🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၂၅) မှ အခန်း(၂၈)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၅)🔥  

လူ့ဘ၀ကြီးသည် အင်မတန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ကွေးသောလက်မဆန့်မှီ၊

ဆန့်သောလက်တို့မကွေးမှီတွင် သေကြ၊ကြေကြရသည်မှ လူ‌တိုင်းတွေ့နိုင်သောဖြစ်ပျက်သဘောများပင်ဖြစ်သည်။

အလိုလောဘ၊မာန်မာနဆိုသည်မှာ အင်မတန်ပူလောင်ရသည်။ထိုလောဘစိတ်ဆန္ဒများကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားသောသူသည် မီးဟုန်းဟုန်းလောင်မြိုက်နေသော မီးတောက်ကြီးအား မိုက်ရူးရဲစွာတိုးတိုက်ဖြတ်သန်းသွားလာလိုသော ပိုးဖလံငယ်နှင့်အလားသဏ္ဍန်တူနေသည်။

တကယ့်တကယ် ဒုက္ခပင်လယ်ဝေ‌ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပါထိခိုက်ပျက်ယွင်းလာသည့်အခါ ဥစ္စာပစ္စည်းဆိုတာကလည်း ရောဂါတစ်၀က်၏ဆေးဆရာဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်၀က်ကတော့ ယခုဘ၀နှင့်‌ ရှေးဘ၀မှကိုယ်ပြုခဲ့သောကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးပေးနှင့်သက်ဆိုင်နေသည်။

ကံဆိုသည်မှာအလုပ်ဟုဆိုလျှင် ဘ၀၏

အသက်ဆက်ဆေးမှာကုသိုလ်ဖြစ်သည်။

သီလကုသိုလ်သည်နောင်သံသရာဘ၀ဆက်တိုင်း အကျိုးကြီးသောအရာပင်ဖြစ်သည်။‌ ရေဗူးနှင့်ဖိနပ်မပါလျှင်‌ နွေခါမှသိမည်။

သီလနှင်ဒါနမပါလျှင်သေခါမှသိပေလိမ့်မည်။

ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ရှိနေမိဇာတ်တွင် သီကြားမင်းပြောကြားတော်မူခဲ့သည့်သီလသည်ဒါနထက်အကျိုးကြီးသည်ဟူသော စကားကို

အမြဲမှတ်သားထားသည်။

ကိုယ်ကတော့ ဤအချက်ကိုသဘောပေါက်၍

သီလကုသိုလ်ကို အသိုက်ထဲတွင်အစာဖြည့်သကဲ့သို့ အမြဲဖြည့်စွမ်းသည်။

ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်မပြတ် ခင်ပွန်းကြီးဆယ်ပါးကိုရှစ်ခိုးဦးချလျှက် ရှစ်ပါးသီလကိုလည်းခံယူသည်။ခင်ပွန်းသည်နှင့်ပင် လက်ပွန်းတတီးမနေဖြစ်တော့၍ စိတ်ပျက်ချင်ပျက်ပါစေ။

မိန်းမတို့၏ ၀တ္တရားအရကျေပွန်အောင်ဆောင်ရွက်ပေးသည်။အိမ်ထောင်မှု၏အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သော သစ္စာတရားကိုလက်ကိုင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ခင်ပွန်းသည် မည်မျှပွေရှုပ်ပါစေ အပြစ်မြင်မည်မဟုတ်ပါ။ကိုယ်တိုင်ဟာ အတိတ်ဘ၀ကုသိုလ်ကြောင့် အမြုံမဖြစ်နေရသည်မဟုတ်ပါလား။

ပတ်၀န်းကျင်မှလူတွေသည် မိဘမောင်ဘွားတွေနှင့်ကိုယ့်အဆင့်အတန်းဆွေမျိုးညာတိတို့၏မျက်နှာကြောင့်သာ စကားလှလှသုံးကြပေမဲ့ သူတို့တိုက်ရိုက်စော်ကားပုတ်ခတ်လာပါကလည်းအပြစ်မမြင်တော့ပါဘူး။

အမှန်တရားဆိုတာ ခါးသက်သည်မဟုတ်ပါလား။ပြောကြပါစေ။ကိုယ်ကတော့ ခွန်းတုန့်ပြန်ဖို့ကြိုးစားမှာမဟုတ်ဘူး။ငရဲကြီးရှစ်ထပ်၏ အောက်ဆုံးထပ်ဖြစ်သောအဝီဇိငရဲတွင် ဂျိုးမကပ်ချင်ပေ။

ယခုပင်လျှင် ကိုယ့်မျက်မှောက်မှာတင် အရာအားလုံးကလျှင်မြန်စွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေပြီ။

ဘ၀ဇာတ်ဆရာ၏ လှည့်ကွက်တွေဟာအင်မတန်မြန်ဆန်ပြီး ကြောက်ခမန်းလိလိရက်စက်ပါသည်။လူတွေဟာ ကြိုးဆွဲရုပ်တွေဖြစ်နေကြပြီး တကယ်ဒုက္ခလားရာသို့ 

တည့်တည့်သွားရမည်ဆိုပါက မလှုပ်မယှက်တုပ်နှောင်ချည်ကာ မရဏတွင်း၀မှသူ့အလိုလိုခုန်ချမိလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

ငါတို့ဟာ သေမင်း၏သားကောင်တွေပါလား။

နေ့စံ၊ညခံဆိုတာမျိုးတွေကို ကိုယ်တိုင်မမြင်ဖူးပေမဲ့ ရွှေပုံကြီးပေါ်တွင်ထိုင်လျှက်ကနေ ဒုက္ခိတဘ၀သို့ ကူးပြောင်းရသောလူတစ်‌ယောက်၏အဖြစ်ကိုတော့ မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်နေရလေသည်။

တစ်နေ့...တစ်နေ့စိတ်ဓာတ်တွေကျ၍ ငါသေလိုက်ချင်သည်ဟု ညည်းငြူနေ‌တတ်သောယောက္ခမကြီးဒေါ်ရိပ်ညို၏အဖြစ်သည် ဘေးကကြည့်နေသူတွေအဖို့ မည်သည့်စကားမျိုးဖြင့် နှစ်သိမ့်ရမှန်းတောင်မတွေးတတ်တော့ပေ။

မိုးကုတ်တွင်ရှိသော အသစ်တူးဖော်သည့်ကျောက်တွင်းသို့အသွားတွင် ကားအက်စီးဒဲန့်ဖြစ်၍ ခြေထောက်အရိုးတို့ကျိုးသွားခဲ့သည်။

 အရိုးပြန်ဆက်ရန်ခွဲစိတ်မှုပြုလုပ်ထားပေမဲ့ ယခုနှစ်ပတ်လောက်အထိ ခြေထောက်တွေကလှုပ်လို့ရရုံသာရှိသေးပြီး လမ်းလျှောက်၍မရသေးသောကြောင့်

တစ်နေရာရာသို့သွားလိုလျှင် ဝှီးချဲလ်နှင့်သာသွားရသည်။

နဂိုတည်းကစိတ်မြန်၊လက်မြန်အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်တဲ့အပြင် မိမိကိုယ်ကိုကလွဲလျှင်

မည်သူ့ကိုမှအယုံအကြည်မရှိသူဖြစ်၍ 

အခုအသက်၇၀ကျော်သည်အထိ အနားမယူခဲ့သည့် အမျိုးသမီးကြီးဖြစ်သည်။‌

သွေးတိုးရောဂါလောက်သာရှိသူပေမဲ့ လှုပ်ရှား၍မရသောခွဲစိတ်ထားပြီးခါစခြေထောက်တွေ၏ နာကျင်မှုကိုအလူးအလဲခံနေရရှာသည်။ဒါတောင် သူ့လုပ်ငန်းတွေကိုစိတ်မချချင်ပဲ သူ့လက်ထောက်ကိုအလုပ်နှင့်ပတ်သတ်သည့် အထွေအထူးကိစ္စများကို

ဖုန်းနှင့်လှမ်းလှမ်းမေးသေးသည်။အသက်၇၀ကျော်ပေမဲ့ ဘေးနားမှာခွေးအာတွေကဝိုင်းနေလေတော့ ပင်စင်ယူလို့မရသေးသည့်အမျိုးသမီးကြီးပါပဲ။

လူ့လောဘများ သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းပါသည်။

"အန်တီတင့်ရေ...ဒီမှာငါးဆန်ပြုတ်လေးရပါပြီ..."

"အေး...ကွပ်ကီးနဲ့အိုဗာတင်းရော..."

"အဆင်သင့်ပါပဲ...."

"ဒါဆို...ပေးပေး...ညနေကျရင်တော့ငါပဲစီမံပေးလိုက်မယ်....ငါလည်းလေ...

မေမေကောင်းစဉ်ကအငြိမ်နေပြီး ဘေးရှောင်နေခဲ့သမျှ..အခုတော့အတိုးရော..အရင်းရောပြန်ဆပ်နေရပြီ...တရားခွေလေးလည်း

ကောင်းကောင်းနားမထောင်ရတော့သလို

...ပုတီးလေးတောင်တစ်ပတ်ပြည့်အောင်

စိပ်ခွင့်မရတော့ဘူး..အင်း..မေညို့ကိုညှင်းဆဲခဲ့သမျှ..ပြန်ခံနေရတာပါပဲ...သူ့သားကတော့ဆေးကုဖို့လောက်ပဲတတ်တယ်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်တစ်ယောက် ထဘီအဖျားတွေကိုတဖျပ်ဖျပ်မြည်အောင်ခပ်ပြီး

လမ်းလျှောက်လျှက်အိမ်အတွင်းပိုင်းရှိ အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့၀င်သွားလေသည်။အိပ်ခန်းထဲသို့၀င်လိုက်စဉ်မှာပဲ မျက်နှာလေးအိုလျှက် ယခုမှအမယ်အိုပုံစံဖြစ်၍နေသော ဒေါ်ရိပ်ညိုကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ပြတင်ပေါက်မှနေ၍ ဝှီးချဲလ်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ခြံထဲတွင်စိုက်ထားသောအပင်

စိမ်းစိမ်းစိုစိုတို့ကို မျှော်ကြည့်နေလေသည်။

ငါးဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လေးကိုကိုင်လျှက် အနောက်တွင်ရပ်နေသော ဒေါ်ယဉ်တင့်ကိုယ်တိုင်ပင် တွေတွေကြီးဖြစ်လျှက်မျက်ရည်ဝဲရရှာသည်။ကိုယ်ကချွေးမပေမဲ့ မိခင်ရင်းတစ်ယောက်ကို သဘောထားမိပါသည်။

သားကိုရော လင်ယောက်ျားကိုပါဆုံးရှုံးထားရသည့်ဒေါ်ရိပ်ညိုသည် အင်မတန်အသဲမာသောမိန်းမတစ်ယောက်ပါလေ။

ပုံမှန်လူဆိုပါက အိပ်ယာထဲတွင်ဗုန်း‌ဗုန်းလဲနေလောက်ပေမဲ့ ယခုအထိကားတိုက်ထားသည့် ဒဏ်ရာတွေမကျက်သေးတာတောင်

ဒီအမျိုးသမီးဟာ သူ့ကိုယ်သူအားကိုးနေတုန်းပါပဲ။

ဒီအသက်အရွယ်မှာ တစ်သတ်စားမကုန်

သည့်စည်းစိမ်တွေနှင့်အေးအေးချမ်းချမ်းနေလို့ရပါလျှက်နှင့် သံယောဇဉ်အနွယ်အနှောင်းတွေကမပျက်သေးသလို ဥစ္စာကိုမက်၍

လောဘကမကုန်ခမ်းသေးပဲကိုး။

ဒီတော့လည်း ဒုက္ခတွင်းထဲမှာလောင်မြိုက်နေရုံမှတပါး အခြားမရှိတော့ဘူးပေါ့။

သူ့နေရာမှ ကိုယ်တွေးပြန်လျှင်လည်း အတိုင်းအစမရှိ များပြားလှသော စည်းစိမ်တွေဟာနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းပြီးမှဖြစ်တည်လာခဲ့တော့ဘယ်လက်လွတ်စပယ်ပစ်ထားရပ်မှာလဲ။

"တင့်တင့်ရောက်လာပြီလား...."

"ဟုတ်ကဲ့မေညို...ဒီမှာအမေ့အတွက်ငါးဆန်ပြုတ်လေးပါလာတယ်...တင့်တင့်...

ခွံ့ကျွေးမယ်နော်...."

"နေပါ...အမေပြောစရာရှိတယ်...အစားကနောက်မှစားလည်းရပါတယ်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကခွံ့ကျွေးချင်ပေမဲ့ မေညိုသည်အတင်းပဲလက်ကာ၍ တားဆီးလာသောကြောင့် လင်ဗန်းလေးကိုခုံပေါ်တွင်သာချထားလိုက်ရသည်။အမှန်ကမနက်စာအဖြစ် ဆန်ပြုတ်လေးတိုက်ဖို့ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော မေညိုသည်ခံတွင်းတွေပါပျက်ပြီး အစာစားချင်စိတ်ကင်းမဲ့နေ၍ အိုဗာတင်းနှင့်ကွတ်ကီးလေးကိုပါ အပိုယူလာခဲ့ရသည်။

ဒီအိမ်မှာ မေညို့ကိုလက်ပွန်းတတီးနှင့်စိတ်ရှည်စွာ ပြုစုယုယပေးသည်မှာဒေါ်ယဉ်တင့်တစ်ယောက်တည်းသာရှိလေသည်။

ဒေါ်ရိပ်ညို၏ သမီးအရင်းဖြစ်သော

ယွန်းမေဦးနှင့်အခြားသောသူများကတော့ အရိပ်ပြရုံလောက်သာရှိကြပြီး တခါတလေအကျိုးအမြတ်ပါ ရအောင်ယူသွားကြသေးသည်။

ဒါကြောင့်လည်း အဖွားကြီးခမျာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေသော သူ့ကိုယ်သူလည်း ဒေါသထွက်နေသလို အားမလိုအားမရဖြစ်စွာ အနာဂတ်ကိုကြိုတွေးရင်း ရင်တမမဖြစ်နေလေသည်။

သူ့အားနည်းချက်ကို ‌ကျားချောင်းချောင်း၍ နောက်ကျောသို့ဓားနှင့်ထိုးဖို့ရန် အသင့်စောင့်နေသောလူများထဲတွင် အနီးဆုံးလူတွေလည်း ပါ၀င်နေသောကြောင့်ပင်။

"အခန်းတံခါးကိုသွားပိတ်လိုက်တင့်တင့်...

ပြောမဲ့စကားကအရေးကြီးတယ်...ဟိုလူတွေကြားလို့မဖြစ်ဘူး..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် အခန်းတံခါးကြီးကို

ခပ်ဖြည်းဖြည်းပိတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်ရိပ်ညို၏

ဝှီးချဲလ်ဘေးရှိ ထိုင်ခုံအပုလေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။စကားပြောလျှင်မျက်လုံးချင်းဆုံပြီးမှပြောတတ်သော ဒေါ်ရိပ်ညို

၏အကျင့်အတိုင်း ဝှီးချဲလ်၏ဘီးကို

အနောက်ကို့ဖြည်းဖြည်းတွန်းလျှက်

ဒေါ်တင့်နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်အောင်လုပ်လိုက်သည်။

"ပုံရိပ်ကိုသွားခေါ်ခိုင်းတဲ့ကိစ္စ...ဘာထူးသေးလဲ...အခုချိန်မှာပုံရိပ်ကိုငါအရေးတကြီးတွေ့ချင်တယ်.."

"တင့်တောင်းပန်ပါတယ်မေညိုရယ်...

တင့်တင့်အဲ့ဒီ့ကိစ္စကိုတကယ်မေ့နေတာ...

တင့်ရဲ့ယွန်းဆိုင်လေးကို အော်ဒါတင်တဲ့ကိစ္စတွေပျက်ရင်ရန်ကုန်ကိုဆင်းမလို့စဉ်းစားထားခဲ့တာ...အမေကလည်းဒီလိုထဖြစ်တော့ မေ့သွားခဲ့တယ်..."

"အင်း...ငါထင်ပါတယ်...ယဉ်တင့်တို့မေ့နေပြီဆိုတာ...ငါ့စကားကိုအလေးမထားရင်တော့ငါမကြိုက်ဘူးနော်...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်တစ်ယောက် မေညို၏ခပ်တည်တည် ခပ်တင်းတင်းဖြစ်သွားသောမျက်နှာထားကြောင့် အနည်းငယ်စိတ်မသက်မသာဖြစ်သွားရသည်။‌ဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုသည့် အမျိုးသမီးသည် ထက်မြတ်ပြီးပျက်သားရုံသာမက ကတိတစ်လုံးကိုအာဂုဏ်ဆောင်ထားသကဲ့သို့ တန်ဖိုးထားသူဖြစ်သည်။

ဂုဏ်မောက်သူဖြစ်၍ အဆင့်အတန်းလည်းခွဲခြားလွန်းသလို သူအမိန့်ပေးထားသည့်အလုပ်ကို ချက်ခြင်းလက်ငင်းထလုပ်မှကြိုက်တတ်သူဖြစ်သည်။

အခုလည်း ကိုယ့်မှာယွန်းဆိုင်ကတစ်ဖက်နှင့် သူ့မြေးကိုသွားရှာပေးဖို့စဉ်းစားထားပေမဲ့ 

သူကနာမကျန်းဖြစ်ပြီးခြေထောက်မကောင်းတော့ သားသမီးမရှိသည့်ကိုယ်ကပဲ 

အမေ့လုပ်ငန်းတွေကိုပါ ရောပြီးကြီးကြပ်နေရသည်။ဒါကိုသိပါလျှက်နဲ့ အမေစိတ်ဆိုးရက်တယ်။မေညိုဟာ သူ့ဆွေမျိုးသားချင်းမှ လွဲ၍အခြားသူတွေကို အမြဲသူစိမ်းဆန်တတ်သူပါလား။

"အမေရယ်...အမေ့သားကလည်းဆေးကုတဲ့အလုပ်ကိုပဲ စိတ်၀င်စားတဲ့လူလေ...

အမေ့စီးပွားရေးတွေပြုန်းသွားလည်း 

သူကစိတ်မ၀င်စားဘူး...သမီးမှာသာတရားလည်းမမှတ်နိုင်တော့ပဲ...အလုပ်တောင်းထဲကိုဇောက်ထိုးကျနေရလို့...ကလေးရှာတဲ့ဘက်

မလှည့်နိုင်တာပါ...သမီးတမင်မရှာပေးချင်လို့မဟုတ်ရပါဘူး...."

"အေးပါ...ယဉ်တင့်ရယ်...နင့်မှာလည်း..အမေ့ကြောင့်၀န်ပိနေရပြီ...အခုနေသေသွားခဲ့သည်ရှိသော် သားငယ်ရဲ့သမီးလေးကိုမတွေ့လိုက်ရမှာစိုးလို့ပါ...ငါ့တို့မျိုးရိုးထဲကကလေးတစ်ယောက် လူမသိသူမသိပဲဆင်းရဲတွင်းမှနစ်နေမှာစိုးလို့ပါ...သားငယ်ရဲ့အရိပ်ဆိုလို့ သူလေးပဲရှိတော့တာမဟုတ်လား...ငါ့သားလေးက

ငါ့ကိုဘယ်လောက်ချစ်သလဲဆိုရင် သူ့သမီးရဲ့နာမည်ကိုတောင် ပုံရိပ်ဆိုပြီးပေးခဲ့တာပဲကြည့်...မေသန့်တို့မျိုးရိုးကချမ်းသာတဲ့လူဆိုလို့ခပ်ရှားရှားရယ်...သူ့ညီမဆိုတာကလည်း

...ဘာထူးလောက်မှာလည်း...ငါ့မြေးကိုငါတွေ့ချင်တယ်...မသေခင်လေးပေါ့ဟယ်..."

"မေညိုရယ်...သမီးဒီနေ့ညနေပဲရန်ကုန်ကို

ဆင်းပါ့မယ်...ကလေးကိုမတွေ့တွေ့အောင်‌ရှာပြီး ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်...သမီးကတိပေးပါတယ်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်ထံမှ ကတိပေးပါသည်ဆိုသောစကားကိုကြားသောအခါမှ ဒေါ်ရိပ်ညို၏မျက်နှာသည် ထွန်းသစ်စလမင်းကဲ့သို့ ၀င်း၀င်းပပနှင့်ရွှန်းလဲ့‌သွားတော့သည်။                                         

သူ့မြေးကို သိပ်တွေ့ချင်နေတယ်ထင်ပါရဲ့။

မြေးသုံးယောက်က လိမ္မာရေးခြားမရှိလေတော့ သူလည်းကောက်ရိုးတစ်မျှင်ဖြစ်ဖြစ် မြက်တစ်ပင်ဖြစ်ဖြစ် ယုံကြည်ကိုးစားစွာလှမ်းဆွဲဖို့ကြိုးစားပြီပေါ့။

ပုံရိပ်တဲ့။ဘယ်လိုပုံစံလေး ဖြစ်လိမ့်မလဲ။

အဖေတူသလား။အမေတူသလား။

ဒါမှမဟုတ် အဖိုး၊အဖွားတွေနှင့်များလာတူရင်တော့ ဒီအိမ်မှာဒေါ်ရိပ်ညိုလိုလူနှစ်ယောက် ထိပ်တိုက်တွေ့ရင်ခက်ရချည်ရဲ့။

"ဒေါက်...ဒေါက်...အမေ...သမီးလာနှုတ်ဆက်တာပါ...ဘာလို့တံခါးကြီးပိတ်ထားရတာလဲ...."

"တင့်တင့်...ဟိုမိန်းမကိုတံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်ပါဟယ်...."

သူ့သမီး၏အသံကိုကြားသည်နှင့် ငရဲမီးနှင့်အတို့ခံလိုက်ရသလို ချက်ချင်းအိုစာသွားလေသည်။အရင်ပုံစံအတိုင်း ပြတင်းဘက်သို့မျက်နှာကိုမူထားလိုက်လေသည်။

ခုံပေါ်တွင်တင်ထားသော ငါးဆန်ပြုတ်ကတော့ လက်ရာတောင်မယွင်းသေးပေ။

"အမေရယ်...တံခါးကြီးကိုဘာလို့ပိတ်ထားရတာလည်း...အထဲမှာတစ်ခုခုဖြစ်နေရင်

..ဘယ်နှယ့်လုပ်ပါ့မလဲ....အမေတို့ကတော့သိပ်ခက်တာပဲ...."

တံခါးကိုဖွင့်ပေးလိုက်‌သောအခါ အခန်းထဲသို့အသဲကျယ်ကျယ်နှင့် အိုးစည်လိုနားငြီးလောက်အောင်ပြောလျှက် ၀င်လာသည်။

ပုံစံကတော့ အပြင်သွားမည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

LVအိတ်ကိုလက်မှာချိတ်ထားလျှက် 

ဒေါ်ရိပ်ညိုမနှစ်သက်သော ‌ဂါ၀န်ကိုယ်ကြပ်ကိုလည်း ၀တ်ထားသေးသည်။

သူ့ယောက်ျားက နိုင်ငံခြားတွင်အနေများခဲ့သူဖြစ်၍ သူ့မိန်းမကိုလည်း မိဘလက်ထက်ကပုံစံအားလုံးကိုပြောင်းပစ်လိုက်ပြီး ဘိုဆန်အောင်နေခိုင်းလေသည်။ဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုသည်မှာလည်း လုပ်ငန်းကိစ္စများဖြင့် နိုင်ငံခြားသို့ခရီးခဏခဏထွက်ရသော 

သူဖြစ်သောကြောင့် အသိဉာဏ်၊အ‌တွေးအခေါ်ဟာခောတ်မှီပြီးသားပင်။

သို့ပေမဲ့၀တ်စားဆင်ယင်မှုကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ကူးလူးရောယှက်ခြင်းမပြုပေ။

မြန်မာမိန်းကလေးဟာ မြန်မာဆန်သောအသွင်တို့ ဖုံးလွှမ်းနေရမည်။

"အမေ..အမေ့ခြေထောက်တွေကသိပ်မသန်ပေမဲ့ လှုပ်လို့ရတဲ့အနေအထားဆိုတော့ ရေထဲမှာလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကြည့်ပါလားဟင် ...

အင်း..ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်အသက်၇၀ဆိုတာ အနားယူသင့်တဲ့အသက်အရွယ်ကိုရောက်နေပါပြီ....ကျွန်မသာအမေ့‌နေရာမှာဆိုရင်...

အိမ်ထဲမှာပဲအေးဆေးနေတယ်သိလား...

အမေရယ်...ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့...ဟိုသွားဒီသွားမလုပ်စမ်းပါနဲ့..."

"မေဦးရယ်...ကိုယ့်အမေအကြောင်းကို

ကိုယ်သိလျှက်နဲ့ဘာလို့ဒီလိုတွေပြောနေရတာလဲ...."

