🔥ဆူးကြိုး🔥 အခန်း(၇၂)🌹ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

  

🔥ဆူးကြိုး🔥

အခန်း(၇၂)🌹ဇာတ်သိမ်းပိုင်း

ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်၏စာကြည့်တိုက်ကြီး

တစ်ခုလုံးသည် အပ်ကျသံပင်

ကြား‌နိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

စာကြည့်တိုက်ကြီးထဲရှိ ခုံအသီးသီးဆီတွင်

ကျောင်းသားတိုင်းသည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့်

စာအုပ်ဖတ်ချင်း၊ကွန်ပြူတာထိုင်နှိပ်ခြင်းတို့

လုပ်နေကြပြီး အချို့ကတော့အုပ်စုဖွဲ့၍

စာတန်းပြုစုရမည့် ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်နေကြလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ထောင့်ဘက်စွန်းစွန်းရှိ

ခုံးတန်းလေး၌ အမြဲလာရောက်ထိုင်လေ့ရှိသော

ကောင်မလေးသည် ထုံစံအတိုင်းစာအုပ်

အထူကြီးများကို ဘေးမှာချပြီး

စာဖတ်လိုက်၊လက်ပ်တော့နှင့်

မှတ်သားလိုက် လုပ်နေလေသည်။

သူမ၏မျက်နှာလေးသည် မိတ်ကပ်ပါးပါးလေးတောင်မလိမ်းထား၍ ပြောင်ရှင်းနေပေမဲ့

နဂိုကြည်ပြီးနို့နှစ်ရောင်သန်းနေသော

အသားအရည်ရှိသူဖြစ်၍ ကိုရီးယားမလေးဟု

အထင်မှားလောက်ပေသည်။

အလွန်ရှည်လျားပြီးထူထဲလှသော

ဆံပင်ထွေးကြီးကို စုထုံးထားပြီး

ဘော့ပဲင်နှင့်ထိုးထားတတ်သည်မှာလည်း

သူမ၏ ပင်ကိုယ်စတိုင်လ်လိုဖြစ်၍နေပါပြီ။

ပန်းနုရောင်တီရှပ်အပါးသား လက်တိုလေးနှင့်

ဂျင်းစကပ်အတိုလေးကိုတွဲဖက်၍၀တ်ဆင်ထားကာ

အဖြူရောင်ရှူးဖိနပ်လေးကို

ရွေးစီးထားလေသည်။

"ဟေ့..ရှဲဒိုး..နင်ဒီကိုရောက်နေမယ်ဆိုတာ

ငါသိသားပဲ..."

ပုံရိပ်၏နာမည်ပြောင်ကို အင်္ဂလိပ်လိုခေါ်ပြီး

စကားလာပြောသူထံကို ကြည့်လိုက်တော့

တရုတ်လူမျိုးကျန်းယိဖြစ်နေလေသည်။

အာရှသားအချင်းချင်းမို့ အတန်းတက်ရင်း

ခင်မင်သွားခဲ့ကြပေမဲ့ ကျန်းယိကပုံရိပ်ကို

စိတ်၀င်စားနေမှန်းသိ၍ ပြုံးသာပြလိုက်ပြီး

ဘာစကားမျှမဆိုပဲ

စာအုပ်ကိုသာ ဖတ်နေလိုက်သည်။

"ရှဲဒိုးရာ..နင့်ကိုကြည့်လိုက်ရင်

တစ်ခုခုလွဲနေသလိုပဲ.."

ပုံရိပ်ကို အသားလွတ်လာ၍ဝေဖန်နေသောကြောင့်

သူ့ကို တဖန်ပြန်၍မော့ကြည့်လိုက်တော့

သူကပုံရိပ်ကို  အားပါးတရပြုံးပြလာလေသည်။

"ငါဝေဖန်တာတော့မဟုတ်ပါဘူး..ဒါပေမဲ့

အရမ်းသိချင်နေလို့ပါ..နင်ကလေ..ယူတော့

စီးပွားရေးအပိုင်းယူပြီး

နင့်ကိုကြည့်လိုက်ရင်..ဥပဒေစာအုပ်တွေပဲ

တစ်ချိန်လုံးထိုင်ဖတ်နေတာတွေ့ရတယ်..

ဥပဒေကိုစိတ်၀င်စားရင်..ဘာလို့ဥပဒေကို

မယူရတာလဲ..."

သူ့မေးခွန်းက ပုံရိပ်အတွက်တော့တကယ်ကို

ဟာသတစ်ပုဒ်ဖြစ်နေ၍ စာကြည့်မျက်မှန်ကို

ချွတ်လျှက်နှင့် ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

ပုံရိပ်က ကိုယ့်ရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စတွေကို

လူတိုင်းအား ပြောပြတတ်သူမဟုတ်၍

သူငယ်ချင်းများကတော့ ပုံရိပ်ကိုအရမ်း

လျှို့ဝှက်သည်ဟု  ထင်ကြတယ်။

"ငါ့မေဂျာကစီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ ပတ်သတ်တာပေမဲ့

ငါကမြန်မာနိုင်ငံမှာဥပဒေနဲ့ ဘွဲ့ယူခဲ့တာလေ..."

"တကယ်ကြီးလား..."

"အင်းပေါ့..."

"ဒါဆိုရင်တော့..ငါနင့်ကိုလေးစားသွားပြီရှဲဒိုးရာ...

ငါဆိုရင်ဘွဲ့တစ်ခုယူဖို့တောင်အနိုင်နိုင်ရယ်..

ဒါနဲ့..ငါနင့်ကိုတစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား..."

"မေးလေ..."

"နင်ဒီမှာဘွဲ့ယူပြီးသွားရင်..ရှေ့နေလုပ်မှာလား..

စီးပွားရေးလိုင်းကိုသွားမှာလား..."

ကျန်းယိမေးသော မေးခွန်းမျိုးကိုပဲ

ပုံရိပ်ကိုယ့်ဘာသာထပ်ခါထပ်ခါ မေးခဲ့ဖူးသည်။

တကယ်တော့ နိုင်ငံခြားကိုလာပြီး

ပညာသင်စေချင်ခဲ့တာဟာ ပုံရိပ်ရဲ့စိတ်ဆန္ဒ

မဟုတ်ပေမဲ့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ဖွားညိုကို

 ကတိပေးထားခဲ့တာကြောင့် အဖွားရဲ့ဆန္ဒလေးကိုဖြည့်ဆည်းပေးတဲ့သဘောပါပဲ။

အခုတက္ကသိုလ်မှာ အတန်းဖော်တွေနဲ့

ပရောဂျက်အကြောင်းတွေ ဆွေးနွေးကြရင်းနဲ့

စီးပွားရေးပိုင်းကိုပါ စိတ်၀င်စားလာခဲ့မိတယ်။

ရှေ့နေတစ်ယောက်နဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာမတူညီဘူးလို့ ထင်ရပေမဲ့

သေချာတွေးကြည့်ရင် တစ်နည်းနည်းနဲ့လူထုကို

အကျိုးပြုနိုင်တယ်လို့ ထင်မြင်မိတယ်။

ရှေ့နေတစ်ယောက်ဟာ တရားမျှတမှုအတွက်

တိုက်ပွဲ၀င်နိုင်သလို စွန့်ဦးတည်ထွင်သူ

လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဟာလည်း ဆင်းရဲနွမ်းပါး

သော လူထုတစ်ရပ်ကိုအလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်း

တွေပေးပြီး လူတစ်စုရဲ့စား၀တ်‌နေရေးအတွက်အထောက်အကူပြုရင်း ကိုယ်တိုင်လည်းအကျိုးအမြတ်ရနိုင်တယ်။

"ဒီအကြောင်းကိုတော့ ငါမြန်မာပြည်ကို

ပြန်ရောက်မှပဲဆုံးဖြတ်တော့မယ်ဟာ...

ငါ့ဦးလေးကလည်းအသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့..

နည်းနည်း စဉ်းစားရကြပ်နေတယ်..."

"ဟင်..နင်ကဒီမှာအလုပ်ဆက်မလုပ်တော့ဘူးလား

နင်ကအရမ်းတော်တဲ့ကျောင်းသားတစ်ယောက်လေ

ဒီမှာသာအလုပ်ဆက်လုပ်ရင်...

နင်သေချာပေါက်အလုပ်ရမှာ...ငါကဘွဲ့ရတာနဲ့

ဝါရှင်တန်မှာရှိတဲ့...ငါ့ဦးလေးရဲ့ကုမ္ပဏီမှာ

အလုပ်သွားလုပ်မလားလို့...နည်းပညာကုမ္ပဏီလေ

နင်လည်းလျှောက်ကြည့်ပါလား..."

"မလျှောက်တော့ပါဘူးဟာ..အစကငါလည်း

နယူးယောက်မှာ အလုပ်သင်ဆင်းမလို့ပဲ

အင်တာဗျူး၀င်ရင်ကောင်းမလားတွေးသေးတယ်"

"ဒါဆိုဘာတွေကို တွေဝေနေတာလဲ..

လုပ်လိုက်ပြီးရော..."

"ငါဒီမှာအကြာကြီးမနေချင်တော့ပါဘူးဟာ...

ငါချစ်တဲ့မိသားစုတွေနဲ့ဝေးတဲ့နေရာမှာ

ငါအကြာကြီး ရှိမနေသင့်ဘူးလို့ထင်တယ်

သူတို့ငါ့ကို လိုအပ်တယ်..."

"အေးပါ..ဒါဆိုလည်းငါသွားတော့မယ်...

ဒီနေ့ကနောက်ဆုံးရက်ဆိုတော့..ငါနင့်ကိုလာနှုတ်

ဆက်တာပါ...ကံကြမ္မာသာငါ့ဘက်မှာ

ရှိသေးတယ်ဆိုရင် ငါနင်နဲ့ပြန်ဆုံချင်ပါတယ်..."

ကျန်းယိ၏စကားကို ခွန်းတုန့်မပြန်မိတော့ပဲ

ခေါင်းသာညိမ့်ပြလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်တို့ဟာ ရေခြား၊မြေခြားမှာလာဆုံစည်းကြပြီး

ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းကိုက ရေစက်ရှိလို့ပါပဲ။

ကိုယ့်ဘ၀ထဲကနေ တစ်ယောက်‌ပြီးတစ်ယောက်

ထွက်ခွာသွားတာကို ရင်ကြုံးမရအောင်

ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်၍ ယခုအခါမှတော့ထူးပြီး

၀မ်းနည်းမနေတော့ပါဘူး။

ကျန်းယိထွက်သွားသောအခါမှ ပုံရိပ်လည်း

လက်ပ်တော့ကိုပိတ်ပြီး စာကြည့်တိုက်ကြီးကိုသာ

ဝေ့ဝဲကြည့်နေမိသည်။

‌ဒီနေ့ဟာ ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်မှာ ရှိနေတဲ့

နောက်ဆုံးရက်ပါပဲ။‌

ကျောင်းအဆောင်မှပြောင်းရတော့မည်ဖြစ်၍

နောက်ဆုံးအနေနဲ့  ပုံရိပ်အမြဲလာနေကြ

စာကြည့်တိုက်လေးမှာ လာထိုင်မိခြင်းဖြစ်လေသည်။

ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်ဆိုတာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု နယူးယောက်မြို့မှာရှိသော

သက်တမ်းရင့်နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်ကိုးခုထဲမှ

တစ်ခုဖြစ်ပြီး နယူးယောက်ရဲ့သာမာန်တက္ကသိုလ်တွေရှိ တစ်နှစ်စာကုန်ကျစရိတ်က

ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်၏ တစ်လစာကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ညီမျှနေတာကြောင့် အစကဒီမှာမတက်ဘူးဟု

