🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၁၇) မှ အခန်း(၂၀)

  

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၇)🔥  

လရောင်မှိန်ဖျဖျအောက်တွင် လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးသည် များစွာသောလမ်းမီးတိုင်များကြောင့်  အလင်းရောင်၀င်းဖျာလျှက်ရှိလေသည်။

လမ်းတစ်ဖက်ဆီတွင် ဝါးတိုင်များဆိုက်ထူထား

လျှက်  သာသနာ့အလံတိုင်များအား စီရီစွာသွယ်တန်းထားလေသည်။

ထိုစဥ်စောင်းဗောက်ဆီမှ ဓမ္မတေးသံသာသည်လည်း တရားတော်လာရောက်နာယူသည့် ပရိသတ်တို့၏အလယ်သို့ လေနှင့်ရောပါ ပျံ့လွင့်လာခဲ့သည်။မီးတိုင်လေးများတစ်ဝိုက်တွင် ယစ်ခိုပျံသန်းနေသော ပိုးမွှားလေးတွေသည်ပင် ကျွတ်တန်း၀င်ဖို့ရာ အသင့်အနေအထားတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

၆နာရီတင်းတင်းပြည့်သွားတာကြောင့် 

တရားဟောဆရာတော်ကြီးသည်လည်း

 မကြာခင်ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်။

တရားနာလိုသူများကတော့ ကိုယ်စီနေရာကို

ဦးထားကြလျှက်ဖြင့် အချို့ကလည်းတရားအကြောင်းပြောကြပြီး အချို့ကတော့အသိမိတ်ဆွေတို့နှင့် တွေ့တုန်းလေး စကားစမြည်ပြောကြသည်မှာ ဘုန်းကြီးကျောင်း၀န်းထဲရှိ 

ထိုလမ်းအစုအဝေးလေးထဲတွင် စကားဆူညံသံ

တွေနှင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

တဆထက်တဆများပြားလာသည့် တရားနာလိုသူတွေသည် နဂါးရုံရှေ့ရှိ ကွင်းပြင်ကြီးထဲတွင်ပင်

မဆန့်တော့သည်ကြောင့် နဂါးရုံဘုရားကြီး၏ ရင်ပြင်ပေါ်တွင်လည်းကောင်း ဘေးနားတွင်ရှိသော တန်ဆောင်းနှင့် အမိုးအကာရှိသောနေရာအသီးသီးတွင်လည်းကောင်း နေရာလွတ်မကျန် လူများပြည့်လျှံနေလေသည်။

တရာဟောမည့် ဆရာတော်ကြီးသည်

အင်မတန်နာမည်ကြီးသောကြောင့် ကြုံတုန်းလေး နာကြားချင်ကြ၍ဖြစ်လေသည် ။

ဤအခွင့်အရေးမျိုးသည် အချိန်တိုင်းရရှိနိုင်တာမျိုးမဟုတ်သလို ဒီလိုဆရာတော်ကြီးအား ပင့်ဖိတ်နိုင်ဖို့ရာ မိမိတို့တစ်ကိုယ်တည်းအားနှင့် မရနိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် တရားနာလိုသူများသည် ကျောင်း၀န်းထဲတွင်သာမက ကျောင်းအပြင်၏ ခင်းကျင်းပေးထားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင်တောင် တိုး၍မပေါက်အောင်ပြည့်နှက်နေတော့သည်။လမ်းမပေါ်တွင်ရှိသောသူများသည် ဆရာတော်ကြီး၏မျက်နှာတော်ကို တိုက်ရိုက်ဖူးမျှော်ခွင့်မရကြသောကြောင့် 

ပိတ်ကားများထောင်၍ ပရိုဂျက်တာနှင့်ထိုးပြ

ပေးထားလေသည် ။

တရားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးရှိဆရာတော်ကြီး၏ရှေ့နား အနီးကပ်တွင်တော့ တရာပွဲဖြစ်မြောက်ရေးအတွက် အဓိကပါ၀င်ပေးကြသည့်အလှူရှင်ကြီးများနှင့် ရပ်ကွက်အကြီးအကဲများသာထိုင်ရ‌လေသည်။

ထိုအကြီးအကဲများသည် တရားပွဲမတိုင်သေးသောကြောင့် ကျောင်းကြီးပေါ်တွင်တက်၍ 

ညစာသုံးဆောင်နေကြလေသည်။

ဆရာတော်ကြီး၏ အားထားရာနေမျိုးတစ်ယောက်ကတော့ တရာပွဲကြီးကျင်းပမည့် ပွဲနေရာသို့သွားကြည့်ရသည်ကတစ်မျိုး ကျောင်းကြီးပေါ်တွင် တည်ခင်းပေးသောစားပွဲများအတွက် လိုအပ်သည်များကို စီစဉ်ပေးရသောကြောင့်တစ်ဖုံ နားနေရသည်မရှိပဲ နဖူးတွင် ချွေးသီးများပင် စီးကျလာရသည်အထိ ဒေါင်ချာဆိုင်းနေတော့သည်။

အင်္ကျီလည်ကတုံးလက်ရှည်အဖြူအား 

အနက်ရောင်ယောပုဆိုးဖြင့်တွဲဖက်၀တ်ဆင်ထားလျှက် တိုကပ်ကပ်ဆံပင်တွေကို ဆီထည့်၍သေချာဖီးသင်ထားသောကြောင့် အင်မတန်သန့်ပြန့်ကာ ရည်မွန် ပုံပေါ်နေသောဆရာမျိုးပင်ဖြစ်သည်။

တရားလာနာသော မိဘ၊အဖိုးအဖွားတို့နှင့်အတူ အဖော်လိုက်ပါလာသည့် မိန်းမပျိုလေးများသည်ပင် သူ့အနားမှဖြတ်လျှောက်သွားတိုင်း မသိမသာငေး၍သွားကြလေသည်။

တရားနာသူများအား အဆာပြေမုန့်များအဖြစ်ကောက်ညှင်းထုပ်နှင့် အချိုရည်များလိုက်ကမ်းပေးသည့်အခါမှာလည်း ဖော်ရွေပျူငှာသော နေမျိုးအား အဖွားကြီးများကပါ သဘောတကျရှိကြလေသည်။

အဆာပြေမုန့်များလိုက်၍ ကမ်းပေးသောအခါတွင်မှ မိမိအလုပ်နှင့်သာရှုပ်နေ၍သတိမရမိသော ကလေးမကိုလိုက်၍ရှာမိလေသည်။ပွဲထဲတွင်လည်းမရှိသလို ဆောင်းတန်းတွေထဲမှာလည်း ရှာမရပေ။

ကျောင်းပေါ်ကဆင်းလာတာ မကြာသေးသောကြောင့် ကျောင်းပေါ်တွင်မရှိတာသေချာသည်။

ထို့ကြောင့် ခြေလှမ်းခပ်သွက်သွက်ဖြင့်ပင် မီးဖိုဆောင်ဖက်သို့ ကူးလာခဲ့လိုက်သည်။

သူထင်ထားသည့်အတိုင်းပါပဲ မိပုံတို့ကချောင်မှာကုပ်ပြီး ကိုရင်ကြီးတို့နှင့်အတူ 

ကျောင်းပေါ်မှ သယ်ချလာသမျှပန်းကန်တွေကို ဆေးနေလေရဲ့။

"ပုံရိပ်....."

ခေါ်သံကြား၍ ပြူးကြောင်ကြောင်လေးဖြင့်ပြန်ကြည့်လာသည့် ပုံရိပ်သည် ၁၅နှစ်အရွယ်ကလေးမလေးဆိုသည့်အတိုင်း အင်မတန်ဖြူစင်သော မျက်နှာလေးကိုပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

အမြဲတမ်း စပဲန့်သားဘောင်းဘီဒူးကျနှင့်အိင်္ကျီလက်တိုကိုသာ ၀တ်ဆင်လေ့ရှိသော ပုံရိပ်သည် ယနေ့တွင်တော့ ကျောင်းတက်လျှင်ဝတ်လေ့ရှိသောတက္ကသိုလ်ရင်ဖုံးအဖြူရောင်လေးနှင့် ပန်းရောင်အပွင့်နုပ်ကလေးတွေပါသောထဘီလေးကိုတွဲဖက်၍ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

 သေးသွယ်သောခန္ဓာကိုယ်လေးကိုပိုင်ဆိုင်ထားသောကြောင့် ကလေးမ၏ပုံသဏ္ဍာန်လေးသည် 

မြင်ရသူအဖို့စိတ်ကြည်လင်စေသည်။

ဆံပင်ရှည်လေးတွေကို ကျစ်စံမှီးကျစ်၍ ကျောဘက်တွင်ချထားသောကြောင့် နဂိုအသားဖြူသောပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးသည်

ဝင်းမွတ်၍နူးညံ့မှုအတိဖြစ်နေလေသည်။

"ပုံရိပ်ပန်းကန်မဆေးနဲ့တော့...ပွဲထဲကိုပဲသွားပြီး

ကူလုပ်ပေးလိုက်...."

ဆရာကပုံရိပ်၏လက်ကိုမဆွဲရုံတမယ်ပြောနေပေမဲ့ ပုံရိပ်ကတော့မသိချင်ဟန်ဆောင်ကာထိုနေရာတွင်‌ ပေကပ်ကပ်ရပ်လျက်ဖြင့် ပန်းကန်ဆက်ဆေးနေလိုက်သည်။

လူအများကြီးကြားထဲမှာမနေချင်တာကြောင့်ပန်းကန်လာဆေးနေပါတယ်ဆိုမှ

ဆရာက မရရအောင်လာခေါ်နေသည်။

ကုသိုလ်ဆိုတာဘယ်နေရာကပဲယူယူရနေပါလျက်နှင့်ဆရာဟာဘာကြောင့်များလာခေါ်နေရ

သလဲမသိပေ။

"ဆရာနေမျိုးဘုန်းကြီးခေါ်နေတယ်...."

မီးဖိုဆောင်အဝတွင်လာ၍ခေါ်သောကိုရင်လေး

တစ်ပါးကြောင့်ဆရာမနေမျိုးသည်

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပုံရိပ်၏လက်ကိုလာဆွဲပြီးတရားနာရမည့်ပွဲခင်းထဲသို့ခေါ်လာခဲ့လေသည်။

"ဆရာရယ်သမီးပန်းကန်ပဲ ဆေးပါရစေ..

လူတွေအများကြီးကြားမှာမနေချင်ပါဘူး..."

ပုံရိပ်ဒီလိုပြောလိုက်တော့နဂိုကြည်လင်နေသော

ဆရာ့မျက်ဝန်းများသည်အနည်းငယ်နောက်ကျိသွားသ‌ယောင် ဖြစ်သွားသည်။

စကားမှားသွားတာကိုသိလိုက်ပေမယ့်ကိုယ်ဖြစ်ချင်သည့်အရာကိုပြောလိုက်တာကြောင့်နောင်တတော့

မရပါဘူး။

ဆရာသည်ပုံရိပ်၏လက်ကိုလွှတ်လိုက်ပြီး

အသံတွေဆူညံနေသောကြောင့်အနားသို့အနည်းငယ်ကပ်ကာ စကားဆိုလေသည်။

"ဒီမှာပုံရိပ်မီးဖိုချောင်ထဲမှာက ကိုရင်ကြီးတွေပဲရှိတယ် မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်တည်း ဘာကြောင့် နေနေရတာလဲ..."

"ဟာ...ဆရာကလည်း...ဟိုဘက်အဆောင်မှာအဒေါ်ကြီးတွေလည်း ချက်ပြုတ်နေတာပဲမဟုတ်ဘူးလား...."

"ဒါဆိုရင်အဲ့ဒီ့ဘက်အဆောင်ကိုမသွားပဲ 

ဘာလို့ချောင်မှာကပ်ပြီး ပန်းကန်၀င်ဆေးနေရ

သလဲ..."

"ဒါကတော့ သမီးမှအချက်အပြုတ်

မကျွမ်းကျင်တာ....ဒါပေမဲ့ပွဲထဲမှာတော့‌မနေချင်ပါဘူးဆရာရယ်...အဒေါ်ကြီးတွေဆီမှာပဲ သွားကူလိုက်မယ်...."

"ဟိတ်..တော်ပြီ...မသွားနဲ့တော့..."

ဆရာ့နောက်ကျောဘက်သို့ရောက်ကာမှ 

လက်မောင်းမှတစ်ဆင့်ဆွဲလှည့်ခံလိုက်ရသည်မို့ 

လူကတစ်ပတ်လည်ပြီး ဆရာ့အရှေ့သို့ပြန်ရောက်သွားလေသည်။

ဆရာ့မျက်၀န်းများသည် ဒေါသအခိုးများနှင့် မှိုင်းဝေနေတာမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့ ကြည်လင်နေတာမျိုးလည်းမဟုတ်ပေ။ပုံရိပ်ကို စိတ်မရှည်ခြင်းသာဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်လည်း ဘယ်လိုပြောပြောမရ၍နှုတ်ခမ်းကိုသာ ကိုက်ထားလျှက်ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။ဆရာဖြစ်နေ၍သာ ငြိမ်ခံနေခြင်းပင်။

အခြားသူတစ်ယောက်ဆိုပါက ကိုယ်မလုပ်ချင်သည့်အရာကို အတင်းဖိခိုင်းနေသောကြောင့် 

စိတ်ဆိုးကာ ပြန်ပြောမိမည်ထင်သည်။

"ဟိုမှာကြည့်စမ်း...ပုံရိပ်လိုအရွယ်ယောက်ျားလေး မိန်းကလေးအကုန်လုံး ပွဲထဲကို‌ ရောက်နေကြတယ်

...ဟိန်းကိုလည်းဟိုမှာရှိတယ်‌‌ တွေ့လား..

အသက်ကြီးတဲ့လူတွေကိုကူပေးတဲ့လူနဲ့...

မုန့်လိုက်ဝေတဲ့လူနဲ့ ကြည့်ရတာဘယ်လောက်ချစ်ဖို့ကောင်းကြလဲ...."

"ပုံရိပ်မှ အဲ့လိုမလုပ်ချင်တာ..."

ပွဲခင်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေသောဆရာသည် ခေါင်းကျောမာသည့်ပုံရိပ်ကြောင့် သက်ပြင်းနုနုတစ်ချက်ရှိုက်လိုက်သေးသည်။

"ဟိန်းကိုရေ...ဒီကိုလာအုံး...."

တစ်လက်စတည်း ကောက်ညှင်းထုပ်နှင့်အအေးလိုက်ဝေပေးနေသော  ဟိန်းကိုအား လက်ယက်၍

လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ကော်လံပါလက်ရှည်အဖြူနှင့် ပုဆိုးအပြာနု

အကွက်စိပ်လေးကို ၀တ်ဆင်ထားလျှက် 

ဒီယနေ့မှ သန့်ပြန့်နေသော ဟိန်းကိုသည်လည်း 

ဆရာ့ခေါ်သံကြောင့် အနားသို့ပြေးလာလေသည်။

"ဆရာ...ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဒီမှာ...မင်းသူငယ်ချင်းကို မင်းတို့နဲ့အတူ

ကူဖို့ခေါ်သွားစမ်းပါကွာ..."

ဟိန်းကိုအား မှာပြီးပုံရိပ်ဘက်သို့ တစ်ဖန်လှည့်လာပြန်သည်။

မှာလို့ကို မပြီးနိုင်တဲ့ဆရာပါလေ။

"တို့တပည့်က ဒီနေ့မှလှလှလေး၀တ်စားထားတဲ့ဥစ္စာ မျက်နှာလေးတော့ပြမှပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား...ပုံရိပ်လေးကလိမ္မာပါတယ်...ဟိန်းကိုနဲ့လိုက်သွားလိုက်..."

ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသော ဆရာ့ကျောပြင်ကို 

ပုံရိပ်ငေး၍သာ ကျန်ခဲ့သည် ။

ဆရာသည် သူ့တပည့်တွေအပေါ်တွင် 

အနူးညံ့တတ်ဆုံးလူသားလို့ ဆိုရမည်။

ပုံရိပ်တင်မဟုတ်ပဲ သူ့တပည့်တိုင်းအပေါ်တွင်

 ဆရာသည်အလွန်အလျှော့ပေးတတ်သည်။

ဒါကြောင့်လည်း တပည့်တွေအားလုံးကဆရာ့ကိုချစ်ကြသည်။

နားမလည်တာမျိုးရှိရင်လည်း လေနုအေးနှင့်

နား၀င်သည်အထိ ရှင်းပြတတ်သည်။

ကလန်ကဆန်လုပ်လာလျှင်လည်း ပျော့ပြောင်းလာသည်အထိ ဆရာသည်ပုံသွင်းပေးနိုင်စွမ်းရှိသည်။

ဆရာလက်ထဲမှာဆိုရင်လေ သံမဏိတောင်အရည်ပျော်လောက်ပါရဲ့။

ယခုလည်း ပုံရိပ်ကဒေါသထွက်နေသည်ဟု 

ထင်ထားခဲ့သောဆရာသည် ပုံရိပ်ကိုမြှောက်ပင့်၍

 ချော့ပြောသွားခဲ့သေးသည်။

ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်တက်၍ အင်းကြင်းပန်းပင်နှင့်ကွယ်လျှက် ဆရာ့အရိပ်ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဟိန်းကိုသည် ပုံရိပ်ကိုသူတို့အဖွဲ့တွေ

ဆီခေါ်သွားလေသည်။ပွဲထဲတွင် လူတွေက

ရာနှင့်ချီနေသဖြင့် ပုံရိပ်အင်မတန်အံ့ဩရသည်။

သူ့အစုနှင့်သူနေရာယူထားကြလျှက် စကားဖောင်ဖွဲ့နေကြ၍ ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့သည် တစ်ယောက်နှင့်

တစ်ယောက် စကားပြောလိုလျှင် လှမ်း၍အော်ပြောယူရသည်။

အလှူရှင်တွေကလည်း တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ရောက်လာကြပြီး မုန့်အမျိုးမျိုးလာလှူကြတာကြောင့် ပုံရိပ်တို့မှာလည်း ဝေရသည်မှာ ရေမထိနိုင်အောင်ပါပဲ။

"တို့တပည့်က ဒီနေ့မှလှလှလေး၀တ်စားထားတဲ့ဥစ္စာ မျက်နှာလေးတော့ပြမှပေါ့..."ဟုဆရာနေမျိုးပြောသွားကို အဟုတ်မှတ်နေမိတဲ့ပုံရိပ် ပန်းကန်ဆေးတာကမှ တစ်နေရာထဲတွင်အိန္ဒြေရှိသေးသည်ဟုဆိုရမည်။အခုတော့ လူကြားထဲသို့တိုး၍ အအေးတို့မုန့်တို့ ကမ်းပေးရသည်မှာ "ကန်တော့်...ကန်တော့်.."ဟုလည်းနှုတ်မှတဖွဖွတောင်းပန်စကားဆိုရလေသည်။

တစ်ခုတော့ရှိတာပေါ့လေ လူမြင်ကွင်းမှာလုပ်ရသည့်အလုပ်ဖြစ်၍ "ကျေးဇူးတင်စကား.."များကတော့ ဝေနေအောင်အပြောခံရသည်။

တရားပွဲတွင်လာကူညီ‌ ပေးကြသည့်လိမ္မာသော လူရည်မွန်လေးတွေအဖြစ်လည်းသတ်မှတ်ခံရသည်။

အလုပ်ပင်ပန်းသလို မျက်နှာပန်းလည်းလှသည်။

မီးဖိုဆောင်မှာ ပန်းကန်ဆေးရသည့်အလုပ်ကြတော့ အလုပ်ပင်ပန်းတာတောင် ချီးကျူးမည့်သူက

တစ်ယောက် နှစ်ယောက်သာဖြစ်သည်။

ပုံရိပ်ကလည်း ထိုသို့လူမသိသူမသိ ပေးဆပ်ရသောအလုပ်မျိုးကိုသာ စိတ်၀င်စားသည်။

လူတွေဆိုသည်မှာလည်း အပေါ်ယံကြောကိုသာ စိတ်၀င်တစားမြင်တတ်ကြသည်။

ဆရာကလည်း သူ့တပည့်မကိုလူရှေ့ထုတ်ပြချင်သည်။

"ဟဲ့ရေ....ဒီမှာအလှူရှင်ကခေါက်ဆွဲကြော်လာလှူထားတယ်....လိုက်မဝေခင်ဗိုက်ဆာရင် စားရအောင် ယူထားအုံးမလား...."

"ဟင့်အင်း....မယူတော့ပါဘူး..."

အခြားရပ်ကွက်မှ လုပ်အားလာပေးသော ရွယ်တူကောင်မလေးတစ်ယောက်က အနားသို့ကပ်လာပြီး ခေါက်ဆွဲကျော်ထုပ်ကြီးကို ပြလေသည်။

"ပုံရိပ်ကတော့ ခေါင်းသာခါပြလိုက်မိသည်...."

ထိုစဉ် ကျောင်းဘက်အခြမ်းမှ ထွက်လာသော

ဟိန်းကို၏အမေသည် ပုံရိပ်တို့ရှိရာဆီသို့ 

ထဘီခပ်တိုတို၀တ်လျှက် ရောက်ချလာပြီး 

ဟိုကောင်မလေး၏လက်ထဲမှ ခေါင်ဆွဲကြော်ဗူးတွေထည့်ထားသည့် အထုပ်ကိုဆက်ခနဲဆွဲယူလိုက်သည်။

"အမယ်လေး...ဘာတွေဟန်လုပ်နေကြတာလဲ...

ညည်းတို့လည်းပင်ပန်းကြတဲ့ဥစ္စာ...သူများတွေကိုပဲ

လိုက်သွတ်မနေနဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်းဗိုက်ဖြည့်ကြအုံး...ရော့...ရော့....တစ်ယောက်တစ်ဗူးဆီ

ယူကြ...ငါ့သားကိုလည်း တစ်ဗူးပေးလိုက်အုံး...

ငါတို့ချက်ပြုတ်တဲ့လူတွေအတွက် သုံးဗူးယူသွားပြီ...."

သူ့ဟာသူအကွက်ချသွားသည့် ဟိန်းကို၏အမေကြောင့် ပုံရိပ်တို့နှစ်ယောက်လည်း လက်ထဲတွင်ခေါက်ဆွဲဗူးကိုယ်ဆီကိုင်လျှက် ကျောက်ရုပ်ကလေးတွေကို ကျန်ခဲ့ကြတော့သည်။

ခေါက်ဆွဲဗူးက ဗူးနှစ်ဆယ်လောက်လာလှူသွားပေမဲ့ သူပြောသလိုသာ ကိုယ်တွေအတွက်ချန်ထားရရင်

လောက်တောင်လောက်မှာမဟုတ်ဘူး။

အလှူ့ရှင်တွေက တရားနာသူတွေကိုလှူသွားတဲ့ဥစ္စာ ဒီလိုလုပ်တော့ကြားဖြတ်လာဘ်စားလိုက်တာနဲ့ 

ဘာထူးတော့မှာလဲ။

"ဟဲ့..ဒီဗူးတွေကို နင်ပဲလိုက်ဝေပေးလိုက်ပါဟာ...

ငါ...ဟိုမှာလာနေတဲ့အဖွားကြီးကို သွားကူတွဲလိုက်မယ်...."

ခါးနာနေသောအဖွားတစ်ယောက်သည် မောလို့

ထင်ပါရဲ့ လှုပ်တုပ်လှုပ်တုပ်နှင့် လျှောက်လာနေသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းအဖွား၏လက်မောင်းကို ပြေးတွဲလိုက်မိသည်။

"အေး...သမီးရေ....ခါးကနာနေတော့ လျှောက်ရတာမောနေပြီ....နေရာလေးရှာပေးပါအုံးကွယ်....

အဖွားထိုင်ချင်လို့..."

"နဂါးရုံဘုရားဘေးက ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားကိုသွားမယ်အဖွား...အဲ့မှာအမိုးရှိတယ်...ကြွေပြားလည်းခင်းထားတော့ အေးတယ်..."

"အေး...အေး....ကျေးဇူးပါပဲကွယ်..."

အဖွားကို ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားဆင်းတုထော်ထားရှိရာ တန်ဆောင်းထဲသို့ ခေါ်ခဲ့ကာနေရာအလွတ်တွင်ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေကြသောလူအများစုက သက်ကြီးရွယ်အိုတွေများသောကြောင့် ဒီဘက်အခြမ်းကတော့‌ ဆူညံမှု

သိပ်မရှိပဲ အေးငြိမ်းသည်။ရုတ်တရက် ပခုံးကိုလာပုတ်လိုက်သောကြောင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ ဟိန်းကိုဖြစ်နေသည်။သူ့လက်ထဲတွင် အအေးဗူးတွေကိုင်ထားလေသည်။ကောက်ညှင်းထုတ်တွေကတော့ ကုန်သွားပြီထင်ပါရဲ့။

"ဟိန်းကိုဒီအဖွားကို အအေးတစ်ဗူးလောက်ပေးလိုက်အုံး..."

"အေး...နင်ရောသောက်အုံးမလား..."

"မသောက်တော့ပါဘူး...."

လူအသွားအလာကလည်း ငြိမ်သွားသလို ရှစ်နာရီလည်းထိုးတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်တရားပွဲလည်းစတော့မည်ဖြစ်သည်။တရားဟောမည့်ဆရာတော်ကြီးကတော့ ရောက်နှင့်နေပေမဲ့ တရားပွဲက

နဂါးဘုရား‌ရှိသည့် ကွင်းပြင်ဘက်တွင်ကျင်းပ၍ 

ပင်မကျောင်းဆောင်ဘက်မှကားတွေ၀င်သွားတာကိုတွေ့လိုက်ရသည် ။

တရားဟောဖို့ ကြွလာမည်ဆိုပါက ကွင်းပြင်၏

ဘေးဘက်ရှိ ဘုရားကြီး၏တောင်ဘက်အခြမ်း လမ်းလေးထဲမှကွေ့၍ကြွလာနိုင်သည်။

တရားပြမည့် ဆရာတော်ကြီးသည် မန္တလေးဘက်မှဖြစ်ပြီး ပုံရိပ်တို့၏ကျောင်းထိုင်ကြီးနှင့် ရင်းနှီး၍

ပင့်ဖိတ်၍ ရခြင်းဟုဆိုသည်။

တီဗွီတွေထဲတွင် ဆရာတော်၏တရားကိုခဏခဏလွှင့်၍ အင်မတန်နာမည်ကြီးလှသည်။

"ပုံရိပ်....အအေးလေး...သောက်လိုက်ပါလား...."

ပုံရိပ်တို့နှင့် ရွယ်တူကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ပလက်စတစ်ခ်ခွက်လေးနှင့် သံပုရာ‌ရည်လာကမ်းလေသည်။လုပ်အားပေးထားတာလည်း အနည်းငယ်ကြာနေပြီဖြစ်သောကြောင့် လူကပင်ပန်းလာရာ  ခွက်ကိုလှမ်းယူလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လျှက်ပင် သံပုရာရည်ကို သောက်နေလိုက်သည်။

"ဆရာ့ဆီမှာ ကျူရှင်တက်နေတယ်လို့ကြားတယ်...

ဆရာကအသင်အပြကောင်းလား...."

"ဟင်...ဘယ်ဆရာကိုပြောတာလဲ...."

"‌ဆရာနေမျိုးလေ...."

"အော်...ဆရာကအသင်အပြကောင်းပါတယ်...

စိတ်လည်းအရမ်းရှည်တယ်...ငါတို့ကိုဆိုတစ်ခါမှ

မရိုက်ဘူး...အလကားသင်ပေးရတာပေမဲ့ 

စာနားမလည်ရင် အခေါက်တစ်ရာလောက်မေးလည်း လုံး၀စိတ်မဆိုးဘူး....စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ကိုရှင်းပြပေးတယ်...ဒါတင်မကသေးပဲ ငါတို့မှာမရှိတဲ့စာအုပ်တွေကိုပါ သူ့ဘက်ကနေအကုန်အကျခံပြီး

၀ယ်ပေးသေးတာ...အင်္ဂလိပ်စာဆိုလည်း အလွတ်ကျက်တာမျိုးထက် ကိုယ်တိုင်စနစ်တကျဖတ်တတ်အောင် သင်ပေးတာ.."

"အဟင်း...နင်ကဆရာနေမျိုးကိုသိပ်လေးစားပုံရတယ်...ငါမေးလိုက်တာကနည်းနည်းလေး နင်ဖြေတာက ငါတောင်ဆရာနေမျိုးဆီမှာ စာလာသင်ချင်စိတ်ပေါက်သွားတယ်..."

ဟုတ်သားပဲ...။သူမေးလိုက်တာက တစ်ခွန်းတည်းရယ်။ပုံရိပ်ဖြေလိုက်မိတာကအများကြီးဖြစ်နေသည်။သူစိမ်းတွေနှင့် ဒီလောက်စကားရှည်ရှည်ဝေးဝေးမပြောတတ်ပေမဲ့ ဆရာ့အကြောင်းကိုမေးလာသည့်အခါမှာတော့ ပုံရိပ်၏လျှာဖျားသည် မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အလိုလိုလှုပ်ခါသွားလျှက် 

ဆရာ့ကောင်းကြောင်းတွေကို ချက်ကျလက်ကျပြောနေမိသည်။

ဆရာသည်ပုံရိပ်အတွက် အဲ့သည်လောက်အထိ လေးနက်သောနာမ်စားဖြစ်သွားမိပြီဆိုတာ ပုံရိပ်

မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပေ။

ပုံရိပ်ဆရာ့ကို အင်မတန်ယုံကြည်လေးစားနေမိပါပြီ။

ထိုကောင်လေး၏ စကားကြောင့်ပုံရိပ် 

ခပ်တွေးတွေးဖြစ်သွားလျှက် ပြုံးလိုက်မိစဉ် လက်ကောက်၀တ်အား တစ်ယောက်ယောက်က ကြမ်းတမ်းစွာ ထိတွေ့လျှက်ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေသည်။

ပုံရိပ်မရုန်းမိခြင်းဟာ ထိုသူသည် ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်းသိသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

သို့ပေမဲ့ သူဘာကြောင့် ဒီလိုကြမ်းတမ်းစွာ 

တဇွတ်ထိုးလုပ်ရပ်ကိုလုပ်ရသလဲဆိုတာတော့ 

ပုံရိပ်နားမလည်ပေ။

ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်တွင်လည်း တရားနာဖို့နေရာယူထားသူတွေနှင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် 

သူသည်ဆရာတော်ကြွလာနိုင်မည့် လမ်းဘက်သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီးလျှင် ဝါးနက်ပင်တွေအုံခဲသော 

နေ‌ရာအရာက်တွင် သူ့ခြေလှမ်းတွေကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

"ဟိန်းကို နင်ဘာဖြစ်လာတာလဲ...ငါ့ကိုဘာလို့

ဒီနေရာခေါ်လာရတာလဲ...."

"ဒီလိုမဖြစ်စေချင်ရင် နင်ဘာဖြစ်လို့ငါတိုက်တဲ့အအေးကိုမသောက်လဲ...."

"ငါမသောက်ချင်သေးလို့ပေါ့...."

"ဒါဆိုရင် ဟိုကောင်တိုက်တဲ့အအေးကိုကြ 

ဘာလို့သောက်ရတာလဲ...."

"ဟာ...ငါမောလို့အမောပြေအောင်သောက်လိုက်တာပေါ့...."

"မရဘူး...နင်နောက်တစ်ခါသူများပေးတဲ့ အအေးကိုမသောက်ရဘူး...."

ထူးဆန်းလွန်းသည့် ဟိန်းကို၏အမိန့်ဆန်ဆန်စကားလုံးကြောင့် ပုံရိပ်အံ့ဩယူမိလေသည်။

သူပေးတဲ့အချိန်မှာ သောက်ချင်စိတ်မရှိ၍

ငြင်းခဲ့မိပေမဲ့ အခြားတစ်ယောက်ကလာတိုက်တော့ မောနေ၍ယူသောက်လိုက်မိသည်။

ဒါဂာမကျေမနပ်ဖြစ်စရာကိစ္စမှမဟုတ်ပဲ။

ပုံမှန်သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ သည်ကိစ္စက အငြင်းပွားစရာမှမဟုတ်တာ။

ကိုယ်ဟာ သူပိုင်သည့် ရုပ်၀တ္ထုလိုလာ‌ပြောနေတာတော့ မကြိုက်ပေ။

အအေးသောက်တာတောင် ကိုယ့်စိတ်နှင့်ကိုယ်

မသောက်ရပဲ သူ့အမိန့်ကိုစောင့်ရမည့်သဘောဖြစ်နေသည်။

ဟိန်းကို၏မျက်နှာကိုကြည့်လိုက်မိတော့ 

ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် အမှန်အကန်ဒေါသထွက်နေပုံပေါ်သည်။သူနှင့်ပထမဆုံးစတွေ့တုန်းက မိုးရေထဲတွင် သူ့မျက်လုံးတွေသည် မီးထတောက်မတတ် နီရဲသောသဏ္ဍန်ထင်ပေါ်ခဲ့သည်။ 

ယခုလည်း ထိုကဲ့သို့ပင်။လမ်းတွင် ထွန်းထားသော နီယွန်မီး၏အရောင်သည် သူ့မျက်လုံးသို့ရိုက်ခက်သောကြောင့် ဘီလူးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသွင်ပြောင်းသွားသလားမှတ်ရသည်။

လူတိုင်းတွင် မျက်နှာဖုံးကိုယ်စီရှိမည်ဆိုပါက 

သူ့မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ဘာတွေဖုံးကွယ်ထားသလဲသိချင်မိသည်။

အရင်က မကောင်းသောအရာတွေသာ လုပ်တတ်သော လူဆိုး၊လူပေလေးဟာ ပန်းကလေးတစ်ပွင့်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်တိုင်း နူးညံ့တတ်သွားပြီဟု အမြင်မှားခဲ့လေသည်။

အခုတော့ သူတိုက်သည့်အအေးမဟုတ်ပဲ သူများပေးသည့် အအေးကိုသောက်မိ၍ ဒေါသထွက်ရပါသည်တဲ့။ပုံရိပ်ဟာ သူ့အပိုင်မှမဟုတ်ပဲ ။

ဘာလို့အတ္တသိပ်ကြီးရသလဲမသိပေ။

 ပုံရိပ်၏မိဘတွေတောင် ဒီလိုအတ္တမကြီးဘူး။

"ပုံရိပ် နင်နောက်တစ်ခါဆရာနေမျိုးကလွဲပြီး ဘယ်ကောင်နဲ့မှ မပတ်သတ်နဲ့ကြားလား..."