"အို...ကျွန်မအမေကိုကျွန်မပြောတာရှင်ကဘာကိုလာနာနေရတာလဲ...."

"မေဦး...ညည်းတိတ်စမ်း...ငါ့ကိုသေအောင်တစ်ဖက်လှည့်နဲ့လာလုပ်နေတာလား..."

"အို...အမေရယ်...ပြောရက်လိုက်တာကိုယ့်

အမေကို ဘယ်သားသမီးကသေစေချင်မှာလည်း...အခုကလည်းအမေပင်ပန်းတာကို

မကြည့်ရက်လို့ပါ...တစ်မျိုးမထင်ပါနဲ့အမေရယ်..."

သမီးဖြစ်သူ၏ ပလီပလာစကားများကြောင့် ဒေါ်ရိပ်ညိုခပ်မဲ့မဲ့ပြုံးလိုက်သည်။

ကိုယ်မွေးထားတဲ့သား၊သမီးအကြောင်းကို

အူမကနေခြေဖျားအဆုံးမသိပဲနေပါ့မလား။

စကားထဲကကို ဇာတိတွေပြနေသည်။

ဒီအမေအိုးကြီးကို အိပ်ခန်းထဲမှာပိတ်လှောင်ထားပြီး ရှိသမျှအရာအားလုံးကိုဒင်းတို့မွှေချင်သလို မွှေလို့ရအောင်စကားလမ်းကြောင်းကမ်းနေလိုက်တာ တော်တော်မေတ္တာထားချင်စရာသမီးပဲ။

မိဘဘာဖြစ်လို့ဖြစ်နေမှန်းလည်းဂရုမစိုက်ဘူး။ခွဲစိတ်ထားတာ သိပ်မကြာသေးတဲ့ခြေထောက်ကို ရေကူးကန်မှာလေ့ကျင့်ခန်းလုပ်စေချင်ပါသတဲ့။အရောင်တောင်မကျချင်သေးလို့ တဆစ်ဆစ်ကိုက်ခဲနေတာကို

အမေနာသလားလို့ တစ်ချက်မမေးပဲတောင်စဉ်ရေမရပြောချင်ရာတွေလျှောက်ပြောနေတယ်။တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေးမို့ ကူဖော်လောင်ဖက်များရမလားမှတ်တယ်။

မီးလိုပူလောင်တဲ့သမီးပါလေ။

"ညည်းအပိုတွေပြောမနေပါနဲ့ ..အခုကဘာလိုချင်လို့လာတာလဲ...ပုံစံကြည့်ရတာတော့အပြင်သွားပြီးအလေလိုက်မလို့ပဲနေမယ်...

ကိုယ့်ကိုကိုယ်လည်း...ပြန်ကြည့်ပါအုံး...

ကလေးသုံးယောက်အမေဖြစ်နေပြီ...

ညည်းသားတောင်...ဘွဲ့ရပြီးနေပြီနော်..

အနေအထိုင်တွေကိုဆင်ခြင်စမ်းပါ...

ရှေ့‌နွားကဖြောင့်ဖြောင့်မသွားရင်...နောက်နွားတွေကလည်းဖြောင့်ဖြောင့်လိုက်တော့မှာမဟုတ်ဘူး...."

"အဲ့ဒါအသာထားစမ်းပါအမေရယ်...

ခုလောလောဆယ်...အပြင်သွားချင်လို့...နီလာလေးတစ်ကုံးလောက်ငှားစမ်းပါ

အမေရယ်..."

"ဟယ်...ညည်းရဲ့အတွင်းပစ္စည်းတွေရော...ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ..."

"အလုပ်ထဲမှာအသုံးလိုလို့ ခဏထည့်ထားရတယ်အမေရယ်...အမေကကျောက်တွင်းတွေပိုင်တာပဲဥစ္စာ...ဒီတစ်ကုံးလောက်ကဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."

"အော်...."

ညည်းတွားရုံသာတတ်နိုင်သောဒေါ်ရိပ်ညိုသည် နီလာတစ်ကုံးကိုပေးလိုက်ရလေသည်။ပြန်ပေးမယ်လို့ပြောသွားပေမဲ့ သားသမီးဆီကပစ္စည်းများ ဘယ်နှစ်ခါပြန်ရဖူးလို့လဲ။

ကျောက်တွင်းများစွာကိုပိုင်ဆိုင်ထားသည့်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အားလျှော်စွာ ဒီလောက်ပမာဏလေးက အသေးအဖွဲပေမဲ့ သူသည်ကိုယ့်လက်ထဲကပစ္စည်းတိုင်းကို တန်းဖိုးထားတတ်သူဖြစ်သည်။

ကိုယ်ပေးလိုက်သည့် သူဟာတန်ဖိုးမဲ့စွာသုံးဖြုန်းပစ်မည်ကိုသိ၍လည်း ပိုစိတ်မောရသည်။

"ဖွားညိုရေ...နေကောင်းလား...."

"သမီးတို့ကိုမုန့်ဖိုးပေးအုံး...မေမေက

ဒီတလောမှာ မုန့်ဖိုးတွေလည်းမပေးဘူး...."

သမီးအလှည့်ပြီးတော့ မြေးတွေကလာ၍ပခုံးနှိပ်သလို ဘာလိုလိုနှင့်ဖင်ပူအောင်တောင်အခန်းထဲမှာမနေကြပဲ မုန့်ဖိုးရပြီဆိုသည်နှင့်ပြန်ထွက်သွားကြသည်။အရာအားလုံးကို ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နှင့်ကြည့်နေသူကတော့

ဒေါ်ယဉ်တင့်ဖြစ်သည်။

ဒီဖွားအေကြီးဟာ ရတနာတွေအလို

အလျှောက်ထွက်သော ကျွန်းကြီးတစ်ခုလိုဖြစ်နေသည်။

သင်္ဘောတွေဟာ တစ်စင်းပြီးတစ်စင်းကမ်းကပ်လာလိုက်ကြ၊ရတနာတွေကိုမသွားပြီး အဝေးကိုပြန်ထွက်သွားလိုက်ကြနှင့် ဖြစ်နေသည်။ကျွန်းကြီးကိုတော့ ဘယ်သူမှသာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းအောင်၊ငြိမ်းအေးအောင်မပြုလုပ်ပေးခဲ့ကြဘူး။

မြင်ယောင်ပါတယ်။သူတို့အလိုရှိတာကို

ရသွားခဲ့ကြလျှင် သည်ကျွန်းကြီးကိုသူတို့မီးလောင်တိုက်သွင်းသွားကြမှာ။

ယွန်း‌မေဦးတဲ့ မိသားစုထဲတွင် တစ်ဦးတည်းသောမိန်းကလေးပေမဲ့ မိဘကိုပြန်ငဲ့မကြည့်ပဲ ကိုယ့်အတွက်ပဲ ကိုယ်ကြည့်‌သောသူဖြစ်ပြီး သူ့ခင်ပွန်းနာမည်က သီဟနောင်ဖြစ်သည်။နိုင်ငံခြားကနေ ခရိုနီတွေ၊အာဏာရှိသူတွေနဲ့ပေါင်းပြီး ကားတွေခိုးသွင်းရင်းကနေကြီးပွားလာသည်။

အစကတော့ အိမ်ထောင်ခွဲ‌နေကြပေမဲ့

သီဟနောင်တို့ကား‌တွေတင်လာသည့် သင်္ဘောသည်ပင်လယ်ထဲမှာနစ်တော့ ယောက္ခမအိမ်ကိုတပြုံတခေါင်းကြီးတက်လာကြ‌ရော။‌ ယောက္ခက ကျောက်တွင်းတစ်တွင်းပေးထားပြီး စက်ရုံတစ်ခုကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းထားပေမဲ့ မရောင့်ရဲသည့် ဒီလူဟာပစ္စည်းတွေကိုခိုးထုတ်ပြီး မသမာသည့်နည်းတွေသုံးလာခဲ့တယ်။

ဦးမိုးမင်းရှိစဉ်က ဒီ့အတွက်စကားများခဲ့ပါသေးတယ်။သူ့သားမက်ကိုတောင် သူကိုယ်တိုင်အချုပ်ထဲကို ထည့်လိုက်လို့သမီးဖြစ်သူနဲ့ စကားအချေအတင်တွေဖြစ်ခဲ့သည်။

အခုဦးမိုးမင်းဆိုသောတောင်ကြီးပြိုသွားခဲ့တော့ ဒေါ်ရိပ်ညိုကိုသိပ်မလှည့်ရဲပေမဲ့ 

သိပ်တော့မလေးစားတာအမှန်ဖြစ်သည်။

အရှေ့မှာသာ မခုတ်တတ်သလိုလုပ်နေကြပေမဲ့ နောက်ကွယ်မှာတော့ခြေရာကြီးကြီးချထားသူဖြစ်သည်။ဒေါ်ရိပ်ညိုက အုပ်နိုင်လွန်းလို့သာသိပ်မလှုပ်ရဲခဲ့တာပါ။

ယခုတော့ ဒေါ်ရိပ်ညို၏ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်စဉ်ဟာ သူတို့အတွက်အခြေအနေကောင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မေညိုကလည်း ဒါကြောင့်ပဲသူ့မြေးဖြစ်သူ

ပုံရိပ်ကို သူ့ရဲ့ နားနှင့်မျက်စိအဖြစ်သဘောထားကာခေါ်ထားချင်တာဖြစ်လိမ့်မည်။

အခြားမြေးသုံးယောက်ကတော့ အတော်ထိန်းရခက်သည်။မိဘတွေကိုတောင်ပြောမရတာ မြေးဆိုလျှင်ပိုလို့တောင် ဆိုးတော့မည်။

ယွန်းနေခြည်၊ယွန်းနန္ဒာ နှင့်ဇွဲသီဟမင်းဆိုတဲ့ 

ဗိုလ်သုံးယောက်ကတော့ တောသုံးထောင်ကျားတွေဖြစ်ကြသည်။

ယွန်းနေခြည်သည် အသက်က(၁၆)နှစ်ဖြစ်ပေမဲ့ ကိုးတန်းကိုတောင်တစ်နှစ်ကျ၍ ယခုလည်းကိုးတန်းဒုတိယနှစ်တက်နေရသည်။

အရွယ်နဲ့မလိုက် အလှအပမက်လွန်းပြီး ကျောင်းမှာရန်ဖြစ်ရ၍ သူအမေဆိုကျောင်းနှင့်အိမ်ကိုကန်ထရိုက်ဆွဲထားရသည်။

ရုပ်ကလေးကလှတော့ ရည်းစားကိစ္စကလည်းအရွယ်နှင့်မမျှ ရှုပ်သည်။

မိဘကလည်း သားသမီးကိုငွေပဲပေးထားပြီး

ဂရုမစိုက်ပဲထင်တိုင်းကျဲပါစေဆိုကာ ပစ်ထားတော့ ကလေးကလည်းထင်သလိုနေသည်။‌ မေညိုကသာ တွေ့တိုင်းဆူပူတတ်လွန်း၍ အဖွား၏အနားတွင် သူတို့မနေရဲကြပေ။

နေလျှင်လည်း မလှုပ်ရဲကြပေ။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ယခုတက်နေသောအိမ်သည် မေညို၏အိမ်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယွန်းနန္ဒာကတော့ အသက်(၁၉)နှစ်ဖြစ်ပြီး မန္တလေးတက္ကသိုလ်မှာဓာတုဗေဒဘာသာတွဲဖြင့် ဒုတိယနှစ်တက်နေလေသည်။

တက္ကိသိုလ်ကို သံ‌ယောဇဉ်ကြီးသူဖြစ်၍ ပထမနှစ်မှာတည်းကစာမေးပွဲကျခဲ့သည်။

ပရယ်တီကယ်လ်လည်း မှန်မှန်မဆင်းပဲ 

မော်လမြိုင်သွားလိုက်၊ပုဂံကိုသွားလိုက်၊

စစ်ကိုင်းကိုကူးလိုက်နှင့် သူငယ်ချင်းများနဲ့ ဟေးလားဝါးလားအလေလိုက်နေတတ်သူဖြစ်သည်။

မန္တလေးမြို့မှာဆိုလျှင် ဘယ်နေရာကြည့်ကြည့်သူ့ခြေရာကြီးပါပဲ။

ခြေထောက်မှာ ဗွေပါသလားတော့မသိပေ။မိန်းကလေးတန်မဲ့ အိမ်ကပ်တယ်လို့မရှိဘူး။

ပထနှစ်စာ‌မေးပွဲကျတော့ ‌သူ့အဖွားက

ဒီတစ်ခါစာမေးပွဲထပ်ကျရင် ကားကိုသိမ်းမယ်ဆို၍ဒုတိယနှစ်ကို ဖင်လိမ်ပြီး၊မျက်စိလည်လမ်းမှားကာ ရောက်လာသူဖြစ်သည်။

ကိုယ့်ပုသိမ်ကြီးမြို့မှာလည်း တက္ကသိုလ်တွေရှိလျှက်နဲ့ တစ်ခုမှ၀င်ခွင့်မအောင်ပဲ၇၃လမ်းက မဟာအောင်မြေမြို့နယ်ကိုသွားတက်ရသတဲ့။ပုပ္ပါးဆိုလည်း ကိုယ်တွေသာ သိပ်မသွားဖြစ်တာ သူကတော့ပုပ္ပါးကနတ်တွေနဲ့တောင် ရင်နှီးနေပြီလားမသိပေ။ကိုယ်ကလည်း သားသမီးမရှိသူဖြစ်၍ ကလေးတွေကို ထိန်းကျောင်းပြော‌ဆိုပေးချင်ပေမဲ့ သူ့မိဘတွေမကြိုက်မည်စိုး၍ နှုတ်ဆိတ်သာနေရသည်။

အကြီးဆုံးကောင်ဖြစ်သည့်ဇွဲသီဟမင်းကြပြန်တော့‌လည်း ဆယ်တန်းကိုထွန်းထွန်း‌ ပေါက်ပေါက်နဲ့အောင်ခဲ့ပြီး တီဘီရောဂါဆေးရုံ‌ဘေးကပုသိမ်ကြီးဆေးဘက်ဆိုင်ရာနည်းပညာတက္ကသိုလ်မှာ ဘွဲ့ရပြီးခဲ့ပေမဲ့ 

အသက်သာ၂၃နှစ်ပြည့်တယ် အခုထိအလုပ်မ၀င်သေးပေ။

သူ့အရွယ်ဆို သူများတွေများဆေးရုံတွေမှာ အလုပ်ဆင်းပြီးငွေရှာကာ မိဘကိုလုပ်ကျွေးနေကြလေပြီ။သူကတော့အလေလိုက်လို့ကောင်းတုန်းပါပဲ။

ဦးလေးဖြစ်သူကလည်း သူ့ဆေးရုံမှလာလုပ်ဖို့ခေါ်ပေမဲ့ "အလုပ်ကတစ်သက်လုံးလုပ်ရမှာ နားလို့ရတုန်းနားထားမည်၊ပျော်လို့ရတုန်းပျော်မည်တဲ့လေ။"

ရန်ကုန်ကဆေးဘက်ဆိုင်ရာနည်းပညာတက္ကသိုလ်မှာက မေဂျာများလို့ သွားတက်ပါလားလို့ပြောတော့ "ကိုယ့်ပြည်၊ကိုယ့်မြို့ဟာအကောင်းဆုံးပဲ..အဆောင်မှာနေပြီးစိတ်ဆင်းရဲမခံနိုင်ပါဘူးတဲ့။"

ဘယ်သွားသွား ဆိုင်ကယ်လ်တကားကားနှင့် သူ့ကိုယ်သူနိုင်ငံခြားမင်းသားပုံဖမ်းနေတတ်သည်။ဘုရားဆူး ဒေါက်တာပါ။

အလုပ်အကိုင်မရှိသော ဒေါက်တာပေါ့။

အော်...ပုံရိပ်ဆိုတဲ့ကလေးရယ်။

မင်းကရောဘယ်လို ကလေးများလဲ။

ဒီညနေရန်ကုန်ကို ဆင်းရမည့်အ‌ရေးတွေးပြီး

စိတ်လှုပ်ရှားမှုတော့ ဖြစ်မိသည်။

(ပုံရိပ်သာဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့လက်ထဲကိုရောက်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုပြောင်းလဲမှုတွေဖြစ်သွားမလဲ

နောက်နေ့ထပ်ဖတ်ချင်ရင် fbမှာများများshareပေးကြပါနော်)

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၆)🔥  

ငှက်ငယ်တစ်ကောင်၏အတောင်ပံသည်

 ငှက်ငယ်လေး၏စိတ်ခွန်အားဖြစ်၍ အတောင်ကျိုးသောငှက်ငယ်ဟာ အပျံမသင်ခဲ့မိတာပိုကောင်းမည်ဟု တွေးတောနေနိုင်သည်။

ငှက်ကလေးဟာ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကြီးရဲ့

ဘယ်နေရာအထိပျံသန်းနိုင်မှာလဲ။

လောဘမုဆိုးတို့၏လက်မှာ သက်ဆင်းရမည်လား။သူလိုရာအရပ်မှာ ရပ်တန့်လိုက်မည်ဆိုလျှင်

ခရီးအဆုံးလို့သူသတ်မှတ်ထားသည့်အရပ်ဒေသဟာ ဘယ်လိုနေရာများလဲ။

ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်တွင် ဇာတ်သိမ်းခန်းရှိသည်။

ရထားတစ်စင်းသည် ဘယ်လိုအလျှင်မျိုးနှင့်ပဲ

ခုတ်မောင်းလာပါစေ နောက်ဆုံးဘူတာတွင်ဆိုက်ရပ်ရစမြဲပင်။ဒါဆိုလျှင် ပုံရိပ်၏ဘ၀ကရော

ဘယ်ဘူတာမှာအဆုံးသတ်သွားရမှာလဲ။

ဇာတ်သိမ်းခန်းမှာတော့ ဇာတ်နာ၍ရင်ကွဲနာကျ

လျှက် အရာအားလုံးဆုံးရှုံးလိုက်ရသောသူ

မဖြစ်လိုပါ။ဇာတ်နာခဲ့လျှင်တောင် အရာအားလုံးကိုအသစ်တဖန်ပြန်ပြင်မည်။သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လိုပေါ့။

သက်တမ်း၇၀ကျော်လောက်အထိ နေနိုင်တဲ့သိမ်းငှက်တွေဟာ စူးရှသောမျက်၀န်းတွေနဲ့

ချွန်ထက်လျှက် အညှာအတာမဲ့တတ်သော လက်သည်းတွေကိုပိုင်ဆိုင်သည့်အပြင် အမြင့်၅ကီလိုမီတာလောက်ရှိတဲ့ ကောင်းကင်ယံထက်မှာ ကြာမြင့်စွာယီးလေးခိုလျှက်သားကောင်ကို မြင်ရနိုင်သတဲ့။

ခြင်္သေ့ဟာသားရဲတို့၏ဘုရင်ဆိုပါက သိမ်းငှက်ဟာ ငှက်တို့၏ဘုရင်ပဲ။

ဆိုကြပါစို့သိမ်းငှက်ဟာ ရက်စက်သောအသားစားသတ္တိဝါ...။

သို့သော် အခြားငှက်များနှင့်မတူသောအချက်ဟာ ၎င်း၏အနာခံမှအသာစံနိုင်မည်ဆိုသော ရဲရဲတောက်သည့် စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။

အသက်ကြီးလာတာနှင့်အမျှ ထူထဲလာသောလက်သည်းခွံများနှင့် နှုတ်သီးတွေကိုကျောက်တောင်တွေနဲ့ပွတ်တိုက်ကာ အသစ်တဖန်နုသစ်လာဖို့ကြိုးစားရသည်။ရှည်လျားထူပိန်းလာသော အမွှေး၊အတောင်တို့ကိုလည်း အသစ်တဖန်လဲလှယ်ဖို့ ကိုယ့်နှုတ်သီးနှင့်ပင် နာကျင်မှုကိုအံတုလျှက်

ဆွဲနှုတ်ပစ်သည်။

ဒီလိုအရာအားလုံး ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ဖို့

ရက်ပေါင်း၁၅၀လောက်ကြာအောင် သေကောင်ပေါင်းလဲနာကျင်မှုကို ကြိတ်မှိတ်သည်းခံခဲ့ရရှာသည်။

ဒီ့အတွက်အကျိုးကျေးဇူးကတော့ သစ်လွင်သောအတောင်အမွှေးတို့နှင့် တဖန်ပြန်လည်ဝံ့ကြွားနိုင်ပြီး ချွန်ထက်သည့်လက်သည်းခွံအသစ်များဖြင့် သားကောင်ကိုလျှင်မြန်စွာ ထိုးဆိုက်သုတ်ချီနိုင်မည်ဖြစ်သလို လေအဟုန်တွင် တဖန်ပြန်၍ရဲစွမ်းသတ္တိပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့အနာမခံခဲ့ပါက အသက်ဇီဝိန်ချုပ်သည်အထိ ကြမ်းရှအိုရင့်သောအမွှေးအတောင်တို့ကို

ထမ်းထားရမှာဖြစ်သလို ထုတက်နေသောနှုတ်သီးနှင့် အသုံးမတည့်တော့သောခြေသည်းတွေကို 

ချိနဲ့အားပျက်စွာလက်ခံထားရပေလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်သည် တခါတရံ စိတ်ထွက်ပေါက်အဖြစ်ညည်းတွားမိသည်။အော်ငိုမိသည်။ပြန်တွေးကြည့်တဲ့အခါ ကိုယ်ခံစားရသည့် ဝေဒနာဟာသိမ်းငှက်လိုကိုယ့်အတောင်ပံကို ကိုယ်တိုင်ထိုးဆိတ်ချွတ်နေရသလောက်ရော နာရဲ့လား။ထိုအခါ သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လောက်တောင် သတ္တိမရှိသောကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်ရှုံ့ချမိတယ်။

ရက်ပေါင်း၁၅၀ကြာအောင် နာကျင်မှုကို သည်းခံနိုင်ခဲ့တဲ့သိမ်းငှက်တစ်ကောင်ရဲ့ အတိတ်တစ်ခုဟာကိုယ်ထက်ပဲကြမ်းတမ်းနေခဲ့တာလား။

ဒါမှမဟုတ် တော၏မာယာ၊ပတ်၀န်းကျင်၏ပရိယာယ်တွေကို အသားကျသွားခဲ့၍ သန်မာနေခဲ့တာများလား။

သူတို့ကဲ့သို့ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကြီးထဲမှာ လွတ်လပ်စွာလှည့်ပတ် ပျံသန်းချင်ပါရဲ့။အပေါ်စီးမှနေ၍ ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်မှုများကို လျှစ်လျှူရှုနိုင်ပြီး ဘ၀ကိုအေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပဲ ရှင်သန်ရပ်တည်နေနိုင်ချင်သည်။

"အော် ပုံရိပ်၏အဖြစ်ဟာငှက်တစ်ကောင်ကိုတောင်အားကျနေမိတဲ့အဖြစ်ပါလား"

အခြားသူများက သူတို့အာရုံနှင့်သူတို့ရှိနေကြပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ ကားပြတင်းပေါက်မှနေ၍ သန်လျှင်တံတားကြီး၏ အလည်ခေါင်တွင်ဖောက်ထားသော ရထားသံလမ်းကြီးကိုကြည့်နေမိသည်။

ဘ၀မှာ တစ်သတ်လုံးအမှတ်ရသွားနိုင်မည့်နေရာပဲ။ ခန့်ထည်ပြီး ခိုင်ခံ့လှသည့် ရထားသံလမ်းကြီးသည် ဘယ်နေရာမှာဆုံးမလဲမသိပေမဲ့ တည်ဆောက်ထားခဲ့သောလူတွေကိုတော့ ချီးကျူးလေးစားမိသည်။

 တံတားကြီးပေါ်ကနေ ကားကိုအရှိန်နှင့်ဖြတ်မောင်းနေတာတောင် မြစ်ပြင်ကြီးကလည်းကမ်းတစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက်အတော်လေးလှမ်းသည်။နေထွက်နေ‌ပြီဖြစ်၍ ကြည်ပြာလဲ့နေသောကောင်းကင်ပေါ်တွင် တိမ်သားဖြူဖြူတို့က အဆုပ်လိုက်‌အထွေးလိုက်နှင့် ဟိုတစ်စုသည်တစ်စုရွေ့လျားနေကြသည်။

ငှက်ကလေး‌တွေဟာ ကောင်းကင်မှာပျံဝဲနေကြသလို တံတားကြီး၏ဘောင်၊တန်းတွေပေါ်မှာ ခိုနားနေကြတာဟာ မျက်စိပသာဒဖြစ်လှသည်။

"ပုံရိပ်....ဟိုမှာကြည့်စမ်း...တိုင်းရင်းသားကျေးရွာရဲ့နန်းမြင့်မျှော်စင်ကြီးကိုတောင်မြင်နေရပြီ....အရမ်းလှတာပဲနော်...ဒီနေ့တော့ငါတို့တိုင်းရင်းသားကျေးရွာကို ၀င်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး....