ပုံရိပ် လေးလေးခန့်ကိုငြင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။

ကွင်းစ်မှာပဲ တိုက်ခန်းခပ်ကျဥ်းကျဥ်းကို

ငှားနေပြီး သာမာန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုကိုပဲ

ရွေးကာ ရထားနဲ့ကျောင်းသွားမည်ဟု

ပြောခဲ့ပေမဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့ပါဘူး။

ဖွားညိုမရှိတော့တာကြောင့် သူ့စကားကို

အလေးမထားဘူးဟု ထင်သွားပြီးလေးလေးခန့်က

ပုံရိပ်ကိုသုံးရက်လောက် စကားမပြောပဲနေခဲ့သည်။

ဒါကြောင့်ပဲ နောက်ဆုံးမှာကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်ကို ရွေးချယ်လိုက်ရပါတော့တယ်။

ကျောင်းပိတ်တဲ့အချိန်တွေနဲ့ အားတဲ့အချိန်မှာတော့

ကိုယ့်စားရိတ်ကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းကရှာချင်၍ အချိန်ပိုင်းအလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ၀န်‌ဆောင်မှုပေးရတဲ့

မီနီမားကတ်မှာ ညဆိုင်းဆင်းပြီး

မနက်ပိုင်းမှာ ကျောင်းတက်ခဲ့ရသလို စားသောက်ဆိုင်အချို့မှာလည်း စားပွဲထိုးလုပ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

စားသုံးသူတစ်ယောက်က ပုံရိပ်၏

ပေါင်ကိုလာကိုင်၍ မန်နေဂျာကလည်းမျက်နှာလွဲ၊

ခဲပစ်လုပ်ပြီး ပုံရိပ်ကိုပဲအပြစ်လာပုံချသောကြောင့်

ပိုးစိုးပက်စက်ပြောပြစ်ပြီး အလုပ်ထွက်ခဲ့တာမျိုးလည်း ရှိခဲ့ဖူးသည်။

ကိုလံဘီယာတက္ကသိုလ်ရဲ့ သင်ကြားနည်းတွေဟာ

အဆင့်မြင့်သလို နိုင်ငံအသီးသီးမှအတန်းဖော်တွေနဲ့ ပြောဆိုဆက်ဆံရတဲ့အတွက် EQကိုလည်းမြင့်တက်စေသည်ဟု ဆိုရမည်။

ငယ်ငယ်က အတန်းထဲမှာတသီးတသန့်တည်း

နေတတ်သော ပုံရိပ်သည် နိုင်ငံအသီးသီးမှယောက်ျားလေးနဲ့ဖြစ်ဖြစ်

မိန်းကလေးနဲ့ဖြစ်ဖြစ် သင့်တင့်အောင်

ပြောဆိုဆက်ဆံတတ်လာခဲ့သည်။

ဟိုအရင်ကလို ခံစားချက်ကိုဦးစားပေးတာမျိုးတွေ

လျော့နည်းလာပြီး တဇွတ်ထိုးဆန်တတ်သည့်

စိတ်တွေလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသလို

ခံစားရသည်။ပြည်ပမှာ ပညာသင်တယ်ဆိုတာဟာ

အိမ်ဆိုသော၊မိသားစုဆိုသော အနှစ်သာရတွေနှင့်

ဝေးကွာနေရခြင်းဖြစ်၍ ပိုမိုအထီးကျန်သလို

ခံစားနေရပြီး ကိုယ့်ဇာတိနှင့်၊ကိုယ့်မိသားစုကို

ပိုတန်းဖိုးထားရကောင်းမှန်းလည်း

သိလာခဲ့သည်။

နိုင်ငံနှင့်ချီပြီး ကျောင်းသားအချင်းချင်း

ဆွေးနွေးဖြစ်ကြတဲ့အခါမှာလည်း ကိုယ့်နိုင်ငံရဲ့

အားသာချက်၊အားနည်းချက်တွေနှင့်

အခြားနိုင်ငံများနှင့် ပညာရေး၊စီးပွားရေးအပြင်

လူ့အခွင့်အရေးလိုအပ်ချက်တွေ ဘယ်လောက်များနေသလဲဆိုတာ ရှာဖွေသိရှိလာခဲ့သည်။

"ဟေး!!ရှဲဒိုး....ဘာတွေတွေးနေတာလဲ..."

ခုံပေါ်မှာလက်ထောက်ပြီး အတွေးနယ်ချဲ့နေတုန်းမှာပဲ ပုံရိပ်၏နာမည်ပြောင်ကိုခေါ်လိုက်သော

လူတွေအား လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်၏

အခင်ဆုံးအခန်းဖော်တွေ ဖြစ်နေလေသည်။

"ဆိုဖီ...ရေချယ်...နင်တို့ဒီကိုဘယ်လိုဖြစ်ပြီး

ရောက်လာကြတာလဲ..နင်တို့ဒီနေ့အဆောင်ကနေပြောင်းကြမယ်ဆို..."

"အေးလေ...အဆောင်ပြောင်းရမှာကိုနင်က

စာကြည့်တိုက်မှာလာပြီး အလွမ်းသယ်နေလို့

လိုက်လာရတာပေါ့..."

"ငါ..ခဏနေရင်အဆောင်ကိုပြန်ပြီးသိမ်းတော့မှာပါ.."

"လုပ်မနေနဲ့တော့..နင်ဒီနေ့အလုပ်မရှိဘူးမဟုတ်လား...ငါတို့နဲ့လိုက်ခဲ့..ငါတို့ရဲ့နောက်ဆုံးနေ့လေးမှာ

အတူပျော်ပျော်ပါးပါးနေရအောင်..."

"ဟာ..ညဉ့်နက်မယ်ဆိုရင်တော့မလိုက်ချင်ဘူးနော်"

"နင်ကလည်းဟာ..အားလုံးရဲ့

နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံမှုလေးမှာ အမှတ်တရတစ်ခုတော့

ချန်ထားခဲ့သင့်တာပေါ့.."

"နေပါအုံး...အားလုံးဆိုတော့ဘယ်သူတွေပါသေးလို့လဲ..."

"ငါတို့အဆောင်က ဘွဲယူမဲ့‌ကျောင်းသူတွေ

တော်တော်များများပါတယ်..ငါ့အန်ကယ်လ်ရဲ့

ဘားကိုသွားကြမှာလေ..အရမ်းမဆူပါဘူးဟ..

အဲ့ဒီ့ဘားကအထက်တန်းဆန်ပါတယ်...

နင့်လိုအဖွားအိုကြီးတွေအသွားသင့်ဆုံးနေရာလေ.."

"နင်နော်...ငါကအဲ့လောက်လဲရှေးရိုးမဆန်ပါဘူး.."

"ရှေးရိုးမဆန်ရင်လိုက်ခဲ့ပါဟာ...ငါတကယ်ပြောတာပါ..အဲ့ဒီ့ဘားကတကယ့်ကို

ဗွီအိုင်ပီ(VIP)တွေပဲသီးသန့်လာတဲ့နေရာပါ..

ငါ့အန်ကယ်လ်ကိုမနည်းပြောထားရတာ..."

"အေးပါ...အဲ့လောက်ညွှန်းနေရင်လည်း

လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်.."

နောက်ဆုံးတော့ဆိုဖီယာ့ကို လက်မြောက်အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး ဆိုဖီယာ၏ဦး‌လေးပိုင်ဆိုင်‌သောဘားသို့

ရောက်လာခဲ့ရလေသည်။

အဆောင်အတူနေရသော သူငယ်ချင်းများအားလုံးကို တစ်နေရာထဲမှာအတူတွေ့ရပြီး နှုတ်ဆက်ခွင့်ရ၍ အမှတ်တရတော့ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ရှဲဒိုး...နင်သောက်ရမယ်နော်...ဒီညငါတို့အားလုံး

အမူးသောက်ကြမယ်..."

"ချီးယား....!!!!"

အားလုံးကတစ်ပြိုင်နက်ဖန်ခွက်တွေ တိုက်နေကြ၍

ပုံရိပ်လည်းဖန်ခွက်အတူတိုက်ပေးလိုက်ပြီး

တစ်ငုံနှစ်ငုံလောက် သောက်ကြည့်လိုက်ကာ

မူးဝေဝေဖြစ်သွားလေသည်။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတွေ

ဖြစ်သည့်အတွက် အနောက်နိုင်ငံသားတို့၏

ထုံးစံအတိုင်း ယောက်ျားလေး‌ရော၊မိန်းကလေးရော

အရက်ခွက်မကိုင်တတ်သူရှိမနေပေ။

သူငယ်ချင်းတွေက သူတို့၏ချစ်သူတွေကိုပါ

ခေါ်လာကြပြီး ဘားတွင်ဖွင့်ထားသော

သီချင်းနှင့်အတူ ကနေကြစဉ်မှာ

ပုံရိပ်ကတော့ နည်းနည်းပဲသောက်လိုက်တာတောင်

မူးသွား၍ အဖျော်ဆရာဆီသို့သွားကာ

ဖျော်ရည်တစ်ခုကို တောင်းသောက်ရလေသည်။

"ဟေး...ရှဲဒိုး..လာကလေ..."

သူတို့အတွဲနှင့်သူတို့ သာယာနေကြသောသူငယ်ချင်းများက ၀တ်ကြေတန်းကြေကရအောင်

လှမ်းခေါ်နေသောကြောင့် ယမကာဖျော်သော

နေရာမှာပဲ စုံလည်ကုလားထိုင်တွင် နောက်ပြန်ထိုင်၍ လက်ကာပြလိုက်သည်။

အရက်ကလည်း မူးမူးနှင့်ဆိုတော့ စိတ်ထဲမှာ

မျက်စိနောက်စရာအတွဲတွေကို ကြိမ်ဆဲနေမိသည်။

"အခုချိန်မှာ...ဟိုလူကြီးရောဘာတွေလုပ်နေလောက်မလဲ..."

ကနေသောစုံတွဲတွေကိုကြည့်နေရင်းနှင့်

ဦးနေမျိုး၏အကြောင်းကို တွေးလိုက်မိ၍

အလိုလိုနေရင်းမျက်ရည်ကျလာပြန်သည်။

နယူးယောက်မှာ ကျောင်းတက်နေစဉ်ကာလအတွင်း သူ့အကြောင်းတွေကိုမတွေးမိအောင်အထိ

ကျောင်းရယ်၊အလုပ်ရယ်ကိုပဲ စိတ်ထဲမှာနှစ်ထားခဲ့မိသည်။ဟိန်းကိုနှင့်ဖေ့ဘွတ်မှာစကားပြောဖြစ်ပေမဲ့

ဦးနေမျိုး၏အကြောင်းတော့ မမေးဖြစ်အောင်သတိထားခဲ့သည်။

"မူးနေရင်...အားလုံးကိုမေ့သွားတတ်တယ်ဆို..

အခုတော့မေ့ဖို့ဝေးလို့...ဘာလို့

ပိုသတိရနေမိတာလဲကွာ..ကတိမတည်..

စကားမတည်တဲ့လူကြီးကိုမှ ငါဘာလို့မေ့မရတာလဲ"

"အရက်သောက်တိုင်းမေ့လို့ရတယ်ဆိုရအောင်

လူဆိုတာသံပတ်ပေးလို့ရတဲ့ အရုပ်မှမဟုတ်တာ.."

ဩရှရှနှင့် အင်္ဂလိပ်လိုပြောလိုက်သည့်

ကြည်လင်လွန်းသော အသံတစ်ခုကိုကြားလိုက်ရ၍ ဘေးသို့ကြည့်လိုက်တော့

ပုံရိပ်၏တစ်ခုံကျော်တွင်

ကော့တေးတစ်ခွက်ကိုကိုင်ကာ အနောက်တိုင်း

၀တ်စုံအပြည့်ဖြင့် ခြေချိတ်၍ထိုင်နေသူကို

တွေ့လိုက်ရသည်။

*သေချာတာကတော့..ဒီလူ့ကိုပုံရိပ်တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသလို..ပုံရိပ်နှင့်ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေတွေထဲမှာလည်း..ဒီလိုမျက်နှာပေါက်မျိုးမရှိတာသေချာပါတယ်..။.."

