🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၂၁) မှ အခန်း(၂၄)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၁)🔥  

ဒီနေ့ရာသီဥတုကအလွန်သာယာသည်။အပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးသည် ကြည်လင်ရွှန်းလဲ့လျှက်‌ရှိနေပြီး တိမ်မျှင်တန်းလေးများသည် နေခြည်နုနုကိုသောက်သုံးလျှက် တရွေ့ရွေ့ဖြင့်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ကိုယ်ကပန်းချီဆွဲတာကို ဝါသနာပါသူဖြစ်၍ ကောင်းကင်၏အရောင်တွေကိုစိတ်၀င်စားသည်။

မနက်နှင့်ညနေ၏ ဆည်းဆာတိမ်တောက်သည့်အချိန်တွေကလည်း ကိုယ့်အတွက်အမြဲထူးခြားနေသည်။လေတိုးသံသည်လည်း ကဗျာဆန်သလို။

သစ်ရွက်လေးတွေသည် ခေါင်းလောင်းငယ်တစ်ခုလို လေသယ်ဆောင်ရာအတိုင်း ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ခါသွားတာကို မြင်ရလျှင်လည်း စိတ်ကြည်နူးမိသည်။

တိမ်ထု၏ ကွဲပြားသွားသော ပုံသဏ္ဍန်လေးတွေ၊

နေ၀င်ဆည်းဆာတွင် ယှက်ဖြာနေသောပုစွန်ဆီရောင်၊အ‌နီရောင်ရဲရဲနှင့်ခရမ်းရောင်ရောယှက်နေပုံလေးတွေ မီခိုးရင့်ရောင် ဖုံးလွှမ်းသွားချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံး အမှောင်ကျသွားတာမျိုးတွေအထိ ဂရုတစိုက်ကြည့်မိသည်။

ဆည်းဆာရောင်ခြည်ကိုနောက်ခံထားပြီး ဧရာ၀တီမြစ်ကမ်းပါးမှာ လွတ်လပ်စွာဆော့ကစား၊ပြေးလွှားချင်လိုက်တာ။ငယ်ငယ်က အမေတို့နှင့်အတူ ရွာကိုအလည်ပြန်တော့ ဧရာ၀တီမြစ်ဟိုဘက်ကမ်းသို့

သဗ္ဗန်ဖြင့် ဖြတ်ကူးခဲ့ရတာတွေကို ပြန်တွေ့ကြည့်မိတော့

"အော်..အမေတို့နေနိုင်လိုက်ကြတာ.."ဟု ရင်ထဲမှာ နင့်ကာငိုချင်မိခဲ့သည်။

ဧရာ၀တီမြစ်ဆိုသည့်အတိုင်း သာမာန်ချောင်းငယ်လေးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာကျယ်၀န်းသလို၊ရေစီးလည်းသန်လွန်း၍ လှေကလေးမြုပ်သွားမှာကိုပင် အလွန်ကြောက်ခဲ့ရသည်။အမေ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ထိုင်နေရင်းတောင်မှ လှိုင်းပုတ်တိုင်း လှေကလေးလူးသွားပါက အမေ့လည်ပင်းကိုဖက်ထားမိသည်။

အမေကလည်း သမီးလးကြောက်နေသလားဆိုပြီး

"ပြန်ထွေးပွေ့..."ထားလိုက်ပုံများ စောင်လေးနှင့်

အချမ်းပိုမည်စိုး၍ ထွေးပွေ့သလိုနွေးထွေးပြီး

လုံခြုံလိုက်တဲ့ ခံစားချက်လေး။ 

ကမ်းပေါ်သို့ တက်တော့လည်း ကမ်းပါးက

မက်စောက်တဲ့အပြင် နုံးတွေဟာခြောက်သွေ့ပြီး

သဲအဖြစ်ပြောင်းသွား၍ခြေထောက်တွေ

နစ်၀င်ကာမတက်နိုင်ပဲ ဖင်ထိုင်လျှက်လဲကျပါလေတော့သည်။အပေါ်သို့ ရောက်နေသည့်အဖေက အတင်းပြေးဆင်းလာပြီး ငိုနေသည့်သူ့သမီးလေးကို ကျောပေါ်တင်လျှက် ကမ်းပေါ်သို့မညီးမငြူ

ခေါ်လာရှာသည်။

ရွာလမ်းဖြစ်၍ ခြုံနွယ်၊ပိတ်ပေါင်းထူပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သစ်ပင်တွေနှင့်သာပြည့်နေသောကြောင့် ခုန်ဆွခုန်ဆွနှင့် အရှေ့မှလမ်းလျှောက်ပြီး သာလိကာလိုလျှောက်မေးသမျှကိုလည်း စိတ်ရှည်စွာနှင့် ပြုံးပြီးဖြေပေးခဲ့ကြသည်။

လမ်းမလျှောက်နိုင်ပါကလည်း အဖေနှင့်အမေဟာတလှည့်ဆီ ချီ‌ပိုးပေးကာကိုယ့်ကိုယုယခဲ့ကြသည်။

ဒီလောက်အထိ မွေးကင်းစကနေဆယ်ကျော်သက်အရွယ်အထိ ကိုယ့်ကိုမျက်နှာတစ်ချက်မညှိုးအောင် ထားပေးခဲ့တဲ့အပြင် တစ်ချိန်လုံးကိုယ့်ဘေးမှာရှိနေပေးရာက‌နေ ရုတ်တရက်‌ပျောက်ခြင်း

မလှပျောက်သွားကြတဲ့အခါ ပုံရိပ်အဖို့သွေးရူးသွေးတန်းဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

အဒေါ့်အိမ်မှာ ခဏဆိုပြီးအပ်ထားခဲ့ရာကနေ 

အမြဲသူတို့ပြန်အလာကိုမျှော်လင့်နေသည့် သားသမီးဆီသို့ သူတို့ပြန်ရောက်မလာကြတော့‌ ပေ။မုန်းတယ်၊နာကျည်းတယ်ဟု အကြိမ်ကြိမ်

ပြောနေမိပေမဲ့ အမေနှင့်အဖေ၏အိမ်ပြန်လာမည့် နေ့ရက်လေးတွေကိုလက်ခြိုးရေနေမိတုန်းပါပဲ။

အစိမ်းပုပ်ရောင် ဘေးလွယ်အိတ်ကလေးကိုသာ အားကိုးရာအဖြစ်ဆုပ်ကိုင်ထားလျှက် ဆရာနေမျိုး၀ယ်ပေးထားသောဖိနပ်ကလေးကို အကာအရံယူပြီး ကားလမ်းမကြီးနံဘေးတွင် တရွေ့ရွေ့သွားနေမိသည်။စာတိုက်ရုံးသည် နှစ်မှတ်တိုင်ကျော်လောက်ဝေးသောကြောင့် ခရီးကတော်တော်နှင့်

မတွင်သလို ခံစားနေမိသည်။ခြေထောက်တွေလည်း ညောင်းလှသည်။

အိမ်ကိုပြန်ပြီး အပျိုကြီးတို့အိမ်မှ စက်ဘီးလေးကို ငှားလို့ရပေမဲ့ ဒေါ်လေးက

"ဘယ်သွားမှာလဲ.."ဟုမေးလျှင် ပုံရိပ်ပြန်ဖြေဖို့ရာ မဝံ့မရဲဖြစ်နေလိမ့်မည်။ ဒေါ်လေးသည်ပုံရိပ်ကိုအထင်လွှဲသွားနိုင်သည်။သူ့အိမ်မှာ မနေချင်၍ထွက်သွားဖို့ လမ်းကြောင်းရှာသည်ဟု တွေးမိလိမ့်မည်။

ဒေါ်လေးအနေနဲ့ ပုံရိပ်အပေါ်မျက်မုန်းကျိုးမှာကို

မလိုလားဘူး။ပုံရိပ်လည်း ဒေါ်လေးကိုသိပ်ချစ်ပါသည် ။သို့ပေမဲ့ လမ်းစတွေ့လာတဲ့အပေါ်မှာ ပုံရိပ်အငြိမ်မနေချင်ပေ။မြူတစ်မှုန်စာဆိုလျှင်တောင် ဖမ်းဆုပ်ကြည့်ချင်မိတယ်။

"ဟဲ့...အပေါ်မှာနာမည်နဲ့ ကိုယ်ပို့ချင်တဲ့လိပ်စာကိုရေးလေ...ဖုန်းနံပါတ်လည်းထည့်...."

စာတိုက်ကိုရောက်တော့ ကောင်တာလိုအုတ်နှင့်ဘောင်ခတ်ထားသော နောက်ကွယ်တွင်ရပ်နေသောအမျိုးသမီးသည် ပစ္စည်းပို့ချင်သောသူကို 

စိတ်မရှည်သောလေသံဖြင့်ဆိုလေသည်။

အခန်းထောင့်တွင်လည်း ကတ်ထူပုံးအပိုတွေကိုပစ်ထားလေသည် ။

ရုံးလေးကသေးတော့ လူလည်းသိပ်များများမဆန့်ပေ။ယခုခောက်မှာ စာတိုက်နှင့်စာပို့သူဆိုသည်မှာရှားသွာပြီဆိုပေမဲ့ ပြည်တွင်းထဲတွင် တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ပစ္စည်းများကို ပို့ဆောင်လိုပါက စာတိုက်သည်ပို၍ဈေးသက်သာသည် ။ပုံရိပ်သည်လည်း ရှေ့လူနှစ်ယောက်ကြားမှ တိုးလိုက်ပြီး

ထိုအမျိုးသမီးကြီးကို မေးမြန်းဖို့လုပ်ရသည်။

"ဟိုလေ...အန်တီ...မန္တလေးကစာတွေဘာ‌တွေများ ရောက်မလာဘူးလား..."

"ဘယ်တုန်းကပို့ထားတာလဲ...."

"ပြီးခဲ့တဲ့လေးရက်လောက်ကပါ...."

"ဟင်...အဲ့ဒါဆို...စာရောက်ကြောင်းဖုန်းဆက်သေးလား..."

"ဖုန်းမရှိလို့ သမီးရဲ့ဖုန်းနံပါတ်တော့ထည့်မရေးလိုက်ဘူး..."

"မန္တလေး...ဘယ်ဘက်လည်း....လိပ်စာအတိအကျပြောပါ..."

ပုံရိပ်လည်း အဒေါ်ကြီးမေးသည့်အတိုင်းအဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုတို့၏ လိပ်စာကိုပြောပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ကြီးသည် စာရင်းထဲတွင်ရှာဖို့ထင်ပါရဲ့ အနောက်ဘက်သို့ခဏ၀င်သွားလေသည် ။

မျှော်လင့်တကြီးနှင့် စောင့်စားနေမိသောစာလေးဖြစ်၍ လက်အုပ်ချီပြီးဘုရားကိုတောင် တိုင်တည်လိုက်မိသည်။ရင်ခုန်နှုန်းတွေလည်း အရမ်းမြန်နေသည်။ထိုအချိန်တွင် ဘေးနား၌ဆူညံနေကြလည်းပဲ နားထဲသို့မ၀င်တော့ပေ။

"ကလေးမ..."

ခုဏကအမျိုးသမီးကြီး၏ မျက်၀န်းတွေကိုလိုက်ကြည့်နေမိသည်။သူခေါင်းခါပြလိုက်သည့်အချိန်မှာ ပုံရိပ်၏ စိတ်အစဉ်ဟာ လေးလံထိုင်းမှိုင်းသွားခဲ့သည်။စာတိုက်ရှုံး၏ အပြင်ဘက်သို့ရောက်သောအခါမှာ အသားဖြူသူဖြစ်၍ တစ်ချိန်လုံးမတ်တပ်ရပ်နေရသော ခြေချောင်းကြားလေးတွေ

နီတက်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။

စာတိုက်ရုံး၏လမ်းဟိုဘက်တွင် ကားလမ်းကြီးကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်နေရ၍ ကိုယ့်အိမ်သို့ပြန်သော လမ်းဘက်သို့ငေးမျှော်ကြည့်မိသည်။

လျှောက်လာခဲ့ရ၍ ကုန်ဆုံးသွားသောအချိန်တွေ၊

အသုံးပြုခဲ့ရသော အားအင်တွေအားလုံး 

အလကားဖြစ်ကုန်ပါပြီ။

ကိုယ့်ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်တစ်ချက်ရိုက်ပစ်လိုက်သည်။

"စိတ်ကူးတွေယဉ်မနေပါနဲ့တော့..ပုံရိပ်ရယ်...

ဘာတွေကိုများမျှော်လင့်နေသေးတာလဲ..

နင်ဟာမိဘမဲ့တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ကံဇာတာပါလာခဲ့ပါပြီ...နောက်ကြောင်းကိုပြန်မလှည့်ချင်ပါနဲ့တော့...ဒုက္ခပင်လယ်ထဲမှာမျောလာပြီးပြီပဲ...

ကမ်းဆိုတာကို..လိုက်ရှာမနေပါနဲ့တော့...နင်ဟာကမ်းမဲ့တဲ့..ပင်လယ်ထဲမှာ‌တစ်သတ်လုံးမျောလွင့်ရမဲ့လှေတစ်စင်းပဲ...တိုက်ချင်တဲ့မုန်းတိုင်းတိုက်ပါစေ..လေနီကြမ်းတိုက်လို့...လှေကလေးအက်ကွဲပါစေ..လှော်တက်တွေပြုတ်ထွက်ပြီး...ကျိုးပဲ့ရလည်းဒါဟာကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ရမဲ့ဘ၀ပဲ...နင်ဒီဘ၀မှာပဲတစ်သက်လုံးနေလိုက်ပါတော့...."

မျှော်လင့်ချက်လမ်းစလေးတွေကို တစ်စဆီခြေရာလိုက်ကောက်နေမိသည့် ပုံရိပ်သည် လမ်းပျောက်သွားခဲ့ပါပြီ။ကိုယ်မုန်းတီးသည့်လူ၏ ကြမ်းတမ်းပြင်းရှသော အပြောတွေအောက်မှာ ခေါင်းငုံ့ပြီးသာနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး နောက်ကြောင့်သို့သာပြန်လှည့်လာမိသည်။

"တီ...!!!!!!တီ...."

သံရှည်ဆွဲပြီးဟွန်းတီးနေသော ကားကြီးကြောင့် လမ်းဘေးသို့ကပ်၍ရပ်လိုက်မိသည်။ဒီကားလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဘ၀ကိုအဆုံးသတ်လိုက်ရင်ကောင်းမလား။ခြေလှမ်းတွေဟာ လမ်းလည်ခေါင်သို့ယိုင်ကျချင်နေပေမဲ့ သတိနှင့်ထိန်းထားမိသည်။

မသေဆုံးခင်မှာလည်း အဆုံးမရှိသောနာကျင်မှုကိုအလူးအလဲခံစားရမှာဖြစ်သလို ကောင်းမွန်တဲ့ဘုံဘ၀နှင့် ကွဲလွဲ၍ငရဲသို့ကူးပြောင်းရမှာသေချာသည်။

လက်ရှိဘ၀မှာ ပူလောင်လွန်းလို့အဆုံးသတ်လိုက်ပြီးခါမှ ထပ်ပြီးပူလောင်ရလျှင် ဒီမီးတောက်ကဘယ်မှာ အဆုံးသတ်ပါလိမ့်မလဲ။

ပုံရိပ်သာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ရင် အဒေါ့်ခမျာရင်ကွဲလောက်အောင် ခံစားရလိမ့်မယ်။

သူ့ကြောင့်ဆိုသည့် စိတ်ဝေဒနာတွေနဲ့လောင်မြှိုက်နေရမှာပေါ့။အားလုံးစိတ်ဆင်းရဲရမဲ့ အလုပ်ထက်ကိုယ်တစ်ကိုယ်ထဲသာ အရာအားလုံးကိုပွေ့ပိုက်ထားပါတော့မယ်။

ခြံ၀တွင် ခြေအစုံရပ်လိုက်ပြီးနောက် ၀မ်းနည်းမှုတွေဖုံးလွှမ်းနေသော ကိုယ့်မျက်နှာကိုပြန်ပြင်လိုက်မိသည်။ဒီအချိန်အဒေါ်အိမ်မှာရှိပါက ပုံရိပ်ကိုစိုးရိမ်နေပေလိမ့်မယ်။ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ကိုယ့်အိမ်လေးရဲ့တံခါး၀ကိုရောက်တော့ အိမ်တံခါးကဖွင့်ထားပြီး မိစုနှင့်ထွန်းကိုသည် ထမင်းပန်းကန်ကိုယ်စီနှင့် ထမင်းစားနေကြလေသည်။

"မကြီး....အခုမှပြန်လာတာလားဗျာ..."

အိမ်ပေါ်သို့တက်တက်ချင်း မသာမယာဖြစ်နေသောမျက်နှာလေးနှင့်ထွန်းကိုသည် ထမင်းလုတ်ကိုဝါးလျှက် ပြောသည်။မိစုကလည်းပုံရိပ်ကိုမျက်လုံးပြူးလေးနှင့်ကြည့်နေလေသည်။

"ထွန်းကို...နင်ကျောင်းမသွားဘူးလား...."

"ဟင့်အင်း....မေကြီးမှနေမကောင်းတာ..."

"ဟင်...."

"အဟွတ်....အဟွတ်...."

"အဟွတ်....အဟွတ်..."

ထိုစဉ် အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်၍ ကွေးကွေးလေးအိပ်နေသောဒေါ်လေးဆီမှ ချောင်းဆိုးသံကိုကြားလိုက်ရသည်။အဆက်မပြတ် ‌ရင်ခေါင်းထဲမှလှိုက်၍ဆိုးနေသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းခြေသံဖွဖွနင်းသွားပြီး မျက်စိတွေမှေးစင်းထားသည့် ဒေါ်လေး၏နဖူးကိုစမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဟာ...ကိုယ်တွေပူကျစ်နေတာပဲ..."

ဒေါ်လေး၏နဖူးနှင့်ပါးပြင်သည် မီးခဲကဲ့သို့ပူကျစ်နေလေသည်။ဆေးခန်းမသွားထားဘူးဆိုတာ သေချာသည်။ပုံရိပ်‌လည်း စဉ်းစားမရတဲ့အဆုံးဒေါ်လေးကို ဆေးခန်းသွားရန် တိုက်တွန်းဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး....ဒေါ်လေး....ထပါအုံး...ဒေါ်လေး..."

"အင်း....သမီးပုံပုံလား...."

"ဟုတ်တယ်...ဒေါ်လေးဖျားနေတာဆေးခန်းသွားပြရအောင်နော်..."

ဒေါ်လေး၏လက်မောင်းကိုထူမဖို့လုပ်လိုက်တော့ ဒေါ်လေးသည်ပုံရိပ်၏လက်မောင်းကို

တဖန်ပြန်၍ဆွဲထားလေသည်။ပုံရိပ်ကိုခေါင်းခါပြနေသည့် ဒေါ်လေး၏မျက်၀န်းနီဆွေးဆွေးလေးတွေသည် ဖျားနာနေသောအရှိန်ကြောင့်‌လား

အခြားသောကတွေကြောင့်ပဲလား မဝေခွဲတတ်ပေမဲ့ မျက်ရည်ပူတို့လိမ့်ဆင်းလာသည်။

သနားလိုက်တာ။ပုံရိပ်ဒေါ်လေးကို အရမ်းသနားတာပဲ။မပြည့်စုံတဲ့ဘ၀တွေဟာ နားမကျန်ဖြစ်တာတောင် ဆေးရုံ၊ဆေးခန်းသွားဖို့တွေဝေနေရလေသည်။ပုံရိပ်ကရော ဘာထူးလို့လည်း ကိုယ့်အလှည့်တုန်းက ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့သလောက် အခုလိုအခက်အခဲဖြစ်လာတော့ အလကားလူဖြစ်နေရပြီ။

"ပုံရိပ်....ဒေါ်လေးကိုဟိုဘက်လမ်းကဆေးဆိုင်မှာ..

အပူကျဆေးနဲ့...အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးလေးသွား၀ယ်ပေးစမ်းပါ...အဲ့ဒါလေးသောက်ပြီးတမှေးမှေးလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ..."

ထိုနေ့သည် ပုံရိပ်ကိုယ့်ကိုကိုယ် အင်မတန်စိတ်ပျက်သော နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ခဲ့သည်။အိမ်အ‌ပေါက်၀လေးမှာ ဆီနှင့်စားကိုရောနယ်၍ထမင်းစားနေသော ကလေးနှစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်လေးတွေဟာအင်မတန်ဂရုဏာသက်စရာကောင်းသလို

ပိုက်ဆံမရှိ၍ဆေးခန်းမသွားနိုင်‌သောကြောင့် မျက်ရည်ဝဲလျှက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြသော ဒေါ်လေးကြောင့်လည်းရင်နာရသည်။

ဒေါ်လေးပေးလိုက်သော ပိုက်ဆံတစ်ထောင်တန်လေးကို ဆုပ်ကိုင်လျှက်ဖြင့် ပုံရိပ်ဆေးဆိုင်သို့သွားကာ အပူကျဆေးနှင့်ခေါင်းကိုက်ပျောက်ဆေး‌၀ယ်လာခဲ့ရသည်။ထို့နေ့ညက ဒေါ်လေးသည်အပူချိန်နဲနဲကျသွားပေမဲ့ နောက်နေ့မှာပဲပြုတ်ရောင်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။

ဦးသက်ဆွေကတော့ အသုဘတစ်ခုသို့သွား၍ ဖဲဝိုင်းတွင်ပျော်ပါး၍ကောင်းနေလေသည်။

အိမ်ကိုလည်း ပြန်မလာသလို။ကိုယ့်သားမယား၊ကိုယ့်သားသမီးဆိုသော အသိစိတ်ဓာတ်မရှိသူအားလည်း ဦးနှောက်ထဲမှာတောင်ထည့်မတွက်ချင်တော့ပေ။

ဆရာနေမျိုးဆီသွား၍ ကျူရှင်ပျက်ရန်ခွင့်တောင်းပြီး အဒေါ့်အနားတွင်တစ်ညလုံးစောင့်ပေးခဲ့သည်။

အဒေါ်တစ်ချက်ညီးတိုင်း ပုံရိပ်ခြေမကိုင်မိ၊လက်မကိုင်မိဖြစ်ခဲ့သည်။အ‌ဒေါ့်ကိုဆုံးရှုံးရမှာလည်းအလွန်ကြောက်သည်။အ‌ဒေါ်မရှိတော့လျှင်ပုံရိပ်တို့မောင်နှမတွေအတွက် ကောင်းကင်ကြီးပြိုသလိုဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ညလည်ခေါင်ကြီးမှာလည်းထ၍နဖူးကို ရေပက်ကပ်ပေးနေ၍အဒေါ်ကအိပ်ဖို့သတိပေးတော့မှ အဒေါ်ကျေနပ်အောင်ပုံရိပ် အိပ်ယာ၀င်လိုက်ရသည်။

မနက်မိုးလင်းတော့ အဖျားအနည်းငယ်ကျသွားသည့်အဒေါ်သည် ပုံရိပ်ကိုကျောင်းသွားဖို့အတင်းတိုက်တွန်းတာကြောင့် အိမ်မှထွက်လာရပေမဲ့ ပုံရိပ်လုံး၀စိတ်မဖြောင့်ပေ။ထို့ကြောင့် ‌လမ်းထိပ်တွင်ထိုင်နေမိသည်က နာရီ၀က်လောက်ရှိသည်။

ပုံရိပ်ကျောင်းကို မသွားချင်တော့ပေ။ရရာအလုပ်ကိုသာရှာပြီးအဒေါ့်ကိုအေးဆေးနားစေချင်သည်။

အရင်တစ်ခါလို ငရုတ်သီးလိုက်ခြွေပြန်ရင်လည်း အဒေါ်ကခွင့်ပြုမည်မထင်ပေ။

စက်ရုံအလုပ်တွေကြပြန်တော့ မှတ်ပုံတင်ကလိုအပ်သေးသည်။ယာယီမှတ်ပုံတင်ကို ကျောင်းကရိုက်ပေးထားပေမဲ့ အသက်မပြည့်တော့စက်ရုံတွေကလည်းလက်ခံမှာမဟုတ်ဘူး။

အဒေါ်သိရင်လည်း  အကြီးအကျယ်စိတ်ဆိုးမှာ ။

"ငါဘာလုပ်ရမလဲ...ငါနဲ့သင့်တော်ပြီး...အဒေါ်မသိအောင်လုပ်လို့ရမဲ့အလုပ်က ဘာအလုပ်မျိုးလဲ..."

"မကြီး...ဒီမှာဘာထိုင်လုပ်နေတာလဲ...."

ကောင်လေးတစ်ယောက်၏လှမ်းခေါ်လိုက်သံကြောင့် သေချာကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်သိသောမျက်နှာလေးဖြစ်နေသည်။

ကောင်လေးသည် မျက်နှာမဲညစ်ညစ်လေးဖြစ်နေပေမဲ့ ရယ်ပြနေတာလေးက အင်မတန်အပြစ်ကင်းစင်သည်။သူ့ဘေးနားမှာလည်း သူနှင့်ရွယ်တူကောင်လေးတစ်ယောက်ရှိနေပြီး တွန်းလှည်းလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်ထားလျှက်ရပ်နေလေသည်။

"နင်...လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကကောင်လေးမဟုတ်လား..."

