🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၆၉) မှ အခန်း(၇၁)

  

🌹ဆူးကြိုး🌹(အခန်း၆၉)

နေ၀န်းနီနီသည် တစ်နေ့တာ၏ပူဆွေးမှုအားလုံးကို

သိမ်းပိုက်ထားကာ အနောက်အရပ်သို့နစ်၀င်စပြုနေလေပြီ။မကြာခင်မှာ အအေးဓာတ်လေးလွှမ်းမိုးလာပေတော့မည်။

ကျုံးရေပြင်ကို တိုက်ခတ်လိုက်သောလေနုအေးများသည် ပုံရိပ်တို့၏ပါးပြင်လေးများကို

အေးမြသွားစေသည်။

မြေးအဖွားနှစ်ယောက် နေ၀င်ဆည်းဆာ၏အရိပ်အောက်တွင် လွမ်းမောစရာကောင်းပြီးအထီးကျန်စွာ တည်ရှိနေသော မြနန်းစံကျော်မန္တလေးနန်းတော်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိကြသည်။

ပုံရိပ်တို့ထိုင်နေသော ကျုံးအရှေ့ဘက်တွင်

ပုံရိပ်တို့ မြေးအဖွားနှစ်ဦးတည်းသာ ရှိခြင်းမဟုတ်ပဲ

လာရောက်အပန်းဖြေကာ နေ၀င်ဆည်းဆာအလှကို

ခံစားသက်၀င်နေသူများစွာရှိကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဝှီးချဲပေါ်တွင်ထိုင်နေသောဖွားညို၏

လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိကာ

ရေမျက်နှာပြင်တွင် အရိပ်ထင်နေသော

အနီရောင်နေ၀န်းကြီးကိုသာကြည့်နေမိသည်။

"အရိပ်လေး...ဘာတွေကိုငေးနေတာလည်းကွဲ့

မျက်တောင်လည်း မခတ်တော့ပါလား..."

ပုံရိပ်၏ဦးခေါင်းလေးကိုပုတ်ပြီး

မေးလာ‌သောကြောင့် ဖွားညိုကိုပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး

ပြုံးပြလိုက်ကာ ကျုံးရေပြင်ပေါ်သို့လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ရေပြင်ပေါ်မှာ နေရောင်တောက်နေတဲ့ပုံစံက

တကယ်ကိုရူးလောက်အောင်လှတယ်...ဒါပေမဲ့

ခဏပဲမြင်ခွင့်ရတော့ နှမျောစရာသိပ်ကောင်းတာပဲ.."

"ဘယ်အရာကမှ မတည်မြဲဘူးလေအရိပ်ရယ်...

လှပတဲ့အရာတွေဆိုတာလည်း အချိန်တန်ရင်ပျောက်ကွယ်သွားမှာပဲ...အစွဲအလန်းထားမိရင်

ကိုယ်ပဲ ပင်ပန်းရလိမ့်မယ်..."

အဖွား၏စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေနှင့်

ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီးနောက် အခြားဘက်သို့ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်တို့နည်းတူ လေကောင်းလေသန့်

လာရှုကြသော မိသားစုလေးတစ်ခုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

အသက်ငယ်ငယ်လင်မယားနှစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး

ကလေးလေးကိုလည်း ပွေ့ချီထားကြသေးသည်။

သူတို့ကိုကြည့်နေရင်းနှင့်

အဖေနဲ့အမေ့ကိုတောင် သွား၍သတိရမိသည်။

အဖေက အေးဆေးတည်ငြိမ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အမေကတော့သွက်လက်ပေမဲ့သစ္စာရှိတဲ့

အချစ်ကြီးသူ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

အချစ်စစ်ကို တွေ့ရှိသွားသောကံကောင်းသည့်

လူများထဲတွင် ပုံရိပ်၏မိဘတွေပါ၀င်ပေမဲ့

ပုံရိပ်ကတော့ ကံဆိုးခဲ့ရသည်။

အခုဆိုရင် ပုံရိပ်နဲ့ဆရာ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားခဲ့တာ နှနှစ်ကျော်လောက်ရှိလိမ့်မည်။

သူကတော့ ပုံရိပ်ကိုမေ့နေလောက်ပေမဲ့

ပုံရိပ်ကတော့ တစ်နေ့၊တစ်ရက်၊တစ်စက္ကန့်တောင်

မေ့မရနိုင်ပေ။

အခုအချိန်ဆိုရင် ဆရာဘယ်နေရာမှာ

ရှိနေလိမ့်မလဲ။တောင်ကြီးမှာပဲလား၊

ဒါမှမဟုတ် ရန်ကုန်ပဲပြန်သွားခဲ့တာလား။

ဒေါက်တာ ခင်ရူပနဲ့လက်ထက်ပြီးသွားခဲ့ပြီလားဆိုတာသိချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်မစုံစမ်းချင်ဘူး ဆရာရယ်။

ဆရာ့ဆီကနေ ဘာစကားမှလည်းပုံရိပ်မကြားချင်ဘူး။

ဆရာနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ အမှတ်တရကောင်းလေးတွေကို ဒီတိုင်းလေးပဲရင်ထဲမှာ သိမ်းထားချင်ပါတယ်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် လှည့်စားမိနေတယ်ပဲဆိုကြပါစေ။

"အရိပ်လေးရဲ့မိဘတွေကို သတိရနေတာလား..."

ပုံရိပ်တို့အနီးမှ မိသားစုလေးကိုငေးကြည့်ရင်းနှင့်

ငိုင်နေမိတာကိုမြင်သွား၍ အဖေနဲ့အမေ့ကိုသတိ‌ရနေသည်ဟု ထင်သွားပုံပါပဲ။

ကျုံးရေပြင်ကိုပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပုဂံတွင်အသဲကွဲခဲ့ရသော နေ့ရက်၏နေ၀န်းနီနီကို မျက်၀န်းထဲမှာ

ပြန်မြင်ယောင်နေမိသည်။

"အဖိုးကိုအဖွားသိပ်ချစ်ခဲ့တာပဲလား...."

"အမှန်အတိုင်းပြောရရင်တော့ မြေးလေးရဲ့အဖိုးကို

အဖွားအခုအချိန်အထိချစ်တယ်လို့ မခံစားမိဘူး.."

အဖွား၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်အံ့ဩသွားမိလေသည်။ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကြည့်နေသောအဖွား၏ မျက်နှာလေးသည်တည်ငြိမ်လွန်းလှသည်။နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းလာခဲ့သော

လူတစ်ယောက်ကို မချစ်ဘူးဆိုတာ

ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါမှမဟုတ် အဖွားမှာငယ်ချစ်ဦးရှိနေတာလား။

"ဒါဆိုအဖိုးကအဖွားရဲ့ ငယ်ချစ်မဟုတ်ဘူးပေါ့...

အဖွားမှာအဖိုးအပြင်အချစ်ဦးရှိခဲ့တာလား..."

"မရှိခဲ့ပါဘူးကွယ်...အဖွားမှာငယ်ချစ်ဦးမရှိခဲ့ပါဘူး

..အဖွားတို့မိသားစုထဲမှာအဖွားက

တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်လို့

မိသားစုရဲ့အရေးကိစ္စတိုင်းမှာ

ပါ၀င်ပေးရတယ်...အဖွားရဲ့အဖေနဲ့အမေက

စည်းကမ်းတင်းကြပ်လွန်းတော့...အချစ်ဆိုတာကို

မြည်းစမ်းခွင့်တောင်မပေးခဲ့ကြပါဘူး...

အဖွားကိုယ်တိုင်ကလည်း မိဘတွေရဲ့

စီစဉ်ပေးမှုသာမရှိရင် ယောက်ျားတောင်

ရမယ်မထင်ဘူး...

ဒါပေမဲ့အဖွားက သစ္စာကြီးတဲ့မိန်းမထဲက

တစ်ယောက်ပဲ...ကတိသစ္စာတစ်ခုကိုအလေးထားတယ်...ဒါကြောင့်ကိုယ်တည်ထောင်လိုက်တဲ့

အိမ်ထောင်ရေးဟာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊

ဆိုးသည်ဖြစ်စေ..

မပြိုကွဲအောင်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တယ်...

မြေးလေးရဲ့အဖိုးကိုချစ်တယ်လို့

မပြောသာပေမဲ့...ကိုယ့်လင်သားမို့

သံယောဇဉ်ကတော့ အရှိဆုံးပေါ့..."

"ဒါဆိုရင်...အဖိုးကရော..အဖွားကိုချစ်တယ်လို့

ထင်လား..."

အဖွား၏ ဝှီးချဲဘေးနားမှာထိုင်ချလိုက်ပြီးမေးလိုက်တော့ အဖွားမဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်ကို

ပုံရိပ်သေချာတွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒေါသထွက်သွားခြင်း၊မျက်နှာပျက်ယွင်း

သွားခြင်းတော့ မရှိပေ။

"အရိပ်လေးရဲ့အဖိုးကလည်း

အဖွားကိုမချစ်ခဲ့ပါဘူး...

တကယ်တော့ ငယ်ချစ်ဦးကသူ့မှာရှိတာကွဲ့

သူကအတ္တကြီးသလို၊လောဘလည်းသိပ်ကြီးတယ်

အချစ်ဦးကိုထားခဲ့ပြီး မိဘပေးစားတဲ့အဖွားကို

လက်ထက်ခဲ့တာပဲကြည့်တော့...

သူကသူ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုအရမ်းတန်ဖိုးထားတယ်

နည်းနည်းလေးမှအပွန်းအပဲ့မခံဘူး...

ဒါကြောင့် မိဘရဲ့ဆန္ဒကိုဆန့်ကျင်တဲ့သားလို့

လူတွေရဲ့အထင်ကိုမခံချင်လို့ကို

အဖွားနဲ့လက်ထက်ခဲ့တာ..

တစ်ခုကောင်းတာကတော့ အဖွားကြောင့်

သူ့ငယ်ချစ်ဦးနဲ့ဝေးခဲ့ရတယ်ဆိုပြီး တစ်ခါမှ

အပြစ်မတင်ဘူး...သူကအိမ်ထောင်ရေးအပေါ်မှာ

သစ္စာရှိပြီး မိန်းမတိုင်းလိုချင်မဲ့‌စိတ်ချရတဲ့

ယောက်ျားမျိုးပဲ...

မန္တလေးတိုင်းတင်မကပဲ

မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အတော်ဆုံးခွဲစိပ်ဆရာ၀န်တွေထဲက

တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက်...သူ့ရဲ့၂၄နာရီထဲမှာ

အဖွားအတွက်၊မိသားစုအတွက်အချိန်ဇယား

မဆွဲထားခဲ့ဘူး...

အဖွားက၁၅၀၀အချစ်ကိုမခံစားခဲ့ရပေမဲ့...

ကိုယ့်အိမ်ထောင်ဘက်အမျိုးသားဆီက

အချစ်ခံရတာကိုတော့လိုချင်ခဲ့တာပေါ့...

ဒါပေမဲ့ အဖွားကံ‌မကောင်းခဲ့ပါဘူး...

အဖွားလိုချင်တဲ့ ခင်ပွန်းဆီက

ကြင်နာမှုမျိုးတွေဟာ

သူ့ဆီမှာရှိမနေခဲ့ဘူး...ဒါပေမဲ့သူက..

အားကိုးထိုက်တဲ့..ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစရာ..

မျက်နှာပန်းလှစေတဲ့ယောက်ျားတစ်ယောက်တော့ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်...."

အဖိုးနဲ့အဖွားရဲ့အကြောင်းတွေကို

နားထောင်လိုက်ပြီးနောက်မှာ ပုံရိပ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာအဖွားကိုယ်စား၀မ်းနည်းမိသလိုပဲ။

အဖိုးသည် ဦးနှောက်ကောင်းပြီး

နှလုံးသားမဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။

ဖွားညိုရဲ့မိဘတွေဟာ ရှေးရိုးဆွဲပြီး

စည်းကမ်းတင်းကြပ်လွန်းသောကြောင့်

ဖွားညို၏ဘ၀ဟာ ပဲပင်လေးတွေလို

မြေကြီးထဲကနေ တစ်ဆင့်ချင်း

ပေါက်ဖွားလာရမဲ့အစား မှော်ပညာနဲ့တန်းပြီး

ကြီးထွားအောင် ဖန်တီးခံလိုက်ရသလိုဖြစ်နေသည်။

တော်တယ်၊ထက်မြတ်တယ်။ဒါပေမဲ့ချစ်တတ်ဖို့

မသင်ယူခဲ့ရသလို အချစ်ခံရဖို့လည်းကံဇာတာ

မပါခဲ့ပေ။

"အရိပ်လေးကို ကိုထက်နဲ့ဘာကြောင့်

သဘောတူတာလဲဆိုတော့...ကိုထက်ကအရိပ်ကိုသဘောကျနေတယ်ဆိုတာအဖွားရိပ်မိလို့ပဲ....

နောက်ပြီးသူနဲ့အရိပ်ကဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေလို့ကို

သဘောတူတာ...."

"အဖွားကလည်းလူနှစ်ယောက်က

အကြိုက်ချင်းတူမှ ပေါင်းလို့ရတာ

မဟုတ်ဘူးလား...ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေမှတော့ ဘယ်လိုတည့်တော့မှာလည်း..."

"အရိပ်လေးရဲ့အတွေးကတော့ အဲ့လိုပေါ့..

ဒါပေမဲ့အဖွားရဲ့အမြင်မှာတော့ကိုထက်က

သွက်လက်ပြီးပွင့်လင်းတယ်..အရိပ်ကတော့

အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီးသိုသိုသိပ်သိပ်နေတတ်တယ်

ဒါကြောင့်အရိပ်တို့နှစ်ယောက်က

လိုက်ဖက်တယ်လို့မြင်တယ်..

အရိပ်နဲ့အကျင့်စရိုင်ချင်းတူတဲ့

လူမျိုးနဲ့သာဖူးစာဆုံရင်...

အဖွားရဲ့အိမ်ထောင်ရေးလိုဖြစ်နေလိမ့်မယ်...

အနှစ်သာရမရှိပဲ အေးစက်တဲ့အိမ်ထောင်ရေးမျိုးပေါ့..."

"အဖွားပြောတာမှန်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့သမီးသူ့ကို

မချစ်ဘူးအဖွား...

ဘယ်လောက်ပဲလိုက်ဖက်ညီနေပါစေ...

အချစ်မပါတဲ့အိမ်ထောင်ရေးဟာ

သမီးအတွက်တော့ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမရှိဘူး...

မိဘတွေစီစဉ်ပေးတဲ့အိမ်ထောင်ရေးကို

လက်ခံမိလို့ အဖွားလည်းဒုက္ခခံခဲ့ရပြီးပြီပဲ

မဟုတ်လား...သမီးကိုပါ

အဲ့လိုထပ်ဖြစ်စေချင်တာလား...

တကယ်လို့အဖွားကိုချစ်တဲ့လူ..

အဖွားကတကယ်ချစ်ရသူအချင်းချင်းသာ

ပေါင်းဖက်ခွင့်ရခဲ့ရင်

ကျန်ခဲ့တဲ့အမှတ်တရတွေဟာ

မမေ့ရက်နိုင်စရာတွေပဲ ဖြစ်နေမှာ

ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား..."