"ဟေ့..မင်းငါ့ကိုအဲ့လိုမကြည့်နဲ့..

အကြည့်တွေကိုပြင်လိုက်ရင်ကောင်းမယ်..

မင်းကငါမွေးရင်..ငါ့သမီးလောက်ပဲရှိတယ်..."

ပုံရိပ်ကိုလာကြောင်နေသည်ထင်၍

မျက်မှောင်ကြုံ့ကာ စိတ်ရှုပ်သလိုကြည့်နေမိရာမှ

တကယ်လည်း ဦးလေးအရွယ်လောက်ဖြစ်နေ၍

အကြည့်တွေကို ပြန်ပြင်လိုက်ရသည်။

ထိုလူကြီးသည် ဆံပင်တွေကဂုတ်ထောက်လုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ရွှေရောင်ကိုင်းနှင့်မျက်မှန်ကို တပ်ထားကာ ကိုယ်ဟန်ဖြောင်ဖြောင့်နှင့်အရပ်ရှည်လေသည်။

ကော့ညွှတ်နေသည့် မျက်တောင်ထူတွေ၀န်းရံထားသော စူးရှသည့်မျက်၀န်းများဟာ

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းများနှင့် ခပ်စင်စင်ဖြစ်နေပြန်သည်။သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ 

မိန်းမချောချောသော ထိုလူကြီးနှင့်ပုံရိပ်ဟာ

ရုပ်ရည်ချင်းတောင် ခပ်ဆင်ဆင်ဖြစ်နေသည်။

သူ့ကိုသာပုံရိပ်ရဲ့အဖေလို့ပြောရင်..ယုံကြလောက်တယ်..

"ဦးလေးကိုကျွန်မ..မသိဘူး..."

"တို့လည်းမင်းကိုမသိပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင်ဘာလို့စကားလာပြောတာလဲ..."

"မူးနေလို့ပေါ့..ငါကမူးတဲ့အချိန်ပဲသူစိမ်းတွေနဲ့

စကားပြောတတ်တယ်ဆိုရင်ယုံမလားတော့

မသိဘူး..နောက်ပြီးမင်းကသူများတွေကတာကို

ကြည့်ပြီး...ပါးစပ်ကဗမာလိုတွေ

ရေရွတ်နေတာကို..."

"ဟင်..ဒါဆိုဗမာလိုနားလည်တာလား..."

"ငါကပြင်သစ်၊မြန်မာကပြား..."

သူ့ကိုယ်သူကပြားဖြစ်ကြောင်း ဗမာလိုမိတ်ဆက်လာတော့မှ နိုင်ငံခြားသားရုပ်ပေါက်နေသော

သူ့မျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်လိုက်ကာ

ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်မိသည်။

"တစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား..."

"ဘာကိုလဲ..."

"ခုနကဘာလို့ငိုနေတာလဲ..ဒီမှာလူတွေအားလုံး

ပျော်ပါးနေကြတာကို မင်းတစ်ယောက်ပဲငိုနေတာတွေ့တယ်..."

"ကိုယ့်ရဲ့အချစ်ကို

လိမ်ညာလှည့်စားသွားတဲ့သူကိုမှ

သတိရနေမိလို့ပေါ့...

တကယ်ဆိုရင်မဖြစ်သင့်ဘူးနော်...

လူတစ်ယောက်ကို တစ်ဖက်သတ်ချစ်တာက

ထီထိုးသလို ပေါက်ရမယ်လို့

ကျိန်းသေတွက်လို့မရမှန်း

ကြိုတင်တွေးထားခဲ့သင့်တာ..ကျွန်မကလည်း

အဲ့အချိန်ကအချစ်ကို

အရူးအမူးခံစားတတ်တဲ့အရွယ်ဆိုတော့

သူ့ရဲ့မာယာတွေအောက်မှာ မျောသွားခဲ့တာပေါ့.."

ကတိမတည်တတ်တဲ့ ယောက်ျားတွေကို

သိပ်မုန်းတာပဲ..."

"နေပါအုံး..

သူကမင်းကိုဘာတွေကတိမတည်ခဲ့လို့လဲ...

တို့မေးတာကို မင်းမဖြေချင်ရင်တော့မဖြေပါနဲ့.."

ထိုလူကြီးက မပြောချင်ရင်မပြောနှင့်ဟုဆိုပေမဲ့

ပုံရိပ်ကတော့ စိတ်ထဲမှာကိုယ်တစ်ယောက်တည်း

အချိန်အကြာကြီး ထိန်းချုပ်ထားရတဲ့အတွက်

တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ ရင်ဖွင့်ချင်နေမိသည်။

ပုံရိပ်သူ့ကို တစ်ချက်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့

သူက သူ့ရဲ့ကော့တေးခွက်ကိုမော့သောက်ရင်းနှင့်

ပုံရိပ်ပြောပြလည်းနားထောင်မည် မပြောပြလည်း

ကိစ္စမရှိတဲ့ ပုံစံဖမ်း‌နေလေသည်။

"ဦးလေးကလူကြီးတစ်ယောက်ဆိုတော့

အတွေ့အကြုံအများကြီးရှိမှာပဲ...ကျွန်မတစ်ခုလောက်မေးကြည့်လို့ရမလား..."

"မေးကြည့်လေ..နားထောင်ကြည့်တာပေါ့..."

"လူတစ်ယောက်က...ရုတ်တရက်ကြီး

ပြောင်းလဲသွားတတ်လားဟင်...

သာမာန်ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကနေ...

ကိုယ်နဲ့အနီးဆုံးအထိရောက်အောင်လာခဲ့ပြီး...

ကိုယ့်အပေါ်မှာ...သာမာန်ထက်ပိုတဲ့ဂရုစိုက်မှုတွေ‌ ပေးပြီးတော့မှ..မပတ်သတ်ချင်တော့ဘူးလို့

ပြောလာတာဘာကြောင့်လဲ...သူကျွန်မကို

ကတိတွေအများကြီးပေးခဲ့တယ်...

သူပေးခဲ့တဲ့ကတိတွေကိုသူပဲပြန်ဖြတ်ခဲ့တဲ့အပြင်..

ကျွန်မမဟုတ်တဲ့အခြားလူတစ်ယောက်ကို

သူရွေးချယ်သွားခဲ့တယ်...ကျွန်မကတော့

မျှော်လင့်ချက်တွေ တသီကြီးအပေးခံရပြီးတော့မှ

အရူးကွက်နင်းခံလိုက်ရတာလို့ပဲ မြင်တယ်..."

"ဒါဆိုသူကမင်းကို သစ္စာဖောက်သွားခဲ့တာပေါ့..."

"အဲ့လိုပဲပြောရမှာပေါ့...ဒါပေမဲ့သူပေးတဲ့

ဒဏ်ရာတွေထက်..သူပေးခဲ့တဲ့ကြင်နာမှုတွေက

ကျွန်မရင်ထဲမှာဖျောက်မရအောင်စွဲလွန်းနေတော့

သူ့ကိုမေ့ပစ်၊မုန်းပစ်ချင်ရဲ့သားနဲ့

မေ့လို့၊မုန်းလို့မရဘူး‌ဖြစ်နေတယ်..."

"ဒါဆိုနောက်တစ်ယောက်အသစ်ထားကြည့်ပေါ့

သူ့ကိုမေ့လို့ရနိုင်သွားလိမ့်မယ်..."

"အဲ့လောက်မလွယ်ဘူး..

ကျွန်မနဲ့သူနဲ့စတွေ့ခဲ့တာကကျွန်မအသက်

ဆယ့်ငါးနှစ်လောက်မှာ..သူကကျွန်မထက်

အသက်ရှစ်နှစ်လောက်ကြီးတယ်..အဲ့အချိန်တုန်းက

ကျွန်မကအရမ်းဆိုးတာ..ကျောင်းစာကိုလည်း

မကြိုးစားတဲ့အပြင်..အတန်းဖော်တွေနဲ့လည်း

ရန်ပတ်ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့..ဆရာ၊ဆရာမတွေကတောင် ကျွန်မကိုလက်မြောက်ထားရတဲ့အထိပဲ.."

"ရပ်ကျော်ရွာကျော်ပေါ့..."

"အဟား..အဲ့သဘောပါပဲ..ဒါပေမဲ့သူနဲ့တွေ့ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်မရဲ့အတွေးအခေါ်တွေ

အများကြီးပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်လို့ဆိုရမယ်

ကျွန်မဘ၀ရဲ့အရေးအကြီးဆုံး..

ဆုံးဖြတ်ချက်တွေတိုင်းမှာ..သူပါ၀င်ခဲ့တယ်..

အမှန်အတိုင်းပြောရရင်..သူကျွန်မနဲ့ပတ်သတ်ပြီး

ပြောင်းလဲသွားတဲ့ကိစ္စကြီးက...

တကယ်ကိုမယုံနိုင်လောက်စရာကြီးပဲ...

ကျွန်မကသူ့ကို ချစ်တာတစ်ခုတည်းမဟုတ်ပဲ

လေးစားခဲ့တာ..ကျွန်မရဲ့စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖြစ်ကို သတ်မှတ်ခဲ့တာ...အခုတော့သူ့ကို

အထင်သေးနေမိတယ်...ကျွန်မရဲ့အချစ်ကို

ပြန်မတုန့်ပြန်လို့ဆိုတာထက်..ကျွန်မအထင်ကြီး

လေးစားရတဲ့လူတစ်ယောက်က..

သူ့အထက်အသက်အများကြီးငယ်တဲ့

မိန်းကလေးအပေါ်ကိုလှည့်စားခဲ့လို့ကို

အထင်သေးတာ..."

"နေပါအုံး...သူ့ကိုအရင်ကအထင်ကြီးလေးစား

ခဲ့တယ်ဆိုတော့ ဘယ်အချက်တွေကြောင့်လဲ.."

ထိုလူ၏အမေးကိုဖြေဖို့ရာ ဆရာနှင့်ပတ်သတ်သော

အကြောင်းအရာတွေကို အသေးစိတ်ကအစ

ပြန်တွေးကြည့်နေမိသည်။အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက

ဆရာနဲ့ ပတ်သတ်သမျှအကြောင်းအရာတွေကို

အခုထိအလွတ်ရနေသေးတာကိုပဲ။

"သူကအရမ်းနွေးထွေးပေးတတ်တဲ့ နေရောင်ခြည်

လေးလို လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်...

ကလေးသူငယ်တွေအပေါ်မှာ စာနာစိတ်အရမ်းကြီးပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမဆိုကူညီလိုစိတ်အမြဲရှိတယ်

ဒါပေမဲ့သူက..အကျိုးအမြတ်လိုချင်လို့

ကူညီပေးတတ်တဲ့လူတော့မဟုတ်ဘူး..

ရယူခြင်းကိုမလိုလားပဲ..ပေးဆပ်ခြင်းကိုပဲ

နှစ်သက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပေါ့..."

"မင်းပြောပုံအရဆိုရင်...

သူကလူကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့.."

"ဟုတ်တယ်...သူကလူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ..

ကောင်းလွန်းလို့..သူ့ရဲ့မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်ကို

ဒီလောက်ဆိုးရွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိတာပေါ့..

"မင်းငိုနေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး...မျက်ရည်ကျရုံလေးပါပဲ..."

"တူတူပဲလေ..."