"အံ့ဩပါရဲ့ဟယ်...နင်ကငါ့မိဘမို့လို့ငါ့ကို လာအမိန့်ပေးနေတာလား...လုပ်အားပေးအချင်းချင်းအအေးတိုက်လို့ သောက်တဲ့ကိစ္စက အဲ့လောက်တောင်အပြစ်ကြီးသွားရတာလား...ငါနားမလည်တော့ဘူး

...နင်ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ...."

"ပုံရိပ်...နင်နားမလည်ပဲနဲ့မပြောနဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး၀တ်စားပြီး လုပ်အားလာပေးတိုင်း

လူကောင်းမဟုတ်ဘူးဟ...သိရဲ့လား..."

"သူများသားသမီးကိုဟယ်...."

ပုံရိပ်သူ့ကိုအပြစ်တင်သလို ကြည့်လိုက်မိတော့ ဟိန်းကိုသည် ပုံရိပ်၏အကြည့်တွေကိုမခံနိုင်စွာ မျက်နှာလွှဲသွားလေသည်။

"ငါ...သူများသားသမီးကိုမစာမနာပြောနေတာမဟုတ်ဘူး...အမှန်အတိုင်းပြောနေတာ အဲ့ကောင်အကြောင်းကိုငါအသိဆုံး...ငါအရင်ကဘယ်လောက်ဆိုးသလဲ မိုက်သလဲဆိုတာ

 နင်အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ...ဒါပေမဲ့ဒီကောင်က

 ငါ့ထက်ပိုပွေးတယ်.....အဲ့ကောင်ကဟိုဘက် (၁၂)ကျောင်းကကောင် သူတို့ကျောင်းမှာဇိုးသိရဲ့လား...

ရုပ်ကြည့်တော့သာမခုတ်တတ်သလိုနဲ့....ဟိုတစ်ခါသူတို့ကျောင်းမှာ ဓားထိုးမှုဖြစ်တာ 

တရားခံကဒင်းပဲ...မိဘတွေက အရာရှိတွေမို့ 

ဖုံးနိုင်ဖိနိုင်လွန်းတာရော ခံရတဲ့ကောင်ကယှက်ထိသွားတာရယ်ကြောင့်သာ ဒီကောင်လွတ်သွားတာ..."

"ဟယ်...အဲ့လောက်တောင်ပဲလား...."

"အဲ့ထက်တောင်ဆိုးသေးတယ်...ငါတော့မပါ

လိုက်ပေမဲ့ တစ်ခါငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းပွဲချတာဒီကောင်တွေဘက်က အရင်စတာလေ...

သူကြောင်နေတဲ့ကောင်မလေးကို ငါ့သူငယ်ချင်းကရည်းစားစကားပြောလို့တဲ့...."

"အမယ်လေး...တော်ပါတော့ တော်ပါတော့

ကြားရတာ နှလုံးရောဂါတောင်ရချင်နေပြီ...

အမျိုးစုံကိုကြိုးခုန်နေတော့တာပဲ...."

ပုံရိပ်သည် လက်တကာကာဖြင့် မျက်နှာကြီးရှုံ့မဲ့၍ထားမိတော့ ဟိန်းကိုသည်သူ၏နှုတ်ခမ်းထူထူတို့ ကွေးညွှတ်တက်သွားသည်အထိ

ရယ်လိုက်သည်။

တကယ်ပါပဲ။သူတို့ဟာက ချိန်းပွဲတွေရော ရည်းစားလုတာတွေရော စုံနေလိုက်တာ။ဒီအရွယ်လေးတွေနဲ့ ရည်းစားကိစ္စရန်ဖြစ်ရတယ်လို့။

ပုံရိပ်တို့ဆို  သမီးရည်းစားကိစ္စဆိုတာ ကိုယ်နှင့်

ဘာမျှမဆိုင်သလို သဘောထားမိတာပါ။

"ဟဲ့....ခုဏက အဲ့ကောင်လေးလေ...ငါ့ကိုဆရာနေမျိုးက အသင်အပြကောင်းလားဆိုပြီး လာမေးတယ်....ငါလည်းဆရာအသင်အပြကောင်းတာတွေကို သေချာရှင်းပြလိုက်မိတယ်...တော်ကြာဆရာ့ဆီမှာ စာလာသင်နေမှ ဒုက္ခ...."

"မဖြစ်နိုင်တာဟာ...သူကအခုနာမည်ကြီးကျူရှင်မှာတတ်နေတာလေ....တစ်လကိုသိန်းချီပေးရတဲ့

ကျူရှင်‌မှာတတ်နေတဲ့ကောင်က ဆရာ့ဆီဘာလာလုပ်မှာတုန်း...သူ့မိဘတွေကလည်းသဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး...အဲ့ဒါနင့်ကို တမင်လာရောတာသိရဲ့လား...နင်နော်....လူကဲခက်အင်မတန်ညံ့တယ်..."

"မသိဘူးလေဟယ်...ငါလဲ..."

ပုံရိပ်လည်း ခေါင်းကုတ်ပြီး စိတ်ညစ်သွားမိသည်။

ဟိန်းကိုပြောပုံအရဆိုရင် ဒီကောင်လေးကတော်တော်ဆိုးမဲ့ပုံပဲ။သူ့သတင်းကို နားထောင်ရုံနှင့်တင် ကြက်သီးကထချင်ချင်ဖြစ်နေသည်။

ပုံရိပ်ကို တမင်လာရောတာဆိုရင် ဘယ်နှယ့်လုပ်ပါ့မလဲ။

အင်း...ကိုယ်ကလည်းစိတ်ဆက်တော့ ပြဿနာလာရှာရင်တော့ သူတစ်ပြန်ကိုယ်တစ်ပြန်ဖြစ်မိမှာပဲ။

အဲ့လိုဆိုရင် မကျေနပ်လို့ သူ့ကျောင်းက 

ကောင်လေလို ဓားနဲ့လာထိုးမှ ဒုက္ခပဲဟုတွေးမိရင်း

ဗိုက်ကျောတွေတောင် နာချင်လာတယ်။

"အဲ့ကောင်က နင့်ကိုမျက်စိကျနေသလားမသိဘူး..."

"ဖွဟယ်...လွဲပါစေဟယ်...."

"ဘာအခုမှလွဲပါစေလည်း....ခုနတုန်းကတော့ သူပဲသွားဖြဲပြခဲ့ပြီးတော့..."

"အဲ့ဒါကမသိလို့လေဟယ်....ဒီလိုမှန်းသိရင်ဘယ်စကားပြောမှာလဲ...နေပါအုံး...သူနဲ့ငါကရန်ဖြစ်ခဲ့တာလည်းမဟုတ်ဘူး...ဒီတိုင်းစကားလေးတစ်ခွန်းလောက်ပြောရုံနဲ့တော့ ဘာမှမဖြစ်လောက်ပါဘူး..."

"ဒါတော့ငါကသူ့စိတ်ကိုမှမသိပဲ...."

"ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ဟယ်..နင်နဲ့ငါကျောင်းသွား၊ကျောင်းပြန် အတူသွားရအောင်....ခုရက်ပိုင်းပါပဲ..

ကူညီပါဟာနော်..."

"အော်...ကြောက်တတ်လိုက်တာလည်းလွန်ရော..."

"ကြောက်တာမဟုတ်ပါဘူးဟယ်....လက်နက်မပါပဲ

တစ်ယောက်ချင်းဆိုရင်တော့ နပန်းဖက်လုံးလဲ

ငါမရှက်ဘူး....

လက်နက်တွေဘာတွေပါလာမှာစိုးလို့ပါ...."

"အေးပါ...မယ်မင်းကြီးမရယ်...ခုဏကတော့သူပဲရန်တွေ့ပြီး အခုကြတော့ယုန်သူငယ် လည်၀ပ်စင်း

ရမှာစိုးလို့ အသနားခံနေလိုက်တာများ

...မျက်နှာငယ်နဲ့...."

"နင်ကငါ့ကို အေးဆေးမပြောပဲ ဘယ်ကောင်တိုက်တဲ့အအေးမှာ မသောက်ရဘူးဘာဘူးနှင့် အမိန့်ပေးတာကို.."

အမှန်တွင် ဟိန်းကိုသည် ပုံရိပ်ကိုဘယ်ကောင်လေးနှင့်မျှ စကားပြောတာမကြိုက်သည်ကတော့အမှန်ဖြစ်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ သူနဲ့သာသူငယ်ချင်းဖြစ်စေချင်သည်။ဆရာနေမျိုးကလွဲ၍ အခြားကောင်တွေနှင့် ပတ်သတ်မည်ကို သူမလိုလားပေ။

အမှန်တော့ ဆရာနေမျိုးဆီကိုလည်း 

ဒီကောင်မလေးကြောင့်သာရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ဒီကောင်မလေးကတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ။

သွားတန်းလေးတွေပေါ်အောက်အထိ ရယ်လိုက်သောဟိန်းကိုသည် ဒီတစ်ခါတော့ သဘောထားနူးညံ့မှုများ သူ့မျက်၀န်းတွင်အထင်းသားပေါ်လာသည်။သူ၏ညာဘက် မျက်ခုံးထောင့်တွင်အမာရွတ်တစ်ခုရှိနေပြီး သူ့မျက်၀န်းတွေလျှက်နီရောင်သန်းသွားတတ်သည့်အခါ  ပိုအကျည်းတန်စေသည်။

ဂရုဏာရိပ်သန်း၍ ကြည်လင်နေသောအခါတွင်တော့ မျက်ခုံးထောင့်ရှိအမာရွတ်လေးကသနားစရာကောင်းလွန်းနေသည်။

"ဟာ....ဆရာတော်ကြီးကြွလာပြီ....."

စက်ဆရာသည် တရားဟောမည့်ဆရာတော်ကြီးသံဃာစင်ပေါ်သို့ ကြွလာသောကြောင့် ဗျောသံစဉ်ကို ဖွင့်လေသည်။ဆရာတော်ကြီး၏ အနောက်ပါးတွင်တော့ ခေါင်းပေါင်းဆောင်းထားသော လူကြီးအချို့ကလည်း အလံတိုင်များကိုင်လျှက် 

လိုက်ပါလာကြသည်။

ထူးဆန်းသည်က ဆရာတော်ကြီး၏နောက်ပါးတွင် လက်အုပ်ချီလျှက်ဖြင့် ကျက်သရေခေါင်းပေါင်းကို ဆောင်းပြီးလိုက်ပါလာသော လူကြီးကိုပုံရိပ်

တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုဖြစ်နေသည်။

ဒီရပ်ကွက်ထဲကလည်း မဟုတ်သလို၊အလှူရှင်တွေထဲကလည်း မဟုတ်ဘူး။အသက်ကြီးနေပြီဆိုပေမဲ့ လူကြီးလူကောင်းပီသသောရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ရုတ်တရက်ပုံရိပ်၏ အာရုံထဲတွင်ပေါ်လာသည်က အဖေ့ပုံရိပ်တွေဖြစ်နေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဒီဦးလေးက အဖေနဲ့သိပ်တူတယ်.."

အသားညိုတာနဲ့ ဖြူတာပဲကွာသွားခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှာ လက်အုပ်ချီနေရင်းနှင့် ဘုရားကြီး၏

ဟိုဘက်အလွန်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည့် 

ပုံရိပ်သည် ကျောင်းမုခ်ဦးသို့ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် သွားနေသောအဒေါ့်ကိုမြင်လိုက်ရ၍ 

စိတ်ထဲတွင် ထင့်ခနဲဖြစ်သွားမိသည်။

အဒေါ်ကတရားမနာပဲ ဘာကြောင့်အိမ်ကိုပြန်မှာပါလိမ့်။

ပုံရိပ်လည်း လူကြားထဲမှဖြတ်၍ပြေးလိုက်ပေမဲ့

 အဒေါ့်ကိုမမှီတော့ပေ။

အကျိုးအကြောင်းကိုသိချင်၍ မီးဖိုဆောင်ဘက်သို့ပြေးသွားလိုက်သည်။မီးဖိုဆောင်ထဲတွင်လည်း တရားနာရန်ထွက်သွားနှင့်ကြပြီထင်ပါရဲ့ 

လူနှစ်ယောက်သုံးယောက်သာကျန်တော့သည်။

"ဒေါ်ကြီး...သမီးအဒေါ်ဘာလို့ထွက်သွားတာလဲ..."

အဒေါ်ကြီးက ဟင်းအိုးကိုဇွန်းခွက်ကြီးဖြင့်မွှေနှောက်လိုက်ပြီးနောက် ပုံရိပ်ကိုလှည့်ကြည့်လာသည်။

"ညည်းအဒေါ်ရဲ့လင် လူမိုက်ကြီးကိုသက်ဆွေ

ပြန်ရောက်နေလို့တဲ့ဟေ....အပျိုကြီးလာပြောတာ

နဲ့ သူလည်းပြန်သွားပြီ..."

"ဦးသက်ဆွေ....ပြန်လာပြီ....."

ထိုနေရာမှာတင် ပုံရိပ်၏ခြေထောက်တွေယိုင်နဲ့

လျှက် ခွေကျချင်သွားမိသည်။မေ့ပစ်ထားခဲ့သည့် အတိတ်တို့သည်လည်း တရစ်ရစ်၀င်ရောက်လာခဲ့သည်။ဦးသက်ဆွေပြန်လာပြီတဲ့။

ပုံရိပ်၏ ကြောင်လေးကို မညှာမတာသတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့လူပြန်လာပြီ။

ပုံရိပ်သိပ်မုန်းတဲ့လူပြန်လာပြီ။ပျော်ရွှင်နေတဲ့ ပုံရိပ်တို့ရဲ့မိသားစုလေးကို သူပြန်လာပြီးမွှေနှောက်တော့မှာပေါ့။အေးချမ်းနေသည့် အဒေါ့်ဘ၀ကို အနာတရတွေ သူထပ်ပြီးလာပေးတော့မှာပေါ့။

လေးလံ၍ မှိုင်းထိုင်းသောခြေလှမ်းတို့ဖြင့် ကျောင်း၀န်းကြီးအား ကျောခိုင်းသွား‌ခဲ့သောပုံရိပ်သည် သူ့အဖေနှင့်ရုပ်ချင်းဆင်တူသော 

ဦးလေးအရင်းဖြစ်သူ ဆရာ၀န်ကြီးဦးမင်းခန့်နှင့်တော့ လွဲချော်သွားခဲ့ရလေသည်။

(ကဲ ရာဇ၀တ်အိုးကြီးတော့ ပြန်ရောက်လာပါပြီ...)