အဖွားသည် မျက်၀န်းလေးတွေညိုမှိုင်းကာ

၀န်ခံသောအနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြလေသည်။

တကယ်တော့ အဖွားသည်တမင်အတ္တကြီးနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ သူကြီးပြင်းခဲ့ရသော

ပတ်၀န်းကျင်၏ဓာတ်သဘာ၀တွေဟာ

သူ့ကိုယ်ထဲမှာစိမ့်၀င်နေခဲ့တာပါ။

လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ကြောင်းဖော်ပြတဲ့အခါမှာ

ညင်သာတဲ့နည်းလမ်းကိုမသုံးတတ်ရုံလေးပါပဲ။

"အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို မျှော်လင့်ချက်တွေ၊

အပေးအယူတွေ၊အလိုရမ္မက်တွေနဲ့

တည်ဆောက်ရတာမဟုတ်ဘူးအဖွား...

သူများတွေကတော့

ဘယ်လိုသဘောထားကြလည်းမသိပေမဲ့...

သမီးကတော့ သမီးရွေးချယ်လိုက်တဲ့

အိမ်ထောင်ရေးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေနဲ့ပဲ

ဖွဲ့စည်းထားချင်တယ်...ဒုက္ခရောက်ရင်လည်း

အတူရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ပြီး...

ငိုရင်လည်းအတူတူငိုပေးပြီး..

ပျော်ရွှင်ရတဲ့အခါလည်းအတူတူပေါ့...

လူတိုင်းဟာအချစ်ခံရဖို့ ထိုက်တန်ကြသလို

ကိုယ်ချစ်တဲ့လူနဲ့ဆုံစည်းကြဖို့လည်း

ထိုက်တန်ပါတယ်..."

ဒီစကားကိုပြောနေတဲ့အချိန်မှာ ပုံရိပ်ရဲ့နှလုံးသားတွေ နာကျင်နေခဲ့တယ်။

ဖြစ်ချင်တိုင်းသာဖြစ်နေရင် ဒါဟာလူ့ဘ၀ဘယ်ဟုတ်ပါတော့မလဲ။

ဆရာဟာ ပုံရိပ်၏ချစ်တတ်သောနှလုံးသားကို ကျိန်စာတိုက်သွားခဲ့တယ်။

ပုံရိပ်ရဲ့ အချစ်သစ်ပင်လေးဟာဆရာထားရစ်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ချစ်တဲ့သူနဲ့ဆုံစည်းဖို့

မထိုက်တန်ခဲ့ဘူးထင်ပါတယ်။

"ဟိုတစ်လောက..ကိုထက်ကိုယ်တိုင်အဖွားကို

ဖုန်းဆက်တယ်...ပုံရိပ်ကသူ့ကိုသဘောမကျတဲ့အတွက်...စေ့စပ်ပွဲကိုဖြတ်သိမ်းချင်ပါတယ်တဲ့...."

"ဟင်..ဒါဆို..အဖွားကဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ

လိုက်ခံလိုက်လား..."

စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော ပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး အဖွားကပြုံးလိုက်ကာပုံရိပ်နှင့်

နှဖူးချင်းတိုက်လိုက်လေသည်။

ပြီးနောက်ပုံရိပ်၏ဆံစလေးတွေနှင့်

ပါးလေးတွေကို လက်ဖဝါးဖြင့်ညင်သာစွာ

ပွတ်သပ်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်...အဖွားသဘောတူလိုက်တယ်..

ဒါပေမဲ့...ဒီလိုသဘောတူလိုက်တာက

နေမျိုးကိုလက်ခံပေးလိုက်တာမဟုတ်ဘူးနော်"

"သမီးသိပါတယ်အဖွားရယ်...သမီးကို

အတင်းဖိအားမပေးလို့အဖွားကိုကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..."

"အဖွားကအရိပ်လေးကိုလူရွေးမမှားစေချင်ရုံပါ..."

*ဘယ်သူ့ကိုမှထပ်ပြီးရွေးချယ်ဖို့မဖြစ်နိုင်တော့လို့...လူရွေးမမှား‌ပါဘူး...*ဟု

ဖွားညိုကိုပြောလိုက်ချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကို

သာယာနွေးထွေးသော မိသားစုလေးတစ်ခု

အား ပိုင်ဆိုင်စေချင်သောဖွားညို၏

ဆန္ဒလေးကို အထွန့်မတက်လိုသောကြောင့်

ဘာမှဆက်၍ မပြောဖြစ်တော့ပေ။

"အော်...ဒါနဲ့အဖွား..သမီးဒီနှစ်သင်္ကြန်မှာ

ရန်ကုန်ကိုခဏလောက်ပြန်ချင်တယ်...

ခွင့်ပြုပေးပါလားဟင်..ဒေါ်လေးတို့ကလည်း

သမီးကိုလွှမ်းနေပြီတဲ့ မိစုလေးတို့ကိုလည်း

သမီးအရမ်းတွေ့ချင်တယ်..."

"သူတို့ကိုဒီခေါ်လိုက်ပါလားကွယ်...မန္တလေးမှာလည်း ပျော်စရာ၊လည်စရာတွေများပါတယ်..."

"မဟုတ်ဘူးအဖွားရဲ့..ဒီနှစ်သင်္ကြန်မှာ

ဒေါ်လေးကအလှူလုပ်မလို့တဲ့...

ကိုရင်အပါးငါးဆယ်လောက်ကိုလည်း...

အလှူ့ဒကာအနေနဲ့ရှင်ပြုရဟန်းခံပေးမလို့

ဘုန်းကြီးကို လျှောက်ထားပြီးသားဖြစ်နေပြီ..

ထွန်းကိုလေးကိုလည်း ကိုရင်၀တ်ပေးမလို့လေ..သမီးသွားပါရစေနော်..မဟုတ်ရင်..

ဒေါ်လေးအားငယ်နေမှာပေါ့အဖွားရယ်..."

"ကဲ...ဒါဆိုလည်းသွားပေါ့..သူ့မှာဒီတူမလေးတစ်ယောက်ပဲအရင်းအချာရှိတာဆိုတော့

သွားလိုက်ပါ..."

"သမီးကိုရန်ကုန်သွားခွင့်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်အဖွားရယ်...သမီးကအဖွားကို

အချစ်ဆုံးပဲ သိလား.."

"အမယ်လေး...ခုမှလာချွဲမနေပါနဲ့...

ဒီအဖွားကြီးနဲ့အတူမနေချင်လို့...ရန်ကုန်ကို

သွားတာမဟုတ်လား..."

လူကောင်ထွားပြီး အရင်ထက်ပို၀လာသောကြောင့် ပြည့်ပြည့်တင်းတင်းဖြစ်နေသောအဖွားကို ဖက်လိုက်ကာ ပါးရည်တွန့်နေ၍ ချောင်ကျနေသောပါးမို့နေရာကို

နမ်းလိုက်ပြီး အဖွားစိတ်ကောက်နေတာကို

ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့အဖွားကြီးနဲ့

ဘယ်သူကခွဲချင်ပါ့မလဲ...စိတ်ချအဖွားကိုလည်း သမီးကဘယ်တော့မှထားမသွားဘူး..

အခုကခဏလေးပဲ...ရက်ပိုင်းလောက်ပဲ

ခွဲရမှာပါ..သင်္ကြန်ရောက်ဖို့ကလိုပါသေးတယ်

သမီးကကြိုပြီး..အသိပေးထားတာပါ...

အခုလိုအဖွားကြီးစိတ်ကောက်တာကို

ကြိုမြင်ချင်လို့..."

"ဒီကောင်မလေး..အဖွားကိုများ...

စိတ်ကောက်သလေး..ဘာလေးနဲ့..."

"ဟဲ..ဟဲ..အဖွားကစိတ်ကောက်ရင်ချစ်ဖို့ကောင်းလို့ပါ...အဖွားကငယ်ငယ်တုန်းကအရမ်းချောမှာပဲနော်..အခုတောင်ဒီလောက်

ကျက်သ‌ရေရှိနေတာ..."

"အမယ်လေး...သူလိုချင်တာရဖို့အရေး..

ကိုယ့်ငါးချဉ်ကိုယ်ချဉ်နေလိုက်တာများ"

"မဟုတ်ပါဘူးနော်..တကယ်ချောလို့ချောတယ်ပြောတာပေါ့..သမီးသာဦးမိုးမင်းနေရာမှာဆိုရင်...အဖွားကိုအသဲအူလှိုက်မတတ်

ချစ်မှာသိရဲ့လား..."

"ဟဲ့...ဒီကောင်မလေး...ဘယ်နှယ်

ကိုယ့်အဖိုးကိုများ...နာမည်ကြီးတပ်ပြီးခေါ်ရတယ်လို့..."

ပုံရိပ်ပြုံးလိုက်ပြီး အဖွားကိုပိုတိုး၍ဖက်လိုက်သည်။ဒီရက်တွေထဲမှာ ကျန်မာရေးချူချာလာသောကြောင့် အဖွား၏အနားမှာယခင်ကထက် ပို၍နေပေးမိသည်။

ဥပမာအလုပ်ပိတ်ရက်တွေမှာ လေကောင်းလေသန့်ထွက်ရှူဖြစ်ပြီး

အဖွားကို စာအုပ်တွေဖတ်ပြကာ

စန္ဒယားတီးပြလေ့ရှိသည်။

ပုံရိပ်၏အပေါ်မှာ အဖွားသာလျှင်အချစ်ဆုံးဟု တွေးမိ၍အဖွားစိတ်ချမ်းသာအောင်၊

အဖွားပျော်ရွှင်အောင် အားလုံးလုပ်ပေးချင်သည်။လင်သားထံမှချစ်ခြင်းမေတ္တာငတ်မွတ်ခဲ့ရသောအဖွားသည် ပုံရိပ်၏အဖေကြောင့်ရော သူ့သမီးအလတ်ကြောင့်ပါစိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ ကြုံခဲ့ရ၍ ပုံရိပ်ကပျော်ရွှင်မှုလေးတွေနှင့် အစားထိုးပေးချင်သည်။

အဖွား၏နောက်ကျောဘက်သို့ ပုံရိပ်သွားလိုက်ပြီး အဖွား၏လည်ပင်ကိုသိုင်းဖက်လိုက်ကာ ပါးရည်တွန့်နေသောပါးလေးတွေကို နမ်းလျှက်နေ၀င်ချိန်၏ ဆည်းဆာအလှကို ခံစားကြည့်နေမိသည်။

*ပုံရိပ်အတွက်..အခုချိန်မှာအလိုအပ်ဆုံးက

အဖွားအသက်ရှည်ရှည်နေထိုင်နိုင်ဖို့ပါပဲ..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဒေါ်လေးတို့၏အိမ်ရှေ့တွင် ပုံရိပ်တို့၏

ကားလေးရပ်လိုက်သောအခါ ဟီးထွက်နေသောမဏ္ဍပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၍အံ့ဩသွားမိလေသည်။

ပိစိမက အိတ်တွေသယ်နေတုန်းမှာပဲ 

ပုံရိပ်ကတော့ အလှူမဏ္ဍပ်ကြီးကို လှည့်ပတ်၍ကြည့်နေမိသည်။

မဏ္ဍပ်ထဲတွင်တရားဟောဖို့ပုလ္လင်တွေတောင်

အဆင်သင့်လုပ်ထားတာကိုတွေ့လိုက်ရ၍

စေ့စပ်သေချာအောင် လုပ်ထားသည့်ဒေါ်လေးကို ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

ကားဒါရိုင်ပါရောပုံရိပ်တို့ပါ ခြံထဲသို့၀င်လိုက်သောအခါ ချက်ပြုတ်နေကြသော

လူအုပ်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရ၍အံ့ဩမိပြန်သည်။

"တူမကြီးကဘယ်သူလည်းကွဲ့..."

"ဒေါ်ပုမကလည်းအဲ့ဒါမရှင်းသန့်ရဲ့တူမလေး

မန္တလေးကနေအလည်လာတာ...

မရှင်းသန့်ရေ...ဒီမှာရှင့်တူမရောက်နေပြီဟေ့.

လာပုံရိပ်ရေ...ညည်းအဒေါ်ကနောက်ဖေးမှာ

အလုပ်ရှုပ်နေတယ်..."

အနေဝေးသွားပေမဲ့ ပုံရိပ်အပေါ်မှာအရင်လိုပဲ

 ဒေါ်အပျိုကြီးကတရင်းတနှီးဆက်ဆံလာလေသည်။ခြံထဲတွင် ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်နေကြသော အမျိုးသမီးများအဖွဲ့ကလည်း

ပုံရိပ်ကိုအထူးအဆန်းကြည့်လာကြသည်။

သုံးနှစ်ကျော်လောက်အထိ ရန်ကုန်ကို

ပြန်မရောက်ဖြစ်တော့ ရပ်ကွက်ထဲကအချို့လူတွေကလည်း ပုံရိပ်ကိုသိပ်မှတ်မိကြပုံ

မပေါ်တော့ပေ။ပုံရိပ်လည်း သိပ်မမှတ်မိချင်တော့ပေ။

ပိစိမကတော့ အခန်းထဲသို့အိတ်တွေထားရင်း ၀င်နားနေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့အိမ်နောက်ဖေးသို့သာ ဒေါ်အပျိုကြီးနှင့်အတူ

လိုက်လာမိလေသည်။

အိမ်‌ကိုသေချာကြည့်မိတော့မှ ချဲ့ပြီးအုတ်နှင့်ပြန်ဆောက်ထားသည်မို့ ယခင်ထက်ပိုကျယ်နေတာကို ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

ဘုရားခန်းကလည်း တသီးတသန့်ဖြစ်နေပြီး

အရင်လို အလည်ကလျှောက်လမ်းထား၍

တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာအခန်းနှစ်ခန်းမလုပ်ထားတော့ပဲ ခေါင်းရင်းဘက်တွင်အခန်းသုံးခန်းဖွဲ့ထားကာ ခြေရင်းဘက်တွင် လျောက်လမ်းကို ကျယ်ကျယ်ထားပြီး မီးဖိုချောင်ကိုလည်း အိမ်ခြေရင်းဘက်အခြမ်းမှာအဆောင်

ထပ်ဖွဲ့ထားလေသည်။

ပုံရိပ်ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တာနဲ့တန်အောင် ကြိုးစားနိုင်သောအန်တီရှင်းသန့်ကိုလည်း

ပုံရိပ်ချီးကျူးမိသည်။

"ညည်းအဒေါ်ကအေ...အလှူရှင်မို့အေးဆေးနေပါလို့ပြောလည်း နားမထောင်ဘူး...

သူကိုယ်တိုင်ဈေးကိုသွားတာများ..

အခေါက်ရေကိုမထိဘူး...

ဟိုဟာလေးလိုလည်းသွား၀ယ်ရပြန်ပြီ..

ဒီဟာလေးလိုလည်းသွား၀ယ်ရပြန်ပြီ

...တော်တော်ပင်ပန်းတာပါအေ..."

"ဟုတ်လား...ဒေါ်လေးကဒူးနာနေတော့

အရမ်းပင်ပန်းမှာပဲနော် ..သမီးလည်းမနေ့ကလာမလို့ပဲ..ကုမ္ပဏီမှာကခုရက်ပိုင်းအလုပ်များနေတာနဲ့မအားဘူးဖြစ်နေတာ.."

"ဟယ်တော်..ညည်းကအသက်၂၀ကျော်ပဲ

ရှိသေးတာကိုအလုပ်ဆင်းနေရပြီလား..

တော်လိုက်တာတူမရယ်..."