ဦးလေးကြီးက ပုံရိပ်ငို‌နေတာကိုကြည့်ပြီး

ပုံရိပ်၏လက်ထဲသို့ လက်ကိုင်ပုဝါတစ်ခုကို

မျက်ရည်သုတ်ဖို့ရာ ‌ကမ်းပေး‌လာသောကြောင့်

ပုံရိပ်လည်း လက်ခံလိုက်မိသည်။

"သူကအခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို

ရွေးချယ်ခဲ့တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်နော်

အဲ့ဒီ့မိန်းကလေးက မင်းထက်ဘာတွေ

ပိုသာလွန်နေလို့လဲ.."

"အဲ့ဒါတော့ကျွန်မ..မသိဘူးလေ..ယောက်ျားတွေရဲ့

အကြိုက်နဲ့မိန်းမတွေရဲ့အကြိုက်က..

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်တူမှမတူနိုင်တာ..

သူ့အတွက်အဲ့ဒီ့မိန်းမက..

တစ်ခုခုထူးခြားလို့နေမှာပေါ့.."

"သူကမင်းထက်ရုပ်ပိုချောလို့လား.."

"ဟင့်အင်း..‌သူကအဲ့လောက်မလှပါဘူး..

ဒါပေမဲ့ဆွဲဆောင်မှုတော့ရှိတယ်..."

"ဒါဆို..မင်းလိုက်လို့မမှီ‌အောင်ပိုတော်နေလို့လား.."

"အဟင်း..သူတော်တာကို၀န်ခံပါတယ်..

ဒါပေမဲ့ကျွန်မကလည်းသူ့ထက်မညံ့ပါဘူး..

ကျွန်မလည်းဆေးမှတ်မှီခဲ့တာပဲ..

သူကဆရာ၀န်ဖြစ်သလို...ကျွန်မလည်းဆရာ၀န်လိုင်းကို ရွေးချယ်လို့ရတာပဲလေ..

ကျွန်မလိုက်လို့မမှီလောက်အောင်အထိ

ဒေါက်တာခင်ရူပက..တော်နေတယ်လို့

ကျွန်မ..မထင်ဘူး.."

"ဒါဆိုမင်းထက်ပိုက်ဆံချမ်းသာနေလို့လား..."

"..ကျွန်မသိသလောက်တော့ 

သူတို့မိသားစုကပိုက်ဆံရှိအသိုင်းအဝိုင်းဆိုပေမဲ့

အရမ်းကျိကျိတတ်ချမ်းသာနေတာမျိုးမဟုတ်ဘူး

ကျွန်မအဖွားပေးခဲ့တဲ့အမွေတွေနဲ့ဆို

ကျွန်မရဲ့အခုလက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုက

သူတို့မိသားစုဆွေစဉ်မျိုးဆက်

စုဆောင်းထားတာရဲ့ အဆတစ်ရာလောက်

ပိုများအုံးမယ်.."

"အဓိကကအဲ့ဒါ‌ပဲလေ...

မင်းထက်လည်းပိုမတော်ဘူး

မင်းထက်လည်းမချမ်းသာဘူး..မင်းထက်လည်း

အဆပေါင်းများစွာလှမနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို

သူဘာကြောင့် ရွေးချယ်သွားခဲ့တာလို့ထင်လဲ..

တကယ်ချစ်လို့လား..ဒါဆိုရင်မင်းနဲ့ဘာလို့

သူပတ်သတ်ခဲ့တာလဲ..."

"သူတကယ်ချစ်မိသွားလို့လည်းဖြစ်နိုင်တာပဲလေ

လူတစ်ယောက်ကို တကယ်ချစ်မိပြီဆိုရင်

ကျန်တဲ့အရာတွေကို ထည့်တွက်ဖို့မေ့နေတတ်ကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

အဟင်း..ဒီတစ်သက်တော့ကျွန်မနဲ့သူက

လုံး၀မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး..."

"မင်းနဲ့သူနဲ့...မတွေ့တော့တာဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ.."

"လေးနှစ်လောက်ရှိပြီ...အခုဆိုသူ့အသက်က

သုံးဆယ်တောင်ကျော်နေလောက်ပြီ...

ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း အံ့ဩမိပါတယ်..

ဒီလောက်နှစ်တွေကြာနေတာတောင်

အခုထိသူ့ကြောင့်ဆွေးနေမိတုန်းပဲ..."

"ဒါဆိုရင်နောက်ထပ်အသစ်ရှာလိုက်ပေါ့

မဟုတ်ရင်တော့ သူ့ကိုပြန်သွားရှာပေါ့..."

"ဟား...ဟား..မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး

သူကအခုလောက်ဆို..

အိမ်ထောင်တွေဘာတွေကျပြီး..

ကလေးတွေတောင်ရနေလောက်ပြီ..."

"တကယ်လို့ သူကမင်းကို

စောင့်နေသေးတယ်ဆိုရင်ရော..."

သဘောတကျရယ်နေမိသော ပုံရိပ်သည်

နှုတ်ခမ်းများကို ချက်ချင်းတည်ချလိုက်မိပြီး ခေါင်းကိုသာ တွင်တွင်ခါယမ်းနေမိလေသည်။

မပတ်သတ်ချင်တော့ဘူးလို့ ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တဲ့

လူက နှစ်တွေအကြာကြီးပုံရိပ်ကို

စောင့်နေသေးတယ်ဆိုဟာ အရယ်ရဆုံးဟာသများဖြစ်နေမလား။

ပုံရိပ်ကတော့ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်မိပေမဲ့

 ဦးလေးကြီးကတော့ ခပ်တည်တည်ပဲဖြစ်နေလေသည်။

"မင်းလိုပဲ ဦးလည်းအချစ်ဦးကိုပဲ

စွဲစွဲမြဲမြဲချစ်ခဲ့တာ..အသက်ဆယ့်ခြောက်နှစ်မှာ

စိတ်ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့မြန်မာနိုင်ငံကနေပြင်သစ်ကို

ထွက်ခွာခဲ့ရတယ်...

ဆယ့်နှနှစ်ဆိုတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ..အောင်မြင်တဲ့ဘ၀တစ်ခုကိုရရှိဖို့

ကျားကန်ပြီး..မနဲကြိုးစားခဲ့ရတာကွ...

ကိုယ့်ကိုဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့လူတွေကို 

ပြန်နာကျင်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေပြည့်၀ခဲ့ပေမဲ့

တစ်ဖက်မှာတော့ ကိုယ့်အချစ်ကကိုယ်နဲ့

ဝေးရာကို ပြေးသွားခဲ့တယ်လေ...

မာနတွေ..အတ္တတွေကြီးခဲ့လို့ဖြစ်ရတဲ့ဝေဒနာပေါ့..."

"ဒါဆိုရင်..ဦးလေးရဲ့အချစ်ဦးနဲ့မပေါင်းဖက်ခဲ့ရဘူးပေါ့..."

"ဘယ်ကသာ..အခုဦးတို့မှာသားသမီးနှစ်ယောက်တောင် အပိုဆုပေါက်ထားပြီးပြီလေ..."

"ဟမ်...ဦးလေးမကောင်းဘူး..ဒီကတကယ်ထင်ပြီး

စိတ်မကောင်းတောင်ဖြစ်သွားမိတဲ့ဟာကို..."

"အဲ့လိုဖြစ်သွားရင်ဆောရီးပါကွာ..

ဦးပြောချင်တာက...မင်းနဲ့ဦးမှာတူညီတဲ့အချက်ရှိတယ်လို့..ပြောချင်တာ..မင်းကိုသူ့ဆီပြန်သွားပါလို့

မတိုက်တွန်းချင်ပါဘူး..ဒါပေမဲ့..ဒီလောက်နှစ်တွေကြာနေတာတောင် သူ့ကိုမေ့မရနိုင်ဖြစ်နေတာ..

ဘာလို့သူ့ဆီကိုတစ်ခေါက်လောက်

ပြန်သွားမကြည့်တာလဲ

..အနည်းဆုံးတော့သူ့ဘ၀ကြီး..

ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သိရ‌တာပေါ့..တကယ်လို့

မင်းထင်သလို..သူကသူ့မိသားစုနဲ့..သူ့ချစ်သူနဲ့

သာယာပျော်ရွှင်နေတယ်ဆိုရင်..

စိတ်ကိုပြန်ပြင်ဆင်ပြီး

အမြန်ရုန်းထွက်လိုက်တော့ပေါ့...မဟုတ်ဘူးလား.."

"ဒါဆိုရင်..အခုလက်ရှိ

သူ့မှာမိသားစုရော..ချစ်သူရောမရှိဘူးဆိုရင်ရော.."

"ဒါကတော့..ဦးဆုံးဖြတ်ရမဲ့အပိုင်းမဟုတ်တော့ဘူး

ကဲ..ဦးလည်းပြန်မှဖြစ်တော့မယ်..

သူငယ်ချင်းရဲ့ဘားဖြစ်နေလို့ အလည်၀င်လာရင်း

မင်းနဲ့စကားကောင်းနေမိတာနဲ့..အချိန်တော်တော်

ကြာသွားပြီ..ဟိုတယ်မှာမိန်းမနဲ့ကလေးတွေက

သူတို့ကိုပြစ်ထားလို့ နှုတ်ခမ်းဆူနေလောက်ပြီ..."

ထိုလူကြီးက ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသောသူ့ရဲ့ကုတ်အင်္ကျီကိုပြန်ယူ၀တ်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ကိုနှုတ်ဆက်စကားဆိုလာလေသည်။

ပုံရိပ်တို့ဟာ စကားတွေသာပြောဖြစ်နေကြပေမဲ့

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နာမည်တောင်မမေးမိကြပေ။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်၏ခံစားချက်တွေကို

သေသေချာချာနားထောင်ပေးသူဖြစ်၍

ကျေးဇူးအရမ်းတင်မိလေသည်။

ထို့ကြောင့် တရား၀င်လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ဖို့ရာ

ထိုဦးလေးဆီသို့ လက်ကမ်းပေးလိုက်မိသည်။

"ကျွန်မနဲ့အခုလိုအဖော်ပြုပြီးစကားလာပြောပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..ကျွန်မနာမည်

ပုံရိပ်ပါ.."

"ဦးနာမည်ကတော့..အများကသောမက်စ်လို့‌

ခေါ်ကြတယ်..မြန်မာနာမည်က‌တော့"ကဝိ"လို့ပဲမှတ်ထားလိုက်ပါ

ဦးကပုံမှန်ဆိုရင်သူစိမ်းတွေကိုကိုယ့်ဘက်ကနေ

စကားစပြောလေ့မရှိပေမဲ့..မင်းကိုဧည့်ခံပွဲတစ်ခုမှ

ဦးမင်းခန့်နဲ့အတူ တွဲတွေ့လိုက်တည်းက

မှတ်မိနေခဲ့တာ..တစ်ချိန်မှာGDအဖွဲ့အစည်းရဲ့

အမွေဆက်ခံသူဖြစ်လာမဲ့သူလေ...

သွားခွင့်ပြုပါအုံး.."

ထူးဆန်းသော နာမည်ကိုပြောပြထားခဲ့ကာ

ဦးလေးကြီးကထွက်သွားပြီမို့ ပုံရိပ်လည်း

တစ်ယောက်တည်းပြန်ဖြစ်သွားပြီး ထိုနေရာမှာပဲ

မလှုပ်မယှက် တွေငေးနေမိလေသည်။

ပုံရိပ်၏သူငယ်ချင်းများကလည်း

ကလို့၀သွား၍ထင်ပါရဲ့ပုံရိပ်ရှိသောနေရာတွင်

လာထိုင်ကြသည်။

"..ရှဲဒိုး..ဘာတွေတွေးနေတာလဲ..."

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဟာ..ဘွဲ့ယူပြီးရင်

ဘာဆက်လုပ်ရမလဲလို့...စဉ်းစားနေတာပါ.."