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၈)🔥  

ဆောင်းရာသီသို့ကူးပြောင်းလာခဲ့ပေမဲ့ ဟေမာန်ဆောင်း၏ အအေးဓာတ်သည် ရင်တွင်းနက်နက်ထဲမှပူလောင်မှုတွေကို မငြိမ်းသက်နိုင်ပေ။

တစ်ခါတစ်လေမှာ ရောမမြို့ကြီးကိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ 

မီး‌လောင်တိုက်သွင်းခဲ့ပြီးတာတောင် စောင်းအတီးမပျက်တဲ့

နီရိုးဘုရင်ကို အားကျမိတယ်။

သူ့လို စိတ်ဓာတ်မျိုးကိန်း၀ပ်ကြည့်ချင်မိတယ်။

ဘယ်သူဘာဖြစ်ဖြစ်ငါနဲ့မဆိုင်ဘူးဆိုသည့် 

အတ္တကိုရင်မှာပိုက်ပြီး မြက်ရိုင်းတစ်ပင်လိုပေါက်ချင်တဲ့နေရာမှာ လွတ်လပ်စွာပေါက်ရောက်ချင်စိတ်တွေဟာ ညို့မှိုင်းတဲ့လှိုင်းလုံးကဲ့သို့အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြေး၀င်လာပြီးကာမှ ကမ်းစပ်ကိုရောက်တဲ့အခါ အားပျော့သွားခဲ့ရတယ်။

လှိုင်းပုတ်သံကြားတိုင်းနိုးလာရသူဆိုပေမဲ့ 

အိပ်မရခဲ့တာကတော့ ကြယ်တွေကောင်းကင်မှာ စတင်လင်းခဲ့တဲ့အချိန်ထဲကပဲ။

သမိုင်းဆိုတာ တစ်ပတ်ပြန်လည်တတ်သတဲ့။

ဒါဟာ မယုံနိုင်စရာတော့မဟုတ်ဘူး ။

ဝေသာလီပြည်မှာ ကပ်ရောဂါတွေဖြစ်ခဲ့စဉ်က မြတ်စွာဘုရားကိုတောင် ပင့်ဖိတ်ခဲ့ရတယ်။

ထို့အတူပဲ  နောက်ထပ်၊နောက်ထပ်အမည်နာမ

မတူညီပေမဲ့ လူတွေကိုဒုက္ခငရဲအတိဖြစ်စေတဲ့ 

ကပ်ရောဂါတွေဟာ ဆိုက်ရောက်လာပြန်တယ်။

ဒါဟာ သမိုင်းကတစ်ပတ်ပြန်လည်တာဆိုလျှင် ဆိုးရွားတဲ့အဖြစ်အပျက်တွေက အေးငြိမ်းပြီလို့ ထင်တဲ့အချိန်မှာ ဖိတ်ခေါ်စာမပို့ပေမဲ့ ကိုယ့်ဆီကိုတစ်ဖန်ပြန်ဖိတ်ခေါ်လာပြန်တယ်။

အင်မတန်ကြောက်ရွံ့မိတယ်။

အားငယ်စိတ်တွေတဖန်ပြန်ပေါ်လာတယ်။

မုန်းတီးမှုကို စိတ်၏အတွင်းနံရံမှာ မြှုပ်ထားမိပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ပြန်တူးဖော်နေမိတယ်။

ဒဿဂီရိခေါ်ရာ၀ဏ၏ ညီတော်သည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို သစ္စာဖောက်ဟန်‌ဆောင်ပြီး ရန်သူနှင့်တမိုးအောက်မှာ အတူနေခဲ့တာ ဘယ်လိုစိတ်ဓာတ်မျိုးနှင့်ပါလိမ့်။ ပုံရိပ်ကတော့ မျက်နှာကို မမြင်ချင်လောက်အောင် မုန်းတီးနေသည့်လူနှင့် တမိုးအောက်တွင် အတူနေရ၍ မသတီစိတ်တွေပေါက်ဖွားလာသည်။

တောင်နံရံတွေကို ကုပ်ခြစ်ပြီးအမြင့်ဆုံးဆိုသည့်နေရာကိုအားခဲ၍တက်ဖို့ကို ကိုယ့်စိတ်ကိုခွန်အားတွေ မနည်းပေးခဲ့ရတာပါ။နောက်ဆုံးတောင်ထိပ် ရောက်ခါနီး လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာ ပြန်ပြုတ်ကျသွားရသလိုပဲ။ဒီတောင်ကို ထပ်တက်ရမှာကြောက်နေမိတယ်။

တောင်ထိပ်ကိုတက်ဖို့ တွေးမိခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ဦးနှောက်နံရံတွေကိုသာ ပွန်းပဲ့အောင်လုပ်ပစ်လိုက်ချင်မိတယ်။မတန်မရာတွေကို တွေးကြည့်ခဲ့ပြီး အိပ်မက်အသစ်အဆန်းတွေကို စိတ်ကူးနဲ့တွေးရင်း ရူးခဲ့မိတယ်။တဲအိမ်ကလေးရဲ့ အပေါက်ငယ်ကနေ ကြယ်ရောင်ကောင်းကင်ကို မြင်နေရတာနဲ့တင် ကျေနပ်နေရမဲ့ ဘ၀ကနေ တိုက်အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းနဲ့ စူးစမ်းကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးနဲ့ရူးခဲ့မိတယ်။

ယခုလည်း ထို့အတူပါပဲ။မဖြစ်သေးတာတွေ၊

ဖြစ်ချင်တာတွေကို ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်လို

တဖြတ်ပြီးတဖြတ်တွေးတောနေမိပေမဲ့ ကိုယ်တိုင်ကတော့အခန်းငယ်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။

ဘေးနားတွင် မိစုနှင့်ထွန်းကိုသည် ခြေကားယား၊လက်ကားယားဖြင့်အိပ်ပျော်နေကြပြီး အဒေါ်ကတော့ထွန်းကိုဘက်အခြမ်းမှာ အိပ်ပျော်နေရှာသည်။

ပုံရိပ်၏အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပုံမှန်ဆိုရင်

ဒေါင်လိုက်အိပ်မိပေမဲ့ ယခုတော့လူလေးယောက်ဖြစ်၍ ကန့်လန့်ဖြတ်အနေအထား အိပ်ရသည်။

ပုံရိပ်ဘက်အခြမ်းမှာက သေတ္တာခံနေတော့ 

ကလေးတွေတိုးတိုင်း ကိုယ်ကညှပ်နေသည်။

ညကရန်ပွဲအကြောင်းကိုပြန်စဉ်းစားမိတော့ 

ကလေးတွေ၏ ငိုသံတွေဟာနားထဲသို့ ခပ်စူးစူး၀င်ရောက်လာသည်။

အဒေါ့်ရဲ့ ခါးခါးသီးသီးငြင်းဆန်သံတွေ၊

ဦးသက်ဆွေ၏ ဒေါသမျက်၀န်းတွေ၊အိမ်ရှေ့ခြံက အပျိုကြီးတို့ လာရောက်ခေါ်ကြ၍ မျက်ရည်လေးတွေနှင့် ပါသွားကြသည့် ကလေးတွေရဲ့ 

သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးတွေဟာ 

ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းထဲမှ ဖျောက်လို့မရခဲ့ဘူး။

 ငါးဖမ်းစက်လှေနောက်သို့ လိုက်သွားသည်ဟု 

ပြောလာတယ်။ညကသူမူးမနေဘူး။

ဒါပေမဲ့ နာကျည်းစိတ်၀င်နေသည့် အဒေါ်နှင့်ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ပင်လယ်ကို လိုက်သွားတာလည်းမှန်ကောင်းမှန်နိုင်ပါတယ်။သူ့အသားအရည်ဟာ အရင်လိုမဟုတ်ပဲ 

မဲညစ်ပြီး လူရုပ်တောင်မပေါ်ချင်ဘူး။ဘယ်လိုတွေ ဒုက္ခရောက်လာသလဲတော့ မသိပေမဲ့နောက်ဆုံးတော့ သူရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးတဲ့ မိန်းမသားဆီကိုပဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

သံဝေဃတွေလည်း ရပါတယ်။

မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ မှီခိုစရာယောက်ျားမရှိပဲသားသမီးသုံးယောက်ကို ကျွေးမွေးထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့

အသုံးမကျတဲ့ ငနွားကြီးကတော့ ကိုယ့်၀မ်းကိုရှာစားပြီး ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ်မကျောင်းနိုင်ရှာဘူးတဲ့။

ပတ်၀န်းကျင်တစ်ဝိုက်က အလုပ်ကြိုးစားပြီးထက်မြက်တဲ့ယောက်ျားတွေကို တွေ့လိုက်တိုင်း

အရည်ညှစ်ချရလောက်တဲ့အထိ ညံ့ဖျင်းတဲ့ဒီလူ့ကို 

ရွံရှာလာတယ်။

"ဟင်း....."

လေပူတွေကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်မိပြီး ကြပ်တည်းနေတဲ့ခြင်ထောင်ထဲတွင် မနေချင်တော့၍ ခြင်ထောင်အပြင်သို့သာ ထွက်ကာ ‌ သေတ္တောဘေးတွင်ထိုင်

လျှက်ဖြင့် ခေါင်းကိုငိုက်ဆိုက်ချထားမိသည်။

ပုံရိပ်၏ အခန်းမီးကအမြဲထွန်းထားတတ်သောကြောင့် သေတ္တာပေါ်တွင်ရှိနေသော လွယ်အိတ်ကလေးကို သေချာကြည့်လိုက်မိသည်။

ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲဟု တွေးလိုက်မိတိုင်းလည်း 

"ကျောင်းထွက်ရမယ်.."ဆိုသည့် အဖြေတစ်ခုတည်းပဲထွက်လာသည်။

"ရှင့်မျက်နှာကို ကျွန်မမမြင်ချင်ဘူး...အခုချက်ခြင်းအိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွား..."ဆိုပြီး ဦးသက်ဆွေကို အဒေါ်အော်ထုတ်သောအခါမှာ ဦးသက်ဆွေပြန်ပြောလိုက်သည့် စကားကပုံရိပ်၏မျက်နှာကို အားနှင့် ရိုက်ချလိုက်သလိုပါပဲ။

"ငါကဒီအိမ်ရဲ့ အိမ်ဦးနတ်...ကလေးတွေရဲ့အဖေ

...မင်းနဲ့ငါကလည်း တရား၀င်ပြတ်ဆဲထားတာမဟုတ်ဘူး...မင်းတကယ်နှင်ထုတ်ရမှာကမင်းတူမ

ဘာအလုပ်အကိုင်မှ မရှိပဲသူများအိမ်မှာ 

အခန့်သားတက်နေတဲ့အပြင် ကျောင်းလည်းထားပေးရသေးတယ်....."

"ငါ့တူမကို နင်ဘာမှပြောစရာမလိုဘူး....ငါ့လုပ်စာနဲ့ငါထားပေးတာ...နင့်အပူမပါဘူး...."ဆိုပြီး အဒေါ်ကပြန်ချေပခဲ့ပေမဲ့ ဦး‌သက်ဆွေပစ်လွှတ်လိုက်သည့် မြှားသည် ပုံရိပ်၏ရင်ကို ဆူးနင့်စွာဆိုက်၀င်သွားခဲ့သည်။

အားကိုးရာမရှိသော လူတစ်ယောက်ကိုသူမို့လိုပြောရက်တယ်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းနဲ့တင်ပုံရိပ်မျက်ရည်တွေ 

မဆည်နိုင်အောင် ကျခဲ့ရသည်။

ဘယ်ဆီဘယ်ကမ်းကို ကပ်ရမလဲမသိသောအချိန်တွင် လက်လှမ်းလင့်သည့် ကမ်းပေါ်တွင်လည်း အလိုမတူသူတွေက မောင်းထုတ်သည့်အခါမှာ

 ရေလျှင်အတိုင်း မျောပါသွားခဲ့ရင် ဘယ်အထိ

ချီတက်ရမှာလဲ အဖြေမရှိပေ။

ဘယ်နေရာမှာ ရပ်တန့်သွားလိမ့်မလဲအဖြေရှာ

မရသော မရေရာသည့်ဘ၀ကြီးပါပဲ။

မဖြစ်သေးတဲ့အနာဂတ်တွေမှာ ရွှက်မလွှင့်ချင်ပေမဲ့ ပစ္စုပ္ပန်မှာလည်း ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ စီးမျှောနေရ၍ မနေချင်တော့ပေ။

ထွက်သွားချင်လိုက်တာ တစ်နေရာရာကိုပေါ့။

"သူများအိမ်မှာ အခန့်သားတက်နေတယ်"ဆိုသည့်စကားကို ခြေဖြတ်လိုလျှင် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်သို့ ကိုယ်တိုင်ရပ်တည်နိုင်မှဖြစ်လိမ့်မည်။

ထို့အတွက် ပုံရိပ် အလုပ်လုပ်မှရလိမ့်မည်။

ကျောင်းမပြီးသေးခင် အလုပ်လုပ်လိုလျှင် 

ကျောင်းထွက်ရလိမ့်မည်။

ပုံရိပ်တွင် ကိုယ်ဉာဏ်ရည်မှီသလောက် စဉ်းစားမိတာကတော့ ဤနှစ်လမ်းသာရှိသည် ။ 

ကျောင်းပညာရေးကို စွန့်လွှတ်ရမည်ဆိုပါက 

အဒေါ့်၏မျှော်လင့်ချက်တွေကိုပါ စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မည်။ဆရာနေမျိုး၏ စေတနာ၊မေတ္တာတွေကိုပါ ဥပက္ခာပြုရလိမ့်မည်။တစ်ခုကိုရွေးချယ်မိဖို့ အခြားအရာတွေကို ပုံရိပ်စွန့်လွှတ်နိုင်ရဲ့လား။

ပုံရိပ်၏ရည်မှန်းချက်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုပြီး 

ဆရာနေမျိုး ခဏခဏမေးခဲ့ပေမဲ့

 ပုံရိပ်ပြန်မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။

ယခုအချိန်မှာတော့ ပုံရိပ်၏ရည်မှန်းချက်က 

တစ်ခုတည်းရယ်ပါ။ ငွေရှာချင်တယ်။

အလုပ်လုပ်ချင်တယ်။အမြန်ဆုံးအရွယ်ရောက်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ အားကိုးစရာမလိုတဲ့ အခြေအနေမျိုး ပိုင်ဆိုင်ချင်တယ်။

"ပုံပုံ....တစ်ညလုံးမအိပ်ဘူးလား....ဘာလုပ်နေတာလဲ...."

အဒေါ်သည် ခြင်ထောင်ထဲတွင် အိပ်နေရာမှ ထထိုင်လျှက်ဖြင့် ရှုပ်ပွနေသောသူ့ဆံပင်တွေကို သူ့ခေါင်းတွင်အမြဲဆိုက်ထားနေကြ ဘီးလေးဖြင့် အသာရှင်းလျှက် အိပ်မှုန်စုံမွှားမျက်၀န်းတွေနှင့်မေးလာသည်။

"သမီးအခုမှနိုးလို့ စာထကျက်တာပါ..."

စာအုပ်ကို ရှေ့မှာချထားပေမဲ့ စာမကျက်ဖြစ်ပဲ အတွေးနက်နေသည့်ကိစ္စအား ဖုံးကွယ်ထားလိုက်မိသည်။

အဒေါ့်ကို ကိုယ်ချင်းစာမိသည်။

လေးနာရီထိုးခါနီးသည်နှင့် အချက်မပေးပဲ 

နိုးတတ်သည့်အဒေါ်သည် သူများတွေလို 

မနက်မိုးလင်းသည်အထိ အိပ်ချင်မှာပဲဟု 

တွေးမိသည်။

ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ဆိုသည်မှာ နားရက်မရှိပေ။

လက်လုပ်လက်စား လူတန်းစား‌တွေအတွက် ပိုဆိုးတော့မှာပေါ့။ပဲပြုတ်ရောင်းရသောအလုပ်သည် ကြည့်တော့‌သာသေးနုပ်သည်ထင်ရပေမဲ့ အင်မတန်လက်၀င်သည်။

အခုလို မနက်အစောကြီးထပြီး ပြင်ဆင်ရတာကသက်သေပင်။ညဘက်ဆိုလျှင် ၈နာရီထိုးလောက်တည်းက ပြုတ်ထားရပြီး ပဲပြုတ်ချိန်က တစ်နာရီခွဲလောက်ကြာမြင့်သည်။

မနက်ဖက်ဆိုလျှင်လည်း ၄နာရီထိုးလောက်တည်းကထရပြီး ပဲကိုပြန်နွေးခဲ့ကာ ကျောင်းသားတွေအတွက် ထမင်း၊ဟင်းတွေအဆင်သင့်ထည့်ရအောင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။

ပုံရိပ်တို့၏ အိမ်တံခါး၀ဘေးသည် မီးဖိုချောင်အဖြစ် သဘောထားသောနေရာဖြစ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် သစ်သားပြားတွေကိုစတုရန်းပုံသဏ္ဍန်ရိုက်ထားလျှက် မြေကြီးတွေပြည့်သိပ်နေအောင်ထည့်ထားသည်။

ထိုအပေါ်တွင် အုတ်မီးဖိုလေးတင်ထားပြီး

ပဲပြုတ်တိုင်း မီးသွေးမီးဖြင့် ပြုတ်ရသည်။

လျှက်စစ်မီးကမမှန်တာရယ် ပေါင်းအိုးက

မဆန့်တာရယ်ကြောင့် ထိုမီးဖိုကိုသုံးခြင်းဖြစ်သည်။ထိုမီးဖိုသည်လည်း နယ်နယ်ရရတော့မဟုတ်ပေ အိမ်တွင်အိမ်စောင့်နတ်ရှိသကဲ့သို့ ထိုမီးဖိုတွင်လည်း အ‌ဒေါ်တို့အခေါ်တွင်တော့ အဘဦးချော၊