အိမ်နောက်ဖေးသို့သွားနေရင်းနှင့် အပျိုကြီး၏ ချီးကျူးခြင်းကိုလည်းခံလိုက်ရသေးသည်။အမှန်တော့ အခုနောက်ပိုင်းမှာ

ကုမ္ပဏီကို လေးလေးခန့်ကလက်လွှဲယူလိုက်တာကြောင့် အရင်လိုတာ၀န်မကြီးတော့ပေမဲ့

အလုပ်အတွေ့အကြုံရအောင်တော့

လေးလေးခန့်၏ လက်ထောက်အဖြစ်ဆက်ရှိနေရလေသည်။

"မရှင်းသန့်ရေ...ဒီမှာရှင့်တူမရောက်နေပြီ..."

အိမ်အနောက်တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သောအခါ

မီးစက်ဖွင့်ထား၍ အော်ပြောလိုက်သော

ဒေါ်အပျိုကြီး၏အသံကြောင့် ဒေါ်လေးကလှည့်ကြည့်လာခဲ့ပြီး ၀မ်းသာအားရနှင့် ပုံရိပ်ကိုပြေးဖက်လေသည်။

"ဒီမှာကစက်သံတွေနဲ့...ငါးပေါင်းဖို့လုပ်နေလို့...ဒေါ်လေးတို့အိမ်ရှေ့ခန်းကိုသွားရအောင်..."

ဒေါ်လေးကဒူးအနာပျောက်သေးပုံမပေါ်ပဲ

လမ်းလျှောက်တာထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြစ်နေ၍

ပုံရိပ်လည်း တွဲပေးလိုက်ပြီး ဘုရားခန်းဘက်သို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။

အိမ်ကိုချဲ့ထား၍ ဘုရားခန်းအရှေ့မှနေရာသည် ဧည့်ခန်းသဘောမျိုးဖြစ်နေလေသည်။

"ဒေါ်လေးရဲ့..ခြေထောက်ကမသက်သာသေးပဲနဲ့...ဘာလို့ကိုယ်တိုင်၀င်လုပ်နေရတာလဲဒေါ်လေးရယ်..."

"သမီးရယ်..ဒါမျိုးအလှူကဒေါ်လေးတို့လို

လူမျိုးတွေအတွက်တစ်သက်မှာတစ်ခါသာလုပ်ခွင့်ရတာမျိုးလေ..တူမကြီးလာတာ

နောက်တောင်ကျနေသေးတယ်..မနက်ပိုင်း

တစ်ဖြတ်ကျွေးမွေးပြီးသွားပြီ...

အခုချက်ပြုတ်နေကြတာက နောက်နေ့မနက်အတွက်လေ.."

"အော်..ဒါနဲ့..ဒေါ်လေးတို့အမျိုးတွေရော

မလာကြဘူးလား.."

"လာတယ်လေ..ဒေါ်လေးရဲ့အမေဘက်က

၀မ်းကွဲတွေကလာကြတယ်..ခြံထဲမှာချက်ပြုတ်နေကြတာ..အဲ့ဒါရွာကအမျိုးတွေပေါ့..နောက်ဖေးမှာတော့...အမိုးဆောက်ထားတာနဲ့..ငါးပေါင်းဖို့အတော်ပဲဖြစ်သွားတယ်...

အလယ်ခန်းကိုတူမကြီးတို့ယူလိုက်ပေါ့..

ခေါင်းရင်းဘက်ကအခန်းမှာတော့ ဒေါ်လေးတို့သားအမိတွေနေလိုက်မယ်...ဟော့ဒီ့ဘုရားခန်းရှေ့မှာတော့ ယောကျာ်းတွေကအိပ်လို့သင့်ပေမဲ့ မိန်းမပျိုလေးတွေကြတော့

အခန်းအပိုမှာစုအိပ်ခိုင်းမှ သင့်တော်မှာလေ.."

"ရပါတယ်..ဒေါ်လေးရယ်..လူများရင်သမီးတို့

အခန်းမှာ လာစုအိပ်လည်းအဆင်ပြေပါတယ်"

"အင်း...ကြည့်ပြီးစီစဉ်ရမှာပေါ့...ပုံရိပ်လည်း

အနားယူပြီးရေမြန်မြန်ချိုးတော့..မကြာခင်နေစောင်းတော့မယ်...ဒါရိုင်ဘာကြီးကိုလည်း

ပြန်လွှတ်ရမှာမဟုတ်လား..

ထမင်းလေးဘာလေးကျွေးလိုက်ရအောင်လို့..."

"အစကတော့ ပြန်လွှတ်မလို့ပဲ...အခုတော့လိုအပ်တာတွေကို ဈေးမှာသွား၀ယ်ရင်

ဒေါ်လေးအဆင်ပြေအောင်ပြန်လွှတ်တော့ဘူး

ဖွားညိုကိုလည်း လှမ်းပြောလိုက်ပါ့မယ်..

ကားနဲ့ဆိုတော့ သက်သာတာပေါ့..."

"အင်း..ဒါလည်းကောင်းပါတယ်..အလှူ့ရှင်ရဲ့

အိမ်မှာကားရှိနေတော့ လူအထင်ကြီးတာပေါ့"

"ဒေါ်လေးကတော့လုပ်ပြီ...ဒါနဲ့မိစုတို့

ထွန်းကို‌တို့ရော..."

"ဒင်းတို့က သင်္ကြန်မကျသေးဘူး

ရေလိုက်ပက်နေပြီလေ...

ခဏနေရင် ညည်းညီမတွေပြန်လာပါလိမ့်မယ်..ပုံရိပ်လာမယ်ဆိုလို့သူတို့က

မနက်တည်းက တမေးတည်းမေးနေကြတာ...

ညည်းကလည်း နေနိုင်လိုက်တာအေ...

တစ်နှစ်နေလည်းပေါ်မလာဘူး..."

"တောင်းပန်ပါတယ်..ဒေါ်လေးရယ်..သမီးလည်းမအားလို့ပါ..."

တကယ်တော့ အသည်းကွဲပြီးတည်းက

ရန်ကုန်ကိုပြန်လာချင်စိတ်မရှိခြင်းဖြစ်နေလေသည်။ဒါပေမဲ့ အလုပ်နဲ့ပဲအကြောင်းပြလိုက်ရသည်။

နေရင်းထိုင်ရင်းနှင့် စိတ်ထဲမှာအချစ်ဦးကို

သတိရလာမိ၍ ကိုယ်နေရမည့်အခန်းထဲသို့သာ ၀င်နားဖို့လုပ်လိုက်သည်။ပိစိမကတော့

ကုတင်ပေါ်တွင် ကုလားသေ၊ကုလားမော

အိပ်နေလေပြီ။

ဒေါ်လေးကို ဆရာရန်ကုန်မှာရှိနေသလားဟု

မေးလိုက်ချင်ပေမဲ့ မမေးမိခဲ့၍လည်း

နောင်တရနေမိသည်။

ဆရာ့ကိုတွေ့ချင်လိုက်တာ...

*အချစ်သစ်ပင်လေးရယ်..

ဒီကမ္ဘာမှာ ငါနားခိုဖို့ရာ

မင်းတစ်ပင်တည်းကိုသာ

ဘာကြောင့် မြင်နေရတာလဲ...

တွယ်ငြိခြင်း..အကိုင်းအခက်တွေ..

ထွက်မလာကြပါနဲ့တော့...

ငါ့ရဲ့အတောင်တွေကို..

ငါသာလျှင်ပိုင်ဆိုင်ပါရစေ...*

ငှက်တစ်ကောင်၏အသက်ဖြစ်သည့်

အတောင်တွေကဲ့သို့သောပုံရိပ်၏နှလုံးသားသည် ဆရာနေမျိုးဆိုသောအချစ်သစ်ပင်ကြီးထံတွင်သာ နားခိုလိုသောဆန္ဒတွေကို

အပြီးတိုင် ရုတ်သိမ်းပြစ်ချင်မိပေမဲ့

နာကျင်နေရသည့်တိုင် မပြတ်သားနိုင်သေးတာကို သိပ်မုန်းတယ်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

"မမရေ...ထတော့လေ...ညနေစောင်းနေပြီ..."

ပိစိမကအတင်းလှုပ်နှိုးလိုက်သောကြောင့်

ပုံရိပ်လည်း အိပ်ယာမှလန့်နိုးသွားလေသည်။

ကုတင်ပေါ်ကနေဆင်းပြီး အခန်းထဲသို့ကြည့်လိုက်တော့ ပုံရိပ်တို့အထုတ်တွေတင်မကပဲ

အခြားခ‌ရီးဆောင်အိတ်များကိုလည်း

တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဒီအိတ်တွေကဘယ်သူ့အိတ်တွေလည်းဟင်"

"အော်..အန်တီရှင်းသန့်ရဲ့ရွာကညီမတစ်၀မ်းကွဲရဲ့ သမီးတွေအိတ်လေ..သူတို့လည်း

ညရောက်ရင်..ဒီအခန်းထဲမှာလာအိပ်ကြလိမ့်မယ်.."

"ဒေါ်လေးရဲ့ညီမတစ်၀မ်းကွဲဆိုတော့ငါနဲ့ဆို

နှစ်၀မ်းကွဲတွေပေါ့နော်.."

"ဟုတ်တာပေါ့..မမရဲ့.."

"ဟယ်...ပုံရိပ်နိုးလာပြီလား..နိုးရင်ရေမိုးချိုးပြီး ထမင်းသွားစားတော့လေ..အစ်မတို့က

စားပြီးသွားပြီ..."

စကားသံလာရာ တံခါးပေါက်ဆီသို့

ကြည့်လိုက်မိသောအခါ အရမ်းကိုအံ့ဩ

၀မ်းသာဖြစ်သွားမိလေသည်။

*မသက်တို့ပါရောက်နေတာလား...

မတွေ့တာတော်တော်ကြာနေပြီနော်.."

"ဟုတ်ပ..တို့တွေငယ်ငယ်ကရွာမှာ

ဂဏန်းနှိုက်ခဲ့ကြတာကိုတောင် သတိရမိသေးတယ်.."

"ဟား..ဟား..အဲ့ဒီ့တုန်းက..မသက်ရဲ့လက်ကို

ဂဏန်းညှပ်မိလို့..လယ်ထဲကိုဆင်းပြေးတာမဟုတ်လား.."

"အံမယ်..ဘယ်ဆိုးလို့လည်းညည်းလေးကသတိရသားပဲ..ပုံရိပ်ရဲ့အကြောင်းကို

အန်တီရှင်းသန့်ပြောပြလို့တို့တွေအကုန်ကြား

ပြီးပြီသိလား.."

"ဟုတ်လား..ဘာတွေပြောထားလို့လဲ.."

"မန္တလေးကအဖွားဆီမှာသွားနေတဲ့အကြောင်းတွေ..ပုံရိပ်ဘယ်လောက်တော်ပြီး၊ဘယ်လောက်လှကြောင်းတွေပေါ့..

အခုပြန်တွေ့လိုက်ရတော့..နုဖက်ပြီး

အရုပ်မလေးအတိုင်းပဲကွယ်..တို့လိုကလေးတစ်ယောက်အမေနဲ့တော့ တစ်ခြားဆီဖြစ်သွားပြီ..."

"ဟယ်..မသက်ကအိမ်ထောင်ကျသွားပြီလား.."

"အင်းပေါ့...လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်တည်းကအိမ်ထောင်ကျသွားတာလေ..တို့အမျိုးသားကတော့..ရွာမှာလယ်လုပ်ဖို့ကျန်နေခဲ့တယ်..

အန်တီရှင်းသန့်ရဲ့အလှူဆိုတော့..မလာလို့က

မဖြစ်ဘူးလေ..တို့သမီးလေးတောင်နှနှစ်ရှိနေပြီ.."

"ကလေးကရော..ပါလာလား.."

"အပြင်မှာသူ့ဖွားအေနဲ့လေ...ကဲပါ

စကားကောင်းနေတာနဲ့ပဲ..ငါ့ညီမလေးဘာမှ

မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး..ရေသွားချိုးတော့..

ပြီးရင်ငါးသလောက်ပေါင်းနဲ့စားရအောင်.."

"ဟုတ်ကဲ့ပါအစ်မရယ်..."

ပိစိမနှင့်မသက်ကတော့ အိပ်ခန်းထဲတွင်

ကျန်ခဲ့ကြပြီး ပုံရိပ်ကတော့မီးဖိုခန်းနှင့်

တွဲလျှ‌က်ဆောက်ထားသော ရေချိုးခန်းဆီသို့သာ သွားလိုက်သည်။

မသက်ရဲ့အမေကပုံရိပ်ရဲ့အမေ ဒေါ်မေသန့်နှင့်ညီအစ်မတစ်၀မ်းကွဲတွေဖြစ်ပြီး အဖွားဘက်ကနေ တော်ခြင်းဖြစ်သည်။

မသက်က ပုံရိပ်ထက်ငါးနှစ်လောက်ကြီးသောကြောင့် အခုသူ့အသက်က၂၅နှစ်ရှိလောက်ပေမည်။

မိဘတွေရှိစဉ်တုန်းကဆိုရင်

နှစ်တိုင်းရွာကိုပြန်ရလေ့ရှိပြီး မသက်တို့နဲ့

လယ်ထဲမှာဂဏန်းနှိုက်တာတို့ ချောင်းထဲကိုရေဆင်းကူးရင်ဂုံးစမ်း၊ခရုစမ်းတာတို့ကို

အကြိမ်ပေါင်းများစွာလုပ်ခဲ့မိကြတယ်။

အုပ်စုဖွဲ့ပြီး ငါးဖမ်းခဲ့ကြတဲ့အပြင်လှေလှော်တောင် ပြိုင်ခဲ့ကြပါသေးတယ်။

ပြန်တွေးကြည့်မိတဲ့အခါ မသက်တို့နဲ့အတူ

ကလေးဘ၀တုန်းကလုပ်ခဲ့တဲ့အရာတွေက

သိပ်ကိုပျော်စရာကောင်းလွန်းပါတယ်။

အခုတော့ မသက်ကလည်းအိမ်ထောင်ကျပြီး

ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ဖြစ်နေခဲ့သလို

ပုံရိပ်ကလည်း မကြာခင်မှာဘွဲ့ယူရတော့မည်ဖြစ်သည်။

*အချိန်တွေက..ကုန်တာမြန်လိုက်တာ...

လူတွေကလည်း..ပြောင်းလဲကုန်ကြပြီ"

ရေချိုးတာကြာနေပြီမို့ ရေဘားကိုပိတ်လိုက်ပြီး ထဘီကိုရင်ရှားလိုက်ကာ သဘတ်ပတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲမှထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

မျက်နှာမှာရေတွေ မစင်သေးသောကြောင့်

လမ်းသွားရင်း သဘတ်နှင့်သုတ်နေမိစဉ်မှာပဲ

...

"အမယ်လေး!!!!"

မီးဖိုခန်းအပေါက်၀တွင် လူတစ်ယောက်နှင့်တိုက်မိသွားသောကြောင့် လန့်ပြီးထအော်လိုက်မိလေသည်။

"ဘာလို့...လမ်းကိုကြည့်မလျှောက်ရတာလဲ"

ဒီအသံ...ဒါက..

ပုံရိပ်နှင့်တိုက်မိသောသူသည် အရပ်ရှည်နေသောကြောင့် ပုံရိပ်၏မျက်နှာသည်

သူ့ရင်အုပ်နေရာလောက်ကိုသာမှီလေသည်။

ချော်မလဲသွားစေရန် ပုံရိပ်၏လက်မောင်း

နှစ်ဖက်ကို ခပ်တင်းတင်းကိုင်ဆုပ်ထားသော

အကြောမျှင်စိမ်းစိမ်းလေးတွေ ထနေသည့်

လက်သလုံးရိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်

သွယ်လျှပြီးဖြောင့်စင်းနေသော လက်ချောင်းလေးတွေကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

"ဆရာ..."