"မကြီးကသားကိုမမှတ်မိဘူးလား...ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့နေ့ကမကြီးတောင်းပေးတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့အမေ့ကိုဆေးကုလိုက်ရလို့...မကြီးကိုကျေးဇူးရှင်ကြီးအဖြစ်သတ်မှတ်ထားတာဗျ...မကြီးသာမကူညီခဲ့ရင်..သားအမေကြီးဆေးခန်းကိုသွားလိုက်ရမှာမဟုတ်ဘူး..."

"မဟုတ်တာ...ငါလည်းအမြင်မတော်လို့ကူညီလိုက်တာပါ...နင်ကငိုနေတော့သနားသွားတာပေါ့..."

"ဒါနဲ့ မကြီးအခုဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ...

ကျောင်းမသွားဘူးလား..

ကောင်လေး၏အမေးကိုမဖြေချင်တာကြောင့်

သူ့ကိုမျက်နှာလွှဲပြီး သူတို့တွန်းလာသည့်

လှည်းကလေးအထဲသို့ ကြည့်လိုက်မိတော့

ဘီယာဘူးအခွံတွေနှင့်ပုလင်းတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါခေါင်းထဲတွင် အကြံတစ်ခုကခပ်ရေးရေးပေါ်လာခဲ့သည်။ကျေးဇူးတရားနဲ့မကိုင်ပေါက်ချင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်တွင်ချက်ချင်းလက်ငင်း ငွေ၀င်မည့်အလုပ်တစ်ခုလိုအပ်နေသည်။

"နင်ဒီအလုပ်လုပ်နေတာ ကြာပြီလား...."

"အင်း...မကြီးနဲ့တွေ့ပြီး သုံး၊လေးရက်လောက်အကြာမှာလုပ်ဖြစ်တာဗျ...သိပ်တော့မကြာသေးပေမဲ့

တွက်ချေကိုက်ပါတယ်...."

"တစ်နေ့ကိုဘယ်လောက်မြတ်လည်း...."

"မှန်တော့...မမှန်ပါဘူးဗျာ....တစ်သောင်းလောက်မြတ်တာလည်းရှိသလို....တစ်ခါတစ်လေလည်း

တစ်သောင်းခွဲ...နှစ်သောင်းပေါ့..."

ကောင်လေးက အာပေါင်အာရင်းသန်သန်နှင့်ပြောလာသောကြောင့် ဒီအလုပ်ကိုပုံရိပ်စိတ်၀င်စားသွားမိသည်။အနည်းဆုံးတော့ အိမ်နောက်ဖေးတွေမှာ လိုက်ကောက်နေရတာနှင့်စာရင် တော်သေးတာပေါ့။

ပုံရိပ်ကလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်ရော ကောင်လေးကလက်ခံပါ့မလား။တော်ကြာ သူ့ကိုမှီပြီးအမြတ်ကြီးစားတယ်လို့ ထင်ခံရမှာလည်းစိုးမိသည်။

"ဒါ‌လေးလုပ်နိုင်တာကလည်း အမှန်တော့မကြီးကြောင့်ပါပဲ..."

"ဘယ်လို...ငါ့ကြောင့်ဟုတ်လား...."

"ဟုတ်တယ်လေ....မကြီးကူတောင်းပေးတဲ့လစာနဲ့အမေ့ကို ဆေးခန်းပြပေးပြီး...ဒီလှည်းလေးကိုငှားလိုက်တာ...လက်ထဲမှာလည်းပိုက်ဆံကကျန်နေသေးတော့...အရက်ဆိုင်တွေကိုလိုက်ဆက်ပြီး ဘီယာဗူးခွံတွေ၊အရက်ပုလင်းတွေလိုက်၀ယ်တာ...

ပြီးတော့ရပ်ကွက်တွေထဲမှာလည်း ရောင်းချင်တဲ့အိမ်တွေကနေ ဗူးကျွတ်တွေ၊ကတ်ထူတွေ၊သံတို၊သံစတွေ လိုက်၀ယ်ရင်းနဲ့မှ ပြန်ရောင်းပြီး ဒီလိုလေးလည်ပတ်လာနိုင်တာ..."

"ဟုတ်လား..."

ပုံရိပ်ဘက်ကနေ ခပ်ပြုံးပြုံးလေးမေး‌လိုက်တော့ ကောင်လေးကလည်းပြုံးရွှင်စွာရယ်လျှက်

ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

မထူးတော့ပါဘူး ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်မနေပဲ ဒဲ့‌ပဲပြောလိုက်တော့မယ်။

"နင်အခုလုပ်နေတဲ့အလုပ်ကို ငါလည်းကူလုပ်ပေးချင်တယ်...."

"ဗျာ...."

မျက်လုံးလေးပြူးပြီး ပါးစပ်လေးအဟောင်းသားဖြစ်သွားသည့်ကောင်လေးကြောင့် ပုံရိပ်လည်းဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိတော့ပေ။

သက်မကိုသာ အသာချလိုက်ပြီး သနားစရာကောင်းအောင် မျက်နှာချိုသွေးဖို့သာပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ကလည်းအလကားတောင်းဆိုနေတာမှမဟုတ်ပဲ။

အလုပ်လုပ်ပေးမှာပါ။

"ငါ့ကိုနင့်အများကြီးပေးစရာမလိုပါဘူး...ငါနင်နဲ့တစ်နေကုန်လိုက်ပေးမယ်...နင်ငါ့ကိုနေ့စားခအဖြစ်တစ်နေ့သုံးထောင်လောက်ပေးရင်ကို ရပါပြီ...

ငါ့ကိုကူညီပါဟာနော်....ငါတကယ်ကိုအကူအညီလိုနေလို့ပါ...."

"ဟာ...မကြီးရယ်...သားကမကူညီချင်လို့မဟုတ်ပါဘူး....မကြီးကအသားဖြူဖြူလေး...ပြီးတော့သားတို့လိုနေပူထဲမှာ လှည့်ပတ်လျှောက်နိုင်ပါ့မလား ..

အရမ်းပင်ပန်းတာနော်...ပြီးတော့မကြီးကိုသူများအထင်သေးမှာပေါ့...သားတို့ကကိစ္စမရှိဘူး...."

"ဘာဖြစ်လည်းဟယ်...သူများပစ္စည်းကိုခိုးစိုးလုယက်နေတာမှမဟုတ်ပဲ...သမာအာဇီ၀နဲ့လုပ်တဲ့အလုပ်မှန်မျှ မြတ်တယ်...ကိုယ်မှန်နေရင်ဘယ်သူ့မှကြောက်စရာအကြောင်းမရှိဘူး.."

"ကြိုက်သွားပြီဗျာ....မကြီးပြောမှကျွန်တော်ကပိုတောင် အားရှိသွားပြီ...မကြီးကို၃ထောင်မကဘူး...ကျွန်တော်ကတစ်၀က်တောင်ခွဲပေးမှာဗျ...

ဒီကောင်ကကျွန်တော်တို့အိမ်ဘေးမှာနေတာလေ...အဖော်မရှိလို့သာခေါ်လာရတယ်...သူကလိုက်ချင်တာမဟုတ်ဘူး...

ကဲ..မကြီးဘယ်တော့စပြီးလုပ်မှာလည်း..."

"ဒီနေ့ပဲ...."

"ဗျာ...."

ထိုနေ့မှစ၍ ပုံရိပ်တွင်တရား၀င်အလုပ်အကိုင်တစ်ခုရသွားခဲ့သည်။ဒါကတော့ သံတို၊သံစနှင့်ပုလင်းခွံ၊ဗူးကျွတ်တွေရောင်းတဲ့အလုပ်ပေါ့။မနက်ဖက်ဆိုလျှင် ပုံမှန်ကျောင်းသွားချိန်အတိုင်းထသည်။ကျောင်းစိမ်း၀တ်စုံကိုလဲလိုက်ပေမဲ့ လွယ်အိတ်ထဲမှာ အပြင်အ၀တ်ကိုအပိုဆောင်ထားလိုက်သည်။

နှစ်ရက်တိတိပုံရိပ်ကျောင်းသို့ခွင့်လည်းမတိုင်သလို သွားလည်းမသွားဖြစ်တော့ပေ။

နေ့ခင်းထမင်းစားချိန်လောက်တော့ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး မိစုတို့၊ထွန်းကိုတို့အားမုန့်လေးတွေ၀ယ်လာပေးသည်။အဒေါ်ကလည်း နေ့ခင်းဘက်တွေဆိုလျှင်အိမ်မှာမရှိတတ်သဖြင့် ပုံရိပ်ကိုသိပ်သတိမထားမိပေ။

ဒေါ်လေးသည် အခုရက်ပိုင်းတွင်ကျန်းမာရေးချူချာလာခဲ့သည်။ချောင်းလည်းခဏခဏဆိုးသည်။ဆေးခန်းပြခိုင်းလျှင်လည်းငြင်းလေသည်။

သို့ပေမဲ့ စား၀တ်နေရေးကအဓိကကျသည်မို့ မနားအားပဲ လုံးပန်းနေရသည်။

ပုံရိပ်နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်သောကောင်လေး၏နာမည်မှာ ချစ်မင်းဖြစ်သည်။

မိဘကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနေသောသားလိမ္မာလေးဖြစ်ပြီး အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ဘ၀ကိုအရှုံးမပေးပဲ ‌တက်မရှိပါကလက်ထိုးလှော်မည်ဆိုသော ကလေးပင်ဖြစ်သည်။

အမေတစ်ခုသားတစ်ခုပေမဲ့ မိခင်ကိုမျက်နှာတစ်ချက်မညှိုးရအောင်ထားသည်။

သူတို့၏အိမ်ကလေးသည် ကျူးကျော်ရပ်ကွက်တွင်တည်ရှိပြီး ဓနိမိုး၊ထရံကာသောတဲအိမ်ငယ်ကလေးသာဖြစ်သည်။သူတို့အိမ်သို့ ထမင်းစားဖိတ်၍လိုက်သွားမိစဉ်ကဆိုလျှင် သူ့အမေကြီးသည်လည်း ပုံရိပ်ကို၀မ်းသာဖော်ရွေစွာ ဆက်ဆံလေသည်။

ချစ်မင်းလေးသည် အသက်က၁၃နှစ်လောက်သာရှိသေးပေမဲ့ ဗန္ဓုလသွေးပါသကဲ့သို့ သူ့အသက်နှင့်ပင်

မမျှအောင်သန်မာသည်။

သူ့အိမ်တွင် သောက်ရေအိုးစင်၌ရေဖြည့်တာကအစ သူ့လက်သူ့ခြေဖြစ်ပြီး၊သူ့အမေသုံးဖို့ ကန်ကြီးမှရေသွားထမ်းပေးရတာလည်းသူပါပဲ။

ရုပ်ရည်လေးက မဲညစ်ညစ်လေးဖြစ်ပြီးထွန်းကိုတို့လိုသနားကမားမရှိပေမဲ့။ဘ၀သမားလေးမို့

ဘယ်ဘက်ကစမ်းစမ်းခံနိုင်ရည်ရှိသူလေးဖြစ်သည်။အသက်အရွယ်ကလေးကငယ်ပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမဆိုဒေါင်ကျကျ၊ပြားကျကျနေနိုင်သည်။

သူတို့အိမ်ကလေးသည် အင်မတန်သေးငယ်ပြီး နို့ဆီဗူးဟုပုံရိပ်တင်စားလေ့ရှိသော ပုံရိပ်၏အခန်းတစ်၀က်လောက်သာရှိသည်။

ကြပ်ကြပ်တည်းတည်းနေရသောဘ၀လေးပေမဲ့ သားအမိနှစ်ယောက်ခမျာအမြဲပြုံးရွှင်နေပြီး သူတို့ကိုကြည့်ရတာနှင့်စိတ်ချမ်းသာစရာကောင်းလှသည်။

သူတို့သားအမိနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး

ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်ဖို့တွေးခဲ့မိ၍ 

နောင်တရကာ ရှက်မိသည်။

"အော်...လောကဓံရဲ့အထုအထောင်းကိုခံရပါများလာတော့...ကိုယ်တွေအတွက်သိပ်ကြီးမားနေတဲ့ဒုက္ခဝေဒနာဟာ...သူတို့အတွက်တော့အယားပြေရုံလောက်သာရှိသည်..."

ကျောင်းကိုလည်းခွင့်မတိုင်ပဲ ကျောင်းပျက်တာနှစ်ရက်တိတိရှိခဲ့လေပြီ။

ပုံရိပ်ဟာ ကျောင်းပြေးတစ်ယောက်ဖြစ်သွားပါပြီ။ပုံရိပ်သာကျောင်းမတတ်ပဲ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်နေတာသိရင် အဒေါ်ဘယ်လိုနေလိမ့်မလဲ။ရိုက်မှာလား။ဆူမှာလား။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ပါစေ အတတ်နိုင်ဆုံးတော့မသိအောင်ကြိုးစားမည်။

ဒီလိုဆိုလျှင်နောက်တစ်ခါ အဒေါ်ဖျားနာလာခဲ့ပါကပုံရိပ်ဆုထားသောပိုက်ဆံလေးနှင့် ဆေးခန်းပြပေးနိုင်လိမ့်မယ်။တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်။

ပုံရိပ်၏ရည်ရွက်ချက်ကတော့ ရိုးရှင်းပါသည်။

သို့ပေမဲ့ ကံကောင်းခြင်းနှင့်အတူ 

ရှိုက်ငိုသံတို့ပြည့်နှက်နေသောရွက်လှေကလေး

တစ်စင်းသည် ပုံရိပ်ဆီသို့ဦးတည်၍လာနေသည်ကိုတော့ သူမသိရှာပေ။

(ကဲ...ပုံရိပ်တို့ကတော့ပုလင်းခွံ၊ဗူးကျွတ်တို့၀ယ်နေပါပြီ...သွားရောင်းလိုက်ကြပါ..နောက်အခန်းကပိုဇာတ်ရှိန်တက်ပါမည်)

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၂)🔥  

"ခင်ရာဆွေမျိုး..မြိန်ရာဟင်းကောင်း.."ဆိုသည့်စကားပုံသည် အင်မတန်မှန်ပါသည်။

တခါတလေမှ ကိုယ်နှင့်အမျိုးမတော်ပါပဲ

သူစိမ်းတစ်ယောက်သည် ကိုယ့်အပေါ်ကိုဆွေမျိုးလောက်နီးနီးကောင်းပေးတတ်သလို ကိုယ်နှင့်

နေ့တိုင်းရင်းနှီးထိတွေ့နေသော ဆွေ‌မျိုးတော်စပ်သူတွေသည် ကိုယ့်အားစွန့်ပစ်အမှိုက်တစ်စလိုဆက်ဆံတတ်သည်။

ဗိုက်ဆာနေချိန်မှာ ကိုယ်၀မ်းထဲသို့ရောက်ရှိသွားသည့်ဘယ်အရာမဆို ကိုယ့်အတွက်တော့စား၍မြိန်သည့် ‌ဟင်း‌ကောင်းပါပဲ။

အဆွေခင်ပွန်းကောင်းသည် ရတနာတစ်ပါးပဲ။

ကိုယ့်ထက်ငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ကြီးသည်ဖြစ်စေ 

တစ်ခါကူညီဖူးရင် တစ်သတ်လုံးကျေးဇူးရှိသူဟု

ထင်မြင်မိသည်။

ပုံရိပ်လည်းထိုသို့မှတ်ယူသလို  ချစ်မင်းသည်လည်း

ပုံရိပ်နည်းတူ စွဲမှတ်ထားပုံရသည် ။

သူ့ကိုတစ်ခါကူညီထားဖူးသော ကျေးဇူးအားမမေ့ပဲကိုယ်လိုအပ်နေသည့်အချိန်မှာ ကူညီပေးရှာသည်။

ချစ်မင်းလေးသည် တစ်ခါမျှကျောင်းမနေခဲ့ရဖူး၍

သူ့ကိုစာသင်ပေးချင်စိတ်ဖြစ်မိသည်။

ရေးတတ်၊ဖတ်တတ်ရုံလောက်ပေါ့လေ။

ကိုယ်လည်းအများကြီးတော့ မသင်တတ်ပါဘူး။

လက်ထဲမှာ မျိုးစေ့တစ်စေ့သာ ရှိသောသူသည်

ထိုမျိုးစေ့တစ်စေ့ကိုပဲ ဖြန့်ကျဲလို့ရတော့မှာပေါ့။

ဆရာနေမျိုးတို့လို အပြင်ဗဟုသုတရော၊

စာတွေ့ဗဟုသုတေရောစုံသူတွေကတော့ ဖြန့်ကျဲဖို့မျိုးစေ့တွေအင်မတန်များလောက်မှာ သေချာသည်။

ပုံရိပ်သည်လည်း ပညာရေးကိုလိုလားပါသည်။

ကျောင်းက်ိုမှန်မှန်တက်ပြီး တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူကြီးအဖြစ် ကိုယ့်ကိုကိုယ်မြင်ယောင်ဖူးပါသည်။

တကယ်တော့ ဒါဟာ"ဆန်မရှိပဲ အစားကြီးချင်သောအတွေးများပင်ဖြစ်သည်။

"ကိုယ့်၀မ်းနာ..ကိုယ်သာသိ"ဆိုသလို ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ သူများတွေအိပ်ယာထဲတွင်၀င်ကွေးနေချိန်အအေးဒဏ်ကိုတောင့်ခံပြီး ဒုက္ခအပေါင်းကိုခံစားနိုင်သူကြီးကဲ့သို့ အံကိုကြိတ်၍ဈေးလည်ရောင်းနေသော ဒေါ်လေးကိုမှီခိုနေရ၍ ကိုယ့်ဘာသာတစ်‌ ယောက်တည်းသိမ်ငယ်စိတ်၀င်နေရသည်ကို

ကိုယ်သာအသိဆုံးပင်။

မှီခိုရမှာရှက်သည်ဆိုပါက ပို၍မှန်ပါလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်သိပ်ရှက်ပါတယ်။တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ကျန်းမာရေးဆိုးရွားလာသည့်အဒေါ်က သုံးပိဿာအလေးချိန်ရှိသော ပဲပြုတ်တောင်းကိုခေါင်းတွင်ရွက်ရသည့်အခါ ဇာတ်ကျောတွေထိုး၍စုတ်သပ်သံ၊ခါးတွေနာ၍ တကျွတ်ကျွတ်ငြီးတွားသံတွေကို

မသိကျိုးကျွံမပြုလိုတော့ပြီ။

ဦးသက်ဆွေလို ဘေးအိမ်ကဖျားနေချိန် သူ့အိမ်မှာပျော်ပွဲရွှင်ပွဲလုပ်နေချင်သူကတော့ မျက်နှာလွှဲခဲပစ်နေနိုင်ပေမဲ့ပုံရိပ်ကတော့ တစ်နေ့တစ်နေ့ခေါင်းပေါ်ကို တင်းပုတ်နှင့်အထုခံရသကဲ့သို့ အသုံးမကျလွန်းသည့်ကိုယ့်အဖြစ်ကိုကြည့်ရင်း ကျွင်းသေးသေးလေးတူးပြီးသာပုန်းပြီးနေလိုက်ချင်တော့သည်။

"ကြည့်စမ်း....ဒေါ်ရှင်းသန့်တို့များ...သူ့တူမကိုသားသမီးတွေထက် ပိုချစ်ရှာတာနော်...ကျောင်းစရိတ်တင်ပဲမနည်းဘူး...တစ်အိမ်လုံးမှာလည်း

သူ့တစ်ယောက်လစာပဲရှိတာလေ...မနက်ဆိုပဲပြုတ်ရောင်း...နေ့ဆိုခဝါသည်အဖြစ်အိမ်တကာလှည့်ရနဲ့..

မကြာပါဘူး...လုံးပါးပါးမှာ...."

"အေးဟယ်....သူ့ခမျာနေ၀င်နေထွက် နားရတယ်ကိုမရှိဘူး...ပုံရိပ်ရဲ့မိဘတွေများအံ့ပါ့တော်...

ကိုယ့်သမီးတစ်ယောက်လုံးကို သူများလက်ထဲကိုလာပစ်သွားရတယ်လို့....အခုတော့ဟိုခမျာ

...ကလေးသုံးယောက်နဲ့...ဒုက္ခရောက်ရရော...."

"ယောက်ျားကလည်းမကောင်း...ကလေးတွေကလည်းလက်လွတ်သေးတဲ့အရွယ်တွေမဟုတ်တော့...

သူချည်းဖိရုန်းရတာပေါ့...."

နံရံတွေမှာနားတွေရှိနေတတ်သလို လူတိုင်းမှာလည်းလွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုဆွေးနွေးနိုင်သော

ပါးစပ်ပေါက်တစ်ခုစီပါရှိသည်။

လူတစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်သည် ဦးနှောက်ကိုအသုံးချပုံခြင်းလည်းမတူသလို တွေးခေါ်နိုင်သောဉာဏ်ပညာခြင်းလည်းမတူညီပေ။

တံငါနားနီတော့ တံငါ..မုဆိုးနားနီးတော့..မုဆိုးဖြစ်ပြီး ရွှေပင်တွင်နားသောငှက်သည် ရွှေကျေးဖြစ်ရလေသည်။ ပညာမဲ့သောသူ၊အဆိုးမြင်ဝါဒရှိသောသူသည်လည်း ကောင်းသောစကားကိုဆိုမည်မဟုတ်ပေ။

ကိုယ်က ပန်းပွင့်၏ရနံ့ကိုရှူခိုင်းဖို့ ကမ်းပေးပေမဲ့

 ပန်လိုသောသူရှိသလို ချေမွှလိုသောသူလည်းရှိသည်။ကိုယ့်အတွေးနှင့်မတူတိုင်း လိုက်၍အပြစ်တင်ပါကလည်း ရူးသွားနိုင်သည်။

ပိတောက်ပန်းသည် မွှေးရနံ့ကြူပြီး အဆင်းလှပါသော်လည်း ဘုရားပန်းအိုးထိုး၍တာရှည်မခံနိုင်ပေ။

သို့ပေမဲ့ သူ့တွင်လည်းဆေးဖက်၀င်သောနေရာများရှိသည်။တော်တော်များများကတော့

ထိုအရာကိုမမြင်နိုင်ပါဘူး။လူတွေဟာအပေါ်ယံကြောကိုပဲ ကြည့်တတ်သည် ချီးမွှမ်းတတ်သည်။

ပိုက်ဆံရှိပါက ပေးကမ်းစွန့်ကျဲနိုင်ပါက

အရုပ်ဆိုးသော၊အကျည်းတန်သော‌သူသည်

သူတို့၏အမြင်တွင် ယမင်းရုပ်ကလေးနယ်ဖြစ်သွားတတ်သည်။

လူတော်တော်များများသည် အတွင်းစိတ်ကိုပေါင်းကြတာမျိုးထက် သကာရေလောင်းထားသောအပြင်ပန်းကိုသာ ကွက်၍မြင်ကြသည်။

အဒေါ်၏အိမ်တွင်နေ၍ အဒေါ့်လုပ်စာနှင့်ကျောင်းတတ်နေရသော်ငြားလည်း တစ်နှစ်နေလို့မှအ၀တ်သစ်တစ်စုံတောင် ပုံရိပ်မပူဆာဖူးပေ။

သူများကလေးတွေက အနည်းဆုံးတော့ကျောင်းသို့ ငွေငါးဆယ်လောက်ပါလာတတ်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့အဒေါ်စေတနာရှိ၍ ထည့်ပေးသောထမင်းချိုင့်ကိုသာဆွဲလေ့ရှိသည်။ထိုထမင်းချိုင့်ကိုတောင် ပုံရိပ်အားနာ၍မထည့်ချင်ပေမဲ့ ဒေါ်လေး၏မယူမဖြစ်ရ အမိန့်ကြောင့်သာယူရခြင်းဖြစ်သည်။

အဒေါ်သည်လူကောင်ကြီး၍ အတန်းကြီးသောပုံရိပ်ကို သူ့သားသမီးများထက် ဘဲဥပြုတ်ဆိုပါကလည်း

တစ်ခြမ်းပိုထည့်ပေးတတ်သလို ပဲပြုတ်ကိုသုတ်လျှင်တောင် တစ်ဇွန်းပိုထည့်ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ ဒေါ်လေးမသိအောင် မိစု၏ချိုင့်လေးထဲသို့ ပုံရိပ်၏ဝေစုလေးတွေကို အမြဲခွဲထည့်ပေးခဲ့တာကိုတော့ မည်သူမျှမသိပေ။

ဒေါ်လေးမရှိန်ချိန်တွေမှာ ထမင်းဝိုင်း၌ဟင်းသုံးတုံးရှိလျှင် ပုံရိပ်သည်အရည်လေးသာစမ်းစားတတ်ပြီး

ကလေးတွေကိုသာ အသားတုံးလေးတွေကို

စားစေသည်ကို မည်သူမျှမသိပေ။

ကလေးတွေလည်း ရိပ်မိမည်မထင်ပေ။

ကောင်းမှုတစ်ခုပြုပြီးတိုင်း တစ်ရွာလုံးသိအောင်စည်တီးပြစရာမလိုပေ။ကိုယ်မှန်ရင် ကိုယ့်လိပ်ပြာကိုယ်လုံရမည်။တစ်ခါတစ်လေမှာ ကိုယ့်ဘာသာမှန်တယ်လို့ထင်နေတတ်ပေမဲ့ အခြားသူတွေ၏အမြင်မှာတော့ တလွဲတွေဖြစ်နေတတ်သည်။

အရင်ကတော့ တပါးသူများ၏အမြင်ကိုဂရုစိုက်လွန်း၍ တစ်ယောက်တည်း၀မ်းနည်းသိမ်ငယ်ခဲ့ရပေမဲ့ ယခုတော့ထိုအရာအားလုံးကို မြောင်းထဲသို့လွှင့်ပစ်လိုက်ပါပြီ။

