲ့ဒါဆိုရင်၂၈၅မိုင်လမ်းခွဲကနေ သွားကြမယ်တူမကြီး...ကျောက်ပန်းတောင်းဘက်ကနေ၀င်မယ်လေ..."

"ဟုတ်ကဲ့..အဆင်ပြေသလိုပဲလုပ်ပေးပါ...

ဒါနဲ့ဦးလေးက ပုဂံကိုရောက်ဖူးတာလား..."

"ရောက်ဖူးတာပေါ့ကွဲ့...ဦးလေးအရင်တုန်းက

ခရီးသွားကားမောင်းခဲ့ဖူးတယ်...ပုဂံမှာ

လည်လို့ကောင်းတဲ့နေရာ တော်တော်များများကိုလည်း သိတယ်..."

"ဒါဆိုရင်လေ..ပုဂံကိုရောက်တာနဲ့...

သီရိပစ္စယာဟိုတယ်ရှိတဲ့ဘက်ကို အရင်သွားချင်တယ်...အဲ့ဒီ့ဟိုတယ်ကိုသာ တန်းပြီးမောင်းပေးပါ..."

"တူမကြီးကိုမြင်ရတာ တစ်ခုခုအလျှင်လိုနေသလိုပဲ...ဟို..စိတ်တော့မရှိပါနဲ့နော်...အခုပုဂံကိုသွားနေတာ အိမ်ကလူတွေကိုရောပြောထားခဲ့ရဲ့လား...

ခရီးဆောင်အိတ်တွေလည်း တစ်ခုမှမပါလာသလိုပဲ..."

ကားဒါရိုင်ဘာပြောမှပဲ ပုံရိပ်ကိုယ့်ပုံစံကိုယ်

ပြန်ကြည့်မိလေသည်။ပုံရိပ်တွင် အ၀တ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနှင့်ဖုန်းတစ်လုံးသာပါပြီး 

‌၄နာရီလောက်ကြာမြင့်မည့် ခရီးအတွက်ဘာဆို

ဘာမှ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ဒါပေမဲ့ ဖုန်းတစ်လုံးပဲပါရင်ကို ပုံရိပ်အတွက်ကအရာအားလုံး အဆင်ပြေသည်။

ဖုန်း၏‌ကာဗာထဲတွင် ပုံရိပ်၏ကိုယ်ပိုင်၀င်ငွေကို

စုထားတတ်သော အေတီအမ်ကဒ်ရှိလေသည်။

"ဦးလေး...ကမ္ဘောဇဘဏ်ကိုအရင်မောင်းပေးပါနော်....ငွေလေးထုတ်ချင်လို့...နောက်ပြီး...

ဦးလေးထင်သလိုပဲ အဖွားတို့ကိုအသိမပေးခဲ့ပါဘူး.

ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတွေ့စရာရှိလို့

ခဏလေးပဲ ဟိုမှာနေပြီး ညနေစာစားပြီးတာနဲ့

သမီးတို့ ပြန်လာကြမယ်...

ဦးလေးအဆင်ပြေမလား..အဆင်မပြေရင်တော့ဟိုတယ်မှာ...

တစ်ညလောက်နားကြတာပေါ့..."

"ဟာ...အဆင်ပြေပါတယ်...ဦးလေးအတွက်က

ဘာမှစောဒကတက်စရာရှိပါဘူး...မမလေးက...

ထက်မြတ်ပြီး စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်ရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ဆိုတာ..ဦးလေးယုံပါတယ်..."

ကားဒါရိုက်ဘာကြီးကပုံရိပ်ကိုချီးမြှောက်နေပေမဲ့

ပုံရိပ်ကတော့ ကဲ့ရဲ့ဝေဖန်နေတယ်လို့ပဲ

ခံစားမိပြီး အနည်းငယ်နေရခက်နေမိတယ်။

ဒီနေ့လုပ်ရပ်ဟာ ဘ၀မှာမစဉ်းစားမဆင်ခြင်ပဲ

လုပ်မိသည့်အကြီးမားဆုံးအမှား ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...။

အခုလောက်ဆိုရင် ပုံရိပ်ထွက်သွားတာကို

ဖွားညိုသိနေလောက်ပြီမို့ အရမ်းဒေါသထွက်နေလောက်ပြီ။ပုံရိပ်ကို ကျေးဇူးကန်းသည့်လူဟု

ထင်သွားလောက်ပေမည်။

ပုံရိပ်ကို သိပ်ချစ်သောအန်တီယဉ်တင့်တောင်

နားလည် ပေးနိုင်တော့မည်မထင်ပေ။

ပုံရိပ်ဟာ ဆရာ့အတွက်အရာအားလုံးကို

စွန့်လွှတ်ရဲတာကို ဆရာ့ကိုသိစေချင်စမ်းသည်။

ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်ကိုသူပိုပြီးချစ်မြတ်နိုးပေးနိုင်လောက်သည်။ပုံရိပ်ဟာ အသက်အရွယ်ငယ်ပေမဲ့

အမြဲတမ်းရယူနေတာမျိုးထက် အများကြီးလည်း

စွန့်လွှတ်ရဲတာကို သိစေချင်သည်။

ယမင်း၏ အဖြစ်ကို ပုံရိပ်အခုမှသေချာကို

နားလည်သွားလေပြီ။

ယမင်းကို သိပ်ရူးမိုက်တယ်လို့ထင်ခဲ့မိတဲ့ပုံရိပ်ဟာ

ကိုယ်တိုင်က အရူးတစ်ယောက်ဖြစ်နေလေပြီ။

ပုံရိပ်ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး ဆရာ့ကိုစာပို့လိုက်သည်။

"ဆရာ..ဒီမက်ဆေ့ခ်ျလေးကိုတွေ့ရင်စာပြန်ပေးပါနော်..ပုံရိပ်ဆရာ့ဆီကိုလိုက်လာနေပြီ...

ဆရာ..ပုံရိပ်ကိုသေချာပေါက်..စောင့်နေပေးပါနော်..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ညနေခင်း၏ နေ၀န်းနီနီသည်ပုဂံမြေ၏ဘုရား၊ပုထိုးတို့အား အရောင်အဝါပို၍တောက်ပလာအောင် ဖန်တီးပေးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဧရာ၀တီမြစ်ကြီးသည်ပင် ရောင်နီသန်းလို့

နေလေပြီ။

ဆည်းဆာရောင်ခြေသည် ပုဂံမြေ၏အလှကို

သေသပ်ခမ်းနားစွာ မွမ်းမံထားသည့်အလား

ထင်မိစေသည်။

နေ၀န်းနီနီကို နောက်ခံထားလျှက် အဖြူရောင်ကားလေးဟာ တရွေ့ရွေ့ဖြတ်သန်းသွားနေလေသည်။ညောင်ဦးမြို့ထဲသို့၀င်လာသောအခါ

အိပ်နေရင်းနှင့် ပုံရိပ်လန့်နိုးသွားလေသည်။

"တူမကြီး...ဘာဖြစ်လို့လဲ..အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့လား..."

"ဟုတ်တယ်...အိပ်မက်ဆိုးမက်လို့..."

နဖူးစပ်မှာ စိုစွတ်နေသောချွေးတွေကိုသုတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်  ရေဗူးကိုဖောက်၍သောက်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ရဲ့ အိပ်မက်ကြီးကဘာကြောင့်ဒီလောက်တောင် ဆိုးရွားနေရတာလဲ...

အိပ်မက်ထဲမှာ ဆရာကပုံရိပ်ကိုထားပြီး

ထွက်သွားခဲ့သည်တဲ့။ပုံရိပ်ဆရာ့နောက်ကို

လိုက်ပေမဲ့ ဆရာကပုံရိပ်ကိုပြန်လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး။

*ဒါဟာ..အိပ်မက်အဖြစ်ပဲရှိနေပါစေ

အပြင်မှာ ဆရာကပုံရိပ်ကိုဒီလိုမလုပ်ဘူးဆိုတာ...

ပုံရိပ်ယုံကြည်ရမယ်...ဒီလိုဆိုပုံရိပ်ရင်ကွဲရမှာ*

အမျိုးမျိုးသောအတွေများ ခေါင်းထဲသို့၀င်လာပြီးတဲ့နောက်မှာ ဖုန်းကိုထုတ်လိုက်ပြီး

ဆရာ့ဆီသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်မှ ဖုန်းလာကိုင်သောကြောင့် ပုံရိပ်လည်း အရမ်း၀မ်းသာသွားမိသည်။

"ဟယ်လို...ဆရာနေမျိုးလားဟင်..."

"မဟုတ်ပါဘူး..."

တစ်ဖက်က ငြင်းဆိုလိုက်သည်မှာ

မိန်းမတစ်ယောက်၏ အသံဖြစ်နေသောကြောင့်

ကိုယ့်နားကိုယ်တောင် မယုံချင်ဖြစ်သွားမိသည်။

ဆရာ့အနားမှာ အခုမိန်းမတစ်ယောက်ရှိနေတာလား။

ဆရာက မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့အတူဘာကြောင့်

ရှိနေတာလဲ။

ဆရာ့လုပ်‌ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်‌ယောက်ယောက်

ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဖြည့်‌‌တွေးကြည့်ပေးလို့ရပေမဲ့ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်က

ဆရာ့ဖုန်းကို ကိုယ်စားဖြေပေးတယ်ဆိုတာက

ပုံရိပ်ကို သ၀န်တိုစိတ်တွေပိုပြင်းထန်လာစေတယ်။

"အခုပြောနေတာက ဘယ်သူလဲဟင်..

ဆရာကဘယ်သွားလို့လဲ.."

"တို့နာမည်ကခင်ရူပလို့ခေါ်ပါတယ်..

တို့ကအခု..ကိုနေနဲ့‌ဟိုတယ်မှာ ထမင်းစားနေတာပါ...ကိုနေ့ကိုဘာပြောပေးရမလဲဟင်...

သူက အချိုတည်းဖို့သွားယူနေတယ်...

အရေးကြီးကိစ္စဆိုရင် တို့ကိုလည်းပြောခဲ့လို့ရပါတယ်..."