ခေါင်းကိုတဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်မိသောအခါ ပုံရိပ်ချစ်ခဲ့ရသောအမျိုးသားဟာ ပုံရိပ်၏အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသောကြောင့်

ရင်ခုန်နေမိပေမဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာ၀မ်းနည်းလာမိပြန်သည်။ပုံရိပ်ကိုကြည့်နေသော

သူ့မျက်၀န်းများထဲတွင် အံ့ဩမှုတွေကိုမြင်တွေ့နေရပေမဲ့ စိမ်းကားမှုတွေကိုပါ ခံစားလိုက်ရသည်။

"အအေးပတ်မယ်..အ၀တ်အစားသွားလဲတော့.."

ပုံရိပ်၏လက်မောင်းအား ညင်သာမှုမရှိစွာ

ဆုပ်ကိုင်လျှက်မီးဖိုခန်းထဲမှာဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မီးဖိုခန်းထဲမှ လွှတစ်ချောင်းကိုယူကာ ပြန်ထွက်သွား

လေတော့သည်။

ပုံရိပ်ကို အခုထိသူ့စကားဆိုနားထောင်ရမည့်

ကလေးတစ်ယောက်လို အမိန့်ပေးသွားခဲ့သည်။

*ပုံရိပ်ကို စကားတောင် သုံးခွန်းပြည့်အောင်

မပြောသွားပါလားဆရာရယ်..

အဲ့လောက်တောင်ပြတ်သားသွားပြီပေါ့..

ကျွန်မကတော့..ဆရာနဲ့နီးကပ်မိတိုင်း

ရင်ခုန်နေရတုန်းပါပဲ..

ဆရာ့ရဲ့အနုပညာဆန်တဲ့

လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေးတွေကို

နှစ်သက်နေမိတုန်းပါပဲ..

ကျွန်မနဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မိတာတောင်

အားနာမှုနည်းနည်းလေးတောင်မရှိပါလား..

ဆရာက..ကတိပေးပြီးရင်

မေ့တတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ပဲထင်ပါရဲ့..*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

မနက်ဖြန်ဇာတ်သိမ်းထိတင်ပေးမယ်နော်

နောက်၀ထ္ထုလေးလည်း ရေးနေပါပြီ..

=========================================================================

🌹ဆူးကြိုး🌹(အခန်း၇၀)

"မမရယ်..ရေချိုးတာဘာလို့ဒီလောက်ကြာနေရတာလဲ...ဒီမှာသမီးကဗိုက်အရမ်းဆာနေပြီ.."

အခန်းထဲသို့၀င်လာသည်နှင့် ပိစိမကနားပူနားဆာလုပ်လေတော့သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှစကားမပြောချင်တော့၍

တိတ်တိတ်လေးသာနေလိုက်ပြီး သနပ်ခါးခုံရှေ့တွင်သာ ထိုင်လိုက်မိသည်။

မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသောပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးသည်

ဖြူစင်ရှင်းသန့်နေပြီး ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်၍

ရေစက်လေးများ ခိုတွဲလျှက်ရှင်းသန့်လွန်းနေသည်။

"မမ..ဘာဖြစ်လာတာလဲ....တစ်ခုခုဖြစ်နေတာတော့

သေချာတယ်..အခန်းထဲကို၀င်လာတည်းက

သိပ်ပြီးမူမမှန်ဘူး..."

"ငါသူနဲ့..တွေ့ခဲ့တယ်..."

"ဆရာနေမျိုးလား.."

ပုံရိပ်နှင့်အနေနီး၍ထင်သည် ပုံရိပ်၏ပါးစပ်မှစကားစလိုက်တာနှင့် ဘယ်သူမှန်းတန်း၍ရိပ်မိသွားသည်။

ပုံရိပ်လည်း ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး ဘာစကားမှ

ထပ်မပြောတော့ပဲ နှုတ်ဆိတ်၍သာ နေလိုက်သည်။

ပိစိမသည်လည်း ဘယ်လိုစကားမျိုးနှင့် နှစ်သိမ့်ပေးရမှန်းမသိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့ 

ကုတင်ပေါ်တွင်သာ ငူငူကြီးထိုင်နေတော့လေသည်။

"သူက..မမကိုဘာပြောသွားသေးလဲ..

သူက..မမကိုစိတ်ဆိုးပြေသွားပြီလား.."

သနပ်ခါးရေကျဲလေးကို ပါးကွက်ကွက်နေရင်းမှ

ပုံရိပ်လည်း မိစုကိုမှန်ထဲပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းထက်မှလည်း အပြုံးမမည်သော

မဲ့ပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

"သူကငါ့ကိုစိတ်ဆိုးနေတာမဟုတ်ဘူးဟ

ငါ့ကိုလှည့်စားပြီး ထားသွားခဲ့ပြီးမှ..

ငါ့ကို ရင်မဆိုင်ရဲတာ..

တကယ်တော့ ငါကသာသူ့ကိုစိတ်ဆိုးရမှာဟ

ဘာလို့ဆရာက..တို့ကိုစိတ်ဆိုးနေတယ်လို့

ထင်ရတာလဲ.."

"ဘာလို့ရယ်မဟုတ်ပါဘူး...ဒီ..ဒီလိုပါပဲ..

သမီးဗိုက်အရမ်းဆာနေလို့ 

ထမင်းသွားစားနှင့်တော့မယ်နော်.."

စကားတွေကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့နှင့် ပြောခဲ့ကာ

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသောမိစုကိုပုံရိပ်အံ့ဩနေမိသည်။မိစုကို ကြည့်ရတာတစ်ခုခုကို မလုံမလဲ

ဖြစ်နေသလိုပဲ။

ပုံမှန်ဆိုရင် သွက်လက်ကာနေတတ်သည့်

လူဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်လည်းပါတိတ်၀မ်းဆက်အရောင်နုလေးကို

ရွေး၍ ၀တ်ဆင်လိုက်ပြီး တင်ပါးအုပ်နေသော

ဆံပင်တွေကို ဆံထုံးပုံ့ပုံ့လေးထုံးထားလိုက်ကာ

စံပယ်ပန်းပုံစံ ခေါင်းစည်းကွင်းလေးနှင့် 

ထပ်၍စည်းလိုက်သည်။

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးပိစိမနှင့်အတူ

မီးဖိုထဲတွင် ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက်

ဒေါ်လေးတို့ရှိရာ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ချက်ပြုတ်ကြော်လှော်ခြင်းများ လက်စသတ်နေကြပြီဖြစ်၍ အချို့တော်တော်များများကလည်း

အိမ်သို့ပြန်ကုန်ကြလေသည်။

"ဒေါ်ကြီးတို့...ဒါဘာလုပ်နေတာလဲဟင်..."

"ဒါက..ကန်စွန်းဥရွှေကျီလုပ်မလို့လေ...ကလောမှုန့်နဲ့နယ်နေတာ..."

"သမီးလည်းလုပ်ပေးမယ်လေ..

ဒီကန်ဇွန်းဥတွေက ချေရမှာမဟုတ်လား.."

"မလုပ်ပါနဲ့ကွယ်..ဒီမှာလုပ်မဲ့သူတွေအများကြီးပါ

ဒေါ်ကြီးတို့က ပေလက်စနဲ့မို့မထူးတော့ဘူးလေ

..တူမကြီးကအခုမှရေချိုးလာတာမဟုတ်လား..."

အန်တီကြီးတွေက အတင်းဝိုင်းတားကြ၍ပုံရိပ်လည်း မလုပ်တော့ပဲဘေးကနေသာထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။အလှူအတွက်ဖြစ်တဲ့အတွက် 

အများစာနှင့်လုပ်ရသည်မှာ လက်လုပ်မုန့်တွေဟာ

အတော် လက်၀င်လေသည်။

အုန်းနို့တွေလည်း ခြစ်ပြီးအရည်ညှစ်ရသေးသလို

ကန်ဇွန်းဥတွေကိုလည်း ချေရတဲ့အပြင်

အဖက်မပါအောင် သေချာပြန်စစ်ထုတ်ရသေးသည်။

အိုးထဲသို့ထည့်ပြီးတန်း၍ ပြုတ်လို့ရတာမျိုးမဟုတ်တော့ အုတ်နီခဲနှင့်ဖိုထားသည့် မီးဖိုကိုမီးလျော့လိုက်ပြီး မုန့်ဗန်းကိုတင်ကာ အ‌ဖုံးပေါ်တွင်လည်း

ထင်းချောင်းတွေတင်၍ မီးတောက်အောင်လုပ်ရသေးသည်။

တော်တော်စိတ်ရှည်ကြတာပဲဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်မိသည်..

အန်တီကြီးတွေမုန့်လုပ်နေတာကို သေချာထိုင်ကြည့်နေရင်းနှင့် အခြားသူတွေကိုလိုက်ကြည့်မိစဉ်မှာတော့ လူတစ်ယောက်နှင့်အကြည့်ချင်းဆုံသွားမိလေသည်။

ထိုလူကတော့ ပုံရိပ်နှင့်မျက်၀န်းအကြည့်ချင်း

ဆုံမိသည်နှင့် ချက်ချင်းအကြည့်လွှဲသွားခဲ့သည်။

ပုံရိပ်လည်း သူ့ဆီကိုအာရုံမရောက်လိုသောကြောင့်

ဒေါ်လေးတို့ အအေးတိုက်နေသောနေရာသို့သာ

သွားလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး..သမီးကိုပေးလေ..သမီး..

အအေးလိုက်ဝေပေးမယ်..."

"အေး...အေး..ရော့...ဟိုမှာထင်းတုံးတွေကိုခွဲပေးနေတဲ့ နေမျိုးတို့ကိုအအေးသွားတိုက်လိုက်ပါကွယ်

သူတို့ခမျာ..ပင်ပန်းနေမှာပဲ...ပုံရိပ်လေးရဲ့ဆရာက

အလှူမလုပ်ခင်တည်းက ဒေါ်လေးနဲ့အတူ

ပစ္စည်းတွေလှည့်၀ယ်ပေးရှာတာသိရဲ့လား...

အိမ်မှာကလည်း အားကိုးစရာယောက်ျားသား

မရှိတော့ တစ်ခုခုလိုအပ်တာနဲ့ သူ့ကိုပဲ

အကူအညီတောင်းနေရတာ..."

"ဒါနဲ့...ဆရာက..ဘယ်တည်းကရန်ကုန်ကို

ပြန်ရောက်နေတာလဲဟင်.."

"နှနှစ်ကျော်...သုံးနှစ်လောက်ရှိနေပြီလေ...

ဆရာတော်ကြီးမကျန်းမာတည်းက ပြန်ရောက်နေတာ...တူမလေးရဲ့ဆရာကိုအားပေးစကားတွေ

ဘာတွေ ပြောလိုက်ပါအုံးကွယ်...

သူ့ခမျာဆရာတော်ကြီး ကျန်းမာရေး

မကောင်းတော့တည်းက စိတ်ရော၊လူရောပင်ပန်းနေရတာ..."

အားပေးစကားပြောရအောင်လည်း သူကမှ

ပုံရိပ်ကိုစကားမပြောတာဟု ပြန်ပြောလိုက်ချင်သည်။ရန်ကုန်ကိုရောက်နေတာ သုံးနှစ်လောက်ရှိပြီဆိုတော့ ပုံရိပ်သူ့ကိုပုဂံမှာတွေ့ခဲ့တဲ့နေ့ဟာ 

သူရန်ကုန်ကိုပြန်ခဲ့တဲ့နေ့ပေါ့။

အဲ့ဒီ့နေ့က ‌ဒေါက်တာခင်ရူပလည်းဆရာ့ဘေးနားမှာ

ရှိနေခဲ့တယ်။သူတို့နှစ်ယောက်အခုထိ

တွဲကြတုန်းပဲလားဆိုတာ ပုံရိပ်သိပ်သိချင်နေမိတယ်။

"ဟဲ့...ဘာတွေငူငိုင်နေတာတုန်း...

အအေးသွားတိုက်ပါဆို..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါ...ဒေါ်လေးရဲ့..."

ဒေါ်လေးအော်လိုက်တော့မှပဲ အတွေးစကိုဖြတ်ပြီး

ဆရာတို့အဖွဲ့ရှိရာဆီသို့ သွားလိုက်ကာအအေးကို

လိုက်ကမ်းပေးရလေသည်။

ဆရာ့ကိုကြည့်ရတာတော့ အတော်ပင်ပန်းနေပုံပါပဲ

စွတ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်အဖြူရောင်လေးတောင်

မဲညစ်နေပြီး ရင်ဘတ်နှင့်ကျော်ပြင်တွေတင်မကပဲ

မျက်နှာတစ်ခုလုံးပါ ချွေးတွေရွှဲနေလေသည်။

ပုံရိပ်၏ခါးကြားမှာ လက်ကိုင်ပုဝါလေးတစ်ခုကို

အမြဲထိုးထားတတ်သောကြောင့် သူ့မျက်နှာကို

ချွေးသုတ်ပေးချင်ပေမဲ့ သူ့အသားကိုတောင်

မထိရဲပေ။

"ဆရာ...အအေးလေးသောက်ပါအုံး...."

"ကိုယ့်ကိုဆရာလို့မခေါ်နဲ့တော့...ကိုယ်မင်းကို

စာသင်ပေးနေတာမဟုတ်ဘူး..."

"အင်းပါ..."

ပုံရိပ်က ချက်ချင်းသဘောတူလိုက်တော့

ညှို့အားပြင်းသော သူ့မျက်၀န်းတို့သည်

မှေးကျဉ်းသွားလျှက် ပုံရိပ်ကိုသေချာစူးစိုက်၍

ကြည့်လာလေသည်။

ပုံရိပ်၏ ခေါင်းတွင်စည်းထားသော စံပယ်ပန်း

ခေါင်းစည်းကွင်းလေးကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီး

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ ပြုံးယောင်သန်းသွားလေသည်။

ပုံရိပ်ကို ဥက္ခာပြုထားပေမဲ့လူမှုရေးသိတတ်စွာ

ဒေါ်လေးကို တူ၊သားတစ်ယောက်လိုကူညီနေတာကတော့ ကျေးဇူးတင်စရာပါပဲ။

ပုံရိပ်ကတော့ အမှတ်မရှိတဲ့ ငဒူ၊ငအတစ်ယောက်လိုပါပဲ။တင်းခံထားသမျှ မာနတွေဟာဆရာ့ဘေးနားကို ရောက်လာရုံလေးနဲ့တင် အရည်ပျော်ကျသွားခဲ့လေသည်။ကျောခိုင်းပြီးရင် လှည့်မကြည့်စေချင်တဲ့ ဆရာက လုံး၀လှည့်မကြည့်ပဲနေခဲ့ပေမဲ့

ပုံရိပ်က အမှတ်မရှိစွာတွယ်ကပ်ချင်လာမိသည်။

ကျွန်မ...ရှင့်ကိုမမုန်းရက်ဘူးဆရာရယ်...

"အအေးသောက်လိုက်အုံးလေ..."

"လက်မှာအမဲတွေပေနေလို့....အဲ့ဒါ..."

သူ့စကားမဆုံးသေးခင်မှာပဲ သူ့ပါးစပ်အနားသို့

ခွက်ကို ကိုင်ပြီးတေ့လာပေးသော ကောင်မလေးကြောင့် နေမျိုးတောင်ကြောင်သွားမိလေသည်။

လက်တွေပေနေ၍ အအေးကိုကိုယ်တိုင်ခွန့်တိုက်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေသူလေးကို ကျေးဇူးတင်မိသလို

အသနားပိုနေမိပေမဲ့ ဥပက္ခာပြုလက်စနဲ့

ရှေ့ဆက်တိုးဖို့ကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်မိသည်။

"မသောက်တော့ဘူး...ကိုယ်နေမကောင်းလို့...