ဘယ်သူဘာပြောပြောဂရုမစိုက်တော့ဘူး။

နင်ဘာသာပညာရေးကို ဆုံးခန်းတိုင်အောင်မသင်ပဲ မိုက်တွင်းနက်သည်ဟုပြောလာခဲ့ပါလျှင် ပညာတတ်ပြီးဘ၀ပျက်နေသူတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်မည်။ဘွဲ့မရတိုင်း အတန်းပညာမတတ်တိုင်း လူညံ့၊လူဖျင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြသချင်သည်။

ဘ၀ပေးအခြေအနေကြောင့် မြန်မာနိုင်ငံတွင်ပညာရေးကိုလက်လွှတ်လိုက်ရသော ကလေးသူငယ်များထဲတွင်ပုံရိပ်၏နာမည်ကို 

ကမ္မည်းတင်လိုက်လည်းခံပါမည်။

ကျောင်းမတတ်ရသည်ထက် အရှက်မဲ့စွာသူတပါးလုပ်စာကိုထိုင်စားနေရတာက ပိုမိုက်ကန်းသည်။

ချစ်မင်းနှင့်အလုပ်လိုက်လုပ်ရာမှာ ဝေစုအဖြစ်တစ်နေ့ကို ပိုက်ဆံခြောက်ထောင်ရသည်။နေခင်းဘက်တွင် ပုံရိပ်သည်အိမ်သို့ပြန်၍ ကလေးတွေကိုကြည့်ရသေးသလို ညနေဘက်ဆိုလျှင်လည်း ဒိုင်သွားချပြီးသည်နှင့် လုပ်ခခြောက်ထောင်ကိုယူပြီး ဒေါ်လေးပြန်မရောက်ခင် စောစောရောက်နှင့်ရမည်ဖြစ်၍ ဒိုင်ချသည့်နေရာမှ အိမ်သို့တန်းပြန်ခဲ့ရသည်။လှည်းကို အထုတ်၊အပို့ကတော့

ချစ်မင်းလေးက ဒိုင်ခံလုပ်ပေးသည်။

‌လှည်းဆိုသည်မှာလည်း သံဇကာအကွက်စိပ်ကလေးတွေကို လေးဖက်လေးလံကာရံထားပြီး စက်ဘီးတာယာသို့မဟုတ် ဆိုင်ကယ်ဘီးနီးနီးလောက်ကို ဦးတွင်တစ်ဘီး တောင်နှင့်မြောက်တွင် တစ်ဘီးတပ်လျှက် လက်ကိုင်လေးတပ်လိုက်သောအခါ တွန်းလှည်းဖြစ်သွားလေသည်။

လှည်းငှားခသည် တစ်နေ့ကိုနှစ်ထောင်တိတိပေးရသည်။နေ့ခင်းဘက်ဆိုလျှင် ရပ်ကွက်တွေထဲသို့ အသံ၀င်အောင်လှည့်အော်ပြီး 

တစ်လမ်းမှတစ်အိမ်လောက်တောင် ‌ထွက်မရောင်းကြသောအခါမျိုးတွေလည်းရှိသည်။

နေကပူ၊ချွေးကပြန်ရသည့်ကြားထဲ ဗိုက်ကဆာလာသည့်အခါ စိတ်တိုလာ၍ ရောင်းသူကိုသိပ်မယဉ်ကျေးနိုင်လျှင်လည်း မရောင်းချင်ကြပေ။တစ်ချို့ပစ္စည်းများများ တစ်ပြိုင်တည်းရောင်းသော အိမ်များလည်းရှိသလို ရေသန့်၅ဗူးလောက်နှင့် ပိုက်ဆံငါးရာရချင်သူတွေကလည်း ရှိသေးသည်။

ကိုယ်တွေတောင် ပြန်ရောင်းလျှင် ရေသန့်ဗူးကြီးအလုံး၁၀၀လောက်ကိုမှ၁ပိဿာဖြစ်ပြီး တစ်ထောင်နှင့်ဈေးဖြတ်ခံရလေသည်။

တစ်ခါတစ်လေ၁ပိဿာပြည့်၍ငါးဗူးလောက်ပိုပြန်လျှင် လူလည်ကျပြီးသူတို့ကထည့်ချင်သေးသည်။ယခင်ကဆိုလျှင်တော့ ချစ်မင်းကအားနာသူဖြစ်၍သူတို့ညှပ်ချတိုင်းရပေမဲ့ 

ပုံရိပ်ပါသည့်အချိန်မှစ၍ သူတို့ထိုသို့မလုပ်ရဲတော့ပေ။ပုံရိပ်နှင့် စကားများပြီးတည်းက ပုံရိပ်ကိုဆိုနှစ်ရက်တည်းတွေ့ပြီး သူတို့လန့်နေလေသည်။

"ဒီမှာခြောက်ဗူးပိုနေတယ်...ညည်းတို့လည်းဘာမှလုပ်လို့ရတာမဟုတ်ဘူး.. ဒါကိုတော့တွက်မနေနဲ့တော့...."

"ဟာ့...မတွက်လို့ရမလား...ဒီမှာကတ်ထူတွေက..တစ်ပိဿာမှ၅၀၀ထဲရတာ...ဘီယာဗူးတွေကလည်း...တစ်ဗူးမှတစ်ဆယ်..ဆယ့်ငါးကျပ်လောက်လေးမြတ်တာကို...ဦးလေးတို့ကတော့...ဟိုလူ့ဆီကနဲနဲပိုလိုက်...ဒီလူ့ဆီကနဲနဲပိုလိုက်နဲ့...၁ပိဿာလောက်ကအသာလေးခိုင်သွားတာမဟုတ်ဘူးလား...."

"ချစ်မင်း....မင်းခေါ်လာတဲ့ဟာက...ဘာအချိုးလည်းကွ...အရင်လည်းတို့ဒီအတိုင်းပဲလုပ်နေကြကို...အခုမှဘာထဖြစ်နေတာတုန်း..."

ရေသန့်ဗူးတွေကိုချိန်နေသော လူကြီးသည်ပုံရိပ်ကိုမကျေနပ်ဖြစ်သွားပုံပေါ်သည် သူနှင့်အလုပ်လုပ်နေကြဖြစ်သောချစ်မင်းကို မျက်မှောင်ကြုံ့လျှက်ကြည့်ရင်း မေးသည်။

ထိုလူဟာ ဟိန္ဒူဘာသာ၀င်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မုတ်ဆိတ်ကျင်ဆွယ်အနည်းငယ်ရှိလေသည်။

အသားကတော့ မီးသွေးကအမေခေါ်ရ‌လောက်အောင်မဲပြီးနက်‌နေသည်။

မျက်နှာကြောခပ်တင်းတင်းနှင့် သောနုတ္တရမုဆိုးထက်ပင် အကျည်းတန်လွန်း‌သည့် ရုပ်ရည်ဖြင့် ထိုလူသည်ပုံရိပ်တို့ကဲ့သို့အောက်ခြေကနေတက်လာသူပင်ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီဘ၀ကနေကျင်လည်လာသူဖြစ်လျှက်နှင့် ဘ၀တူချင်းစာနာခြင်းကင်းမဲ့လှသည်။အထူးသဖြင့် ကလေးသူငယ်လေးတွေကို ပိုလို့ပင်အလျှော့ပေးသင့်သည်။

အခုတော့ ကလေးပဲသူဘာလုပ်လုပ်နားလည်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုပြီး လူလည်လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ချစ်မင်းသည် ယခင်ကလည်းသည်လို သံတို၊သံစနှင့်ပန်ကာအပျက်တွေ၊ကတ်ထူတွေကို သူတို့အလိုကျချိန်ပြီးတိုင်း ပိုမှန်းမသိ၊ဘာမသိနှင့် ပေးလိုက်ရသည်ဆိုပါက သူဆုံးရှုံးထားတာ မနည်းပဲကို။

ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာ ဒါမျိုးတော့လက်မခံနိုင်ပေ။

"ချစ်မင်းကိုဘာမှမဲစရာမလိုဘူး...ကျွန်မကဒီနေ့ကစပြီး ချစ်မင်းနဲ့အတူအလုပ်လုပ်မှာ ကျွန်မကိုမမြင်ချင်လည်း မြင်ရတော့မှာပဲ...

ပိုသွားတဲ့ပစ္စည်းတွေအတွက် သင့်တဲ့ဈေးကိုပိုပေးပါ မဟုတ်ရင်တော့ ပိုတဲ့ဟာတွေပြန်ပေးရမယ်..."

"ဟ...မင်းကစီးပွာရေးကိုမလုပ်တတ်ဘူးလား..အခြားလူတွေလည်းဒီလိုပဲ ပိုရင်ထည့်လိုက်တာပဲလေ...ဘာတွေနစ်နာသွားလို့လည်း...ပိဿာအချိန်အတိုင်းပိုက်ဆံအပြည့်ပေးတယ်လေ...ဘာပဲရောင်းရောင်းအစစ်တော့ထည့်ပေးရတာပဲ..တစ်ဗူးစနှစ်ဗူးစကိုတွက်ကပ်နေရင်...စီးပွားရေးလုပ်စားမနေနဲ့တော့...အိမ်မှာပဲယပ်ခက်နေလိုက်...."

ထိုလူကြီးသည် ပုံရိပ်၏ပုံစံကိုအကဲခတ်သလို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ခပ်မဲ့မဲ့ပြောလေသည်။

ပုံရိပ်၏အသွင်သည် အများ၏အပေါ်ယံအမြင်တွင်တော့ အ၀တ်နွမ်းလေး၀တ်ထားလျှင်တောင် ပိုက်ဆံရှိအသိုင်းအဝိုင်းမှရွှေအချင်းနှင့် ခြေကျင်းလျှက်မွေးလာသူဟုသာ မြင်ကြသည်။

ယခုလည်း ဒီလူသည်ပုံရိပ်ကိုတမင်စတန့်ထွင်၍ ဒီအလုပ်ကိုလိုက်လုပ်နေသည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။

သူတို့ဆီမှာ ဒိုင်လာချတိုင်းလူတွေကိုမတူသလို မတန်သလို သူတို့ပေးမှယူရမည့်ပုံစံဆက်ဆံနေသောကြောင့် အသားတွေတဆက်ဆက်တုန်လောက်အောင်အထိ မကျေမနပ်ဖြစ်လာသည်။ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာလည်း စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိသူဖြစ်၍ ချိန်ခွင်ပေါ်တွင်တင်ထားသော ရေသန့်ဗူးတွေကို မြေပေါ်သို့မှောက်ချပြီး ပွေ့ယူလိုက်သည်။

"ချစ်မင်း...အဲ့ဒါ့တွေအကုန်သယ်ပြီး‌လှည်းထဲကိုပြန်ထည့်..."

"ဗျာ...."

"ဗျာမနေနဲ့...မြန်မြန်လုပ်...."

ပုံရိပ်အော်ထည့်လိုက်တော့ ချစ်မင်းလည်းမျက်လုံးလေးပြူးပြီး ခိုင်းသည့်အတိုင်းဗူးတွေ၊ကတ်ထူတွေကိုပွေ့ယူသည်။ဟိုအသားမဲကြီးကတော့ ပြာပြာသလဲနှင့် ယခုမှအသဲအသန်ဖြစ်လာသည်။

"ဟေ့...မင်းတို့ဘာလို့ပြန်သယ်နေတာလဲ...ဒီမှာချိန်တောင်ချိန်နေပြီလေ...ဟိတ်ကောင်မလေး...ညည်းဘာအချိုးချိုးတာလည်း..ငါ့ကိုဒီလိုလာလုပ်လို့မရဘူးနော်...

နှစ်ယောက်လုံးဒီထဲကနေထွက်ဖို့မစဉ်းစားနဲ့"

"ဘာလို့မရရမှာလဲ...."

ထိုလူကြီးသည် သူ့အ‌ဆောက်အဦးထဲမှပြန်ထွက်ရန်ပြင်‌နေ‌သောပုံရိပ်၏လက်ကောက်၀တ်ကိုသူ၏ယောက်ျားအားကြီးဖြင့်ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက် သောကြောင့် ပုံရိပ်သည်လည်းလှည်းပေါ်သို့တင်ရန်ကိုင်ထားသည် ထိပ်ချွံသံချောင်းကိုသူ့ဘက်သို့ ရွယ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟိတ်...ဘာလုပ်တာလဲ..."

သံ‌ချွံကိုမြင်တော့မှ အလန့်တကြားလက်ကိုလွှတ်ပေးသောသူ့အား ပုံရိပ်သည်ဘယ်ဘ၀ကအငြှိုးကြောင့်မှန်းမသိ အင်မတန်မုန်းတီးစက်ဆုပ်စွာကြည့်မိသည်။ကိုယ်ကျိုးစီးပွားတစ်ခုတည်းအတွက် သူတစ်ပါးကိုအနိုင်ကျင့်ချင်သူတွေကို အင်မတန်မုန်းသည်။

အကျိုးအမြတ်က တစ်ပဲတစ်စိဆိုလျှင်တောင် ရသလောက်နှိုက်ချင်သည့်လူတွေပဲ။ ဒီလိုလူမျိူးတွေနဲ့ တစ်ခါပဲဆက်ဆံမည်။နောက်တစ်ခါဆိုတာ ရှိလာမှာမဟုတ်တော့ဘူး။ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာ ဈေးဆိုင်တွင်ဈေးသွား၀ယ်ရင်တောင် ၀ယ်သူကိုအချိုးမပြေဆက်ဆံလျှင် ထိုဆိုင်သည်ဘယ်လောက်ပစ္စည်းစုံလင်ပါစေ ခြေဦးတောင်မလှည့်ချင်သူဖြစ်သည်။

ယခုလည်း ထို့နည်းတူပါပဲ။

"ဒီမှာ...ပစ္စည်းကကျွန်မတို့ပစ္စည်း...ခိုးလာတာလည်းမဟုတ်ဘူး...ဓါးပြတိုက်လာတာလည်းမဟုတ်ဘူး...ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုကိုယ်ကြိုက်တဲ့ဆိုင်မှာသွားရောင်းမယ်...ခင်ဗျားလိုဆိုင်တွေမှပေါလို့...၀ယ်ချင်တဲ့လူတွေများရိုက်သတ်လို့တောင်မကုန်ပြီး...ရှင်းလား...တစ်နေ့ခင်းလုံးနေပူထဲမှာခြေတိုအောင်လှည့်ပတ်ပြီးလိုက်၀ယ်ရတာကို..အရိပ်ထဲမှာထိုင်ပြီး၀ယ်ရတဲ့လူကအစစ်လိုချင်တယ်ပဲရှိရသေး...နောင်ကိုသေတောင်ခင်ဗျားဆီမှာလာမရောင်းဘူး...."

"အောင်မာ...သွားသွား...ဖားတုလို့ခရုခုန်အိုင်ပွက်ရုံပဲရှိမယ်...ဘာတွေလာမာန်တက်နေသလဲမသိဘူး...ငါ့နာမည်ကိုတော့လိုက်ဖျက်ဖို့မကြိုးစားနဲ့...တွေ့ရာသင်္ချိုင်းဓားမဆိုင်းပဲ..."

"ဘယ်သူမှလည်း အားယားမနေဘူး..."

ထိုနေ့သည် ချစ်မင်းနှင့်အတူအလုပ်စလုပ်သော တတိယမြောက်နေ့ပင်ဖြစ်သည်။ပုံရိပ်သည် အရာရာကိုသိလွယ်၊တတ်လွယ်သူဖြစ်၍ ပထမနေ့မှာတင်ချစ်မင်းသည် ပစ္စည်းတွေကိုရောင်းဖို့ ဆိုင်များအားလိုက်ပြသဖြင့် အ၀ယ်ဒိုင်သည် သူတို့တစ်ဆိုင်တည်းမဟုတ်မှန်းသိခဲ့ရသည်။ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆိုင်သို့သွားခဲ့ပြီး ကိုယ်နှင့်အဆင်ပြေသောကြောင့် ထိုဆိုင်တွင်ပဲ ပစ္စည်းချိန်၍ဒိုင်ချခဲ့လိုက်သည်။

ထိုနေ့တွင်လှည်းငှားခရယ် အရင်းရယ်နှုတ်ပါက အမြတ်ကြီးပဲအသားတင်နှစ်သောင်းလောက်ရ‌လိုက်သည်။သို့ပေမဲ့ပုံရိပ်ကတော့ယူနေကြအတိုင်း ခြောက်ထောင်သာယူပါသည်။

ထိုနေ့က အိမ်ကိုစောစောပြန်ရောက်သောကြောင့် မိစုနှင့်ထွန်းကိုအားဈေးထဲသို့ခေါ်သွားပြီး ကြာဇံကြော်ကောင်းကောင်းလေး လိုက်ကျွေးဖြစ်သည်။

ကျွေးတယ်ဆိုပေမဲ့ ကြာဇံကြော်ကလည်း တစ်ဗူးကိုနှစ်ထောင်လောက်ဖြစ်၍ ကိုယ့်မောင်လေးနှင့်ညီမလေးကိုသာ ကျွေးပြီးကိုယ်ကတော့ သူတို့လေးတွေ ၀မ်းသားအားရနှင့်တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခွံ့နေတာကိုကြည့်နေရတာနှင့်တင် ၀မ်းက၀နေလေပြီ။

ကလေးဘ၀ဆိုသည်မှာ ဘာအပူအပင်မျှမရှိတော့ သိပ်ပျော်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ပြုံးရယ်ဖို့ကိုလည်း မတွန့်ဆုတ်ကြသလို အရှိကိုအရှိတိုင်း ခံစားသက်၀င်ကြသည်။

စိတ်ထားလေးတွေ အင်မတန်ဖြူစင်ကြသည်။ပုံရိပ်လည်း သူတို့လိုစိတ်ထားတတ်ချင်မိသည်။                        

သုံးရက်တာအတွင်းအလုပ်လုပ်ခဲ့ရစဉ်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောအတွေ့အကြုံတွေကိုပြန်တွေးရင်းနှင့်ပင် ချစ်မင်းတို့နေသောကျူးကျော်ရပ်ကွက်လေးထဲသို့ရောက်လာခဲ့သည်။လမ်းကလေးဟာ ကျဉ်းမြောင်းပြီးအိမ်ကလေးတွေကလည်း စီထွက်နေသည် ။ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ဆိုပြီးလည်းအထင်သေးလို့မရပေ အချို့တွေကအိမ်လခမပေးရသောကြောင့် ကိုယ်တွေထက်တောင်ပိုက်ဆံရှိသေးသည်။

ကျူးကျော်တွင် ရွှေတွဲလဲ၊ငွေတွဲလဲဖြစ်နေကြသောလူများလည်း နေထိုင်သလိုတကယ့်ကိုမရှိ၍ ရွှေတိဂုံဘုရားနားတွင်တောင်းရမ်းစားနေကြသောသူများလည်း နေထိုင်သည်။တောင်းစားရသည့်အခြေအနေဆိုပေမဲ့ အချို့လူတွေကကိုယ်တွေထက်တောင် ၀တ်နိုင်စားနိုင်တွေရှိသေးသည်။

ပုံရိပ်တို့၏ရပ်ကွက်ထဲရှိ လိုင်းခန်းတစ်ခုတွင်တော့ ကုလားလို့ခေါ်ကြသော ဂင်တိုတိုနှင့်လူသည် သူ၏အိုမင်းမစွမ်းတော့သောမွေးစားအမေအိုကြီးအား နေ့စဥ်နေ့တိုင်းဈေးထဲနှင့်ဘုရားဘက်တွေမှာ သွားချထားလေ့ရှိပြီး တောင်းရမ်းခိုင်းလေသည်။

ရသမျှပိုက်ဆံကိုတော့ သူတို့သာသုံးဖြုန်းကြပြီး အဖွားကြီးကိုတော့ မသဒ္ဒါရည်စာလေးသာ ကျွေးမွေးသည်။ထို့ကြောင့် အဖွားကြီးသည်တစ်နေ့ထပ်တစ်နေ့  အိုရသည့်ကြားမှအရိုးပေါ်အရည်တင်ဖြစ်လာရသည်။ထိုသို့ဖြစ်လေ တောင်းရမ်းခိုင်းလို့ပိုကောင်းလေဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်သည် ကိုယ်နှင့်မဆိုင်ပေမဲ့ထိုကုလားဆိုသည့်လူနှင့် သူ့မိသားစုကိုအင်မတန်ရွံရှာမိသည်။ဖြစ်နိုင်လျှင် ဘုရားလောင်းနေမိမင်းနတ်ပြည်သို့ကြွရင်းနှင့် မြင်ခဲ့ရသောငရဲဘုံများတွင် တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်ငရဲခံရစေချင်သည်။ဒါမှသူတို့မှတ်မှာ။

ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ်လျှောက်လာရင်းမှ ချစ်မင်းတို့၏အိမ်အရှေ့သို့ရောက်သောအခါတွင် အိမ်ရှေ့၌ ငုတ်တုတ်ထိုင်လျှက်ဖြင့် မှိုင်နေသောချစ်မင်းလေးကိုတွေ့ရလေသည်။

ဒီကလေးသည် အမြဲတက်ကြွလမ်းဆန်းနေတတ်သော ကလေးဖြစ်သောကြောင့်

မှိုင်နေသည်ဆိုတည်းကတစ်ခုခု ထူးထူးကဲကဲစိတ်ညစ်စရာရှိလို့ပဲနေမည်။အရင်တွေ့တုန်းကတော့ ပုံရိပ်ရောက်လာတာနှင့်သူတို့အိမ်ရှေ့တွင် ငှားထားသည့်လှည်းကိုအမြဲရပ်ထားလေ့ရှိသည် သည်နေ့တော့ထိုလှည်းကိုမတွေ့ရပေ။

"ဟေ့...ချစ်မင်း ..အပေါက်၀မှာထိုင်ပြီး ဘာတွေထိုင်ငေးနေတာလဲ..."

ပုံရိပ်မေးလိုက်တော့ ချစ်မင်းသည်သက်ပြင်းမောကို ခပ်သာသာရှိုက်လိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေလည်းဝဲကျလာသည်။ပုံရိပ်လည်း ကောင်လေးငိုနေတော့ဘာလုပ်လို့လုပ်ပေးရမှန်းမသိတော့ပေ။အိမ်ပေါ်တွင်တော့ မနက်ခြောက်နာရီခွဲကျော်ရုံသာရှိသေး၍

ချစ်မင်း၏အမေသည် အိပ်မောကျနေရှာသည်။

သူ့အမေကြားသွားမှာစိုး၍ထင်သည်

ကောင်လေးသည် အသံတိတ်၍သာရှိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ...ချစ်မင်းရယ်..မကြီးကိုပြောပြစမ်းပါ...."

"ကျွန်တော်တို့ပုံမှန်ယူနေကြလှည်းငှားတဲ့အိမ်က မငှားတော့ဘူးတဲ့ဗျ...."

"ဟယ်...ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ..."

"သူတို့ကခြံရောင်းပြီး...အခြားမြို့ကိုပြောင်းတော့မှာတဲ့...လှည်းတွေကိုလည်းရောင်းတော့မှာမို့ မငှားတော့ဘူးတဲ့ဗျာ...သားတို့ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...အခြားလှည်းငှားတဲ့နေရာလည်းသားမသိဘူးမကြီးရယ်..."

"ဒါကတော့...ကံပေါ့ဟယ်...ကံကြမ္မာကငါတို့ကို ဒီအလုပ်ဆက်မလုပ်စေချင်တော့လို့

နေမှာ‌ပေါ့...."

"ဟေ့....ချစ်မင်းတစ်ယောက်...ဘာတွေငိုနေတာလဲ...."

အပေါက်၀တွင်ချစ်မင်းငိုနေ၍ ပုံရိပ်ချော့နေ‌စဉ် အိမ်ရှေ့မှဖြစ်လျှောက်သွားသောလူကြီးတစ်ယောက်သည် အထူးတလည်မေးလာလေသည်။သူ့ဘေးတွင်လည်းသူ့သမီးဖြစ်ဟန်တူသည့် အစ်မတစ်ယောက်သည် ထမင်းချိုင့်ကလေးကို ကိုင်လျှက်ကြည့်လာသည်။ချစ်မင်းသည်လည်း မျက်ရည်တွေကိုသုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုဦးလေးကြီးဘက်သို့မဝံ့မရဲကြည့်လျှက် စကားဆိုလေသည်။

"ဦးလေးမင်းသူ...ပန်းရံသွားလုပ်မလို့လား..."

"အေးလေ...ဒီမှာငါ့သမီးနဲ့အတူတူဆင်းမလို့..."

"ကျွန်တော်ရောလိုက်လို့ရမလား..."