"ရပါတယ်ရှင့်..အရေးမကြီးပါဘူး.."’

စကားကို အတတ်နိုင်ဆုံးလျောချလိုက်ပြီး

ဖုန်းကိုချလိုက်မိသည်။မမခင်ရူပဟာ

ရန်ကုန်ကနေ ဒီကိုဘယ်လိုလုပ်ပြီးရောက်လာရတာလဲ။

ဆရာနဲ့နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိနေကြတာကလည်း ရိုးသားပုံရကြရဲ့လား။

ကားလေး တရွေ့ရွေ့နဲ့သွားနေစဉ်အချိန်တွေအတွင်းမှာ ထိုအကြောင်းတွေကိုသာ တွေးနေမိလေသည်။

"တူမကြီး...ကားပေါ်ကနေဆင်းလို့‌ရနေပြီလေ.."

ကားဒါရိုင်ဘာကြီး၏အသံကြောင့် ကားပြတင်းအပြင်သို့ ကြည့်လိုက်မိတော့ သီရိပစ္စယာ‌ဟိုတယ်

၏ခြံ၀န်းထဲသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ကားတံခါးကိုဖွင့်ပြီး ဆင်းလိုက်မိပေမဲ့ ဟိုတယ်ထဲသို့ ၀င်ဖို့ရန်မရဲပေ။ပုံရိပ်၏ရင်ထဲမှ သံသယတွေအားလုံး မှန်ကုန်မှာစိုးရိမ်သည်။

ဟိုတယ်ထဲသို့ ၀င်ဖို့ခြေလှမ်းပြီးကာမှ ပုံရိပ်တို့ကား၏ အရှေ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်ထားသော

ကားဘေးမှ လူရိပ်တွေကို သတိထားမိ၍

လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ.....

"ဆရာ......"

ဟုတ်ပါတယ်ဆရာပါပဲ။

"ပုံရိပ်ဆီကိုသူကပဲ လှမ်းလာခဲ့မယ်.."လို့ပြောခဲ့ဖူးပေမဲ့ တောင်ကြီးကနေပြန်လာကတည်းက

ပုံရိပ်နဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားခဲ့တဲ့

ပုံရိပ်သိပ်ကို တန်ဖိုးထားရသောအမျိုးသား

တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

"ဆရာ့....ဆရာနေမျိုး..."

အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အော်ခေါ်လိုက်မိသော

ပုံရိပ်ကို သူလှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ သူပုံရိပ်ဆီကိုလျှင်လျှင်မြန်မြန်

ရောက်မလာခဲ့ပေ။

ပုံရိပ်ကိုယ်၌ကလည်း သူ့ဘေးနားမှာပြုံး၍

ရပ်နေသော မမခင်ရူပကြောင့် ရှေ့ဆက်မတိုးဝံ့ပေ။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို ပြုံးပြလိုက်မိသည်။

အနက်ရောင်တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို၀တ်ဆင်ထားသော ဆရာကတော့ ဟန်ဆောင်၍တောင်

ရယ်မပြနိုင်ရှာခဲ့ပေ။

ဘေးမှာရပ်နေသော မမရဲ့ပခုံးကိုတင်းကြပ်စွာ

ဖက်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ပုံရိပ်၏အပြုံးတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့်နာကျင်မှုတွေ ရောထွေးသွား

လျှက် နှုတ်ခမ်းတွေကိုဖိကိုက်လိုက်မိသည်။

မျက်၀န်းအိမ်မှာ မျက်ရည်တွေစိုစွတ်သွားပြီးနောက်

ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တွေစီးဆင်းစေမိသည်။ဟန်တောင်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ ဆရာနှင့်

ခပ်လှမ်းလှမ်းအကွာအဝေးကနေ ပုံရိပ်ငိုနေမိလေသည်။

ဆရာဘာကြောင့် ပုံရိပ်ကိုဒီလိုရက်စက်ရတာလဲ။

ပုံရိပ်မှာတော့ မိုင်ပေါင်းများစွာကျော်ဖြတ်ပြီး

ဆရာ့ဆီကို  ရောက်အောင်လာခဲ့ပေမဲ့ 

ဆရာကတော့ ရှေ့ကိုတစ်လှမ်းတိုးဖို့ နေနေသာသာ

နောက်ကိုတောင် တစ်လှမ်းဆုတ်သွားခဲ့တယ်။

ဆရာဟာ အစတည်းကပုံရိပ်ကိုလှည့်စားခဲ့တာပဲ။

ဆရာ့ကို မေးခွန်းအနည်းငယ်မေးချင်တာကြောင့်

ရှေ့သို့ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပေမဲ့ 

ဆရာတို့ချစ်သူနှစ်ယောက်ဟာ ကားထဲသို့၀င်သွားကြသလို သူတို့၏ကားလေးဟာလည်း

ဟိုတယ်၀န်းထဲမှ မောင်းထွက်သွားလေပြီ။

*ရက်စက်လိုက်တာဆရာရယ်...ပုံရိပ်ကိုအားနာစိတ်ကလေးနဲ့ တစ်ချက်တောင်ပြုံးမပြခဲ့ဘူး...

ဆရာ့ချစ်သူရှေ့မှာမို့...သူစိမ်းတစ်ယောက်လို

...တစ်ခါမှာမတွေ့ဘူးတဲ့လူလိုဆက်ဆံသွားခဲ့တာလားလို့ မေးချင်မိပါတယ်...ပုံရိပ်ဆရာ့ကို

သိပ်ချစ်တယ်..ဒါလည်းဆရာသိမှာပါလေ...

ပုံရိပ်ဟာဆရာ့အတွက်သိပ်ကိုသရုပ်ပျက်ပြီး

တန်ဖိုးမဲ့တဲ့ မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့တယ်...ထင်ပါရဲ့...ဆရာပုံရိပ်ကိုလှည့်စားရက်တယ်...တောင်ပေါ်မှာပုံရိပ်ရဲ့လက်ကို နွေးထွေးအောင်လုပ်ပေးခဲ့တာတွေ...

နေကြာပန်းခင်းကြီးထဲမှာ စိတ်ပူပြီးထွေးဖက်ခဲ့တာတွေက...ဆရာ့အတွက်ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မျိုးများလဲ...*

"အဟင့်...ဟင့်......"

"ဟာ...ပုံရိပ်လေး...ဘာလို့ငိုနေတာလည်း...

တူမကြီးရယ်...ဦးလေးဘာလုပ်ပေးရမလဲ..."

ပုံရိပ်၏ကျောကုန်းလေးကို ဖွဖွလေးလာပုတ်ပေးနေသော ဒါရိုင်ဘာကြီးကိုမျက်ရည်တွေပြည့်နှက်နေသော မျက်၀န်းလေးများနှင့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

ဟန်မဆောင်နိုင်ပဲ ငိုချလိုက်မိသည်။

"သမီးလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ....

သမီးအပေါ်မှာတကယ်စစ်မှန်တယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ

အခုတော့ သူသမီးကိုရက်ရက်စက်စက်လှည့်စား

သွားခဲ့ပြီ....အဟင့်...သမီးမှာတော့...အားလုံးကို

ခြေစုံကန်ပြီး သူ့ဆီကိုအရဲစွန့်လိုက်လာခဲ့ရတာ..."

"တိတ်ပါတော့ကွယ်...ငိုချင်ရင်လည်း...

ကားထဲမှာပဲငိုပါနော်...သူများတွေကြည့်နေကြတယ်..."

ပုံရိပ်ကို ကားထဲသို့ ဖေးမ၍ခေါ်သွားသော

ဒါရိုင်ဘာကြီးကို သိပ်ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ဟာ လှုပ်ရှားဖို့ပင်အားအင်မရှိတော့ပေ။လက်ချောင်းတွေဟာ တုန်ယင်နေပြီး

နှလုံးခုန်နှုန်းတွေ တအားမြန်ဆန်နေကာ

နှလုံးသားတစ်ခုလုံးဟာ ဆွဲဆုတ်ထားသလို

စူးစူးရှရှ နာကျင်နေသည်။

"ဆရာ...လုက်ရက်လိုက်တာ..."ဟူသောအသိက

နစ်နစ်နဲနဲ ချစ်မိတဲ့ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်၍မုန်းနေမိလေသည်။

ပုံရိပ်ပြန်ပြီး ၀ဋ်လည်တာနေမှာပေါ့။

ဆရာနေမျိုးဆိုတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မှလွဲ၍ လာချည်းကပ်သော အမျိုးသားတိုင်းကို ပျက်ပျက်သားသား

ငြင်းခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ဆရာဟာသူ့ချစ်သူအရှေ့မှာ

ပုံရိပ်ကို မသိခဲ့ဖူးသလို၊မတွေ့ခဲ့ဖူးသလို

ဆက်ဆံသွားခဲ့သည်။

*ထိုနေ့ကပုံရိပ်...သူ့ဆီကိုလာခဲ့ပါတယ်...

 သူကတော့...ပုံရိပ်ဆီမှထွက်သွားခဲ့တယ်....

 ပုံရိပ်သူ့ကို စောင့်ခဲ့ပါတယ်...

 သူပြန်လှည့်မလာခဲ့ဘူး....

 ကျွန်မအတွက်တော့  ပုဂံမြေ‌ပေါ်မှာ

 သမိုင်းတွင်လောက်အောင်

 ရင်ထဲမှာနာကျင်ခဲ့ရတဲ့နေ့ပါပဲ...

  သူ့ကို ရူးလောက်အောင် ချစ်ခဲ့မိ၍

   အသဲနစ်အောင် မုန်းပါသည်..."

"စိမ်းရက်တဲ့နွယ်.."ဆိုတဲ့

ဆရာ့ကဗျာလေးထဲကလိုပဲ...

*ကျောခိုင်းပြီးရင် ပြန်လှည့်မကြည့်ပါနဲ့..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာအသဲကွဲတဲ့နေ့ပါပဲ💔

ဆရာက ဘာအချိုးချိုးသွားတာလဲဆိုတော့

"ဒွေးချိုးပါ.."🤭

ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်..