ပြန်လိုက်အုံးမယ်...."

ပုံရိပ်၏ပခုံးကို တိုက်ခဲ့‌ကာထွက်သွားသော

ဆရာ့ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိရင်းနှင့်ပုံရိပ်

မျက်ရည်ဝဲမိလေသည်။

ပုံရိပ်ကို ဒီလောက်အထိလျစ်လျူရှုဖို့

လိုအပ်လို့လားဆရာရယ်။

အနားကို ဘယ်တော့မှမလာခဲ့နဲ့လို့ တစ်ခွန်းထဲပဲ

ပြောလိုက်ပါ...တစ်သတ်လုံးဆရာနဲ့ဝေးဝေးမှာပဲ

နေပေးပါ့မယ်။

အခုတော့ ဆရာကပုံရိပ်ကို

စကားလေးတစ်ခွန်းနဲ့တောင် နှစ်သိမ့်မှုမပေးပဲ

သံယောဇဉ်တွေအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ဖို့ကြိုးစားနေခဲ့တာပဲ။

**"*ဆရာသည် ထိုနေ့မှစ၍ 

အလှူပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ပုံရိပ်၏ရှေ့တွင်ပေါ်မလာခဲ့တော့ပေ။ဆရာဒီလောက်အထိ ပုံရိပ်ကိုမတွေ့ချင်မမြင်ချင်လောက်အောင် ပုံရိပ်

ဘာအပြစ်တွေများကျူးလွန်ခဲ့သလဲဟု ပြန်၍

စမ်းစစ်နေမိသည်။

ယောက်ျားတွေရဲ့စိတ်ဟာနားလည်ရသိပ်ခက်ခဲတာပဲ။

ဆရာ့ကိုတွေ့ခွင့်ရသော အချိန်ဟာသင်္ကြန်အတက်နေ့၌ ဓမ္မာရုံမှာဥပုဒ်သွားစောင့်ဖြစ်ကြရာကနေ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ပြောင်း၍ ဥပုဒ်စောင့်

သောနေ့တွင် ဖြစ်လေသည်။တစ်မိသားစုလုံး

ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင် ဥပုဒ်စောင့်ဖို့ သွားကြပြီးနောက် ကျောင်းပေါ်သို့ရောက်သောအခါမှာ

အချိုရည်ဗူးဝေနေသော ဆရာ့ကိုမြင်တွေ့ခွင့်ရခဲ့လေသည်။

ဆရာ့ကိုမြင်ခွင့်ရ၍ ၀မ်းသာချိန်တောင်မရလိုက်ပေ။ဆရာ့ဘေးနားတွင် ရပ်၍ပြုံးကာစကားပြောနေသော ဒေါက်တာခင်ရူပကြောင့် ပုံရိပ်၏

အသဲတွေ ထပ်မံကြေကွဲရပြန်သည်။

ဒေါက်တာခင်ရူပကို ဆရာပြုံးပြရင်းစကားပြန်ပြော

နေတာကို တွေ့ရတော့ပုံရိပ်မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။

ရင်ထဲမှာလည်း ဒီမြင်ကွင်းကိုကြည့်ဖို့

အင်အားမရှိတော့လောက်အောင်ပါပဲ။

ပခုံးအပေါ်တွင် ခြုံထားသောပုဝါလေးကို

ဆုပ်ကိုင်ထားမိလျှက် ဆရာ့၏အပြုံးလေးကို

ငေးကြည့်နေမိသည်။သူများကြောင့်ပြုံးနေတာကို

သိနေပေမဲ့လည်း ပုံရိပ်နဲ့အတူရှိနေရင်

မမြင်နိုင်တော့တဲ့ အပြုံးလေးမို့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့

အမှတ်တရအဖြစ် ရင်ထဲမှာမှတ်ထားချင်လို့ပါ။

"ပုံရိပ်...အအေးသောက်အုံးမလား.."

အနောက်ဘက်မှ ခေါ်သံကြောင့်

လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဟိန်းကိုဖြစ်နေလေသည်။

လည်ကတုံးလက်ရှည်အဖြူရောင်ကို ၀တ်ထားတဲ့အပြင် အရင်လိုမဟုတ်တော့ပဲ

အသားအရည်ကအစ ၀င်းလာလေသည်။

သပ်ရက်သန့်ပြန့်လွန်းနေ၍ ပုံရိပ်တောင်အံ့ဩ

သွားမိသည်။

"ဟိန်းကို...နင်အရမ်းပြောင်းလဲသွားတယ်နော်...

အသားလည်းပိုဖြူလာတယ်.."

"နင်လည်းအရမ်းလှလာပါတယ်..."

"အချင်းချင်းကို မြှောက်နေပြန်ပါပြီ..."

"တကယ်ပြောတာဟ...နင့်အကြောင်းတွေကို

နင့်အဒေါ်ပြောပြတယ်...ကုမ္ပဏီမှာသူဌေးရာထူးကို

ယူထားရတယ်ဆို..."

"အဲ့လောက်လည်းမဟုတ်ပါဘူးဟာ...ဒါနဲ့နင်ရော

အခုဘာတွေလုပ်နေလဲ..."

"ငါကစင်္ကာပူကို သွားမလို့ဟ..အခုလောလောဆယ်လိုအပ်တဲ့ သင်တန်းလေးတွေတက်နေတယ်..."

"ဟုတ်လား...မဆိုးပါဘူး..

ကြိုးစားထားသူငယ်ချင်းရေ..ဒါမျိုးဆို

ငါကအားပေးတယ်..

တကယ်လို့အကူအညီလိုအပ်ရင်လည်း

ငါ့ကိုပြောပေါ့...ငါ့မှာအဆက်အသွယ်တွေရှိတယ်..

နင်ကဘာအလုပ်နဲ့သွားမှာလဲ..."

"စာရင်းကိုင်နဲ့ဟ..."

"အခုအလုပ်ရသွားပြီလား..."

"‌အေးဂျင့်နဲ့ချိတ်ထားတုန်းပါပဲ...အင်တာဗျူးတွေတော့ တစ်ခု၊နှစ်ခုလောက်၀င်ကြည့်သေးတယ်

ငါနဲ့သိပ်အဆင်မပြေသေးလို့ မလုပ်သေးတာ.."

"အင်း...ဒါဆိုရင်..ဒီလိုလုပ်ပါလား...စင်္ကာပူမှာ

ငါတို့ကုမ္ပဏီရုံးခွဲတွေရှိတယ်..နင်ငါ့ကို

အီးမေးလ်ကနေကိုရေးအချက်အလက်တွေပို့လိုက်...

ငါစင်္ကာပူရုံးကို နင်နဲ့ကိုက်ညီတဲ့အလုပ်ကိုမေးပြီး

အင်တာဗျူးစီစဉ်ပေးမယ်..."

"‌ဟာ...ကျေးဇူးတင်လိုက်တာပုံရိပ်ရာ...

နင်ကတကယ်ကိုဆရာမကြီးဖြစ်နေပြီပဲ...

ငါနင့်ကို အလုပ်ရရင်ဘုရားရှိခိုးတိုင်း

မေတ္တာပို့ပါ့မယ်..."

"ဟား..ဟား...အဲ့လောက်လည်းမဟုတ်ပါဘူးဟာ

နင်ပြောမှပဲ ငါလည်းမြောက်တက်ချင်သွားပြီ.."

"အေး...နောက်မှနင့်ဆီကိုလာလည်မယ်ဟာ...

အခုတော့ အအေးလိုက်ကမ်းလိုက်အုံးမယ်..."

"အေး...အေး..သွားလေ..."

ဟိန်းကိုနှင့်စကားပြောပြီးနောက် ဆရာတို့ဘက်သို့

လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဆရာကပုံရိပ်ကို

မျက်မှောင်ကြုံ့၍ လှမ်းကြည့်နေသလိုခံစားလိုက်ရသည်။ဆရာဘာကိုမကျေမနပ်ဖြစ်‌နေသလဲဆိုတာ

ကို အဖြေရှာနေမိတုန်းမှာပဲ ဆရာ့ပခုံးကို

ဒေါက်တာခင်ရူပက လှမ်း၍ပုတ်လိုက်သောကြောင့်

ပုံရိပ်ထံမှ ဆရာအကြည့်လွှဲသွားသလို..

ပုံရိပ်ကလည်း ခေါင်းကိုသာငုံ့ထားလိုက်မိလေသည်။

*ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်မိုးအောက်မှာ

အတူရှိနေကြပေမဲ့ နှလုံးသားချင်းမိုင်ပေါင်းများစွာ 

ဝေးကွာနေလေပြီ..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

အမှန်တော့ ဒီနေ့ဇာတ်သိမ်းမလို့ပါပဲ...

နောက်တစ်ခန်းလောက်ထပ်ရေးချင်တာကြောင့်

မနက်ဖြန်မှပဲ ဇာတ်သိမ်းခန်းတင်တော့မယ်နော်...

ဒါကြောင့် ဘယ်လိုဇာတ်သိမ်းပေးမလဲဆိုတော့

မနက်ဖြန်အတွက်မျှော်ပေါ့နော်...

(ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်‌ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းကို

ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်)

=======================================================================

🌹ဆူးကြိုး🌹(အခန်း၇၁)

💦နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့....💦

ဘ၀ဟာ တစ်ခန်းရပ်ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်သာဆိုရင်

ကန့်လန့်ကာချလိုက်သည်နှင့် အားလုံးအဆုံးသတ်သွားနိုင်လိမ့်မည်။

ဒါပေမဲ့ ဘ၀ဆိုတာဟာ လှိုင်းထန်နေသောမြစ်ငယ်လေးလိုပါပဲ။

ဘယ်သောအခါမှ တည်ငြိမ်နေတယ်ရယ်လို့မရှိပဲ

အညစ်အကြေးတွေအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ပွေ့ဖက်ထားရတယ်။

ပုံရိပ်လည်းပဲမပြီးဆုံးနိုင်သော အိပ်မက်ရှည်ထဲမှာစီးမျောလိုက်ပါနေရတာပါပဲ..။

ဒီနှစ်ရဲ့ မြန်မာ့နှစ်သစ်ကူးသည် ပုံရိပ်အတွက်တော့

ပျော်ရွှင်စရာ မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။

၀မ်းနည်းစရာတွေ ထပ်မံကြုံရမယ်မှန်းသိရင်

ရန်ကုန်ကို ပြန်လာဖို့စိတ်ကူးမိမည်မထင်ပေ။

"မမရေ...သွားရအောင်လေ..အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ..."

မန္တလေးကိုပြန်ဖို့ ပိစိမကလာခေါ်သောအခါမှာ

ပုံရိပ်၏ရင်ထဲ၌ ၀မ်းနည်းမှုအပြည့်ဖြစ်နေလေသည်။ဒီတစ်ခါပြန်သွားပြီးရင် ပြန်လာနိုင်ဖို့က

အချိန်အများကြီး ကြာမှာသေချာသည်။

ဖွားညို၏စီစဉ်ပေးမှုနှင့် နယူးယောက်မှာကျောင်းသွားတတ်ဖို့ရာ အားလုံးစီစဉ်ပြီးလေပြီ။

ပုံရိပ်၏ ဘ၀ကိုရုပ်လုံးပေါ်လာအောင်

အချိန်ပေးပြီး ထုဆစ်ရမည့်အချိန်ပါပဲ။

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ရော မိသားစုနှင့်ပါဝေးကွာရမည့်

အချိန်ကို တွေးကြည့်မိတိုင်းစိတ်ထဲမှာ

‌ပူလောင်လာသည်။

"ဒေါ်လေးကို သမီးကန်တော့ခဲ့ပါတယ်..."

"အေးပါကွယ်...ငါ့တူမလေး...အမြဲတမ်းစိတ်ချမ်းသာပြီး..ပျော်ရွှင်ရပါစေ..ဘယ်နေရာကို

ရောက်ရောက်..ချစ်သူ၊ခင်သူတွေပါများပါစေကွယ်.."

" ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေ...ဒေါ်လေးရယ်..."

"မကြီးပုံ...မကြီးကဒီတစ်ခါပြန်သွားရင်...

အကြာကြီးနေမှပြန်လာမှာဆို..."

"မိစုကိုဘယ်သူကပြောတာလဲ..."

"ကိုကြီးပြောတာလေ...မကြီးကမိစုတို့ကို

ကြာရင်မေ့သွားမှာလားဟင်...သမီးတို့တွေကို

ပြန်လာတွေ့အုံးမှာလားဟင်..."

မိစုလေး၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်မျက်ရည်ကျမိလေသည်။ကလေးတွေဆိုပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့

တစ်ယောက် ခွဲခွာရတဲ့အခါ ၀မ်းနည်းစရာ

ကောင်းမှန်း သူတို့လေးတွေလည်း

နားလည်နေကြလေပြီ။

မိစုလေးရော၊ထွန်းကိုရောဟာ ယခင်ထက်

လူကောင်ထွားလာကြသလို အတန်းတွေလည်း

ကြီးလာပြီဖြစ်၍ ဒေါ်လေးအတွက်ကူဖော်လောင်ဖက် ရနေ‌ပါပြီ။

အချိန်တစ်ခုကိုရောက်ရင် မိစုဟာ

အိမ်မှုကိစ္စလုပ်ပေးပြီး ငွေရေးကြေးရေးကို

ထိန်းသိမ်းနိုင်သူဖြစ်လာကာ ထွန်းကိုကတော့

မိသားစု၏စား၀တ်နေရေးအတွက် စီးပွားရှာ

ရသော ဒေါ်လေး၏နေရာသို့ ရောက်ရပေလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဒီမိသားစုလေး၏ဒေါက်တိုင်အဖြစ်

ဆက်ပြီး ရှိနေပေးအုံးမှာပါ။

"ထွန်းကိုနဲ့မိစု...မမပြောတာကိုနားထောင်နော်..

မေ့မေ့ကိုတတ်နိုင်သလောက်ကူညီပေးကြ...

မေမေ့စကားကိုအမြဲတမ်းနားထောင်ရမယ်နော်..

ကလေးတို့ရဲ့အမေက...အရမ်းပင်ပန်းခဲ့ရတာ...

တို့တွေအားလုံးပညာတတ်နိုင်ဖို့...လူရာ၀င်ဖို့

သူအများကြီးအနစ်နာခံခဲ့ရတာ...ထွန်းကိုလေးကို

အဓိကမှာချင်တယ်..မေမေနဲ့ညီမလေးကို

မောင်လေးက...စောင့်ရှောက်ရမယ်နော်..."

"စိတ်ချပါမကြီးပုံရယ်...မကြီးရဲ့စကားကို

သားသေချာနားထောင်ပါ့မယ်..."

"အံမယ်...နားထောင်မယ်လည်းပြောသေးတယ်

မကြီး...ဒီကိုစရောက်တဲ့နေ့တုန်းကတော့

ရပ်ကွက်ထဲမှာ ရေလှည့်ဆော့နေတာ

အိမ်တောင်မကပ်ဘူး...."

"မကြီးကလည်း...အဲ့ဒါကမိစုကြောင့်ပါ...

သူကရေဆော့ချင်တယ်ဆိုလို့...သားကသူ့နောက်ကို

လိုက်ပေးရတာ..."

"ကိုကြီးနော်...မဟုတ်တာတွေလျှောက်ပြောနေတယ်..သူကသွားဆော့မယ်ဆိုပြီးခေါ်လို့

သူများကလိုက်တဲ့ဥစ္စာကို..."