ရေလယ်ကျောက်တန်းကိုပဲ သွားကြမယ်...."

ပုံရိပ်၏ဘေးတွင် လက်ကိုချိတ်ထားလျှက်လိုက်ပါလာသော ယမင်းသည်တစ်ခုခုထူးထူးဆန်းဆန်းတွေ့တိုင်း ပုံရိပ်ကိုလက်ညှိုးတစ်ထိုးထိုးဖြင့် ရှင်းပြပြောပြ‌တတ်သည်။ဆံပင်လေးကို ထိပ်မှာစုချည်ထားပြီး ပန်းခရမ်းရောင်ပိုးသား၀မ်းဆက်လေးကိုမှ လက်တိုချုပ်၍၀တ်ထားလေသည်။

ဒီကနေ့ရဲ့မွေးနေ့ရှင်လေးဆိုတဲ့အတိုင်း မျက်နှာလေးကိုလည်း ပြင်ဆင်ချယ်သထားသည်မှာ ယမင်းရုပ်ကလေးနှင့်ပင်တူနေသည်။

နုနုဥဥချစ်စရာလေးပင်။ဖြူစင်သောအပြုံးပိုင်ရှင်လေးဖြစ်တဲ့အပြင် အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုလည်း လုံး၀မရှိဘူး။

ဟိန်းဇေယျာထက်ကတော့ ဒီခရီးကိုအခေါက်ခေါက်အခါခါသွားဖူး၍လားမသိပေ

အသံကို တိတ်ကျနေသည်။ကျူရှင်အိမ်ကအပြန်မှာ ပုံရိပ်၏အနောက်သို့စက်ဘီးနှင့် တစ်လျှောက်လုံးလိုက်၍ ရေပက်မ၀င်အောင်စကားတွေပြောနေသော ကောင်လေးနှင့်ပင်မတူတော့ပေ။လည်ကတုံးလက်ရှည်ဖွေးဖွေးကို သပ်ရက်စွာ၀တ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ချည်ချောပုဆိုးလေးနှင့် သန့်ပြန့်နေသည်။

ဆံပင်ကလည်း နဖူးအုပ်လျှက် မိန်းမချောချောသည့် သူဖြစ်၍နားကျပ်ကိုနားထဲတွင်ထည့်ကာ မျက်လုံးမှိတ်လျှက်ခပ်တည်တည်သီချင်းနားထောင်နေသောပုံမှာ အခြေကြီးသောမင်းသားနှင့်ပင်တူနေလေသည်။

သူ့အဒေါ်ပါနေ၍ တစ်မျိုးထင်မည်စိုးပြီးပုံရိပ်ကိုစကားမပြောတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ပုံရိပ်သည်လည်း မာနနှင့်ပင်။

သူကမခင်လျှင် ကိုယ်ကလည်းမမင်တော့ 

နှစ်ယောက်သားဟာ တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးသော သူစိမ်းတွေလိုဖြစ်နေသည်။

"ယမင်း...နင်တိုင်းရင်းသားကျေးရွာကိုရောက်ဖူးလား...."

"ရောက်ဖူးတာပေါ့ဟ...ငါတို့ကရန်ကုန်ဇာတိမဟုတ်ပေမဲ့ နှစ်ကြိမ်တောင်ရောက်ဖူးတယ်...

တိုင်းရင်းသားကျေးရွာမှာလေ...

တိုင်းရင်းသား၁၀၀ကျော်ရဲ့ ရိုးရာတွေကိုလေ့လာနိုင်တယ်...တို့ဆိုရှမ်းရိုရာ...ရခိုင်ရိုးရာအိမ်လေးတွေကို၀င်ပြီး...ရိုးရာ၀တ်စုံလေးတွေကိုပါ၀တ်ရင်းဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့သေးတယ်...နောက်မှငါကျောင်းကို

အဲ့ဒီ့ဓာတ်ပုံကိုယူလာပြမယ်...နင်ရော...

တိုင်းရင်းသားကျေးရွာကိုရောက်ဖူးလား..."

"မရောက်ဖူးပါဘူးဟာ...."

ပုံရိပ်ညာလိုက်မိလေပြီ။တိုင်းရင်းသားကျေးရွာကိုရောက်ဖူးတာပေါ့။ဧရာ၀တီတိုင်းမှာမွေးခဲ့ပေမဲ့ အဖေကရန်ကုန်မှာအနေများတဲ့ ရန်ကုန်သားတစ်၀က်၊မန္တလေးသားတစ်၀က်မဟုတ်ပါလား။သံလျင်အမှတ်(၁)တံတားကြီးအပေါ်မှမြင်နေရသော ခပ်ဝေးဝေးမှ ညို့ညို့မှိုင်းမှိုင်းနှင့် သစ်ရိပ်တို့ဝိုင်းရံထားသော နန်းမြင့်မျှော်စင်ကိုငေးကြည့်

လျှက် အတိတ်ခြေရာတွေကို တစ်စဆီပြန်ကောက်နေမိသည်။

အဲ့ဒီ့မျှော်စင်ကြီးပေါ်ကို ဖေဖေရယ်မေမေရယ်နှင့်အတူတက်ခဲ့ဖူးသည်။သို့ပေမဲ့အရမ်းငယ်သော

အချိန်တစ်ခုကဖြစ်၍ အတိတ်ကောက်ကြောင်းတွေကတော့ မှုန်ဝါးလျှက်ခပ်ရေးရေးသာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အော်...တစ်ခုတည်းသောကြည်နူးစရာမှတ်ဉာဏ်လေးကိုတော့ ဦးနှောက်ကဘာကြောင့်ပီပီပြင်ပြင်

မမှတ်မိရတာလဲ...."

ကိုယ့်ကိုကိုယ်သာ အပြစ်ဆိုမိသည်။

သားမိ၊သားဖသုံးယောက် စက်ဘီးလေးနှင့်တိုင်းရင်းသားကျေးရွာထဲတွင် ပျော်ပျော်ပါးပါးလှည့်ပတ်သွားခဲ့ကြသည့် ပုံရိပ်များကိုလည်း

မြင်ယောင်လာခဲ့သည်။

ပဲခူးမြစ်ကြီးကိုအပေါ်စီးမှတွေ့ရသောအခါ တစ်ဖက်မှာ ပုံရိပ်ကိုပွေ့ချီထားလျှက်

သံလျှင်တံတားကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသော

အဖေ့စကားသံတွေကိုယခုအထိကြားယောင်နေရတုန်းပင်။

ပုံရိပ်မှတ်မိသလောက်မှာတော့ ငသန်လျင်ကိုအစွဲပြုပြီးအလောင်းဘုရားလက်ထက်မှာ

 သန်လျှင်မြို့ဟုအမည်ပေးခဲ့ပုံတွေ သံလျှင်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ ဥက္ကလာပတိုင်းပြည်မှ အိမ်ရှေ့စံမင်းနန္ဒာနှင့် ဘောဂသေနမင်း၏သမီးတော်ဖြစ်သော သုသာန်တွင်နေရသူရှင်မွေ့နွန်းမင်းသမီးလေးတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကိုလည်းပြောပြခဲ့သည်။

ငမိုးရိပ်မိကျောင်းကြီးဆိုသော ရေနတ်သတ္တဝါ

အကြောင်းကိုပြောပြခဲ့၍ ပုံရိပ်ကတောင်

"ဖေဖေရေ...သမီးတို့လည်းတစ်နေ့ကြရင်ငမိုးရိပ်မိကျောင်းကြီးကိုစီးရအောင်....မြိုတော့မချလောက်ပါဘူးနော်..."လို့ပြောတော့ ဖေကြီးကရယ်သည်။

"သမီးရယ်...ငမိုးရိပ်ဆိုတာနတ်မိကျောင်းကွဲ့...

ဖေဖေတို့မမြင်နိုင်ဘူး...ရှိချင်မှလည်းရှိတော့မှာတဲ့လေ...."

ထိုအချိန်ကဆိုလျှင် ချစ်သူနှစ်ယောက်ကိုသေကွဲကွဲစေခဲ့သော မိကျောင်းကြီးကိုပုံရိပ်မုန်းလည်းမုန်းသည်။ ကြိမ်စင်္ကြာနှင့်အရိုက်ခံရ၍သနားလည်းသနားမိသည်။‌

ယခုပစ္စုပ္ပန်မှာ‌ရော၊နောင်သံသရာအဆက်ဆက်မှာပါ ချစ်ရသူများနှင့်သေကွဲ၊ရှင်ကွဲ ကွဲရသောဝေဒနာကိုမခံစားလိုပါပေ။

မေမေသည် ရိုးသားသော‌ တောသူမလေး

တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဖေ‌ကြီးကတော့မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ပညာတတ်၊ဥစ္စာရှိမျိုးရိုးမှဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။

"ဖေဖေတို့မျိုးရိုးထဲမှာလေ...ဆရာ၀န်တစ်‌ယောက်တော့အမြဲထွက်တယ်ကွ..."ဟုဖေကြီးတစ်ခါကလက်ခမောင်းခတ်၍ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

"သမီးရဲ့အဖိုးက နာမည်ကြီးခွဲစိတ်ဆရာ၀န်ကြီးလေ...ဘယ်‌လောက်တောင်ချမ်းသာသလဲဆိုရင်

သူတို့ခောတ်မှာတော်ရုံဆရာ၀န်‌တွေကနိုင်ငံခြားမှာ ပညာတော်သင်မသွားနိုင်ဘူး...သမီးရဲ့အဖိုးကတော့ကာလကတ္တားက‌နေတစ်ဆင့်...UKအထိသွားပြီး‌ ဆေးပညာသင်ယူခွင့်ရခဲ့တာ...ဖေကြီးကတော့...

ဆရာ၀န်အလုပ်ကိုလုံး၀စိတ်မ၀င်စားဘူး....

ဖေကြီးကရှေ့နေလုပ်ချင်တာသမီးရဲ့..

မတရားသဖြင့်ခံနေရတဲ့ လူတွေကိုကူညီပေးချင်တာ...တရားခွင်မှာ...တရားမျှတစွာစီရင်ပေးဖို့လျှောက်လွှဲချက်ပေးချင်တာ...ဒါပေမဲ့သမီးရဲ့

အဖိုးကခွင့်မပြုဘူး...ဆရာ၀န်ပဲဖြစ်စေချင်တယ်...

ပြောရရင်သမိုင်းပေးတာ၀န်ကို ဆက်ထမ်းရွက်စေချင်တာပေါ့လေ...ဘိုးဘေးဘီဘင်မှာလည်း...

ခောတ်အဆက်ဆက်ကသမားတော်တွေထွက်ခဲ့တဲ့မျိုးရိုးကို...ဖေဖေကငြင်းဆန်တော့...မျက်နှာကိုလက်သီးနဲ့နှစ်ချက်ဆင့်ထိုးတယ်...

အဲ့ဒီ့နေ့ပြီးတော့ ပါးဆောင်နာလို့ထမင်းတောင်မစားနိုင်ဘူး...အမေကတော့ငိုလို့ပေါ့....အငယ်ဆုံးသားအဆိုးလေးကိုချစ်ရှာမှာပေါ့လေ ..ဖေကြီးကလည်းပါးစပ်ကသာကြီးကျယ်မိတာပါ...မိဘကချမ်းသာတော့...လူ့ပေါ်ကျော့လေးပေါ့...အစ်ကိုကြီးကဆရာ၀န်လိုင်းမှီတော့မှ....သမိုင်းပေးတာ၀န်ကအစ်ကိုကြီးရဲ့ပခုံးပေါ်ကိုပြောင်းသွားတော့တာ...

မန္တလေးကနေခြံခုန်ပြီး...ရန်ကုန်သားလုပ်ရင်း

အိမ်ကိုမပြန်ဖြစ်တော့ဘူး...တကယ်တော့အဖေနဲ့

ရင်မဆိုင်ချင်လို့....သမီးရဲ့အဖိုးကဖေကြီးကို...

နဂါးမျက်စောင်းအမြဲထိုးနေတတ်တာလေ...

ဒါကြောင့်တမင်မပြန်တာ...သမီးအမေနဲ့ညားပြီးနောက်...မင်္ဂလာဆောင်ကိုတောင်လိုက်မလာတဲ့အပြင်...အမေတို့ကိုပါအတင်းပြန်ခေါ်တဲ့အဖေ့ကိုစိတ်နာတယ်...သူတောင်မှသားခန်းပြတ်သေးတာပဲလေ..ဒေါက်တာကြီးဦးမိုးမင်းရဲ့သားက....

သူ့ထက်အကြောတင်းရမှာပေါ့...

ဒီလိုနဲ့မန္တလေးနဲ့ဖေကြီး တစ်စခန်းပျက်သွားပါရော..

.

အင်း...အမေ့အိမ်ကိုလွမ်းတာတော့လွမ်းတာပေါ့...ကိုယ့်မွေးရပ်လေ...ရန်ကင်းတောင်ဆိုတာခြေသလုံးဖက်ပြီးပေါင်းလာတဲ့သူငယ်ချင်းလို

ဖြစ်နေတဲ့နေရာလေ...ကျုံးအရှေ့ဘက်ဆိုတာ 

အားအားတိုင်းသွားထိုင်နေတဲ့နေရာ...မန္တ‌လေးမှာကလည်း လည်ပတ်စရာကတစ်နေရာနဲ့တစ်နေရာ အဝေးကြီးမဟုတ်တော့ အဲ့အချိန်ကဆိုင်ကယ်လ်စီးနိုင်တဲ့အဖေတို့က မင်းသားပဲ...ဂျစ်ကားပေါ်ကိုသူငယ်ချင်း‌‌တွေ တရုန်းရုန်းတင်ပြီးသင်္ကြန်လည်ထွက်တာ....မြို့မယိမ်းအဖွဲ့ကအကမယ်လေးနဲ့တောင် သိကျွမ်း၀င်ခဲ့ရသေးတယ်....

သမီးအမေကိုတော့မပြောနဲ့နော်...ဟား...ဟား....

အဲ့ဒီ့ဂျစ်ကားကြီးနဲ့ပဲ..ကုသိုလ်တော်ရှေ့မှာပန်းရောင်းရတဲ့သူငယ်ချင်းရဲ့ရည်းစားကိုခိုးပေးမိလို့....ကျောတစ်ရာရင်တစ်ရာအပြစ်ပေးခံရတဲ့အပြင်...ဂျစ်ကားစီးရတဲ့ဘ၀ကနေ....

စက်ဘီးပြောင်းစီးလိုက်ရတယ်...

သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ကောင်းမှုပေါ့....

သမီးလေးကိုလည်းဆွေပြမျိုးပြ...

သွားပြချင်ပါရဲ့....တစ်နေ့နေ့ပေါ့...."

ဖေကြီးပြောသောတစ်နေ့နေ့ဆိုတာဟာ ရောက်လာနိုင်တော့မယ်မထင်ပါဘူး။မန္တလေးကို စာပို့လိုက်တာကလည်းဘာမှအကြောင်းပြန်မလာခဲ့ဘူး။

ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀ဟာ မိဘတွေနဲ့တွေ့ဖို့ကံပါမလာတော့မဲ့အတူတူ တွေးပြီးတော့ဆွေးမနေချင်တော့ပေ။                                        

"ပုံရိပ်...နင်ဘာတွေတွေးနေတာလဲ.….နင့်ကြည့်ရတာ...ဒီခရီးကိုလိုက်လာရတာမပျော်သလိုပဲ..."

"မဟုတ်ပါဘူး...ငါပျော်ပါတယ်...ခေါင်းနဲနဲမူးချင်နေလို့ပါ....ကားကအလုံကားဆိုတော့...."

"ဟုတ်လား...ကားမှန်တွေချရင်ငါကအသက်ရှူကျပ်တတ်တယ်ဟ...ကိုထက်ဆီမှာ...ရှူဆေးဗူးတောင်းလိုက်မယ်..."

အမှန်တော့ပုံရိပ်သည် ခေါင်းမူးနေခြင်းမဟုတ်ပဲ

ရင်တွင်းနက်နက်ထဲမှ ၀မ်းနည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့အခြားသူတွေကိုဘယ်လိုထုတ်ပြောရမှာလဲ။ယမင်းကတော့ ဟိန်းဇေယျာထက်ဆီမှရှူဆေးဗူးကိုတောင်းနေလေသည်။အစက နားကျပ်တပ်ပြီးညိမ့်နေသော ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း ပုံရိပ်ခေါင်းမူးတယ်ဆိုသောအခါ ပြူးပြူးပြာပြာဖြစ်သွားလေသည်။

"ပုံရိပ်...နင်ခေါင်းမူးနေတယ်ဆိုရင်...ငါကားမှန်တွေချလိုက်မယ်လေ...နင်အံချင်နေသလား...ကားရပ်လိုက်မယ်...."

"ဟဲ့ကိုထက်...ရှူးဆေးဗူးပဲထုတ်ပေးစမ်းပါ...

အန်တီညိုပြော‌အုံးမယ်...."

ယမင်းသည်အရှေ့ကားခေါင်းခန်းထဲမှ  မျက်မှောင်ကြုံ့၍ကြည့်နေသော သူတို့၏အဒေါ်ဖြစ်သူကိုမေးငေါ့ပြလိုက်သောအခါမှ ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း အဒေါ်ကိုကြောက်ရတယ်ထင်ပါရဲ့ ရှူဆေးဗူးကိုထုတ်ပြီး ပုံရိပ်ကိုကမ်းပေးကာ သီချင်းသာပြန်နားထောင်နေလေသည်။ပုံရိပ်လည်း ရှူဆေးဗူးလေးကိုနှာခေါင်းမှာကပ်ထားလိုက်ပြီး ကားပြတင်းအပြင်သို့သာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ယမင်းတို့၏ အဒေါ်ကြီးသည်ပုံရိပ်ကို ခဏခဏအရိပ်အခြေလှမ်းကြည့်နေ၍ မနေတတ်မထိုင်တတ်ဖြစ်မိသည်။ကြည့်ရတာတော့ ပုံရိပ်၏၀တ်စားဆင်ယင်မှုကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ဈေးပေါသော တချည်သားအကွက်၀မ်းဆက်လေးကို

၀တ်ထား သောပုံရိပ်ဟာ သူတို့လိုကြည့်လိုက်တာနှင့်ဈေးကြီးသော တော်၀န်သဇင်ပန်းတွေကဲ့သို့ အရောင်ပျိုးပျိုးပြက်ပြက်ဖြစ်မနေခဲ့တော့ ပစ္စည်းတွေဘာတွေပျောက်ရှမည်ကိုစိုးရိမ်နေသည်ထင်ပါရဲ့။

"ပုံရိပ်ရယ်....ငါ့မွေးနေ့အတွက်ဘုရားကိုသွားမလို့လိုက်ခဲ့စမ်းပါဟာနော်...ဒီနှစ်ဖေဖေကလည်းအလုပ်ရှုပ်နေတော့...လိုက်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...

ကိုထက်ကလည်းမတတ်သာလို့သာလိုက်ခဲ့မှာ...

ဘုရားကိုရောက်ရင်...သူကသူ့ဘာသူလျှောက်သွားနေမှာ....နော်လိုက်ခဲ့ပါနော်...."

နှလုံးရောဂါသည်လေးဖြစ်နေသောကြောင့် အတင်းပူဆာလွန်းသောအခါ ပုံရိပ်လည်းမနေနိုင်တော့ပဲ

အဒေါ့်ဆီမှခွင့်တောင်းပြီးလိုက်ခဲ့ရသည်။

ဦးသက်ဆွေကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မကျေမနပ်

ဖြစ်ကာမြည်တွန်တောက်တီးလျှက်ပေါ့။

ထို့ကြောင့် စုရပ်ကိုကျောင်းရှေ့မှာပဲသတ်မှတ်ပြီး

သူတို့ကားကိုစောင့်ခိုင်းခဲ့သည်။

အခုတော့ ကျီးကန်းတောင်းမှောက်သလိုလိုက်ကြည့်နေတတ်သော သူတို့၏အဒေါ်ကြီးကြောင့်စိတ်ကျဉ်းကြပ်နေရလေပြီ။

ရေလည်ကျောက်တန်းသို့မသွားခင်တွင် ရွှေတိဂုံဘုရားသို့ အရင်၀င်ဖူးခဲ့ကြသည်။

ယမင်းကတော့ သူ့နေ့နာမ်ထောင့်တွင် ရေသပ္ပာယ်ပြီး ပန်းကပ်ကာဘုရား၀တ်ပြုခဲ့လေသည်။

ဘုရားဂေါပကသို့လည်း ငွေလေးသိန်းတိတိလှူဒါန်းခဲ့သည်။ပုံရိပ်သူ့ကိုအားကျမိပါရဲ့ အဒေါ်ဖြစ်သူကလည်း နှလုံးရောဂါသည်တူမလေးကို ဖေးဖေးမမနှင့်အရိပ်တကြည့်ကြည့်စောင့်ရှောက်ရှာလေသည်။

တစ်ခုခုလိုချင်ရင်လည်း ပြာပြာသလဲကိုဖြစ်လို့။

"အော်...သူတို့ကြပြန်တော့လည်းမိဘမရှိတာတောင်...ကုသိုလ်ကံကကောင်းလိုက်တာ...ကိုယ်တွေနှင့်မိုးနဲ့မြေလိုပါပဲလား...."

"ရေး...ရောက်ပြီဟေ့....ပုံရိပ်ရေ...ဆင်းကြမယ်..."

လှေဆိပ်သို့သွားနေစဉ်လမ်းတစ်လျှောက်တွင်လည်း ဈေးဆိုင်တန်းအများအပြားကိုတွေ့ရလေသည်။ပန်းရောင်သူများကလည်း တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်အပြိုင်အော်နေကြ၍ နားညည်းပေမဲ့ပျော်စရာတော့ကောင်းသည်။မုန့်ဖိုးပေးဖို့ရန်လာရောက် တောင်းပန်ကြသောကလေးများကိုတွေ့သောအခါ သနားမိ၍ငွေနှစ်ရာတန်လေးတစ်ရွက်ကို ပေးလိုက်မိသည်။

ရေလယ်ကျောက်တန်းဆိုတာရန်ကုန်တိုင်း၏တောင်ဘက်အခြမ်း

ကျောက်တန်းမြို့၊မှော်၀န်းချောင်းထဲမှာတည်ရှိ

သောနေရာလေးပေါ့။ဈေးဆိုင်တန်းတွေလည်းအများအပြားရှိပြီး အမှတ်တရအင်္ကျီဆိုင်တန်းတွေ၊ဦးထုတ်ဆိုင်တွေ၊ဘုရားပန်းဆိုင်၊စားသောက်ဆိုင်

နှင့်အအေးဆို‌င်လေးများလည်းရှိသည်။စီးပွားရေးဈေးကွက်ဆိုတာဒါပေါ့။ဆရာပြော‌ဖူးသောနိုင်ငံတစ်ခုမှာ tourismလုပ်ငန်းကအရေးကြီးတယ်ဆိုသောအချက်ကို နားလည်သလိုတော့ရှိမိသည်။

နာမည်ကြီးသော လည်ပတ်စရာနေရာလေးကိုအရင်းပြုပြီး ပြည်သူတွေကလည်းအကျိုးအမြတ်ရ အစိုးရလည်းအခွန်ငွေရပေါ့။

ဘာတွေဘယ်လောက်ပေါပေါ ကိုယ်ကတော့မ၀ယ်နိုင်ပါဘူးလေ။ပုံရိပ်၏အိတ်ကလေးထဲမှာတော့ အလွန်ဆုံးပါမှတစ်သောင်းပေါ့။ပုံရိပ်ကအဖော်လိုက်ပေးရုံဖြစ်၍ ကိုယ့်အတွက်ကဘာမျှကုန်စရိတ်မရှိပေ။က‌စားစရာအရုပ်ကလေးတွေကို တွေ့တဲ့အခါမှာတော့ ထွန်းကိုနှင့်မိစုကိုသတိရမိလေသည်။ ပုံရိပ်အိမ်ကထွက်လာ‌တော့ အိပ်ရာတောင်မနိုးကြသေးတဲ့ သူတို့လေးတွေဒီနေရာကို လိုက်ခွင့်များရရင် ဘယ်လောက်တောင်ပျော်လိုက်ကြမလဲ။

အလှကြိုက်သူလေးမိစုကတော့ ဦးထုပ်လေးတွေ၊ခြုံပဝါလှလှလေးတွေကို ပူဆာလိုက်မှာပြောမနေနဲ့။

အရမ်းမချမ်းသာရင်နေပါစေ။ကိုယ့်မောင်လေးတွေညီမလေးတွေကိုတော့ တင့်တောင်းတင့်တယ်ထားနိုင်ချင်သည်။မိစုလေးအပျိုရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ပုံရိပ်လိုမဖြစ်စေချင်ဘူး။

မ၀တ်နိုင်မစားနိုင်နဲ့ သူများအထင်အမြင်သေးတဲ့ဘ၀လေးတွေနှင့်မကြုံစေချင်ပေ။အဒေါ်ကလည်းအသက်ကြီးလာတော့ ဒီကလေးတွေ၏နောင်ရေးဟာ ပုံရိပ်ပခုံးအပေါ်ကိုလွှဲပြောင်းယူရမှာပေါ့။အတွေးနှင့်တင် ရုန်းကန်နေမိသောပုံရိပ်သည် ရင့်ကျက်သောမိန်းကလေးအသွင်ပြောင်းသွားသလိုလို ရှိနေသည်။

"လှေကဘယ်လိုငှားရတာလဲ...."