မနက်ဖြန်မှ ‌ရှည်ရှည်လေးထပ်တင်ပေးမယ်နော်

=========================================================================

🌹ဆူးကြိုး🌹(အခန်း၆၇)

နီဆွေးဆွေးဖြစ်နေသော နေ၀န်းကြီးကို

ငေးကြည့်နေမိသော သူ့မျက်၀န်းများသည်လည်း နေ၀န်းနှင့်အပြိုင် ဆွေးမြေ့နေလေသည်။

ကားပြတင်းတံခါးမှနေ၍ ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်နေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာသွားသော

သီရိပစ္စယာဟိုတယ်ကြီးအား လှမ်း၍ငေးကြည့်နေမိလေသည်။

ရင်ထဲမှာ မတင်မကျဖြစ်နေလျှက် ဟိုတယ်တွင်

တစ်ခုခုကျန်ရစ်ခဲ့သလိုမျိုး စိတ်မချနိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

သူ့ကိုငေးကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲသွားရှာတဲ့

မျက်၀န်းငယ်လေးတွေကို မြင်ယောင်လာမိတော့

ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် မလုံမလဲဖြစ်လာသလို

ခံစားလိုက်ရသည်။

လှည့်စားခံလိုက်ရတဲ့ ခံစားချက်ဟာသိပ်ကို

ပြင်းထန်မှန်းသိပေမဲ့ သူလုပ်လိုက်မိပြီ။

"ကိုနေ..တစ်ခုခုဖြစ်နေတာလား..."

သူ့ပုံစံကိုကြည့်ပြီး မေးလာသောခင်ရူပကို

သူပြုံးသာပြလိုက်သည်။

သူ့ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုဖြစ်နေတာကတော့အမှန်ပါပဲ။

အဲ့ဒါဟာတစ်စုံတစ်ယောက်ကို နာကျင်အောင်လုပ်မိလိုက်ခြင်း၏အကျိုးဆက်ဖြစ်သည်။

နာကျင်မှုတွေ ရင်ထဲမှာပြည့်နှက်နေပေမဲ့

ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ မျက်ရည်ကိုအားကိုးပြီးတော့လည်း ပျော့ညံ့နေလို့မရဘူး။

"ကိုနေ...ဆရာတော်ကြီး...ကျန်းမာရေးမကောင်းတာကို ကိုနေကဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိရတာလဲ..."

"ဦးဇင်းပြုံးချိုကဖုန်းဆက်တာပါ...

ဆရာတော်ကြီးက ကျန်းမာရေးတော်တော်

မကောင်းဖြစ်နေလို့

ပြန်လာခဲ့ပါဆိုတာနဲ့...ကိုယ်လည်းချက်ချင်း

ထပြန်လိုက်ဖို့ ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ...."

"အင်း..စိတ်မပူပါနဲ့ကိုနေရယ်..တို့ရဲ့ဦးလေကိုလည်း

လှမ်းပြီး ဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီဆိုတော့...ဦးလေးက

အဆင်ပြေအောင် ကြည့်လုပ်ပေးမှာသေချာပါတယ်..."

"ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်နော်...."

"ရပါတယ်....ကိုနေကလဲ..."

စကားစပြတ်သွားသည်နှင့် ကိုနေသည်

ကားပြတင်းအပြင်ဘက်သို့သာ ပြန်၍ငေးနေပြန်သည်။ကိုနေဘာဖြစ်နေတာလဲ။

တစ်မနက်ခင်းလုံး ဘုရားဖူးတွေသွားတုန်းကတောင် ပျော်ရွှင်နေပြီး ရွှင်ရွှင်ပျပျရှိနေခဲ့ပေမဲ့

ယခုတော့ ဘာကြောင့်မှိုင်တွေနေရတာလဲ။

"ကိုနေ့ကို....တို့တစ်ခုမေးလို့ရမလား..."

"ဘာမေးမလို့လဲ...မေးလေ..."

"ခုဏက....ပုံရိပ်ကလှမ်းပြီးနှုတ်ဆက်တော့

ဘာကြောင့်ပြန်ပြီးနှုတ်မဆက်ရတာလဲ....

နောက်ပြီးသူဘာလို့ငိုနေတာလဲဆိုတာ

...ကိုနေသိလားဟင်..

တို့စိတ်ထဲမှာ...သူတစ်ခုခုဖြစ်နေသလို

ခံစားရတယ်..."

"တော်...တော်ပါတော့ဗျာ...အဲ့ဒီကိစ္စကိုမမေးပါနဲ့

အထူးသဖြင့်ပုံရိပ်နဲ့ပတ်သတ်တာမှန်သမျှ

ကျွန်တော့်ကို ဘာတစ်ခုမှလာမမေးပါနဲ့...

ကျွန်တော့သူနဲ့ပတ်သတ်တာတွေကို မကြားချင်ဘူး

ရူပ၏မေးခွန်းကိုတောင် ဆုံးအောင်နားမထောင်ပဲ

အတင်းငြင်းဆန်နေ၍ အံ့ဩနေမိသည်။

ဒီလောက်တောင်ခါးခါးသီးသီးဖြစ်နေရအောင်

ဘယ်အရာကများ ကိုနေ့ကိုတွန်းအားပေးခဲ့ရတာလဲ။

ပုံရိပ်ကလည်း ငိုနေခဲ့ပြီး

ကိုနေကလည်း မှိုင်တွေနေတယ်။

သူတို့ကြားမှာ တစ်ခုခုတော့ရှိနေတာသေချာတယ်။

"မရူပကို ကျွန်တော်တစ်ခုလောက်မေးချင်တယ်...

ကျွန်တော့်လိုဘာဆိုဘာမှမရှိတဲ့ကောင်ကို

လက်တွဲဖော်အဖြစ်နဲ့ လက်ခံနိုင်ပါ့မလား..."

"ရှင်!!!!!"

ဒဲ့တိုးကြီးပြောချလိုက်တာကြောင့် ရူပမှာပြင်ဆင်ချိန်တောင် မရလိုက်ပေ။

ကိုနေက အခုရူပကိုချစ်ခွင့်ပန်နေတာလား။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့နူးညံ့မနေရတာလဲ။

ကိုနေ့၏မျက်၀န်းများသည် ဆွေးမြေ့နေကာ

ညှို့ငင်နိုင်စွမ်းရှိသောကြောင့် ရူပလိုဆရာ၀န်

တစ်ယောက်ကတောင် တန်ပြန်စိုက်မကြည့်ဝံ့ရဲ

လောက်အောင်စူးရှလွန်းသည်။

ဒီလိုစူးရှပြီး စိတ်စွမ်းအင်မြင့်မားသည့်မျက်၀န်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်သူများသည်ထင်မြက်ပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်

ယုံကြည်မှု အလွန်ရှိခြင်းကို ပြသနေလေသည်။

ဒီလိုလူမျိုးတွေဟာ စကားကိုပေါ့ပျက်ပျက်မပြောတတ်ကြပဲ ကိစ္စတစ်ခုကိုလည်းလေးလေးနက်နက်

စဉ်းစားတွေးခေါ်ပြီးမှ လုပ်လေ့ရှိတတ်ကြသည်။

"ကိုနေအခုပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..."

"ကျွန်တော်...ခင်ဗျားကိုချစ်ခွင့်ပန်နေတာပါ..."

တစ်ခွန်းတည်းနှင့် တိကျပြတ်သားစွာပြောလိုက်သော စကားကြောင့်ရူပမှာ ရယ်ရခက်၊

ငိုရခက်သော အခြေအနေသို့ရောက်နေလေသည်။

ချစ်ခွင့်ပန်လာသော စကားသည်အထက်စီးဆန်လွန်းနေပေမဲ့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖို့လည်း

ကောင်းလေသည်။

အမှန်တော့ ဒီစကားလေးကိုကြားရဖို့

အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်နေခဲ့ရတာပါ။

ကိုနေဟာ စိတ်ထားဖြောင့်မှန်သူဖြစ်ကာ

တော်ပြီး ထက်မြက်သောလူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။တည်ကြည်ခံ့ငြားသော ရုပ်ရည်ကိုလည်း

ပိုဆိုင်ထား၍ မိန်းကလေးများစွာ၏

စိတ်၀င်စားခံရသော လူစားမျိုးဖြစ်သည်။

ကိုနေ့ကိုဆိုရင် ရူပတင်မကပဲရူပတို့တစ်မိသားစုလုံးကပါ လက်ခံတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်သည်။

ရူပလည်း မရဲတရဲနှင့် ကိုနေ၏မျက်၀န်းတွေကို

တန်ပြန်ပြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိတော့ ကိုနေ၏

မျက်၀န်းထဲမှ ၀မ်းနည်းရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဒေါ်ရိပ်ညိုပိုင်ဆို‌င်သော ညောင်ဦးမြို့ရှိ

ကြယ်သုံးပွင့် အဆင့်မြင့်ဟိုတယ်ကြီး၏

အခန်းတစ်ခုအရှေ့တွင်‌တော့

ဟိုတယ်၀န်ထမ်းများ စုပြုံနေကြလေသည်။

အခန်းထဲမှ  အော်ဟေ့သောင်းကျန်းသံတွေနှင့်

ငိုသံတွေကိုလည်းကြားနေရပေမဲ့

သူတို့၀င်မသွားရဲပေ။

ဒေါ်ရိပ်ညို၏မြေးဟာလည်း သူတို့၏သူဌေးပဲဖြစ်၍ ကြောက်ရွှံ့ထိတ်လန့်နေကြလေသည်။

၀န်းထမ်းတွေဆူညံနေတုန်း မန်နေဂျာကြီး

ကိုမင်းသူရောက်လာလေသည်။

"ဟဲ့...အဲ့ဒီ့မှာဘာလို့ဝိုင်းအုံနေရတာလဲ

အလုပ်မရှိကြဘူးလား...ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်သွားလုပ်ကြလေ..."

"ကိုမင်းသူရေ...လာပါအုံး...ဒီမှာသူဌေးက

ဝိုင်နောက်တစ်ပုလင်းယူလာခိုင်းလို့

ကျွန်မစိတ်ညစ်နေတာ...

အထဲကိုလည်း၀င်မပေးရဲဘူး..."