"ကဲ...ထွန်းကို..မိစုကတောင်‌ပြောနေပြီ..

ဘာငြင်းချင်သေးလဲ..."

"မကြီးကလည်း...သားနောက်မလုပ်တော့ပါဘူး

သားလိမ္မာပါတော့မယ်..."

"ဟား..ဟား..ပြောလည်းအပိုပါပဲမိပုံရယ်..

နင့်မောင်တွေ၊ညီမတွေက အဆော့သန်တွေပါအေ

..."

"မေကြီးကလဲ..."

ဒေါ်လေးက တိုင်လိုက်သောကြောင့်

နှစ်ယောက်သား မျက်နှာလေးတွေပျက်သွားကြလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ခေါင်းညိမ့်ပြကာသဘောတကျ

ရယ်လိုက်မိသည်။

"ပုံရိပ်ရေ...ပစ္စည်းတွေအားလုံးတင်ပြီးသွားပြီ..."

အိမ်အပေါက်၀မှ ဟိန်းကို၏အသံကြောင့်

ပုံရိပ်လည်း နာရီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်မိလေသည်။

မနက်ခုနှစ်နာရီထိုးနေပြီဖြစ်၍ မန္တလေးသို့စောစောပြန်ရန် စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း လုပ်ဖို့သာ

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"...ငါထွက်လာခဲ့မယ်...

ဒေါ်လေးသမီးသွားတော့မယ်နော်..."

"အေး..အေး..လမ်းမှာဂရုစိုက်ပါကွယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါဒေါ်လေးရဲ့..."

ကိုယ့်ကျောပိုးအိတ်ကို ဆွဲပြီးအိမ်ထဲမှ

ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဟိန်းကိုကလည်း ပုံရိပ်စောစောပြန်မည်ကိုသိ၍ မနက်စောစောရောက်လာပြီး

နှုတ်ဆက်လေသည်။

ပုံရိပ်ကို လာ၍နှုတ်မဆက်သော

နေနိုင်သူကြီးကတော့ ဆရာတစ်ယောက်သာရှိပါတယ်။

"ပုံရိပ်...နင်ဟိုတစ်ခါရန်ကုန်ကိုလာတုန်းက

ငါလက်ဆောင်ပေးလိုက်တဲ့ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေး

 နင့်ဆီမှာရှိသေးလား..."

"ရှိပါတယ်ဟ..ငါသေချာသိမ်းထားပါတယ်...

အရင်ကတော့သုံးဖြစ်ပေမဲ့..အခုနောက်ပိုင်း

ချမရေးဖြစ်တာကြာပြီ..."

"အေးပါဟာ..ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်..ငါပေးတဲ့

လက်ဆောင်လေးကို သတိတရရှိသေးတယ်

ဆိုရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ..."

"သတိတရရှိပါတယ်ဟာ..အော်

ငါပြောဖို့မေ့နေတာ..

နင့်ရဲ့ကိုယ်ရေးအချက်အလက်တွေကိုငါ့ဆီ..

ပို့ပေးထားနော်...ဒီရက်အတွင်းမှာအင်တာဗျူး

ဖြေရအောင်...ငါလုပ်ပေးမယ်..."

"ဒါပေမဲ့...ငါ့မှာဘွဲ့လက်မှတ်မှမရှိသေးတာ...

အဆင်ပြေပါ့မလား..."

"ပြေပါတယ်ဟာ..အင်တာဗျူးရဖို့အရင်ပြင်ဆင်

ထားလိုက်.."

"ကျေးဇူးပါပဲ...ပုံရိပ်ရာ.."

"ရပါတယ်ဟာ..နင်နဲ့ငါကသူငယ်ချင်းတွေပဲဥစ္စာ

ငါ့အဒေါ်တွေကိုလည်း ကြည့်ပေးပါအုံးနော်...

ငါကနိုင်ငံခြားမှာ ကျောင်းတက်ဖို့လည်း

ပြင်ဆင်ရအုံးမှာဆိုတော့...‌ငွေရေး၊ကြေးရေး

ထောက်ပံ့နိုင်တာကလွဲပြီး..ကျန်တာဘာမှ

တတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး.."

"စိတ်ချစမ်းပါဟာ...နင့်အဒေါ်ကလည်း...

ငါ့အဒေါ်ပါပဲ..."

ဟိန်းဇေယျာထက်၏စကားကြောင့်

ပုံရိပ်ကျေနပ်သွားမိသည်။

ပိစိမကတော့ အစောတည်းက

ကားပေါ်တွင်ထိုင်နေနှင့်လေပြီ။

ပုံရိပ်လည်းကားထဲသို့၀င်ကာ အားလုံးကို

တာ့တာပြလိုက်ပြီး ကားလေးမောင်းထွက်သွားသောအခါ အနောက်ဘက်သို့လှည့်ကြည့်ရင်း

စိတ်မကောင်းဖြစ်ရပြန်သည်။

"မမ....စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလား..."

"ဟုတ်တယ်..‌ဒေါ်လေးကလည်း

အသက်ကြီးလာပြီဟ..ဒေါ်လေးရဲ့ဘေးနားမှာ

အနီးကပ်မစောင့်ရှောက်နိုင်တာကို

ငါစိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာပါ..."

"မမရယ်...လူတွေဆိုတာအချိန်တန်ရင်

ခွဲရမှာပဲလေ..

မမရဲ့ဒေါ်လေးမှာက ပြန်ကြည့်မဲ့သားသမီးတွေ

ရှိပါသေးတယ်..မမကလည်းလူငယ်ပဲလေ...

အနာဂတ်မှာပိုကောင်းဖို့  ကြိုးစားခွင့်ရတဲ့အချိန်မှာ

အကောင်းဆုံးကြိုးစားရအုံးမှာပေါ့...."

"ဟုတ်တာတော့..ဟုတ်ပါတယ်..ဒါပေမဲ့

ငါတို့ကြိုးစားနေတဲ့အချိန်မှာ..

ငါတို့ချစ်ရတဲ့လူတွေကို

ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူးလေဟာ..ငါတို့ရဲ့ဘ၀တွေ

တိုးတက်ပြောင်းလဲလာတဲ့အချိန်ရောက်တဲ့အခါ

ငါတို့ချစ်တဲ့သူတွေ မရှိကြတော့ဘူးဆိုရင်

ငါနောင်တရလို့ ဆုံးမှာမဟုတ်ဘူး..."

"သမီးလည်းမပြောတတ်တော့ပါဘူး...

မမပြောတာလည်းမှန်တာပဲ..ဒါပေမဲ့

လူဆိုတာ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတာတော့လုပ်ရမှာပဲလေ

..အခြားလူတွေအသက်ကြီးသွားတာကို

ထိုင်စောင့်ပြီးပြုစုနေရုံနဲ့ ကိုယ်ကငယ်သွားမှာမှ

မဟုတ်တာ..အနားမှာရှိနေနိုင်တဲ့အချိန်မှာ

မမက..အကုန်လုံးကိုမျှမျှတတ..

စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီးပြီလေ..."

"ဒါဆို...ငါတခြားနိုင်ငံမှာကျောင်းသွားတက်မှာကိုနင်ကအားပေးနေတာလား...နင်ကငါ့ကို

ခွဲနိုင်တယ်ပေါ့လေ..."

"အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူးမမရယ်...သမီးကမမကို

ပိုလို့တောင် မခွဲချင်သေးတယ်..မမသာ

နိုင်ငံခြားကိုသွားရင်..အိမ်မှာသမီးနဲ့ရွယ်တူ

တစ်ယောက်မှ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး...

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်..မမနိုင်ငံခြားကို

သွားရမဲ့နေ့ကို တွေးမိတိုင်းအရမ်းငိုချင်တာပဲ..."

"ငါလည်း...အားလုံးနဲ့မခွဲချင်ပါဘူးဟာ

အခုတောင် စိတ်ထဲမှာတစ်မျိုးကြီးပဲ..."

"ဒါဆိုရင်...နောင်တမရအောင်..နှုတ်ဆက်စကားလေးတော့..သွားပြောလိုက်ပါလား..."

"နှုတ်ဆက်ခဲ့ပြီးပြီလေဟာ..."

"ဒါပေမဲ့..တစ်ယောက်ကျန်နေသေးတယ်လေ...

မမရဲ့..ရင်ထဲကတစ်ယောက်..."

ကားလေးဟာ တဖြည်းဖြည်းနှင့်လမ်းထိပ်သို့ရောက်သောအခါ ပိစိမ၏တိုက်တွန်းသော

စကားလေးကြောင့် ပုံရိပ်တွေဝေသွားမိသည်။

ဒီလမ်းခွဲနေရာလေးကိုရောက်တိုင်း

ပုံရိပ်အရမ်း၀မ်းနည်းမိတယ်။

ပထမတစ်ခါ ရန်ကုန်ကိုလာပြီး ပြန်တုန်းကလည်း

ပုံရိပ်ကို ဆရာလာပြီးနှုတ်မဆက်ခဲ့ဘူး။

ပုံရိပ်ဘာလုပ်ရမလဲ။

နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ်

သူနဲ့စကားပြောကြည့်ရမလား။

"ဦးလေး...ဘုန်းကြီးကျောင်းဘက်ကို မောင်းပေးပါ"

"ဒီလိုမှပေါ့မမရယ်..."

ပိစိမသည် လက်မလေးထောင်ပြီးရယ်ပြလာသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းပြုံး၍ပြလိုက်မိလေသည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်းရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့်

ကားကိုရပ်ခိုင်းလိုက်မိသည်။

"မမ..သမီးဒီမှာပဲနေခဲ့မယ်နော်..."

ပုံရိပ်၏အကြောင်းကို အစ၊အဆုံးသိနေသော

ပိစိမကအလိုက်သိစွာ ကားပေါ်မှာပဲကျန်ရစ်နေခဲ့ပေးလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ကာ

ကျောင်း၀န်းထဲသို့ လှမ်း၀င်လိုက်ပြီးနောက်

ဖုန်းကိုထုတ်၍ ဆရာ့ဖုန်းနံပါတ်ကို

ခေါ်လိုက်မိသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ပုံရိပ်ရဲ့ဖုန်းကိုမချလိုက်ပဲ

ဆရာဖုန်းလာကိုင်သည်။

"ဟယ်လို.....ဆရာ...ပုံရိပ်တို့နောက်ဆုံးအနေနဲ့

တစ်ခါလောက်တွေ့ကြရအောင်..

ဘုရားကြီးဘေးက ရေကန်ဘေးမှာ..ဆရာ့ကို

ပုံရိပ်..စောင့်နေပါ့မယ်..."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

မနက်အစောပိုင်းဖြစ်၍ ကျောင်း၀န်းကြီး

တစ်ခုလုံးဟာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး

တချွင်ချွင်မြည်‌နေသောဆည်းလည်းသံလေးတွေနှင့် ကျေးငှက်သံလေးတွေကိုသာ

ကြားနေရလေသည်။

အင်ကြင်းပန်းပင်ကြီးကလည်း ယခင်အတိုင်း

အပွင့်တွေဝေပြီး မွှေးပျံ့နေတုန်းပါပဲ။

ဘုရားကြီးကို အရင်ဦးချလိုက်ပြီး

ငါးကန်ကြီးနံဘေးမှာ သွားရပ်ရင်း

သူလာမှာကိုစောင့်နေလိုက်သည်။

ငါးကန်စပ်တွင် စိုက်ထားသော

စကားဝါပန်းပင်၏ အောက်ကိုရောက်အောင်

သွားမိတော့ စကားပန်း၏ရနံ့လေးဟာ

စိတ်ကိုရွှင်လန်းစေသည်ဟု ခံစားမိသည်။

နဂါးဘုရားကြီးဘက်အခြမ်းကိုကြည့်လိုက်မိတော့

ပိတောက်ပင်ကြီးဟာ ယခုအထိရှိနေတုန်းဖြစ်ပြီး

ပိတောက်ပန်းတွေလည်း ဝေနေတုန်းပါပဲ။

အိပ်မက်ထဲမှာ ဆရာကအဲ့ဒီ့ပိတောက်ပင်ကြီးကနေ

ပိတောက်ပန်းလေးကိုခူးပြီး ပုံရိပ်၏

ဦးခေါင်းထပ်မှာ ပန်ပေးသည်ဟုစိတ်ကူးယဉ်ပြီး ကြည်နူးခဲ့ဖူးသည်။

ဘာလို့ လက်တွေ့နဲ့စိတ်ကူးဟာ

သိပ်ကို ကွဲပြားနေရတာလဲ။

"ပုံရိပ်!!စောင့်ရတာကြာသွားလား..."

ဘာကြောင်ရယ်မသိ...သူ့အသံကိုကြားသည်နှင့်

ပုံရိပ်၏ ရင်ထဲမှာအလိုလို၀မ်းနည်းလာမိသည်။

ဒီနွေးထွေးတဲ့အသံလေးကြောင့်

စိတ်လုံခြုံသလိုခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

ဒီအသံလေးကပဲ အားငယ်မှုတွေကို

နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

"ရောက်မလာတော့ဘူးလို့..ထင်ခဲ့တာ..."

ပုံရိပ်ရပ်နေသော စကားဝါပင်ကြီးအောက်သို့

လှမ်းလာနေစဉ်မှာပဲ ပုံရိပ်ပြောလိုက်သည့်

စကားကြောင့် ဆရာ့ခြေလှမ်းတွေ

ရပ်တန့်သွားလေသည်။

*ဘာကြောင့်...ရှေ့ကိုဆက်မတိုးလာရတာလဲ

ဆရာရယ်...*

"ပုံရိပ်...ကိုယ့်ကိုဘာပြောချင်လို့ခေါ်လိုက်တာလဲ.."

"ဆရာ့စကားရဲ့အဓိပ္ပာယ်က...ကျွန်မသာမခေါ်ရင်

ဆရာကျွန်မကိုတစ်သက်လုံးလာမတွေ့တော့ဘူးလို့

ဆိုလိုတာလား..."

ပုံရိပ်ကမေးခွန်းထုတ်လိုက်တော့

လိပ်ပြာမလုံသူကြီးဟာ ခေါင်းငုံ့ပြီး

မျက်နှာလွှဲသွားပြန်သည်။

သူဘယ်အချိန်အထိ ပုံရိပ်ကိုဒီလိုနာကျင်အောင်

လုပ်နေအုံးမှာလဲ။

ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖိကိုက်ပြစ်လိုက်ပြီး

ဆရာရပ်နေသောနေရာကို ပြေးသွားလိုက်ကာ

ဆရာ့လက်မောင်းတွေကို ဆုပ်ကိုင်လျှက်

မျက်နှာချင်းဆိုင်၍ အကြည့်ချင်းဆုံအောင်

ဖိအားပေးလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မရဲ့မျက်လုံးတွေကို

တည့်တည့်စိုက်ကြည့်စမ်းပါ...

ကျွန်မအခုထိဆရာ့ကိုစောင့်နေသေးတယ်ဆိုတာကို ဆရာသိပါတယ်...

ဆရာပြောတော့ ကျွန်မဆီကို

ရောက်အောင်လာခဲ့မယ်ဆို...

အခုသုံးနှစ်ရှိသွားပြီဆရာရဲ့...

ဆရာ့အရှေ့ကိုကျွန်မကိုယ်တိုင်ရောက်လာပြီလေ

ဆရာ..ကျွန်မကိုဘာလို့မကြည့်ရတာလဲ..."

"ကိုယ်မင်းနဲ့မပတ်သတ်ချင်တော့ဘူး..ပုံရိပ်..."