"စဉ်းစားမနေနဲ့တော့..ဘွဲ့ယူပြီးနောက်တစ်နေ့မှာ

တို့တွေပြင်သစ်ကိုအလည်သွားကြမှာ...

အဲ့တာနင်လည်းလိုက်ခဲ့ရမယ်..."

"ငါလိုက်နိုင်တော့မယ်မထင်ဘူး..."

"ဘာကြောင့်လဲ...နင်ကဒါတော့မမိုက်ဘူးဟာ

ငါတို့ခေါ်ရင် တစ်ခါမှလည်းမလိုက်ဘူး...

စာအုပ်တွေပဲဖတ်‌မနေနဲ့နော် အချို့အရာတွေက

စာအုပ်ထဲမှာ မရနိုင်ဘူး....."

"ငါ...ဘွဲ့ယူပြီးတာနဲ့..မြန်မာကိုပြန်တော့မှာ...."

သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးဝိုင်းပြီးဆူပူကြပေမဲ့

မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ဆက်ပြီးရူးချင်ယောင်ဆောင်လိုက်ရသည်။

ဟိုဦးလေးပြောခဲ့သလိုပဲ အနည်းဆုံးတော့

သူဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို ပုံရိပ်ပြန်ကြည့်ချင်သည်။ပြီးတော့ ပုံရိပ်၏မိသားစုတွေကိုလည်း

သိပ်လွမ်းတယ်။

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥

တက္ကစီကားအဖြူလေးသည် ရပ်ကွက်လမ်းလေး

ထဲသို့ ချိုးကွေ့၀င်လာပြီးနောက်မှာ

လမ်းဆုံနေရာလေးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

ယခင်ကထက် လူနေအိမ်ပိုများပြားလာပြီး

ဈေးဆိုင်တန်းတွေနှင့် ပိုစည်ကားလာခဲ့၍

ပုံရိပ်အတွက်တော့ မျက်စိလည်

လမ်းမှားချင်စရာပါပဲ။

ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိမပေးပဲမြန်မာပြည်ကို

ပြန်လာတာသာသိရင် လေးလေးခန့်ကတော့

 ကျိန်းသေပေါက်ကို ဆူမှာ‌သေချာသည်။

"ကလေးမပြောတာဒီလမ်းမဟုတ်လား..."

"ခဏနေပါအုံးဦးလေး..ဒီတည့်တည့်ကိုပဲမောင်းသွားလိုက်ပါ..ပြီးရင်ဘုန်းကြီးကျောင်းရှေ့မှာ

ကားကိုရပ်လိုက်...ကျောင်းထဲကိုခဏ၀င်ချင်လို့

ဦးလေးအပြင်မှာစောင့်ပေးနိုင်မလား..

ကျွန်မပိုက်ဆံပိုပေးပါ့မယ်.."

"ရပါတယ်...‌စောင့်ပေးပါ့မယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့..ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.."

နာရီများစွာ လေယာဉ်စီးလာရ၍

ပင်ပန်းနေသော်လည်း ရန်ကုန်ကို

ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာ ပုံရိပ်ပထမဦးဆုံး

သွားချင်သည့်နေရာဟာ သူရှိရာအရပ်ဆီသို့ဖြစ်နေလေသည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်းရှေ့၌ ကားလေးရပ်သွားသောအခါ အနွေးထည်ပန်းရောင်လေးကို 

ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး ကားပေါ်မှဆင်းလိုက်မိလေသည်။

ဆောင်းရာသီဆိုတာ သူနဲ့ပုံရိပ်အတွက်

အမှတ်တရတွေ များစွာကျန်ရှိနေခဲ့သော

လရာသီလေးပေါ့။

ကျောင်းကြီးထဲသို့ တစ်လှမ်းချင်းလှမ်း၀င်မိရင်းနှင့် ဘုရားကြီးရှိရာဆီသို့သွားကာ အသစ်ပြန်လည်ပြုပြင်မွန်းမံထားသော ဘုရားဆင်းထုတော်တွေကို

လိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။

ထို့နောက် ပုံရိပ်တို့နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည့် ဘုရားကြီးနံဘေးမှ ရေကန်ကြီးကိုငေးကြည့်နေမိသည်။

ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည့်

ရေကန်ဘောင်ပေါ်ရှိ စကားပန်းပင်ကြီးအောက်တွင်တော့ စာရေးခုံအသေးလေးတစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်လေးတစ်လုံးရှိနေလေသည်။

"စာရေးဆရာ..မှိုင်းရိပ်..."

ခုံလေးပေါ်တွင်တင်ထားသော ၀တ္ထုစာအုပ်လေး၏

ခေါင်းစဉ်က"မောင့်ရင်ထဲမှာအဖြေရှိတယ်.."ဖြစ်ပြီး

စာရေးဆရာ၏ နာမည်ကတော့"မှိုင်းရိပ်.."

ဖြစ်နေသည်။

ရေးလက်စစာရွက်တွေကို လွင့်မသွားအောင်

ပန်းရောင်ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးနှင့် ဖိထားသေးသည်။

ထူးဆန်းတာက ဒီဒိုင်ယာရီမျိုးဟာပုံရိပ်ဆီမှာလည်း

တစ်ခုရှိနေလေသည်။

ဒါက ဟိန်းကိုပုံရိပ်ကိုပေးထားခဲ့သော

ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပါပဲ။

ပုံရိပ်ရယ်၊ဆရာနေမျိုးရယ်နဲ့ဟိန်းကိုဆီမှာပဲရှိတဲ့

စာအုပ်လေးဆိုတော့ ဒါက..

ဆရာ့ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးများလား။

"ဒါဆို...သူကဒီကျောင်းမှာပဲရှိနေသေးတာလား..

ဒီ၀တ္ထုကရော..သူရေးထားတာများလား..."

"မောင့်ရင်ထဲမှာအဖြေရှိတယ်.."ဆိုသော

၀တ္ထုစာအုပ်လေးကို လှန်ကြည့်လိုက်မိတော့

စာအုပ်စတင်ထုတ်ဝေသည့်ခုနှစ်ဟာ

လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်လောက်တည်းကဖြစ်ပြီး 

ပုံရိပ်၏လက်ထဲတွင်ကိုင်ထားသည့်စာအုပ်ကစတုတ္ထအကြိမ်မြောက်ထုတ်ဝေထားခြင်း

ဖြစ်လေသည်။

အရောင်းရဆုံး စာအုပ်ဖြစ်မယ်ဆိုတာတော့

ကျိန်းသေပါတယ်။

စာအုပ်၏အစတွင်လည်း

စာရေးဆရာ၏ အတ္ထုပတိကိုရေးသားထား၍

ဆရာနေမျိုးဟာ စာရေးဆရာတစ်ယောက်

ဖြစ်နေပြီမှန်း သိလိုက်ရသည်။

မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။သူကအရင်တည်းက

စာဖတ်ဝါသနာအိုးဆိုတော့ သူနဲ့ဒီအလုပ်ကလိုက်ဖက်ညီသည်ဟု မှတ်ချက်ပေးလိုက်မိသည်။

ထိုင်ခုံလေးမှာ ခဏထိုင်လိုက်ပြီးနောက်

စည်းဖောက်မိမှန်းသိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို တစ်ရွက်ချင်းဆီဖတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၁)

---------------------------------------

*မျက်၀န်းဝိုင်းလေးတွေနှင့် ဆုံသည်..

   ကြည်လင်ပြီး မွှေးပျံ့တဲ့ရနံ့လေး

    အသက်ရှုဖို့တောင် 

    မေ့ခဲ့တဲ့ တခဏဟာ သူမကြောင့်တဲ့လား..*

ဒီနေ့ဟာ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့ဖြစ်သလို

ကျွန်တော့်ဘ၀ကြီးထဲကို ခံစားချက်အသစ်အဆန်းတွေ ၀င်လာတဲ့နေ့ရက်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့

လုံး၀မထင်ထားခဲ့မိဘူး

***

စံပယ်ပန်းလေးတွေကိုပန်ထားပြီး ရိုးယဉ်တဲ့

၀တ်စားဆင်ယင်ပုံလေးနဲ့ ကျွန်တော့်အသဲကို

သူမကိုင်လှုပ်သွားနိုင်ခဲ့တယ်..

အကြည့်ချင်းဆုံသွားတဲ့အချိန်မှာ

ရင်ခုန်သံစည်းချက် တွေမြန်ဆန်သွားတဲ့

ကိုယ့်ကိုကိုယ် မလုံမလဲဖြစ်မိသွားလို့

သူမကို စကားအများကြီးတောင်

မပြောဖြစ်ခဲ့ပါဘူး

***

တစ်နှစ်ကျော်လောက်ကြာပြီးမှ..ပြန်တွေ့ခဲ့ရပေမဲ့

ဒီတစ်ခါ"ဆရာ"လို့ခေါ်လိုက်တဲ့အသံလေးက

ကျွန်တော့်ကို ပြုစားလိုက်သလိုပါပဲ...

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၂)

------------------------------------------

သူမကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်တွေ့ချင်စိတ်တွေကို

ဘယ်လိုမှ ထိန်းချုပ်လို့မရတော့တာကြောင့်

"ချစ်ပန်းဝေ."ဆိုတဲ့ကိတ်မုန့်ဆိုင်လေးကို

ခေါ်သွားခဲ့မိတယ်.....။

"ဆရာ..ဘယ်လိုစိတ်ကူးပေါက်ပြီးဒီဆိုင်လေးကို

ရွေးတာလဲ.."ဆိုပြီးသူမကမေးလာခဲ့တယ်..။

"ကလေးတွေက ကိတ်မုန့်ကြိုက်တတ်တယ်မဟုတ်လား.."လို့ ကျွန်တော်စနောက်လိုက်မိတော့

ရှုံ့မဲ့သွားတဲ့မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး

ကျွန်တော်ပိုလို့ အသဲယားလာမိတယ်။

သူမနဲ့တွေ့ဆုံဖို့နေရာကို စဉ်းစားမိတော့

ကျွန်တော်တကယ်ပဲ ဒီကိတ်မုန့်ဆိုင်လေးကို

ပထမဦးဆုံးပြေးမြင်မိခဲ့တာပါ။

****"

ပုံရိပ်နဲ့ကျွန်တော်စကားတွေ အများကြီးပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။

ဆယ့်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးရဲ့

ရှေ့နေတစ်ယောက်ဖြစ်ချင်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က

သိပ်ကို ထူးခြားပြီးအံ့ဩဖို့ကောင်းမှန်း

လက်ခံလိုက်မိတဲ့အထိ သူမကိုအထင်ကြီး

သဘောကျသွားမိတယ်...

မန္တလေးမှာနေရတာက 

စိတ်မွန်းကြပ်ကြောင်း သူလေးဆီက

ရင်ဖွင့်စကားကြားရတဲ့အခါမှာ

သိပ်ကိုသနားသွားမိတယ်...

(အမှန်အတိုင်းပြောရရင် သူလေးရဲ့ဘ၀

လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်နေတာကိုပဲ မြင်ချင်မိတယ်

စည်းတွေ၊ဘောင်တွေကြားမှာ

ပိတ်မိမနေစေချင်ဘူး..)

ဒီနေ့သူမက ကျွန်တော့်ကိုလက်ဆောင်ပေးတော့

ကျွန်တော်စိတ်ဆိုးပြီး မယူခဲ့လို့တစ်လမ်းလုံး

စကားလုံး၀မပြောတော့တဲ့အခါ

 ကျွန်တော်နေရသိပ်ခက်တာပဲ...