ဖထီးဟုအမည်ရှိသော ကရင်နတ်စောင့်ကြပ်လေသည်။

ဝါဆိုပြီဆိုပါက အဒေါ်သည်မရှိမဲ့၊ရှိမဲ့ ကုတ်ခြစ်စုထားသည့် ပိုက်ဆံလေးတွေနှင့် အရှင်လတ်လတ်ကြက်တစ်‌ကောင်၀ယ်ကာ အဘဦးချောနတ်အတွက် ကိုယ်တိုင်ရိုက်၍ ကြက်နတ်စားပေးလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ယောက်ျားရိုက်နှက်သည့် 

ဒဏ်တွေကိုသူခံရသည်ဟု ပုံရိပ်တော့ထင်မိသည်။၀ဋ်ဆိုတာ ဘ၀မကူးဘူးဟု အ‌ပျိုကြီးတို့ ရေရွတ်နေကြစကားအား သတိရမိပါသည်။

ကြက်အရှင်လတ်လတ်ကို နတ်ပူဇော်ရန်အတွက် ခေါင်းကိုမှရွှေး၍ တုတ်နှင့်ရိုက်သည့် အဒေါ်သည် သူ့ယောက်ျားကြောင့် ခေါင်းကွဲ၍ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တာလည်း ခဏခဏပါပဲ။ 

ပုံရိပ်တို့အခန်းလေးသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းပေမဲ့ ‌နတ်တွေအတွက် နေရာကတော့အပြည့်ရှိသည်။

နို့ဆီဗူးလောက်သာရှိသော ပုံရိပ်၏အခန်းလေးထဲတွင် ခေါင်းရင်းဘက်၌ ရှမ်းဓား‌‌တွေ၊ရှမ်း၀တ်စုံတွေထည့်ထားသောအနက်ရောင်ကြံချောင်းအိတ်နှင့် ထုတ်ထားသည့် အထုပ်နှစ်ထုပ်ရှိသည့်အပြင် 

ပန်းပဲ‌‌မောင်တင့်တယ်တို့ကို ရည်စူး၍အိမ်တွင်းနတ်စင်လည်း ထားရှိလေသည်။

ထို့အတူပင် အိမ်ရှေ့ခန်းရှိ ဘုရားစင်အောက်တွင်လည်း ရှမ်းမောင်နှမအတွက် နှစ်ထုပ်ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဒါ့အပြင် မိစုဆော့၍‌ ခြေထောက်တစ်ဖက်က

 ခပ်မျော့မျော့သာ ရှိတော့သောမြင်းဖြူရှင်နတ်ကိုလည်း ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

ပဲခူးတွေရော၊ကရင်တွေရော၊ရှမ်းနတ်တွေပါ

 စုံနေအောင် ကိုးကွယ်သည့်အဒေါ်ပါလေ။

မိစုဆိုလျှင် ညဘက်အိပ်ရာထဲတွင် 

သေးပေါက်မချမိစေရန် မီးဖိုကြီးကို 

အိပ်ရာမ၀င်ခင်ထိုင်ကန်တော့ရသည်။

ဒါလည်း ပေါက်ချတာပါပဲ။

အခုတောင် သူ့တင်ပါးအောက်တွင် အကွက်လိုက်ကြီးဖြစ်နေလေပြီ။

 ထိုမီးဖိုနှင့်ပဲပြုတ်သည့်အခါ ရေချိန်ကိုခန့်မှန်း၍ပြုတ်ရသောကြောင့် မပျော့မမာအနေအထား အိအိလေးဖြစ်နေရပေမည်။

မာဆက်ဆက်ဖြစ်သွားလျှင် ရေနှင့်ပြန်နှပ်ပြီး အနည်းငယ်စားကောင်းအောင်လုပ်လို့ရပေမဲ့ ရေချိန်များ၍ စတော်ပဲပျော့သွားသည့်အခါမျိုးတွင်တော့ ဘယ်လိုမှလုပ်မရတော့ပေ။

အလေးကိုသာ သာပေးပြီးရောင်းရတော့သည်။အမြတ်ကလည်း နည်းသွားတတ်သည်။

ထိုနေ့မျိုးဆိုရင် ထွန်းကိုရော၊မိစုရော 

မုန့်ဖိုးမရကြပေ။

ပုံရိပ်ကတော့ အစောတည်းက ဆီ၊စားနှင့်တောင်ထမင်းစားနိုင်သူဖြစ်၍ အထွေအထူးမဟုတ်ပေ။

"ဒေါ်လေး...သမီးပါလိုက်ကူမယ်..."

ဒေါ်လေးသည် ခြင်ထောင်ကိုလှန်ပြီးထွက်နေ၍ 

ပုံရိပ်လည်းနေရာမှထလျှက် ခြေသံဖွဖွနင်းကာ ဒေါ်လေးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

"စာကျက်ပျက်နေပါအုံးမယ်အေ...ဒီအလုပ်က

နေ့တိုင်း လုပ်နေကြပါ ရပါတယ်...."

"စာကရပြီးသားဒေါ်လေးရဲ့ သမီးလိုက်ကူချင်လို့ပါ..."

"အင်း...ပြောမရလည်းလိုက်ကူ....

ခြေသံတော့ဖွဖွနင်း...သီပေါမင်းပါတော်မူတုန်းက 

ကျွင်းထဲမှာကျန်ခဲ့တဲ့ သူတောင်းစား ဆက်တော်ခေါ်နေလို့...."

"ခိ..ခိ...ဦးသက်ဆွေကိုပြောတာလား..."

"ဒီငါးမွှေထိုးကလွဲပြီး ဘယ်ကောင်ရှိသေးလို့လဲ..."

စိတ်တွေဟာလန်းဆန်းမှု ရှိမနေ‌ပေမဲ့ အဒေါ့်စကားကြောင့် ပုံရိပ်ရယ်လိုက်မိသည်။

အဒေါ့်နောက်ကနေ ခြေသံဖွဖွနင်းလျှက် 

လျှောက်လာမိတော့ ဦးသက်ဆွေသည် ဘုရားစင်အောက်တွင် ခြင်ထောင်မရှိပဲ 

စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံလျှင်ဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည်။

ညက အကြီးအကျယ်ရန်ဖြစ်ကြ၍ အဒေါ်သည်

 သူနှင့်မအိပ်နိုင်ဘူးဆိုကာ ပုံရိပ်၏

နို့ဆီဗူးလောက် အခန်းထဲသို့ သားအမိသုံးယောက် ၀င်ချလာပြီး ကြပ်ကြပ်သပ်သပ် အိပ်ကြလေသည်။ရန်ဖြစ်ပြီးသူက အိပ်ပျော်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ကသာတစ်ညလုံးအိပ်၍ မပျော်ပဲ အတွေးနယ်ချဲ့နေခဲ့သည်။

"ပုံရိပ်....မီးမွှေးထား...ဒေါ်လေးရေသွားသွန်လိုက်အုံးမယ်...ပြီးရင်ဆန်ဆေးပြီး ပေါင်းအိုးထဲကိုထည့်လိုက်...."

"ဟုတ်ကဲ့...ဒေါ်လေး...."

ပုံရိပ်လည်း ဒေါ်လေးခိုင်းသည့်အတိုင်း 

တသွေမသိမ်း လိုက်လုပ်နေမိသည်။

အားလုံးမနက်စာ စားဖို့ရန်ပဲပြုတ် ကြော်ထားခဲ့မည်ဆို၍ ကြက်သွန်လှီးပေးရသည်။

ကြက်သွန်မွှန်လွန်း၍ မျက်ရည်တောင်ကျချင်သည်။

"ပုံရိပ်....ကြက်ဥကိုခွဲပြီး မွှေထားလိုက်စမ်းပါ

...ညည်းတို့ကိုအကြေကြော်ပေးလိုက်မယ်..."

အဒေါ်သည် အိမ်ပေါ်သို့ပြန်တက်လာပြီး မီးဖိုပေါ်တွင် ပဲပြုတ်ကိုရေအနည်းငယ်ဖြန်းလျှက် 

ပြန်နွေးနေလေသည်။

"ဒေါ်လေး...သမီးတစ်ခုလောက်မေးလို့ရမလား...."

"မေးလေ ပုံပုံရဲ့...."

"အဖေ့ဘက်က မိဘတွေကမန္တလေးမှာဆို...

အဲ့ဒါဒေါ်လေး သူတို့ဘယ်မှာနေသလဲ သိလားဟင်..."

ကြက်ဥအနှစ်တွေကို ပန်းကန်ထဲသို့ထည့်

လျှက် မွှေနေရင်းမှမေးမိတော့ အဒေါ်သည်

ပဲပြုတ်အိုး တည်နေရင်းမှ ပုံရိပ်ကိုသေချာစောင်းငဲ့ကြည့်လာသည်။

အဒေါ့်မျက်၀န်းတွေမှေးမှိန်ကျသွားသည်ကို 

ပုံရိပ်သတိထားလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်ကြောင့် အဒေါ့်စိတ်ထဲတွင် 

တစ်မျိူးတစ်မည်ဖြစ်သွားမှာစိုးသဖြင့် 

ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားမိသည်။

"ပုံပုံက ဒီမှာမနေချင်တော့လို့လား...

အဒေါ်နဲ့နေရတာ စိတ်ဆင်းရဲလို့လားဟင်..."

ဒေါ်လေး၏ မေးခွန်းအတွက်ပုံရိပ်တွင်အဖြေရှိသည်။ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံးတော့မဖြေချင်ပေ။

ပုံရိပ်ကို ၀မ်းနှင့်လွယ်မွေးခဲ့ရသော သူ့သား၊သမီးတွေနည်းတူ စေတနာ၊မေတ္တာသန့်သန့်ဖြင့် စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးတွေကို

 စကားလုံးတစ်လုံးထဲနှင့် မချေဖြတ်ချင်ပေ။

မိဘညီအစ်ကို မောင်နှမအရင်းအချာ၊မရှိသည့်

 ပုံရိပ်၏ဘ၀တွင် အဒေါ်၀မ်းကွဲဟာ 

သွေးသားရင်းချာဆိုပါက အဖိုး၊အဖွားကပို၍ 

ရင်းလိမ့်မည်။

သူတို့ဆိုရင်ရော ဦးသက်ဆွေလို မနှင်ချလောက်ဘူးထင်ပါရဲ့။ဒေါ်လေးကို အကြောင်းပြချက်တွေအများကြီး မပေးနိုင်ပေမဲ့ ပုံရိပ်ပြောနိုင်တာတစ်ခုကတော့....

"ဦးသက်ဆွေကို သမီးသိပ်မုန်းတယ်ဒေါ်လေး..

သမီးကတစ်ခါခံရပြီးရင် အသေမှတ်ထားတတ်တဲ့လူမို့...ကြောင်လေးနဲ့ပတ်သတ်ပြီး သူ့အပေါ်မှာ

ထားတဲ့ အာဃာတတွေက အခုထိမပြယ်သေးဘူး 

ပုံရိပ်မုန်းတဲ့လူနဲ့ တစ်အိမ်ထဲမှာ အတူမနေချင်ဘူး.

.."

"အင်း...ပုံပုံကတကယ်ပြတ်သားတဲ့ ကလေးပါ...

ဒါဆို..ဒေါ်လေးတို့..မိစုတို့နဲ့တော့ ခွဲနိုင်တယ်ပေါ့လေ

...ဒေါ်လေးကိုသံယောဇဉ်မရှိဘူးလား...

ပုံပုံမရှိရင် ဒေါ်လေးက

လက်တစ်ဖက်မဲ့သွားရလိမ့်မယ်..

ဒီစကားပြောထွက်တာ ဒေါ်လေးအံ့ဩလိုက်တာ.."

ပဲအိုးကို ကိုင်ထားလျှက်ဖြင့် ဒေါ်လေးမျက်ရည်ကျသလို ပုံရိပ်သည်လည်းမျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

မျက်၀န်းအစုံကို လက်ဖဝါးနှင့်အုပ်ကာ 

အသံမထွက်အောင် ရှိုက်၍ ငိုမိသည်။

မပြောသင့်တဲ့စကားကို ပြောလိုက်မိပေမဲ့ 

ဒါဟာအမှန်ကန်ဆုံးနည်းလမ်းပါပဲ။

ပုံရိပ် ဒီအိမ်မှာဆက်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး။

"သမီးရဲ့အတွေးတွေက တဖြည်းဖြည်းဘောင်ကျဉ်းလာတယ်...ဒေါ်လေး...သမီးဘာဆက်လုပ်ရမလဲ

မသိတော့ဘူး...ဦးသက်ဆွေပြောတဲ့စကားတွေက သမီးကိုအားငယ်စေတယ်..

လက်တွေ့ဘ၀ကို ဆွဲခေါ်လိုက်သလိုပဲဒေါ်လေးရယ်

...သမီးဘာလုပ်ရမလဲ....

ဒေါ်လေးတို့ကို တွယ်တာပေမဲ့ ဦးသက်ဆွေနဲ့

တမိုးအောက်ထဲမှာ အတူမနေချင်ဘူး..."

ထိုစကားသာပြောပြီး မျက်ရည်တွေကို

 ဖိသုတ်လိုက်ကာ အဒေါ့်ကိုလည်းစိတ်မညစ်စေချင်၍ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်မိသည်။

အဒေါ်သည်လည်း အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုအသည်းအသန်ရှာဖွေစဉ်းစားနေဟန်ဖြင့် 

ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။

"ပုံပုံ့ရဲ့အဖေဘက်တွေ မိဘတွေကို

ရွာမှာလာမြန်းတုန်းကမှ မြင်ဖူးတာ...

ဒေါ်ရိပ်ညိုနဲ့ ဦးမိုးမင်းလို့ခေါ်တယ်...

ဦးမိုးမင်းက မန္တလေးကနာမည်ကြီးအထူးကုဆရာ၀န်ကြီးလို့ သိထားပေမဲ့ မမသန့်နဲ့သဘောမတူနိုင်လို့ သူ့သားရဲ့မင်္ဂလာကိစ္စနားလာဖောက်တာတောင် သူပါမလာဘူး...

အမေဖြစ်သူကတောင် မကောင်းတတ်လို့လာတယ်ထင်ရတာပဲ..."

"ဒါဆို...အဖေပြောတာမှန်နေပြီပေါ့...အဖိုးကအမေ့ကို ပညာမတတ်လို့ သဘောမတူတာဆို.."

"ဟုတ်လိမ့်မှာပေါ့....သူတို့ကမွေးချင်းမောင်နှမ

သုံးယောက်ရှိကြတယ်..

ကိုမိုးရိပ်က အငယ်ဆုံးပဲ...ဒါပေမဲ့ကိုမိုးရိပ်က

ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းပြီးပြီးခြင်း ရန်ကုန်မှာပဲအလုပ်၀င်တော့ 

အိမ်နဲ့စိမ်းနေတဲ့လူတစ်ယောက်ပေါ့....

မမသန့်ကလည်း ချစ်တာတစ်ခုတည်းကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့မိတော့ 

သူတို့မျိုးရိုးကြီးမှန်း မသိဘူးပေါ့...

ရွာကိုလာမြန်းတော့မှ စကားအပြောအဆိုတွေကရင့်သီးပြီး အထက်စီးကကြီးပဲ...

ဒေါ်ရိပ်ညိုကနှုတ်ဆိတ်နေပေမဲ့ 

သူ့သမီးယွန်းမေဦး..အဲ...ပုံရိပ်ရဲ့အဒေါ်ပေါ့လေ...

သူကတော့အရမ်းနှုတ်သရမ်းတယ်...သူတို့ကဘယ်လောက်ချမ်းသာကြောင်း...မိုးကုတ်မှာကျောက်တွင်းတွေ ဘယ်လောက်ပိုင်ကြောင်းနဲ့.

..ကြွားလိုက်တာများမိုးမွှန်နေတာပဲ...

အဲ့တော့ ဒေါ်လေးတို့မိသားစုကအလိုလို သိမ်ငယ်နေရရော...မှတ်မိပါသေးတယ်

..သားအမိနှစ်ယောက်စိန်တစ်ဆင်စာဆီ

 ၀တ်လာကြတာများ...ရွာထဲကလူတွေကတော့ 

မေသန့်လင်ရကံကောင်းတယ်ပေါ့အေ...‌

ဒီဘက်မှာဇွတ်ဖိနှိပ်ခံနေရတာတော့ မသိကြဘူး

....အကြီးဆုံးသားဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ဆရာ၀န်ပီပီငြိမ်ရှာပါတယ်...