ဆရာကိုယ်တိုင် တွန်းထုတ်လိုက်သောပုံရိပ်သည်

အနောက်သို့ အနည်းငယ်ယိုင်ကျသွားသလို

မျက်ရည်တွေဟာလည်း တားဆီး၍

မရတော့လေပြီ။နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေဟာ

တဆက်ဆက်တုန်ယင်နေပြီး ဆရာ့ကိုသာ

မယုံကြည်နိုင်စွာ အတန်ကြာအောင်စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းတွေဟာလည်း နီမြန်းနေပေမဲ့

ပုံရိပ်အတွက် ၀မ်းနည်းနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ

ဒေါသတရားလွှမ်းကာ ခက်ထန်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီလောက်အထိ

ပြောင်းလဲလွယ်တာပါလား။

ပုံရိပ်၏အပေါ်မှာ အမြဲနူးညံ့စွာ

ဆက်ဆံပေးတတ်သော ဆရာနေမျိုး၏

ပုံသဏ္ဍန်တွေ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသလိုပါပဲ။

နေကြာပန်းခင်းကြီးထဲမှာ ပုံရိပ်ကိုစိုးရိမ်တကြီး

ပွေ့ဖက်ခဲ့တဲ့ အပြုအမူတွေဟာလုံး၀ကို

လွှင့်ပျယ်သွားခဲ့လေပြီ။

"ကိုယ်နောက်တစ်ခါထပ်ပြောမယ်

ကိုယ်မင်းနဲ့မပတ်သတ်ချင်တော့ဘူး..."

"ကျွန်မတို့အတူ ဆုံစည်းခဲ့တဲ့နေရက်တွေ

ကျွန်မတို့အတူကြုံတွေ့ခဲ့တဲ့ အမှတ်တရတွေက

ဒီစကားလေးတစ်ခွန်းတည်းနဲ့...

မေ့ပျောက်လို့ရပြီလို့...တွေးလိုက်တာလား..."

"မင်းထင်ချင်သလိုထင်နိုင်တယ်...."

ဆရာ့ရဲ့စကားအဆုံးမှာ မျက်ရည်တွေဟာ

အတားအဆီးမဲ့စွာ ပါးပြင်တစ်ခုလုံးကို

လွှမ်းမိုးသွားသောကြောင့် မျက်၀န်းတွေကို

ပိတ်ပစ်လိုက်ကာ ရှိုက်၍ငိုလိုက်မိသည်။

ရင်ထဲမှာဆူးတစ်ချောင်းဆိုက်၀င်သွားသလို 

အသဲနာစရာကောင်းလွန်းတဲ့ ဆရာ့စကားကြောင့်

ပြောချင်သော စကားတွေဟာ

လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ဆို့နေလေသည်။

သိပ်ချစ်ခဲ့မိသူမို့ အသဲခိုက်အောင်

နာကျင်နေရလေပြီ။

*ဆရာ့ကိုပုံရိပ်သိချစ်မှန်းသိလျှက်နဲ့..ဘာကြောင့်

ဒီစကားကိုမှရွေး‌ပြီးပြောရတာလဲ..ဆရာရယ်..."

"ကိုယ့်ကြောင့်နဲ့...မင်းမျက်ရည်မကျပါနဲ့...

မင်းရဲ့မျက်ရည်က...ကိုယ့်လိုလူနဲ့

မထိုက်တန်ပါဘူး.."

"မျက်ရည်မကျစေချင်ရင်...

ဘာကြောင့်လှည့်စားခဲ့ရတာလဲ...

ကျွန်မပုဂံအထိလိုက်လာပြီး...

ဆရာ့ကိုလာတွေ့တဲ့နေ့က...ကိုထက်နဲ့ကျွန်မကို

စေ့စပ်ပေးတဲ့နေ့ပဲ...

စေ့စပ်ပွဲကနေထွက်ပြေးခဲ့တဲ့အပြင်

အားလုံးကိုခြေစုံကန်ပြီး..ဆရာရှိတဲ့အရပ်ကို

ကျွန်မရောက်အောင်လာခဲ့ရတာ...

ဒါပေမဲ့..ဆရာကတော့တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့လက်ကိုတွဲပြီး..ကျွန်မကိုကျောခိုင်းသွားခဲ့တယ်...

ဆရာ့အတွက်ကျွန်မကဘာလဲ...

ကစားလို့၀ရင်..ပစ်ထားခဲ့လို့ရတဲ့

အရုပ်တစ်ရုပ်လို့သတ်မှတ်ခဲ့တာလား..."

"မဟုတ်ဘူးပုံရိပ်..

ကိုယ်မင်းကိုဘယ်တုန်းကမှ..အဲ့ဒီ့လို

သဘောမထားခဲ့ဖူးဘူး..ဒီအတိုင်းပဲ.."

"ဒီအတိုင်း.."ဘာဖြစ်လဲ..ကျွန်မမျက်လုံးကို

တည့်တည့်ကြီးပြီးပြောစမ်းပါ...

ကျွန်မကိုလှည့်စားခဲ့တာမဟုတ်ဘူးဆိုရင်

ကျွန်မမျက်လုံးကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ပြီး

ရှင်းပြပေးစမ်းပါ...

ဆရာ့စကားတွေအားလုံးကို..

ကျွန်မယုံကြည်ပေးပါ့မယ်...

ကျွန်မကိုတော့ မရက်စက်ပါနဲ့ဆရာရယ်...

ဆရာက..ကျွန်မရဲ့အချစ်ဦးပါ...

ကျွန်မဆရာ့ကို သိပ်ချစ်တာကို...

ဆရာယုံတယ်မဟုတ်လား..."

"ပုံရိပ်!!!!!"

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဆရာ့ကိုတင်းတင်းဖက်ကာ

ပုံရိပ်၏အချစ်တွေကို၀န်ခံမိလေသည်။

လူတစ်ယောက်ကို သိပ်ချစ်မိရင်ဘယ်လို

အကြောင်းမျိုးနှင့်မှ လက်လွှတ်နိုင်မှာ

မဟုတ်မှန်း ပုံရိပ်နားလည်လိုက်သည်။

ဒီလူကြောင့်ပဲ နာကျင်နေရမှန်းသိလျှက်နှင့်

မျက်စိစုံမှိတ်ကာ ရှေ့သို့ဆက်၍တိုးနေမိလေသည်။

အချစ်ဟာနူးညံ့သလို အန္တရာယ်လည်း

သိပ်များမှန်းသိပေမဲ့ နောင်တတရားတို့မရှိအောင် တစ်ကြိမ်တော့စွန့်စားလိုက်မိလေပြီ။

ဆရာရယ် ကျွန်မကိုလက်မလွှတ်လိုက်ပါနဲ့။

ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေအားလုံးက

ဆရာ့ခြေတော်ရင်းမှာမို့ နင်းရင်လည်းနင်းသွားလိုက်ပါတော့..။

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ပုံရိပ်...

ကိုယ့်မှာ..ကိုယ့်မှာချစ်သူရှိတယ်..."

ဆရာ့ကိုတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ထားမိသော

ပုံရိပ်၏ လက်တွေကိုအလိုလိုဖြေလျော့လိုက်မိလေသည်။

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွေကို စိုက်ကြည့်လာသော

ဆရာ့ကို မဲ့ပြုံးပြုံးပြကာ လှောင်ရယ်လိုက်မိသည်။

တကယ်တော့ ဟာသဖြစ်သွားခဲ့တာက

ပုံရိပ်ဆိုသော မိုက်မဲတဲ့မိန်းမပါပဲ။

ရင်ထဲမှာ..ခံစားရလွန်းလို့ငိုဖို့မျက်ရည်တွေတောင်..ခမ်းခြောက်ကုန်‌ပါပြီ...

"ဒါဆိုရင်..အခြားတစ်ယောက်ကို

ရွေးချယ်လိုက်ပြီပေါ့..

ကျွန်မကိုတကယ်လှည့်စားခဲ့တာပဲ...

ဆရာပေးတဲ့လက်ဆောင်ပစ္စည်းလေးတွေကို

အခုထိ..

ကျွန်မတယုတယသိမ်းထားတုန်းဆိုရင်

ဆရာယုံပါ့မလားမသိဘူး

.........

ဘာကြောင့်လဲသိလား...ဆရာပေးလိုက်တဲ့

အသေးအမွှားပစ္စည်းလေးကအစ

ကျွန်မအတွက်တန်ဖိုးရှိလို့..တန်ဖိုးထားလို့..

..........

ဆရာ့အတွက်တော့ ကျွန်မပေးလိုက်တဲ့

ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေအားလုံးက

အပေါစားတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာလားဟင်..

ကျွန်မဘ၀မှာဒဏ်ရာတွေသိပ်များမှန်းလည်း

ဆရာအသိဆုံးမဟုတ်ဘူးလား..

လူရင်းကထိုးတဲ့ဓားက

ပိုကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ..."

"ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်ပုံရိပ်..

ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ နားလည်မှုတွေ

လွှဲအောင်လုပ်ခဲ့မိရင်ကိုယ်အနူးအညွှတ်

တောင်းပန်ပါတယ်..ကိုယ်မင်းအပေါ်မှာ

ခံစားချက်ရှိနေတယ်လို့ထင်ခဲ့မိတာပါ..

နောက်ကျမှသိလိုက်ရတာက..

ကိုယ်တကယ်ချစ်တဲ့လူက..."

"တော်ပါတော့....ဒီလောက်ဆိုရင်..

ကျွန်မနားလည်လိုက်ပါပြီ...

အကျယ်တ၀င့်ရှင်းပြနေစရာမလိုတော့ပါဘူး..

ဆရာ့မျက်လုံးတွေကနေ..ကျွန်မကိုလှည့်စားခဲ့တဲ့

အမှန်တရားတွေအားလုံးကို..မြင်လိုက်ပါပြီ.."

"ကိုယ်စိတ်မကောင်းပါဘူးပုံရိပ်ရယ်...

ကိုယ်မင်းကိုလှည့်စားခဲ့သလိုဖြစ်သွားရင်

အနူးအညွှတ်တောင်းပန်ပါတယ်..."

"လှည့်စားခဲ့သလိုဖြစ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘူး

လှည့်စားခဲ့ပြီးတာ...

........

ရှင့်အတွက်တော့အမှားသေးသေးလေးတစ်ခု

ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်...ကျွန်မအတွက်တော့

နှလုံးသားတစ်ခုလုံး..ဆုတ်ပြတ်သတ်သွားတာပဲ

...........

ကျွန်မ..မချစ်ခဲ့သင့်ဘူး..

ရှင့်လိုဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားကို

ကျွန်မ..မချစ်ခဲ့သင့်ဘူး...

...........

ကျွန်မမိဘတွေက

သေတာတောင်ကျွန်မကိုစိတ်ဒုက္ခမပေးခဲ့ကြဘူး

ရှင်ကတော့ ကျွန်မကိုရှင်လျှက်နဲ့သေအောင်အထိ

ရက်စက်လွန်းတယ်..."

"ပုံရိပ်ရယ်...မငိုပါနဲ့ကွာ...

ကိုယ်တောင်းပန်ပါတယ်...မင်းငိုရင်...

ကိုယ်မခံစားနိုင်ဘူး..."

ပုံရိပ်၏မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးရန်ပြင်နေသော

သူ့လက်တွေကို ရိုက်ချပြစ်လိုက်ပြီး

သူ့ရင်ဘတ်ကို တွန်းထုတ်ပြစ်လိုက်မိလေသည်။

အတွင်းပုတ်ပြီး အပြင်မှာချိုမြသယောင်

ဟန်ဆောင်လိမ်ညာတတ်တဲ့လူတွေကို

ပုံရိပ်သိပ်မုန်းတယ်။

အထူးသဖြင့် ဦးနေမျိုးလိုလူတွေပေါ့။

"ကျွန်မအသားကို ရှင်လုံး၀လာမထိနဲ့...

ရှင့်စိတ်ဓာတ်ကို သိပ်ရွံတယ်...

.........

ကျွန်မရှင့်အပေါ်မှာ ကိုင်းညွှတ်နေမှန်းသိလျှက်နဲ့

မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးခဲ့တယ်...

သာမာန်ထက်ပိုတဲ့အထိအတွေ့တွေနဲ့...

ကြင်နာချင်ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်...

.........

ကျွန်မဆီကနေ..ပထမဆုံးအနမ်းတစ်ပွင့်ကိုလည်း

ရှင်ပဲယူသွားခဲ့တယ်...

ပထမဆုံးအချစ်ကိုလည်း

ရှင်ပဲယူသွားခဲ့တာပါ..

..........

မတည်နိုင်တဲ့ကတိတွေလည်း

အမျိုးမျိုးပေးခဲ့ပြီးမှ...

အဟင့်...မချစ်ဘူးတဲ့လား...

........

ရှင်ကတော်တော်အပြောင်းအလဲမြန်တာပဲ..."

"ဟုတ်ပါတယ်ကွာ...ကိုယ်မှားခဲ့ပါတယ်...

ကိုယ့်ကိုမင်းကြိုက်သလို့ အပြစ်တင်နိုင်ပါတယ်"

"ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို

သိပ်ယုံကြည်မိခဲ့တဲ့..ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မလည်း

သိပ်မုန်းတယ်...

ကျွန်မကရှင့်ကိုချစ်ခဲ့တယ်..

ရှင်ကကျွန်မရဲ့အချစ်ကို..ကစားခဲ့တယ်

အချိန်တွေကိုသာ နောက်ပြန်ဆုတ်လို့ရရင်လေ

ရှင်နဲ့ မဆုံခင်ကအချိန်ကိုပဲ

‌ပြန်ရောက်ချင်တယ်သိရဲ့လား...."

"အဲ့လိုမပြောပါနဲ့ပုံရိပ်ရယ်..ပုံရိပ်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး

ကိုယ်ကူညီပေးခဲ့တာတွေအားလုံးက

တကယ်စေတနာအမှန်တွေကြီးပါပဲ...

ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ

ထောင့်ငါးရာအချစ်ဆိုတာ မရှိနိုင်ပေမဲ့...

မင်းကို...ညီမလေးတစ်ယောက်အဖြစ်တော့

ဆက်ပြီး...ခင်မင်ခွင့်ပေးပါကွာနော်..

နောက်ဆုံး..တွေ့ဆုံမှုဆိုရင်လည်း

အမုန်းနဲ့တော့ နှုတ်မဆက်ချင်ဘူး

ကိုယ့်ကိုမုန်းတော့ မမုန်းလိုက်ပါနဲ့ကွာ...."

"ကျွန်မ...ဦးနေမျိုးကိုမမုန်းပါဘူး..

အမှတ်မရှိပဲ...ရှင်နဲ့စကားပြောဖို့

ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်မုန်းတာ...

........

ဆုံးရှုံးမှုမျိုးစုံကိုလည်း

ကျွန်မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးတယ်..

ဒါပေမဲ့ဦးနေမျိုးဆီကနေ

ရလိုက်တဲ့သင်ခန်းစာကတော့...

ကြောက်စရာအကောင်းဆုံးပဲ...

.....

အဲ့ဒီ့ရှင်ရွေးချယ်လိုက်တဲ့သူနဲ့

တစ်သက်လုံးပျော်ရွှင်နိုင်ပါစေလို့

ကျွန်မဆုတောင်းပေးလိုက်မယ်...."

ကျွန်မသူ့ကိုကျောခိုင်းခဲ့မိလေသည်။

ကျွန်မတို့ရဲ့ခွဲခွာခြင်းဟာ နူးညံ့မှုရှိမနေခဲ့သလို

လှပသော လမ်းခွဲခြင်းလည်းဖြစ်‌မနေခဲ့ပါဘူး။

*နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်...