ဒါကြောင့်ပဲသူမပေးတဲ့လက်ဆောင်လေးကို

လက်ခံခဲ့မိတယ်

(ဘ၀မှာ တပည့်တစ်ယောက်က

တသီးတသန့်ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ကို

ယူမိတာပထမဆုံးပါပဲ)

(သူ့အိမ်ကိုလိုက်ပို့ပေးပြီး အပြန်မှာ"ဆရာ.."လို့

သူသုံးနှုန်းလိုက်တဲ့အခါ ဓာတ်လိုက်ခံရသလို

တုန်လှုပ်သွားမိတယ်...)

(တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ...ကျွန်တော်သူလေးရဲ့

ဆရာ..မဖြစ်ချင်တော့တာ ဘာကြောင့်များလဲ???

ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အဲ့ဒီ့အသုံးအနှုန်းက

စည်းတစ်ခုခြားထားသလိုခံစားရတယ်။

...ကျွန်တော်ဟာကိုယ့်စည်းကိုယ်

ပြန်ဖောက်မိတော့မယ်ထင်ပါတယ်...)

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၃)

------------------------------------------

ဒီနေ့..ဆရာတော်ကြီးရဲ့မွေးနေ့မှာ

အဒေါ်ကြီးတွေနဲ့အတူ ပန်းကန်တွေ

ကူဆေးပေးနေတဲ့ သူလေးကိုတွေ့လိုက်ရတော့

ကျွန်တော် အရမ်းအံ့ဩသွားမိတယ်...

သူဌေးအိမ်မှာ နေခဲ့ရတဲ့ကောင်မလေးက

တစ်နှစ်ကျော်ကြာသွားသည့်တိုင်အောင်

ဖြူစင်တဲ့စိတ်ထားလေးနဲ့ အမူအကျင့်တွေကအစ

လုံး၀ ပြောင်းလဲမသွားခဲ့ပါဘူး။

ကျွန်တော်ကဆူတဲ့အခါ

"ဆရာကလည်း..၀တ်ကောင်းစားလှ၀တ်ပြီး ပန်းကန်မဆေးရဘူးလို့

ဘယ်ဘုရားက ဟောထားလို့လဲ..."ဆိုပြီး

ပြန်ရန်တွေ့တတ်တာလေးကအစ

ချစ်စရာ သိပ်ကောင်းတာပဲ။

လင်းခောတ်ဆိုတဲ့ ကျောင်းဆရာကိုတော့

ကျွန်တော်သိပ်ပြီး ကြည့်မရဘူး။

သူ့ရဲ့အကြည့်တွေက ပုံရိပ်အပေါ်မှာ

မရိုးသားတာသေချာတယ်။

"သ၀န်တိုခြင်းက.."သူ့အလိုလိုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာကို

ကျွန်တော်မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘူး။

ကိုယ်နဲ့ မသက်ဆိုင်သေးတဲ့

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်နဲ့

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ

နာကျင်မှုတွေ စတင်ပေါက်ဖွားလာခဲ့တယ်။

မကြည်ပြာတို့က သင်္ကြန်ရေပက်ခံထွက်ဖို့

ခေါ်ပေမဲ့ အဲ့လိုအပျော်အပါးတွေကိုမကြိုက်တဲ့အတွက် ငြင်းလိုက်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ပဲ

ပုံရိပ်လေးကရေပက်ခံထွက်ဖို့

သဘောတူလိုက်တော့..ကျွန်တော်လည်း

မသွားချင်တဲ့ခရီးကို သွားဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတယ်

..ကျွန်တော်သူမကိုစိတ်မချဘူး...

ကျွန်တော်သူမကို အချိန်တိုင်းကာကွယ်ပေးချင်နေမိတယ်...

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၄)

------------------------------------------

ဒီနေ့က ဘ၀မှာကိုယ့်စိတ်ကိုယ်မထိန်းနိုင်တဲ့အထိ

ပေါက်ကွဲမိတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ။

လူယုတ်မာ လင်းခောတ်ကိုအမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်လောက်အောင်အထိ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ပေမဲ့

ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းကသာ

လူဆိုးဖြစ်ခဲ့ရတယ်...

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်က အဆင်ပြေတယ်ဆိုပြီး

ပြောလာတော့ ကျွန်တော်ကဘာမှဆက်လုပ်လို့

မရတော့ဘူးပေါ့...။

ကိုယ့်နှလုံးသားထဲမှာ တယုတယ

သိမ်းဖွက်ထားချင်လောက်အောင် တန်ဖိုးထားရတဲ့

မိန်းကလေးကို ဖက်ဖို့မပြောနဲ့လက်ဖျားနဲ့

ထိတာတောင် မကြိုက်တဲ့အတွက်

တစ်လမ်းလုံး ဘယ်သူ့ကိုမှစကားမပြောချင်တဲ့အထိ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရဖြစ်ခဲ့ရတယ်။

(..သူမကိုအခြားလူရဲ့ရင်ခွင်ထဲမှာ တွေ့လိုက်ရတော့

ဘယ်သူ့ကိုမှ မပေးနိုင်လောက်အောင်အထိ

ပိုင်ဆိုင်ချင်နေမိမှန်း ပိုနားလည်သွားမိတယ်

ပုံရိပ်ရယ်..မင်းကိုယ့်ကိုသိပ်ပြုစားနိုင်လွန်းတယ်)

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၅)

----------------------------------------

ဒီနေ့ ကျွန်တော်အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်လိုက်မိပြီ

ပိတောက်ပန်းလေးကို ခေါင်းမှာပန်ပြီး

ကျွန်တော့်အခန်းထဲက စားပွဲပေါ်မှာ

အိပ်ပျော်နေတဲ့ သူမကိုတွေ့တော့

အချိန်တော်တော်ကြာအောင် ထိုင်ငေးနေမိခဲ့တယ်

ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေနဲ့မျက်တောင်လေးတွေကို အသဲယားလို့တို့ထိကြည့်ခဲ့မိတယ်။

သူမကတော့ အိပ်ပျော်နေတာဆိုတော့

သူ့ကိုယ်သူသိပ်ချစ်စရာကောင်းမှန်း

ဘယ်သိပါ့မလဲ

ရုတ်တရက်ကျွန်တော့် စိတ်တွေဖောက်ပြန်လာခဲ့တယ်..သူမရဲ့ခေါင်းပေါ်ကပိတောက်ပန်းလေးကို

နမ်းလိုက်မိရာမှ ပါးပြင်လေးကိုပါကျူးကျော်လိုက်မိတယ်...

**မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို နမ်းမိတဲ့

ပထမဆုံးနူးညံ့မှုလေးဟာ ရင်ထဲမှာတစ်သက်လုံး

စွဲစေခဲ့မယ်ထင်ပါတယ်**

**"""""

ကျွန်တော်ဟာတကယ်ကို မိုက်မဲတဲ့ကောင်ပါပဲ

ဟိန်းကိုက ဒေါသထွက်ပြီးကျွန်တော့်ကို

လက်သီးနဲ့ထိုးခဲ့တာဟာ ဖြစ်သင့်တာထက်တောင်

ပိုနေပါသေးတယ်...

အသက်‌ဆယ့်ခြောက်နှစ်ပဲ

ရှိသေးတဲ့အပြင် ကိုယ်စာသင်ပေးဖူးတဲ့

ကိုယ့်တပည့်ကိုမှ ပြန်ပြီးပြစ်မှားနေမိခဲ့မှန်း

 ဟိန်းကိုကသတိပေးလိုက်သလိုပါပဲ

ကျွန်တော်သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေမှဖြစ်မယ်

မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေဘယ်အထိ

လွင့်ထွက်သွားမလဲ မသိနိုင်ဘူး..

(အရိပ်ကလေးရယ်..မင်းနဲ့အဝေးဆုံးမှာပဲ

ကိုယ်နေပါတော့မယ်...

နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်အဖြစ်

မင်းခေါင်းမှာပန်ထားတဲ့ ပိတောက်ခက်ကလေး

ကိုတော့ ထာ၀ရသိမ်းထားပါရစေ)

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၅)ကိုဖတ်အပြီးမှာ ထိုစာမျက်နှာ၌

ညှပ်ထားသော ပိတောက်ပန်းခြောက်လေးကို

ပုံရိပ် ကိုင်ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ဒါဆို အဲ့ဒီ့နေ့ကအိပ်မက်ဟာ တကယ်ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ပုံရိပ်မန္တလေးကို ပြန်ရမယ်မှန်းသိလျှက်နဲ့

လိုက်မပို့ခဲ့တာက သူပုံရိပ်အပေါ်မှာ

အဲ့အချိန်တည်းက ခံစားချက်တွေရှိနေခဲ့လို့ပေါ့...။

ပိတောက်ပန်းခြောက်လေးကို ပြန်ညှပ်ထားလိုက်ပြီး နောက်စာမျက်နှာကိုထပ်လှန်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူကွယ်ဝှက်ထားသော အရာတွေကိုပုံရိပ်

သိပ်သိချင်တယ်။

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၆)

------------------------------------------

အမှားတွေ မကျူးလွန်ချင်တော့တာကြောင့်

သူမက ကျွန်တော့်ကိုစာပို့တဲ့အချိန်အတိုင်း

လစ်လျူရှုထားလိုက်မိတယ်။

သူမကိုမဆက်သွယ်ဖို့ဆုံးဖြတ်မိတဲ့အတွက်

ကျွန်တော်ရူးမတက် ခံစားနေရတာကိုတော့

ဘယ်သူမှမရိပ်မိခဲ့ပါဘူး။

သူမနဲ့ဝေးနေခဲ့ပေမဲ့ နေ့တိုင်းသတိရနေခဲ့တာပါ။

အတတ်နိုင်ဆုံး သူ့ကိုမေ့ဖို့ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့

ဆယ်တန်းစာမေးပွဲ အောင်စာရင်းထွက်တော့

တာ၀န်တစ်ခုအရ

ဖုန်းဆက်သင့်တယ်ထင်လို့ ဖုန်းဆက်လိုက်မိတယ်။

ဖုန်းထဲက‌နေ သူမရဲ့ငိုသံလေးကိုကြားလိုက်ရတဲ့

အချိန် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာသူလေးကို

စိတ်ပူရလွန်းလို့ ဗြောင်းဆန်သွားတာပဲ...

ချက်ချင်းပဲ တောင်ကြီးကနေမန္တလေးကို

ဆင်းလာမိတဲ့အထိ ကျွန်တော့်ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ

ဘာကြောင့် ဒီလောက်မြန်ဆန်နေရသလဲ

မသိတော့ပါဘူး...

ဒါပေမဲ့ မန္တလေးက ပုံရိပ်တို့ခြံရှေ့မှာ

ကျွန်တော်ထွက်စောင့်နေတဲ့အချိန်..

နေပူနေတာကိုဖိနပ်မပါပဲ

ပြေးထွက်လာတဲ့သူလေးကို တွေ့လိုက်ရတော့ ကျွန်တော်သေချာသိသွားခဲ့တယ်

ကျွန်တော်သူ့ကို သိပ်ချစ်နေမိပါပြီ...

တစ်ညလုံး ညဆိုင်းဆင်းလာခဲ့တာတောင်

တောင်ကြီးကနေချက်ချင်းထွက်လာနိုင်တဲ့

ခွန်အားတွေဟာ သူမကိုချစ်တဲ့စိတ်ကြောင့်

ဖြစ်တည်လာခဲ့မှန်း သိလိုက်ရတယ်...

ကျွန်တော်သူမကို ဘာအကြောင်းနဲ့မှ

လုံး၀လက်မလွှတ်နိုင်တော့ဘူးလို့ တွေးမိပေမဲ့..

သူမတို့ရဲ့ အိမ်ကြီးထဲကိုခြေချမိတဲ့အချိန်မှာ

ခမ်းနားလွန်းတဲ့ အိမ်အပြင်အဆင်ကြောင့်

ကျွန်တော့်စိတ်တွေ သိမ်ငယ်သွားမိတယ်...