"ဟေ... "

ဦးမင်းသူအမည်ရသော ပန်းရံဆရာကြီးသည် အသက်ကလေးဆယ်ကျော်နေလေပြီ။

သူသည် မြေနီကုန်းဘက်ရှိဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်တွင်အလုပ်၀င်လုပ်နေပြီး ပုံရိပ်နှင့်ထွန်းဝေလည်းသူနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ကြရန်မြေနီကုန်းသို့ ဖယ်ရီနှင့်ကပ်သပ်၍လိုက်ခဲ့ကြလေသည်။

အမှန်တွင်တော့ ပုံရိပ်တို့တွင် ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်ထဲ၌ လုပ်ရန်အစဦးကတင်ရည်ရွယ်ချက်မရှိ‌ခဲ့ပေ။သို့ပေမဲ့ ယခုတော့လုပ်နေရလေပြီ။အသက်မပြည့်သေးပေမဲ့ သန်မာသောချစ်မင်းသည် ဘိလပ်မြေဖျော်ရသောအလုပ်နှင့်အုပ်နီခဲသယ်ရသောအလုပ်ကိုလုပ်ရလေသည်။

သူတို့ကလှည်းနှင့်အုပ်နီခဲလာသယ်နိုင်ရန်

ပုံရိပ်တို့မိန်းကလေးအုပ်စုက အုပ်နီခဲလေးတွေကိုစီပြီး လှည်းထဲသို့တင်ပေးရလေသည်။

ကိုယ်တိုင်တွန်းနိုင်လျှင်လည်း တွန်းလို့ရပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့မတွန်းနိုင်ပေ။ယခုဆောက်မည့်အဆောက်အဦးသည် သုံးထပ်တိုက်ဖြင့်ဆောက်သောဇိမ်ခံအိမ်ကြီးဖြစ်သဖြင့် အင်ဂျင်နီယာနှင့်အပ်ထားသော အိမ်ကြီးဖြစ်လေသည်။

အင်ဂျင်နီယာသည် ခဏခဏမလာသော်ငြားလည်း တစ်ခါတစ်ခါတော့လာကြည့်သည်ဟုဆိုသည်။လူအင်အားသုံး၍ဆောက်နေသော အိမ်ကြီးသည်ပြီးစီးပါကဘယ်လောက်တောင် လှပလိုက်မလဲနော်။

ဒီအဆောင်အဦးကြီး၏အိပ်ခန်းတစ်ခန်းသည် ပုံရိပ်တို့နေသောအခန်းငယ်လေးထက်အဆပေါင်းများစွာ ကြီးလောက်မည်။

ကွာခြားလိုက်သည့် ဘ၀တွေပါလေ။

ပုံရိပ်သည်မြို့ထဲသို့ရောက်နေသော်ငြားလည်း ဘေးပတ်၀န်းကျင်ကိုမကြည့်အားပေ။ဘာအစီအစဉ်မှမရှိပဲ ဗြုန်းစားကြီးလိုက်လာရ၍ နေပူတာတောင်ဆောင်းဖို့ဦးထုပ်မရှိပေ။ချွေးတွေသည် တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲနစ်နေ၍ အရည်တောင်ညှစ်ချလိုက်ရလောက်သည်။

အရေးတည်းဗိုက်ကလည်းဆာလာပြန်သည်။ညနေအလုပ်ဆင်းမှလုပ်ခရမည်ဖြစ်၍ ထမင်းစားဖို့ရာလည်းလောလောဆယ်ပိုက်ဆံကတစ်ပြားမှပါမလာပေ။ချစ်မင်း ထမင်းစားဆင်းတော့မှသူ့ဆီကနေပိုက်ဆံချေးရန်တွေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အုတ်တွေသယ်နေရင်းမှ အပေါ်သို့မျက်လုံးလှန်၍ကြည့်လိုက်မိချိန် ငြမ်းဆင်ထားသည့်အပေါ်မှ ဆင်းလာသောရန်သူ

ဦးသက်ဆွေကို တွေ့လိုက်ရကာချက်ခြင်းပဲခေါင်းကိုငုံ့၍ပုန်းလိုက်ရသည်။

နှလုံးခုန်နှုန်းတွေလည်း ဆောင့်တက်လာသလားမှတ်ရသည်။ဒီလူကြီးပုံရိပ်ကိုမြင်လို့မဖြစ်ပေ။သူကနေတစ်ဆင့်ဒေါ်လေးသိသွားခဲ့ရင် ပြဿနာတွေရှုပ်သွားလိမ့်မည်။

စိတ်ထဲမှာတော့ ဦးသက်ဆွေသည်ပုံရိပ်ကိုမမြင်လိုက်ဘူးဟု တထစ်ချယုံကြည်ထားလိုက်မိသည်။

မြင်သွားတော့လည်း ဘာဂရုစိုက်ရမှာလဲ။

ပုံရိပ်ကို ယခုလိုအလုပ်လုပ်စေချင်နေတာတစ်ပိုင်းသေနေလောက်မည်။သူပျော်နေမှာပေါ့။ပုံရိပ်ကျောင်းမတက်လေသူပျော်လေ‌ဖြစ်နေလိမ့်မည်။ဒီနေ့နှင့်ဆိုလျှင်ပုံရိပ်ကျောင်းပျက်တာ လေးရက်တိတိရှိသွားလေပြီ။ဒီကြားထဲမှာ ဆရာနေမျိုး၏အတန်းကိုမတက်တာလည်း လေးရက်ရှိနေလေပြီ။

အဒေါ်နေမကောင်းသည့်နေ့ကတည်းကခွင့်တိုင်ထားရာကနေ ယနေ့အထိပျက်ကွက်မိတဲ့ပုံရိပ်ကိုဆရာစိတ်ဆိုးလေမလား၊အပစ်တင်လေမလား။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ပါစေ။ပုံရိပ်ဆရာ့ဆီသို့ ပြန်မသွားဝံ့တော့ပြီ။

ဆရာ့မျက်နှာကို ဝံ့ရဲစွာကြည့်နိုင်သော သတ္တိမျိုးရှိမရှိတဲ့ ပုံရိပ်ကို ဆရာခွင့်လွှတ်ရင်သိပ်ကောင်းမှာပဲ။

အကွယ်လေးမှာ ပုန်းနေမိရာမှ ပုံရိပ်မျက်ရည်ဝဲမိပါသည်။သို့ပေမဲ့မျက်ရည်မကျအောင်တော့ အတတ်နိုင်ဆုံးထိန်းသိမ်းထားပါသည်။

"မင်းကွာ...လာမဲ့လာတော့လည်းဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက်ကြီး.. အလုပ်ခွင်ကိုမှတန်းလာရသလား...."

"အော်..၀င်‌‌ငွေကြမ်းနေတဲ့အင်ဂျင်နီယာကြီးကိုတွေ့ချင်တော့လည်း...အလုပ်ခွင်အထိလိုက်လာရတာပေါ့ကွာ...ဟိုကောင်တွေကလည်းမင်းကိုစောင့်နေကြတယ်...အလုပ်လက်စသတ်ပြီးမြန်မြန်လိုက်ခဲ့တော့...တို့တွေမတွေ့ရတာ....ဘယ်လောက်ကြာပြီလည်း...

ငါလည်း...နောက်အလုပ်အသစ်ပြောင်းတဲ့အချိန်မို့ အားနေတာ...မဟုတ်ရင်ငါ့မျက်နှာတောင်မြင်ရမှာမဟုတ်ဘူး...."

"ဆရာ..."

ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကြောင့်အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ စိတ်ထဲတွင်ထင်နေသည့်အတိုင်း ဆရာနေမျိုးဖြစ်နေသည်။

ဆရာသည် မြို့ထဲသို့လာလျှင်၀တ်နေကြအတိုင်း စတိုင်လ်ပဲန်အညိုနှင့်ရှပ်ကော်လံကို တွဲဖက်၍၀င်ဆင်ထားလျှက် ကျောပိုးအိတ်ကိုလွယ်ထားလေသည်။

ဆရာ့ကိုမြင်သည်နှင့် မကျအောင်တားဆီးထားသောမျက်ရည်များသည် မိုးများရွာသွန်းလိုက်သလို ဖြိုးဖြိုးဖျောက်ဖျောက်စီးကျလာခဲ့သည်။

အသံကလေးတိမ်၀င်ပြီး ဆရာ့နာမည်ကိုခပ်တိုးတိုးရေရွတ်လိုက်ပေမဲ့ နားလျှင်သည့်ဆရာသည်နေရာမှာတင်ကျောက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်လိုရပ်တန့်လျှက် ပုံရိပ်ကိုအံ့ဩတကြီးကြည့်နေလေသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းများသည် ယုံတစ်၀က်၊မယုံတစ်၀က်ပုံစံဖြစ်နေပြီး ဆရာ့မေးရိုးတွေနှင့် နားထင်ကြောတွေတင်းမာလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဆရာ့မျက်၀န်းတွေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမှာကြောက်ရွံ့မိသောကြောင့် ပုံရိထိုနေရာမှမြန်မြန်လှည့်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ပြေးပုန်းတာဆိုလျှင် ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်။လူကြီးမိဘတွေမသိပဲ လုပ်သောအလုပ်သည် သမာအာဇီ၀ဘယ်လောက်ကျကျ တကယ်ကိုကျောမလုံနိုင်ပေ။

"ပုံရိပ်...လာခဲ့...."

"ဆရာ...."

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းထဲတွင် မျက်ရည်တို့ပြည့်လျှံနေခဲ့လေပြီ။ဆရာဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပုံရိပ်လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ပုံရိပ်၏လက်ကောက်၀တ်ကို အားပြင်ပြင်းဆွဲယူလာသော ဆရာ့ပုံသဏ္ဍန်သည် ပထမဦးဆုံးစတွေ့စဉ်ကကဲ့သို့ ခက်ထန်လွန်းနေသလိုခံစားရသည်။

တော်ရုံစိတ်မဆိုးတတ်သည့်ဆရာ ၊တော်ရုံဆို‌ ဒေါသထွက်ခဲသောဆရာသည် ပုံရိပ်ကြောင့်သောကတစ်ခုကို ရင်မှာခံစားနေရရှာလေပြီ။တပည့်မတစ်ယောက်ကို ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်မှအလုပ်သမားအဖြစ်မြင်လိုက်ရတော့ တုန်လှုပ်သွားလောက်သည်။ပုံရိပ်ကတော့

ဥပက္ခာပြုပေးဖို့ကိုသာ ဆုတောင်းမိသည်။

"နေမျိုး...မင်းပဲငါ့ကိုလာခေါ်တာဆို...အခုဘယ်သွားမလို့လည်း...ဒီကောင်မလေးကရောဘယ်သူလည်း...."

"အေး...စိတ်ရှုပ်စရာလေးပေါ်လာလို့...မင်းဘာသာဟိုကောင်တွေဆီကို သွားလိုက်တော့ကွာ...ငါအားမှထပ်ချိန်းကြတာပေါ့..."

"ဟာ...နေမျိုး...ဟေ့...."

ပုံရိပ်ကိုစိတ်ရှုပ်စရာလို့ ထင်မြင်လျှက်နှင့်ဘာကြောင့်များ မရမကခေါ်လာလေသလဲဆရာရယ်ဟု ပုံရိပ်ရင်ထဲမှပြောမိပေမဲ့ ဆရာကတော့စကားလေးတစ်ခွန်းတောင်မဟပဲ ကားဂိတ်ဆီသို့ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

တက္ကစီငှား၍မရခင်အထိ ပုံရိပ်၏လက်ကိုတင်းကျပ်စွာ ကိုင်ထားသည့်ဆရာသည် ပုံရိပ်ထွက်ပြေးမည်ကိုအင်မတန်စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"၀င်...ကားထဲကိုမြန်မြန်၀င်...."

"ဘယ်လည်းဆရာ..."

"အိမ်ပြန်မယ်..."

"ဟင့်အင်းဆရာ...နေ့တစ်၀က်လောက်လုပ်ပြီးပြီ...ဒီအတိုင်းပြန်ရင်လုပ်အားခမရပဲနေမှာပေါ့..."

"ပုံရိပ်...ဆရာဒေါသမထွက်ချင်ဘူးနော်...ကားထဲကိုအခု၀င်..."

ဆရာသည်ပုံရိပ်ကိုအဖေတစ်ယောက်လို၊အစ်ကိုတစ်ယောက်လို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်ထွန်းစွာ ဆူငေါက်လာသည်။ပုံရိပ်သည်လည်း 

ဆရာ့ကိုကြောက်၍ ကားထဲသို့၀င်ထိုင်ကာငြိမ်လိုက်မိသည်။နှစ်မှတ်တိုင်လောက်ကျော်သည်အထိ ဆရာသည်ပုံရိပ်ကိုစကားလုံး၀မပြောပေ။

ဆရာ့မျက်နှာသည် ရှူတင်းတင်းကြီးဖြစ်လျှက် ကားပြတင်းအပြင်သို့သာငေးမောနေခဲ့သည်။လေတစ်ချက်တိုက်လိုက်တိုင်း ဆရာ့ကိုယ်မှစံပယ်ကိုယ်သင်းရနံ့သည် ပုံရိပ်ဘက်သို့လွှင့်ပျံ‌လာပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ခန္ဓာကိုယ်တွင်တော့ ချွေးနှင့်အုတ်စော်တွေသာ ကပ်ငြိနေလေသည်။ပုံရိပ်သည် ခပ်ကြုံ့ကြုံ့အနေအထားနှင့် ကားပြတင်းအနားသို့ကပ်၍ထိုင်မိသည်။

"ဒီမှာလာလုပ်နေတာ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိပြီလဲ..."

"ဒီတစ်ရက်တည်းပါ...."

"ဒါဆိုရင်ကျန်တဲ့သုံးရက်ကရောဘယ်မှာလေလွင့်နေတာလဲ...ငါလည်းမအားတာနဲ့...တပည့်ဖြစ်သူကိုစိတ်ချတာ‌ပါပေါင်းပြီး အိမ်ကိုလိုက်မကြည့်မိတာမှားတာပဲ...."

ဆရာ့ပြောဆိုပုံအရ ပုံရိပ်သည်အလေလိုက်နေသော လူဆိုးမလေးဖြစ်သွားချေပြီ။

ဆရာပုံရိပ်ကို ဆူနိုင်သည်။ဆဲနိုင်သည်။ရိုက်နိုင်သည်။ဒါပေမဲ့ ဒီလိုစွပ်စွဲတာကိုတော့ ပုံရိပ်မခံစားနိုင်ပေ။

"သမီးအလေလိုက်နေတာမဟုတ်ဘူးဆရာ...

ချစ်မင်းဆိုတဲ့ကလေးနဲ့အလုပ်လိုက်လုပ်နေတာ တစ်နေ့ခြောက်ထောင်ရတယ်..."

"တော်တော်များတာပဲ အဲ့ဒီ့ငွေခြောက်ထောင်နဲ့ကိုယ့်ရဲ့ပညာရေးကို အဆုံးသတ်ပစ်လိုက်တယ်ပေါ့...မင်းတော်တော်မိုက်တဲ့မိန်းကလေး..."

"အဲ့ဒီ့ငွေခြောက်ထောင်ကဆရာ့အတွက်တော့နည်းတာပေါ့ဆရာ...ပုံရိပ်အတွက်တော့ဘုရားတစ်ဆူလိုပဲ..."

"ဘာလို့အဲ့လောက်လောနေတာလဲပုံရိပ်

..မင်းအရွယ်ကပညာရှာရမယ့်အရွယ်လေ...မင်းရှိရမဲ့နေရာကကျောင်းစာသင်ခန်းပဲ...ဒါကိုမင်းနားလည်ထားရမယ်..."

"ဆရာပြောတာသိပ်မှန်ပါတယ်...ဒါပေမဲ့...

ကိုယ့်၀မ်းနာတာကိုကိုယ်ပဲသိပါတယ်ဆရာရယ်..ပုံရိပ်အိမ်မှာဘယ်လိုအပြောခံနေရသလဲဆိုတာဆရာမှမသိပဲ...မျက်တောင်မွှေးတဆုံးပဲကြည့်တယ်လို့ဆိုဆို...ပညာရေးဆိုတာအခုရေတွင်းတူးပြီး အခုရေကြည်သောက်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး...ဇနကမင်းကြီးတောင်မှ ရဟန်းပြုဖို့အရာအားလုံးကိုစွန့်ထားခဲ့သေးတာပဲ...ပုံရိပ်ကမြတ်စွာဘုရားလိုပါရမီမရင့်သန်လို့အကုန်မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေမဲ့...ပညာရေးကိုတော့စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆရာ..."

"ဟာ...."

ပုံရိပ်၏ယတိပြတ်စကားကြောင့်ဆရာစွံ့အသွားသလို အံ့ဩတကြီးပုံရိပ်ကိုကြည့်လာသည်။ဆရာ့မျက်နှာတွင်စာနာမှုကိုလည်းတွေ့ရသည်။အသနားပိုနေသည်ကိုလည်းတွေ့ရ‌ လေသည်။နောက်တဖန်စိတ်ပျက်အားလျှော့မှုတွေရောပေါ့။ဆရာ့အနေနဲ့ပုံရိပ်အပေါ်ကိုမျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးမထားစေချင်ပါ။

ဖြစ်နိုင်လျှင် တပည့်အဖြစ်ကနေပါစွန့်ပစ်လိုက်ကြောင်း ပြောထွက်စေချင်သည်။သို့ပေမဲ့ဆရာ့လိုလူဟာ ဒီလိုစကားကိုတစ်သတ်လုံးပြောထွက်မည့်လူမဟုတ်ပေ။

ဆရာ့ကိုကြည့်ရမှာ စိတ်မလုံသဖြင့် ကားပြတင်းဘက်သို့လှည့်၍သာငိုရှိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏ စိတ်ထဲတွင်ဆရာ့၏ကူညီဖေးမကာ သင်ပြဆုံးမခဲ့သောအရာတွေကို တရိပ်ရိပ်တွေးကြည့်ရင်း အားနာလွန်းတာပဲသိသည်။

ပုံရိပ်လို တပည့်မိုက်ကိုလက်၀ယ်ပိုက်မိသည့်ဆရာ့ကို အားနာမိပါတယ်ဆရာရယ်။

"ပုံရိပ်...ဘာမှအားမငယ်ပါနဲ့...ဒီနေ့ကစပြီးပုံရိပ်ကို ဆရာထောက်ပံ့ပေးပါ့မယ်..."

လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလာသည့်

ဆရာ့၏နူးညံ့သောမျက်နှာသွင်ပြင်ကို ပုံရိပ်ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။ဒေါ်လေးအပြင် ပုံရိပ်အပေါ်ကိုနားလည်ပြီးကောင်းမွန်ပေးနိုင်ဆုံးသူဟာ ဆရာဟုသတ်မှတ်ထားမိသည်မှာ 

ချွင်းချက်ဟူ၍မရှိတော့ပြီ။

"အဲ့လိုမလုပ်ပါနဲ့ဆရာ...ပုံရိပ်ပိုပြီးသိမ်ငယ်ရပါလိမ့်မယ်..သူတစ်ပါးအပေါ်ကိုအကြွေးတင်နေရတဲ့ခံစားချက်ကြီးကို မခံစားပါရစေနဲ့..

ကိုယ့်အားပဲကိုယ်ကိုးပါရစေ...ပုံရိပ်ကိုမျက်နှာလွှဲလိုက်ပါတော့...ပစ်ထားလိုက်ပါတော့...."

"ပုံရိပ်...ဆရာပုံရိပ်ကိုမျက်နှာလွှဲလိုက်လို့ရတယ်...မသိကျိုးကျွံပြုလို့ရတယ်...ဒါပေမဲ့အနာဂတ်ရဲ့ဒုက္ခပင်လယ်ဝေတဲ့တစ်နေ့ကိုတော့ မလွှဲမသွေရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်...အရာရာတိုင်းကို တဇွတ်ထိုးလုပ်တာမကောင်းဘူး...

ကျောင်းပညာရေးကိုစွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး...ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်ထဲမှာ၊စက်ရုံမှာစသဖြင့်လုပ်ပြီထား...တစ်သတ်လုံးဒီလိုပဲလုပ်သွားရမှာနော်...ဒါကိုတွေးမိရဲ့လား...

အခုပုံရိပ်ဒီအလုပ်ကိုလုပ်နေတာ လူကြီးတွေသိလား..."

"အဒေါ်မသိသေးဘူးဆရာ...."

"ပုံရိပ်ကိုစတွေ့တော့ ဆရာဘယ်လောက်စိတ်ပူသွားသလဲသိရဲ့လား...ကိုယ့်တပည့်တစ်ယောက်ကို ဒီလိုဘ၀မျိုးနဲ့ဆရာမြင်ချင်တာမဟုတ်ဘူး...ဒါဟာဆရာ့ရဲ့စေတနာဖြစ်သလို...ဆရာ့ရဲ့မာနလည်းဖြစ်တယ်..ပုံရိပ်ကိုဆရာပြောခဲ့တယ်လေ...အခက်အခဲတစ်ခုခုရှိလာတိုင်း...သူငယ်ချင်းတွေကိုပြော...အဒေါ့်ကိုပြော...ဒါမှမဟုတ်ဆရာကိုလည်းပြောပြလို့ရတယ်...ဘာကြောင့်တစ်ယောက်တည်းထင်သလို ဆုံးဖြတ်နေရတာလဲ...ဆရာတို့ကိုရှိတယ်လို့တောင်မထင်တာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူးဆရာရယ်...ပုံရိပ်ကကိုယ့်ကြောင့်အခြားသူတွေပါ အပူကူးမှာစိုးလို့ပါ..."

"တော်တော့ပုံရိပ်...ဆရာစီစဉ်ပေးမယ်...

ဆရာ့စကားကိုပဲနာခံပါ..."

ဆရာသည်ခဏတာလောက် တွေတွေလေးစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းထဲတွင်အကြံတစ်ခုထင်ဟပ်လာသည့်နယ် လင်းလက်ကြည်လင်နေသော မျက်၀န်းများဖြင့်ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာလေသည်။

"ကဲ...ဆရာအကြံရပြီ...ဒီလောက်အလုပ်လုပ်ချင်နေတဲ့ကလေးမ စာသင်ရမယ်...မူလတန်းလေးတွေကို အခကြေးငွေယူပြီးစာသင်ပေးရမယ်...ဆရာဆက်ပေးမယ်...ဟုတ်ပြီလား..."

"တကယ်လား...ဆရာ..."

"တကယ်ပေါ့...."

ပုံရိပ်က ၀မ်းသားအားရမေးမိတော့ ဆရာကလည်း၀မ်းသာအားရပြန်ပြောသည်။

ဆရာ့မျက်နှာသည် လန်းဆန်းမှုအတိဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပုံရိပ်သည်လည်းကျေနပ်သွားမိသည်။မူလတန်းလေးတွေကို စာသင်ပေးရသည့်အလုပ်ဟာမခက်ခဲပါဘူး။

အိမ်မှာတောင် ကလေးနှစ်ယောက်ကိုထိန်းနေရတာ အကျင့်ဖြစ်နေ၍ကလေးတွေကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲကောင်းကောင်းသိသည်။ကျောင်းလည်းပြန်တက်နိုင်သလို 

၀င်ငွေလည်းတစ်ဖက်တစ်လမ်းကရမည်။

"ဒါပေမဲ့...ကလေးက..ကလေးတွေကိုပြန်ထိန်းရမှာလုပ်နိုင်ပါ့မလား..."

"ဟာ...မလုပ်နိုင်ရိုးလားဆရာရယ်...သမီးကအဲ့လောက်လည်းမငယ်တော့ပါဘူး..."

"ဟုတ်ပါပြီ...အပျိုကြီးရယ်..."