လှေဆိပ်ရှိ စက်လှေလက်မှတ်၀ယ်သည့်နေရာမှာ

တစ်ဦးကို၂၀၀ကျပ်အထက်ပေးရပြီး

(လှေအသေးငှားလျှင်တစ်စီးလုံးကိုမှ၃၀၀၀သာကျ

သင့်လေသည်။အကြီးဆိုလျှင်‌တော့၅၀၀၀ကျပ်ကျသင့်သည်။ပုံရိပ်တို့ကတော့ သုံးယောက်တည်းသာရှိ၍ လှေအသေးကိုငှားလိုက်သည်။

ဒီနေ့သည် ပိတ်ရက်ဖြစ်သောကြောင့် ခရီးသွားတွေနှင့်ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေလေသည်။‌

ဒါဟာဘုရားရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးအာနုဘော်ကြောင့်ထင်ပါရဲ့။ရေလယ်ခေါင်မှာရှိသောဒီနေရာလေးကို

လူတွေသွားလာနေလိုက်ကြတာများ ကိုယ်အပါအ၀င်ပေါ့။ဖိနပ်လည်းအပ်ခဲ့လို့ရသောကြောင့် ဖိနပ်များကိုအပ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်စီးရမည့်စက်လှေနံပါတ်ကိုစောင့်ကာ ကမ်းစပ်မှာရပ်နေမိကြသည်။

'ကိုထက်....ဒီနားကိုလာနေ...."

"အန်တီညိုကလည်း...ဒီမှာပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းပျင်းနေမှာစိုးလို့ပါ..."

"ငါခေါ်နေတယ်နော်....နင့်အကြောင်းကိုမသိဘူးမှတ်လို့လား....ဂျိုမပေါက်ချင်နဲ့....လာဆိုလာ..."

"အဲ့ဒါဆိုလည်း....ယမင်းရယ်...နင်ဒီကိုလာစမ်းပါ..."

သူတို့၏အဒေါ်ဟာ ပုံရိပ်ကိုတကယ်ကိုမျက်မုန်းကျိုးနေလေသည်။ကိုယ်လည်းဘာအပြစ်မှမလုပ်ထားပဲ တစ်ဖက်သတ်မျက်စောင်းထိုးနေတာကိုတော့ မခံနိုင်ပေ။ဆင်းရဲတဲ့လူတစ်ယောက်ဟာ သူတို့အတွက်ရွံစရာသတ္တဝါဖြစ်နေတာလား။

ဒါဆိုရင် ပုံရိပ်ကလည်းထိုသူမျိုးကိုပို၍ရွံပါသည်။

လူကတော့ဘုံဖျားမှာရောက်နေပေမဲ့ အသားလွတ်မောက်မာနေသော စိတ်ဓာတ်တွေကတော့ချုံကြားထဲမှာပဲ။ပုံရိပ်ဟာ သူတို့အဖွဲ့မှကွဲထွက်လာရသော သင်းကွဲလေးလိုဖြစ်နေလေပြီ။ဘယ်တတ်နိုင်မှာလဲ။

"ဟဲ့....ဟိုမှာတို့လှေလာပြီ...တက်..တက်..."

"ဒေါ်လေး....သားလက်ကိုကိုင်...."

ဘေးမှကလေးတွေရော လှေပေါ်မှလူကြီးကပါ လှမ်းဆွဲတင်ပေးပေမဲ့ အဒေါ်ကြီးနှင့်ယမင်းကတော့  လှေဦးတွင်စောင့်နေသောဟိန်းဇေယျာထက်ကိုသာ တွဲ၍တက်ကြသည်။

"ပုံရိပ်...ငါ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲ...."

ကမ်းပေါ်မှစက်လှေပေါ်သို့ ပျဉ်ပြားထိုးပေးထားပေမဲ့ ရေလှိုင်းထတိုင်းလှေကအနည်းငယ်ယမ်းခါနေ၍ ပုံရိပ်လည်းသူ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လှေပေါ်သို့တက်လိုက်သည်။ဆွမ်းခံရင်းငှက်သင့်တာပဲလားတော့ မသိပေ။ကိုယ့်ကိုမျက်မုန်းကျိုးနေသော သူရှေ့တွင်မှ‌လှိုင်းပုတ်၍ လှေယမ်းသွားရာ

ဟိန်းဇေယျာ၏လက်မောင်းကို ပို၍တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း ပုံရိပ်ကိုစိုးရိမ်ပြီး ပခုံးကိုထိန်း၍ကိုင်ပေးထားလေသည်။

လျှပ်တပြတ်အကြည့်မှာတင် အန်တီညို့ထံမှ

စိမ်းညှို့သော အကြည့်စိမ်းစိမ်းတွေကို ခံစားတွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ဖယ်....ငါ့ဘာသာလျှောက်လို့ရတယ်...."

"လှေကလူးနေတာလေ...ငါ့ကိုကိုင်ထားပါ...."

ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာလည်း ‌ဧရာ၀တီတိုင်းမှာမွေးခဲ့ပေမဲ့ ရေကြောက်သူဖြစ်၍ သူ့လက်ကိုကိုင်လိုက်ရသည်။လှေ၀မ်းထဲရှိ ခုံတွင်၀င်ထိုင်လိုက်တော့ အန်တီညို၏ခနဲ့တဲ့တဲ့စကားကိုကြားလိုက်ရ၍ လက်သီးကိုကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်မိသည်။

"အမယ်လေး....ကိုယ့်နှမကိုယ်တော့ဂရုမစိုက်ဘူး...

ဂီလာနမဟုတ်တဲ့သူကိုတော့တယုတယနဲ့...

ကိုထက်နော်...ငါကြည့်မရတော့ဘူး...ကိုယ့်တူ၀ရီးတွေအေးအေးဆေးဆေးလာလို့ရပါလျှက်နဲ့...

အပိုလူကခေါ်လာရသေးတယ်....နင်တို့ဟာကမဟုတ်တော့ဘူးနော်....."

အန်တီညို၏စကားတွေကို ပုံရိပ်အဖို့လုံး၀နားမခံသာနိုင်ပေ။သူ့တူကိုစိတ်မချရင်လည်း ရင်ခွင်ထဲမှာပိုက်ထားလိုက်ပါလား။

ယခုတော့ ဟန်တောင်မစောင်နိုင်တော့ပဲ ကိုယ့်တူမအရွယ်ကိုမစာမနာတွေပြောနေလေသည်။

ငိုချင်စိတ်တော့မဖြစ်ပေမဲ့ ၀မ်းနည်း၍မခံမရပ်နိုင်တော့ဖြစ်မိသည်။

"ယမင်းရေ...တို့ဒီကနေပဲ...ဆင်းပြီးအိမ်ပြန်လိုက်ရတော့မလား...."

"ဟယ်....ပုံရိပ်ရယ်....ငါတောင်းပန်ပါတယ်ဟာ...

အန်တီညိုက ကိုထက်နဲ့ပတ်သတ်ရင်အဲ့လိုပဲ...

ငါတောင်းပန်ပါတယ်စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်..

.ငါ့မွေးနေ့မှာနင်ရှိမှလေဟာ...."

ယမင်း၏တိုးလျှိုးတောင်းပန်သော စကားကြောင့်သာပုံရိပ်သည်းခံပေးလိုက်မိသည်။

ဖြစ်နိုင်လျှင် ရေထဲသို့ဒိုင်ပင်ထိုးချပြီးတော့ကို

အိမ်ကိုပြန်ချင်နေတော့သည်။သက်ပြင်းတွေကိုသာ အကြိမ်ကြိမ်ချနေမိသောပုံရိပ်ဟာ ဘုရားလာဖူးရ၍ရင်မအေးနိုင်တော့ပေ။စိတ်ညစ်ငြူးစွာနှင့်

ကမ်းပေါ်သို့ကြည့်လိုက်မိသောအခါမှာတော အံ့ဩမှုနှင့်အတူ ၀မ်းသာပျော်ရွှင်မှုပါယှက်ပြေးသွားရလေသည်။

"ဆရာ....."

အဖြူရောင်လည်ကတုံးနှင့်ပုဆိုးအစိမ်းပုပ်ရောင်လေးကို ၀တ်ဆင်ထားသောဆရာသည် ပုံရိပ်နှင့်ဆန်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ဆရာ့ကိုတွေ့လိုက်ရ၍ ပုံရိပ်ကသာ ၀မ်းသာသွားပေမဲ့ ဆရာကတော့မျက်နှာမကောင်းပေ။မျက်မှောင်ကြုံ့လျှက် နေရိပ်ထိုး၍ထင်သည် မျက်လုံးတွေကိုမှေးကျဉ်းထားပြီး ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာသည်။

မျက်တောင်တစ်ချက်မခတ်သွားပဲ တင်းမာနေသောမျက်နှာထားနှင့်တစ်ခုခုကို အလိုမကျဖြစ်နေပုံရသည်။ပုံရိပ်ဆရာ့ဆီသို့ပြေးသွားလိုက်ချင်ပေမဲ့ စက်နှိုးနေပြီဖြစ်သော စက်လှေကြောင့်စိတ်ဆန္ဒကိုထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။

"ဟေ့ကောင်....မျက်နှာကဘာဖြစ်နေတာလဲ...."

ဆရာ့ပခုံးကို သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လာပုတ်သောအချိန်တွင် ဆရာသည်လည်းပုံရိပ်ထံမှမျက်နှာလွှဲလိုက်သလို ပုံရိပ်တို့၏စက်လှေသည်လည်း ကမ်းနှင့်တဖြည်းဖြည်းဝေးကွာလာခဲ့သည်။

ကြည့်ရတာတော့ ဆရာတို့လည်းပိတ်ရက်မှသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဘုရားလာဖူးတာထင်ပါတယ်။

ဒါဆိုရင် ကိုယ့်တပည့်မတစ်ယောက်ကို

ဘာကြောင့်၀တ်ကျေတန်းကျေတောင် ပြုံးမပြနိုင်ရတာလဲ။၀မ်းနည်းလိုက်တာ။

ဘုရားရေ...ဆရာလည်းလှေ‌ကိုစောင့်နေတာဆိုလျှင် ပုံရိပ်ကိုဘယ်အချိန်တည်းကစိုက်ကြည့်နေခဲ့တာလဲ။လှေပေါ်ကိုစတက်ခါစအချိန်ကဆိုလျှင် 

 လှေလူး၍ ဟိန်းဇေယျာထက် ပုံရိပ်ကိုဖက်လိုက်သောအချိန်မှာများလား။ဖြစ်နိုင်သည်။

ဆရာဟာ လူမှုရေးခေါင်းပါးတဲ့လူမှမဟုတ်ပဲ။

ပုံရိပ်ကို အမြဲဆူပူဆုံးမပြီး လမ်းမှန်ရောက်အောင်တွန်းပို့နေသောသူတစ်ယောက်ဟာ အနည်းဆုံးတော့ပြုံး၍နှုတ်ဆက်ပေလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်နှင့်ဟိန်းဇေယျာထက်ကို တစ်မျိုးထင်သွားခဲ့လို့သာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ရည်းစားထားတယ်ထင်သွားခဲ့တာများလား။သို့မဟုတ်လျှင် မိဘ၊‌ဆွေမျိုး

မပါပဲသူစိမ်းတွေနှင့်ခရီးအတူသွား၍များလား။

ဆရာ့ကိုပုံရိပ်ရှင်းပြချင်ပါတယ်။

ရေထဲကိုခုန်ချလို့မရတာခက်သည်။

အိုးမလုံတာကို အပေါက်ကလေးနှင့်လို့ပြောလျှင် 

ပုံရိပ်စိတ်မလုံတာဟာ ဘာကြောင့်များလဲ။

အခြားသူတွေ ပုံရိပ်ကိုစိတ်ပျက်ချင်ပျက်ပါစေ။

ဆရာကတော့ ပုံရိပ်ကိုစိတ်ပျက်လို့မရဘူး။

ပုံရိပ်၏ခွန်အားတံတိုင်းကြီး ကျိုးပျက်သွားလျှင်

 ပုံရိပ်သည် နုံးခွေ၍အင်အားချိနဲ့သွားနိုင်သည်။

ရေလယ်ဘုရား၏ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ရောက်သောအခါမှာတော့  ပထမဦးဆုံး၀င်သည့် 

ဇောင်းတန်းတွင် ဆုတောင်းပြည့်လာဘမုနိဘုရားကို ဖူးမျှော်ကြရသည်။

ဆုတောင်းပြည့်ငါးဆက်ဘုရားမှာလည်း

 ပိုက်ဆံတစ်ထောင်လောက်လှူဒါန်းခဲ့လိုက်သည်။

နေပူနေ၍ ဘုရားရင်ပြင်တော်ဟာ သိပ်ပြီးမအေးရိပ်လှပေမဲ့ ဘယ်လောက်ဘုရားဖူးတွေတိုးကြိတ်နေပါစေ ရင်ပြင်ပေါ်မှာလူများနှင့်ကြပ်သိပ်မှုလုံး၀မမရှိတာကိုတော့ အံ့ဩမိသည်။

ရှေးဟောင်းသမိုင်း၀င်ကျိုက်မှော်၀န်ရေလယ်စေတီတော်ကိုတည်ရာမှာအဓိဌာန်သုံးချက်နှင့်တည်ထားသည်ဟု ဆိုလေသည်။

(၁)ဤစေတီ၏ရင်ပြင်ကိုရေမလွှမ်းမိုးနိုင်စေသတည်း

(၂)လာသမျှ ရဟန်းရှင်လူအပေါင်းရင်ပြင်တော်ပေါ်၌နေလောက်စေသတည်း

(၃)ဤစေတည်ကိုပြုပြင်လှူဒါန်းသူသည် ပစ္စုပ္ပန်၌ပင်လျှင် လောကီစီးပွားတိုးတက်ပါစေသတည်းဆိုသော အချက်များပင်ဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်တို့လည်း ဘုရားများကိုလှည့်ပတ်ဖူးပြီးနောက် ငါးစာကျွေးဖို့ရန်ပေါက်ပေါက်ဆုပ်၀ယ်ကြလေသည်။ဟိန်းဇေယျာထက်ကတော့ သူ့အဒေါ်မျက်စောင်းထိုးနေသောကြားမှပင် ပေါက်ပေါက်တွေကိုအတင်းလာထိုးထည့်ပေးလေသည်။

ပုံရိပ်လည်း သူပေးသောပေါက်ပေါက်တွေနှင့်ပဲ ငါးစာကျွေးလိုက်သည်။

ပုံရိပ်တို့စတက်လာခါစအချိန်သည် ရေကျချိန်ဖြစ်နေပြီး ယခုတွင်ရေများတက်လာ၍ ‌ငါးတွေကလည်း ပွက်လိုက်တာမှ အံ့ဩလောက်စရာပင်ကောင်းနေသည်။ ပြောင်းဖူးပေါက်ပေါက်တွေသည်လည်း ချ၍မဆုံးဖြစ်နေသည်။ယမင်းကတော့ အပျော်ကြီးပျော်နေသည်ပေါ့။ဟိန်းဇေယျာထက်ကတော့ စစနောက်နောက်နှင့် ပုံရိပ်ကိုပါ ပေါက်ပေါက်ဆုပ်နှင့်လှမ်းပေါက်သည်။

သူ့အဒေါ်ကြီးကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း

မျက်စောင်းကတခဲခဲ။အနေကျဉ်းကြပ်လိုက်တာ။

နောက်တစ်ခါ သေတာတောင်မလိုက်တော့ဘူးဟုဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆရာ့ကိုရှာကြည့်တော့လည်း လုံး၀မတွေ့ပေ။

ဆရာဆိုသည်မှာလည်း ကိုယ့်တပည့်မလေးကိုလိုက်၍တောင်မရှာပေ။

စိမ်းပြက်လိုက်တာဟု ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် ကြံဖန်၍အပြစ်တင်နေမိသည်။

လိုက်လာတာက ကိုယ့်စိတ်သဘောနှင့်ကိုယ်ဆိုပေမဲ့ 

ဆရာ့ကိုစိတ်ဆိုးနေမိသည်။ဆရာသာအခုနေလာခေါ်လျှင် ချက်ချင်းလိုက်သွားမိမှာပဲ။

သို့ပေမဲ့ ထိုနေ့တွင်ပုံရိပ်ဆရာ့ကိုရှာ၍မတွေ့ခဲ့ပါ။

ဆရာသည်လည်း ပုံရိပ်ကိုရှာမည်မထင်ပေ။

သို့ပေမဲ့မထင်မှတ်ထားသောအခြေအနေတစ်ခုနှင့်

သူမအသဲအသန်စောင့်မျှော်နေခဲ့သော သတင်းကတော့ အိမ်တွင်အသင့်စောင့်ကြိုနေခဲ့လေပြီ။

ထိုနေ့ဟာပုံရိပ်အတွက်တော့ ပြဿဒါးနေ့.....။

(နောက်အခန်းတွေမှာတော့ ဇာတ်ရှိန်ပိုမြင့်ပါပြီ)

========================================================================

🔥ဆူးကြိုး🔥(အခန်း၂၇)

ကျယ်၀န်းသော အဖြူရောင်သုံးထပ်တိုက်ကြီးထဲသို့ အန်တီညိုနှင့်အတူမွေးနေ့ရှင်လေး ယမင်းတို့၀င်လာကြလေသည်။ယမင်းကတော့ အန်တီညို၏စိတ်ကိုသိ၍ စကားတစ်ခွန်းမှမပြောပဲ တိတ်တိတ်ကလေးနေ၍ နှုတ်ဆိတ်နေရသည်။အန်တီညိုကတော့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ရောက်သည်နှင့် 

လက်ကိုင်အိတ်ကို ခုံပေါ်သို့ပစ်တင်လိုက်ပြီး မြည်တွန်တောက်တီး၍ မဆုံးရှိနေတော့သည်။မောင်၏အိမ်တွင် အစစအရာရာကြီးကြပ်လုပ်ကိုင်ပေးရသောသူဖြစ်၍ အပျိုကြီးပီပီဇီဇာကြောင်တတ်ကာ အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုအပြစ်ဆိုလျှင်လည်း သိကြားမင်းဆင်းတာတာတောင် တိတ်မည်မထင်ပေ။

"ကိုထက်...ကိုထက်...တော်တော်မိုက်တွင်းနက်တဲ့ဟာလေး...လူကြီးတွေကသိလို့တားရင်...ဒင်းတို့ကဘယ်တော့မှနောက်မဆုတ်ဘူး...ငါကဒါဆိုရင်သူကဟိုဟာလုပ်တယ်....မျက်တောင်မွှေးတဆုံးပဲကြည့်ပြီးမိုက်တွင်းနက်ချင်နေတဲ့ကောင်ကို သူ့အဖေနဲ့ပြန်လာရင်တိုင်ပြောပစ်မယ်...ဒီအိမ်မှာငါကအလကားလူပိုကြီးလေ...ဒင်းတို့ကအဖေကိုပဲကြောက်တယ်....ဟိုကတစ်ချက်ဟောက်လိုက်တာနဲ့ နေစရာနေရာကိုမရှိတော့ဘူး....ငါပြောရင်

ဘယ်ဘက်နားက၀င်ပြီး ညာဘက်နားကနေထွက်တယ်...

ဒီရုံမြင်လို့ ဒီချုံထွင်နေတာကို ဒင်းကဘုရားလောက်နီးနီးတန်ဖိုးထားနေတယ်...ခွေးကျကျမှမှတ်မှာ...."

"ဒေါ်လေးရယ်...အခုလည်းကိုထက်ကဘာလုပ်နေလို့လည်း....ပုံရိပ်ကိုအိမ်အထိကားနဲ့လိုက်ပို့ပေးရုံပဲဥစ္စာ...ဘာတွေများပွန်းပဲ့သွားလို့လဲ...

ယမင်းရဲ့မွေးနေ့ကို ပုံရိပ်ကလိုက်ပေးလို့တောင် ကျေးဇူးတင်ရမှာကို...

‌ဒေါ်လေးလုပ်ပုံကအားနာစရာသိပ်ကောင်းတယ်...

တကယ်...အပျော်ကနေအပျက်ဖြစ်ကုန်ပြီ..."

"ဟဲ့....ဘာကိုကျေးဇူးတင်ရမှာလည်း...ငါတို့ကားနဲ့ငါတို့သွားတာလေ...လမ်းမှာစားစရိတ်ကလည်း

ငါတို့ခံရတာ...သူကဘယ်နှစ်ပြားလာစိုက်လို့လဲ....

ဟင်းကောင်းကျွေးကောင်းတောင်အလကားစားလိုက်ရလို့...ညည်းတို့ကိုတောင်ကျေးဇူးတင်နေအုံးမှာ...၀တ်တာစားတာကလည်း စုတ်ပြတ်နေတာပဲ...

ညည်းမို့လို့အဲ့ကောင်မလက်ကို ချိတ်ချိတ်ပြီးသွားတယ်...အရေအရောင်က..တို့အိမ်ကအိမ်ဖော်လောက်တောင်မပြောင်ဘူး....အပေါင်းအသင်းဆိုတာလည်း ကြည့်ပေါင်းတတ်ရတယ်ဟဲ့....

ကိုယ်နဲ့အဆင့်တူတဲ့လူကိုပေါင်းမှပေါ့....

နင်တို့ကိုဟိုကငှက်‌ပျောသီးအရည်ခွံနွာသလို

 နွာသွားလိမ့်မယ်သိရဲ့လား....."

"တော်ပါတော့ဒေါ်လေးရယ်....သူများသားသမီးကိုချိုးဖဲ့လိုက်တာလည်းလွန်ရော....."

ယမင်းအဖို့ ပုံရိပ်ကိုတကယ်ပဲအားနာလွန်း၍

မျက်နှာတွေပူမိသည်။လမ်းမှာလည်းကြုံရင်ကြုံသလို ချိုးချိုးဖဲ့ဖဲ့စကားတွေပြောလာလိုက်တာ

ကိုထက်ကလည်းအားနာပြီး ပုံရိပ်နားကိုသိပ်မကပ်ရဲတော့ဘူး။ဒါကြောင့် ယမင်းကပဲပုံရိပ်ကို မွေးနေ့ရှင်ပီပီ ဘယ်နေရာရောက်ရောက်လက်ချိတ်ပြီး သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အတိုင်အဖောက်ညီညီနေမိကြတယ်။ထမင်းဆိုင်မှာ ထမင်း၀င်စားတော့လည်း ပုံရိပ်မှာ ဟင်းကိုနှစ်ခါမနှိုက်ရဲဘူး။

အန်တီညိုကို သူ့ခမျာကြည့်ရသေးတယ်။မွေးနေ့ကို  လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲဖိတ်မိတာက ကိုယ်ဖြစ်ပြီး ပြန်ပြီးတင်စီးချိုးနှိမ်တာလည်း ကိုယ်ဖြစ်နေရတယ်။

ပုံရိပ်ဟာတော်ရုံ အဲ့လိုသည်းခံတတ်တာမဟုတ်ပဲ စိတ်မြန်လက်မြန်ဆိုတာ ယမင်းသိပ်သိတာပေါ့။

ယမင်းရဲ့မွေးနေမို့လို့သာ သူငြိမ်နေပေးတာ။

ဒါကို အန်တီညိုကမသိပဲ သူ့တူနဲ့သမုတ်လို့သမုတ်။စောင်းမြောင်းပြောဆိုလို့လည်းမဆုံးနိုင်ဘူး။

အခုလည်းအဖေနဲ့ပါ တိုင်အုံးမယ်တဲ့။

ပုံရိပ်ရော ကိုထက်ရောကဘာအပြစ်မှ လုပ်ထားကြတာလည်းမဟုတ်ပဲ အန်တီညိုဟာကိုယ့်အပူကိုယ် သိပ်ရှာနိုင်လွန်းတယ်။

အခုလည်းပုံရိပ်ကအတင်းငြင်းဆန်ပေမဲ့ 

ကိုထက်က အိမ်အထိလိုက်ပို့ပေးပါရစေဆိုပြီး အတင်းပြောရတယ်။ယမင်းတို့ကကိုယ့်အိမ်ရှေ့မှာဆင်းခဲ့ပြီး ကိုထက်ကပုံရိပ်ကိုအိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးနေတာကို နောက်မှာပြောလို့ကိုမဆုံးတော့ဘူး။

သူ့တူကိုအတင်းကြီးလည်းသူမပြောရဲဘူး။

ကိုထက်ဆိုတာ စာကြိုးစားပြီး လိမ္မာတယ်ထင်ရပေမဲ့။

တကယ်ဂျစ်တိုက်ရင် အဆုံးထိလုပ်တတ်တဲ့လူ။

အပေါ်ယံကြည့်တော့သာ မိန်းမဆန်သလိုလို၊

ပျော့တိပျော့ဖက်လိုလိုဆိုပေမဲ့ သူစိတ်ကောက်၊စိတ်ဆိုးရင်တစ်လကိုးသီတင်းပဲ။အမှတ်အတေးသိပ်ကြီးတဲ့လူ။‌ ပျော်ပျော်နေတတ်တာလည်း

သူ့အပြင်မရှိသလို တကယ်ဒေါသထွက်ရင်လည်း

တော်ရုံအပြင်ကိုထုတ်မပြတတ်ပေမဲ့ စိတ်ထဲမှအရမ်းမှတ်တေးထားတတ်တဲ့လူ။

"ဒီမှာယမင်း...နောက်တစ်ခါအဲ့ဒီပုံရိပ်ဆိုတဲ့ကောင်မလေးနဲ့ ထပ်ပြီးမပတ်သတ်နဲ့တော့...