‌ညည်းရဲ့အဖွားကလည်း ဘယ်ကတည်းက

မကျေနပ်နေသလဲမသိဘူး 

မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတည်းက မန္တလေးကို ‌လေယာဉ်နဲ့တန်းဆင်းသွားတော့တာပဲ...

အဲ့ဒါတို့ဘက်က အမျိုးတွေကတစောင်းစောင်း 

တမဲမဲနဲ့လေ ...

ညည်းအဖေမနည်းရှင်းလိုက်ရတယ်...."

အဒေါ်သည် အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုတို့ကို ဘယ်လောက်အထိ အငြှိုးထားနေသလဲတော့မသိပေ။

ပြောသွားလိုက်တာများ ကောင်းကွက်ကိုတစ်စက်မှမရှိဘူး။ယမင်းရွှေပြောခဲ့သလို ချမ်းသာတော့လည်း ဂုဏ်မောက်ကြ‌တာပေါ့ဆိုသည့် စကားကို ပြန်ကြားယောင်လာမိတော့ ဒီမျိုးရိုးထဲကို ပုံရိပ်ဘယ်လိုခြေလှမ်းပြီး၀င်ရမလဲတောင် မတွေးတတ်တော့ပေ။

"ဒါနဲ့ ဒေါ်လေးသူတို့ရဲ့လိပ်စာကိုသိလား...."

"အလိုတော် ညည်းအမေတောင်သိသလားမေးကြည့်အုံး....ဘယ်လောက်တောင်မြေးတွေ မြစ်တွေများနေသလဲတော့ မသိဘူး ညည်းမွေးတာတောင် တစ်ချက်လာမကြည့်ကြဘူး...ညည်းအဖေကလည်းမန္တလေးဆိုရင် ခြေဦးတောင်မလှည့်ဘူး..စိတ်နာလို့နေမှာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ အဖေကအဖွားအကြောင်းကိုတော့ ခဏခဏပြောပြတတ်တယ်..."

"အင်းမအေဆိုတော့လည်း...ကောင်းခဲ့တာတွေအများကြီးရှိတော့ သတိရမှာပေါ့လေ...

ညည်းအဖိုးကတော့ ကျုပ်တို့များရုပ်တောင်

ပြတိုက်ထဲမှာ သွားကြည့်ရမလိုပဲ...

တစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူး...."

"ဟာ....နားညီးတယ်ဟာ...စောစောစီးစီး 

အိမ်ပြန်လာရင် အဲ့လိုပဲ..."

"အောင်မာ..စက်လှေပေါ်မှာ ရေငွေ့ကိုသောက်ပြီး ပင်လယ်ထဲ ဆားသိပ်ခံခဲ့ရတဲ့ကောင်ကများ..."

"အဒေါ်ရယ်...တော်ပါတော့..."

စောစောစီးစီးရန်ထပ်ဖြစ်မည်စိုးသောကြောင့် 

အဒေါ့်ကိုအချိန်မှီတားရလေသည်။

ဟိုကထလုပ်ရင် တကယ်ခံရမည့်လူကအဒေါ်ပင်။

‌ပုံရိပ်မှာ မေးခွန်းတွေအများကြီးရှိသေးပေမဲ့ 

ဆက်မေးလျှင် ပြဿနာဖြစ်လာနိုင်၍ မမေးဝံ့တော့ပေ။သို့ပေမဲ့ မန္တလေးရှိ အဖွားတို့၏လိပ်စာကိုတော့ ပုံရိပ်ရအောင်စုံစမ်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေမိသည် ။

(ပုံရိပ်ကတော့ မန္တလေးကိုတကယ်သွားရတော့မလား....)

အခန်း(၁၉)ဆက်ရန်ရှိသည်...

=========================================================================

 

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၉)🔥  

မြူခိုးတို့ဝေနေသော နံနက်ခင်းလေးသည် နုပျိုသစ်လွင်သော အငွေ့အသက်တို့နှင့်လွှမ်းခြုံထား

လျှက်ရှိသည်။ကျောင်းစိမ်း၀တ်စုံ၀တ်ပြီး၍ လွယ်အိတ်ထဲသို့စာအုပ်တွေထည့်ကာ ခြင်ထောင်ထဲသို့ ကြည့်လိုက်တော့ မိစုနှင့် ထွန်းကိုသည် 

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လျှက်သားလေးအိပ်နေကြသည်။

ထွန်းကိုကတော့ နေ့ပိုင်းကျောင်းသွားရအုံးမှာပေမဲ့ မိစုကတော့ကျောင်းပိတ်သွားပြီဖြစ်၍ 

နေ့တိုင်း ဆော့လိုက်၊အိပ်လိုက်ဖြင့် သာယာနေသည်။

တံခါးကို အသာဖွင့်ပြီး အပြင်သို့ထွက်လာတော့ 

ဦးသက်ဆွေသည် မျက်နှာသစ်ပြီး၍ အပြင်သွားရန်အိင်္ကျီလဲနေလေသည်။

သည်လူ့ကိုမြင်တာနှင့် ပုံရိပ်၏မျက်နှာသည်

တည်တင်းသွားရကာ လွယ်အိတ်ကြိုးကိုလက်သီးဆုပ်ထဲတွင် ဆုပ်ခြေလျှက်ဖြင့် အိမ်ရှေ့တံခါးကိုဖွင့်လိုက်သည်။

"ဟဲ့...ငါရေဆာနေတယ်...ရေခပ်ပေးစမ်း..."

သူ့အိမ်မှာနေရတယ်ဆိုတိုင်း အိမ်စေတစ်ယောက်ကိုခိုင်းသလို လေသံကတင်းမာနေသည်မို့ ပုံရိပ်လည်း တံခါးကိုတမင်အသံမြည်အောင် 

စောင့်ဖွင့်လိုက်ပြီး ခြံထဲကနေထွက်လာလိုက်သည်။

"ဒီငနာမလေးကတော့ သူများအိမ်မှာကပ်နေပြီး

...အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိဘူး..ပြန်လာကြည့်ကန်ချပစ်မယ်..."

ခြံအပြင်သို့ ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းသာလွန်သေးသည်မို့ ဟိုလူကြီး၏အော်ဟေ့သံကို အစ၊အဆုံးကြားလိုက်ရသည်။သနပ်ခါးပါးကွက်ကလေးအပေါ်ကနေ ဖြတ်စီးသွားသောမျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်ပြီး 

ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ဆက်လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ဒီအတိုင်းဆိုရင်တော့ ဒီလူနှင့်ပုံရိပ်သည်

တစ်နေ့နေ့တော့ ပြဿနာတက်လိမ့်မည်။

သည်းခံနိုင်သေးသည့် အခြေအနေတစ်ခုမှာ 

ကြိတ်မှိတ်တောင့်ခံလို့ရပေမဲ့ မခံနိုင်တော့တဲ့အဆုံးမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာနိုင်သည် ။

ကိုယ်မွေးရင် ကိုယ်သားသမီးအရွယ်လောက်သာ

 ရှိတဲ့မိန်းကလေး‌တစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်းနှိမ့်ချဖို့ပဲ တွေးနေတဲ့ဒီလူ့ကို သိပ်မုန်းတယ်။

"ပုံရိပ်...."

လမ်းထိပ်အုတ်ခုံ‌နားတွင် ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးကို ခြေမျက်စိအထက်နားလောက်တွင် 

အဖျားခပ်လျှက် ၀တ်ဆင်ထားသောကောင်လေးကို ပုံရိပ်ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။

အရင်လို လွယ်အိတ်ကိုကပိုကရို လည်ပင်းမှာ

ဖြစ်သလို ချိတ်ဆွဲထားတာမျိုးမဟုတ်တော့ပဲ

ထိုပင်နီလွယ်အိတ်နေရာတွင် ကျောပိုးအိတ်နက်ပြာလေးကို အစားထိုး၍လွယ်ထားသည်။‌ 

လည်ကတုံးလက်ရှည်အဖြူကို 

လက်ဒကောက်ကွေးနေရာအထိ ကြယ်သီးလေးတွေ တက်ထား၍ဟိန်းကိုမှ ဟုတ်ရဲ့လားဟု သံသယ၀င်မိသည်အထိပင်။သူ့အနားသို့ ရောက်သွားသည်အထိ ထူးဆန်းသလိုငေးကြည့်နေမိတုန်းပဲ။

"လူဆိုးလေး တယ်သန့်ပြန့်နေပါလား...

လိမ္မာသွားပြီပေါ့..."

"အဲ့ဒါနင့်ကြောင့်လေ..."

"အယ်...ဘာမှလည်းမဆိုင်ဘူး..."

"ဆိုင်တာပေါ့...နင်ကသန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နေမှ 

ပိုခင်မှာမဟုတ်လား..."

"မဟုတ်ပါဘူးဟယ်...ငါကိုယ်တိုင်တောင် 

ကျောင်းစိမ်းနှစ်စုံကို တစ်လှည့်စီလျှော်ပြီး၀တ်နေရတာကို..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့အခုလိုပုံစံကိုနင်သဘောကျတယ်မဟုတ်လား..."

"အင်း...မဆိုးပါဘူး..."

ပုံရိပ်ကတော့ သဘောရိုးနှင့်ပြောလိုက်ပေမဲ့ 

ဟိန်းကိုကတော့ ကျေနပ်ပီတိဂွမ်းဆီထိလျှက် အပြုံးပန်းတို့ဝေဆာသွားလေသည်။

ခပ်မြင့်မြင့်စည်းနှောင်ထားသော ဆံပင်လေးများဝေ့ခါရမ်းလျှက်ဖြင့် အရှေ့မှသွက်သွက်သွားနေသော ပုံရိပ်အနောက်သို့ အမှီလိုက်ကာ လွှင့်နေသောဆံပင်လေးကိုခပ်လျှော့လျှော့လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

မျက်မှောင်လေးကြုံ့ပြီး ကြည့်လာပုံကအစ

အလွန် ချစ်စရာကောင်းသည်။

စံပယ်ပွင့်လေးကဲ့သို့ ဖြူနုသောပါးပြင်လေးထက်တွင် သနပ်ခါးပါးကွက်ဝါဝါလေးကို ဖြစ်သလိုကွက်ထားပုံရသည် ။

ဘယ်နှင့်ညာက တစ်ခုကအပေါ်တက်ပြီး တစ်ခုက‌

အောက်ကျ‌ကာ ညီညာမှုမရှိပေ။

ပုံရိပ်သည်လည်း ဆံပင်ကိုလာဆွဲပြီး 

ကိုယ့်မျက်နှာအားပြုံးစိစိဖြင့် ကြည့်နေသူကြောင့် မျက်နှာကိုအနည်းငယ်ရှုံ့လိုက်မိပြီး သူ့လက်မောင်းကိုပုတ်ပစ်လိုက်သည်။

"ဟဲ့...ဘာဖြစ်နေတာလဲ...သူငယ်နာမစင်ဘူးလား..."

"အာ...မဟုတ်ပါဘူး...ငါနင့်ကိုပေးစရာရှိလို့..."

"ထူးထူးဆန်းဆန်း ဘာပေးမလို့လဲ..."

"ဒီမှာလေ...."

ဟိန်းကိုသည် လက်အနောက်တွင်ဝှက်ထားသောချောကလက်ထုတ်အား ပုံရိပ်ကိုပြလိုက်သည် ။

ထုတ်ပိုးထားပုံကို ကြည့်တာနှင့် ဈေးကြီးသောချောကလက်မှန်းသိသာသည်။

ပုံရိပ် သူ့မျက်လုံးတွေကိုတည့်တည့်ကြည့်မိတော့ သူကရယ်ပြလာသည်။

သူဒီနေ့ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်။

"ရော့...ဒီချောကလက်ကနင့်ကိုလက်ဆောင်ပေးတာ..."

"ဒါကိုနင်ဘယ်ကနေ ၀ယ်လာတာလဲ...ဈေးထဲမှာလည်းမရောင်းပါဘူး..."

"ငါ့ဦးလေးအိမ်မှာ စင်္ကာပူကနေပြန်လာတဲ့အစ်ကိုတစ်ယောက်ရောက်နေတယ် သူပေးတာလေ...ငါကနင့်ကိုပြန်ပေးချင်လို့သိမ်းထားတာ..."

"...ငါမယူချင်ဘူး...သူကနင့်ကိုစားစေချင်လို့

ပေးတာလေ...ငါအဲ့လိုအချောင်ရတိုင်းမယူချင်ပါဘူး..စင်္ကာပူမကလို့ ဘယ်ကဖြစ်ဖြစ်...."

"ဘာဖြစ်လည်းဟာ..ငါ့လက်ထဲကိုရောက်ရင်

ငါပိုင်သွားပြီလေ...ဘယ်သူ့ကိုပေးပေး

ဘာဖြစ်မှာလဲ..."

"ဟင့်အင်း...ငါမလိုချင်ဘူးဟိန်းကို...

နင့်ဘာနင်သိမ်းထားလိုက်ပါ...ဗိုက်ဆာတဲ့အချိန်ထုတ်စားပေါ့...မဟုတ်ဘူးလား....

ကျောင်းနောက်ကျလိမ့်မယ်...သွားရအောင်.."

ပုံရိပ်ကတော့ ဘာရယ်မဟုတ်ခပ်ပေါ့ပေါ့ပဲ ပြုံး၍ပြောလိုက်ပြီး ထွက်သွားပေမဲ့ဟိန်းကိုသည် သူ၏နဂိုဗီဇအရ ဒေါသထွက်လာတိုင်းမျက်၀န်းတွေနီမြန်းလာကာ မျက်နှာကြီးပါနီတက်လာသည်။

ချောကလက်အပြားကို ထပ်ပိုင်းကျိုးလောက်သည်အထိ ဆုပ်ချေသွားမိသည်။

ချောကလက်ဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာရဲ့သင်္ကေတဆိုတာ မသိလေသလား။ငါပေးတဲ့ချောကလက်ကို 

နင်ငြင်းပယ်လိုက်တာဟာ ငါ့နှလုံးသားကို ဆုပ်ချေလိုက်တာနဲ့အတူတူပဲ။

နင့်အပြုံးက သိပ်ကိုဖြူစင်သလို နင့်နှလုံးသားကလည်း ငါနဲ့ပတ်သတ်ရင်ပကတိအဖြူပဲလား။

ငါ့ရင်ထဲက အရောင်တွေကိုနင်တကယ်ပဲ မမြင်တာလား ။တမင်မမြင်ချင်ဟန်ဆောင်နေတာလား။

နင့်ကိုကြည့်လိုက်တိုင်း တလဲ့လဲ့ပြောင်းသွားတဲ့

ငါ့မျက်၀န်းရဲ့ ရွှန်းစားမှုတွေကို နင်သတိမထားမိဘူးလားပုံရိပ်။

ငါဆိုတဲ့ကောင်ကလေ မေတ္တာအပြည့်နဲ့ပေးတဲ့ ပစ္စည်းကိုမေတ္တာနဲ့လက်မခံရင် သိမ်းထားတတ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူး။

"!!!!!!သွားဟာ...."

အော်သံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့

ဟိန်းကို၏လက်ထဲတွင် ချောကလက်ထုပ်လေးမရှိတော့ပေ။လမ်းဘေးမြောင်းထဲသို့လှမ်းကြည့်လိုက်မိတော့ မြောင်းရေနှင့်အတူ မျောပါသွားသည့်ချောကလက်ထုပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒေါသတွေဆူဝေနေသော ဟိန်းကိုအား ကြည့်လိုက်မိတော့ ပုံရိပ်ကိုမကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် ပုံပေါ်နေသည်။

သူသည် ပုံရိပ်ကိုမကြည့်ပဲ မျက်နှာလွှဲလျှက်ဖြင့် 

ပုံရိပ်၏ဘေးမှဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

ပုံရိပ်သူ့ကို အမှီပြေးလိုက်ရသည်။ 

ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်နေသော 

သူ့ခြေလှမ်းတွေကို မနည်းမှီအောင်လိုက်ရသည်။

မှီသည်ဆိုယုံဖြင့် သူ့အရှေ့မှပိတ်ရပ်လိုက်သည် ။

"နင်...ဘာလုပ်တာလဲပုံရိပ်...ကိုယ့်လမ်းကိုယ်လျှောက်...."

"နင်ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ..ငါကချောကလက်ကိုယူ

မစားတာနဲ့ပဲ ဘာလို့မြောင်းထဲကိုလွှင့်ပစ်လိုက်ရတာလဲ...ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးရင်ငါ့ကိုဒဲ့ပြော...သူများကစေတနာနဲ့ပေးထားတာကို

လွှင့်ပစ်တော့ကောင်းသလား..."

"ဒီမှာပုံရိပ်...အဲ့ဒီ့ချောကလက်ကငါပိုင်တဲ့ပစ္စည်း

...ငါ့ဘာသာလွှင့်ပစ်ပစ်၊သူများကိုပဲပေးပေး 

ငါကြိုက်သလိုလုပ်လို့ရတယ်...