ဆရာနှင့်စကားဝိုင်းသည်ဒေါသနှင့်စ၍အပြုံးနှင့်အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

ဆရာသည် ထိုကဲ့သို့သူတစ်ပါးအား ပြုံးရွှင်နေတာမျိုးပဲဖြစ်စေချင်သောသူပင်ဖြစ်သည်။

ဆရာသည် ပုံရိပ်အတွက်တော့ရှားရှားပါးပါးမြင်ရခဲသော သက်တံ့ရောင်စင်တန်းကလေးဖြစ်သည်။

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၃)🔥  

"မမြင်ဖူးတော့မူးကိုမြစ်ထင်.."ဆိုသောစကားသည် သွေးထွက်အောင်ကိုမှန်ပါသည်။

ကိုယ်နေခဲ့ရတဲ့ရပ်ကွက်လမ်းကလေးနှင့်လမ်းဘေးရှိ ဈေးဆိုင်တန်းတွေကို ကြီးမားခမ်းနားလှပြီထင်ခဲ့မိသည်။ရပ်ကွက်ထဲရှိ များပြားရှုပ်ထွေးလှသော လမ်းချိုးတစ်ခုဆီကိုတွေ့ရတိုင်း ၀င်္ကပါ‌ထဲတွင် လက်ပစ်ကူးနေရသယောင်ထင်ခဲ့မိသည်။

ကိုယ်တွေအိမ်နှင့်အနည်းငယ်လှမ်းပြီးလမ်းလျှောက်လျှင် ဆယ်မိနစ်လောက်သာကြာမြင့်သော ဈေးရုံကြီးကို လူအစည်ကားဆုံးအရပ်ဟုသတ်မှတ်ခဲ့တာ မှားများနေပြီလား။ဈေးရုံထဲရှိ အ၀တ်ဆိုင်တန်းတွေတွင် အမျိုးသမီးတို့အုပ်စုဖွဲ့၍ ပြည့်ကြပ်နေပြီး သား၊ငါးတန်း၊ အသီးအရွက်နှင့် အခြောက်အခြမ်းဆိုင်တန်းတွေအဆုံးအထိလူများတိုး၍ပင်မပေါက်ပေ။

စရိုက်စုံ၊လူမျိုးစုံတို့ပေါင်းစည်းရာနေရာသည် ဈေးဟုဆိုရပေမည်။အသားငါးတန်းသည်ယင်တလောင်းလောင်းနှင့်ဖြစ်လျှက် ဈေးဆစ်သံတွေလည်းဆုံသည် ။

အော်‌ရောင်း‌သောငါးစိမ်းသည်များ၏အသံကလည်းညံသည်။

သားငါးတို့ခုတ်ထစ်သံများသည်လည်း နှလုံးတုန်လောက်စရာဖြစ်ပြီး သား၊ငါးသည်တို့၏ဓားသည်ကမ္ဘာပေါ်တွင် အထက်ဆုံးဖြစ်နေသကဲ့သို့ ကြည့်ရင်းနှင့်ကိုဓားသွေးသည့်လက်အား ပြေး၍ချီးကျူးချင်မိခဲ့သည်။

အကာအရံနှင့် ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသောဈေးရုံကြီးဖြစ်သလို ရပ်ကွက်အားလုံး၏ပေါင်းစုတည်ရာ ဘုံဌာနဈေးရုံကြီးပေမဲ့ အဲယားကွန်းမရှိ၊လေးတဟူးဟူးတိုးလျှက် အခန်းတို့သည်တသေတသက်ကာရံထားတာမျိုးမရှိပေ။

ဈေးရုံကြီး၏ နံဘေးတွင် ရပ်ကွက်တကာမှ‌စုပေါင်းအလှူဒါနပြုထားသည့် အမှိုက်ပုံကြီးကလည်း ဟီးထွက်လျှက် ထီးထီးကြီးရပ်လို့နေသည်။အနံ့မျိုးစုံ၊အသံမျိုးစုံနှင့်ထိုဈေးရုံကြီးထဲသို့ ၀င်လိုက်ပါက "ထီး၀ယ်အုံးမလား၊ဖိနပ်၀ယ်အုံးမလား၊အိတ်တွေကြည့်ပါအုံး.."ဆိုသည့် အသံနှင့်အတူအ၀င်အ၀မှာတွင် ဆွဲလွဲခံရသည်။

မိုးရာသီရောက်တိုင်း ငါးညှီနံ့ကိုရှူလျှက်ခြေထောက်တွေဟာ ရွံ့ရည်လူးရကာငါးစိမ်းတန်းထဲတွင် မနည်းလျှောက်ရသည်။

ကမ္ဘာကြီးထဲမှာအတူရှင်သန်နေကြရပေမဲ့ အချို့လူတွေဟာကမ္ဘာကြီးကိုယခုအထိပြားတယ်လို့ထင်ပြီးအချိူ့လူတွေကတော့လုံးသည်ဟု ဆိုကြသည်။

အရှေ့မှနေ၀န်းထွက်သည့်ပမာဆိုသလို

နေလုံးသည်အရှေ့အရပ်မှပုံမှန်ထွက်နေသည်ကိုသာမြင်ကြရသောကြောင့် ကမ္ဘာသည်အနောက်မှအရှေ့သို့လည်ပတ်နေသည်ကိုလည်း မသိကြသူရှိသလို ကမ္ဘာသည်နေလုံးအား ဘဲဥစက်၀န်းပုံသဏ္ဍန်လည်ပတ်နေတာကို မသိသူတွေမှအများသားပင်။

ကိုယ်တောင်မှ စာပေဗိမာန်စာမူပထမဆုရရှိ‌ခဲ့သော မြန်မာ့ဓလေ့မြန်မာ့ရေဆိုသော စာအုပ်ကလေးကိုဖတ်ပြီးမှသိခဲ့ရသည်။ကျောင်းတွင်ရူပဗေဒဆရာမများက ရှင်းပြသလို၊အလည်တန်းမှာပထဝီဆရာမများကလည်းရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။

သို့ပေမဲ့ ယေဘူယျလောက်ပဲသိခဲ့ရသည့်

ပုံရိပ်ဟာဘုန်းကြီးကျောင်း၏စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် လှန်လှော၍ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ထိုစာအုပ်လေးကြောင့် ကျယ်ပြောလှသည့်စကြ၀ဠာကြီးထဲသို့ ခဏတာလောက်အလည်အပတ်သွားခွင့်ရခဲ့သည်။

ထိုစာအုပ်ကလေးကို ဆရာနေမျိုးသည်သူတက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တွင် ဆူးလေရှိ၃၇လမ်းတွင်ရှိသော စာအုပ်ဟောင်းတန်းမှတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ဆုရစာအုပ်ဟောင်းကလေးတစ်အုပ်သည် အဖိုးနဲသောစာအုပ်ပုံလေးတွေအောက်တွင် အကျဉ်းကျနေခဲ့ရသည်။ဈေးနဲနဲဖြင့်ထုတ်ယူ၀ယ်ခဲ့မိသော ဆရာနေမျိုးသည်စာအုပ်ကလေး၏တန်ဖိုးကိုသိပေမဲ့ စာအုပ်ရောင်းသောသူသည် မသိရှာခဲ့ပေ။

လူတစ်ချို့သည် အပေါ်ယံစာမျက်နှာကိုကြည့်၍ တန်းဖိုးဖြတ်ကြသည်။အချို့ကစာမျက်နှာတစ်ရွက်လောက်ကိုလှန်လှော၍ တစ်အုပ်လုံးကိုသိသူကဲ့သို့ ဝေဖန်ကြသည်။

စာအုပ်ကလေးအား အတွင်းကျကျဖတ်ကြည့်ပြီး တန်ဖိုးသိလျှက်၊တန်ဖိုးထားလျှက် သိမ်းဆည်းထားသူကရှားကြလေသည်။

ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် တခါတရံမှာအပေါ်ယံယှက်ကြည့်မိသော ပထမလူတန်းစားဖြစ်သွားဖူးသည်။

အတွေးအခေါ်ခြင်းမတူတာလည်းအပြစ်မဟုတ်‌ပေ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုထဲမှာအတူရှင်သန်ကြပေမဲ့ ပုံသဏ္ဍန်ချင်း၊ဘာသာစကားခြင်းတောင်မတူကြရသည့် အခြေအနေတွေမှာဘယ်အရာကအမှားဖြစ်နေပါသလဲ။

ကမ္ဘာ့အရှေ့ခြမ်းနှင့်အနောက်ခြမ်းဆိုပြီး

မြစ်ခြား၊ချောင်းခြား သမုဒ္ဒယာတွေတောင်ခြားနားနေသည်မဟုတ်ပါလား။

မျက်၀န်းပြာပြာ၊အသားအရည်ကစက္ကူဖြူရောင်ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီးအရပ်ဂလန့်ဂလားကြီးများဖြင့်  နိုင်ငံခြားသားကြီးများကို တွေ့ပါကပုံရိပ်တို့မြန်မာလူမျိုးများသည် စပ်ကပ်ထဲတွင်ရှိုးပြသော သတ္တဝါကြီးကဲ့သို့ လည်တဆန့်ဆန့်နှင့်အထူးအဆန်းလုပ်၍ကြည့်ကြသည်။

ထိုနိုင်ငံခြားသားကြီးကလည်း သူ့ထပ်အရပ်ပု၍ အသားညိုသော၊မျက်နှာချင်းဆိုင်မိတိုင်းပြုံး၍ပြတတ်သော မြန်မာလူမျိုးတို့ကိုထူးဆန်းသည်ဟုထင်ပေလိမ့်မည်။

ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုတည်းတွင်နေရာဒေသမတူတာကိုမပြောနှင့် ရန်ကုန်တိုင်းတစ်တိုင်းထဲတွင်တောင် ပုံရိပ်တို့နေသောရပ်ကွက်နှင့်

ခုရောက်နေသောမြို့ထဲလမ်းမကြီးကမတူပေ။

ပုံရိပ်ကို အပြင်အလုပ်ကြမ်းမလုပ်ရန်ချော့သည့်အနေဖြင့် ဆရာနေမျိုးခေါ်လာသောနေရာသည် စံရိပ်ငြိမ်တွင်ရှိသောဂမုန်းဖွင့်စင်တာဒုတိယထပ်မှ ကြက်ကြော်ဆိုင်သို့ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ကလေးသည်သန့်သည်၊ခုံကလေးတွေကအစဖွေးလို့ ၀န်ထမ်းလေးတွေကလည်းယူနီဖောင်းကိုယ်စီနှင့်သန့်ပြန်ကြသည်။

စင်တာကြီးထဲသို့ စ၀င်လာကတည်းကဟိမ၀န္တာတောင်ထိပ်သို့ ဆောင်းတွင်းဘက်တွင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ အေးစိမ်းစိမ့်နှင့်မွှေးပျံ့နေသည်။

ဆရာကမ‌သွားခိုင်း၍ အခြားဆိုင်တန်းတွေကိုလိုက်ကြည့်လို့မရပေမဲ့ သူ့ဆိုင်ခန်းလေးနှင့်သူသာသက်သက်ရပ်ရပ်၊သန့်သန့်ရှင်းရှင်းရှိ‌ကြသည်။ဆောင်းတွင်းမို့ထင်သည် ကြွေပြားခင်းတွေကအစပြောင်ခါနေသည်။

ခရစ်စမတ်သစ်ပင်အတုကြီးကလည်း လှလိုက်တာများမျက်လုံးထဲကကို မထွက်ပေ။

ဆရာကတော့ ဓာတ်ပုံရိုက်မလားလို့မေးပေမဲ့ 

ခေါင်းသာခါလိုက်မိသည်။ဓာတ်ပုံရိုက်ရမှာကို ရှက်မိသလိုလိုရှိသည်။အထူးသဖြင့် လူအများကြည့်နေသောနေရာကြီးမှာဖြစ်၍ ဟန်မလုပ်ရဲပေ။

စက်လှေကားကိုစီးရတော့လည်း အိုးနင်းခွက်နင်းဖြစ်နေ၍ ဆရာ့ကျောပိုးအိတ်ကိုလှမ်းဆွဲလိုက်ရသေးသည်။ဆရာ့လက်ကိုတော့မကိုင်ရဲပေ။ဆရာက သမာဓိနှင့်နေသူဖြစ်၍လားတော့မသိ ပုံရိပ်၏လက်ဖဝါးကိုတစ်ခါမျှမကိုင်ပေ။

သူဒေါသထွက်၍ခေါ်မရလျှင်သာ လက်မောင်းနှင့်လက်ကောက်၀တ်ကို ဆောင့်ဆောင့်အောင့်အောင့်နှင့် ဆွဲခေါ်သွားတတ်သည်။ဆရာ့ဒေါသကိုတော့ ပုံရိပ်ကြောက်ပါသည်။ဆရာ့အနေနှင့် မျက်လုံးကလေးဝံ့၍ အမျက်တော်ရှလျှင်တောင်ပုံရိပ်မှာ မီးခဲကိုဖင်ခုထိုင်ထားရသလိုဖြစ်နေချေပြီ။

ပုံရိပ်ယခုရောက်နေသောနေရာသည် ရပ်ကွက်ထဲရှိ ဆယ့်နှစ်မျိုးဟင်းချို ဈေးရုံကြီးနှင့်ယှဉ်လိုက်ပါက  ကမ္ဘာ့အရှေ့ခြမ်းနှင့်အနောက်ခြမ်းကဲ့သိုဖြစ်နေပြီး သီပေါမင်းလက်ထက်နှင့်အနော်ရထာမင်းလက်ထက်လို အင်မတန်ကွာခြားနေလေသည်။

မြန်မာနိုင်ငံ၏ လူတန်းစားအလွှာကွာခြားမှုသည်ထိုကဲ့သို့ရထားတစ်လမ်း၊သံတစ်လမ်းပင်ဖြစ်သည်။

ဆရာနေမျိုးသည်ပင် လွန်ခဲ့သောသုံးရက်ကတွေ့ခဲ့ပုံနှင်ယခုတွေ့နေရသောပုံစံမတူတော့ပေ။

အိမ်မှာပုံမှန်တွေ့နေရသောဆရာသည် များသောအားဖြင့် စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်ကိုသာ၀တ်ဆင်လေ့ရှိပြီး ပုဆိုးကိုဒူးလောက်တက်၀တ်လျှက်တကယ့်တောသားလေးလိုပင်။ယခုတော့ဖြင့် အရေခွံတွေကိုခွာချလိုက်သကဲ့သို့ ရန်ကုန်သားခြေရာနင်းပြနေလေသည်။

အော်..သူလည်းရောမရောက်တော့ရောမလိုကျင့်တယ်ထင်ပါရဲ့။ကိုယ်တွေသာဘယ်နေရာချချပစ်တိုင်းထောင်‌ဖြစ်နေရပေမဲ့ အခြားသူတွေကတော့နတ်ရေကန်ထဲသို့

ပစ်ချလိုက်သလို အရောင်အဆင်းများဖြင့် တင့်တယ်ကြပါသည်။

ပုံရိပ်၏အရှေ့တွင်ထိုင်နေသောဆရာသည် ဆံပင်ကိုနဖူးပြေပြေလေးပေါ်အောင် လှံထားသောကြောင့် မျက်နှာကကြည်လင်လျှက် နှာတံဆင်းဆင်း၏ဖြောင့်တန်းနေမှု၊

နက်မျက်၀န်း၏စုရွှန်းလဲ့မှု နှုတ်‌ခမ်းဆွေးဆွေးတို့၏ရဲ့ရင့်မှုကို အသေအချာဖော်ပြနေလေသည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာလို ထမင်းစားလျှင်ကျွဲလိုက်နွားလိုက်သကဲ့သို့စားတတ်သူ ဘုန်းကြီးကျောင်းသားလေးမဟုတ်တော့ပဲ ကြက်သား‌မျှင်လေးတွေကို ခက်ရင်းခွလေးဖြင့် ခပ်ဖိဖိထောက်လျှက် အိန္ဒြေရစွာဆွဲယူကာ ဆော့ဖြင့်စိမ်ပြေနပြေတို့စားနေလေသည်။ဆရာ့မျက်နှာကို မသိမသာအခဲခက်နေမိစဉ်တွင် မျက်၀န်းနက်နက်တို့သည် ပုံရိပ်ထံသို့ အလိုမကျဟန်ဖြင့် စူးနင့်စွာကျရောက်လာခဲ့သည်။

"ဟေ့...ကြက်ကြော်ကစားဖို့၀ယ်ပေးထားတာနော်...အလှကြည့်ဖို့မဟုတ်ဘူး...ဗိုက်ဆာနေတယ်မဟုတ်လား...စားလေ..."

"ဆရာ...သမီးအိမ်ပြန်ချင်ပြီ..."

"အေးပါ...စား...အေးဆေးစား...ပြီးရင်အတူပြန်ကြတာပေါ့..."

ဆရာ့ပုံစံကအေးဆေးဖြစ်နေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့နေ့ခင်းဘက်မှာကလေးတွေဘယ်လိုစားကြ‌၊သောက်ကြမည်လဲဆိုတာကို ပိုစိတ်ပူမိသည်။ဆရာ့ကိုရင်ဖွင့်မိပြန်ရင်လည်း

"ဒါနဲ့များဘာလို့ အလုပ်လိုက်လုပ်နေသလဲဟုထပ်၍အဆူခံရနိုင်သည်။

ကိုယ့်ဘာသာပေါ့ပေါ့လေးတွေးပြီး ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်ထဲမှာ သူများတွေနည်းတူလိုက်လုပ်မိတာမှားသွားခဲ့လေပြီ။

သူများတွေကလွတ်လပ်ကြသည်။ကိုယ့်စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းလုပ်ကြခြင်းဖြစ်၍ နောက်ဆံမတင်းရပေ။ပုံရိပ်က‌တော့ ကလေးတွေကိုနေ့ခင်းဘက်မှာ ကျောင်းကနေပြန်လာသလိုလိုဖြင့် နေ့လည်စာကျွေးဖို့တာ၀န်ရှိသည်။

အခုတော့ ကလေးတွေဆာနေပြီလား ။ဒေါ်လေးကရောအိမ်ကိုပြန်လာပြီလား။ပုံရိပ်ကိုအိမ်မှာမတွေ့လို့ ဒေါ်လေးစိတ်တွေများဆိုးနေမလား။ပုံရိပ်ပျောက်လို့ လိုက်၍ရှာနေမှာများလား။အခုမှ ဒါတွေကိုစိုးရိမ်ဖို့ တွေးမိသော ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်၍ထုရိုက်ချင်မိသည်။

ထိုနေ့ကအိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ နှစ်နာရီခွဲ၍ သုံးနာရီအတွင်းသို့ပင်ရောက်နေလေပြီ။

မထင်မှတ်ထားသည်က ဒေါ်လေးသည်အိမ်သို့စောစောစီးစီးရောက်နေခြင်းပင်။

အိမ်အပေါက်၀သို့ခြေချမိသည်နှင့် ဒူးတစ်ဖက်ကိုထောက်လျှက် ပုံရိပ်ကိုစူးစူးနင့်

နင့်စိတ်တိုသည့်အကြည့်ဖြင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်တွင်နံရံကိုမှီထားလျှက်နှင်ဦးသက်ဆွေကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ ကမ္ဘာကြီးသည်ချာလည်ပတ်လည်ရမ်းခါသွားသကဲ့သို့ခံစားလိုက်ရသည်။ဦးသက်ဆွေဆိုသောလူယုတ်မာကြီးသည်  ပုံရိပ်ကိုချောက်တွန်းဖို့ရန်အတွက် ဆိုက်ထဲမှစော‌ စောပြန်ခဲ့သည်ဟုယူဆမိသည်။

ပုံရိပ်အဖို့ ကြက်ကြော်ကိုစေတနာနှင့် ၀င်၀ယ်ကြွေးခဲ့ပါသောဆရာ့ကိုသာအပြစ်ဖို့နေမိသည်။ဆရာသာ အိမ်ကိုစောစောပြန်ပို့ခဲ့မယ်ဆိုလျှင် အိမ်ကိုဦးသက်ဆွေထက်အရင်ပြန်နှင့်နေလောက်ပြီ။

"ဟေ့...ဆူဆူညံညံတွေမကြားချင်ဘူးနော်..

ငါအရက်သွားသောက်လိုက်အုံးမယ်...";

ငပြူးကနေ၊ငပြဲပြန်လုပ်ကာ အရက်သောက်ရင်းရှောင်ထွက်သလိုပုံစံဖမ်းလေသည်။

ဦးသက်ဆွေ၏ယုတ်မာချက်ကတော့ကမ်းကုန်ပါသည်။ပုံရိပ်ကိုတိုင်ဖို့အရေး သူ့မှာမြေနီကုန်းကနေ အလျှင်မှီအောင်ပြေးလာခဲ့ရတယ်။ဒီလိုလူမျိုးကိုပုံရိပ်မုန်းမိတာ မလွန်ပေ။

"ဒေါ်လေ...ဒီနေ့အိမ်ပြန်ရောက်တာစောတယ်နော်..မိစုနဲ့ထွန်းကိုရော..အပြင်မှာဆော့နေကြတာလား..."

ပုံရိပ်ဘယ်လောက်မေးမေးဒေါ်လေးကတစ်ခွန်းမှ မတုန့်ပြန်ပေ။ပုံရိပ်ကိုသာမှင်သေသေမျက်၀န်းတွေနှင့်ကြည့်နေလေသည်။ပုံရိပ်လည်းအိမ်ပေါ်သို့ ‌မရဲတရဲလှမ်းတက်လိုက်ပြီး အပြစ်တွေအားလုံးကို၀န်ခံဖို့ရန် ဒေါ်လေးဆီသို့ခြေလှမ်းလေးလေးနှင့်သွားမိသည်။

"ဒေါ်လေး..."

"ဖြန်း!!!!!"

ဒေါ်လေး၏ရိုက်ချက်ကြောင့် ညာဘက်ပါးတစ်ခုလုံးစပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အံကိုကြိတ်ပြီး နာကျင်မှုတွေကိုသထွေးနှင့်အတူမျိုချလိုက်ကာ ဒေါ်လေးကိုမော့ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်ကိုမျက်ရည်ဝဲလျှက်ကြည့်နေလေသည်။                    

"ငါ့မှာတော့...မျှော်မှန်းချက်တွေထားးပြီး...

ပညာတတ်စေချင်လို့ရုန်းကန်နေပေမဲ့

..နင်ကတော့ငါ့အရှက်ကိုခွဲတယ်...မိုက်တွင်း

နက်တဲ့မိန်းမ....နင်ကဟိုအတန်းကိုသွားဖို့လမ်းစထွင်နေတာလား...ဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ပါဘူး...ဒေါ်လေးရယ်....သမီးတောင်းပန်ပါတယ်..."

"မတောင်းပန်နဲ့...ညည်းကိုငါအခွင့်အရေးတွေပေးပြီးပြီ..အမျိုးမျိုးနားချပြီးပြီ...ငါ့ရဲ့ဆန္ဒလေးကိုဖြည့်စည်းပေးဖို့ အဲ့သလောက်ပဲခက်သလားဟေ...အခုမှအသက်ကလေး၁၅နှစ်ပြည့်ရုံလေးနဲ့...လူကြီးတွေကိုမတိုင်ပင်ပဲ...

လုပ်ချင်တာတွေလုပ်နေတယ်...ညည်းလိုမိန်းမကိုရေရှည်မှာ ငါနိုင်အောင်ထိန်းနိုင်ပါတော့မလား..ဘာလဲ...ငါကမုန့်ဖိုးမပေးလို့လား...ငါကအ၀တ်အစားမဆင်ပေးနိုင်လို့လား...ညည်းငါ့နေရာမှာစဉ်းစားကြည့်စမ်း...အပျိုလေးအရွယ်လေးကိုဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းမှာ ယောက်ျားတကာနဲ့တပူးတတွဲအလုပ်လုပ်ခိုင်းတဲ့မိန်းမလို့ အများအမြင်မှာကဲ့ရဲ့စရာဖြစ်အောင်လုပ်နေတာလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး...ဒေါ်လေးရယ်...သမီးမှာအဲ့လိုရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး...သမီးကဒေါ်လေးကိုကူညီချင်ရုံပါ...အဟင့်.."

ဒေါ်လေး၏ဒူးခေါင်းကိုဖက်၍‌ငိုမိတော့ပုံရိပ်၏ရင်ဘတ်ကိုဒူးနှင့်တော့ပစ်လျှက်ရုန်းသောကြောင့် အနောက်သို့ပက်လက်လန်ကျသွားသည့်အခါ ဒေါ်လေး၏မျက်နှာမှတင်းမာမှုတွေကို အောက်မေးရိုးဆီမှနေ၍ ရှင်းလင်းစွာမြင်နေရသည်။

ဒေါ်လေးပုံရိပ်ကို ငြိုငြင်သွားပြီထင်ပါတယ်။ပုံရိပ်ကို မုန်းသွားပြီလား။ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ ဒေါ်လေး၏ပါးစပ်မှထွက်သောစကားသည် ပုံရိပ်၏အသည်းတွေကို တဆက်ဆက်တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

"ထွက်သွား..."

"ညည်းမျက်နှာကိုငါမမြင်ချင်ဘူး....ငါအ၀တ်လျှော်တဲ့အိမ်ရှင်ရဲ့ယောက်ျားက ဘီယာဆိုင်မှာနင့်တူမကိုဘီယာဗူးခွံတွေလာဝယ်တာတွေ့ခဲ့တယ်လို့ပြောတော့...ငါလေ..ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ်ပြန်ပြီးဖြတ်ရိုက်လိုက်ချင်တယ်...

သိရဲ့လား..ငါ့တူမအပျိုလေးကအရက်ဆိုင်ထဲမှာ ဘီယာဗူးအခွံတွေလာ၀ယ်ပါသတဲ့..

ငါရင်နာလိုက်တာပုံရိပ်ရယ်...ငါနင့်ကိုမွေးထားတာခိုင်းစားဖို့လို့ထင်နေတာလား...

ညည်းကိုငါမြင်ချင်တဲ့ပုံစံက ကျောင်းစိမ်းလေး၀တ်ပြီးကျောင်းကိုကျော့ကျော့လေးသွားတာကိုမြင်ချင်တာသိရဲ့လား...အရက်ဆိုင်ထဲမှာ..အလုပ်ကြမ်းလုပ်တဲ့နေရာမှာတွေ့ချင်တာမဟုတ်ဘူး...ငါ့စကားကိုနားမထောင်တဲ့မိန်းမ.....ဒီလောက်တောင်ပဲပေပေတေတေနေချင်သပဆိုလည်း...ငါ့ကိုအဒေါ်အဖြစ်ကနေစွန့်လွှတ်လိုက်ပါတော့..."

ဒေါ်လေး၏မျက်နှာကို မကြည့်ဝံ့တာကြောင့် လက်အုပ်ကလေးချီပြီးသာတောင်းပန်တိုးလျှိုးလျှက်ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။မျက်ရည်တွေသည်လည်း ပါးပြင်မှာဖြည်မဆည်နိုင်အောင် စီးကျနေခဲ့လေပြီ။ဒေါ်လေးတို့မိသားစုဟာ ပုံရိပ်အတွက်တစ်ခုတည်းသော တွယ်တာစရာလေးပါပဲ။ဒေါ်လေးရယ်ပုံရိကိုမောင်းမထုတ်ပါနဲ့ ပုံရိပ်ဆိုတာ ဒေါ်လေးဆီကနေလွှင့်ထွက်သွားခဲ့ရင်သမုဒ္ဒရာထဲမှာမျှောချင်ရာမျှောနေရမဲ့ဘ၀ပါ။

"ဟဲ့...ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ..."

အိမ်အပေါက်၀မှ ဒေါ်အပျိုကြီး၏အံ့ဩတကြီး အော်မိအသံနှင့်အတူသူအိမ်ပေါ်သို့လှမ်းတက်လာ၍ ကြမ်းပြင်တွေဟာတဒုန်းဒုန်းမြည်သွားလေသည်။

အပျိုကြီးသည် ကြမ်းပေါ်တွင်ဒူးတုပ်လျှက်ငိုနေသော ပုံရိပ်ကိုတလှည့်မတ်တက်ရပ်ကနေငိုနေသောမရှင်းသန့်ကိုတလှည့်ကြည့်လျှက် ဖြန်ဖြေပေးဖို့တွေးမိသည်။

"မရှင်းသန့်ရယ်...ကလေးကိုဘာလို့ဒီလောက်အော်နေရတာလဲ...."