တော်၀င်တဲ့သဇင်ပန်းလေးကို ခူးယူပြီးရင်

တယုတယ မပြုစုနိုင်မှာကိုစိုးရိမ်နေမိတယ်

(ပုံရိပ်ရယ်..မင်းကကိုယ်ခူးယူဖို့မသင့်တဲ့

ပန်းလေးတစ်ပွင့်ပါကွာ..မင်းလိုနောက်ခံအင်အား

တောင့်တင်းတဲ့ မိသားစုကအဖိုးတန်လေးကို

ဆွေရယ်၊မျိုးရယ်လို့ မယ်မယ်ရရပြစရာမရှိတဲ့

ကိုယ့်ဘ၀ထဲကို အလည်လာဖို့တောင်

မဖိတ်ခေါ်ဝံ့တော့ဘူးကွယ်...)

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၇)

------------------------------------------

ကျွန်တော်သူမနဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံးဝေးဝေးမှာ

နေခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာကကျွန်တော်အားငယ်နေတဲ့အချိန်မှာသူမကို ကျွန်တော့်ဆီလွှတ်ပေးခဲ့တယ်...

ကျွန်တော်နေမကောင်းဖြစ်နေပေမဲ့

တောင်ကြီးကို အလည်လာနေတဲ့သူမရဲ့

ဓာတ်ပုံလေးကို ဖေ့ဘွတ်မှာတင်ထားတာ

တွေ့တော့ သူမကိုသွားကြိုပေးမိပြန်တယ်...

ဆောင်းတွင်းမှာ နှင်းလုံးလေးလိုဖြူစင်တဲ့သူမရဲ့

မျက်နှာလေးကိုတွေ့ရပြန်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက

ပူလောင်မှုတွေ ပြေပျောက်သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ်...အချိန်တွေဘယ်လောက်ကြာပါစေ

သူမနဲ့ပတ်သတ်လာရင် အမြဲတမ်း

အသင့်အနေအထားမှာ ရှိနေမိတယ်။

ကျွန်တော်အဖျားတွေအရမ်းကြီးနေတဲ့အချိန်မှာ

ကျွန်တော့်အခန်းတံခါးကို လာခေါက်ပြီး

နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့လူဟာ သူမဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့

စိတ်ကူးတောင် မယဉ်ခဲ့မိပါဘူး...

ကျွန်တော့်ကို သူတတ်သလောက်လေး

ပြုစုပေးနေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ

ကလေးတစ်ယောက်ပြန်ဖြစ်သွားသလို

ခံစားလိုက်ရတယ်..

ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ စကားလာပြောပေးပြီး

ကိုယ်ပူနေလို့ရေပက်တိုက်ပေးတဲ့အပြင်

အဆင်သင့်ဆေးတိုက်ပေးခဲ့ကာ

ကျွန်တော်စားဖို့ကြက်သားဆန်ပြုတ်လေးပါ

လုပ်ပေးခဲ့တယ်

အိပ်မက်ဆိုးမက်ပြီး လန့်နိုးလာတဲ့

ကျွန်တော့်ကိုဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလာတဲ့အခိုက်မှာ

သူမကို တစ်သက်လုံးဘေးမှာထားချင်တဲ့

လောဘတွေဖြစ်လာမိခဲ့တယ်

ကျွန်တော်အရမ်းကို ကျေနပ်မိပါတယ်

သိပ်လည်း ပျော်မိတယ်

သူမဟာ ကျွန်တော့်အသက်လောက်ချစ်ရသူမို့

သူမကြောင့် ကျွန်တော့်အသက်ဆုံးရှုံးရလဲ

ကျေနပ်ပါတယ်..."

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၈)

------------------------------------------

အဖွဲ့လိုက်true or dareကစားကြတော့

ကျွန်တော့်မှာအချစ်ဦးရှိလားလို့မေးကြတယ်

"ရှိခဲ့တယ်လို့.."ပြန်ဖြေခဲ့ပေမဲ့ "ဘယ်သူလဲလို့

ကိုဗျောကြီးတို့က ဆက်မေးလာတော့

ကျွန်တော်မဖြေခဲ့မိဘူး။

ပုံရိပ်ရဲ့အရှေ့မှာ "နွယ်.."ရဲ့နာမည်ကို

ကျွန်တော်မရေရွတ်ပါရစေနဲ့

ပြီးဆုံးသွားတဲ့ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကို

ပြန်အ‌စဖော်ပြီး ပုံရိပ်ကျွန်တော့်အပေါ်မှာ

အထင်လွဲသွားတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး

ပုံရိပ်ဖြေရတဲ့အလှည့်မှာ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို

တည့်တည့်ကြည့်ပြီး

"ဆရာက အခွင့်အလမ်းကောင်းတွေ

ရှာပေးတတ်ပေမဲ့ အခွင့်အရေးယူတတ်တဲ့

လူတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ဘူး."လို့

ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီ့နေရာမှာတင်

ပျောက်ကွယ်သွားချင်တဲ့အထိ ရှက်ရွံ့နေမိတယ်။

သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော်ကသူ့ကိုသင်ကြားလမ်းညွှန်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ်

လေးစားရိုသေနေခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာ

ကျွန်တော်ဟာ စည်းတွေကိုဖောက်ဖြတ်ပြီး

အခွင့်အရေးယူဖို့ကြိုးစားနေမိခဲ့တဲ့အတွက်

စိတ်မလုံမလဲဖြစ်မိတာအမှန်ပဲ..

"ဆရာ.."လို့သူကျွန်တော့်ကို မခေါ်တော့ရင်

သိပ်ကောင်းမှာပဲ....။

ပိုဆိုးတာကတော့ အရက်မူးပြီးသူမကို

နမ်းလိုက်မိခြင်းပဲ။

"ကိုယ်အခွင့်အရေးယူတဲ့အခါ

အရိပ်လေးမုန်းသလား...."လို့

ကျွန်တော်မေးလိုက်မိတဲ့အထိ ရူးသွားတာပါလား။

(ပုံရိပ်ရယ်...မင်းကြောင့်ကိုယ်တကယ်

ရူးရပါတော့မယ်...

"နွယ့်ကိုချစ်သေးလား..သတိရသေးလားလို့.."

မင်းမေးခဲ့တယ်နော်.."

ကိုယ်နွယ့်ကိုတကယ်တော့

ချစ်ခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး..ငယ်စဉ်အခါမှာ

အပေါင်းအသင်းမရှိပဲ အနှိမ်ခံခဲ့ရတဲ့အချိန်

နွယ်တစ်ယောက်တည်းကသာ ကိုယ့်အပေါ်

စိတ်ရင်းနဲ့ခင်မင်ပေးခဲ့လို့...သံယောဇဉ်တွယ်လာပြီး

အချစ်လို့အမြင်မှားမိရာကနေ တုံးအတဲ့ကိုယ်က

သူခိုင်းစေသမျှ လုပ်ပေးခဲ့ရတဲ့ကျွန်တစ်ယောက်

ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ..

.မင်းကိုတော့ ကိုယ်ရူးအောင်ချစ်မိပြီထင်ပါတယ်)

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၉)

------------------------------------------

ဒီနေ့ပုံရိပ်လေး တောင်ကြီးကနေပြန်သွားခဲ့ပြီ။

ပုံရိပ်မရှိတော့တဲ့နေရာဟာ ကျွန်တော့်အတွက်

ပျော်ရွှင်စရာအတိ ဆိတ်သုန်းသွားသလိုပါပဲ

"ကျွန်တော် သူမကိုသိပ်လွမ်းတာပဲ.."

မန္တလေးနဲ့တောင်ကြီးဟာ ကျောချင်းကပ်လျှက်

ဆိုရင်သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ ပထမဆုံး

အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ဆုတောင်းလိုက်မိတယ်

သူမတောင်ကြီးကနေ ထွက်မသွားခင်

အချိန်လေးမှာ

"ဆရာ..ပုံရိပ်ကိုတစ်ခုခုပြောဖို့မရှိဘူးလား..."လို့

သူမေးခဲ့တယ်။

ပြောစရာတွေက ရင်နဲ့မဆန့်အောင်ပါပဲ

ကလေးရယ်လို့ ကျွန်တော်အော်ပြောလိုက်ချင်ပါတယ်။

(မင်းကိုလွမ်းမိတဲ့အကြောင်းနဲ့ကိုယ်မင်းကို

ဘယ်လောက်အထိ ချစ်ကြောင်းကို

ရေရွတ်ပြလိုက်ချင်ပါတယ်..)

တောင်ပေါ်ကနေကြာပန်းခင်းကြီးဆီကို ခေါ်သွားခဲ့တဲ့နေ့က ကိုမင်းကိုချစ်ခွင့်ပန်ချင်ခဲ့မိတယ်...

အဲ့ဒီညနေမှာ သေချာပေါက်ချစ်ခွင့်ပန်ဖို့

ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ အေးဆေးတွေ့ရအောင်

ချိန်းချင်ခဲ့ပေမဲ့ မင်းနဲ့စေ့စပ်ထားတဲ့

ကောင်လေးကပေါ်လာတော့ ကိုယ့်ဆန္ဒ‌တွေကို

ရုတ်သိမ်းပြီး အဆောင်ကိုချက်ချင်းပြန်လာခဲ့မိတယ်..

"ကိုယ့်ကိုအချိန်နဲနဲပေးဖို့နဲ့  မင်းဆီကိုရောက်အောင်

ကိုယ်ကပဲ အရင်လာခဲ့မယ်ဆိုတဲ့စကားက.."

ကိုယ်လိမ်ညာပြီးပြောခဲ့တာမဟုတ်ပါဘူး

ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ပဲမင်းကို အလိမ်အညာတွေလို့

ထင်စေမိခဲ့တယ်...

------------------------------------------

------------------------------------------

စာမျက်နှာ(၁၀)

------------------------------------------

ဒီနေ့ ပုဂံမှာ သူမနဲ့ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်...

သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သံသယတွေကို

တွေ့ခဲ့ရပြီး ကျွန်တော့်ကြောင့် သူမငိုသွားရရှာတယ်။

သူ့မရဲ့သံသယတွေကို ထပ်ပြီးအရောင်တင်လိုက်တဲ့အနေနဲ့ မခင်ရူပရဲ့ပခုံးကို လှမ်းဖက်လိုက်ပြီး

 သူမကိုကျောခိုင်းခဲ့မိတယ်

ပုံရိပ်ကျွန်တော့်ကို မုန်းတီးသွားမှာ သေချာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းအရင်းအမှန်ကိုသာသိခဲ့ရင်၊

နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူ့ကိုကျွန်တော်အဆုံးအရှုံး

မခံနိုင်ခဲ့ဘူးဆိုတာကိုသာ သူသိခဲ့မည်ဆိုပါက

သူမုန်းတဲ့လူဟာ ကျွန်တော်မဟုတ်ပဲ

သူ့အဖွား ‌ဖြစ်နေလောက်မလား..