မိဘတွေမရှိတော့လို့ အဒေါ်နဲ့နေရသတဲ့..

မိဘအုပ်ထိန်းမှုမရှိပဲ ကြီးပြင်းလာရရင်...

အကျင့်စာရိတ္တတွေကလည်းပျက်ပြားနေမှာပဲ.…နေပါစေအုံး...ကိုထက်လာရင်လည်းငါပြောပစ်မယ်....နင်တို့အဖေကလည်းဒါတွေကိုအထူးတလည်စိတ်၀င်စားနေမှာမဟုတ်ဘူး....အပေါင်းအသင်းဖြတ်လို့ဘ၀ပျက်သွားရတဲ့လူတွေမှတစ်ပုံကြီးပဲ

...အဲ့ဒီ့ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရတာ...၀တ်ပုံစားပုံနွမ်းပေမဲ့.…ရုပ်ပြပြီးရှုပ်ချင်ချင်‌ပဲနေမှာ....တော်ကြာညည်းပါအကျင့်တွေကူးကုန်မယ်.…."

"ဒေါ်လေးပြောပုံကြီးကလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး..

မသိရင်ပုံရိပ်ကပဲပျက်စီး‌နေသလိုလိုနဲ့...

မိဘမရှိတိုင်းပျက်စီးကြေးဆိုရင်...မိဘမဲ့ဂေဟာကကလေးတွေဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ...ပြီးတော့ယမင်းလည်းမိဘတွေဆုံးသွားခဲ့ပြီ.…ဖေဖေကလည်းယမင်းတို့ကိုကြည့်တာမှမဟုတ်ပဲ...သူများကိုကိုယ့်စိတ်ထင်တိုင်းမပြောပါနဲ့ဒေါ်လေးရယ်....."

"အမယ်လေး...ကြားလို့မှကောင်းကြသေးရဲ့လား...

မိယမင်း...ညည်းကငါ့ကိုတစ်ခွန်းမကျန်ပြန်ပြောနေပါလားဟေ....နှလုံးရောဂါသည်မို့လို့ပဲ...ဒီနေရာမျိုးတော့သွက်တယ်နော်...သူကနင့်မိထွေးမို့လိုက်ကာနေတာလား...."

"ဟာ...ဒေါ်လေးရယ်...မဟုတ်တာတွေ...."

"အေး...မဟုတ်ဘူးဆိုရင်...ငါပြောတာကိုပဲနာခံ...

ညည်းတို့ကညည်းတို့အဖေမရှိလည်း ငါ့ကကြက်မကြီးလိုလိုက်အုပ်နေတာလေ ..မဟုတ်ရင်တိုက်ပေါ်မှာနေပြီးထမင်းတောင်နပ်မှန်အောင်စားရမှာမဟုတ်ဘူး....တို့ကအမှန်တွေကိုပြောနေတာ...ဘာလဲ

...ညည်းက...ကိုထက်ကိုအဲ့လို့အတန်းအစားနဲ့

ငြိသွားမှာ သိပ်လိုလားနေတာလား....."

ကဲ....ပြောချင်တာပြောတော့ဒေါ်လေးရေ...စိတ်တွေလည်းညစ်ပါတယ်....ဘယ်လိုရှင်းပြပြ ..ဒီနေရာပဲပြန်ရောက်လာတယ်...သူအမှန်ကြီးပဲ...."

နောက်ဆုံးဘယ်လိုမှမနိုင်တော့၍ ယမင်းကပဲအရှုံးပေးလိုက်ရလေသည်။

နှလုံးရောဂါသည်သမားကသူ့ကို လက်‌မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရသည်။မှန်တာတော့မှန်ပါသည်။မေမေဆုံးပြီးတည်းက အဖေကလည်းနောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်စိတ်မရှိတာနဲ့ သူ့အစ်မအပျိုကြီး အန်တီညိုကိုအိမ်မှာ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ဖို့ ခေါ်ထားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖေဖေကတော့ စီးပွားရေးကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ခရီးတွေထွက်ရ၍ အိမ်ကိုတောင်သိပ်မကပ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် အန်တီညိုကပဲ အစစအရာရာဖြည့်ဆည်းပြီး ကြည့်ရှုပေးသည်။ဒီလိုကျေးဇူးတွေများနေလို့လည်း ယမင်းတို့ကအန်တီညို့ကို အနည်းငယ်ကြောက်ရသည်။ကိုယ့်အဒေါ်ဆိုတော့ ချစ်လည်းချစ်သည်။သို့ပေမဲ့ အန်တီညို၏အဆင့်အတန်းခွဲခြားလွန်းသော စရိုက်ကိုတော့မကြိုက်ပေ။

"ညည်းကိုပြောရတာမောလိုက်တာဟယ်....

ကိုထက်ကလည်းလိုက်ပို့တာ အပြီးများနေလိုက်ပြီလားမသိဘူး..ကြာလိုက်တာ...ဟင်း....

ခင်ဆင့်ရေ!!!!....ဒီကောင်မလေးကလည်းတစ်မှောင့်

....အိမ်ဖော်လုပ်နေပြီး...အပြင်ကပြန်လာတဲ့လူကို ရေအေးချရမှန်းမသိ...ရေနွေးကမ်းရမှန်မသိနဲ့....

ခင်ဆင့်ရေ....ဟေ့....သေများသွားပြီလား....

ဒီမှာသံပုရာရေလာချပေးအုံးလေ..."

"ရှင်....ဟုတ်ကဲ့ပါ...အန်တီညို...."

"ပြောလိုက်ရင်တော့ ပုတ်သင်ညိုကအမေခေါ်ရလောက်တယ်...လုပ်ရင်တလွဲ....ဟင်း...ဒီအိမ်မှာကအကုန်လွဲနေကြတာပါလေ..."

အန်တီညိုလည်း ကိုထက်စိတ်ကြောင့်အကုန်လုံးကိုပတ်ရမ်းနေလေတော့သည်။ယမင်းကတော့ အအေးသောက်ပြီးသည်နှင့်အနားယူဖို့ပဲ ကြိုးစားတော့မည်ဟုတွေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေလွဲနေတာလည်း...မညိုရဲ့....."

"ဟင်...ယဉ်တင့်ပါလား...."

အိမ်အပေါ်ထပ်မှနေ၍ ဧည့်ခန်းထဲသို့ဆင်းလာသော ဒေါ်ယဉ်တင့်ကြောင့် ဒေါ်ညိုတစ်ယောက် ပြာပြာသလဲဖြစ်သွားရသည်။‌ထိုနေရာမှချက်ခြင်းထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါ်ယဉ်တင့်ကိုလက်ကမ်း၍ကြိုကာ ထိုင်ခုံမှာထိုင်စေလိုက်သည်။အင်ဒိုနီးရှားပါတိတ်ကိုရိုးရိုးယဉ်ယဉ်ပုံစံသာချုပ်၀တ်ထားပြီး လည်ပင်း

အဟိုက်နေရာတွင်တော့ မြရောင်တဖြတ်ဖြတ်တောက်နေသော ဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို၀တ်ဆင်ထား လေသည်။ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ဖြောင့်ဖြောင့်နှင့်ဖြစ်ပြီးရုပ်ရည်ကလည်း ကျက်သရေရှိသည်မို့

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနှင့် ဂုဏ်မြင့်သောမိသားစုမှအမျိုးသမီးမှန်းသိသာစေသည်။

"ပြောစမ်းပါအုံးတင့်တင့်ရယ်...ဘယ်တုန်းတည်းကရောက်နေတာလည်း....မကြာသေးပါဘူး...ကိုဇေယျမင်းကိုဖုန်းဆက်ထားတယ်လေ...အိမ်ကကားကိုတော့ယူမလာတော့ဘူး...မနက်စောစောပဲ...

ကားဂိတ်က‌နေထွက်လာလိုက်တာ ..ကျွန်မဒီကိုရောက်တော့...မညိုကလည်းဘုရားဖူးသွားတယ်ဆိုတာနဲ့...အပေါ်ထက်မှာခဏတက်နားနေတာ...

မညိုပြန်ရောက်တော့ဆူသံကြားလို့ဆင်းလာခဲ့တာ..."

"ဟော...တို့တောင်းပန်ပါတယ်ယဉ်တင့်ရယ်...

မင်းကိုစိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေမိပြီ...ဒီမှာလေတူတော်မောင်...ကိုထက်ပေါ့...မသွားပါနဲ့ဆိုတာကိုအတင်းသွားလို့ဒေါပွနေတာ...."

"ဟုတ်လား....ကိုထက်ကဘယ်ကိုသွားလို့လည်း..."

အန်တီတင့်ကပါမေးလာသောအခါ ယမင်းလည်း

မနေ‌သာတော့ပြီ။အန်တိညိုကတော့တွေ့သမျှ

လူတိုင်းကို ပုံရိပ်၏မကောင်းကြောင်းတွေ့လှည့်ပြောပြစ်မှာသေချာသည်။ယမင်းအတွက်ဘုရားလေးတစ်ခါလိုက်မိပါတယ်။သူ့ခမျာ နာမည်ပျက်ရတာနဲ့မတန်ဘူးဖြစ်နေရင်တော့ ယမင်းလည်းမျက်နှာပြရဲမှာမဟုတ်တော့ဘူး။

"ဒီလိုပါ...အန်တီတင့်ရယ်...ဒီနေ့ကယမင်းရဲ့မွေးနေ့လေ...ဒါကြောင့်ယမင်းရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုပါခေါ်ပြီး...ကိုထက်ရယ်...အန်တီညိုရယ်နဲ့အတူ...ဘုရားကိုသွားကြတာ..အဲ့ဒါကိုပုံရိပ်လိုက်လာလို့ဆိုပြီး...အန်တီညိုကမကျေမနပ်တွေဖြစ်ပြီး....လျှောက်ပြောနေတာ...."

"ဟဲ့...ယမင်း....ညည်းကမျက်နှာသာပေးလို့ရောင့်တက်နေတာပေါ့...ဟုတ်လား....ငါကအမှန်တွေကိုပြောနေတာလေ...ဘာတွေလီဆယ်နေလို့လည်း...နောက်နောင်အဲ့ဒီ့ကောင်မလေးနဲ့

ပေါင်းတယ်ကြားရင်....ညည်းနဲ့ငါတွေ့မယ်...."

"နေ...နေပါအုံး....မညိုရယ်....ခုဏကယမင်းရဲ့သူငယ်ချင်းနာမည်ကဘယ်သူ...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏ အေးချမ်းငြိမ်သက်နေသောမျက်နှာသည် ချက်ချင်းလှိုင်းထသွားသကဲ့သို့ ပုံစံဖြင့်

မေးလာသောအခါ  ယမင်းနှင့်ဒေါ်ညိုသည်လည်းအံ့ဩသွားရသည်။ဒေါ်ယဉ်တင့်၏မျက်လုံးများကတော့ တစ်စထက်တစ်စအရောင်တောက်လာကာ သိချင်စိတ်များပြင်းပြလာပြီး မျက်လုံးလေးတွေကပါ ၀မ်းနည်းရိပ်သန်းလျှက် ဒေါ်ညို၏လက်မောင်းကိုလှုပ်လျှက်မေးလေသည်။ဒေါ်ညိုသည်လည်း ခဏတာလောက်ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားလေသည်။

ဒီလိုအောက်ခြေဇနပုဒ်ကကောင်မလေးရဲ့နာမည်ကို ယဉ်တင့်တို့လို အထက်တန်းစားတွေကဘာကြောင့်သိချင်နေရသလဲဟူသော အတွေးတို့ရှုပ်သွားစေသည်။

သို့ပေမဲ့ ဒေါ်ညိုမပြောနိုင်ခင်မှာပဲ ယမင်းကလု၍၀င်ပြောလေသည်။

"ပုံရိပ်ပါအန်တီတင့်....အခုကိုထက်ကပုံရိပ်ကို

အိမ်ကကားနဲ့ ပြန်ပို့ပေးနေတာပါ...အန်တီတင့်က

ပုံရိပ်ကိုသိလို့လား...."

"ယမင်း....အဲ့ဒီ့ပုံရိပ်ဆိုတာ....သူ့အဒေါ်နဲ့နေနေတာမဟုတ်လား...."

"ရှင်....ဟုတ်...ဟုတ်ပါတယ်...အန်တီတင့်ကဘယ်လိုသိတာလဲဟင်...."

"တင့်တင့်ကိုကြည့်ရတာ...အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ..အဲ့ဒီ့ကောင်မလေးကတင့်တင့်တို့နဲ့ဘယ်လိုပတ်သတ်လို့လည်း...."

"တင့်တင့်နဲ့ပတ်သတ်တာမဟုတ်ဘူး...

မေညိုနဲ့ပတ်သတ်တာ...အဲ့ဒီ့ပုံရိပ်ဆိုတာကကိုမိုးရိပ်ရဲ့သမီး...ဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့မြေးအငယ်ဆုံးပဲ....."

"ဟယ်.....ဘယ်လိုတွေဖြစ်ကုန်တာတုန်း....."

ဒေါ်ခက်ညိုတစ်ယောက်က ဆယ်ပေါင်တူဖြင့်ခေါင်းကိုအထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ့မ္ဘာကြီးချာချာလည်သွားလေသည်။

အခုတော့မျက်တောင်မွေးတဆုံးကို ကြည့်မိသောသူမှာမိမိဖြစ်နေလေပြီ။

မန္တလေး၏အချမ်းသာဆုံးစားရင်း၀င်သော

ဒေါ်ရိပ်ညို၏မြေးအငယ်ဆုံးဆိုသောစကားတွေသာ သူ့နားထဲတွင်သံပတ်ပေးသကဲ့သို့ တတူတူဖြစ်နေသည်။

လောကကြီးများဆန်းကျယ်လိုက်တာ 

ဒီကနေ့ပဲ အနေစုတ်လွန်းသည့်ထိုကောင်မလေးကို မတူမတန်တွေပြောဆိုပြုမူလာလိုက်တာ နေ့တောင်မကူးပဲ၀ဋ်လည်လေပြီ။ဘယ်မှာများ ဂုဏ်နိမ့်လို့လဲ။ဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုတာ ကိုယ်တွေထက်ဆယ်ဆလောက်ချမ်းသာသည်။သူတို့၏ များပြားလှသောလုပ်ငန်းတွေထဲက လုပ်ငန်းတစ်ခုမှာတောင်ကိုယ့်မောင်ကရှယ်ရာ၀င်ထားသေးသည်။

ပုံရိပ်ဟာ ဒေါ်ရိပ်ညို၏မြေးတဲ့။အခြားသူလာပြောလျှင်တောင် ယုံနိုင်မည်မထင်ပေ။ယခုတော့

ယဉ်တင့်ကိုယ်တိုင်ပြောနေ၍ ယုံရတော့ပေမည်။

အ၀တ်အစားစုတ်စုတ်နွမ်းနွမ်းဖြင့် စင်ကြယ်ဖိနပ်လေးကို စီးထာသည့်ကောင်မလေးသည်

ကိုယ်ကအမြဲတစောင်းမဲမဲကြည့်နေတတ်၍ ဟင်းပွဲတွေကိုတောင်လက်မနှိုက်ရဲရှာဘူး။

အို...အခုတော့ ဟိုကရှင်ဘုရင့်သားသမီးအဆင့်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကနို့ထိန်းသာသာအဆင့်ဖြစ်နေသည်။                  

"ဒေါ်လေး.....နေကောင်းရဲ့လား...."

ဒေါ်လေး၏မျက်နှာ အနည်းငယ်ညှိုးနေသောကြောင့် ပုံရိပ်မေးလိုက်ခြင်းပင်။

ဒေါ်လေးသည် အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်တွင်စောင် လေးခြုံ၍လဲလျှောင်း‌နေသည်။

ဒီအတောအတွင်းမှာ အိမ်၏အရေးရော၊

သူ့ယောက်ျားကြောင့်ပါ စိတ်ဆင်းရဲနေရသည်ထင်ပါရဲ့ မျက်နှာလေးတောင် ချောင်ကြသွားသည်။သံတောင်မှ အပူပေးပါများရင် အရည်ပျော်တတ်တာပဲ။ဒေါ်လေးဟာ လူဖြစ်တဲ့အတွက် ကြာလာတော့လည်းအလုပ်ပင်ပန်းတဲ့ ဒဏ်ကိုခံလာရတာပေါ့။

သန်လျင်သို့သွားပြီး၍ ညနေငါးနာရီထိုးတည်းကအိမ်သို့ပြန်ရောက်သည်။ဒီနေ့မှာ ကလေးတွေကိုလည်းပိတ်ပေးထားသည်မို့ ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ဆရာ့ဆီကိုသွားပြီး စာသွားသင်ဖို့သာရှိတော့သည်။နောက်အပတ်ဆိုလျှင် စာမေးပွဲဖြေရတော့မည်ဖြစ်၍ စာကိုလည်း အလျှင်မပြတ်အောင်သေချာလုပ်ရပေမည်။

အပျော်အပါးတွေကို ပုံရိပ်ဦးစားပေး၍မဖြစ်တော့ပေ။

"ဒေါ်လေးနေမကောင်းရင်...သမီးကျူရှင်ကိုမသွားတော့ဘူးလေ..."

"မလိုပါဘူးပုံပုံရယ်...ဒေါ်လေးကခေါင်းနည်းနည်းကိုက်နေရုံပါ...အကိုက်ခဲပျောက်ဆေးသောက်ထားတယ် .. ခဏမှေးလိုက်ရင်သက်သာသွားပါလိမ့်မယ်...စာမေးပွဲကနီးနေပြီ...ကိုယ့်စာကိုသာအာရုံစိုက်စမ်းပါ..."

"တကယ်ရော သက်သာလို့လားဒေါ်လေးရယ်...."

ခါးသို့လျှောကျနေသောစောင်လေးကို ရင်ညွှန့်အထိဆွဲတင်ပေးလိုက်ပြီး မေးမိသည်။ဒေါ်လေးကတော့ ထုံစံအတိုင်းခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။အမျိုးသမီးတွေရဲ့အကျင့်က ထိုအတိုင်းပါပဲ။

ပြင်ပမှာပြောတာကတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ရင်ထဲမှခံစားချက်ကအဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးဖြစ်နေတတ်သည်။

အဒေါ့်လက်မောင်းတွေနှင့် နဖူးကိုစမ်းကြည့်တော့ကိုယ်မပူ၍တော်သေးသည်။

ထိုစဉ်ပုံရိပ်တို့၏ခြံရှေ့တွင်ကားလေးတစ်စီးထိုးဆိုက်လာခဲ့လေသည်။ကားပေါ်မှဆင်းလာသော

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် ဆလင်းဘတ်ကိုလက်တွင်ချိတ်

လျှက် မျက်နှာကိုမော့ချီထားတာမျိုးလည်းမဟုတ်သလို၊အားငယ်နွမ်းလျှနေသောဟန်ပန်မျိုးလည်း

မရှိပေ။

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏မျက်နှာသည် ပကတိအေးချမ်းသောအသွင်ကိုဆောင်ထားလေသည်။

တစ်လက်မအမြင့်ရှိသော ဒေါက်ဖိနပ်ချွန်ချွန်ကို မြောင်းလေးအပေါ်တွင်ကန့်လန့်ဖြတ်ထားသော ပျဉ်ပြားအပေါ်သို့နင်း၍တက်လိုက်ပြီး ဘေးဘီသို့ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်မိသည်။

နှာသီး၀တွင်လာ၍ရိုက်ခတ်သော

မြောင်းပုပ်ဆော်နံ့ကိုမခံနိုင်ပေမဲ့  ခြံထဲသို့လှမ်း၀င်လိုက်ပါသည်။

ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသောဝါးကတ်တွေကလည်းဆွေးနေသလို သစ်သားလုံးချင်းအိမ်လေးတွေကလည်း ခပ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးတွေဖြစ်နေသည်။

ခြံထဲသို့လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တော့လည်း

ဟိုးနောက်ဆုံးမှာ ရေစည်တစ်ခုကိုလှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

အများနှင့်စုပြီးနေရသောနေရာဖြစ်၍ 

ပုံရိပ်တို့ဟာ‌ဒီရေစည်တစ်ခုတည်းကိုပဲ သုံးရမှာသေချာသည်။

အပျိုလေးအရွယ်သည် ရေချိုးဘာညာလုပ်တဲ့အခါ အခြားအခန်းတွေမှာအမျိုးသားတွေရှိနေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။အခုခောတ်မှာဘယ်သူကမှယုံကြည်ရတာမျိုးမဟုတ်ဘူး။ဒေါ်ရိပ်ညို၏အငယ်ဆုံးမြေးဟာ ဒီလိုဆင်းရဲတဲ့ဘ၀မျိုးမှာနေတယ်ဆိုတာ အများအမြင်မှာတကယ်ကိုမယုံနိုင်စရာကိစ္စတစ်ရပ်ပဲ။ပုံရိပ်လေးရယ် ဒီနေ့ကစပြီးမင်းရဲ့ဘ၀လေး ပြောင်းလဲပါတော့မယ်။

"ဘယ်သူနဲ့တွေ့ချင်လို့လဲရှင့်...."

ယဉ်တင့်ရပ်နေသောနေရာသည်ခြံထဲရှိပထမဆုံးအဆောင်ရှေ့တွင်ဖြစ်၍ ထိုအခန်းထဲမှကလေးမလေးတစ်ယောက်ကထွက်၍မေးလာလေသည်။

‌အပေါက်၀တွင်ရပ်လျှက် မျက်လုံးဝိုင်းလေးများဖြင့်ကြည့်နေသော ထိုကလေးမကို‌ယဉ်တင့်သည်လည်း ပြန်၍အကဲခတ်မိသည်။

ဆံပင်ရှည်လေးတွေကို ကျစ်ဆံမြီလေးကျစ်ထားပြီး အသားအရည်ကနို့နှစ်ရောင်သန်းလောက်အောင်ဖြူချင်သူလည်းဖြစ်သည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ဟာ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်လေး

ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးလေးတွေဟာစူးရှသောအသွင်ကိုဆောင်နေသည်။ဒီမျက်လုံးတွေဟာ ဒေါ်ရိပ်ညိုမှာလည်းမြင်ရတတ်သော မျက်၀န်းများဖြစ်သည်။

မေသန့်ကိုတော့ သူ၏နောက်ဆုံးခရီးမှာပဲမြင်လိုက်ရပေမဲ့ ဒီကလေးမဟာမိခင်နှင့်ဖခင်၏ အလှနှင့်ကျက်သရေကိုပေါင်းစပ်ထားသော ရတနာလေးဖြစ်သည်။သေချာပါတယ် ဒါဟာပုံရိပ်ပဲ။

မေညိုသိပ်ကိုတွေ့ချင်နေတဲ့ပုံရိပ်ပေါ့။

"သမီးရဲ့နာမည်ကပုံရိပ်မဟုတ်လား...."

"ရှင်...ဟုတ်ပါတယ်....ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဟင်...."

"အင်း....အန်တီ့နာမည်ကဒေါ်ယဉ်တင့်ပါ...သမီးရဲ့အဒေါ်အိမ်ထဲမှာရှိလား...."

"ရှိပါတယ်....ဒေါ်လေးကခေါင်းကိုက်လို့မှေးနေပါတယ်...."