"အပျိုကြီးရယ်...ရှင်မသိပါဘူး...ကျွန်မကတစ်နေ့တစ်နေ့ခါးချိအောင်ဒင်းတို့အတွက်လုပ်နေရသလောက် ဒင်းကမလိမ္မာဘူး..."

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့လဲကွယ်...."

"ဘာဖြစ်ရမလဲ...အရက်ဆိုင်မှာဘီယာဗူးခွံတွေသွား၀ယ်ပါတယ်တဲ့...ဗူးတိုဗူးစတွေကိုလိုက်ရောင်းသတဲ့...အခုလည်းကိုသက်ဆွေကနင့်တူမကို ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်မှာအလုပ်ကြမ်းလုပ်နေတာတွေ့ခဲ့တယ်လို့

လာပြောပြန်တယ်...ဒင်းဒါတွေလုပ်နေတာကိုကျွန်မတစ်ခုမှမသိခဲ့ရဘူး...လူကြီးတွေကိုဖုတ်လေတဲ့ငါးပိရှိတယ်လို့တောင်မထင်တဲ့မိန်းမ...နှင်ချပစ်မယ်...သူ့ထိုက်နဲ့သူ့ကံပဲ..."

"ဟယ်...ဒီလိုမပြောနဲ့လေ...ဒီအရွယ်လေးတွေကဒီလိုပါပဲ...ကိုယ်ကဗူးဆိုသူတို့ကဖရုံလေဟယ်...ဒေါသကိုရှေ့မထားပါနဲ့...

ဒီကနှင်ရင်သူ့ခမျာဘယ်မှာသွားနေမလဲဟယ်

....ကလေးကိုနှင်စကားတော့မပြောပါနဲ့..."

"ကျွန်မဒေါသထွက်လွန်းလို့ပါအပျိုကြီးရယ်.."

"တို့နားလည်ပါတယ်...ကလေးကိုချော့ပြောပါဟယ်...ပုံရိပ်ကဆိုးတဲ့ကလေးမဟုတ်ပါဘူး..."

"ဘာကိုမဆိုးရမှာလဲ...ခံမပြောနားမထောင်လေ...အဲ့လိုလူတွေကပိုထိန်းရခက်တယ်

..တွေးမိတိုင်းရင်နာတယ်ရှင်...ကျွန်မရဲ့သားသမီးတွေကိုဘယ်သူအထင်သေးတာမှ

ခံချင်တာမဟုတ်ဘူး..."

"ဟုတ်ပါပြီကွာ...."

အပျိုကြီးသည်ဒေါ်လေးနှင့်သူတပြန်ကိုယ်တပြန်ဆွေးနွေးခန်းဖွင့်နေလေသည်။ဒေါ်လေးရိုက်ထား၍ပါးတစ်ဖက်က ထုံကျင်နေသေးပေမဲ့နာသည်ဟု မညည်းမိပေ။ဒူးထောက်ထိုင်နေရာမှလည်း မလှုပ်မိပေ။

ဖြစ်နိုင်ရင် ပုံရိပ်ကိုဒေါ်လေး ဒီ့ထက်တောင်ရိုက်နှက်ဖို့ကောင်းသည်။ဒီ့ထက်ကန်ကြောက်ဖို့ကောင်းသည်။ဒီ့ထက်ဆူပူဖို့ကောင်းသည်။ပုံရိပ်ကိုဘယ်လိုစကားမျိုးနှင့်မဆို ထိုးနှက်နိုင်ပေမဲ့နှင်ချသောစကားတွေကိုတော့ မကြားချင်ပေ။

"အိမ်ရှင်တို့ရှိလား...."

"ပုံရိပ်...."

"မောင်နေမျိုး...."

ဒေါ်လေး၏မျက်နှာကိုတော့မကြည့်ဝံ့ပေမဲ့ အိမ်အပေါက်၀မှဆရာနေမျိုးကိုတော့ပုံရိပ်သည်မျက်ရည်တို့ကြားမှ အားကိုးတကြီးလှမ်းကြည့်မိသည်။ဆရာနေမျိုးသည် ပုံရိပ်ကိုစိတ်မကောင်းစွာလှမ်းကြည့်လာသည်။

"ကျွန်တော်အိမ်ပေါ်ကိုတက်လို့ရမလား အဒေါ်..."

"ရပါတယ်ကွယ်...လာပါဆရာလေးရယ်..."

ဆရာနေမျိုးအတွက် ဒေါ်လေးသည်အထူးတလည်သင်ဖြူးဖျာလေးကိုထုတ်ခင်းပေးနေသဖြင့် ဆရာကလည်းလက်တကာကာနှင့်တားလေသည်။ဆရာသည်ပင်ရိပ်တို့အိမ်သို့ လာခဲသောလူတစ်ယောက်ဖြစ်၍ဒေါ်လေးကလည်းပြာပြာသလဲဖြစ်နေသည်။

"နေပါ...ဖျာမခင်းပါနဲ့တော့ အဒေါ်..ကျွန်တော်ခဏပဲလာတာပါ...အဒေါ်တို့လည်းထိုင်ပါအုံး...ပုံရိပ်လည်းဒီကိုလာပါ...."

ဒေါ်လေးတို့ကခေါင်းရင်းဘက်ရှိ ဆရာ့ဘေးနားမှာထိုင်နေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကမူလအတိုင်း၊မူလနေရာတွင်သာဒူးထောက်မပျက်သည်မို့ ဆရာကလှမ်းခေါ်သည်။ဆရာခေါ်တော့လည်းပုံရိပ်တရွေ့ရွေ့ဖြင့်သွား၍ ဒေါ်လေးနှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ၀င်ထိုင်လိုက်မိသည်။

"ဆရာရယ်...ဆရာ့တပည့်ကိုကိုဆုံးမစမ်းပါ..ဘယ်လိုမှပြောမကောင်းဆိုမကောင်း

..အပြင်အလုပ်တွေထွက်လုပ်နေတယ်..."

ဖင်တောင်မပူသေးပဲ ဒေါ်လေးကဆရာ့ကိုတိုင်ချက်ဖွင့်လေသည်။ဆရာကတော့

သက်ပြင်းသာချလျှက် ခေါင်းကိုသာငုံထားသောကလေးမကိုသာ လှမ်းကြည့်သည်။

"ကျွန်တော်လည်းအဲ့ဒီ့ကိစ္စကိုပဲပြောဖို့လာတာပါ..."

"ဟယ်...ဒါဆိုရင်ဒီကိစ္စကိုဆရာသိပြီးပြီပေါ့.."

"ဟုတ်ကဲ့..ကျွန်တော်သိပြီးပါပြီ...မနက်ကတင်ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းရဲ့ဆောက်လုပ်ရေးဆိုက်ထဲကို အလည်သွားရင်းသူ့ကိုတွေ့လို့ဖြောင်းဖျပြီး ပြန်ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."

"ဟင်...ဒါဆိုဆရာသာပြန်ခေါ်မလာရင်ဒင်းကဒီအချိန်တောင် အိမ်ကိုပြန်မရောက်ဘူးပေါ့..."

နေမျိုးလည်း အခြေအနေတွေမပြင်းထန်မှီ ထပ်မံ‌ပေါက်ကွဲလာပြန်သည့်ဒေါ်ရှင်းသန့်၏ဒေါသကို အမြန်ဘရိတ်အုပ်ရလေသည်။

"အဒေါ်ကျွန်တော့်စကားကို တစ်ချက်လောက်ဆုံးအောင်နားထောင်ပေးပါဗျာ...ကျွန်တော်သူ့ကိုမေးကြည့်ပါတယ်...ဒီကလေးကသိမ်ငယ်စိတ်ဖြစ်နေတာပါ..အဒေါ်ပင်ပန်းတာကိုသူမကြည့်ရက်လို့..ကလေးစိတ်နဲ့သူတွေးမိသလောက်လျှောက်လုပ်နေတယ်လို့ထင်ပါတယ်..သူကလေးကိုမဆူပါနဲ့တော့...သူ့စိတ်ထဲမှာကျောင်းထွက်မှ အဒေါ့်တာ၀န်တွေပေါ့မယ်လိုတွေးမိလို့လုပ်တယ်ထင်ပါတယ်...."

"ဆရာလေးရယ်...အဒေါ်လေ...သူ့ကိုဘယ်အလုပ်မှ သိပ်များများမခိုင်းလိုပါဘူး...စာကြိုးစားရင်ကို ကျေနပ်နေတာပါကွယ်..ဒါကအဒေါ့်ရဲ့စိတ်ရင်းပါ...."

"ဟုတ်ပါတယ်အဒေါ်...သူလည်းဒါကိုနားလည်လို့အဒေါ့်ကိုပိုသနားတာလို့ထင်ပါတယ်...ဒီ့အတွက်သူလည်းအဆင်ပြေအောင် အဒေါ်‌လည်းစိတ်မဆင်းရဲအောင် ကျွန်တော်သူ့အတွက်အလုပ်ကလေးဆက်လာခဲ့ပါတယ်..."

"ဘာအလုပ်လည်းကွယ်...ကျောင်းစာလုပ်ချိန်ကိုထိခိုက်မှာစိုးတယ်...."

"မထိခိုက်ပါဘူးအဒေါ်...သူတို့ကျောင်းကနေ့ခင်းပိုင်းလေ...ညနေငါးနာရီလောက်ဆိုရင်မူလတန်းလေးခြောက်ယောက်ကိုစာသင်ပေး ရုံပါပဲ...တစ်ယောက်ကိုငါးထောင်စီလခရပါမယ်..အတန်းကြီးရင်နဲနဲပိုတောင်းပေါ့‌ဗျာ..နောက်ပိုင်းလူထပ်ဆက်ပေးပါ့မယ်..

လူထပ်များလာရင်...တစ်လငါးသောင်းလောက်တော့ ၀င်မှာပေါ့..."

"ဟဲ့...မရှင်းသန့်ဒီအလုပ်လေးမဆိုးဘူးနော်...ကျောင်းသားကကျောင်းစာနဲ့မကင်းလွတ်တော့ဘူးပေါ့...."

"ပုံရိပ်ကရောလုပ်နိုင်ပါ့မလား...ပြီးတော့ကိုးတန်းကလေးကိုရော မိဘတွေကဘယ်လောက်ယုံကြည်ပါ့မလဲဆရာရယ်..."

"ဒါတော့စိတ်ချပါ...ကလေးမိဘတွေကိုကျွန်တော့်တပည့်လို့ပြောထားပါတယ်...ပုံရိပ်ကလည်းစာတော်ပါတယ်...နောက်ကွယ်ကနေကျွန်တော်က စာသင်ကြားပုံ၊သင်ကြား‌နည်းတွေကို ပြောပြပေးသွားမှာပါ..သိပ်မခက်ပါဘူး...သူတို့ကိုစာကူလုပ်ပေးတဲ့သဘောမျိုးပါပဲ...."

"အော်...အော်...ဒီလိုဆိုတော့လည်းပုံရိပ်ဆန္ဒရှိရင်..ဆရာလေးရဲ့လက်ကိုသာအပ်ပါတယ်..မလိမ္မာရင်ဆုံးမပါ..အဒေါ်ကပညာမတတ်တော့ဆရာပဲ..ဆရာ့တပည့်ကိုလမ်းညွှန်ပေးပါကွယ်...သူဒီလောက်အလုပ်လုပ်ချင်နေတာ အဒေါ်လည်းမတားတော့ပါဘူး...အပြင်အလုပ်ထက်ဒါလေးကိုမစိုးလှဘူးပေါ့...."

နေမျိုးတစ်ယောက် ပုံရိပ်၏လုပ်ငန်းအတွက်အမျိုးမျိုးဆွေးနွေးပြီးနောက်တွင် အိမ်လေးထဲမှပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။အသက်အစိပ်တောင်မပြည့်သေးသောသူသည် ရင့်ကျက်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်အဖြစ် ကလေး‌တစ်ယောက်၏အနာဂတ်ဘ၀လေးကို ကယ်တင်ပေးနေမိသည်။

သူဟာဥယျာဉ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်နေလေပြီ။

သူ့ဥယျာဉ်ထဲက ပန်းကလေးမညှိုးနွမ်းဖို့ သူပင်ပန်းလည်း ကျေနပ်သည်။ဥယျာဉ်မှူး၏မာနတွေ သူ့ရင်ထဲ၌စီးဆင်းနေသလို ပန်းကလေးအတွက်လည်းရတက်မအေးပေ။

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၂၄)🔥  

"ကလင်...ကလင်..."

စက်ဘီးကလင်လေးကိုလက်မလေးနှင့်အသာဖိလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသောရိုက်ခက်သံလေးသည်ပင် နှုတ်ခမ်းပါးထက်မှအပြုံးကိုပေါ်လွှင်စေသည်။ဆောင်းလေညှင်းသွဲ့သွဲ့သည် ဆံနွယ်များအားယှက်တိုက်လျှက် စိတ်နှလုံးအားနှင်းဖွဲဖွဲတို့

ယစ်သိုင်းဖြန်းပက်သကဲ့သို့ အေးချမ်းမှုအတိဖြစ်စေသည်။

‌စိတ်အခြေအနေချမ်းငြိမ်းသည့်အခါ မြေသားကျောက်စိုင်တွေအပေါ်မှာလမ်းလျှောက်နေရသော်ငြား နုနုထွေးထွေးပန်းခင်းကလေးထဲမှာ  ဖြတ်သန်းရှင်သန်နေရသလို ညွှတ်နူးကြည်နူးမှုအပြည့်

ရင်မှာလှိုက်တက်လေသည်။

လွှတ်လပ်ခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ဟာအခြားသူတွေအတွက်တော့ စိတ်မှာအနှောင်အဖွဲ့တွေကင်းလွှတ်သွားတဲ့အခါမျိုး၊ကိုယ်နေချင်ရာနေ၊ကိုယ်သွားချင်ရာသွားပြီး ကိုယ်လုပ်ချင်သောအရာလေးတွေကို စိတ်လွတ်လက်လွှတ်လုပ်ရသောအခါမျိုးတွေလည်းဖြစ်နိုင်သည်။

အနောက်နိုင်ငံသားတွေအတွက်တော့ခရီးသွားခြင်းသည် မရှိမဖြစ်အရာတစ်ခုလို့သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း လုပ်ငန်းခွင်၏စိတ်ဖိစီးမှုများ၊ပတ်၀န်းကျင်နှင့်မိသားစုအရေးများကို ပစ်ချခဲ့လျှက်ခရီးထွက်ကာ လွတ်လပ်သောစိတ်အရသာကို ခံစားကြသည်။

ပုံရိပ်အတွက်တော့လွတ်လပ်ခြင်းဆိုတာ

စိတ်သန့်သန့်နှင့်ရှင်သန်ရပ်တည်နေနိုင်ခြင်းပါပဲ။

ပုံရိပ်သည် အတွင်းစိတ်မာသည်။

ပျော့ညံ့ပြီး အငိုလွယ်၊အရှိုက်လွယ်သောလူမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့ရသောအချိုးအကွေ့များကြောင့် စိတ်ခံစားမှုဒဏ်ရာတွေကများခဲ့သည်။

ယခုတော့ သံဆူးကြိုးတွေယစ်ခွေသိုင်းခဲ့သော

စိတ်အနှောင်အဖွဲ့များထဲမှလွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။

သွင်ပြင်မဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်ဟာ ချောက်ကမ်းပါးနက်နက်ထဲပြုတ်ကျခဲ့၍ ငိုရှိုက်နေခဲ့မိရာမှ ကမ်းပေါ်သို့ပြန်တက်နိုင်ခဲ့ပြီ။

မြက်ရိုင်းပင်သည် နေရောင်စူးစူးကြောင့်

ညှိုးနွဲ့မည့်ဘ၀မှ ‌နှင်းရည်ပတ်ဖြန်း၍လန်းဆန်းခဲ့ပြီ။

အားနွဲ့၍ကြက်ခိုးဝေလျှက် မှိုင်းတက်နေသောစိတ်၏နံရံတို့သည် အနီရောင်သွေးတို့ကြောင့် ပြန်လည်အသက်၀င်ခဲ့ပြီ။

ဒါတွေအားလုံး၏အစကနေဦးဟာ 

ပုံရိပ်၏ကြည်ညှိုလေးစားအပ်သော ဆရာ့ကြောင့်ပါပဲ။ဆရာ့ကြောင့်သာပုံရိပ်၏ဘ၀ရွက်နုကလေးတွေ ရှင်သန်ခဲ့ရတာပါ။ပူပြင်း‌လွန်းသည့်သဲကန္တာရထဲမှာ ရေကြည်တစ်ပေါက်ကမ်းလင့်သောသူဟာ ဆရာနေမျိုးပါပဲ။

အကြောင်းအရာကိုရေရာစွာရှာမတွေ့ပေမဲ့

အဒေါ့်ကိုအားကိုးသည်ထက်ဆရာနေမျိုးကိုပို၍ ကိုးစားယုံကြည်မိသည်။

အဒေါ်သည် ပုံရိပ်၏မေတ္တာတံတိုင်းဆိုလျှင်

ဆရာနေမျိုးသည်ပုံရိပ်၏ခွန်အားတံတိုင်းဖြစ်သည်။ပုံရိပ်ကိုအမြဲတမ်းစိတ်ခွန်အားတွေပေးတတ်သောဆရာ့ကို ပုံရိပ်တဆထက်တဆသံယောဇဉ်ပိုလာခဲ့သည်။

ပို၍ချစ်ခင်လေးစားမိသည်။

ဆရာ့ကျေးဇူးကြောင့် မူလတန်းကလေးတွေကိုစာသင်ပေးခွင့်ရတာလေးရက်လောက်ရှိနေပေပြီ။ကံကောင်းချင်တာကတော့ ထိန်းရခက်သည့်အရွယ်ကလေးတွေမပါပေ။

နှစ်တန်းကျောင်းသား(၃)ယောက်နှင့်သုံးတန်းကလေးက(၄)ယောက်ဖြစ်သည်။ကျောင်းတွင်သင်လာသော အိမ်စာများကိုကူလုပ်ပေးရခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်နေ့စာ‌တစ်နေ့ကိုပုံမှန်ပြန်နွေးပေးရသည်။

သူတို့လေးတွေနားမလည်သောစာများ၊ပုစ္ဆာများအား ပြန်ရှင်းပြရသည်။

အိမ်မှာလည်း ထွန်းကိုနှင့်မိစုကိုထိန်းနေကြဖြစ်၍

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ထူး၍မခက်ခဲပေ။ပိုက်ဆံရှိသောအိမ်မှကလေးတွေဖြစ်သောကြောင့် 

ဆိုးမည်ဟုထင်ခဲ့မိပေမဲ့ အင်မတန်လိမ္မာရေးခြားရှိကြသည်။

စာကိုလည်းစိတ်၀င်စားကြသောကြောင့် ပုံရိပ်အတွက်တော့ အခက်အခဲထွေထွေထူးထူးမရှိပဲအဆင်ချောနေခဲ့သည်။

ပုံရိပ်သည်မနက်တစ်ပိုင်းသာ ကျောင်းတက်ရသောကြောင့် ကျောင်းမှပြန်ရောက်သည်နှင့် ဒေါ်လေးမရှိသည့်အခါမျိုးတွင်ညနေစာအတွက် ထမင်းအိုးတည်ရသည်။ညနေစာ၀ယ်ထားတာအဆင်သင့်ရှိပါက တစ်ခါတည်းဟင်းအိုးပါရော၍တည်ထားလိုက်သည်။မိစုနှင့်ထွန်းကိုတို့ကိုလည်း ထမင်းစာလျှင်ကျွေးမွေးလိုက်ပြီးနောက် ကလေးတွေလည်းသူဟာနှင့်သူဆော့ ကိုယ်လည်းကိုယ့်ဘာသာစာလုပ်စရာရှိလျှင်လုပ်သည်။

သည်ရက်ပိုင်းတွင် ဦးသက်ဆွေကတော့ပန်းရံလိုက်လုပ်၍အချိုးကျနေလေသည်။

သို့ပေမဲ့ သူ့လုပ်ခဟာသူ့အရပ်အိုးထဲသာ၀င်သည်။မိန်းမ၏လက်ထဲကိုတော့ အရက်ငွေ့သာရောက်သည်။ဒေါ်လေးနှင့်ဦးသက်တွေသည် ကမ္ဘာ့ရန်ဖက်တွေဖြစ်တာကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်မိတာနှင့်စကားကတတွတ်တွတ်များသည်။

ပုံရိပ်ကတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင်လိုက်သည်ကများပါတယ်။

ကြားသုံးကြားမ၀င်ကောင်းဘူးဆိုပေမဲ့ အရမ်းလွန်လာလျှင်တော့ ကိုယ်လည်း၀င်ပါသင့်လျှင်ပါရမှာပါပဲ။ဒါပေမဲ့ ငါးနာရီနောက်ပိုင်းဆိုလျှင်

ပုံရိပ်ကအိမ်မကပ်ရတော့သည့်အတွက် ရန်ပွဲတွေနှင့်ဝေးရာမှာနားအေးပါးအေးရှိနေခဲ့သည်။

ကိုယ်ပြန်ရသည့်အချိန်ကလည်း များသောအားဖြင့်ဦးသက်‌ဆွေအိမ်မှာမရှိတော့သည့်အချိန်၊မူး၍အိပ်နေသောအချိန်တွေဖြစ်၍ ကံကောင်းလေသည်။ဒေါ်လေးတို့သားအမိသုံးယောက်ကတော့

ပုံရိပ်၏အိပ်ခန်းထဲတွင်သာအ‌ခြေချကြတော့သည်။သူလည်း သူ့ယောက်ျားအမူးသမားနှင့်ဘယ်အတူအိပ်ချင်ပါ့မလဲ။

အိမ်မှာကျန်ခဲ့သည့် ကလေးတွေကတော့မိဘတွေရန်ဖြစ်တိုင်း ငိုနေကြမလား ကိုယ်ချင်းစာမိပေမဲ့ အပျိုကြီးတို့ကလာလာခေါ်သွားတတ်၍ တဆိတ်ရင်အေးရသည်။သို့ပေမဲ့ ကိုယ်မရှိတုန်း အဒေါ့်ကိုရိုက်နှက်၊ကန်ကြောက်မှာလည်းစိုးရသည်။

ဘယ်တတ်နိုင်မှာလည်း ကျွဲဖြစ်မှတော့ရွှံ့ကြောက်နေတာသဘာ၀မကျပေ။ဒီယောက်ျားကို အိမ်ပေါ်မှာလက်ခံထားလိုက်မိမှတော့ ကောင်းကောင်းဆိုးဆိုးခံပေတော့လို့ပဲ ပြောနိုင်ပါတော့မည်။

ညနေငါးနာရီထိုးခါနီးတိုင်း ရေမိုးချိုးရပြီးသနပ်ခါးရေကျဲလူးကာ မြန်မာ၀တ်စုံကိုရွေး၀တ်ရလေသည်။ကိုယ်ကအသက်၁၅နှစ်‌ကျော်ရုံသာရှိသေးပေမဲ့ ကလေးတွေကိုစာသင်ပေးရသောကြောင့် သူများအမြင်မရိုင်းချင်ပေ။

နောက်ပိုင်းရင်းနှီး၍နေသားကျသွားလျှင်တော့ ကိုယ့်ဘာသာဂါ၀န်၀တ်၀တ်၊ဘောင်းဘီ၀တ်၀တ်ရပေမဲ့ ယခုတော့စာသင်ခါစမှာ လူအထင်ကြီးအောင်တော့နေရမည်။

ဆရာနေမျိုး၏တပည့်ဖြစ်၍ ဆရာ့ကိုတော့သိက္ခာ

မကျစေချင်ပေ။ကိုယ်စာသွားသင်ရသောအိမ်မှာက ကိုယ်နှင့်သက်တူရွယ်တူတွေတစ်ယောက်မျှမရှိပေမဲ့ လူကြီးတွေရှေ့မို့ပို၍အနေအထိုင်ဆင်ခြင်ရသည်။

စာသင်ပေးရသည့်အချိန်တွင် အစာပြေစားဖို့မုန့်တွေ၊အချိုရည်တွေလာချပေးပြီး သဘောကောင်းစွာဆက်ဆံပေမဲ့ မျက်စိဒေါက်ထောက်ကာကြည့်နေကြ၍ စိတ်မလုံမလဲတော့ဖြစ်ရသည်။ကိုယ်တွေကဆင်းရဲတော့ သူတို့အိမ်ကပစ္စည်းတွေတစ်ခုခုပါမှာစိုးလို့ထင်ပါရဲ့။

ဒါ့အပြင် ကလေးတွေတစ်ခုခုပြောမကောင်းတာမျိုးရှိလျှင်လည်း မဆူရဲပေ။

ကိုယ့်အိမ်က‌ ကလေးမဟုတ်တဲ့အပြင် သူများမျက်စိအောက်မှာ သူတို့ကလေးတွေကိုဆူမိ၍

ငိုသွားခဲ့သည်ရှိသော ကိုယ့်ကိုထ၍ရန်တွေ့နိုင်သည်။ကိုယ့်ရွာမှာကြက်ဖပေမဲ့ သူများရွာမှာကြက်မဖြစ်တာကြောင့် အုပ်စုဖွဲ့၍ဝိုင်းတော့အခွပ်မခံနိုင်ပါ။