မလွှင့်ပစ်စေချင်ရင် ခုဏကငါပေးတော့ဘာလို့မယူတာလဲ...."

"ငါ...ငါအားနာလို့လေ...ငါယူလိုက်ရင် 

နင်မစားရတော့မှာစိုးလို့...နင့်မှာလည်းသူများပေးလို့ တစ်ခုတည်းရတာကို...ငါကယူရက်ပါ့မလား..."

"ဘာမှမပြောနဲ့တော့ အခုတော့မြောင်းထဲကိုရောက်သွားပြီ...အဲ့ဒီ့ချောက်ကလက်ကို လက်ဆောင်ရတည်းက နင့်အတွက်လို့တွေးပြီး ညတည်းကလွယ်အိတ်ထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့တာ..."

"တကယ်လားဟယ်...ငါတောင်းပန်ပါတယ်..."

ပုံရိပ်သည် အားနာသွားသောကြောင့် တောင်းပန်လိုသော အမူအရာမျိုးလုပ်ပြမိတော့ ဟိန်းကိုသည်ချက်ခြင်းပြုံးသွားလေသည် ။

စိတ်ဆိုးပြေသွားပြီဆိုသောအဖြေကို‌တော့မပေးခဲ့ပဲ အရှေ့မှဦးဆောင်၍ သွားနေသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်း ပုံမှန်ပဲ လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ကျောင်း၀န်းထဲသို့ရောက်တော့ သူတို့ကအီကိုအဆောင်ဘက်သို့ သွားရမည်ဖြစ်၍ ပုံရိပ်ကိုနှုတ်ဆက်သွားခဲ့ပါတယ်။

ထိုတော့မှ ပုံရိပ်လည်း သူစိတ်ဆိုးပြေသွားမှန်းသိ၍ စိတ်အေးသွားရသည်။

ချောကလက်ကို ဦးစွာစားစေချင်၍ ညကတည်းက သိမ်းထားသည်ဆိုသောကြောင့်လည်း ကျေနပ်မိပြန်သည်။

ကိုယ့်ကို ဦးစားပေးတဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရ၍လည်း အင်မတန်ပျော်မိသည်။

အတန်းထဲကိုရောက်တော့ ပုံမှန်ဆိုလျှင်ပုံရိပ်ထက်စောရောက်နေတတ်သော ယမင်းရွှေကိုလည်း 

မတွေ့ရပေ။သူ့အစ်ကိုနှင့်သူက ကျောင်းသို့ကားဖြင့်အတူ လာသူများဖြစ်၍သူ့အစ်ကို ဟိန်းဇေယျာထက်လည်းမရောက်သေးပေ။

ကျောင်းတက်ဘဲလ်မြည်သံကြားရသည်အထိ သူတို့ရောက်မလာကြပေ။

သူတို့ဒီနေ့ ကျောင်းမတက်ဘူးဆိုတော့ ပုံရိပ်သိချင်မိတဲ့ မန္တလေးကအဖွား၏လိပ်စာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်ပါတော့မလဲ။

ခုံတန်းလေးတွင် တစ်ယောက်တည်းစိတ်ညစ်စွာထိုင်နေလျှက်ဖြင့် ဆံပင်တွေကိုသာထိုးဖွနေမိသည်။ ဒီကြားထဲမှာလပတ်စာမေးတစ်ခုနှစ်ခုလောက် ဖြေပြီးရင် စာမေးပွဲအဆင့်ကြီးကလာတော့မည်ဖြစ်သည်။အချိန်နှင့်ဒီရေသည်လူကို

မစောင့်ဆိုသည့်အတိုင်း အကုန်မြန်လွန်းသည့်အချိန်ကို ရပ်တန့်ပစ်ချင်မိသည်။

အဖေနှင့်အမေ၏သတင်းကိုလည်း

 စုံစမ်းချင်သည် ။

စာမေးပွဲအတွက်လည်း ပြင်ဆင်ရအုံးမည်။

ဟိန်းဇေယျာထက်ကိုလည်း နိုင်ချင်သည်။

ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေကများနေပေမဲ့ လုပ်ဖြစ်ဖို့ကတော့ ခွန်အားယူနေတုန်းသာရှိသည်။

ထိုနေ့က ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် ဟိန်းကိုသည် ကျောင်းဂိတ်ပေါက်၀လေးတွင် ပုံရိပ်အလာကို စောင့်နေခဲ့သည်။ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ 

နေထိုးနေသောအချိန်တွင် အုတ်ခုံပေါ်၌

 မပူသကဲ့သို့ ထိုင်နေသောသူ့ရဲ့ ခင်တွယ်မှုကို

 အံ့ဩမိသည်။

ပုံရိပ်ကို ဒီလိုစောင့်ဆိုင်းပေးသော သူငယ်ချင်းသည် တစ်သက်မှာဒီတစ်ယောက်သာ ရှိလေသည်။ပုံရိပ်သူ့အနားသို့ ရောက်သွားတော့ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဝယ်ထားမှန်းမသိသော အအေးဗူးလေးကို ကမ်းပေးလာသည်။

သည်တစ်ခါတော့ သူ့စိတ်ကို သိနေပြီမို့ သူပေး‌ သောအအေးဗူးလေးကို ဖောက်မသောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ယူထားလိုက်မိသည်။

"ပုံရိပ်...နင်အရင်တုန်းကယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းထားဖူးသလား...."

"ဘယ်ကလာထားဖူးရမှာလဲ...မိန်းက‌လေးသူငယ်ချင်းတောင် သိပ်မရှိဘူး

နင်ကသာငါ့ရဲ့ပထမဦးဆုံးယောက်ျားလေး သူငယ်ချင်းပဲ.."

"ဟုတ်လို့လားဟာ...ငါထင်ခဲ့တာက နင်နဲ့ခင်ချင်တဲ့ယောက်ျားလေးတွေမှ အများကြီးပဲလို့လေ တရားပွဲညကပဲကြည့် အအေးလာတိုက်မဲ့သူနဲ့..."

"တကယ်ကိုမရှိဘူးဟ...မယုံလည်းနေပေါ့..."

ပုံရိပ်ဆီမှ တမင်စကားနှိုက်ချင်သောကြောင့် 

မေးလိုက်တာပေမဲ့ စိတ်ဆိုးမယ်လို့တော့ 

တကယ်မထင်မိခဲ့ပေ။

ကျောပိုးအိတ်ထဲတွင် ဦးလေးထည့်ပေးလိုက်သော ခေါက်ထီးလေးကိုဖွင့်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ဘက်အခြမ်းတွင် အရိပ်ရအောင် ပိုပိုသာသာလေးဆောင်းပေးလိုက်တော့ အဖျားခက်၍စိတ်ဆိုးနေသော 

ပန်းကလေး၏မျက်နှာသည် ချက်ခြင်းပွင့်လန်းလာလျှက်ဖြင့် သူ့ကိုကျေးဇူးတင်လိုသော မျက်၀န်းကြည်ပြာရောင်လေးနှင့် စိုက်ကြည့်လာသည်။

သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ပုံရိပ်သည် မည့်သည့်ချို့ယွင်းချက်တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိသောမိန်းကလေးဖြစ်သည်။

သူမသည် ပန်းရောင်နှင်းဆီပန်းကလေးတစ်ပွင့်နှင့် အလားသဏ္ဍန်တူသည်။

ဆူးတွေရစ်ကာဝိုင်းထားပေမဲ့ ထိုပန်းကလေးသည်အဝေးကကြည့်လည်း ရင်အေးစေသည်။

အနီးကပ်ကြည့်လျှင်လည်း ဆူးရစ်သိုင်းသည့်

အရိုင်းပန်းနှင်းဆီကလေးမို့ ခူးရမှာလည်းမရဲပေ။

မွှေးရနံ့ကလည်း လူကိုထုံသင်းအောင်ညှို့ယူနေသည်။ ငယ်ဂုဏ်ကြောင့် ရူးသွပ်တယ်လို့ပဲပြောပြော ။စတင်ရူးသွပ်စဉ်တည်းက သွက်သွက်ခါသွားခဲ့ပါပြီ။

သူ့တွင် စိတ္တဇတစ်ခုရှိသည်။အဲ့ဒါကတော့ 

သူသဘောကျသွားခဲ့ပြီဆိုလျှင် အခြားသူကမျက်စောင်းနှင့် ၀င့်၍ကြည့်တာကိုတောင် 

မကြိုက်ပေ။

(ပုံရိပ်...ငါရူးနေပြီ....အဲ့ဒါနင့်ကြောင့်...)

"ပုံရိပ်...နင်ငါ့ကိုကတိတစ်ခုပေးနိုင်မလား...."

"ဘာကတိလည်း ငါတတ်နိုင်တာဆိုရင်တော့

စဉ်းစားပေးမယ်..."

လမ်းထိပ်သို့ရောက်သောအခါ ဟိန်းကိုသည်ထူးဆန်းသောစကားကို ဆိုလာသဖြင့် ပုံရိပ်လည်း သူဘာပြောမလည်းစောင့်၍နားထောင်နေလိုက်သည်။ဟိန်းကိုသည် အကောင်းကြီးကနေ နဖူးစပ်မှာချွေးတွေစို့လာသည်။

လက်ဖဝါးတွေကို ဖိပွတ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းတွေကိုလည်း လျှာဖြင့်ခဏခဏသပ်နေသည်။

"ဟဲ့...ပြောစရာရှိတာပြောလေဟာ..

ဘာစကားမို့လို့ ဒီလောက်စဉ်းစားနေရတာလဲ...မဟုတ်မှကိုယ်ပြောမဲ့စကားကို ကိုယ်မေ့နေတာလား..."

ထိုသို့ပြောလိုက်တော့မှ ဟိန်းကိုသည်သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်ချလိုက်သည်။

"ပုံရိပ်...နင်ငါကလွဲပြီး ယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်း ထပ်မထားပါနဲ့နော်...."

သူ့စကားသည် ပုံရိပ်ကိုအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုအနားသို့ တမင်ခေါ်ဆောင်နေသလိုပဲ။

မျက်တောင်ထူထူနက်နက်တို့ဖြင့် ကာရံထားသော ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းစူးစူးသည် ဟိန်းကို၏ မျက်နှာအမူအရာတစ်ခုဆီတိုင်းကို မလွတ်တမ်းကြည့်ရှုနေမိသည်။

ခင်တာမှ သိပ်မကြာသေးပေမဲ့ သူပုံရိပ်ကိုစိတ်ဆိုးခဲ့သည်။

အခုလည်း ပုံရိပ်ကိုတောင်းဆိုသလိုလိုနှင့် အမိန့်ခပ်ပါးပါးလေး ပေးနေပြန်သည်။

ယောက်ျားဖြစ်ဖြစ်၊မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ဖြူစင်စွာခင်မင်မှု ကန့်သတ်စည်းမျဉ်းထဲတွင် အရာအားလုံးက 

အကြုံး၀င်သည်။

ဘုရားပွဲနေ့တည်းက သူ့အပြောတွေ၊သူ့လုပ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းနေခဲ့တာ။ယခုတော့  သက်တမ်းမကြာသေးသည့် ခင်မင်မှုတစ်ခုမှာ သူ့ဘက်ကနေစတင်ပြီး စည်းတားလာသည်။

"ပုံရိပ်...ငါ့ကိုဘာလို့အဲ့လောက် စိုက်ကြည့်နေတာလည်း...နင်ကမိန်းကလေးပေမဲ့ နင့်မျက်လုံးအကြည့်တွေက ယောက်ျားတစ်ယောက်ထက်စူးရှနေတာကို နင်သိရဲ့လား...

ငါကစလိုက်တာပါဟာ...အတွေးမလွန်ပါနဲ့

ငါသွားပြီနော်...."

ဟိန်းကိုသည် ပုံရိပ်၏အကြည့်စူးစူးကြောင့် သူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေပါ ရပ်စဲခံရမည်စိုး၍ 

လည်ပင်းကို အသာပွတ်သပ်ကာ 

သူ့ဦးလေး၏အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည် ။

💜💜💜💜💜💜💜💜

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း သူပုံမှန်ထက်စောစောထကာ ဆပ်ပြာမွှေးဖြင့်တစ်ကိုယ်လုံး‌ကိုဂျေးချွတ်၏။ ရေကိုအားရပါးရလောင်းချိုးလိုက်ပြီး ကော်လံပါသည့်လက်ရှည်အဖြူရယ် ‌ချည်သားစစ်စစ်ပုဆိုးအစိမ်းရယ်ကို တွဲ၀တ်လျှက် ဆံပင်ကိုဆီလူး၍ 

သလိုက်သည်။

ဦးလေးဖြစ်သူ၏ မိန်းမစီးဂျပန်ဘီးလေးကို 

ဒေါက်ဖြုတ်နေစဉ်တွင် သူ့ဦးလေးသည် 

ငပေလေးက သန့်ပြန့်နေသောပုံစံဖြင့် ကျောင်းသွားမည်ကို သိလိုက်၍ 

"ဘုရားတော့ ပွင့်ပြီဟေ့.."ဟု ရယ်သံနှော၍ ဆိုလေသည်။

"ငဟိန်း...မင်းကိုကြည့်နေတာနှစ်ရက်ရှိပြီ...

တယ်သန့်...တယ်ခန့်နေပါလားဟေ...ငါ့တူကိုဘယ်သူ၀ဋ်ချွတ်ပေးလိုက်သလဲ သိချင်မိတယ်...."

"ပုံရိပ်ပေါ့..."ဟု သူ့ရင်ထဲမှပြောချင်ပေမဲ့ ဦးလေးကို သွားသုံးဆယ့်နှစ်ချောင်းလုံးပေါ်အောင် ရယ်ပြပြီးသာ စက်ဘီးကလေးကိုနင်းလာခဲ့လိုက်သည်။ပထွေးနှင့်ရန်ဖြစ်ပြီးတည်းက ဦးလေးအိမ်မှာလာနေတာ တစ်ပတ်၊ခုနှစ်ရက်တောင် ပြည့်ချင်နေလေပြီ။

အမေကတော့ တစ်ခါတစ်ခါလာလာခေါ်ပေမဲ့ သူပြန်မလိုက်ချင်ပေ။

ဦးလေးက တိုက်လိုင်းခန်းတစ်ခုပိုင်ပြီး လူပျိုကြီးဖြစ်၍ ပေါင်းရသင်းရလဲကောင်းသည်။ 

တခါတလေ အရက်ကလေးတမြမြလုပ်တတ်တာကလွဲရင် သူ့အပေါ်ကို သားတစ်ယောက်လိုစောင့်ရှောက်ပေးသည်။

အရင်ကဆိုရင် အဖွဲ့လိုက်ချိန်းပွဲတွေလုပ် 

ရန်တွေဖြစ်ပြီးပြန်လာတိုင်း အမေ့အိမ်ထက် ဦးလေး၏အိမ်ကိုပဲသွားသည်။

ယောက်ျားအချင်းချင်းဆိုတော့ နားလည်ပေးနိုင်သည်။

လူပျိုကြီး အသဲကလည်းနုတော့ တော်ရုံဆူငေါက်တာလုပ်ခဲသည်။

မောင်နှမသာဆိုတယ် အမေနဲ့တော့တခြားစီပင်။

အမေကနုတ်ကြမ်း၊လျှာကြမ်းဖြစ်ပြီး 

အဖေဘယ်လိုများ သည်းခံခဲ့လည်းစဉ်းစားမရပေ။

ကံကောင်းသည်က ဖေဖေသည်အမေ့၏၀ဋ်တွေမှ စောစီးစွာကျွတ်လွတ်ခဲ့သည်။

ကိုယ်ကတော့ အမေ့အမွေကိုရင်၀ယ်ပိုက်

လျှက် ပထွေးကိုမုန်းသောစိတ်နှင့် အရွဲ့တိုက်ရင်း ကော်ရှူ၊ရန်ဖြစ်၊လူရိုက် စတာတွေနှင့်သာ စီးမျှောနေခဲ့သည်။ဆုံးမမည့်အမေကလည်း 

တစ်ခါဆုံးမလျှင် တစ်ရပ်ကွက်လုံးသိသည်။ထို့ကြောင့် သိသွားကြသည့်အတူတူ 

ပိုဆိုးပြသည်။ပိုမိုက်ကန်းပြသည်။

လွယ်အိတ်ကိုဆို မသိလျှင်နိုင်ငံရေးသမားလိုလို ဘာလိုလိုဖြင့် ပင်နီလွယ်အိတ်ကို ဖုထုံးထုံးပြီး လည်ပင်းမှာစွပ်ထားတတ်သည်။

စာအုပ်လည်းထည့်ချင်မှထည့်တာ။

ပုဆိုးကိုလက်တစ်ဖက်ကနေမပြီး ကိုယ်လိုငပေတွေနှင့် ကျောင်းတစ်ပတ်လှည့်ကာ ဟန်ပြ၊ရှိုးပြကာ စက္ခုအာရုံကို ဒုက္ခလိုက်ပေးသည်။

ယခုတော့ အရင်နှင့်ကွဲပြားစွာ ကျောပိုးအိတ်ကို

ကျောမှာ တရိုတသေလွယ်ထားမိသည်။                                 

ဒါတွေအားလုံး၏အစသည် ဝါးတံတားလေးအပေါ်မှာ သူ့ကိုပြုပြင်ဖို့ တိုက်တွန်းသွားသည့် ကောင်မလေးကြောင့်ပါပဲ။

ကိုယ့်အသက်အရွယ်က ငယ်သေးတော့ အလုပ်လည်းမရှိ၊ အကိုင်လည်းမရှိ ၊လက်ဖြန့်တောင်းနေရ၍ ဘာကောင်ကြီးမှမဟုတ်ပေမဲ့ ဆူးပန်းနီနီလေးကိုတော့ ခူးချင်သား။

ဆူးပန်းဆိုသည့်အတိုင်း သူမ၏အကြည့်

တစ်ချက်သည် ၀ရဇိန်လက်နက်ပစ်လွှတ်လိုက်သလို ပြင်းရှသောရသရှိသည်။ ‌

"ဟော...ဟိုမှာကိုယ့်ရဲ့ ဆူးပန်းလေးလာပါပြီ..."