"ဒါဆိုရင်အန်တီ့ကိုအိမ်ထဲကိုခေါ်ပါအုံး...

သမီးရဲ့အဒေါ်နဲ့စကားလေးပြောချင်လို့...."

"ဟုတ်ကဲ့...အိမ်ထဲကိုကြွပါ....."

အိမ်ထဲသို့ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရပေမဲ့ ပုံရိပ်၏စိတ်ထဲတွင်တအံတဩဖြစ်နေမိသည်။ဒီအမျိုးသမီးကြီးဟာဘယ်သူလဲ။ပုံစံကိုကြည့်ရသလောက်တော့ သာမာန်တော့မဟုတ်လောက်ဘူး။အိမ်ပေါ်သို့တက်တော့လည်း တစ်အိမ်လုံးကိုမျက်လုံးဝေ့ရမ်းပြီးကြည့်နေလေသည်။ပုံရိပ်တို့၏အိမ်လေးဟာ အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပေါက်သည့်နေရာပေါက်၊ကွဲသည့်နေရာကွဲဖြစ်နေ၍ ဒီအဒေါ်ကြီးနှာခေါင်းရှုံ့မည်ဟုထင်ထားမိပေမဲ့ အဒေါ်ကြီး၏မျက်နှာဟာ ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုသောပုံစံအလျှင်းမရှိပေ။

ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အေးချမ်းသောမျက်နှာပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။

ကဲ့ရဲ့အပြစ်တင်လိုသောမျက်၀န်းဖြင့် အိမ်ထဲသို့လိုက်ကြည့်နေခြင်းထက် သနားစာနာသောပုံစံက

ပိုသာနေသည်။ဒေါ်လေးလည်း ထိုအမျိုးသမီးကိုတွေ့တော့ ချက်ချင်းပဲထထိုင်လေသည်။

ဒေါ်လေးကိုကြည့်ရတာတော့ ဒီအန်တီကြီးကို

သိပုံမပေါ်ပေ။

အန်တီကြီးကလည်း ဘာမပြောညာမပြောဖြင့် ဒေါ်လေးနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ၀င်၍ထိုင်လိုက်လေသည်။

"ဒီကမရှင်းသန့်ထင်တယ်...ကျွန်မနာမည်က

ယဉ်တင့်လို့ခေါ်ပါတယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့....ဘာကိစ္စများရှိလို့လဲမသိဘူးရှင့်

ညီမကိုကျွန်မတစ်ခါမှမမြင်ဖူးဘူး...."

"ဟုတ်ပါလိမ့်မယ်....မရှင်းသန့်ကိုလည်းကျွန်မကအခုမှမြင်ဖူးတာပါ..."

"ရှင်....."

ဒေါ်လေး၏မျက်နှာတွင် အံ့ဩရိပ်ထင်သွားသကဲ့သို့ ပုံရိပ်သည်လည်း မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။

တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်မသိကြပဲ 

ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လာတာပါလိမ့်။

အလိမ်အညာတော့မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်ပါတယ်။

ထိုအန်တီကြီးကိုပုံရိပ်စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်၍

အကဲဖြတ်နေခိုက် ထိုအန်တီကလည်းပုံရိပ်ကို ဆွေးမြေ့စွာလှမ်းကြည့်သည်။

"ဒီလိုပါ....ကျွန်မဒီကိုလာရတဲ့အကြောင်းအရင်းကပုံရိပ်ကြောင့်ပါပဲ....ရှင်းရှင်းပြောရရင်တော့ပုံရိပ်ကိုလာခေါ်တာပါ....လာခေါ်ခိုင်းတဲ့သူကတော့

ကိုမိုးရိပ်ရဲ့အမေ...ဒေါ်ရိပ်ညိုပေါ့...ပုံရိပ်ရဲ့စာကို

ရပြီးတည်းကလာခေါ်ချင်ခဲ့တာပါ...."

ပုံရိပ်၏စာဟုပြောလိုက်သောအခါမှ ဒေါ်လေးသည်ပုံရိပ်ကိုဆက်ကနဲလှမ်းကြည့်လေသည်။

ပုံရိပ်စာပို့တာကို ဒေါ်လေးမသိခဲ့ပေ။

ပုံရိပ်ပြောမပြခဲ့ခြင်းက ဒေါ်လေးစိတ်ဆင်းရဲမှာစိုး၍ပါ။

ယခုတော့ ဒေါ် လေးသည်ပုံရိပ်ကိုမဲ့ပြုံးပြုံး၍ကြည့်လာသည်။

ဒေါ်လေး၏အကြည့်တွေကိုပုံရိပ်သိသည်။

ပုံရိပ်ဟာ ဒေါ်လေးတို့ဆီတွင်မနေချင်၍ ပုန်ကန်နေပြီဟု‌ထင်သွားပုံရသည်။ဒေါ်လေး၏မျက်၀န်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေလိမ့်စီးကျလာတာကိုလည်း ပုံရိပ်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒေါ်လေးပုံရိပ်ကိုအထင်လွဲသွားပြီထင်ပါတယ်။

မငိုပါနဲ့ဒေါ်လေးရယ်....

"အို...မရှင်းသန့်ရယ်...ဘာလို့ငိုနေရတာလည်း...ကျွန်မကပုံရိပ်ကိုခေါ်သွားမှာစိုးလို့လား..."

"ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်...ကျွန်မမျက်ရည်မကျသင့်ပါဘူး...ကျွန်မတူမလေးကောင်းစားတာကိုကျွန်မမြင်ချင်ပါတယ်ရှင်..ဒါပေမဲ့ကျွန်မသိတဲ့

ဒေါ်ရိပ်ညိုက အင်မတန်မောက်မာတယ်...

သူ့သမီးကပိုဆိုးပါသေးတယ်..အဲ့ဒီ့လိုလူတွေရဲ့ လက်ထဲကို ပုံပုံ့ကိုကျွန်မဘယ်လိုလုပ်ပြီး

စိတ်ချလက်ချထည့်နိုင်မှာလည်း...ဟိုရောက်မှကလေးကသူတို့ရဲ့ဒဏ်ကိုမခံနိုင်ရင်....

ပိုပြီးစိတ်ဒုက္ခရောက်နေပါအုံးမယ်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏မျက်နှာသည် ချက်ခြင်းပုံပျက်သွားခဲ့သည်။သက်ပြင်းတွေကိုအခါခါချလျှက်ဖြင့်

ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာသည်။သူ့မျက်၀န်းတွေထဲတွင် တင်စီးလိုသောအဓိပ္ပယ်တွေထက် တောင်းပန်ခယလိုသောနိမိတ်တို့ကပို၍အရောင်တောက်နေသည်။

"ဒီ့အတွက်တော့ မရှင်းသန့်စိတ်ချလိုက်ပါတော့..

မေညိုလည်းမာန်မာနတွေကိုခဝါချရမဲ့အချိန်ရောက်နေပြီထင်ပါတယ်ရှင်...အသက်ကလည်း၇၀

ရှိနေပြီလေ...အသိုင်းအ၀န်းကြီးထဲကနေ မွေးဖွားလာတဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ လက်ညှိုးညွှန်ရာ

ရေဖြစ်ခဲ့တော့သူ့အရပ်နဲ့သူ့ဇာတ်လိုက်ဖက်အောင်တော့နေရတာပေါ့...ဒါကလည်းသူ့နေရာကိုရောက်မှကိုယ်ချင်းစာတတ်မှာပါ...

အခုအသက်အရွယ်အထိယောက်ျားတွေလုပ်ရတဲ့အလုပ်တွေကို အဖွားကြီးတန်မဲ့ဦးဆောင်နေရတဲ့သူဆိုတာ..ပျော့ညံ့နေလို့မရဘူး...အမြဲတမ်းခေါင်းမော့ရင်ကော့နေရတာလေ....သူ့မှာလည်းသူ့အခက်အခဲနဲ့‌သူပေါ့....ဒါတွေကိုထားပါ...အခုလည်းသူအရင်လို

မာန်တွေမဆူဖြိုးနိုင်တော့ပါဘူး....ဒုက္ခိတဘ၀ကိုရောက်နေရပြီပဲလေ......"

"ရှင်....ဘယ်လို...."

အံ့ဩထိတ်လန့်သွားသောအသံသည် ဒေါ်လေးထံမှဖြစ်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကပို၍ရင်တုန်သွားရသည်။

အဖွားက ဒုက္ခိတဖြစ်နေရတယ်တဲ့။

ဒါဆိုလျှင် အဖိုးကရော အဖိုးကဆုံးသွားခဲ့ပြီလား။

ဒါဖြင့်ရင်အဖေပြောပြောနေတဲ့ အတ္တကြီးလွန်း

သည့်အဖိုးဆိုသူကို ပုံရိပ်မြင်ခွင့်မရတော့ဘူးပေါ့။

အဖေနဲ့အမေကရော။

ပုံရိပ်သိချင်တာကအဖေနဲ့အမေ ဘယ်မှာရှိနေသလဲဆိုတာပဲ။

"ဒေါ်ရိပ်ညိုက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးဒုက္ခိတဖြစ်တာလဲရှင်...."

"မိုးကုတ်ကိုသွားရင်းကနေ ယာဉ်တိုက်မှုဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းတွေမသန်တော့တာပါ....အခုဆိုသူ့မှာလမ်းတောင်မလျှောက်နိုင်တဲ့အခြေအနေပါ...

ဒါကြောင့်အမေကသူ့မြေးကိုအရမ်းတွေ့ချင်နေပါတယ်...."

"အော်....အော်....ဒါဖြင့်ရင်သူမသန်တော့လို့....

ပုံရိပ်ကိုခိုင်းရအောင်ခေါ်ချင်တာပေါ့...."

"ဟယ်....အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး...အဲ့လိုလုံး၀မဟုတ်ရပါဘူးဒေါ်ရှင်းသန့်ရယ်...အမေကခြေထောက်ပဲမသန်တာပါ ကျန်တဲ့ကျန်းမာရေးကအကုန်ကောင်းပါတယ်...အလုပ်တောင် အိမ်ကနေစီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါတယ်...အခုကသူ့သားအငယ်ဆုံးရဲ့ကိုယ်ပွားကိုအနားမှာထားပြီး စောင့်ရှောက်ချင်တာပါ...

ကျွန်မတို့ကကိုယ့်သွေးသားကို ခိုင်းစားရလောက်တဲ့အထိ မယုတ်ညံ့ပါဘူးရှင်....."

"ဒါကတော့ ဒီကအပြောလေ...ဟိုရောက်ရင်ဘယ်လိုဖြစ်မယ်မှန်းမှမသိတာ...ဒေါ်ရိပ်ညိုလောက်ပဲကြည်ဖြူမှာပေါ့...ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့စိတ်သဘောထားကိုကျွန်မတို့ကမသိဘူးလေ...."

ဒေါ်ရှင်းသန့်၏တူမကို မထည့်ရရေးအတွက်ကန့်လန့်တိုက်နေသော စကားများကြောင့်

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည်လည်း အနည်းငယ်တော့ဒေါသထွက်လာမိသည်။

အမျိုးမျိုးရှင်းပြနေပါလျှက်နဲ့ဘာကြောင့်

မကြည်ဖြူရတာလဲ။သူတို့ဟာ ယခုလက်ရှိပုံရိပ်၏

အုပ်ထိမ်းသူတွေဖြစ်နေတော့ ဒီလောက်တော့လည်း စစ်ဆေးမေးမြန်းမှာပေါ့။

ဒါကလည်းကောင်းတဲ့အချက်ပါပဲ။

အနေစုတ်ပေမဲ့ အခွင့်အရေးကိုအလကားရတိုင်း

မယူတတ်တာက ချီကျူးစရာပဲပေါ့။ကိုယ်ကလည်း သူတို့ရင်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ရမည့်အရေးဆိုတော့ စိတ်ရှည်ရမှာပါပဲ။

မသိရင် သားလုပွဲကျင်းပနေရသလိုပါပဲ။

ကိုယ့်အဖြစ်ကလည်း အမေ့အတွက်ဒီကလေးကိုခေါ်ရမှကိုဖြစ်မှာ သူတို့ပုံစံကြည့်ရတာလည်းထည့်ချင်ပုံမပေါ်ဘူး။ဒါဆိုပုံရိပ်ကရော ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ကလိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ပွဲကပျက်ပြီ။

ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့သူ့အဒေါ်ကိုကြည့်လိုက် ကိုယ့်ကိုကြည့်လိုက် ခေါင်းလေးကို

ငုံ့သွားလိုက်နှင့် သားသမီးမရှိသောကိုယ့်ကို

သားဆိပ်တတ်အောင် ပြုလုပ်နေသလိုပါပဲ။

မြင်မြင်ချင်းဒီကလေးမကို ချစ်ခင်နှစ်လိုမိသည်။

"ငါ့သမီးလေးဆိုရင်"ဟုအတွေး၀င်လာသောအခါ 

မန္တလေးကိုရောက်ရင် ဒီကလေးကိုကိုယ်ကပဲကြည့်ရမှာပါ။ဟိုမျောက်သုံးကောင်ကတော့ ဘေးမဲ့ပေါ့။

"မရှင်းသန့်ကိုကျွန်မအပွင့်လင်းဆုံးပြောရရင်...

ဒီကလေးကို‌မေညိုက သူ့နေရာမှာဆက်ခံစေချင်တာ..ကုန်ကုန်ပြောရရင်....သူမရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ

ဒီကလေးကိုသူ့နေရာမှာထားခဲ့ချင်တာ...ဒီလောက်ဆိုရင် မေညို့ရဲ့ဒီကလေးအပေါ်မှာထားတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကိုမြင်နိုင်မှာပါ....ဒီကလေးကိုအဒေါ်

တစ်ယောက်အနေနဲ့...စောင့်ရှောက်ထားတာတွေကိုလည်း.....ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့မရှင်းသန့်ကလည်းကိုယ့်အိမ်ထောင်နဲ့ကိုယ်လေ...ပုံရိပ်ရဲ့သူငယ်ချင်း ယမင်းဆီကနေကြားရသလောက်တော့

မရှင်းသန့်ရဲ့အမျိုးသားက ပုံရိပ်ကိုမလိုလားဘူးဆို

...ကလေးရဲ့အနာဂတ်အတွက်ကိုကြည့်ပါရှင်....

ရည်မှန်းချက်မြင့်မြင့်ထားတိုင်းလည်း....

နောက်ခံအင်အားမတောင့်ရင်....အညွှန်းကျိုးရမှာပဲ...ဒီကလေးကိုဘယ်လိုနေရာမျိုးမှာရှိစေချင်သလဲ...ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်းကလေးကိုပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အချိန်တွေအတွက်....‌

မရှင်းသန့်တို့ကိုပြန်ထောက်ပံ့ပါရစေ...နည်းတယ်များတယ်တော့ သဘောမထားပါနဲ့..."

"အန်တီ....ဒီလိုတော့မပြောပါနဲ့ရှင်...."

"ပုံရိပ်....."

ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ငွေငါးထောင်တန်အထပ်လိုက်ကိုထုတ်၍ ကြမ်းပြင်‌ပေါ်သို့ချလိုက်သော ဒေါ်ယဉ်တင့်ကို မကျေနပ်စွာကြည့်လိုက်၍ ပြန်ပြောမည်ပြင်တော့ဒေါ်လေးက တားသည်။‌

ဒေါ်လေး၏မေတ္တာဟာဘယ်လောက်နွေးထွေးသလဲဆိုတာ ပုံရိပ်အသိဆုံးပင်။ဒေါ်လေး၏စေတနာနဲ့အနစ်နာခံမှုသည် သူ့နာမည်အတိုင်းရှင်းသန့်လွန်းတာကို ပုံရိပ်ခံစားမိသည်။

ဒါကိုစော်ကားချင်တာမျိုးတော့  ပုံရိပ်လက်မခံနိုင်ဘူး။ဒေါ်လေး၏မျက်နှာကတော့ ပြိုတော့မည့်မိုးလိုဖြစ်နေသည်။

"ပြောပါစေပုံရိပ်....သူတို့ကပြောနိုင်တဲ့နေရာမှာရပ်နေတာပဲ...ပြောပါစေ...ဒီမှာမယဉ်တင့်...

ရှင်ပြောတာတွေဟာသိပ်ကိုမှန်ပါတယ်...

နောက်ခံအင်အားမတောင့်တဲ့ကျွန်မက ပုံရိပ်ကို

ကျူရှင်တောင်ကောင်းကောင်းမထားနိုင်ပါဘူး....

ဒါပေမဲ့ဒီငွေတွေကိုတော့မယူပါရစေနဲ့....

ကျွန်မကအခကြေးငွေယူပြီး လူကိုရောင်းစားတတ်တဲ့မိန်းမမဟုတ်ပါဘူး...ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံပါတယ်...

ယနေ့ထက်ထိပုံရိပ်ရဲ့အပေါ်မှာလည်း ကျွန်မရဲ့သားသမီးတွေနဲ့တန်းတူ ချစ်ခင်ပေးခဲ့တာပါ..

ရှင်တို့ဘက်ကနေကြည့်ရင် ဒါဟာမြေးအရင်းဖြစ်သလို ကျွန်မဘက်ကနေပြန်ကြည့်ရင်ဒါကတူမအရင်းပါ...

ကျွန်မအစ်မရဲ့သွေး...သူ့မိဘတွေကိုယ်တိုင်ကျွန်မဆီမှာလာထားသွားတာ...ကိုမိုးရိပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်းသူ့အဖေကိုမုန်းနေတာ...တကယ်လို့သူတို့ပြန်လာရင်....ကျွန်မဘယ်လိုပြောရမလဲ....

သူတို့မသိပဲကျွန်မက ဒီကလေးကိုထည့်လိုက်ရင်စိတ်ဆိုးကြမှာပေါ့....."

ဒေါ်ရှင်းသန့်သည်လည်း ကလေးကိုကောင်းစားစေချင်ပေမဲ့ သံယောဇဉ်ဖြစ်မိပြီမို့အတတ်နိုင်ဆုံးဆွဲထားမိလေသည်။ဒေါ်ယဉ်တင့်ကတော့ ချက်ချင်းခေါင်းငိုက်ဆိုက်ကျသွားသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ သူ့အဒေါ်ကိုကြည့်၍ မျက်ရည်ဝဲနေရသည်။

"သူတို့စိတ်ဆိုးနိုင်ကြတော့မှာမဟုတ်ပါဘူး...."

"ဟင်....မယဉ်တင့်....ရှင်ဘာကိုပြောချင်တာလဲ..."

"အန်တီဘာကိုဆိုလိုတာလဲ...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏မျက်၀န်းများသည် မျက်ရည်များဖြင့်ပြည့်လျှံသွားလျှက် ပုံရိပ်ကိုနာကျင်ကြေကွဲစွာကြည့်လာသည်။ပုံရိပ်၏ပခုံးနှင့်ပါးပြင်တွေကိုပါ လက်ဖဝါးဖြင့် ကြင်နာစွာပွတ်သပ်ပေးလျှက်

ကြည့်လာသည်။

ပြီးနောက် အဒေါ့်ဘက်သို့လှည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ...ဒီစကားကိုမပြောချင်သေးလို့...ပြောဖို့သတ္တိမရှိသေးလို့ ကွေ့ပတ်ပြီးပြောနေပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ကျွန်မပြောမှကိုဖြစ်တော့မယ်...

ပုံရိပ်ရဲ့မိဘတွေက.....လွန်ခဲ့တဲ့နှနှစ်လောက်ကပဲဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ...."

"အမယ်လေး!!!!!.....မမ...မမဆုံးပြီဟုတ်လား..."

‌ဒေါ်လေး၏ထိတ်လန့်စွာအော်မေးလိုက်သံ၏အဆုံးတွင် ဒေါ်ယဉ်တင့်ကခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ နေရာမှာတင်ကျောက်ရုပ်ကြီးကဲ့သို့ဖြစ်နေလေသည်။မျက်ရည်တွေသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့တပေါက်ပေါက်ကျလာခဲ့သည်။ခြေတွေလက်တွေဟာ လှုပ်ရှားလို့မနိုင်တော့လောက်အောင်

ထုံကျဉ်လာသည်။ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် လိမ်ညာနေပုံ

မပေါ်ပေမဲ့ ပုံရိပ်လုံး၀မယုံဘူး။

*ဖေဖေနဲ့မေမေကပုံရိပ်ဆီကို ပြန်လာမှာလေ။

ပုံရိပ်သူတို့ကိုစောင့်နေတာ နှနှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။

အခုတော့ဆုံးသွားကြပြီတဲ့လား။မဖြစ်နိုင်တာ။

ဖေကြီးကပုံရိပ်ကိုကတိပေးခဲ့တယ်

 "ဖေကြီးတို့..."ခဏလေးပဲသွားမှာတဲ့။

မေမေကပုံရိပ်ကိုနမ်းသွားသေးတယ်။

တစ်နေ့သူတို့ပြန်လာခေါ်မယ်လို့ ပုံရိပ်ယုံကြည်နေခဲ့တာလေ။မဖြစ်နိုင်ဘူး။ဖေဖေနဲ့မေမေသေတာလုံး၀မဖြစ်နိုင်ဘူး။ပုံရိပ်ကို ညာနေကြတာ။

စိတ်ထဲမှာ ငြင်းဆန်နေပေမဲ့မျက်ရည်တွေဟာ

ပါးပြင်တစ်ခုလုံးမှာနေရာလပ်မကျန်စိုရွှဲနေခဲ့ပြီ။

အံကိုကြိတ်လျှက် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့အားပြင်းပြင်းဖြင့်ထုချလိုက်ပြီးနောက် မှောက်လျှက်အနေအထားနှင့်ပင် ပုံရိပ်ပြန်၍ရုန်းမထနိုင်တော့ပေ။ဆယ်ကျော်သက်မိန်းမငယ်လေး၏ လာသမျှဘေးပြေးတွေ့မည်ဟူသော စိတ်ဓာတ်တို့သည် ပြိုလဲသွားခဲ့ရပြီ။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှာ စုဆောင်းထားသည့်အင်အားတွေပျောက်ရှ စိတ်ဝိဉာဉ်ဟာအဝေးသို့လွှင့်ပြယ်သွားခဲ့သည်။အဖေနဲ့အမေရှိရာဆီကိုပေါ့။

နွေးထွေး‌တဲ့လက်တွေဟာ ပုံရိပ်၏ပခုံးနှင့်ကျောပြင်ကို လာရောက်ထိခတ် နှစ်သိမ့်မှုပြုကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုဖြေဆည်နိုင်မှာလဲ။

ကြောင်ကလေးမျက်ပြူးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသောအခိုက်အတန့်မှာ ရင်နဲ့မချိအောင်ခံစားခဲ့ရလျှင် ယခု၏ဆုံးရှုံးမှုဟာ ဆယ်ဆဖြစ်သည်။

ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မရနိုင်သောဆုံးရှုံးမှုပေါ့။

"အန်တီယဉ်တင့်....ပုံရိပ်ရဲ့မိဘတွေ...

တကယ်မသေဘူးမဟုတ်လားဟင်..ပုံရိပ်ကိုပြောစမ်းပါ...တကယ်မသေဘူးမဟုတ်လား...."

နောက်ဆုံးလက်ကျန်အင်အားဖြင့် ပုံရိပ်မေးပေမဲ့ အန်တီကတော့ပုံရိပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်လျှက်

ငိုလေသည်။ပုံရိပ်ကိုသနားဖို့မလိုဘူး။ပုံရိပ်ကိုဖေဖေနဲ့မေမေသက်ရှိထင်ရှား ရှိနေတယ်လို့ပြောပေးဖို့ပဲလိုတာပါ။ဘာလို့ဒီစကားလေးကိုမပြောပေးနိုင်ကြတာလဲ။ပုံရိပ်နေရာမှ ချက်ချင်းထရပ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့၀င်ပြေးမိသည်။

ပုံရိပ်ဘာတွေလုပ်နေမိတာလဲ။

ပုံရိပ်ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ချင်တာတော့အမှန်ပဲ။

"ပုံရိပ်....သမီး....ပုံရိပ်...."