အသက်လောက်ချစ်ရသူရေ...

ငါ့အသဲကိုမီးလောင်မြိုက်သွင်းပြီး

မင်းပျော်နိုင်ပါစေ...*

နေကန်နံဘေးတွင် ရပ်နေသူကတော့

စကားပန်းတစ်ပွင့် ကြွေသွားခိုက်၀ယ်

သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက်

ကျခဲ့လေတယ်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ပုသိမ်ကြီးမြို့ထဲသို့ ၀င်လာပြီဖြစ်၍

ရန်ကင်းတောင်ကြီးကိုပါ မြင်နေရလေပြီ။

မကြာခင်မှာ ဖွားညိုရှိရာကိုရောက်တော့မည်ဖြစ်၍ ကားတံခါးကိုခေါင်းမှီထားလိုက်ပြီး

အပြင်ဘက်သို့သာ ငေးကြည့်နေလိုက်မိသည်။

အခုအချိန်မှာ ပုံရိပ်၏ခေါင်းထဲ၌

ဖွားညိုတစ်ယောက်သာရှိပါတော့တယ်။

ဖွားညိုဟာ ပုံရိပ်အပေါ်မှာစည်းကမ်းတင်းကြပ်ပြီး

တစ်ခါတ‌လေမှာအပြောကြမ်းတတ်ပေမဲ့

ပုံရိပ်၏အကျိုးကို အမှန်တကယ်လိုလားသူ

တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အရမ်းလည်းကြီးပွားတိုးတက်စေချင်သူဖြစ်သည်။

မိသားစုစီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေက များပြားလွန်းတာကြောင့် ပုံရိပ်ကိုစီးပွားရေးဘက်ကိုသာ

လိုက်စားဖို့ တိုက်တွန်းတာလည်းမမှားပါဘူး။

ပုံရိပ်ကို ချစ်လို့သာသူ့ရဲ့အတ္တကိုအနည်းငယ်

လျော့ပြီး ဥပဒေပညာကိုသင်ယူခွင့်ပေးခဲ့ခြင်း

ဖြစ်လေသည်။

ဒီနေ့ကစပြီး..ပုံရိပ်ကိုတကယ်ချစ်တဲ့ဖွားညိုရဲ့

လောင်းရိပ်အောက်မှာပဲခိုလှုံပြီး ဖွားညိုဖြစ်ချင်သော ဆန္ဒတွေကိုအကောင်အထည်ဖော်ပေးဖို့သာ

ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"မမရေ...တို့လမ်းထဲတောင်ရောက်လာပြီ..."

ပုံရိပ်တို့နေသည့်လမ်းထဲသို့ ကားလေးချိုးကွေ့ပြီး

၀င်လိုက်စဉ်တွင် ပန်းတွေစိုက်ထားသော

ကိုထက်တို့အိမ်ကို လှမ်း၍ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်..။ကိုထက်ဟာသစ္စာရှိတဲ့

 ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါပဲ 

ပုံရိပ်က်ိုသူအကြာကြီးစောင့်ပေးခဲ့တယ်။

ပုံရိပ်ကသူ့အပေါ်မှာ အချိန်တိုင်း

အပြစ်တင်နေခဲ့တာတောင် သူဟာတွယ်ကပ်နေပြီး လက်မလျော့ခဲ့ဘူး။

"တူမကြီး.ပစ္စည်းတွေကိုအလုပ်သမားတွေခေါ်ပြီး...နေရာချခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်..

ခရီးပန်းထားကြတာဆိုတော့..နားကြအုံးပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါဦးလေး..."

ပေါ်တီကိုအောက်တွင် ကားကိုရပ်လိုက်သည်နှင့်

ပုံရိပ်လည်းကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး

အိမ်ထဲသို့ လှမ်း၀င်လိုက်စဉ်မှာပဲ...

"ဒုန်း!!!!အား!!!."

"မမ..ဘာဖြစ်တာလဲ...ဟယ်..သွေးတွေ...

မမရဲ့ခြေမမှာ..သွေးတွေထွက်နေတယ်.."

ပိစိမကထအော်လိုက်၍..ကိုယ်ခြေထောက်ကို

ပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့..ခြေသည်းခွံက

တစ်၀က်ကျိုးသွားခဲ့ပြီး..သွေးတွေချက်ချင်း

ရဲတက်လာလေသည်။

အသဲထဲအထိ စိမ့်တက်သွားအောင်

နာကျင်နေမိလေသည်။

မနည်းအားတင်း၍ ပိစိမကိုတွဲကာမီးဖိုခန်းဘက်သို့

လျှောက်နေစဉ်မှာပဲ အိမ်ထဲတွင်ဧည့်သည်တွေ

အများကြီးရောက်နေမှန်း သိလိုက်ရသည်။

"အိမ်ထဲမှာဘာပွဲရှိလို့လဲပိစိမ...

လူတွေအများကြီးပဲရောက်နေတယ်.."

"ဟုတ်တယ်...မမရဲ့..."

"ပုံရိပ်...!???"

ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်သား ကြောင်တောင်တောင်

ဖြစ်နေစဉ်မှာပဲ အိမ်ထဲသို့၀င်လာသော

လူတစ်ယောက်၏ခေါ်သံကြောင့်အနောက်သို့

လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ ကုမ္ပဏီမှာရှယ်ယာရှင်း

ဦးဇော်ဇော်ဟိန်းဖြစ်နေလေသည်။

"ဦးဇော်...မတွေ့ရတာတောင်ကြာပြီနော်..."

"အေးကွယ်...ဦးလည်းစိတ်မကောင်းပါဘူး...

ဒေါ်ရိပ်ညိုဆုံးတဲ့သတင်းကို ကြားကြားချင်း

လာချင်ခဲ့ပေမဲ့...အလုပ်ကအခုမှအားလို့

လာရတာပါ..."

"ဒေါ်ရိပ်ညိုဆုံးတယ်...အဲ့ဒါဘာစကားလဲ..."

"ဟင်...ပုံရိပ်ကမသိသေးဘူးလား..."

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းအိမ်တွေ ဂဏှာမငြိမ်နိုင်တော့လောက်အောင်အထိ တုန်လှုပ်သွားမိလေသည်။

နှလုံးခုန်နှုန်းတွေမြန်ဆန်လာကာ မောဟိုက်လာသလို ခံစားလိုက်မိပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်စွာ

ဖြင့်ဖွားညို၏ အိပ်ခန်းဘက်သို့လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

ခြေထောက် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ဖြင့်ပြေးသွားမိလေသည်။

"မမရေ...ခြေထောက်မှာသွေးတွေထွက်နေတယ်လေ..."

ပုံရိပ်လေးပြေးသွားရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင်

သွေးစက်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည့်တိုင်အောင်

ခြေမဒဏ်ရာက ပြင်းထန်နေခဲ့ပေမဲ့

ရင်ထဲမှဒဏ်ရာလောက်မနက်နဲခဲ့ပေ။

"ဖွားညို!!!!"

"ဒုန်း!!!!!"

"ပုံရိပ်...သမီးလေး!!!"

ဖွားညို၏နာမည်ကိုအော်ခေါ်ကာ ဖွားညို၏အိပ်ခန်းအပေါက်၀အထိ ပြေးလာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့

တစိမ့်စိမ့်နာကျင်နေသည့်ခြေထောက်ဒဏ်ရာနှင့်ရောကာ အင်အားချိနဲ့စွာဖြင့် ဒူးတွေကွေးညွှတ်

ကျသွားခဲ့လေသည်။

အိပ်ခန်းအပေါက်၀မှနေ၍ ကုတင်ပေါ်တွင်

လှဲလျောင်းနေသော ဖွားညို၏ရုပ်အလောင်းကို

တွေ့လိုက်ရသောအခါမှာ ထဖို့လုံး၀အင်အားမရှိတော့ပေ။

"ပုံရိပ်...အဟင့်..မေညိုဆုံးပြီပုံရိပ်ရဲ့...

ဒီနေ့...နေ့လည်ကပဲဆုံးသွားတာ...ပုံရိပ်ကိုအကြောင်းကြားချင်ပေမဲ့ ရုတ်တရက်ကြီး

ဖြစ်သွားတော့...ပုံရိပ်တို့လမ်းမှာတစ်ခုခုဖြစ်မှာ

စိုးလို့ မပြောခဲ့ကြတာပါကွယ်..."

အိပ်ခန်းအပေါက်၀တွင် ထ၍မရသေးသော

ပုံရိပ်ကို အန်တီယဉ်တင့်ကပြေး၍ဖက်ပြီး

ငိုလာသလို လေးလေးမင်းခန့်ကလည်း

ပုံရိပ်၏ပခုံးကို ပုတ်ကာနှစ်သိမ့်ပေးနေလေသည်။

"လေးလေးခန့်..ဖွားညိုဆီကို..သမီးသွားချင်တယ်..."

ပုံရိပ်ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို နားလည်သော

လေးလေးခန့်သည် ပုံရိပ်ကိုပွေ့ချီလိုက်ပြီး

ဖွားညို၏ကုတင်ပေးတင် ချပေးလေသည်။

အိပ်ခန်းထဲတွင်ရှိနေသော လူတွေအားလုံးကတော့

ဒေါ်ရိပ်ညို၏မျက်နှာကိုသာ အရူးတစ်ယောက်လို

ကြောင်ကြည့်နေရှာသည့် ပုံရိပ်လေးကိုကြည့်ကာ

၀မ်းနည်းနေကြလေသည်။

"ဖွားညို..ဘာဖြစ်လို့သမီးပြန်လာတာကို

မစောင့်ရတာလဲ..ရက်ပိုင်းလောက်ပဲကြာမယ်လို့

ပြောခဲ့တယ်လေအဖွားရယ်...

ရန်ကုန်ကိုမသွားခင်ကတောင်...အဖွားနဲ့သမီး..

စကားတွေအများကြီးပြောခဲ့ကြသေးတယ်လေ..

အဖွားအသက်ရှည်ရှည်နဲ့..ကျန်းမာနေဖို့တောင်

သမီးဆုတောင်ပေးခဲ့သေးတယ်..အခုတော့..

သမီးဘယ်လို ဖြည်သိမ့်ရမှာလဲ...

အဖေနဲ့အမေ့လို...အဖွားလည်းသမီးကို

တကယ်..ထားသွားခဲ့ပြီပေါ့နော်..

.........

အဖွားဖြစ်စေချင်တဲ့ဆန္ဒတွေကို...သမီးတစ်ခုမှ

မဖြည့်ဆည်းပေးရသေးဘူးလေ..

အဟင့်...သမီးကိုမထားသွားပါနဲ့..

သမီးမှာ..အဖွားပဲရှိတော့တာပါ...

..........

နိမ့်ကျနေတဲ့သမီးရဲ့ဘ၀ကို

အဖွားကအမြင့်ကိုဆွဲတင်ပေးခဲ့တယ်

ယုံကြည်မှုအားနဲနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို

သတ္တိရှိလာအောင် လူတောတိုးရဲအောင်

သင်ပေးခဲ့ပြီးမှ...သမီးရဲ့ဘ၀

အမြင့်ဆုံးရောက်တဲ့အချိန်အထိ ဘာလို့

အတူရှိနေမပေးတော့တာလဲအဖွားရယ်...

သမီးအတွက် ဘာမှမလိုအပ်ပါဘူး

ကိုယ်ချစ်တဲ့လူတွေနဲ့ အတူရှိနေချင်ရုံလေးပါပဲ

သမီးရဲ့ ဆုတောင်းတွေမပြည့်ခဲ့ဘူး..."

ဖွားညို၏ ရုပ်အလောင်းကိုဖက်ကာ အသံတိတ်၍

ငိုမိသည်။မေမေနဲ့ဖေဖေဆုံးတုန်းက

ပုံရိပ်မသိလိုက်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းသိလိုက်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာမခံမရပ်နိုင်‌လောက်အောင်

၀မ်းနည်းခဲ့ရတယ်။

အခုဖွားညိုလည်း ပုံရိပ်၏ဘ၀ထဲကနေ

ထွက်သွားပြန်ပြီ။

ကံကြမ္မာက ပုံရိပ်ကိုအပြစ်ပေးနေတာများလား။

၀ဋ်ကြွေးရှိရင်လည်း သည်ဘ၀မှာ

ဤမျှနှင့်သာ ကြေစေချင်ပါတယ်။

"ပုံရိပ်ရယ်မငိုပါတော့နဲ့နော်...မေညို့ရဲ့ဝိဉာဉ်က

ဒီနေရာမှာပဲရှိနေအုန်းမှာ..မေညိုကပုံရိပ်ကို

စိတ်ချတာမဟုတ်ဘူး...

ပုံရိပ်ငိုရင်သူနောက်ဆံတင်းနေလိမ့်မယ်...

မေညိုဘ၀ကူးကောင်းအောင်လုပ်ပေးရမယ်လေ

အခေါင်းသွင်းရတော့မှာမို့...

မေညို့ကိုလွှတ်လိုက်ပါနော်..."

အန်တီယဉ်တင့်က ပုံရိပ်ကိုအတင်းလာဖက်ပြီး

သတိပေးနေသောကြောင့် အဖွားကိုဖက်ထားမိရာမှ

ဖြေလွှတ်ပေးလိုက်မိလေသည်။

အသံထွက်၍ မငိုမိတော့ပေမဲ့ 

မျက်ရည်တွေကတော့ အဆက်မပြတ်ကျဆင်းနေလေသည်။

*စိတ်ချပါဖွားညိုရယ်...အဖွားဖြစ်စေချင်သလို..

သမီးကြိုးစားပါ့မယ်...သမီးကိုစိတ်ချပါ...

အဟင့်..သမီးအဖွားကိုသိပ်ချစ်ပါတယ်...

အဖွား..ကောင်းရာမွန်ရာဘုံဘ၀ကို

ရောက်ရှိနိုင်ပါစေ..

နောက်ဘ၀နောင်သံသရာအဆက်ဆက်မှာ

ဖွားညိုရရှိချင်တဲ့ မိသားစုဘ၀လေးကို

ရရှိပါစေအဖွားရယ်....*

ထာ၀ရအိပ်စက်သွားသော အသက်(၇၀)ကျော်ပြီဖြစ်သည့် ဖွားညို၏မျက်နှာလေးသည်

သေသူတစ်ယောက်နှင့်မတူပဲ

အသားအရည်ကအစ ကြည်လင်နေလေသည်။

ပြုံးနေသော မျက်နှာလေးဖြစ်နေ၍အများကတော့

သေပန်းလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ပုံရိပ်တို့ကတော့ သံသရာမှာကြင်လည်ရအုံးပေမည်။

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

ဇာတ်သိမ်းက ရေးရင်းနဲ့ဒီလောက်ရှည်မယ်မထင်ထားခဲ့မိလို့ နှစ်ခန်းခွဲလိုက်ရပါတယ်

 (အခန်း၇၂)မှာတော့

တကယ်ဇာတ်သိမ်းပါပြီနော်

ဒီအခန်းကရင်တော့နည်းနည်း နာရပါတယ်...

‼️Spoilerအနေနဲ့ပြောရရင်တော့

ဇာတ်လမ်းလေးမှာ ဆရာနေမျိုးဘက်ကို

ဖော်ပြဖို့ ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာပါပဲ...

ဆရာနေမျိုးက တကယ်ပဲရက်စက်တတ်သလား

ဆိုတာကို နောက်အခန်းမှာ သိခွင့်ရပါလိမ့်မယ်

(ဖတ်ရှုပေးသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီတိုင်းကို

ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်..)

========================================================================