"တောင်ကြီးအထိ ဖုန်းဆက်လာပြီး သူ့မြေးနဲ့

အဆက်ဖြတ်ပေးဖို့ ထပ်ပြီးမပတ်သတ်တော့ဖို့

ပြောလာပေမဲ့ ကျွန်တောလလုံး၀လက်မခံခဲ့ပါဘူး

 တောင်ကြီးကနေမန္တလေးကို ချက်ချင်းဆင်းလာပြီး

ဒေါ်ရိပ်ညိုနဲ့ တွေ့ခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ဟာပိုလို့

ဆိုးရွားနေခဲ့ပါတယ်...ပုံရိပ်လေးရဲ့အနားကနေ

ထွက်မသွားချင်လို့ ယောက်ျားမာနကို

အဆုံးစွန်အထိချပြစ်ခဲ့ပါတယ်

..ဒေါ်ရိပ်ညိုကိုဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့

...အဆင့်အတန်းခွဲခြားလွန်းတဲ့ ဂုဏ်ရှင်‌ကြီးဟာ

ကျွန်းတော့်ခံစားချက်တွေကို

ကျောင်းမြက်ကလေး တစ်ပင်လိုပဲ

လစ်လျူရှုခဲ့တဲ့အပြင်..ပြည့်တန်ဆာဖြစ်ခဲ့ဖူးသော

ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်အရင်းအကြောင်းကိုပါ

ဖော်ထုတ်ပြီး အကြပ်ကိုင်လာခဲ့တယ်

ကျွန်တော့်ရဲ့ မိခင်အရင်းဟာဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ

သူ့ရဲ့အတိတ်တွေ အားလုံးကိုဖျောက်ပြီး

အေးဆေးစွာ နေနေတဲ့ဘ၀လေးဖြစ်နေပြီမို့

ကျွန်တော့်ကြောင့် သူ့ဘ၀လေး

ရှုပ်ယှက်မခက်သွားစေချင်တာဟာ

ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆန္ဒပါပဲ....

ကျွန်တော်တစ်ခုသိလိုက်တာကတော့ 

ဒေါ်ရိပ်ညိုဟာ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ

ကျွန်တော့်လိုလူနဲ့သူတို့အိမ်က အဖိုးတန်လေးကို သဘောတူနိုင်မှာမဟုတ်မှန်းပေါ့...

နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ခံစားချက်ကြောင့်မဟုတ်ပဲ...ကျွန်တော့်မိခင်ရဲ့အရှက်သိက္ခာနဲ့

ပုံရိပ်ကို လဲလှယ်ခဲ့ရပါတော့တယ်...

‌ပုံရိပ်ကိုဘယ်လိုအကြောင်းမျိုးနဲ့မှ

ထပ်ပြီးမပတ်သတ်တော့ပါဘူးဆိုတဲ့

ကတိမျိုးကို ကျွန်တော်ရင်နာနာနဲ့ ပေးခဲ့ရတယ်...

(သူမနဲ့ဝေးကွာနေရတဲ့ နှစ်တွေမှာ

နေမျိုးဆိုတဲ့ကောင်ဟာ ရှင်လျှက်နဲ့သေနေတဲ့

ဘ၀ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရမှန်း..

ကိုယ်တိုင်ကလွဲပြီး...ဘယ်သူမှသိမယ်မထင်ပါဘူး)

------------------------------------------

------------------------------------------

ဒိုင်ယာရီစာအုပ်လေးကို ဖတ်၍အပြီးမှာတော့

ပုံရိပ်၏ မျက်၀န်းသည် မျက်ရည်များဖြင့်

ရွှဲနစ်‌နေခဲ့လေပြီ။

ဖွားညိုဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချပြီးပြီဆိုရင် ဘယ်သောအခါမှပြန်မပြင်တတ်သူဖြစ်၍

အဆုံးအစွန်အထိ ရက်စက်ခဲ့လေသည်။

ပုံရိပ်ကိုကောင်းစေချင်လို့စေတနာနဲ့

စီမံခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ တစ်ဖက်လူအတွက်တော့

စိတ်ဒဏ်ရာတွေ ရရှိသွားစေခဲ့တယ်။

မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ဘ၀ကိုပါဖြတ်ဆီးပြစ်မည်ဟု

ခြိမ်းခြောက်ခံရတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ

ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ချစ်သူကို

ရွေးရက်တော့မှာလဲ။

အားနည်းနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို

ဖိနှိပ်ရက်လိုက်တာ အဖွားရယ်။

"ပုံရိပ်လား...တကယ်ပဲပုံရိပ်လား..."

အသံလာရာသည် ပုံရိပ်၏ကျောဘက်ဆီမှဖြစ်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဆရာ့ပုံစံဟာ

လွန်ခဲ့သော လေးနှစ်ကပုံစံနှင့် လုံး၀ကွဲပြားနေခဲ့သည်။ဂုတ်ထောက်နေသော ဆံပင်တွေကို

အပေါ်တစ်လွှာ လှန်စီးထားပြီး ပါးသိုင်းမွှေးတွေ ဖုံးအုပ်နေ၍သူ့ရဲ့သန့်ပြန့်ချောမောခဲ့သော

မျက်နှာလေးဟာကွယ်ပျောက်လို့

နေလေသည်။

ဟိုအရင်ကလို ဝါ၀င်းသော

အသားအရည်မျိုးမဟုတ်တော့ပဲ

ညိုသည့်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့သည်။

ဟိုအရင်က အရပ်ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့်

ဖွံ့ဖွံ့ဖြိုးဖြိုးရှိသော ဆရာသည် ယခုတော့

ပါးရိုးလေးတွေချောင်ကြနေသည်အထိ

ပိန်သွားခဲ့သည်။

"အဟင့်...ဆရာ..."

တကယ်လို့ ပုံရိပ်သာမြန်မာနိုင်ငံကိုပြန်မလာခဲ့ရင် ဆရာ့အခြေအနေကဒီ့ထက်ဆိုးရွား

သွားမှာများလား။

"ဒီကိုဘယ်နေ့တည်းကပြန်ရောက်နေတာလဲ

မန္တလေးကို ပြန်တော့မှာလား..."

"ဆရာ!!!"

ဆရာဆိုသော နာမ်စားကိုပဲထပ်မံခေါ်ယူလိုက်ပြီး ဆရာရပ်‌နေသော အင်ကြင်းပန်းပင်ကြီးရှိရာ

ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်လိုက်ရင်း

ဆရာ့ခါးကိုသာ ဖက်တွယ်ထားလိုက်မိလေသည်။ပိန်ကပ်ပြီး အရိုးပေါ်အရည်တင်ရုံသာ

ဖြစ်နေသော ချစ်ရသူသည်

ဘယ်လိုအနေအထားမျိုးမှာပဲ ရှိနေပါစေ

ပုံရိပ် သူ့ဘေးနားကနေ ဘယ်‌တော့မှ

ထွက်သွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဘယ်လို အကြောင်းမျိုးနဲ့မှ ပုံရိပ်သူ့ကို

မထားခဲ့နိုင်တော့ဘူး။

ပုံရိပ်သာ ဒီတစ်ခါထွက်သွားခဲ့ရင်

သူ့ရဲ့အသက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုတောင်

 မြင်‌တွေ့နိုင်ပါတော့မလား။

"အရိပ်..ကိုယ်!!!"

"ဘာမှမပြောပါနဲ့တော့..."

အညိုရောင်သန်းပြီး ခြောက်သွေ့နေသော

သူ့နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ဆက်မပြောဖို့ရန်

လက်ညှိုးလေးနဲ့ တို့ထိလိုက်ပြီး

ခြေဖျားထောက်ကာ သူ့နဖူးလေးကို

နမ်းလိုက်မိလေသည်။

ချိုင့်၀င်‌နေသော ဆရာ့မျက်၀န်းလေးတွေထဲမှာ

မျက်ရည်လေးများ ဝဲတက်လာသည်။

ခေါင်းငုံ့ကာ ငိုချလိုက်သောကြောင့်

ဆရာ့ပါးပြင်ပေါ်က မျက်ရည်စလေးတွေကို

သုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကိုအနူးညံ့ဆုံး၊

အနွေးထွေးဆုံး ပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဘာမှပြောစရာမလိုတော့ပါဘူး..ဒိုင်ယာရီ

စာအုပ်လေးကို ယူဖတ်လိုက်မိလို့

ပုံရိပ်အားလုံးနားလည်သွားပါပြီ..

ဆရာသိရဲ့လား..နှစ်‌တွေအများကြီး

ကြာသွားခဲ့ရင်တောင်..ပုံရိပ်ရဲ့ရင်ထဲမှာ

ဆရာတစ်ယောက်ပဲ ရှိနေမှာ..

ဆရာ့အတွက်ဆိုရင်လေ

ပုံရိပ်ဘယ်အရာကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်..အဟင့်

ပုံရိပ်ကိုမောင်းမထုတ်ပါနဲ့တော့နော်

တို့နှစ်ယောက်..အတူတူနားလည်မှုတွေ၊

နွေးထွေးမှုတွေနဲ့ ဘ၀ကို

အတူဖြတ်သန်းကြရအောင်...နော်..."

သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုး၀င်ကာသူ့ခါးကို

တင်းကြပ်စွာဖက်ထားလိုက်မိပြန်သည်။

ဆရာ့ဆီကနေဟိုအရင်ကလို စံပယ်ရေမွှေးရနံ့လည်းမရတော့သလို အမျိုးသားသုံး

ရေမွှေးရနံ့တွေလည်း  မသုံးတော့တာသိပေမဲ့

သူ့ရဲ့ကိုယ်သင်းရနံ့ကိုက ပုံရိပ်အတွက်

မွှေးပျံ့လွန်းနေပါပြီ။

ဒီယောက်ျားကို သိပ်စွဲလန်းသလို

သိပ်လည်းချစ်တယ်။

သူဟာ ဘယ်မိသားစုကမွေးလာတဲ့လူဖြစ်ပါစေ

ပုံရိပ်အရာအားလုံးကို လက်ခံပေးနိုင်ပါတယ်။

"အရိပ်ကို..ကိုယ်သိပ်ချစ်တယ်...

အဲ့ဒါကို ယုံရဲ့လားဟင်..."

"ယုံပါတယ်..ဆရာပြောသမျှစကားတိုင်းကို

ပုံရိပ်ယုံတယ်..."

"ဆရာလို့မခေါ်ပါနဲ့တော့လား..."

ပုံရိပ်၏ပါးပြင်လေးထပ်တွင် သူ့ရဲ့

ရှည်သွယ်နေသောလက်ချောင်းလေးများဟာ

နေရာအပြည့်ယူထားခဲ့ပြီး ယစ်မူးစေသော

သူ့နှုတ်ခမ်းညိုလေးသည် အင်းကြင်းပန်းပွင့်လေး ပါးပြင်ပေါ်သို့ယှက်တိုက်သွားသလို

နူးညံ့လွန်းစွာ ထိတွေ့လာခဲ့လေသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ အင်ကြင်းပင်ကြီးအောက်တွင်

လေပြေနုနုကို ခံစားရင်းသူ့ရဲ့ရင်ခွင်ရိပ်၌

အနားယူနေမိလေသည်။

"ကိုကို...ပုံရိပ်တို့ထာ၀ရအတူရှိသွားကြမယ်နော်.."

"ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်ဘယ်တော့မှ

မခွဲကြေးနော်..."

                   **ပြီးပါပြီ*

🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹

အားလုံးပဲ စိတ်၏ချမ်းသာခြင်းကိုယ်၏

ကျန်းမာခြင်း ရှိကြပါစေ..

အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ ချစ်ရသူများလည်း

ပုံရိပ်နဲ့ဆရာနေမျိုးတို့ ချစ်သူစုံတွဲလို

ပေါင်းဖက်နိုင်ကြပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်း

တောင်းပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်

ဒီ၀တ္ထုလေးက ရေးခဲ့သမျှထဲမှာအကြာမြင့် ဆုံး၀တ္ထုဖြစ်ပါတယ်။အချိန်အကြာကြီးအထိ

စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး စောင့်ဖတ်ပေးခဲ့ကြတဲ့

၀တ္ထုဖတ်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ခြင်းဆီကိုလည်း အထူးပဲကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်။

(ဒီ၀တ္ထုလေးကနေ ဖတ်ရှုသူတွေကို

ရသတစ်ခုခုပေးစွမ်းချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဖတ်ရှုသူတွေရဲ့

ရင်ထဲကိုမရောက်ခဲ့သည်ရှိသော်

ဆက်လက်ပြီး ကြိုးစားပါအုံးမည်ဟု

ပြောချင်ပါတယ်..)

=========================================================================