"အေးဟယ်...သူဌေးကလူကြည့်‌တော့ဖြူဖြူ

ချောချောလေးနဲ့ ဘာကြောင့်ဒီလိုဖြစ်နေသလဲ

မသိဘူး...အခြားအခန်းတွေက လန့်သွားကြရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...."

"ဂျာကြီး...

ကျွန်မ...ဝိုင်ပုလင်း၀င်ပေးလိုက်ရမလား..."

"၀င်ပေးလို့လည်းမရဘူးလေဟာ...

သူဌေးကနောက်တစ်လလောက်မှ

အသက်၁၈နှစ်ပြည့်မှာ...

ဝိုင်ကိုအလွန်အကျွံသောက်လို့မရဘူး...

ငါလည်း ဒေါ်ရိပ်ညိုဆီကိုဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီ...

ဒါကြောင့် သူတို့ဆီကတစ်ယောက်ယောက်

လိုက်လာလိမ့်မယ်...ခုလောလောဆယ်တော့

သူအဆင်ပြေသလိုသာ လွှတ်ထားလိုက်ဟာကိုယ်လုပ်စရာရှိတာသာသွားလုပ်ကြ..

အခန်းအရှေ့မှာယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ နေခဲ့ကြ...

ကဲ...ကျန်တဲ့လူတွေကကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်သွားလုပ်ကြတော့..."

မေနေဂျာနှင့်အတူ အလုပ်သမား၀န်ထမ်းအချို့ထွက်သွားကြစဉ် အခန်းထဲတွင်တော့....

"ဒုန်း!!!!ခလွမ်း...."

ဝိုင်ပုလင်းကို နံရံဆီသို့ပစ်ပေါက်လိုက်သောကြောင့်

နံရံပေါ်တွင် အနီရောင်အကွက်ကြီးစွန်းထင်းသွားလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ မဲ့ပြုံးပြုံးလျှက်

ထိုအနီရောင်စွန်း‌ထင်းနေသော အကွက်ကြီးကိုသာ

အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်နေခဲ့လေသည်။

ဝိဉာဉ်ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို အင်အားမဲ့နေလျှက်

ဝိုင်၏ထွေပြားမှုတွေကြောင့် ရယ်တစ်လှည့်၊

ငိုတစ်လှည့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"လူလိမ်....လူညာ...ကတိမတည်တဲ့လူ...

အစတည်းက ကတိမတည်ပေးနိုင်ရင်

အင်းလေးကိုသွားဖို့ လက်သန်းချင်းချိတ်ပြီး

ဘာလို့ကတိပြုခဲ့ရတာလဲ...

ဘာကြောင့် ကျွန်မဆီကို

ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်လိုပြောခဲ့ရတာလဲ..

ကျွန်မရှင့်ကိုစောင့်နေပါ့မယ်လို့ ပြောတဲ့အချိန်မှာ

ဘာကြောင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြခဲ့ရတာလဲ....

........

ကျွန်မရဲ့အသဲနှလုံးကို ဘာလို့

စိတ်ဒဏ်ရာတွေပေးခဲ့ရတာလဲ....

ကျွန်မရှင့်ကို ဘယ်လောက်အထိချစ်သလဲဆိုတာ

ရှင်မသိဘူးလား...

.........

မျှော်လင့်ချက်တွေ...ဖြစ်တည်လာအောင်လုပ်ပြီး

ဟန်ဆောင်အပြုံးတွေနဲ့...နောက်ဆုံးမှာ

ကျွန်မနောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးလိုက်တာပေါ့...

ရှင်သိပ်ရက်စက်တာပဲ....

ရှင့်ကိုတော့ ကျွန်မယုံလို့ရမယ်လို့ ထင်ခဲ့မိတာ

အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မကိုတစ်ချက်လောက်

လှည့်ကြည့်သင့်ပါတယ်....

ဖြေရှင်းချက်လေးဖြစ်ဖြစ် ပေးခဲ့သင့်ပါတယ်...

ဘာလို့များ!!!!!အဟင့်...."

အယ်လ်ကိုဟောဓာတ်ကို ခံနိုင်ရည်နည်းပါးသောကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံးပျော့ခွေ၍ကြမ်းပြင်ပေါ်

သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

ပုံရိပ်သည် သတိမဲ့သွားခြင်းမရှိပေမဲ့

အသက်မဲ့နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့

ခန္ဓာရော၊စိတ်ရောဟာ အင်အားမဲ့သွားခဲ့လေပြီ။

အခြားမိန်းမတစ်ယောက်၏ ပခုံးကိုဖက်လိုက်ပြီး

ပြတ်ပြတ်သားသားကျောခိုင်းသွားသော

ဆရာ့၏ပုံရိပ်တွေကသာ မျက်၀န်းထဲမှာ

ပေါ်ပေါ်လာ၍ နှုတ်ခမ်းတွေကိုသွေးထွက်အောင်

ကိုက်လိုက်မိသည်။

လက်သီးကိုဆုပ်ပြီး အံတင်းထားမိပေမဲ့

မျက်ရည်တွေဟာ မျက်၀န်းအိမ်မှတစ်ဆင့်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပေါက်

စီးကျနေလေသည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်မှပြန်၍မထနိုင်တော့သောကြောင့်

ခွေခွေလေးလှဲနေလိုက်ပြီး နှုတ်မှလည်းစကားလုံး

အချို့ကို ရေရွတ်နေမိလေသည်။

"ရက်စက်လိုက်တာဆရာရယ်...ပုံရိပ်ကတော့

ဆရာနဲ့နီးစပ်နိုင်ဖို့...မိုင်ပေါင်းများစွာကို

အရဲစွန့်ပြီးလာခဲ့ရတယ်...

ဆရာကတော့အသိအမှတ်မပြုခဲ့ဘူး....

ဆရာ့အတွက်...ကျွန်မကအရာအာလုံးကို

စွန့်လွှတ်နိုင်ပေမဲ့...

ဆရာ့အနေနဲ့ခြေတစ်လှမ်းလေးတိုးလာခဲ့ဖို့တောင်

သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး...

အစတည်းက ကျွန်မကိုလိမ်ညာနေခဲ့တာလား...

...........

အဟင့်...ကျွန်မ...မယုံနိုင်သေးဘူး...

အဖေနဲ့အမေလို ဆရာကလည်း

ကျွန်မကိုထားခဲ့တာပါပဲ...

..........

ဆရာ့ကို...ကျွန်မ..မနာကျင်စေချင်ပါဘူး...

ဆရာ၀မ်းနည်းရင်...ကျွန်မလည်းငိုချင်တယ်...

ဆရာထိခိုက်ရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင်

ထိခိုက်ရသလိုပါပဲ...ဒါပေမဲ့ဆရာကတော့...

ကျွန်မကို တစ်ချက်တည်းနဲ့

အသေသတ်ပစ်လိုက်တယ်....

ဆရာကတော့ ဘယ်လိုနေမလဲမသိပေမဲ့

ကျွန်မကတော့ ဆရာပေးတဲ့ဒဏ်ရာတွေနဲ့

အသက်ရှင်ဖို့တောင် ဆန္ဒမရှိတော့ဘူး...

စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့တယ်လို့ ပြောရင်လည်း

ခံရတော့မှာပဲ ဆရာရယ်..

............

ကျွန်မလေ...ဆရာ့ကိုအသက်လောက်ချစ်ခဲ့တာပါ...

ကျွန်မရဲ့ ဘ၀တစ်ခုလုံးကို..

ဆရာ့ကိုအပိုင်ပေးထားရဲ့သားနဲ့....

အသက်ဝိဉာဉ်ပါနှုတ်သွားရတဲ့အထိ

လိုအပ်ခဲ့တာလား...

.............

မချစ်ဘူးလိုငြင်းခဲ့ရင် ယုံပေးနိုင်သလို

အရာအားလုံးဟာ ဟန်ဆောင်မှုတွေပါလို့

ပြောခဲ့ရင်လည်း ယုံကြည်ပေးနိုင်ပါတယ်..

အခုတော့ ဆရာ့နှုတ်ခမ်းကနှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး

ဥပက္ခာပြုမှုနဲ့အတူ...ကျွန်မကို

အသံတိတ်အသဲခွဲခဲ့တာပေါ့...

ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် ဆရာမလွန်ခဲ့ပါဘူး...

ယုံမှားသံသယတွေနဲ့ တစ်ဖက်သတ်ရူးသွတ်ခဲ့တဲ့

ကျွန်မကသာ လွန်ခဲ့တာပါ...

.............

အချိန်တစ်ခုကိုရောက်ရင် အရာအားလုံး

ပြီးသွားနိုင်ပေမဲ့...

ဆရာနဲ့ပတ်သတ်ပြီး...ကျွန်မရဲ့စိတ်ထဲကို

ရိုက်သွင်းခဲ့တဲ့ ခံစားချက်တွေက..

တစ်မိနစ်..တစ်စက္ကန့်ပဲကြာခဲ့တာမဟုတ်ဘူး...

နှစ်နဲ့ချီပြီးအချိန်ယူခဲ့ရတာပါ...

ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေလည်း

ခမ်းခြောက်ကုန်ပါပြီဆရာရယ်...

........

ကျွန်မအတွက်ဆရာက..ဒဏ်ရာတစ်ခုဖြစ်သလို

ကျိန်စာတစ်ခုလည်းဖြစ်တယ်....

...........

မုန်းလိုက်တာဆရာရယ်...

ဒါဟာသိပ်ချစ်ခဲ့မိတဲ့ အပြစ်ဒဏ်တွေပေါ့...."

ပုံရိပ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်ပျော့ခွေကာ

လဲနေလျှက် တစ်ယောက်တည်း

ညီးတွားနေမိသည်မှာ အချိန်များစွာကုန်လွန်သွားခဲ့လေသည်။

ညရှစ်နာရီထိုးလောက်တွင်တော့ ဟိုတယ်အခန်းတံခါးဟာ ရုတ်တရက်ပွင့်လာခဲ့ပြီး အခန်းထဲသို့

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၀င်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင်

ပျော့ခွေ၍သတိမဲ့နေသလို လဲကျနေသောပုံရိပ်ကို

တွေ့သည်နှင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းပြေးပွေ့လိုက်ပြီး မထူလိုက်တော့

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းလေးတွေ ပွင့်လာခဲ့ပြီး

ထိုအမျိုးသမီးကို မော့ကြည့်လာခဲ့သည်။

"အန်တီယဉ်တင့်....အန်တီရောက်လာတယ်...