ဒေါ်လေးတို့ဘယ်လိုပဲခေါ်ခေါ် ပုံရိပ်ပြန်မထူးမိပေ။

တံခါးကိုသာကျောကပ်ပြီး ဒူးခေါင်းကိုဖက်လျှက်ဖြင့် ၀မ်းနည်းနာကျင်စရာအဖြစ်ကြီးကို စီးမျောနေမိသည်။ပုံရိပ်ငိုပါရစေ။တစ်ယောက်တည်းပဲပေးနေကြပါ။

ဖေဖေနဲ့မေမေရယ် ပုံရိပ်ကိုဒီလိုမကျီစားကြပါနဲ့။

ပုံရိပ်တို့မိသားစု‌လေးအတူပြန်စုံကြမဲ့အချိန်ကိုစောင့်နေခဲ့ရတဲ့ ပုံရိပ်ကိုမရက်စက်ကြပါနဲ့။

ပုံရိပ်ရဲ့ဘ၀မှာ အဖေနဲ့အမေမရှိတော့ရင် 

ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာလဲ။

ပုံရိပ်သိပ်ကိုနောင်တရမိတယ်။ပုံရိကိုထားပစ်ခဲ့တဲ့အတွက် အဖေနဲ့အမေကိုမုန်းစိတ်၀င်နေမိတဲ့ကိုယ်ကိုကိုယ် ထုရိုက်ချင်မိတယ်။

တကယ်တော့ သူတို့ဟာခဏတာထားခဲ့ကြတာမဟုတ်ပဲ ထာ၀ရထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတာ‌ပေါ့။

အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံတွေကိုကြားနေရပေမဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကိုသာလက်ဖဝါးဖြင့်အုပ်ထားမိသည်။

"မယဉ်တင့်တို့ကရော...မမတို့ဆုံးတာကိုဘယ်လိုသိတာလဲ...အသက်မှီလိုက်ကြလားရှင်...."

"အင်း....မမေသန့်ရဲ့အသက်ကိုတော့မမှီလိုက်ဘူး...နီးစပ်ရာဆေးရုံကိုမရောက်ခင်တည်းကဆုံးသွားခဲ့တာလို့ပြောတယ်...ကိုမိုးရိပ်ကတော့သူ့အဖေနဲ့အမေရဲ့လက်ပေါ်မှာပဲ အသက်ပျောက်သွားရရှာတာ...အမှန်တော့သူ့သမီးလေးအတွက်တမင်အားတင်းပြီး သူမှာချင်တာလေးကိုမှာခဲ့တယ်ထင်ပါတယ်...."

"ဘယ်လိုမှာခဲ့တာလဲရှင်..."

"သမီးလေးကိုစောင့်ရှောက်ပေးပါ...မေမေ့လက်ကိုအပ်ပါရစေတဲ့ရှင်....ဒီစကားတစ်ခွန်းပဲသူလည်းပြောနိုင်ခဲ့ပါတယ်...အလောင်းတွေကိုတောင်အိမ်ပြန်သယ်ခွင့်မရလို့...ကျွန်မတို့ဆေးရုံမှာပဲထားခဲ့ရပါတယ်....မီးသင်္ဂြိုလ်ပြီးတဲ့ပြာတွေကိုလည်း

မေညိုကမရရအောင်တောင်းပြီး ရေမျှော်ခဲ့ပါတယ်....

ကလေးကိုရှာဖို့ကြတော့ မရှင်းသန့်တို့ရဲ့လိပ်စာကိုလည်း ကျွန်မတို့ကသိတာမဟုတ်ဘူး...သေဆုံးသူတွေကလည်း ပြောမှမပြောသွားခဲ့တာ...ဒီတော့ကလေးကို အစောတည်းကခေါ်ဖို့ရာ...ကြန့်ကြာသွားခဲ့ရတာပေါ့...."

"ဒါနဲ့ကလေးကို သူတို့ကဘာလို့မခေါ်သွားခဲ့ရတာလဲရှင်...အဲ့ဒီနေ့လေ...သူတို့ထွက်သွားတဲ့နေ့ကကျွန်မကိုမန္တလေးသွားမယ်လို့ သူတို့ပြောသွားခဲ့ကြတာမဟုတ်ဘူး....ကိုမိုးရိပ်လုပ်တဲ့အလုပ်ကအရှုံးပေါ်ပြီးအကျွေးတင်လို့...သူတို့အိမ်ကိုရောင်းပြီးဆပ်လိုက်ရတယ်...သမီးလေးကိုခဏကြည့်ထားပါဆိုပြီး ..ဘယ်သွားမယ်လည်းမပြောသွားခဲ့ကြဘူး..."

"အမှန်တော့သူတို့ မေညိုတို့ဆီမှာအကူအညီလာတောင်းတာထင်ပါတယ်....မန္တလေးကိုမလာခင်ညကမေညို့ဆီကိုဖုန်းဆက်တယ်တဲ့...မေညိုကသူ့ယောက်ျားမသိအောင်ဖုန်းကွယ်ထားခဲ့တာ...

အဲ့ဒီ့အတွက်လည်း သူ့ကိုသူအတော်နောင်တရနေရှာတာ..သူသာတားခဲ့ရင်သူ့သားသေမှာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး....အခုထိ‌ကိုသူ့သားနဲ့ပတ်သတ်ပြီးခံစားနေရတုန်းပဲ...."

"အင်း.... သားသမီးအတွက်မိဘဟာလည်း

ဘယ်အရာနဲ့မှမလဲနိုင်သလို...မိဘအတွက်သားသမီးကလည်းတန်ဖိုးကြီးတာပါပဲ...

ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်...."

"ဒါဆိုရင်....ကျေးဇူးပြုပြီး...ပုံရိပ်ကိုကျွန်မနဲ့ထည့်လိုက်ပါရှင်....အပြီးမဟုတ်လည်းအလည်သဘောမျိုးပေါ့...သူဟိုမှာပျော်ရင်ဆက်နေပေါ့ရှင်...

သူ့အဖွားကိုအနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာသွားပြခိုင်းစေချင်ပါတယ်...ကလေးကိုတွေ့ရင်မေညိုလည်းစိတ်သက်သာရာရမယ်ထင်ပါတယ်....."

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏ထပ်ဆင့်ကာပြောလာသည့်စကားများကြောင့် ဒေါ်ရှင်းသန့်တစ်ယောက်ပို၍တွေဝေသွားမိသည်။ဒေါ်ရိပ်ညိုအတွက်ဆိုလျှင် ဆုံးပါးသွားတဲ့သားဖြစ်သူရဲ့ ကိုယ်ပွားလေးဖြစ်ပြီး

ကိုယ့်အတွက်ကတော့ အစ်မဖြစ်သူရဲ့ကိုယ်ပွားလေးဖြစ်သည်။ဖြစ်နိုင်လျှင်ဝှက်၍သိမ်းထားချင်မိသည်။သို့ပေမဲ့ ဒေါ်ရိပ်ညိုဟာယခုလောလောဆယ်မှာ ဒုက္ခိတဖြစ်နေသည့်သူပင်။

ဒီကလေးကို ဘယ်သူကအလိုအပ်ဆုံးဖြစ်မလဲ။

သူပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့...။

"ဒီကိစ္စကို ပုံရိပ်ကိုသာဆုံးဖြတ်ခိုင်းလိုက်ပါ...

သူ့ဆန္ဒကသာ အဓိကပါပဲ....သူလိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်...ကျွန်မ...မတားပါဘူးရှင်...ကလေးကိုသာမေးပါတော့...."

*ပုံရိပ်ရယ် ဒေါ်လေးတို့ရဲ့ရေစက်ဟာ ဒီဘ၀ဤမျှနဲ့ကုန်ပြီထင်ပါတယ်။ဘယ်လိုပဲ အလည်ခေါ်တယ်

ဆိုဦး ဟိုရောက်ရင်တော့ သူ့အဖွားကဘယ်နည်းနဲ့မှပြန်လွှတ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး။ပုံရိပ်ကရော။

တန်ဖိုးကြီးစည်းစိမ်တွေနဲ့ အရောင်တဖြတ်ဖြတ်လင်းလက်တဲ့လိပ်ပြာ‌ကလေးဖြစ်သွားပါက 

ဗောက်ဖက်ဖြစ်ခဲ့သေဘ၀ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြန်ပြီးအမှတ်ရချင်ပါ့မလဲ။

လိပ်ပြာကလေးရေ မင်းလိုရာကိုသွားပါတော့။

နုနုထွေးထွေး ပန်းခင်းကလေးထဲ အရောင်စုံပန်းကလေးတွေကြားမှာ ပျော်ပါးလိုက်ပါ။

တလက်လက်တောက်ပလိုက်ပါကွယ်။

အခန်း(၂၈)ဆက်ရန်ရှိသည်

(ပုံရိပ်ကရော မန္တလေးကိုလိုက်မယ်ထင်လား...

စာဖတ်သူတွေအနေနဲ့ဆိုရင်ရော ပုံရိပ်ကိုဘယ်သူနဲ့ပိုနေစေချင်လဲ..."

========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၈)🔥  

အနာဂတ်ပျောက်သောနေ့ရက်တွေမှာသတ္တိရှိရှိနဲ့ ရုန်းကန်တိုးဝေ့ ကျွဲရိုင်းတစ်ကောင်လို မာန်ဖီ‌နေခဲ့ပြီးမှ လွှတ်မြောက်ဖို့လမ်းစရှာတွေ့တဲ့အခါ

အမြင့်တက်ဖို့ကြိုးတစ်စကိုကိုင်ဆုပ်မိပြီး

တွေဝေနေရပြီ။

တစ်ဖက်မှာက ခပ်ရေးရေးမြင်နေရတဲ့တိမ်တိုက်တွေ တစ်ဖက်မှာက ညစ်နွမ်းလွန်းတဲ့ မြေစိုင်ခဲလေးတွေ။ကျွန်မဘယ်အရာကို ဆုပ်ကိုင်ရပါ့မလဲ။

ကျွန်မဘယ်ဆီကိုသွားသင့်ပါသလဲ။

ကျွန်မဟာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သူတော့မဟုတ်ပါဘူး ဒါပေမဲ့အမြင့်ကိုတော့ရောက်ဖူးချင်တယ်။

 ကျွန်မကို အထင်သေးရှုံ့ချသူတွေရဲ့ မျက်ခုံးတန်းပေါ်မှစင်္ကြန်လျှောက်ပြချင်တယ်။လူတိုင်းမှာတော့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ဘ၀တစ်ခုကိုပိုင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ အိပ်မက်ကိုယ်စီတော့ရှိကြမှာပါပဲ။

ကျွန်မမှာလည်း ထိုအိပ်မက်မျိုးရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့အိပ်မက်ထဲမှာ အဖေ၊အမေဆိုတာကပါ၀င်နေတော့ သူတို့မရှိ‌ကြတော့ဘူးဆိုသောအသိဟာ စက္ကူစွန်ကလေး အတောင်ပံတွေပျက်စီးသွားသလို အတွေးအိပ်မက်လေးတွေလည်း 

ဝေးဝေးကိုမပျံသန်းနိုင်တော့ပါဘူး။

"ရတာမလို...လိုတာမရတဲ့..."

ကျွန်မလိုအပ်တဲ့ဘ၀လေးကိုပိုင်ဆိုင်ခွင့် ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီးမှတော့ ကျွန်မရနိုင်မှာတွေက

အသက်မဲ့သောရသတွေဖြစ်‌နေမှာပေါ့။

"အရှင်ဘုရား ရောက်လေရာဘ၀တိုင်းမှာ မိဘများနှင့်သာမက ချစ်ခင်နှစ်သက်သောသူများ အဆွေခင်ပွန်းများနှင့် သေကွဲကွဲခြင်းမှကင်းလွတ်ရပါလို၏။တပည့်တော်မသည် ယနေ့အချိန်အထိ သူတစ်ပါးအပေါ်ကို မတရားသဖြင့် အနိုင်ကျင့်မှုမျိုး၊သူတစ်ပါး၏အိုးအိမ်ကိုဖြတ်စီးခြင်း၊သူတစ်ပါး၏ပစ္စည်းကို ခိုးဆိုးလုယက်ခြင်းနှင့် သူတစ်ပါး၏အသက်ကိုသက်ခြင်းမှ ကင်းလွှတ်သူဖြစ်ပါသည်။

ဤစကားမှန်ကန်ပါ၏လို့ သစ္စာဆိုပါတယ်အရှင်ဘုရား၊ဤမှန်ကန်သောသစ္စာ စကားကြောင့်သံသရာအဆက်ဆက် ဆင်းရဲခြင်းမှကင်းလွတ်၍ ချစ်ခင်ရ‌သူများနှင့်သေကွဲကွဲရခြင်းအဖြစ်မှ ကင်းလွတ်ရပါလို၏။ရှေးဘ၀အဆက်ဆက်မှ ပြုလုပ်ခဲ့မိသော အကုသိုလ်များရှိခဲ့ပါကလည်း ဤဘ၀၊ဤခန္ဓာနှင့်သာ ချုပ်ငြိမ်းရပါလို့၏အရှင်ဘုရား...."

ရင်တွင်းမှအပူများကို ဘုရားကြီး၏ထီးတော်တွင်ရှိသော ဆည်းလည်းသံလေးများကငြိမ်းသက်ပေးလေသည်။လေတိုးလိုက်တိုင်း ဝါးရွက်ချွန်ချွန်လေးများ လှုပ်ခတ်၍တရှဲရှဲမြည်သွားသောအသံကို မျက်လုံးမှိတ်၍နားထောင်နေမိသည်။

အေးချမ်းလိုက်တာ။

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ ဘုရားရိပ်၊တရားရိပ်ကသာ အေးချမ်းမှု မရှိဆုံးပါပဲ။

"ဟေ့...မိပုံ...."

နားထဲတွင် စူးသွားသောခေါ်သံတစ်ခုကြောင့် အတွေးစတွေကပါ အဝေးသို့လွှင့်စင်သွားလေသည်။ဘုရားရှိခိုးပြီး ငုတ်တုတ်ကြီးထိုင်နေမိရာမှ အနောက်ဘက်သို့ကြည့်လိုက်တော့

 ဦးဇင်းပြုံးချိုဖြစ်နေသည်။

ဦးဇင်းကိုတော့ ပုံရိပ်ပြုံးပြလိုက်မိသည်။

"ကျောင်းကိုရောက်နေတာကြာပြီလား..."

"မကြာသေးပါဘူးဦးဇင်း...."

"အေး...အေး...မျက်နှာကလည်းမသာမယာနဲ့ 

ဘာဖြစ်ထားတာလည်း မျက်လုံးတွေလည်းနီနေတယ်...ငိုထားတာလား...."

"မဟုတ်ပါဘူးဦးဇင်းရယ်...မျက်လုံးထဲကိုအမှုန်၀င်ထားလို့ ပွတ်ရင်းနဲ့နီနေတာပါ...ဒါနဲ့ဆရာရော...

ဆရာ့ကိုပုံရိပ်အပြင်မှာမတွေ့မိဘူး...."

တမင်သက်သက်စကားလမ်းကြောင်းလွှဲချင်သောကြောင့် ဆရာ့‌နာမည်ကိုရောချလိုက်သည်။အရေးကြုံလာတဲ့အခါ ပုံရိပ်သတိရမိသူဟာ

ဆရာပေါ့။

"ဒကာနေမျိုးက မနက်ထဲကခေါင်းကိုက်လို့ဆိုပြီး အခန်းအောင်းနေတာပဲ အခုထိထွက်မလာသေးပါဘူး...နေ့တစ်၀က်ပဲကျိုးခါနီးနေပြီ...

ဦးဇင်းလည်းတစ်ရက်တစ်လေ ကောင်းကောင်းနားပါစေဆိုပြီး လွှတ်ထားလိုက်တယ်...သူ့ခမျာလည်းတစ်နေ့တစ်နေ့နားမှမနားရပဲလေ...နောက်ထပ်တရားပွဲကစခါနီးနေပြီဆိုတော့...သူလည်းမနားရတော့ဘူး..."

"တင်ပါ့...ဒါဆိုရင်...တပည့်တော်ဆရာ့ဆီကို

ခဏလောက်သွားလိုက်ပါအုံးမယ်..."

"အေး...အေး...ဦးဇင်းလည်း...ဘုန်းကြီးခိုင်းလို့အပြင်သွားရအုံးမယ်...အဲ့ဒါနေမျိုးကိုနားစေချင်တာနဲ့ ကားမောင်းမဲ့လူသွားခေါ်ရ

အုံးမယ်...ကဲ...သွားပြီ..."

ဦးဇင်းပြုံးချိုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ဆရာရှိသောကျောင်းဆောင်တွေဘက်သို့သာကူးလာခဲ့လိုက်သည်။ပုံမှန်ဆိုလျှင်ဆရာနေမျိုးဆိုတာ အငြိမ်မနေတတ်သောလူတစ်ယောက်ပင်။

ယခင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှ အလုပ်ထွက်လိုက်ပြီးနောက်ထပ်ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာအလုပ်၀င်နေပေမဲ့

ဒီလိုပိတ်ရက်တွေမှာ ဘယ်တော့မှအခန်းအောင်းတတ်သူမဟုတ်ပေ။သူများကို အပူမပေးတတ်သောဆရာ့အကျင့်ဟာ ပုံရိပ်နှင့်တူပေမဲ့ဆရာကပိုဆိုးသည်။

တစ်ပါးသူနာမကျန်းဖြစ်လျှင်သာ အပူတပြင်းစိတ်ပူပေးတတ်ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကျန်းမာရေး

မကောင်းရင် လျှို့ဝှက်ထားတတ်သည်။ဆရာဟာ တကယ်ကို ခေါင်းမာသည့်သူတစ်ယောက်ပါပဲ။

ဆရာ့အခန်းရှေ့သို့ရောက်သောအခါ သစ်သား

ကုတင်ပေါ်တွင်  ဘေးနားမှာပန်ကာကိုဖွင့်ကာ

အိပ်နေတာကိုတွေ့ရလေသည်။ဖိနပ်ကို အခန်းအပေါက်၀မှာ ချွတ်ခဲ့လိုက်ပြီး နံရံတွင်ကပ်ထားသော ခုံကိုယူကာကုတင်ဘေးတွင် ဖွဖွလေးချလိုက်သည်။ခုံပေါ်တွင်ထိုင်လိုက်ပြီး ရင်ဘတ်အောက်နားအထိကျနေသော စောင်ကိုဆွဲခြုံပေးဖို့ပြင်လိုက်တော့ အိပ်ရင်းဖြင့်ပုံရိပ်ဘက်သို့ လှိမ့်လိုက်သောအခါ ဆရာ့လက်တစ်ဖက်နှင့် ပုံရိပ်၏လက်ခုံက အနည်းငယ်ယှက်တိုက်သွားသည်။

"ဟင်...ဆရာ...ကိုယ်တွေပူနေပါလား...."

ဆရာ့နဖူးကို မဝံ့မရဲဖြင့်စမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ တကယ်ပဲကိုယ်တွေပူနေသည်။

ဖျားနေလျှက်နဲ့ပေတေပြီး အိပ်နေသောဆရာ့ကို

ပုံရိပ်တော့ဒေါသထွက်မိတာအမှန်ပါပဲ။

ပုံရိပ်၏အဒေါ် ဆေးခန်းမသွားရတာက ပိုက်ဆံမရှိလို့ဖြစ်ပြီး ဆရာဆေးခန်းကိုမသွားတာက ကပ်စေးနဲလို့ပင်ဖြစ်သည်။တပည့်တွေကိုဆိုရင် မုန့်၀ယ်ကျွေးလိုက်၊လက်ဆောင်၀ယ်ပေးလိုက် ဘုရားကိုပို့လိုက်နှင့် ငွေကိုသုံးနေတတ်သောဆရာသည်

သူ့အတွက်ကြတော့သွားတိုက်ဆေးကိုပါ ကုန်ခါနီးလျှင် ကပ်ကြေးနဲ့ထပ်ပိုင်းဖြတ်ပြီး ကပ်နေတာကို

မရရအောင်ထုတ်ပြီး သုံးလေသည်။

ဆရာနိုးလာလျှင်တော့ဆေးခန်းပြဖို့တိုက်တွန်းရမည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။အချိန်ကလည်းနေ့လည်ပိုင်းသာရှိသေးသောကြောင့် ပုံရိပ်ဒီအတိုင်းပဲထိုင်နေမိသည်။

"အင်း...ဒီအတိုင်းကြီးထိုင်နေလို့တော့မကောင်းပါဘူး....ငါဘာလုပ်ပေးရင်ကောင်းမလည်း...."

ခေါင်းကိုကုတ်လျှက် အဖျားသက်သာအောင်လုပ်သောနည်းလမ်းတွေကို လျှောက်စဉ်းစားနေမိသည်။ပုံရိပ်နေမကောင်းဖြစ်စဉ်က ဆေးရုံမှဆရာကိုယ်တိုင် နဖူးကိုရေပက်ကပ်ပေးသည့်ကိစ္စကို သွားသတိရမိ၍ ဆရာ့အခန်းထဲတွင် ဆရာရေချိုးသောအခါသုံးသည့်ဖလားနှင့် ပဝါတစ်ထည်ကိုယူပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ရေပိုက်ခေါင်းရှိသောနေရာသို့သွားကာ ရေဖလားထဲသို့ရေထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပဝါကိုရေစိမ်၍ ညှစ်လိုက်ပြီးပုံရိပ်ဘက်သို့အနည်းငယ်စောင်းနေသော ဆရာ့နဖူးပေါ်သို့

ကပ်ပေးထားလိုက်သည်။မီးသွေးအပေါ်သို့ ရေလောင်းချသောအခါ ရှဲခနဲမြည်သကဲ့သို့ 

ဆရာသည်လည်း အအေးဓာတ်နှင့်ထိတွေ့သောအခါ အနည်းငယ်ညည်းလေသည်။

ဆရာ့‌ဦးခေါင်းဟာအနည်းငယ်စောင်းနေ၍ ပဝါကခဏခဏပြန်ကျလာရာ ပုံရိပ်လည်းဆရာ့အသားကိုထိတာသိလျှင် ဆူမည်စိုး၍ ပဝါအပေါ်မှ လက်ဖဝါးဖြင့်အုပ်၍ အသာဖိထားလိုက်သည်။

အဖျားအရှိန်ကြောင့်ထင်ပါရဲ့ ဆရာ့ရဲ့ပါးမို့တွေဟာရဲတက်နေပြီး ဆရာ့နှုတ်ခမ်းများသည် အရောင်ဖျော့လျှက်ခြောက်နေသယောင်ဖြစ်နေသည်။

ခန့်ချောကြီးဖြစ်သော ဆရာ့မျက်နှာကို

ဒီလောက်အထိ နီးနီးကပ်ကပ်မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။

ယခုတော့ ဆရာ့မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဆီကိုသေချာကြည့်နေမိသည်။

ဆရာ့မျက်ခုံးတန်းတွေက သေချာအနီးကပ်ကြည့်တော့မှ ပို၍ထူမှန်းသိသာစေသည်။မျက်တောင်လေးတွေက တိုလွန်း၊ရှည်လွန်းတာမျိုးမဟုတ်ပဲ အနေတော်ဖြစ်ကာအဖျားလေးတွေက ကော့ညွှတ်နေသည်။ယခုတော့ ထိုမျက်တောင်လေးတွေက မှေးစင်းလျှက်ပိတ်ကျနေခဲ့သည်။

"အင်း...."

ထပ်မံညည်းတွားလိုက်သောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းလန့်ပြီးလက်ကို လွှတ်လိုက်မိရာ ရေစိုနေသောပဝါစလေးက ခေါင်းအုံးဘေးသို့ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ပက်လက်အနေအထားဖြစ်သွားသောကြောင့် 

ပဝါလေးကိုပြန်ကောက်လိုက်ပြီး ဆရာ့နဖူးပေါ်သို့တင်ပေးလိုက်သည်။အိပ်ပျော်နေသောဆရာ့မျက်နှာကို ကြည့်လျှက် ပုံရိပ်ပို၍တွေဝေသွားမိသည်။

"ပုံရိပ်ကိုလည်း မန္တလေးကိုလိုက်ခဲ့ဖို့တိုက်တွန်းပေးပါ...ကျွန်မမှာလည်းဟိုမှာအလုပ်တွေကိုပစ်ထားခဲ့ရတော့....သုံးရက်လောက်ပဲစောင့်ဖို့အချိန်ရတယ်...

မေညိုကလည်းကျွန်မမရှိလို့မဖြစ်ဘူး...မရှင်းသန့်တို့ဘက်မှာလည်း အဖိုးအဖွားတွေကဆုံးသွားခဲ့ပြီမဟုတ်လား...တစ်ဦးတည်းကျန်တော့တဲ့အဖွားကို ပုံရိပ်အနေနဲ့ လိုက်တွေ့စေချင်ပါတယ်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်၏စကားတွေကို ပြန်ကြားယောင်မိတဲ့အခါတိုင်း စိတ်တွေပို၍လေးလံလာရသည်။

ဒီနေ့တစ်ရက်ကျော်လွန်သွားရင် ပုံရိပ်အတွက်စဉ်းစားဖို့နောက်ထပ်နှစ်ရက်သာ ရှိတော့သည်။

ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးသောကိစ္စကိုမှ 

ဘာကြောင့်စဉ်းစားဖို့၃ရက်တည်းပေးရတာလည်းဆိုတာ တကယ်ကိုတွေးရကြပ်စေသည်။

တွေ့ချင်တာပေါ့။အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုတာ ဖေဖေ့ရဲ့စကားဝိုင်းထဲမှာ အမြဲပါ၀င်လာတတ်သည့်အမည်ဖြစ်သည်။အဖွားက ပုံရိပ်ကိုသူ့နေရာမှာအစား၀င်စေချင်ပါသတဲ့။ဘာတွေလဲ။ဘယ်လိုနားလည်ရမလည်းတကယ်ကိုမတွေးတတ်တော့ပေ။                 

အပျိုကြီးတို့ကို အဒေါ်ကတိုင်ပင်တော့ 

"ရှင်းသန့်ရယ်...ဒီမှာ‌နေရင်တော့တစ်သတ်လုံး 

လူမွှေးလူရောင်ပြောင်မှာမဟုတ်ဘူး...နှိမ်ချတာတော့မဟုတ်ဘူးနော်..ရှင်တို့မျို့ရိုးထဲမှာပညာတတ်ပြီး ထူးချွန်တဲ့လူဘယ်နှစ်ယောက်များရှိခဲ့သလဲ...