ကလေးတွေကလိမ္မာပေမဲ့ လိုလေသေးမရှိအောင် အရာရာဖြည့်ဆည်းပေးခံနေရသော မိသားစုမှကလေးများဖြစ်၍ ကိုယ်လိုချင်သောပုံစံကိုသွင်းပေးရတာမျိုးထက် သူတို့နေစေချင်သောပုံအတိုင်းကိုယ်ကနေပေးရသည်။

စာမလုပ်ချင်ပါက လုပ်ချင်လာအောင် သူတို့စိတ်၀င်စားသောအရာလေးတွေကိုပြောပြ၍

ချော့ရသည်။ပုံရိပ်ကထိုသို့ သင်ပြပေးသောအခါ အိမ်ရှင်တွေကလည်းသဘောကျကြသည်။စာသင်တာတစ်ပတ်လောက်ပဲရှိသေးပေမဲ့ ပုံရိပ်ကိုကလေးတွေရော၊ကလေးမိဘတွေကပါ ကြိုဆိုကြသည့်အတွက် ၀မ်းသာပီတိဖြစ်ပါသည်။

ကလေးတွေကိုစာသင်မည်ဆိုတော့ အိမ်ရှေ့တိုက်မှအပျိုကြီးတို့က မြန်မာ၀တ်စုံ၀မ်းဆက်ကလေးကို ချုပ်၍လက်ဆောင်ပေးလာသည်။အပျိုကြီး၏ညီ‌မ အန်တီသက်မေကစက်ချုပ်တတ်သည့်အတွက် ပိတောက်ခြောက်ရောင် ရင်စေ့လက်စကနှင့်ထဘီ

စကပ်လေးကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်ပေးလေသည်။

ဒီနေ့တော့ ကိုယ်ရဲ့တစ်ခုတည်းသောရှားရှားပါးပါးထို၀တ်စုံလေးကို ၀တ်ဖို့စဉ်းစားလိုက်သည်။

ပင်ကိုယ်အသားဖြူသူမို့ ပိတောက်ခြောက်ရောင်၀တ်စုံလေးကို ကိုယ်မှာကပ်လိုက်သည့်အခါ ၀င်း၀င်းပပစန္ဒာလမင်းကဲ့သို့ အရောင်အဝါတွေထွန်းလင်းသွားသလိုပင်။

ဆံထုံးလေးကိုထိပ်မှာစုထုံးထား၍ လည်တိုင်ကျော့ကျော့ကပေါ်လွင်နေသည်။အလှကြိုက်သူမဟုတ်ပေမဲ့ မှန်ထဲတွင်မြင်နေရသောကိုယ့်မျက်နှာကိုတော့ ဒီနေ့မှထူးထူးခြားခြား သေချာကြည့်မိသည်။

စိတ်ချမ်းသာ၍ထင်ပါရဲ့ မျက်နှာလေးကကြည်နေသည်။ဆံပင်ကိုနဖူးပြောင်အောင် လှန်စည်းထားပေမဲ့ နဖူးပေါ်တွင်ကျနေသော ဆံစလေးတွေကိုသက်တင်မိကာ အပြုံးခပ်ရေးရေးလေး ဖန်ဆင်းကြည့်မိသည်။ပုံရိပ်ဟာ အမေဒေါ်မေသန့်နှင့်တူပါသည်တဲ့ ။

အခြားရွာကကာလသားတွေပါ လာပိုးပန်းရလောက်သည်အထိ ဂုဏ်ရနံ့သတင်းမွှေးခဲ့သော

အမေ့ကိုတော့ ပုံရိပ်မှီနိုင်မည်မထင်ပါဘူး။

အဖေကလည်းအမေ့ကိုသိပ်ချစ်မှာပဲနော်။

ဒါဆို ပုံရိပ်ကိုရော။

"အင်း...မတွေးမိအောင်နေလည်း...သတိကရလာပြန်ပြီ...မချစ်လို့ထားခဲ့ကြတာပဲ...

ငါကရော၀မ်းနည်းစရာလိုသလား..."

မှန်လေးထဲမှ ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ်ပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့ အိမ်အပေါက်၀မှဦးသက်ဆွေကိုမှန်ထဲမှမြင်လိုက်ရသည်။အနည်းငယ်ထိတ်လန့်

လျှက်နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့

ထိုလူကြီးကလည်းပုံရိပ်ကို မျက်လုံးကြီးနီလျှက်

မကျေမနပ်ကြည့်လာသည်။

ပြီးနောက် အိမ်ခေါင်းရင်းဘက်၌ ခြေပစ်လက်ပစ်လှချလိုက်လေသည်။သနပ်ခါးလိမ်းသည့်နေရာကလည်း အိမ်အပေါက်၀နှင့်တန်းနေတော့ မမြင်ချင်လည်းမြင်နေရလေသည်။ဆံပင်ကိုတစ်ချက်ဖီးသင်လိုက်ပြီး လွယ်အိတ်ထဲသို့ စာအုပ်လေးတွေကိုပေါင်းထည့်ကာ အပျိုကြီးတို့ဆီမှ စက်ဘီးသွားငှားဖို့လုပ်ရသည်။

"လူလေးကြည့်တော့ လက်တောင့်လောက်နဲ့...

အလှအပကမက်လာပြီ..ယောက်ျားနောက်မြန်မြန်လိုက်သွားတော့...မြန်မြန်အေးတာပဲ...ငါတို့အိမ်မှာစားပေါက်တစ်ပေါက်လျှော့တယ်..."

"ဦးလေးစကားကိုဆင်ခြင်ပြောပါ...သူ့ကြည့်တော့ သင်္ချိုင်းကုန်းကိုခြေတစ်ဖက်လှမ်းနေပြီ..."

"ဘာ..သေချင်းဆိုးလေး...ငနာမလေးနင်ဘာပြောတာလည်း...နင်ပြန်လာခဲ့စမ်း...."

ဦးသက်ဆွေဟာ ပုံရိပ်နှင့်စကားနိုင်လုတိုင်းတစ်ခါမျှမနိုင်ပေ။ယခုလည်းအရက်မူးနေရာမှအလူးအလဲထရပ်ပြီး အနောက်မှာဆွေ့ဆွေ့ခုန်ကာကျန်ခဲ့သည်။ပုံရိပ်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်းအပျိုကြီးတို့အိမ်မှစက်ဘီးကိုယူစီးဖို့ကြံရပြန်သည်။

ကျူရှင်သွားသင်ရသောအိမ်သည် ကားလမ်းတစ်ဖက်ကမ်းတွင်ရှိသောကြောင့် စက်ဘီးကလေးနှင့်ကပို၍အဆင်ပြေသည်။ကျူရှင်သင်ပြီးပြန်လာမှ စက်ဘီးကိုအပျိုကြီးတို့အိမ်မှာပြန်ထားပြီး ဆရာနေမျိုးဆီမှာ စာသွားသင်ရပေမည်။

ဒီစက်ဘီးကလေးသည် ပုံရိပ်၏ကျေးဇူးရှင်ဟုဆိုရမည်။

"ပုံရိပ်တို့ကတော့ဟေ့...အပျိုကြီးတို့အိမ်ကစက်ဘီးကိုကန်ထရိုက်ဆွဲထားတော့တာပဲ..အခွင့်အရေးဆိုတာယူတိုင်းမကောင်းဘူးအေ့...ဟိုကငြိုငြင်သွားမယ်..."

စက်ဘီးကလေးကိုဒေါက်ဖြုတ်နေတုန်းအောက်ထပ်မှအိမ်ပိုင်ရှင်အဖွားကြီးကတ တငြူငြူတစူစူလာလုပ်နေလေသည်။သူ့အိမ်ကစက်ဘီးလည်းမဟုတ်ပဲ ကြားကနေ၀င်နာနေပြန်ပြီ။

လူကြည့်တော့ ခေါင်းမွှေးကပြောင်နေပြီ

မရှိတဲ့လူတွေကိုသနားရမှန်း၊စာနာရမှန်းမသိပဲ

ခနဲ့ဖို့လောက်ပဲတတ်တယ်။

ပုံရိပ်တို့ကလည်း ဂါရ၀တရားဆိုတာထားသင့်တဲ့လူမှထားစမြဲပင်။

"အဖွားရယ်...အဖွားတို့တောင်ခွေးတွေမွေးပြီးသနားလို့ဈေးကြီးတာတွေ၀ယ်ကျွေးနေသေးတာပဲ...သူများကလူချင်းစာနာသနားလို့ စက်ဘီးလေးပေးစီးတာကိုဘာတွေမရှုစိတ်ပွားနေရတာလဲ...

အဖွားရဲ့အောက်တည့်တည့်မှာငရဲပြည်..အပေါ်မှာနတ်ပြည်...ဘယ်လောက်ကုသိုလ်လုပ်လုပ် မစ္ဆရိယစိတ်ပွားရင်တော့ငရဲပြည်ပဲနော်....

ဥစ္စာအစ္စည်းတွေလည်းသိပ်စွဲမနေနဲ့...

သေရင်မကျွတ်ပဲနေအုံးမယ်...."

"ကြည့်စမ်း...မိပုံ.ညည်းငါ့ကိုမခန့်လေးစားနဲ့...

လူကြီးကိုလူကြီးမှန်းမသိဘူး..."

"သွားပြီအဖွားရေ..."

"သွား...သွား...ညည်းငါ့ခြံထဲကိုဘယ်တော့မှမလာခဲ့နဲ့..."

"အဲ့ဒါတော့မရဘူး...စက်ဘီးလာပြန်ထားရအုံးမယ်..."

အသက်ကြီးတဲ့လူတွေကို စိတ်ဒုက္ခမပေးချင်ပေမဲ့ သူ့ခြံထဲကို၀င်လာတိုင်းလူကိုသူခိုးကြည့်ကြည့်နေတတ်တဲ့အဖွားကြီးကို တမင်ပညာပြပစ်ခဲ့ခြင်းပင်။လူတွေများ မရှိတဲ့လူဆိုသိပ်နှိမ်ချင်တာပဲ။

စားစရာမရှိလျှင် ဆားကိုမီးမြိုက်ပြီးစားလိုက်မယ် သူများပစ္စည်းကိုတော့ဘယ်တော့မှမခိုးဘူး။ဦးလေးဖြစ်သူက အရက်သမား၊အဒေါ်ဖြစ်သူကပဲပြုတ်သည်ဖြစ်တဲ့အပြင် သူများမလုပ်ချင်တဲ့တစ်အိမ်၀င်တစ်အိမ်ထွက်လျှက် အ၀တ်လျှော်သောအလုပ်ကိုလိုက်လုပ်ရသူ။

ဒီလိုဆိုတော့ ဒီအိမ်ကကလေးတွေကိုလည်း

အများအမြင်မှာဘယ်ယုံကြည်မှုရှိကြပါတော့မလဲ။အပျိုကြီးတို့လို စိတ်ရင်းကောင်းသူတွေရှိနေလို့သာပေါ့။မဟုတ်ရင်ကိုယ်တွေဟာ သူများမကြင်ချင်တဲ့ချဉ်ဖက်တွေဖြစ်နေရမှာ သေချာသည်။

ထွန်းကိုတို့မိစုတို့ဆိုလျှင်လည်း အ၀တ်နွမ်းလေးတွေနှင့်မပြည့်မစုံနေရသောကလေးတွေဖြစ်၍

သူတို့နှင့်ဆော့ကစားသောကလေးတွေဟာလည်း သူတို့ကဲ့သို့ဆင်းရဲတွင်းမှမွေးဖွားလာသော အသွင်တူကလေးတွေသာဖြစ်သည်။

အချို့အခြေကြီး၊အနေကြီးများကမူ သူတို့ကလေးများနှင့်ဆော့သည်ကိုပင် သိပ်မကြိုက်ချင်ကြပေ။သူတို့ခြံထဲသို့၀င်လျှင်မောင်းထုတ်တတ်ကြသည်။ကိုယ့်ကလေးတွေကလည်း နူဝဲနေတာမဟုတ်ပဲ အထင်သေးကြသည်။

အဓိက‌ကတော့ မိဘအသိုင်းအဝန်းကြောင့်ပါပဲ။

အသိုင်းအဝန်းမြင့်လေ လူတွေဟာပိုအထင်ကြီးတတ်ကြ၊ပိုအရေးပေးကြတာသဘာ၀ပင်ဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့်မိမိသားသမီးကို မျက်နှာမငယ်စေချင်ပါက မိမိ၏လူနေမှုဘ၀ကိုမြင့်တက်အောင်အရင်ကြိုးစားရမည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။

အပျိုကြီးတို့၏အိမ်ရှင်အဖွားကြီးဟာလည်း

ထိုကဲ့သို့အမြင်နှင့်ဆုံးဖြတ်သည်ထင်ပါရဲ့။

ကားလမ်းကိုကျော်လာခဲ့ပြီးနောက် ငါးနားရီထိုးခါနီးလောက်တွင် ကလေးတွေကိုစာသင်ပေးရသောအိမ်သို့ရောက်လေသည်။အိမ်ကလေးသည်

ခြံနှင့်၀န်းနှင့်ဖြစ်ပြီး သံပန်းတံခါးလည်းရှိလေသည်။နှစ်ထပ်အိမ်ကလေးဖြစ်ပြီး ပေးသုံးဆယ်အကျယ်ဖြစ်၍အိမ်ကကြီးပြီး အတွင်းဘက်တွင်ကျယ်သည်။

ခြံထဲတွင်မြေကွက်လပ်များရှိ၍ ယုဇပန်းပင်တွေလည်းအများအပြားစိုက်ပျိုးထားပြီး ပိတောက်ပင်ကြီးတစ်ပင်လည်းရှိလေသည်။

အိမ်ပိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက အပင်စိုက်ဝါသနာပါသူဖြစ်၍ ခြံထဲတွင်အရိပ်လည်းရ၊အေးလည်းအေးသည်။ပိုက်ဆံရှိတော့လည်း ကိုယ်လိုသလိုပုံဖော်၍ ရနေတာပေါ့လေ။မသိလျှင် သူတို့အိမ်ဟာ ပျိုးပင်တွေရောင်းသောအိမ်ကြီးနှင့်ပင်တူနေသည်။ပန်းအိုးကြီး၊ငယ်နှင့် ဂမုန်းပင်တွေဆိုတာလည်း ဝေနေတာပါပဲ။

"တင်း...တောင်..."

လူခေါ်ဘဲလ်ကိုနှိပ်လိုက်တော့ အိမ်ထဲမှသူတို့ခိုင်းဖို့ရန်ရွာမှခေါ်ထားသော မိန်းကလေးထွက်လာလေသည်။ပုံရိပ်နှင့်ရွယ်တူလောက်ရှိပေမဲ့ သူလေးကတော့တစ်ခါမှကျောင်းမနေခဲ့ရပေ။ထို့ကြောင့်လည်း သူများအိမ်မှာခိုင်းချင်တိုင်းအခိုင်းခံနေရသည်မဟုတ်ပါလား။

"ညီမလေး...လာလေ ..အစ်မစက်ဘီးတွန်းခဲ့မယ်..."

"ရပါတယ်အစ်မ...ညီမဘာသာပဲတွန်းခဲ့ပါ့မယ်..."

"မဟုတ်တာ...အစ်မတွန်းခဲ့ပါ့မယ်..."

အညာသူမရွှေချောဆိုတော့ အသားအရည်ကညိုဖန့်ဖန့်ပေမဲ့ သဘောဖြူအူစင်းဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်သည် သူ့ထက်လပိုင်းလောက်ပဲငယ်ပေမဲ့ စာလာသင်ပေးသူဖြစ်၍ရိုရိုသေသေပုံစံမျိုးဆက်ဆံလေသည်။အိမ်ကြီးရှင်တွေကတော့ လစာပေးရလို့ထင်ပါရဲ့ ကြည်ဖြူသဘောကောင်းပေးကြပေမဲ့ ရင်ထဲကဖြစ်တည်လာတာမျိုးမဟုတ်ကြဘူး။

"ဆရာမလေးရောက်ပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

ဧည့်ခန်းတွင်ထိုင်နေကြသော အိမ်ရှင်အဖိုးကြီးကလှမ်းမေးသောကြောင့် ပြုံး၍ပြလျှက်ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး လေနုအေးနှင့်သာ ဖြေလိုက်သည်။

ဒီအိမ်တွင်လူဦးရေများများစားစားမရှိပေမဲ့ အဖိုးကြီးအဖွားကြီးနှင့်ဒီအိမ်မှကလေးတွေ၏မိဘတွေမှလွှဲ၍ အစ်မအပျိုကြီးကမျက်နှာနဲနဲတင်းချင်သည်။ပုံရိပ်ကလည်း စာသင်ဖို့အတွက်သာ

၀င်ရုံထွက်ရုံဆိုတော့သူတို့နှင့် ငြိစရာတော့အကြောင်းမရှိပေ။

"ဆရာမလာပြီလား..."

"ဟုတ်ကဲ့..."

ထပ်မံ၍ကလေးအမေဖြစ်သူက နောက်ဘက်အခန်းမှထွက်လာလျှက်မေးလေသည်။ပုံရိပ်လည်းခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့တက်သောလှေကားမှတစ်ဆင့် ကလေးတွေကိုစာသင်သောအခန်းထဲသို့၀င်လာလိုက်သည်။

အခြားသူများနှင့် ရောရောနှောနှောထွေရာလေးပါး စကားဖောင်ဖွဲ့မနေတတ်တာကပုံရိပ်၏အကျင့်လိုဖြစ်နေသည်။

ကိုယ်တိုင်ကလည်း ငယ်သူဖြစ်၍စကားအမှား

ပါသွားမှာလည်းစိုးရသည်။စကားများလျှင်အမှားပါတတ်တာကြောင့် အစားကိုကုန်အောင်စား၊စကားကိုကုန်အောင်မပြောနှင့်ဆိုသော

ဆောင်ပုဒ်ကိုသာ လက်ကိုင်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ဟေး...ဟေ့ကောင်...ငါ့ဆီကိုပစ်...ငါ့ဆီကိုပစ်..."

"ဟာ...ဟိုမှဆရာမလာပြီ..."

အပေါက်၀မှချောင်းကြည့်နေသော‌ကလေးက လှေကားမှတက်လာသောပုံရိပ်ကိုမြင်သွားရာ

လိပ်ကလေးခေါင်းပု၀င်သွားသလို အခန်းထဲသို့လှစ်ခနဲပြန်၀င်သွားလေသည်။ပုံရိပ်လည်း ရယ်ချင်စိတ်ကိုမနည်းထိန်းရသည်။

တခါတရံကိုယ်တောင် မိစုတို့၊ထွန်းကိုတို့နှင့်ဆော့တတ်သူဖြစ်၍ ဆော့ကစားချင်စိတ်သာပြင်း‌ပျနေသော သူတို့လေးတွေကိုကိုယ်ချင်းစာသည်။

အတန်းထဲကို ရောက်တော့ကိုယ့်ခုံလေးမှကိုယ်ထိုင်နေတာများ အသားကိုကျလို့။

"ကဲ...ဒီနေ့ကျောင်းကဘာအိမ်စာတွေပေးလိုက်လည်း...."

"ဒီမှာပါဆရာမ...သားဒါကိုမတွက်တတ်ဘူး..."

"သမီးလည်းဒီအင်္ဂလိပ်စာကိုနားမလည်ဘူး..."

ကိုယ်ကစာဝိုင်းလုပ်ပေးရသည့်သူဖြစ်၍ သူတို့ကျောင်းမှပေးလိုက်သောအိမ်စာမှန်သမျှကို တစ်ယောက်တစ်ပေါက်နှင့်ပြနေကြလေသည်။ကလေးတွေက ဆရာမလို့ခေါ်လိုက်သည့်အခါ ကိုယ့်မှာကြက်သီးမွှေးညှင်းတွေတောင်ထချင်သည်။ကိုယ်ဟာသူတို့၏အစ်မအရွယ်မဟုတ်ပါလား။ဘွဲ့ဂုဏ်ထူးတစ်ခုရသွားသကဲ့သို့ ကျေနပ်သလိုလည်းရှိမိသည်။

 "သင့်ရည်မှန်းချက်ဆိုသည့်"နေရာလေးမှာ ဆရာမဆိုသောစကားလုံးလေးကို ထည့်သွင်းထားလိုက်မိသည်။

"ပုံမှန်အတိုင်းပဲ....၂တန်းတွေကိုအရင်ဦးစားပေးမယ်...သူတို့ကိုအိမ်စာအရင်လုပ်ခိုင်းထားမယ်...

ပြီးမှ(၃)တန်းတွေအလှည့်ပေါ့..."

"ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာမ..."

ကိုယ်ကနည်းလမ်းသတ်မှတ်ပေးတော့လည်း

နာခံကြပါသည်။၃တန်းကလေးတွေကနည်းနည်းပိုငြိမ်တာကြောင့် အငယ်လေးတွေကိုအရင်ဆုံးစာရှင်းပြပြီး အိမ်စာလေးတွေကိုဖြေနည်းနမူနာပြလိုက်ကာ သူတို့ဘာသာရေးစေသည်။

အရင်နေ့ကစာတွေကိုလည်း မမေ့ရအောင်ပြန်နွေးခိုင်းရသည်။

သုံးတန်းကလေးတွေကိုလည်း ထိုနည်း၎င်းသင်ပြပေးလိုက်သည်။စာတွေကိုလည်း ကူကျက်ပေးပြီးပြန်မေးရသည်။

"အားလုံး...စာအုပ်တွေသိမ်းလို့ရပါပြီ..."

"ဟေး...ပျော်တာ..."

"အောင်မယ်...ဘာပျော်တာလဲ..."

"ဆရာမကလဲ...ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး.."

၀တုတ်ကလေးသည် ပုံရိပ်စလိုက်၍ခေါင်းလေးငုံ့သွားသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းအခြားကလေးတွေနှင့်ရောယောင်ကာရယ်မောလိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့အားလုံးပြုံဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ကိုပြန်ရတော့မည်ဖြစ်၍ အိမ်ရှင်တွေကိုတော့ နှုတ်ဆက်ရပေအုံးမည်။

ဧည့်ခန်းဘက်အခြမ်းသို့ လှမ်းလာခဲ့စဉ်မှာ 

စကားပြောသံတွေဆူနေလေသည်။

နောက်ပြီး စကားပြောနေသည့်အသံဟာ အဖိုးကြီး၏အသံမဟုတ်ပဲ အခြားယောက်ျားလေးတစ်ယောက်၏အသံဖြစ်နေသည်။

ဒီအသံကို ပုံရိပ်ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။

"အဖိုးဒါဆို အဆင်ပြေသွားပြီနော်...ကျွန်တော်ကတော့ကလေးတွေပါမှ ပိုပျော်မှာ..."

"အေးပါကွာ...မင်းအဒေါ်ပြန်လာရင်ကလေးတွေကိုထည့်မလားမေးပေးပါ့မယ်...သူ့အမိန့်ကျရင်တော့..

ထည့်လိုက်ပါ့မယ်...သူမသိပဲတော့တို့မလွှတ်ရဲဘူးကွ..."

"ဟား..အဖိုးတို့ကတော့ကြောက်တတ်ရန်ကော..

ဘာမှမဖြစ်ဘူး...ဟိန်းဇေယျာထက်နာမည်ကိုသာပြောလိုက်...ဒေါ်လေးမထည့်မရှိရဘူး...."

သူ့နာမည်ကိုသူ ဂုဏ်ဖော်နေသည့်သူ့ကို ဘယ်သူများလည်းမှတ်တယ်။ငကြွားဖြစ်နေတာကို။ဧည့်ခန်းမှာအဖိုးကြီးနှင့် စကားတွေဖောင်ဖွဲ့နေတာများ သူ့ကိုယ်သူဖောင်ဖြတ်တိုက်ပွဲ၀င်လာသလို

စတိုင်လ်မျိုးနဲ့။

"ဆရာမလေး....ပြန်ပြီလား...."

"ဟုတ်ကဲ့....အဘ...."

"အေး..အေး...ဂရုစိုက်ပြန်နော်..."

"ဟာ....ပုံရိပ်...."

ပုံရိပ်ကိုမြင်သွားသောအခါ ဟိန်းဇေယျာထက်၏

မျက်နှာသည် အံ့ဩမှုနှင့်အတူ၀င်းပသွားလေသည်။ဆိုဖာပေါ်မှခုန်ကျော်လျှက်ပုံရိပ်ဆီသို့

ပြေးလာနေသောကြောင့် အဘကြီးကတောင်မျက်လုံးပြူး၍ကြည့်နေလေသည်။

သူကဒီဘက်မှာလည်း နေတာမဟုတ်ပဲ ဒီအိမ်ကိုဘယ်လိုသိရတာပါလိမ့်။သူတို့နှင့်အမျိုးတွေဘာတွေပဲဖြစ်လိမ့်မည်။

"ပုံရိပ်....နင်ကဒီအိမ်ကိုဘယ်လိုဖြစ်ပြီးရောက်နေတာလဲ...."

"ဒီအိမ်မှာကလေးတွေကို စာလာသင်နေတာ..."

"အဟား...နင်က...ကလေးတွေကိုစာသင်နေတာ...

ဟုတ်မှလည်းလုပ်ပါဟာ...."

"ဟိန်းဇေယျာထက်....နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ...

အဖိုး...သမီးသွားတော့မယ်နော်...."

"အေး...အေး...."