အဟင့်...ဟင့်...."

"သမီးလေးရယ်...ဘာလို့ငိုနေတာလဲကွယ်...

ဝိုင်တွေလည်းဘာလို့အရမ်းသောက်ရတာလဲ...

အရိပ်လေးက..အဲ့ဒါတွေနဲ့မတည့်ဘူးလေကွယ်...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်ဆုံးမစကားပြောနေစဉ်မှာပဲ

ပုံရိပ်သည်  ဒေါ်ယဉ်တင့်၏ရင်ခွင်ထဲသို့

 တိုး၀င်ကာ ကလေးတစ်ယောက်လို

‌ငိုလေတော့သည်။အခုချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏

ရင်ခွင်ဟာ သူမအတွက်အားအင်တစ်ခုဖြစ်စေသည်။

ဒေါ်ယဉ်တင့်လည်း ကလေးကိုမေးခွန်းတွေ

အများကြီးမမေးဖြစ်အောင် သတိထားလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကိုသာပုတ်ပေးနေမိသည်။

"ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀မှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ဘူး...

ဖေဖေတို့မေမေတို့လို...နောက်ဆုံးတော့သူလည်း

သမီးရဲ့ဘ၀ထဲကနေထွက်သွားပြီ....

သမီးလေ...သူ့ကိုသိပ်ယုံကြည်ခဲ့တာ...

လူတိုင်းကသမီးအပေါ်မှာ လှည့်စားနေရင်တောင်

သူကတော့ မလုပ်လောက်ဘူးလို့ထင်ခဲ့တာ...

သူ့နဲ့နီးနိုင်ဖို့ ဖွားညိုနဲ့တောင်အတိုက်အခံ

လုပ်ခဲ့ရတယ်...

..........

အခုလောက်ဆိုရင် ဖွားညိုလည်းသမီးကိုမုန်းနေလောက်ပါပြီ...မလိမ္မာတဲ့သမီးကိုစွန့်လွှတ်ဖို့

တွေးနေလောက်ပြီ...

.....

အဟင့်...ဖွားညိုလည်းမကောင်းဘူး....

သမီးဖြစ်ချင်တာထက်...သူတို့ဖြစ်စေချင်တာကိုပဲ

ဦးစားပေးကြတယ်...သမီးရဲ့ခံစားချက်က

ဘယ်သူ့အတွက်မှ အရေးမပါဘူးလား..."

"အရိပ်လေးရယ်....."

ဒေါ်ယဉ်တင့်လည်း ၀မ်းပန်းတနဲငိုနေရှာသော

ကလေး၏ ပါးပြင်ပေါ်မှမျက်ရည်တွေကို

သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆံပင်လေးကိုသပ်တင်ပေးလိုက်သည်။တစ်ချိန်လုံးငိုထား၍

မျက်နှာလေးတစ်ခုလုံးကလည်း

ရဲ‌ဗလောင်းခက်နေလေပြီ။

အသက်တောင်မပြည့်သေးတဲ့ ကလေးမလေးကို

ဘာကြောင့် ဒဏ်ရာတွေအထပ်ထပ်ပေးနေကြတာလဲ။

ကလေးကိုကြည့်ပြီး ကိုယ်ပါငိုချင်လာသည်။

"ပုံရိပ်လေး...အန်တီတင့်ကိုကြည့်စမ်း...

အကုန်လုံးကို အန်တီတင့်မ‌ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပေမဲ့

ပုံရိပ်လေးကို အန်တီတင့်တို့က...

ဘယ်သောအခါမှ မစွန့်ပစ်ဘူးဆိုတာကိုတော့

ကတိပေးနိုင်တယ်...မေညိုကလည်း

အချို့နေရာတွေမှာ အတ္တကြီးတာမှန်ပေမဲ့

အခုပုံရိပ်ကလေးကို သူအရမ်းစိတ်ပူနေတာပါ..

သူကိုယ်တိုင်လိုက်လာလို့ရရင်....အခုအန်တီတင့်နေရာမှာ..မေညိုဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်ကလေးရယ်..

မေညိုကလေ...ပုံရိပ်ကိုသိပ်ချစ်တာပါ...

ချစ်လို့လည်း...ဖြစ်စေချင်လွန်းလို့လည်း..

တလွဲအတ္တ၊မာနတွေနဲ့...မှားကုန်ရတာပေါ့..

မန်နေဂျာကဖုန်းဆက်တော့..

သတင်းကြားကြားချင်းမှာ...

မေညိုအရမ်း၀မ်းနည်းသွားတာသိရဲ့လား..."

"အန်တီတင့်တကယ်ပြောနေတာလားဟင်..."

"တကယ်ပြောနေတာပေါ့...ကလေးရယ်...

ပုံရိပ်ရဲ့အတွေးထဲမှာ တနေ့နေ့ငါ့ကို

ဒီမိသားစုက ပစ်သွားမှာပဲဆိုတဲ့အတွေးကို

မတွေးပါနဲ့....ပုံရိပ်ဟာအန်တီတင့်တို့ရဲ့

မိသားစု၀င်...မိုးရိပ်စံအိမ်ရဲ့နှလုံးသားပဲ...

ဒါကြောင့်..ပုံရိပ်လေးကလည်း...

အန်တီတင့်တို့ကို...ထားမသွားပါနဲ့ကွယ်..နော်.."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...အန်တီတင့်ရယ်...."

"ဟင့်အင်း...ကျေးဇူးတင်ဖို့မလိုပါဘူးကလေးရယ်.."

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် ကလေးကိုတင်းကြပ်စွာ

ပွေ့ဖက်လိုက်စဉ်မှာပဲ သူ့လက်ထဲမှကလေးလေး

ပျော့ခွေကျသွားတာကို သတိထားမိလိုက်လေသည်။

ထိုခဏတာအတွင်းမှာပဲ ခံစားချက်တွေအားလုံးကို

လွှတ်ချလိုက်သောပုံရိပ်လေးသည် လောကကြီးနှင့်

ခဏတာအဆက်ပြတ်သွား‌ခဲ့လေသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ရှည်ရှည်လေး ရေးပေးချင်ပေမဲ့

အမှတ်တမဲ့ရေးထားတဲ့စာတွေကိုဖြတ်လိုက်သလို

မှားနှိပ်မိလို့ ခုမနက်မှအသစ်ပြန်ရေးရတဲ့အတွက် မရှည်နိုင်တော့ဘူးကွယ်...

(အပိုင်းကသိပ်မကျန်တော့ပါဘူး....

ဒါကြောင့် HE လားSEလားဆိုတာတော့

စောင့်မျှော်ပေးကြပါအုံးနော်....)

🛑နောက်ရေးမဲ့၀တ္ထုလေးကတော့ စာဖတ်သူတွေကို

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး ပြန်ခံစားစေချင်လို့

 အချစ်ဟာသနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဇာတ်လေး

ရေးဖို့ ရှိပါတယ်...

ပထမဆုံးရေးမဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဇာတ်လမ်းလေး

ဖြစ်ပြီး တလွဲတွေနဲ့ရို၊ချို၊ငိုပေါ့နော်🤭

(ဖတ်ရှုပေးသူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကိုအထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်)

=========================================================================

🌹ဆူးကြိုး🌹(အခန်း၆၈)

(၂)နှစ်ခန့်ကြာပြီးနောက်

"အားလုံးပဲ...ဒီနေ့ကစပြီးအတန်းတွေကို မပျက်ကြတော့ဖို့ ပြောချင်တယ်...ဌာနမှူးကလည်းသတ်မှတ်ထားတဲ့ အတန်းချိန်ရာခိုင်နှုန်းမပြည့်ရင် 

စာမေးပွဲဖြေခွင့်မရဘူးလို့ လာပြောထားတယ်....

အခုက ဘယ်လောက်မှမလိုတော့လို့...

အတန်းချိန်တွေကို မှန်အောင်တက်ပေးကြပါ...."

လက်ထောက်ပါမောက္ခ၏အတန်းချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ပုံရိပ်တို့မှာမလှုပ်ရဲပေ။

နောက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားတွေဖြစ်သောကြောင့်

တစ်ခုခုဆူဆူညံညံဖြစ်လျှင် နေက်ဆုံးနှစ်ကျောင်းသားတွေ ဖြစ်ပြီး"ကြီးမိုက်.."တွေဟု 

အဆူခံရလေ့ရှိသည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် မေဂျာအချိန်တွေမှာတစ်ယောက်ပြီး

တစ်ယောက်ထွက်သွားသူတွေ ရှိတတ်ပေမဲ့

ဒီနေ့တော့လူတွေ ပြည့်နေတော့သည်။

"ပုံရိပ်...ဟိုမှာကြည့်စမ်း....ငုဝါပင်ကြီးတောင်

အဖူးတွေနည်းနည်းထွက်နေပြီ...."