ပုံရိပ်ကို ထူးချွန်စေချင်ရင်...ထက်မြက်တဲ့မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်စေချင်ရင်...ကောင်းကောင်းကိုယ်ရည်သွေးပေးနိုင်တဲ့ လူရဲ့လက်ထဲကိုသာ ထည့်ပေးလိုက်ပါ....ဒီလိုလူတန်းစားအစုံနဲ့ စရိုက်ကျတဲ့ရပ်ကွက်ထဲမှာ...တန်ဖိုးရှိလာမဲ့ပတ္တမြား

တစ်ပွင့်ကို မမြှုပ်နှံထားပါနဲ့...ဓားတစ်လက်ဟာဘယ်လောက်ထက်ထက်...အသုံးချတဲ့နေရာမှားယွင်း‌နေရင်ခုတ်ရာတခြား ရှာရာတလွဲဖြစ်မှာပဲစစ်သူကြီးရဲ့လက်ထဲကဓားနဲ့....ထင်းခုတ်သမားလက်ထဲကဓား...ဘယ်ဓားကပိုဂုဏ်မြတ်မလဲ

...ဘယ်ဓားကသမိုင်းတွင်မလဲ...တချိန်ချိန်မှာသူအောင်မြင်ထွန်းပေါက်လာလို့...ကိုယ့်ကိုပြန်ကြည့်တာ..မကြည့်တာတော့...သူ့သမိုင်းပေါ့...

ငါတို့ကတော့လမ်းဖောက်ဖို့နည်းပြရုံပဲတတ်နိုင်ကြမှာလေ...သူဘယ်လမ်းကိုသွားရမယ်ဆိုတာ...

လမ်းပြတဲ့နင့်အဆုံးအဖြတ်ပေါ်မူတည်နေတယ်...

သူကတော့...နင်ထားရာမှာနေမှာပဲ...

ပုံရိပ်ရဲ့အကြောင်းကိုငါအသိဆုံး..."

အမှန်မှာတော့ ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဒီနေရာလေးကိုတွယ်တာမိနေသူပါပဲ။ဦးသက်ဆွေကြောင့်သာမဟုတ်ရင် အားလုံးနဲ့ဝေးရာကိုထွက်သွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှတွေးတောနိုင်စရာအကြောင်းမရှိဘူး။ဆရာ့ကိုလည်း ပုံရိပ်မခွဲနိုင်ဘူး။

ဖခင်မရှိတော့တဲ့ပုံရိပ်ကို  ဖခင်တစ်ယောက်လို‌

တွေ့တိုင်း ဆုံးမဩဝါဒတွေချွေနေတတ်တဲ့ဆရာ့ကို

ပုံရိပ်မထားခဲ့ချင်ဘူး။

ခင်မင်မိတဲ့အချိန်ဟာ အရမ်းမကြာမြင့်သေးပေမဲ့ ဆရာနှင့်တကွဒီကျောင်း၀န်းကြီးကိုပါ ပုံရိပ်တွယ်တာနေမိပြီ။ရန်ကုန်နှင့်မန္တလေးဆိုတာ 

ခြေတစ်ဖက်လှမ်းလိုက်တာနဲ့ ရောက်နိုင်တဲ့နေရာမှမဟုတ်ပဲ။လွမ်းလို့ဆိုပြီး ပြန်ပြေးလာရအောင်လည်း ပုံရိပ်ရဲ့အသက်အရွယ်ကသူများကြိုးဆွဲရာကနေရသည့် အရွယ်။

ဦးဇင်းပြုံးချို ပြောသွားခဲ့တာက‌တော့တရားပွဲတွေစတော့မည်တဲ့။ဒီတစ်ခါ တရားပွဲတွေစရင် 

ပုံရိပ်ရှိနိုင်ပါတော့မလား။ဆရာနဲ့အတူ ဆူးလေကိုသွားခွင့်မရှိတော့သလို စာအုပ်ဟောင်းတန်းမှာလည်းစိတ်ကြိုက်စာအုပ်လေးတွေကို ရွေးခွင့်ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး။

ဆရာ့ရဲ့တပည့်အဖြစ်ကနေ ပုံရိပ်နှုတ်ထွက်ရတော့မှာပေါ့။ဆရာနဲ့ထပ်တွေ့ဖို့ကလည်း မလွယ်တော့ဘူး။ကြာလာတဲ့အခါ ဆရာလည်းပုံရိပ်ကိုမေ့သွားလောက်မှာပဲ။ဒီကျောင်းကလူတွေရော ခင်မင်ခဲ့ဖူးသိကျွမ်းခဲ့ဖူးသမျှလူတိုင်းရဲ့ ရင်ထဲမှာပုံရိပ်ဆိုတာပျောက်ကွယ်သွားတော့မှာပေါ့။

မိစုတို့ထွန်းကိုတို့ကိုလည်း ပုံရိပ်ထားခဲ့ရမှာ။

ပုံရိပ်က ကိုယ်လွတ်ရုန်းသွားတဲ့အချိန်မှာ ဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်းပဲပြုတ်တွေကို သွားယူရ၊ပြုတ်ရနဲ့ အရင်ကထက်ပိုပင်ပန်းနိုင်တယ်။ဒါ့အပြင်နေ့ခင်းဘက်တွေမှာလည်း ထမင်း၊ဟင်းချက်ပြုတ်ပေးထားမဲ့လူမရှိတဲ့အခါ ဒေါ်လေးကညနေစာကိုနောက်ကျမှချက်နိုင်ပြီး ကလေးတွေကလည်းညစာစားတာ ပိုနောက်ကျမည်။

"အဟင့်...အဟင့်..."

ကြုံလာနိုင်သည့် အခက်အခဲမှန်သမျှကိုတွေးမိပြီး ၀မ်းနည်းစိတ်ကိုထိန်းမရသည်မို့ ဆရာ့ကုတင်စွန်းမှာပဲ ခေါင်းမှောက်၍ငိုမိသည်။ပုံရိပ်ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။အဖွားကိုလည်းတွေ့ချင်တယ်။

ဒုက္ခိတဖြစ်နေတဲ့အဖွားကို ပြုစုပေးချင်သလိုကောင်းမွန်တဲ့ဘ၀လေးနဲ့ နေကြည့်ချင်တယ်။

ဦးသက်ဆွေကိုလည်း မုန်းတယ်။

ဒေါ်လေးနဲ့မိစုတို့ကိုလည်း စိတ်မချလွန်း၍

မထားခဲ့နိုင်ဘူး။ပုံရိဘာလုပ်သင့်လဲ။

"ပုံရိပ်....အဟွတ်....ဘာဖြစ်လို့ငိုနေတာလဲ..."

လည်ချောင်းရှင်းသောအက်ကွဲသံနှင့်အတူ 

ပုံရိပ်၏ဆံပင်တွေကို လက်နွေးနွေးကြီးနှင့်

ပုတ်လိုက်သောကြောင့် မျက်ရည်များကျ၍ ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုလျှက်ဆရာ့ကိုကြည့်လိုက်မိသည်။

စိုးရိမ်သွားသောဆရာ့မျက်နှာသည် ပုံရိပ်၏

မျက်ရည်တွေကိုမြင်သည့်အခါ သူ့ရဲ့နီအစ်နေသောမျက်၀န်းတွေဟာ ချက်ခြင်းပြူးကျယ်သွားသည်။ဆရာ့မျက်နှာကိုမြင်သည့်အခါ ပုံရိပ်ပို၍ငိုချင်လာမိသည်။ပုံရိပ်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့အုပ်ကိုင်ထားသော ဆရာ့လက်ကို အားကိုးတကြီးဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။

"ဆရာ...သမီးဘာဆက်လုပ်ရမလဲမသိတော့ဘူး...

ဆရာသမီးကိုအကြံဉာဏ်ပေးပါအုံး...သမီးဘယ်လိုဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးချရမလဲတကယ်ကိုမသိတော့ဘူး...ဆရာသမီးကိုကူညီပါအုံးနော်...."

"နေပါအုန်းပုံရိပ်ရယ်...ပုံရိပ်ပြောနေတာတွေကိုဆရာဘာမှနားမလည်တော့ဘူး...ဆရာကဘာကိုကူညီရမှာလည်း...ဘာကိုဆုံးဖြတ်ပေးရမှာလည်း..

ရှင်းအောင်ပြောစမ်းပါကွာ...ဆရာစိတ်ပူလာပြီ..."

ဆရာ့မျက်နှာကို မော့ကြည့်သောအခါ သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးပူပူနွေးနွေးကြီးဖြင့် ပုံရိပ်၏မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလေသည်။

ဆရာကထိုသို့ကြင်နာပြလေ ခွဲခွာဖို့ပို၍ ခက်ခဲလေပဲ။

"ဆရာ...ဖေဖေနဲ့မေမေကလွန်ခဲ့တဲ့နှနှစ်လောက်တည်းက ဆုံးသွားခဲ့ကြပြီတဲ့...သမီးကိုသူတို့လာခေါ်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး...ဖေဖေနဲ့မေမေကပုံရိပ်ကို အမြဲတမ်းအတွက်ခွဲသွားခဲ့ကြပြီ...မိဘတွေရဲ့နောက်ဆုံးခရီးကိုတောင် သမီးပို့ဆောင်ပေးခွင့်မရလိုက်ဘူးဆရာရယ်...သမီးအဖြစ်ကဆိုးလိုက်တာ..."

"ပုံရိပ်ရဲ့မိဘတွေဆုံးတာကို ပုံရိပ်ကဘယ်လိုသိတာလဲ....ဟုတ်လို့လားပုံရိပ်ရယ်....ဘယ်သူလာပြောတာလဲ...."

"မန္တလေးက အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုကလူလွှတ်ပြီး

ပြောခိုင်းလိုက်တာဆရာ...အဖေနဲ့အမေကသမီး၇တန်းနှစ်မှာပဲ....အဒေါ့်အိမ်မှာထားခဲ့ပြီး...မန္တလေးကိုထွက်သွားကြတာတဲ့....

ကားတိုက်မှုဖြစ်ပြီးဆုံးသွားတာလို့ပြောတယ်...

အဲ့ဒါအဖွားကမန္တလေးကိုအပြီးလိုက်ခဲ့ဖို့လာခေါ်

နေတယ်...သမီးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆရာ...

သမီးမန္တလေးကိုမသွားချင်ဘူး...ဆရာနဲ့လည်းမခွဲနိုင်ဘူး...ဒေါ်လေးတို့...မိစုတို့နဲ့လည်းမခွဲချင်ဘူး...

ဒါပေမဲ့...အဒေါ့်ယောက်ျားကြီးနဲ့လည်း တစ်အိမ်ထဲမှာအတူမနေချင်ဘူးဆရာရယ်...သမီးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ....ဆရာပဲသမီးကိုယ်စားဆုံးဖြတ်ပေးပါတော့...သမီးဘယ်လိုလုပ်ရမလဲမသိတော့ဘူး...."

"ပုံရိပ်ရယ်...."

ဆရာနေမျိုးသည်လည်း နေမကောင်းသည့်ကြားမှသက်ပြင်းတွေကို မှုတ်ထုတ်နေမိသည်။

ပုံရိပ်ကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း တစ်ချိန်လုံးငိုထားပုံရသည် မျက်လုံးလေးတွေမို့အစ်နေပြီး ‌နှုတ်ခမ်းလေးတွေကတုန်ယင်နေကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံပေါ်သည်။

လူတိုင်းမှုအခက်အခဲကိုယ်စီရှိကြပေမဲ့ ကလေးနဲ့အခက်အခဲကမလိုက်ဖြစ်နေသည်။

သက်ပြင်းတွေခဏခဏချနေမိ၍ ကလေးမရဲ့မျက်နှာကိုလေပူတွေ မှုတ်ထုတ်မိမည်စိုးသောကြောင့် မျက်နှာကိုအခြားဘက်သို့ လွှဲလိုက်ရသည်။ကိုယ်တိုင်လည်း ရုတ်တရက်ကြီးဆိုတော့ ဘယ်လိုအကြံပေးရမလည်း မသိဖြစ်‌နေရသည်။

ကိုယ့်လက်ကို အားကိုးတကြီးဆုပ်ကိုင်ထားသည့် လက်နုနုလေးက သူမရဲ့အနာဂတ်ကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့လက်ထဲသို့ထိုးထည့်လိုက်သလိုပါပဲ။

"ပုံရိပ်....ဆရာတို့ဘ၀မှာရွေးချယ်စရာတွေဆိုတာ အမြဲရှိနေမှာပဲ...ဒါတွေကိုရှောင်ဖယ်နေလို့တော့မရဘူး...၀မ်းနည်းနေလို့လည်းဘာမှထူးသွားမှာမဟုတ်ဘူး....ဒါကြောင့်မျက်ရည်တွေကိုအရင်ဆုံးသုတ်လိုက်ပါ....နော်မငိုနဲ့...တိတ်...တိတ်...."

နေမကောင်းသည့်ကြားမှ သူ့နာကျင်မှုကိုဖုံးကွယ်ထားပြီးပုံရိပ်၏မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်သည်။သူပြောတော့လည်း စကားကိုနားထောင်တာပါပဲ။သူလည်း ကျေနပ်စွာပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဆရာ့ကိုမွေးစားတဲ့...မွေးစားအမေဆုံးတဲ့အချိန်တုန်းက...ဆရာ့အသက်ကပုံရိပ်ထက်တောင်ငယ်သေးတယ်....အဲ့အချိန်တုန်းကဆရာ့ဘ၀ကြီးမှာ အနာဂတ်မဲ့သွားသလို...တွယ်တာစရာ...အားကိုးစာမရှိတော့သလို ခံစားခဲ့ရတာ....ပုံရိပ်ကမှတော်ပါသေးတယ်ကွာ...ဘယ်ဖက်ကိုပဲလိုက်နေနေ...

နှစ်ဖက်စလုံးက...ကိုယ့်ဆွေမျိုးရင်းချာတွေကြီးပဲ....ဆရာ့မှာသာမိဘအရင်းတွေကိုလည်းမသိ

...မွေးစားမိခင်ရဲ့ဆွေမျိုးတွေဘက်ကလည်းအလို

မရှိတော့လို့...ဒီကျောင်းကိုပြောင်းလာခဲ့ရတာ...

အဲ့ဒီ့အချိန်တုန်းကဆရာ့မှာပုံရိပ်လိုပဲ....ရွေးချယ်ခွင့်နှစ်ခုရှိခဲ့တယ်...တစ်ခုကတော့ဆရာတို့ရပ်ကွက်ထဲကတော့ ပိုက်ဆံချမ်းသာတဲ့လင်မယားပဲ...ဆရာ့ကိုမွေးစားချင်လို့လာခေါ်တာပဲ...နောက်တစ်ခုကတော့...ဆရာတော်ကြီးပေါ့...

ဆရာ့ကိုသူ့ကျောင်းမှာလာနေဖို့ခေါ်ခဲ့တယ်..."

"ဆရာ....ဘာကိုရွေးချယ်ခဲ့လဲဟင်...."

"အဟင်း...ဟား...ဟား...."

"ဟင်...ဆရာကဘာလို့ရယ်တာလဲ ..."

"အရူးမလေး...ရယ်မှာပေါ့ကွ....ဆရာတော်ကြီးကိုရွေးချယ်ခဲ့လို့...ဆရာဒီကျောင်းမှာရှိနေတာပေါ့...."

"အယ်....ဟုတ်သားပဲ...."

ကိုယ့်နဖူးကိုပြန်ရိုက်မိပြီး အငိုမျက်လုံးတွေပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ရယ်လိုက်မိသည်။ဆရာနေမျိုးဆိုတာ ပုံရိပ်ကိုအမြဲစိတ်ချမ်းသာအောင်လုပ်နိုင်သူပါပဲ။ခုဏကတင် ငိုနေမိသည့်ပုံရိပ်ဟာ

အခုတော့ဆရာ့ကြောင့် ပြုံးနေမိရလေပြီ။

ဆရာကတော့ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကိုချလျှက် ပြန်၍တည်ငြိမ်သွားသည်။

"ပုံရိပ်မေးရမှာက...ဆရာဘာကြောင့်ချမ်းသာတဲ့မိသားစုကို မရွေးချယ်ခဲ့တာလဲလို့မေးရမှာ...."

"ဟုတ်ကဲ့...ဆရာဘာကြောင့်သူတို့ကိုမရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ...သူတို့ကိုရွေးချယ်ခဲ့ရင်...ဆရာလည်းခုလောက်ဆိုရင်ချမ်းချမ်းသာသာ‌နဲ့နေနေရလောက်ပြီ...."

 ပုံရိပ်ကထိုသို့ပြောတော့ ဆရာကရယ်လေသည်။

ပုံရိပ်၏ ဦးခေါင်းလေးကို လက်ဖဝါးဖြင့်ခပ်ဖွဖွ

ပုတ်ပေးကာ အတွေတွေကိုနယ်ချဲ့လျှက်ရှိနေသည်။

"လူတစ်ယောက်မှာ ကိုယ်ချမ်းသာဖို့ထက် 

စိတ်ချမ်းသာဖို့က အဓိကကျတယ်ပုံရိပ်...ဆရာ့ဘ၀မှာမိဘအရင်းတွေရဲ့ပြစ်ပယ်မှုကို ခံခဲ့ရတဲ့အပြင်..မွေးစားအဖေနဲ့မွေးစားအမေဘက်ကအမျိုးတွေရဲ့ ပြစ်ပယ်မှုကိုလည်းခံခဲ့ရတယ်...ဒီတော့ဆရာတွေဝေသွားခဲ့တာက...ချမ်းသာတဲ့အိမ်မှာပြောင်းနေတဲ့အခါ....အသက်၁၃နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ဆရာကို

သူတို့ကဘယ်လောက်အထိကောင်းပေးနိုင်မလဲပေါ့...

တီတီတာတာနဲ့ချွဲနွဲ့တတ်တဲ့အရွယ်လေးလည်းမဟုတ်တော့ဘူးလေ....သံယောဇဉ်တွယ်ဖို့ဆိုတာလည်း အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိလိုအပ်တယ်...တကယ်လို့ဆရာ့ကိုသဘောမကျလို့စွန့်ပစ်ကြတဲ့အခါ....

အရင်ဒဏ်ရာတွေအတိုင်းထပ်ခံစားရအုံးမှာပဲ...

ဆရာ့မွေးစားအမေမဆုံးခင်က ဒီကျောင်းကိုတစ်ခါရောက်ဖူးတယ်လေ...ဒီကျောင်းက ကလေးတွေဟာ...ဆရာတော့်စကားကိုနားထောင်ရတယ်....

ဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းစားပေါ့...စာလည်းသင်ခွင့်ရသလို...

လွှတ်လပ်မှုလည်းရှိတယ်....ဆရာလိုချင်တာဒီလို

ဘ၀မျိုး....အချုပ်အနှောင်တွေကင်းလွတ်ပြီး...

ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံစွာနဲ့...နေထိုင်နိုင်တဲ့ဘ၀ကိုလိုချင်တာ....လူချမ်းသာပေမဲ့...ဘယ်အရာမှမတည်မြဲတဲ့ဘ၀ကြီးမှာ..သူများအငြိုငြင်ခံပြီးမနေချင်ဘူး..အရာရာတိုင်းကို ဦးနှောက်နဲ့ယှဉ်တွေးပြီး နှလုံးသားရဲ့ခံစားမှုနဲ့ဆုံးဖြတ်ပါ...."

"ဒါဆိုရင်...နှလုံးသားနဲ့တွေးတဲ့အခါမှာ...

ပုံရိပ်ပျော်တဲ့အဒေါ့်ဆီမှာ နေသင့်ပြီး...ဦးနှောက်နဲ့တွေးတဲ့အခါ...မန္တလေးကိုလိုက်သင့်တယ်ပေါ့...

အဲ့လိုလားဟင်..."

"ဒါတော့ဆရာက ဆုံးဖြတ်ပေးလို့မရဘူးလေ...ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့်...ပုံရိပ်အတွက်က ကောင်းဖို့ချည်းပဲ...ပုံရိပ်ကဆရာ့လိုကံမဆိုးနိုင်ပါဘူး....အဖွားဖြစ်သူကလည်းချစ်လို့၊တွေ့ချင်လွန်းလို့ခေါ်နေသလို...ဒီဘက်ကအဒေါ်ကလည်းချစ်တာပဲ...ရေရှည်အတွက် တွေးပြီးဆုံးဖြတ်ပေါ့..."

"ဟင်း...ဆရာ့ကိုမေးကာမှ ပိုရှုပ်လာပြီ....ဆရာပဲပြောခဲ့ပြီးတော့ အခွင့်အရေးဆိုတာနေထွက်သလိုပဲ စောင့်ဆိုင်းလွန်းရင် လွှတ်ထွက်သွားမှာပဲဆို...."

"အဲ့ဒါဆရာ့စကားမှမဟုတ်တာ..ဝီလီယမ်အာသာရဲ့စကားလေ..."

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်...သမီးကိုတော့ဆရာပြောခဲ့တာပဲ..."

သူစိတ်ကြည်လာတော့ အငြင်းအခုန်တွေတောင်လုပ်လာသည်။နေမျိုးလည်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ပြုံးလိုက်ပြီး ‌ပုံရိပ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဆရာက...တိကျတဲ့အဖြေတစ်ခုကိုပေးလိုက်ရင်...

ပုံရိပ်ကအဲ့ဒီ့အတိုင်းလိုက်လုပ်မှာပေါ့...တကယ်လို့တစ်နေ့နေ့မှာ ပုံရိပ်ဒုက္ခရောက်တဲ့အခါဆရာ့ကိုအပြစ်တင်ဖို့ ဦးဆုံးတွေးမိလိမ့်မယ်...အဲ့လိုတော့ဆရာအဖြစ်မခံနိုင်ဘူး....တကယ့်တကယ်ကဒုက္ခရောက်လာရင်လည်း ကိုယ်ဘဲခံရမှာ...

သုခဆိုလည်း ကိုဘဲစံစားရမှာမဟုတ်ဘူးလား...

ဆရာကပုံရိပ်ကိုနှစ်သိမ့်မှုပဲပေးနိုင်မှာလေ...

အစား၀င်ခံလို့မှမရတာ....အဲ့တော့ကိုယ်လျှောက်ရမဲ့လမ်းကိုကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ပါ...ပြီးရင်တော့နောင်တမရနဲ့..."

"ဆရာပြောတာလည်းမှန်တာပဲ....ကဲပါဆရာရယ်...

သမီးကြောင့်ဆရာလည်း စိတ်ညစ်နေရပြီ....

သမီးတို့ဆေးခန်းကိုသာသွားကြရအောင်...."

"ဟမ်...ဘာလုပ်ဖို့လည်း...."

"ဆရာ့ကိုဆေးခန်းပြရအောင်...နေမကောင်းဖြစ်နေတာကိုကပ်စေးနဲမနေပါနဲ့....ဒီနေရာမှာတော့...

ဆရာ့အစားသမီးကဆုံးဖြတ်ပေးမယ်...."

"ဟောဗျာ...."

ဆရာမကြီးက ဒီတစ်ခါတော့သူ့ကိုဆရာပြန်လုပ်နေလေသည်။မှန်ပါတယ်။ဆေးဖိုးဝါးခကုန်မည်စိုး၍ ကိုယ့်ဘာသာငြိမ်နေမိရာမှ ပုံရိပ်အတင်းဆွဲခေါ်၍ဆေးခန်းသို့သွားခဲ့ရသည်။ဘ၀မှာ ကလေးမလေးတစ်ယောက်၏ စီမံအမိန့်ပေးမှုကို နာခံရတာဒါပထမဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်လေးမန္တလေးကို သွားမည်ဆိုပါက ကိုယ်လည်း

အစဦးတော့ သတိရနေမှာသေချာသည်။

(ဆရာတပည့်နှစ်ယောက်ကတော့ ကြည်နူးဆရာလေး)

=========================================================================