အဖိုးကြီးကိုခပ်သွက်သွက်နှုတ်ဆက်ခဲ့လိုက်ပြီး စက်ဘီးကိုထုတ်ကာထိုအိမ်မှအမြန်လစ်ထွက်လာ

ခဲ့လိုက်သည်။စက်ဘီးစီးနေရင်းမှ ကစ်လစ်ချောမျက်နှာနှင့် ဟိုအကောင့်ကိုမေတ္တာတွေတစ်သီကြီးပို့မိသည်။ကလေးတွေကိုစာသင်ပေးတာများ

လှောင်စရာမှတ်လို့။

ဒင်းကိုဒါကြောင့် အကြောမတည့်ချင်တာ။စိတ်ကောင်းလေးထားပြီး တည့်အောင်ပေါင်းကြည့်မယ်လို့ စိတ်ကူးမိရုံရှိသေး။

လူကိုများ ဟာသလာလုပ်ရတယ်လို့။

"ဟေ့....ပုံရိပ်....ဟေ့...."

"ဟင်....ဒီကောင်ဘာလိုက်လုပ်တာလဲ...."

ကားလမ်းကူးဖို့စောင့်နေစဉ်တွင် အနောက်မှလိုက်လာသောဟိုအကောင်စုတ်ကြောင့် စိတ်ကထုံးလိုမွှေရေလိုနောက်ကျိသွားရသည်။ကိုယ်ကိုအထင်သေးအမြင်သေးဖြစ်နေသောသူ့ကြောင့် ပုံရိပ်လည်းတစ်စက်မှလှည့်မကြည့်ပဲ ကားရှင်းသည်နှင့်လမ်းကို

အမြန်ကူးပြီး စက်ဘီးကိုသုတ်ခြေတင်၍နင်းမိတော့သည်။

ကားလမ်းဘေးရှိ ဘဏ်အရှေ့မှဖြတ်နှင်းပြီး

လမ်းမကြီးအတိုင်းဆင်းလာစဉ်တွင် အနောက်မှ

ကလင်မြည်သံကိုကြားလိုက်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့စက်ဘီးကို မတ်တက်အနေအထားနှင့်

တအားနင်းလာနေသောကြောင့် အမြဲတမ်းရှေ့သို့ဆံပင်ကိုအုပ်ထားတတ်သော သူ့နှဖူးပြင်ကို‌သေချာတွေ့လိုက်ရသည်။ဆံပင်ပုံစံက မိန်းမဆန်ရုံတင်မဟုတ်ပဲ နဖူးကလည်းကျဉ်းကျဉ်းလေးရယ်။

မျက်နှာကျကအစသွယ်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း ဆရာနေမျိုးတို့လိုတောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်မဟုတ်ပဲ ပိန်ပါး၍နေသည်။သူ့ကိုကြည့်ရတာ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ကိုကြည့်နေရတာနဲ့

မတူပဲ အခြောက်ကလေးတစ်ယောက်ကိုကြည့်နေရတာနှင့်တူနေသည်။

အသံသြဇာကတော့ရှိပါရဲ့။

လူပုံစံကလည်း နွဲ့တာမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့

ယောက်ျားမပီသတာတော့အမှန်ပဲ။

ဒါ့ထက်ဆိုးတာက ရွံ့နောက်နောက်နှင့်အမြဲမျက်နှာပြောင်တတ်လွန်းလို့ တစ်စက်မှကိုကြည့်မရဘူး။စကားဆိုလည်း ဆယ်ခွန်းမှာတစ်ခွန်းလောက်သာ အကောင်းပြောတတ်သည်။

ယမင်းရွှေကတော့ သူ့အစ်ကိုဟာအရင်ကဒီလိုမဟုတ်ပါဘူးလို့ ဘယ်လောက်ပြောပြော

ပုံရိပ်ကတော့ ဒီလိုပဲမြင်သည်။

"ဟိတ်ဆရာမကြီး....ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးစက်ဘီးကို

ဒီလောက်အမြန်နင်းနေရတာလဲ...နောက်ကနေကျားလိုက်လာလို့လား..."

"နင်နော်....ငါ့ကိုဒေါသထွက်အောင်လာမလုပ်နဲ့..."

"ဟောဗျာ...ငါဘယ်မှာဒေါသထွက်အောင်လုပ်လို့လဲ...."

"နင်ခုဏက...ငါ့ကိုဆရာမကြီးလို့လှောင်လိုက်တယ်လေ...အဲ့ဒါငါ့ကို‌တမင်ဒေါသထွက်အောင်လုပ်တာပေါ့...."

"ဒါလား...ငါပြောတာဘာမှားလို့လည်း...နင်ကဆရာမကြီးပဲလေ....ကြောင်ဆရာ၊ကျားဆရာ...."

"ဟိန်းဇေယျာထက်...."

"ဟာ...ဖြည်းဖြည်းအော်စမ်းပါ...လူကအစတည်းကနဲ့နဲ့ပဲရှိတာပါ...လွင့်ထွက်သွားပါအုံးမယ်..."

"တော်...တော်...နင်သွားစမ်းပါဟယ်...

ငါ့ကိုလိုက်မစစမ်းနဲ့...."

"ငါကဘယ်ကိုသွားရမှာလည်းအမိရဲ့...ဒီလမ်းကနင်ပိုင်သလို..ငါလည်းပိုင်တာပဲ..ငါတို့နှစ်‌ယောက်လုံးကလမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး၀န်ကြီးဌာနနှင့်အမျိုးတော်တယ်လေ...."

"ဟိန်းဇေယျာထက်...နင်...."

စက်ဘီးနင်းနေရင်းဖြင့် သူပြောသောစကားတွေကြောင့် စိတ်မဆိုးပဲရယ်ချင်လာသည်။

တကယ်ကို အနှောက်သန့်သည့်လူပင်။

လမ်းတစ်၀က်က‌ကျိုးတော့မည်အခုထိအနောက်ကနေလိုက်လာတုန်း။ဘေးချင်းယှဉ်လျှက်စက်ဘီးစီးလာပေမဲ့ ကိုယ်ကလမ်းဘေးကပ်လျှက်အတွင်းဘက်တွင်ဖြစ်နေတော့ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။

သူကဘာကိစ္စလိုက်လာရတာလဲ ။

"ဟိန်ဇေယျာထက်....နင်ဘာလို့ငါ့နောက်ကနေလိုက်လာတာလဲ....ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်တော့လေ..."

"ငါနင့်အိမ်ကိုသိချင်လို့....ငါ့အိမ်ကဒီဘက်အခြမ်းမှာမဟုတ်ဘူး....အခုကအမျိုးအိမ်မို့အလည်လာရင်းကလေးတွေကို ယမင်းရဲ့မွေးနေ့မှာဘုရားကိုသွားဖို့ အဖော်လာခေါ်တာ...."

"ယမင်းရဲ့....မွေးနေ့ဟုတ်လား...."

"အင်းလေ...ယမင်းကနင့်ကိုလည်းအဖော်ခေါ်မလို့တဲ့...လာမဲ့စနေကျရင်သွားကြမှာ...ကလေးတွေနဲ့ငါတို့ချည်းပဲ...လူကြီးဆိုလို့ငါတို့အိမ်ကဒါရိုက်ဘာရယ်...ငါ့အဒေါ်ရယ်ပဲပါတယ်...."

"ငါကမလိုက်ချင်ပါဘူး....နင်တို့ဘာသာသွားကြ..."

"ယမင်းကတော့...နင့်ကိုအပါခေါ်လိမ့်မယ်...

ရွှေတိဂုံဘုရားဖူးပြီး ကောင်းမှုယူမှာလေ...

လိုက်ခဲ့စမ်းပါ...ပြီးရင်ရေလည်ကျောက်တန်းလည်းသွားကြအုံးမှာ...သံလျှင်မြစ်ကိုဖြတ်ပြီးကားစီးရမှာလေဟာ..'

"ဘာကြီးဖြစ်နေနေဟာ...ငါမလိုက်ဘူး..."

"နင်အဲ့လိုလုပ်လို့မရဘူးဟ....နင်မလိုက်ရင်ယမင်းကစိတ်ထိခိုက်မှာပေါ့...သူ့မှာမွေးရာပါနှလုံးရောဂါရှိတယ်..."

"ဘာ...."

ဒီတစ်ခါတော့ ပုံရိပ်စက်ဘီးကိုပါရပ်ပစ်လိုက်မိသည်။ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း စက်ဘီးပေါ်မှဆင်း၍ ပုံရိပ်နှင့်ဘေးချင်းယှဉ်လျှက်ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန်လျှောက်လာလေသည်။

ယမင်းမှာ နှလုံးရောဂါရှိသည်တဲ့။

ပုံရိပ်တကယ်ကိုမသိခဲ့ဘူး။

တခါတလေ ယမင်းကမောတယ်ဆိုပြီး ချွေးစေးတွေပြန်ကာမှိုင်းနေတတ်သည်။သနားစရာကောင်းလိုက်တာ သူကျောင်းစပြောင်းလာခါစတုန်းက

မပေါင်းချင်သလိုလိုနှင့် မောက်မာပြီး၊အပြောအဆိုရင့်သီးခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်မိတော့ ယမင်းအပေါ်တွင် အားနာစိတ်တွေ၀င်မိသည်။

"ယမင်းကမွေးရာပါ...နှလုံးရောဂါရှိတယ်ဟ....

သူ့နှလုံးမှာစက်တပ်ထားရတယ်...သူ့ကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်လို့မရဘူး....အိမ်မှာဆိုသူကမင်းသမီးပဲလေ....သူ့ကိုမွေးစားဖို့ခေါ်လာတုန်းကဆို...

အိမ်ကလူတွေက အရမ်းဂရုစိုက်လွန်းလို့ 

ငါသူ့ကိုမနာလိုဖြစ်ခဲ့ရသေးတယ်....

ဒါကြောင့်သူ့အတွက်၀ယ်ပေးထားတဲ့အရုပ်ကလေးကို မနာလိုအူတိုတွေဖြစ်ပြီးလုမိလို့...

ရောဂါထဖောက်ပြီးသူသတိမေ့သွားတာနဲ့ 

ဆေးရုံတောင်တင်လိုက်ရသေးတယ်...

အဲ့ဒီ့နေ့ကငါ့မှာအဆူခံရလွန်းလို့ နေစရာနေရာတောင်မရှိဘူး...နောက်ပိုင်းတဖြည်းဖြည်းသိတတ်လာတဲ့အရွယ်ရောက်မှ ငါလည်းသူ့ကိုနှလုံးရောဂါသည်လေးဆိုပြီး အလျှော့ပေးနေရတော့တာပဲ...."

"အင်း....ဒီလိုဆိုတော့ယမင်းကသနားစရာလေးပဲနော် ..အော်...ငါတို့ကြတော့လည်းပိုက်ဆံမရှိလို့ဒုက္ခရောက်ရတဲ့ဝေဒနာနဲ့...ယမင်းတို့ကြတော့လည်းပိုက်ဆံရှိပြီ...ရင်တွင်းရောဂါဝေဒနာကိုခံစားနေရတယ်...လက္ခဏာတွေမတူပေမဲ့...

လူတိုင်းရဲ့ရင်ထဲမှာဝေဒနာတစ်ရပ်ဆီတော့ရှိကြတာပဲနော်...."

"တယ်ဟုတ်ပါလား....ဆရာမကြီးကသံဝေဃတွေဘာတွေရလို့...တောထွက်ပါလား...ငါဂတုံးတုံးပေးမယ်...."

"ဟိန်းဇေယျာထက်...နင်ဟာလေစကားအကောင်းပြောလို့ကိုမရဘူး...ရုပ်ကိုကြည့်တော့အခြောက်ရုပ်နဲ့...လူရွှင်တော်လုပ်စားရမယ့်အကောင်.."

"အောင်မာ...ငါ့ကိုများအခြောက်လေးဘာလေးနဲ့...

ခြောက်သလား...စိုသလား...သိချင်ရင်လာစမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါ....."

"ဟဲ့....နင်ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ...အရှက်ကိုမရှိဘူး..."

"ဟား...ဟား...ငါပြောတာကသတ္တိကိုလာစမ်းကြည့်စမ်းလို့ပြောတာပါ...

တို့က..တုံးတိုက်တိုက်...'ကျားကိုက်ကိုက်နော်..."

"ဘာလဲ...မှောက်လျှက်လဲတာလား...."

"ဟား...ဟား...အေး...လဲလွန်းလို့ရှေ့သွားတွေတောင်ကျိုးကုန်ပြီ...."

ဒီကောင်ဘယ်လိုကောင်ပါလိမ့်။အရင်တုန်းကတော့ သူပဲသူများကို စိတ်တိုအောင်၊ဒေါသထွက်အောင်လိုက်လုပ်ပြီး အခုကြတော့ဘယ်လိုပဲ

တွန်းထုတ်ပါစေ လိုက်ကပ်တွယ်နေသည်။

သူ့ပုံစံကိုကြည့်ရတာ မရိုးမသားတော့မဟုတ်ဘူး။

အရင်ကခပ်တည်တည်နဲ့ မာနကြီးမယ်ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ယခုကြတော့ပြောင်ပြောင်နောက်နောက်နှင့် ရယ်စရာဟာသလည်းပြောတတ်သည်။

အလိုလိုနေရင်း သူနဲ့စကားပြောရတာတောင်ပျော်လာသလိုပဲ။

"ပုံရိပ်....ယမင်းကခေါ်ရင်....နင်လိုက်ခဲ့ပါဟာနော်

...အိမ်မှာတောင်သူကပြောနေတာ...နင့်ကိုမရရအောင်ခေါ်မယ်တဲ့...နင်မလိုက်ရင်သူစိတ်ထိခိုက်လိမ့်မယ်...."

"အင်း...ငါစဉ်းစားကြည့်ပါ့မယ်...အိမ်ကိုလည်းပြောကြည့်ရအုံးမယ်...ကလေးတွေကတော့စနေ၊တနင်္ဂနွေကကျူရှင်ပိတ်ထားလို့အဆင်ပြေပါတယ်...ငါကနင်တို့လိုပိုက်ဆံရှိတာမဟုတ်ဘူး...

သွားချင်တိုင်းသွားလို့အဆင်မပြေဘူး...."

"နင်ကလည်းဟာ...သွားစရိတ်၊စားစရိတ်ကအခမဲ့ပါ..မွေးနေ့ရှင်ကတကာခံမှာပေါ့.....ပြီးတော့ငါသူ့အတွက်စပရိုက်ကိတ်စီစဉ်ထားတယ်....

နင်ပါရင်ပိုပြီးအကူအညီဖြစ်မှာ...နှလုံးရောဂါသည်လေးကိုပျော်သွားအောင်လုပ်ပေးကြရအောင်ဟာနော်..."

"နင့်ဟာကလည်း...ငါ့ကိုဒီနှလုံးနဲ့ချည်းကိုင်ပေါက်နေတယ်...."

"ကိုင်ပေါက်စရာလည်း...နှလုံးပဲရှိတာလေဟာ..."

"ဟား...ဟား...နင်နော်..."

"ဟေ့မလုပ်နဲ့လေဟာ..."

"လုပ်မှာပဲ...."

ပုံရိပ်လည်း တမင်အမြင်ကပ်ပြီးသူ့စက်ဘီးကိုတိုက်ပစ်တော့ သူကထအော်သည်။ပုံရိပ်သူ့ကိုအရင်ထက်ပို၍ ခင်မင်မိသလိုတော့ရှိသည်။

သူဟာရယ်စရာကောင်းနေလို့ပဲလား။

သေချာတာတော့ သူနဲ့စကားပြောရတာစိတ်ပေါ့ပါးစေသည်။သူ့စက်ဘီးကို တိုက်ပစ်တော့လည်း

စိတ်မဆိုးပဲ ရယ်ကျဲကျဲသာဖြစ်နေသည်။

စိတ်မဆိုးတတ်ဘူးလားမသိဘူး။

တကယ်ပါ ပုံရိပ်၏စိတ်ထဲမှာတော့

သူဟာအခြောက်ကလေးလိုပဲ။

"ပုံရိပ်...."

"ဟင်....."

"နင်သိရဲ့လား..ညနေဆည်းဆာအရောင်ကနင့်ဆံပင်လေးတွေအပေါ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်တော့...

ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ နှင်းဆီပွင့်ဖက်ကလေးတွေဖြန့်ကျဲထားသလိုပဲ...."

ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သောသူ့ရဲ့ထူးဆန်းသောစကားကြောင့် သူ့မျက်၀န်းတွေနှင့်အကြည့်စုံလိုက်မိတော့ သူသည်ပုံရိပ်ကို မျက်တောင်မခက်တမ်းကြည့်နေလေသည်။သူ့မျက်နှာအမူအရာဟာ အရမ်းကိုတည်ကြည်လွန်းပြီး သူ့မျက်လုံးတွေဟာလည်း ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ကဆည်းဆာ

တိမ်တောက်ချိန်ကို ငေးမောကြည့်နေသလို

ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့ မေ့မေ့မောမောဖြစ်နေသည်။

သူ့မျက်၀န်းတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကဘာလဲ။

"ငါသွားတော့မယ်ပုံရိပ်....ရှေ့ဆက်လိုက်ရင်...

ငါ့မျက်လုံးတွေမှာ ပန်းတွေပွင့်ကုန်မှာစိုးလို့....

ယမင်းခေါ်ရင် လိုက်ပေးလိုက်ပါ...သူစိတ်ချမ်းသာအောင်..."

"ဒီကောင်ဟာလေ...စကားကိုလူလိုမပြောသွားဘူး...."

ပုံရိပ်လည်း အခုမှစကားတပြောပြောနှင့်စက်ဘီးကိုတွန်းလာမိသောအဖြစ်ကိုသတိရ၍ စက်ဘီးကိုပြန်နင်းဖို့လုပ်ရသည်။ပုံရိပ်တို့၏လမ်းထိပ်နားအထိ ရောက်နေခြင်းဖြစ်ပြီး လမ်းထိပ်ရှိသစ်ပင်ရိပ်တွင် ပုံရိပ်အားမျက်ထောက်နီကြီးဖြင့်ကြည့်နေသော

လူကိုတွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာကိုချက်ချင်းတည်တင်းပစ်လိုက်မိသည်။

စက်ဘီးပေါ်သို့အမြန်တက်ပြီး နင်းဖို့ပြင်စဉ်

ဘီးလှိမ့်ရုံရှိသေးသည် သူကစက်ဘီးဂိုက်ကို

ဆက်ကနဲလှမ်းဆွဲလိုက်၍ သူ့ဘက်သို့ယိုင်ကျသွားမိရာ စက်ဘီးကို လက်တစ်ဖက်ကကိုင်ပြီး

 သူ့ရင်ဘတ်ကိုတွန်းပစ်လိုက်သည်။

"ဟိန်းကို...နင်ငါ့ကိုဘာကြောင့်ဒီလိုလိုက်လုပ်နေရတာလဲ....ဒီစက်ဘီးကသူများဘီးနော်....ပျက်စီးသွားရင်ငါမလျော်နိုင်ဘူး...."

"ငါလျော်ပေးမယ်ဟာ..ဟုတ်ပြီလား...."

"အပိုတွေမပြောစမ်းပါနဲ့ဟာ...ငါ့လမ်းငါအေးဆေးသွားပါရစေ...."

"ပုံရိပ်....."

"ဟိန်းကို....နင်...."

ပုံရိပ်၏လက်မောင်းကိုဆွဲညှစ်လျှက် အနာတရဖြစ်အောင်လုပ်နေ၍သူ့ကို ဒေါသထွက်မိသည်။

လက်ကိုဆောင့်ရုန်းပေမဲ့ သူမလွှတ်ဘူး။

ပုံရိပ်သိပ်ကိုမှားသွားခဲ့ပြီ။သူ့လိုလူကို သူငယ်ချင်းအဖြစ် သတ်မှတ်မိတာမှားသွားခဲ့ပြီလား။

ကျားနှင့်သမင်ဟာ ဘယ်သောအခါမှမိတ်ဆွေဖွဲ့လို့မဖြစ်ပေ။ယခုအခါ သူဟာကျားဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်ကသမင်ဖြစ်နေလေပြီ။

သူဟာအသိတရားနှင့်ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော ဘီလူးရိုင်းတစ်ကောင်ပါလား။

သူ့မျက်၀န်းနီနီတွေဟာ ဆည်းဆာ၏အရောင်နှင့်ရောယှက်၍ ပို၍နီမြန်းပြီးတုန်လှုပ်ချောက်ခြားစရာပင်ကောင်းနေသည်။

"ခုဏကနင်နဲ့အတူစက်ဘီးစီးလာတဲ့ကောင်က

နင်တို့အတန်းထဲကလား....သူကအိမ်အထိတောင်လိုက်ပို့တယ်ပေါ့....နင်တို့ကဘာတွေလဲ....

နောက်တစ်ခါနင်အဲ့ဒီ့အကောင်နဲ့မပေါင်းနဲ့"

"ဟိန်းကို....ငါနင့်ကိုမခင်ချင်တော့တဲ့အချက်က...

နင်ဟာသိပ်အတ္တကြီးလွန်းလို့ပဲ...နင်ကနင်လိုချင်တာ...နင်ဖြစ်ချင်တာပဲသိတယ်...နင်ငါ့ကိုချောကလက်ကျွေးတဲ့နေ့တည်းက...နင့်ရဲ့အတ္တကြီးလွန်းတဲ့စိတ်ကို ငါကြောက်သွားခဲ့တာ...ငါဆိုတဲ့လူကလည်း...ငါ့ကိုလိုက်ပြီးကန့်သတ်ချုပ်ချယ်နေတာကို အမုန်းဆုံးပဲ....နင်လည်းလူ..ငါလည်းလူပဲဟာ...

ငါပေါင်းချင်တဲ့လူနဲ့ပေါင်းမယ်...ငါ့ဘာသာပျော်သလိုနေမယ်...နင်ဘာလို့လိုက်ထိန်းချုပ်ချင်နေရတာလဲ....."

"ပုံရိပ်....ငါကအတ္တကြီးတယ်ဆိုရင်တောင်...

နင့်တစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ အတ္တကြီးတာပါ...

ငါအရင်ကဒီလိုကောင်မဟုတ်ဘူး....နင်နဲ့တွေ့မှ

ငါဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာငါနားမလည်တော့ဘူး...

နင်ကငါ့ကိုဆေးပေးပြီး...ဒဏ်ရာပြန်ပေးတဲ့လူပဲ

ပုံရိပ်ရယ်....ငါကလွဲပြီးအခြားဘယ်ကောင်နဲ့မှ

နင်မပတ်သတ်နဲ့ဟာ....ငါမကြိုက်ဘူး...."

"လဲသေလိုက်....နင်အဲ့ဒီ့မှာလဲသေလိုက်တော့...

နင်ဟာတကယ်ကို ဆိုက်ကိုသမားပဲ...

ဆောရီးပဲ...နင်တောင်းဆိုသလိုငါလုပ်ပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး...ပြီးတော့နင့်ကိုလည်းငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းစာရင်းထဲကနေပယ်ဖျက်လိုက်ပြီဖြစ်လို့

နောက်ကိုငါနဲ့လုံး၀ လာမပတ်သတ်ပါနဲ့....ငါကမိတ်ဆွေအစစ်အမှန်ကိုပဲလိုအပ်တာ...

အတုအယောင်တွေကိုမလိုအပ်ဘူး...."

"ပုံရိပ်!!!!...

ငါဟာအတုအယောင်ကောင်မဟုတ်ဘူး...

ငါ့ရင်ဘတ်ထဲမှာ နင်နဲ့ပတ်သတ်သမျှကအစစ်အမှန်တွေကြီးပဲ....နင်နောက်တစ်ခါငါ့ကိုအဲ့လိုဘယ်တော့မှမပြောနဲ့....နင်နောင်တရအောင်ငါလုပ်မိလိမ့်မယ်..

ပုံရိပ်ကိုအော်ငေါက်ပစ်ခဲ့ပြီး သူဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်မောင်းကို ဆွဲခါလျှက်ပြေးထွက်သွားသည့်

သူ့ကို ပုံရိပ်လုံး၀နားမလည်ပေ။

သူဟာဘယ်လိုလူလဲ။

ပုံရိပ်ကို တကယ်ခင်တယ်ဆိုရင်ဘာကြောင့်

ဒီလောက်ကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ။

မျက်လုံးတွေဟာ အရောင်တောက်ပြီး

နှုတ်ခမ်းတွေဟာတိတ်ဆိတ်နေတတ်သည့်သူ။

သူ့နှလုံးသားကရော အမဲရောင်များလား။

ဘာကြောင့်များ သူဒီလောက်အထိကြမ်းတမ်းနေရတာလဲ။ဟိန်းဇေယျာထက်လို ပျော်ပျော်နေတတ်သည့်သူသာဆိုလျှင် ပုံရိပ်သူ့ကိုဆက်ခင်မင်မိမှာပဲ။

အခုတော့ သူ့ဘေးနားမှာနေရတာ နေလုံးကိုပွေ့ပိုက်ထားရသလို ပူလောင်နေတာပဲ။

(မင်းသားသုံးက စရိုက်သုံးမျိုးနဲ့ဖြစ်တော့

ပုံရိပ်ဟာဘယ်သူ့ကိုရွေးချယ်မလဲ 

စာဖတ်သူတွေကရော မင်းသားသုံးယောက်ထဲကဘယ်ဇာတ်ကောင်ကိုပိုသဘောကျသလဲ)

Page cbမှာဖြစ်ဖြစ် လာပြောပေးလို့ရရင်ပြောပေးကြအုံးနော်😊🥰

=========================================================================