ငုဝါပန်းကို အင်မတန်ချစ်သော သူငယ်ချင်းက

ပြတင်းအပြင်ဘက်ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိသော

ငုဝါပင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ပုံရိပ်လည်း

ကြည့်လိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်သည် လမ်းဘက်အခြမ်းရှိပြူတင်းပေါက်နားမှာထိုင်နေသူဖြစ်၍ အပြင်ပတ်၀န်းကျင်ကို ရှင်းရှင်း

လင်းလင်းမြင်နေရသည်။

ဒီနှနှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ၊

ငိုရတဲ့အခန်းကဏ္ဍတွေ ၊ပျော်ရွှင်စရာလေးတွေ

စသဖြင့် များစွာကြုံခဲ့ရတယ်။

ဒီငုဝါပင်ကြီးလိုပေါ့ နွေကြောင့်ပူပြင်းရပြီး ငုဝါပန်းလေးတွေ ရင့်ရော်ကာ ကြွေကျလွှင့်မျောသွားရရှာတယ်။တဖန်မိုးနဲ့အတူ ငိုကြရသလို ဆောင်းနဲ့အတူ ချမ်းအေးရပြန်တယ်။

ကျောင်းပြူတင်းပေါက်ကနေ နေ့တိုင်းမြင်တွေ့နေရတဲ့ ငုဝါပင်လေးက ရာသီဥတုရဲ့အမျိုးမျိုးသော

ဒဏ်ခတ်မှုကို ခံစားခဲ့ရတာဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်တို့လူသားတွေကတော့ ကိုယ့်ဘာသာ

ပြန်ပြီးဒဏ်ခတ်မိနေကြတယ်လို့ပဲ

မြင်တယ်။

‌တစ်နေ့တစ်နေ့ ‌ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင် လောဘ၊ဒေါသ၊

မောဟတွေထဲမှာ လောင်မြိုက်နစ်၀င်နေမိကြတယ်။

ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာဟာ ချိုမြိန်တာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ပဲ အရသာမျိုးစုံရှိသလို၊ဒဏ်ရာ‌တွေလည်း‌ ပေးတတ်ကြောင်းကို ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့ရပြီးပါပြီ။

အခုဆိုရင် ပုံရိပ်ရဲ့အသက်က ဆယ့်ကိုးနှစ်ကျော်ပြီး

နှစ်ဆယ်ထဲကို ရောက်နေလေပြီ။

"တူ....တူ....တူ....."

"ဟင်...ဘယ်ကဖုန်းမြည်နေတာလဲ...ဟဲ့ပုံရိပ်...

နင့်ဖုန်းမြည်နေတာ..."

ပြူတင်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ကြည့်ပြီး အတွေးများနေစဉ်မှာပဲ ဖုန်းကထမြည်လာတာကြောင့်

ဖုန်းကို ဆရာမသိအောင် ခိုးပြီးထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ ကိုထက်၏ဖုန်းဖြစ်နေလေသည်။

စေ့စပ်ထားသည့် အမည်ခံကိုယူပြီး ဒီကာလအတွင်းမှာ ကိုထက်ဟာပုံရိပ်တို့ ကျောင်းဘက်သို့

ခဏခဏလာလည်လွန်း၍ မျက်စိအတော်နောက်နေလေပြီ။အချို့တွေက ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်ကို

ချစ်သူတွေလို့တောင် ထင်နေကြလေရဲ့။

"ဟဲ့...ဖုန်းမကိုင်ဘူးလား..."

"ဟင့်အင်း...ဆရာရှိတယ်လေ..."

သူငယ်ချင်းက အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အနားကပ်ပြီး လာမေးနေ၍ ပုံရိပ်လည်းတမင်ဆင်ခြေပေးပြီး

ဖုန်းကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။

"ဟဲ့...နင့်ဖုန်းကမြည်လာပြန်ပြီ...."

"အဲ့ဒီ့ကိုထက်ဆိုတဲ့ကောင်ကို ငါအမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်လာပြီ...သူတို့ဘက်မှာတော်တော်အားယားနေသလားမသိဘူး...သူများတွေအတန်းတတ်နေမှန်းလည်း နားမလည်ဘူး...."

ဖုန်းကထပ်မြည်လာတာကြောင့် ပုံရိပ်လည်း

မကျေမနပ်နဲ့ပဲ ဖုန်းကိုထပ်ပြီးချပစ်လိုက်သည်။

သုံး၊လေးကြိမ်လောက် ဆက်တိုက်လာခေါ်နေသောကြောင့် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီးဖုန်းကို

စက်ပိတ်ပစ်ဖို့ လုပ်လိုက်သည်။

"ဟဲ့...ကိုင်လိုက်စမ်းပါဟယ်...နင်ကလည်း...

ဘာအရေးကြီးကိစ္စရှိလို့လဲမှမသိတာ..."

"အေးလေဟယ်...သူ့ခမျာဆက်တိုက်ခေါ်နေတာ

အရေးကြီးတာတစ်ခုခု ပြောစရာရှိလို့နေမှာပေါ့..."

ဘေးချင်းကပ်လျှက်သူငယ်ချင်းတွေကပါ 

အတင်းတိုက်တွန်းနေသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်း

စာအုပ်နဲ့ကွယ်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာအသံတိုးတိုးလေးနှင့် ဖုန်းပြောရလေသည်။

တော်တော် စိတ်ဒုက္ခပေးတဲ့ကောင်..

"ဟယ်လို...ကိုထက်..နင်ဘာကိစ္စနဲ့ဖုန်းတွေတဂွမ်ဂွမ်

လာဆက်နေရတာလဲ...အခုကငါတို့စာသင်ချိန်ဟဲ့

နင်တော်တော်စိတ်ဒုက္ခပေးတာပဲ...."

"ပုံရိပ်ရယ်...ဒေါသလေးနည်းနည်းလောက်လျှော့စမ်းပါ...ငါနင့်ကိုအရေးကြီးကိစ္စပြောစရာရှိလို့

နင်တို့ အတန်းအနီးကစိန်ပန်းပင်အောက်ကိုလာခဲ့...

ငါဆိုင်ကယ်နဲ့စောင့်နေမယ်...."

"အောင်မာ..ငါကဘာကိစ္စနင်ခေါ်တိုင်းလာရမှာလဲ..

အခုဖုန်းကိုင်ပေးတာတောင်လွန်လှပြီ...ဒါပဲ..

နင်နဲ့ဘာစကားမှဆက်မပြောချင်တော့ဘူး...."

"‌ဖုန်းမချလိုက်နဲ့နော်...နင်ဖုန်းချလိုက်တာနဲ့...

နင်တို့အခန်းထဲကို ငါအခု၀င်လာမှာ...

နင်မထွက်လာဘူးဆိုရင်...နင်တို့အခန်းထဲကို

အခုချက်ချင်း၀င်လာပြီး နင်ကငါ့ချစ်သူပါလို့

တစ်တန်းလုံးကြားအောင် အော်ပြောပြစ်မှာ..."

"ဟိန်းဇေယျာထက်...နင်တော်တော်အကျင့်ယုတ်တာပဲ...ထွက်မလာဘူးဟာ.."

"အိုကေလေ...ဒါဆိုငါအခုပဲနင်တို့အခန်းထဲကို

၀င်လာခဲ့မယ်...နင်ငါ့ကိုတွေ့ရလား...

ငါလာနေပြီနော်..."

အခန်းအပြင်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်တို့

အခန်းဆီသို့ လာနေသောသူ့ကိုလှမ်းတွေ့လိုက်ရလေသည်။ကိုထက်ဟာ တဇွတ်ထိုး၊တယူသန်သမားမို့

သူတကယ်လုပ်မှာကို ပုံရိပ်သိတယ်။

ပုံရိပ်စိတ်ပျက်တာကလည်း အဲ့လိုအတ္တကြီးပြီး

စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုမရှိတာကိုပဲ။

ဒီလိုကောင်နဲ့တော့ နာမည်အထွက်မခံနိုင်ဘူး။

အဲ့တော့ တစ်နည်းပဲရှိတော့တယ်။

သူ့ဘက်က ဖုန်းမချသေး၍ ဖုန်းကိုပြန်ကိုင်လိုက်ပြီး...

"နင်ရောက်တဲ့နေရာမှာပဲရပ်လိုက်...

ငါအခုချက်ချင်းထွက်လာခဲ့မယ်...."

ပုံရိပ်၏အသံကိုကြားတာနဲ့ သူ့ဆိုင်ကယ်ရပ်ထားသော စိန်ပန်းပင်အနီးသို့ သူပြန်လှည့်သွားမှသာ

စိတ်အေးရတော့သည်။

ဆရာ့ကိုတော့ သန့်စင်ခန်းသို့သွားလိုသည်ဟု

အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့ပြီး အခန်းအပြင်သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

🌹

🌹

🌹

တက္ကသိုလ်မြေနှင့်စိန်ပန်းပင်ဆိုတာ လမင်းနှင့်ကြယ်လေးတွေရဲ့ တည်ရှိမှုလိုပါပဲ။

ကြယ်ရောင်ပျောက်သော ကောင်းကင်မှာ

လမင်းသာနေလျှင် ထိန်လင်းနေပါက ပြည့်စုံမှုမရှိသလိုပေါ့။

‌နေရာတိုင်းမှာ မြေသားတွေပူခြစ်လောက်အောင်

ပူလောင်နေပေမဲ့ စိန်ပန်းပင်၏အရိပ်လေးကြောင့်

ကိုထက်ရှိနေသော နေရာလေးသို့ရောက်လာသည့်အခါ အေးချမ်းမှုကိုခံစားလိုက်ရသည်။

 လေဝေ့လိုက်တိုင်း အနီရောင်ပန်းပွင့်လွှာလေးတွေ

ကြွေကျနေသောကြောင့် မြေပေါ်တွင်တမင်ပန်းများ

ကျဲခင်းထားသလို ဖြစ်နေလေသည်။

ပုံရိပ်အတွက်တော့ အရာအားလုံးဟာ လှလှလေး

ကဗျာဆန်စွာတည်ရှိနေပေမဲ့ 

ရွှန်းစိုနေသည့် လည်သာအနက်ရောင်ကို

ဂျင်းအကြပ်အား ၀တ်ဆင်ထားကာဆိုင်ကယ်နား၌လက်ပိုက်၍ မှီရပ်နေသော ဂျိုကောင်ကိုတော့

လုံး၀ မျက်စိပဒါသဖြစ်မနေပေ။

ပုံရိပ်ဆီကိုအကြောင်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ရောက်လာပြီး

ချဉ်းကပ်မှုအမျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့သူ့လုပ်ရပ်တိုင်းဟာပုံရိပ်၏ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကန့်လန့်တွေပဲဖြစ်နေသည်။

"ဘာပြောမလို့လဲပြော..ပြောပြီးရင်ပြန်တော့.."

"နင်ကလည်းဟာ...ဘာလို့အဲ့လောက်တောင်

စိတ်တိုနေရတာလဲ...လာ..ငါတို့တစ်နေရာကို

သွားရအောင်..."

"နင်ဘာလုပ်တာလည်း..ငါမလိုက်ဘူးနော်..."

ပုံရိပ်ဘယ်လိုပဲငြင်းနေပါစေ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့်

ဆိုင်ကယ်ကိုစက်နှိုးထားပြီးသားဖြစ်၍ ပုံရိပ်ကိုဆိုင်ကယ်ပေါ်သို့ တွန်းတင်ပြီးတာနှင့်ဆိုင်ကယ်ကို

အကြမ်းပတမ်းမောင်းထွက်လေတော့သည်။

"နင်ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ...အခုချက်ချင်း

ဆိုင်ကယ်ကိုရပ်နော်..မဟုတ်ရင်..ငါခုန်ချလိုက်မှာ.."

"ဟား...ဟား..သတ္တိရှိရင်ခုန်ချလိုက်လေ...

သတ္တိမရှိရင်တော့ ငါ့ခါးကိုဖက်ထားလို့ရတယ်...

ငါဒီလိုမှမခေါ်ရင် နင်ကငါ့နောက်ကိုလိုက်မှာမှမဟုတ်တာ...စိတ်ချပါ..

ငါနင့်ကိုခိုးပြေးနေတာမဟုတ်ပါဘူး...

ငါအဲ့လောက်လည်းအောက်တန်းမကျဘူး...

ငါနဲ့အတူကုသိုလ်တော်ဘုရားကို ခဏလေးပဲ

လိုက်ခဲ့စမ်းပါ..."

ကျောင်းခန်းထဲကနေတောင် ထွက်လာခဲ့ပြီးပြီမို့

အတန်းပြတ်လက်စနဲ့ ပုံရိပ်လည်းငြိမ်၍သာနေလိုက်သည်။

တစ်ခုသေချာသွားတာကတော့ အရင်လို

"စေ့စပ်ထားလည်း...ဘာအရေးလဲ...

သူနဲ့မပတ်သတ်ပဲကင်းကင်းနေလိုက်ရင်

ပြီးရောဟု..တွေးလို့မရတော့‌ပေ...

ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင်...ပုံရိပ်အပေါ်မှာဒီလိုအလိုမတူပဲအနိုင်ယူမှုမျိုးတွေဟာ နောက်ထပ်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိလာနိုင်တယ်.."

သူ့အပေါ်ရက်စက်ရာ ရောက်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ခံစားချက်ကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ရတော့မည်။

ဖွားညိုဘက်က စကား‌တွေကျွံထား၍

 အားနာနေလို့လည်းမဖြစ်တော့ဘူး။

"ငါတို့ဘုရာ၀န်းထဲကို ၀င်ရအောင်..."

မဟာလောကမာရဇိန်ဘုရားသို့ ရောက်တာနှင့်

သူ့ဆိုင်ကယ်ဘောက်စ်ထဲကနေ ပါကင်ဗူးတစ်ဗူးကို

ဆွဲထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူကပဲဦးဆောင်ကာ

 ကုသိုလ်တော်ဘုရား၀န်းထဲသို့ ၀င်သွားလေသည်။

ပုံရိပ်မှာတော့ လွယ်အိတ်တွေပါ အခန်းထဲမှာထားခဲ့ရ၍ အိုးဝေငှားဖို့တောင် ပိုက်ဆံမရှိပေ။

ခရေပင်တန်းတွေဘက်ရောက်တော့မှ

အရိပ်ရသော ခရေပင်တစ်ခု၏အောက်တွင်ရှိသော

 သူ့လက်ထဲမှ ပစ္စည်းကို ချပြီး

တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်တော့

မွေးနေ့ကိတ်လေးတစ်လုံးဖြစ်နေသည်။

"ဒီနေ့က နင့်ရဲ့မွေးနေ့လား.."

"ဟုတ်တယ်..ငါ့ရဲ့အသက်၂၀ပြည့်မွေးနေ့လေ..."

"နင့်မွေးနေ့အတွက်မွေးနေ့ပါတီမလုပ်ဘူးလား..

အရင်ကအမြဲလုပ်နေကြမဟုတ်လား...

ဒီနှစ်ကမလုပ်တော့ဘူးလား..."

"ငါ့ရဲ့မွေးနေ့ပါတီတိုင်းကို...

နင်ကဖိတ်လည်းလာမှမလာတာ...ငါနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့ 

သတို့သမီးလောင်းလို့ ပြောရင်ယုံကြမှာတာင်

မဟုတ်ဘူး....ဒီနှစ်မွေးနေ့ကို နင်နဲ့ပထမဆုံး

အတူတူဆုံးဖြတ်သန်းချင်တယ်...ငါ့ကို‌မွေးနေ့ပွဲ

အတူကျင်းပပေးနိုင်မလား.."

ကိတ်မုန့်ကလေး၏ အလည်တွင်ဖယောင်းတိုင်အသေးလေး တစ်ခုကိုဆိုက်လိုက်သောအခါမှာတော့ပုံရိပ်လည်း သူများမွေးနေ့မှာ

ပြဿနာမရှာချင်၍ တိတ်တိတ်လေးပဲ

နေလိုက်သည်။

 ယမင်းနဲ့ကိုထက်ဟာပုံရိပ်ထက်ငယ်မည်ဟု

ထင်ခဲ့ပေမဲ့  ကိုထက်ကအသက်၂၀အရင်ပြည့်သွားလေပြီ။

ဒါပေမဲ့ အခုချိန်အထိကလေးဆန်တဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို လုပ်နေတုန်းပါပဲ။

အခုပဲကြည့်...ဖယောင်းတိုင်လေးကို ကိုယ့်ဘာသာမီးညှိပြီး လက်အုပ်ချီကာဆုတောင်းနေလေသည်။

ပြီးနောက်ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကို မှုတ်လိုက်ပြီး

ပုံရိပ်ကို ကြည့်လာသည်။

သူ့အကြည့်တွေဟာ ရွှန်းလဲ့မှုအပြည့်ဖြစ်နေပြီး

အဓိပ္ပာယ်များစွာရှိနေလေသည်။

"ငါဘာကိုဆုတောင်းလိုက်လည်းသိလား..."

"ငါကဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ..."

"နင်ကလည်းဟာ...ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်လေးတောင် ဘာလို့မမေးရတာလဲ.."

"သိမှမသိချင်တာ..."

ကလေးဆန်ပြီးနူးညံ့လွန်းသော ပုံစံလေးရှိပေမဲ့

ပါးစပ်ကထွက်လာသမျှ စကားလုံးတိုင်းက

ပြတ်သားလွန်းသောကြောင့် ဟိန်းဇေယာထက်တောင် မျက်မှောင်ကြုံ့သွားမိလေသည်။

ကိုးတန်းနှစ်မှာ ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့ကောင်မလေးနဲ့

အခုသူမြင်နေရတဲ့ ပုံရိပ်ဟာတစ်ထပ်တည်းပါပဲ။

 သူ့အပေါ်ကိုမြင်တဲ့အမြင်တွေသာ ကွဲပြားသွားခဲ့တာပါ။အရင်လို ချောကလက်သကြားလုံးလေးတောင် သူပေးရင်လုံး၀မယူတော့တဲ့

ကောင်မလေးက သူနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့မိန်းကလေးပါတဲ့။

"ငါ့ရဲ့မွေးနေ့ဆုတောင်းကတော့ နင်နဲ့အမြန်ဆုံး

နီးစပ်ချင်ပြီး နင်ငါ့ကိုပြန်ချစ်လာစေဖို့ပဲ..."

သူ့ရဲ့စကားဆုံးသည်နှင့် ပုံရိပ်သူ့ကိုခပ်စူးစူးသာ

တန်ပြန်ပြီး ‌စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်တော်ဘုရားကြီးနှင့် နှစ်ချို့ခရေပင်တန်းကြီးကို သက်သေတည်ပြီးသူ့ကိုရက်စက်သော

စကားတွေ မပြောချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်၏အသိအာရုံ

ကတော့ ထပ်မံ၍တွန့်ဆုတ်မနေချင်တော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်...နင့်ဆုတောင်းတွေဘယ်တော့မှ

ပြည့်မှာမဟုတ်တော့ဘူး...ငါဒီနေ့ပဲ

နင်နဲ့စေ့စပ်ပွဲကို ဖွားညိုနဲ့ပြောပြီး ဖြတ်ဖို့စဉ်းစား

ထားတယ်...ငါနင့်ကိုဘယ်လိုမှ

ချစ်နိုင်မှာမဟုတ်တဲ့အတွက် အခုပဲထပ်ငြင်းလိုက်ပါရစေ...."

"ငါ့မွေးနေ့မှာတောင် နင်ကဟန်ဆောင်မပေးနိုင်ပါလားပုံရိပ်ရယ်..."

"ဟုတ်တယ်ကိုထက်...ငါဟန်ဆောင်ရတာကိုမုန်းတယ်...နောက်ပြီးနင့်ရဲ့အချိန်တွေကို ငါ့အတွက်နဲ့

မကုန်ဆုံးစေချင်သလို...နင့်ကိုတကယ်ချစ်တဲ့သူနဲ့လည်း အမြန်စုံစည်းစေချင်တယ်...

ဒါဟာငါ့ရဲ့တစ်ခုတည်းသော နင့်အတွက်

ဖြည့်‌ဆည်းပေးချင်တဲ့ဆန္ဒပဲ...ဒါပေမဲ့

ငါနင့်ကိုချစ်လာစေဖို့ဆိုတာ ဒီတစ်သက်လုံး

ဖြစ်လာမဲ့အရာမဟုတ်ဘူး....."

ပုံရိပ်ထိုနေရာမှာ ဆက်ပြီးရှိမနေချင်တော့၍

လှည့်ထွက်ဖို့ လုပ်လိုက်တော့သူကပုံရိပ်၏လက်ကို

လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။သူ့မျက်၀န်းတွေဟာ ဆွေးမြေ့နေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့သူ့ကိုစူးစူးရဲရဲ

ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုရုန်းခါပစ်လိုက်သည်။

"နင်သိပ်ရက်စက်တယ်ပုံရိပ်ရာ...နင့်ရင်ထဲမှာ

ဘာလို့အခုအထိ သူတစ်ယောက်ကိုပဲနေရာပေးထားရတာလဲ...နင်အစွဲအလန်းတော်တော်ကြီးတာပဲ

ပုံရိပ်ရယ်...နင့်ကိုတကယ်ချစ်ပေးနိုင်တဲ့

လူတွေအများကြီးရှိမှန်းသိနေလျှက်နဲ့...

နင့်လက်ကိုတွဲပေးဖို့တောင် သတ္တိမရှိတဲ့သူကို

ဘာလို့စောင့်နေရသေးတာလဲ...

သူနင့်ဆီပြန်မလာတော့ဘူးဟ..

နင်သူနဲ့ပတ်သတ်ပြီး မေ့ပြစ်လိုက်ပါတော့ဟာ..."

"ဒီမှာကိုထက်...နင်ငါ့ကိစ္စတွေကို၀င်မစွက်ဖက်နဲ့

ငါမကြိုက်ဘူးနော်...ငါနင့်ကိုပြန်မချစ်နိုင်တာက

သူ့ကြောင့်လို့ ထင်နေတာလား...မဟုတ်ဘူး...

ငါကနင့်ကို အရင်ထဲက...

ပြိုင်ဘက်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ

သတ်မှတ်ခဲ့တာ...ငါပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲပြောမယ်...

ကမ္ဘာပေါ်မှာ ယောက်ျားဆိုလို့နင်တစ်ယောက်ပဲ

ရှိနေရင်တောင် ငါနင့်ကိုစိတ်မ၀င်စားဘူး....

အဲ့ဒါကို နင်မြဲမြဲမှတ်ထားလိုက်..."

"ပုံရိပ်...နင်ငါ့စိတ်ကိုလာမဆွနဲ့နော်...ငါဘာကောင်လည်းဆိုတာ နင်သိတယ်မဟုတ်လား...

ငါနင့်ကိုအခုချက်ချင်း ခိုးပြေးလိုက်လို့ရတယ်နော်.."

ဘုရားပေါ်မှာတောင်မရှောင်နိုင်ပဲ တင်းမာလွန်းနေသော လေသံနှင့်ပုံရိပ်ကိုလာခြိမ်းခြောက်နေ

လေသည်။ပုံရိပ်ဆိုတာ သူလွယ်လွယ်နဲ့

ခြောက်လွှတ်လို့ရတဲ့ မိန်းမမှမဟုတ်ပဲ။

ဒါကိုသူသိစေရမယ်..။

"နင့်မှာအဲ့လို့ယုတ်မာတဲ့အတွေးမျိုးရှိမှန်းသာသိရင်

ငါနင်နဲ့ဘယ်တော့မှ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ဖို့စဉ်းစားခဲ့မှာ

မဟုတ်ဘူး...နင်ပြောတာမှန်တယ်...ငါ့ရင်ထဲမှာ

ဟိုးအရင်တည်းကနေအခုအချိန်အထိ...

သူတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတယ်...

ငါသေရင်တောင် သူ့ကိုချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ပဲသေမှာ...

နင်မှမဟုတ်ဘူး...ဘယ်ယောက်ျားကိုမှ

သူ့နေရာမှာ အစားမထိုးနိုင်ဘူး...

အဲ့ဒီ့အတွက် ငါ့ကိုအစွဲအလန်းကြီးတယ်လို့

သတ်မှတ်ချင်သတ်မှတ်လိုက်....

ငါဂရုမစိုက်ဘူး....ဒီလောက်ဆိုရင်

နင်သဘောပေါက်လိုက်တော့...."

"နင်ရူးနေပြီပုံရိပ်...ဘာလို့များနင့်ကိုပစ်ထားခဲ့တဲ့

လူတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်ခံစားပေးနေရတာလဲဟာ...ထိုက်တန်လို့လား..."

သူ့ရဲ့စကားကြောင့် ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွင်

အရည်ကြည်တို့ စိုလဲ့စပြုလာလေသည်။

ငိုချင်မိပေမဲ့ မျက်ရည်မကျအောင်ထိန်းထားလိုက်သည်။

အဲ့ဒီ့"ထိုက်တန်ရဲ့လား.."ဆိုသောစကားလုံးကို

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ခဏခဏမေးနေမိပေမဲ့

အဖြေကတော့ တစ်ခုတည်းသာထွက်လေ့ရှိသည်။

"ထိုက်တန်တာပေါ့...သူငါ့ကိုကတိတည်မပေးနိုင်ခဲ့ရင်တောင်....ဥပက္ခာပြုသွားရင်တောင်...

နောက်ဆုံးသူငါ့ကိုလှည့်စားခဲ့ရင်တောင်...

ထိုင်တန်တယ်...အပေါ်ယံဟန်ဆောင်မှုတွေပဲ

ဆိုအုံးတော့...သူငါ့အပေါ်လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အရာတွေ

သူငါ့အပေါ်ကောင်းပေးခဲ့တဲ့လုပ်ရပ်တွေအားလုံးက

ငါ့ဘ၀အတွက် အများကြီးအထောက်အကူပြုခဲ့တယ်...ငါသူ့ကိုသိပ်ချစ်တယ်...

သူဟာဘယ်လိုလူမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်...

ငါသူ့ကိုအမြဲချစ်နေမှာပဲ...နင်လည်းနင့်ကိုတကယ်ချစ်နိုင်မဲ့ မိန်းမကောင်းလေးတစ်ယောက်ကို

ရှာတွေ့နိုင်ပါစေ....ငါသွားတော့မယ်...."

ခရေပင်အရိပ်အောက်မှ ပုံရိပ်ထွက်သွားသောအခါ

လေးရူးတစ်ချက်အဝေ့၌ ခရေပန်းတွေသည်

ကိုထက်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကြွေကျလာခဲ့သည်။

ကိုထက်ကတော့ ကိတ်မုန့်တင်ထားသောဘောင်ပေါ်မှာ စိတ်ပျက်စွာထိုင်ချပစ်လိုက်ပြီး မီးသေသွားသော ဖယောင်းတိုင်လေးကိုသာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့

ငေးကြည့်နေမိလေသည်။

*ပုံရိပ်ရယ်...အစွဲအလမ်းကြီးတဲ့နေရာမှာတော့

နင်တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး....

ငါကိုယ်တိုင်လည်းပဲ နင့်ကိုစွဲလမ်းမိလို့တစ်နှစ်ပြီး

တစ်နှစ်ကုန်ဆုံးသည့်တိုင် နင့်အနားကိုရောက်ဖို့ပဲ

နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ အားထုတ်ခဲ့မိတာပါ...

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့အဆုံးသတ်ဟာအမြဲတမ်းအတူတူပဲ

ဖြစ်နေရတာလဲဟာ...

အဝေးကလူကိုပဲ မျှော်မှန်းနေပြီး...

ဘာကြောင့် အနီးအနားမှာရှိနေတဲ့လူကိုကြတော့

မမြင်နိုင်ရတာလဲ...

ငါ့အမေက ငါတို့ငယ်ငယ်လေးတည်းကဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်....ငါ့ညီမလေးလည်းငါ့နံဘေးမှာ

မရှိတော့ဘူး...အနေဝေးလာတဲ့ဒယ်ဒီ့ကြောင့်

ငါဟာ မေတ္တာငတ်နေရတဲ့လူတစ်ယောက်ပါ...

အမေနဲ့ယမင်းပြီးရင်...ငါနင့်ကိုအချစ်ဆုံးဆိုတဲ့

စကားကို ဘာကြောင့်တစ်ခါလေးတောင်

ပြောဖို့ အခွင့်အရေးမပေးရတာလဲဟာ...

ငါချစ်ရတဲ့အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ရှိလာဖို့

နင်မို့လို့ ဆုတောင်းပေးရက်တယ်...

ဟိုအရင်ကိုးတန်းနှစ်လောက်တည်းက..

နင့်ကြောင့် ငါ့နှလုံးသားတွေ

အရောင်တင်ကျန်ခဲ့တာကို

နင်ကတော့ ဘယ်မြင်နိုင်ပါ့မလဲ...

ငါနင်နဲ့စကားပြောချင်ပေမဲ့...မိန်းကလေးတွေနဲ့

ဘယ်လိုစကားစပြောရမှန်းမသိလို့...

နင်စိတ်တိုအောင်...စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မိခဲ့တယ်...

ငါ့ဘက်ကတော့ နင်နဲ့ရန်ဖြစ်ရတာကိုတောင်

ကြည်နူးနေမိပေမဲ့...နင်ကတော့ငါ့ကိုပြိုင်ဘက်ကြီး

တစ်ယောက်လိုပဲ အမြဲတွေးနေခဲ့မှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး...

ငါဟာစကားလုံးလှလှလေးတွေမပြောတတ်ဘူး

ပုံရိပ်ရယ်...ငါနင့်ကိုအခုအချိန်မှာ ၀န်ခံနေတဲ့စကားတွေက...နင်အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာစက်ဘီးအတူစီးရင်း

လိုက်ပို့တည်းက ပြောချင်ခဲ့တာ...

ဒါပေမဲ့ငါတို့ကငယ်သေးလို့ဆိုပြီး နောက်ဆုတ်ခဲ့တယ်..အခုတော့ငါနောက်ကျသွားခဲ့ပြီပေါ့ဟာ..."

ပုံရိပ်နှင့်သူ့ကြားမှာကြည်နူးစရာအဖြစ်အပျက်လေးတွေဆိုလို့ စတိတ်ကျောင်းသားဘ၀မှ

အချိန်လေးတွေသာ ရှိခဲ့၍ထိုအရာလေးတွေကိုသာ

ပြန်၍ တွေးကြည့်နေမိလေသည်။

မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်ခုကို

ထပ်ပြီးမမျှော်လင့်တော့ဖို့ သူ့ကိုယ်သူပြန်၍

အထပ်ထပ်အခါခါ သတိပေးနေမိသည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ကိုထက်နဲ့ကိစ္စတော့ ပျက်ပြီနော် ဆရာနဲ့ပေါင်းမလားဆိုတာတော့ ?????

ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီကို

အထူးကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်....

=========================================================================