လှုပ်တုပ်လှုပ်တုပ်ဖြင့် လာနေသောအရိပ်ကလေးသည် သူ့ကိုမြင်သည့်အခါ ခြေလှမ်းတွေကို

သွက်လိုက်ပြီး အပြေးလေးလာနေလေသည်။

ကိုယ်ကလည်း အသားအရမ်းအညိုကြီးမဟုတ်ပေမဲ့။ဖြူဖွေး၍ နုလွန်းသော ပုံရိပ်၏အသားအရည်ကိုတော့မမှီနိုင်ပေ။အနားကိုရောက်လာတော့ 

အရိပ်လေး၏မျက်နှာသည် သိပ်မကောင်းပေ။ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုတော့ပြုံးပြလေသည်။

အိမ်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ပုံပဲ။

ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေရင်ဟန်လုပ်ပြီးမပြုံးပြပါနဲ့

 ငါ့ကိုစစ်မှန်တဲ့အပြုံးတွေပဲ ပေးအပ်ပါ.."ဟုပြောချင်ပေမဲ့ မပြောဖြစ်ခဲ့ပေ။

"ဟိန်းကို...နင်ကစက်ဘီးနဲ့ကျောင်းသွားမလို့လား...."

"ဟုတ်တယ်လေ..."

"ဟင်...အဲ့ဒါဆိုရင်ငါနဲ့ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူသွားလို့ရတော့မလဲ...."

"အရူးမလေးရဲ့...စက်ဘီးကယ်ရီယာခုံကြီးက

ဘာလုပ်ဖို့လည်း လူထိုင်ဖို့တပ်ထားတာလေဟာ

...နင့်ကိုပါတင်နင်းသွားမှာ..."

"ရပါတယ်ဟာ ငါ့ကိုတင်နင်းရင် နင်ပင်ပန်းမှာပေါ့...."

"သူငယ်ချင်း အချင်းချင်းကိုဟာ ပင်ပန်းတယ်ရယ်လို့မရှိပါဘူး...တက်မှာသာတက်..."

ပိုင်ရှင်ကအတင်းခေါ်နေတော့လည်း 

စက်ဘီးကယ်ရီယာခုံလေးမှာ ဘေးတစောင်းထိုင်

လျှက်ဖြင့် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ပြုတ်မကျသွားစေရန် သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး 

တမံသလင်းနှင့်ခြေထောက်လွတ်နေသည်ကို 

ကြည့်မိသည်အခါတွင် ကိုယ့်ဘာသာတွေးရင်းရယ်မိသည်။

အသက်၁၅နှစ်သာရောက်နေပြီဆိုပေမဲ့ ပုံရိပ်အခုထိစက်ဘီးမစီးတတ်သေးဘူး။

သူများတွေ ကျောင်းကနေစက်ဘီးလေး 

ကိုယ်စီနှင့်ပြန်သည့်အချိန်တိုင်း လိုက်ကြည့်မိသည့်ပုံရိပ်၏ ဆန္ဒကိုဟိန်းကိုက ပထမဦးဆုံးဖြည့်ဆည်းပေးသူဖြစ်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဟိန်းကိုရယ်.."

"နင်ကလည်း ပြောစရာမလိုပါဘူး...

ငါ့စက်ဘီးနောက်မှာ နင်လိုက်ပေးလို့သာ 

လာဘ်ပွင့်မှာ...."

သူ့ကျောပိုးအိတ်ကြိုးလေးကို တင်းတင်းဆုပ်လျှက်ဖြင့် သဘောတကျရယ်လိုက်မိသည် ။

ပုံရိပ်ကြောင့် လာဘ်ပွင့်ပါသတဲ့။

သူများစိတ်ချမ်းသာအောင်တော့ သူပြောတတ်သည်။

 စက်ဘီးလေးနင်းသွားရာ လမ်းမကြီးတစ်လျှောက်တွင် ကုန်စုံဆိုင်များ၊အထည်ဆိုင်များနှင့် 

လက္ဖက်ရည်ဆိုင်တွေလည်းရှိလေသည်။

ရေသန့်စက်ရုံကိုလည်း ကျော်လာရပြီး 

ကော်တွေ၊ဒယ်အိုးဒယ်ခွက်တွေ၀ယ်သည့်

 အ၀ယ်ဒိုင်ကြီးကိုလည်းဖြတ်ကျော်လာရသည်။ကျောင်းဘက်သို့ ချိုးကွေ့၀င်ရသော လမ်းကွေ့

တစ်ခုနားအရောက်တွင် စက်ဘီးတစ်စီးကို 

လမ်းဘေးသို့ကပ်၍ရပ်ထားသော

 ကျောင်းသားတစ်ယောက်သည် ပုံရိပ်တို့၏ စက်ဘီးပြေးလမ်းကြောင်းအတိုင်း အတင်းတိုး၀င်လာသည်။

"ကလင်....ကလင်....ကလင်...."

"ကျွီ...!!!!!!"

ဟိန်းကိုသည် ကလင်ကိုအကြိမ်ပေါင်းများစွာခေါက်ပြီး မရသည့်အဆုံးဘရိတ်ကိုထိုးညှစ်လိုက်ရာ ပုံရိပ်လည်းချက်ချင်းပဲ အောက်သို့ဆင်းရပ်လိုက်မိသည်။

"ဟေ့ကောင်...မင်းသေချင်လို့လား...ဘာလို့သူများစက်ဘီးရှေ့ကို ပြေးလာတာလဲ...."

"ဟိန်းကို...အဲ့လိုမလုပ်နဲ့လေ..."

စက်ဘီးကို ဒေါက်တောင်မထောက်ပဲ အုတ်ခုံနံရံနားတွင်သာ မှီထားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏အိင်္ကျီလည်ပင်းစကို ဘာမပြော၊ညာမပြော ပြေးဆွဲသောကြောင့် ပုံရိပ်လည်းရုတ်တရက်ဆိုတော

 လန့်သွားမိသည် ။

"ဟိန်းကို...လွှတ်လိုက်ပါဟယ်...ဟိုမှာလည်ပင်းအစ်နေပြီ..."

"တောက်!!!!မင်းဒီတစ်ခါတော့ ကံကောင်းသွားတယ်မှတ်ပါ...၁၂ကျောင်းကကောင်...မင်းအခုချက်ချင်း ဒိုးလိုက်တော့..."

ဒေါသမပြေသေးသော ဟိန်းကိုသည် 

ထိုသူ၏အိင်္ကျီစကိုနာနာဆွဲပြီး ဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်

၍ သူယိုင်ကျသွားပေမဲ့ ခပ်ပေပေပဲပုံရိပ်ကို

 ရိသဲ့သဲ့မျက်၀န်းများဖြင့်လာကြည့်သည်။

ဟိန်းကိုက စက်ဘီးကိုယူနေစဉ်မှာ သူသည်

 ပုံရိပ်ကိုပြုံးပြလာသည်။ပုံရိပ်သိပ်မှတ်မိတာပေါ့။ သူဟာ ဘုရားပွဲညကပုံရိပ်ကို စကားလာပြောသောသူပင်ဖြစ်သည်။

ကျောင်းမတက်ပဲ သူများရပ်ကွက်ထဲကို 

ဘာလာလုပ်သလဲ မသိပေ။

"တို့နာမည်က စည်သူလို့ခေါ်တယ်...

တို့က၁၂ကျောင်းကလေ တို့မင်းနဲ့ခင်လို့ရမလား

...တို့မနက်တည်းကဒီမှာထိုင်စောင့်နေတာ....

မင်းရဲ့မျက်နှာလေးကို တွေ့ချင်လို့လေ..."

"ဟာ...ဒီကောင်...."

"ခွပ်!!!!!ခွပ်!!!!"

"...ဟိန်းကို!!!!ဟိန်းကို နင်ဘာလုပ်တာလည်း...

ဟိန်းကိုမလုပ်နဲ့တော်တော့...

ဟိန်းကို...!!!!!!"

အော်ရလွန်းလို့ ပုံရိပ်၏အသံတွေတောင် အက်ကွဲချင်လာပေမဲ့ ဟိန်းကိုသည်စည်သူဆိုသည့် 

ကောင်လေးကိုအကြောင်းမဲ့ ထိုးကြိတ်နေ‌ခဲ့သည်။နှာခေါင်းထဲမှ သွေးတွေထွက်လာသည်အထိ ထိုးကြိတ်နေ၍ ပုံရိပ်သူ့လက်ကို လိုက်ဆွဲမိသည်။

သူ့ရုန်းအားကပြင်းလွန်း၍ ပုံရိပ်တောင် နောက်သို့ဖင်ထိုင်လျှက်လဲကြချင်မိသည်။ဒီနေရာကလည်း လူပျက်သည့်နေရာဖြစ်နေသည်။လမ်းတစ်ဖက်မှာက မူလတန်း‌ကျောင်း၏ ဧရိယာဖြစ်၍ 

ရေတောကြီးသာဖြစ်သည်။

လမ်းတစ်ဖက်တွင်သာ အိမ်တွေရှိပြီး ခပ်ကျဲကျဲရယ်ပါ။ဒီနေ့မှ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလည်း ပိတ်ထားသည်။ပုံရိပ်ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။

ဟိုကောင်လေးက လူကောင်သေးတဲ့အပြင် 

သူကချည်းလှိမ်းထိုးနေတော့ ဟိုကလက်နှင့်သာ ကာနိုင်သည်။

"မင်းကများ သူ့မျက်နှာကိုတွေ့ချင်တယ်ပေါ့...

မင်းရဲ့အခွက်ကို ငါပေါက်ပြဲအောင်လုပ်မယ်..."

"ဟိန်းကို နင့်ကိုငါတော်တော့လို့ ပြောနေတယ်လေ...ဟိန်းကို...."

"ဒုန်း!!!!!!"

ဘီလူး၀င်စီးနေသလို ဖြစ်နေသည့်သူ့အား ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ရန် အော်လည်းမရ၊ဟောက်လည်းမရ၍ အုတ်ခုံသို့ မှီထားသောသူ့စက်ဘီးကိုသာ 

ကတ္တရာလမ်းပေါ်သို့ အသံမြည်အောင် 

တမင်တွန်းချလိုက်သည်။

သူ့စက်ဘီး ဘာတွေပွန်းပဲသွားမလဲဆိုတာ 

မတွေးနိုင်တော့ဘူး။အဓိကဟာ သူများသားသမီးကို ထိုးကြိတ်နေတာရပ်လိုက်ဖို့ပဲ။

"ပုံရိပ်!!!!"

ထိုတော့မှ အသိစိတ်ပြန်၀င်လာသောဟိန်းကိုသည် စည်သူ့ကိုခွထားလျှက်မှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။သူ့ကိုကြည့်နေသော ပုံရိပ်၏မျက်၀န်းတွေသည် မျက်ရည်များခိုသီးလျှက် ခါးသက်သောခပ်စိမ်းစိမ်းမျက်၀န်းအကြည့်တွေဖြစ်သည်။

သူ့လက်ဆစ်နေရာကို ကြည့်လိုက်တော့ သွေးစတွေကပ်ညှိနေပြီး နောက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ စည်သူသည် နှာခေါင်းတွင်သွေးများ ယိုစိမ့်လျှက် 

မျက်လုံးကလည်းယောင်နေကာ 

မနဲကြုံးထနေရသည်။

တဖန်ပုံရိပ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်မိတော့ သူ့ဆီသို့တစ်လှမ်းချင်းတိုးလာသည်။သွေးဆိုးသာ့်သူဟာ ပေါက်ကွဲလာတိုင်း အသိစိတ်လွတ်တတ်သည်။

ဒါကို ပုံရိပ်ကိုယ်တိုင်မြင်သွားခဲ့ပြီ။

"ဟိန်းကို...ဒီနေ့ကစပြီး နင်နဲ့ငါသူငယ်ချင်းမဟုတ်တော့ဘူး...နောက်လမ်းမှာတွေ့လည်း

နင်ငါ့ကို လာမခေါ်ပါနဲ့..."

ပုံရိပ်သည် ဝဲတက်လာသည့် မျက်ရည်တွေကိုသုတ်လိုက်ပြီး ထိုနေရာမှပြေးထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ကို သူငယ်ချင်းအဖြစ်သတ်မှတ်ထားရင် 

ပုံရိပ်ရဲ့စကားကိုလည်းအလေးထားရမှာပေါ့ ။လမ်းမအလည်ခေါင်ကြီးမှာ သူများရဲ့အသားကိုသွေးထွက်သံယိုဖြစ်တဲ့အထိ မစာ၊မနာထိုးကြိတ်

ရဲတာများ စာနာခြင်းကင်းမဲ့ လိုက်တာ။

အရင်ဆုံး စကားနဲ့ဖြေရှင်းရမှာပေါ့။

မရမှာသာ ခြောက်လွှတ်တာတို့ လုပ်သင့်သည်။

ကိုယ့်အခန်းကို ပြန်ရောက်သည်အထိ သွေးလန့်စရာမြင်ကွင်းက မျက်လုံးထဲကနေဖျောက်လို့မရခဲ့ဘူး။

နှလုံး ခုန်နှုန်းတွေပါမြန်ဆန်လာသလို ကြောက်ရွှံ့ထိတ်လန့်မှုကြောင့် လက်တွေတောင်တဆက်ဆက်တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"ပုံရိပ်....နင်နေမကောင်းဘူးလား...

မျက်နှာကဖြူဖက်ဖြူလျှော်နဲ့..."

ယမင်းရွှေသည် ပုံရိပ်၏နဖူးတွေကို စိုးရိမ်တကြီးလာစမ်းလေသည်။

"လက်ဖျားတွေ အေးစက်နေတာပဲ..."

အမှန်တော့ ပုံရိပ်သည်အ‌ပျိုဖော်၀င်စအရွယ်ဖြစ်နေလေပြီ။ဓမ္မတာလာနေစဉ်အချိန်အခါတွင် ထိတ်လန့်စရာအဖြစ်ကို ကြုံလိုက်ရသည့်အတွက် သွေးလန့်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။မျက်နှာကို လက်ဖဝါးဖြင့် 

ဖိအုပ်လျှက် အသက်ကိုမှန်မှန်ရှူကာ စိတ်ကိုအတတ်နိုင်ဆုံး ငြိမ်အောင်ထိန်းချုပ်နေမိသည်။

"ပုံရိပ်...ဒီမှာနင်တောင်းထားတဲ့ဟာ..."

"ဘာလဲ..."

"လိပ်စာလေ...မန္တလေးကအဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့အိမ်လိပ်စာ..."

အားနည်းနေသော်လည်း ယမင်းရွှေ၏စကားကြောင့် ပုံရိပ်အားတက်သွားကာ စာရွက်ခေါက်လေးကို ယူပြီးဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

လမ်းနံပါတ်တွေ၊ခြံနံပါတ်တွေကအထူးအဆန်းမဟုတ်ပေမဲ့ "မိုးရိပ်စံအိမ်..."ဆိုသောနာမည်လေးကတော့ ပုံရိပ်ကိုမျက်ရည်ကျစေသည်။

ပုံရိပ်၏သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ တစ်ခါလေးတောင်အလည်မလာခဲ့ဖူးသော အဖိုး၊အဖွားတွေသည်သူတို့၏ ခြံ‌နာမည်ကိုတော့ သူတို့၏သားအငယ်ဆုံးနာမည်ဖြစ်သည့် အဖေ့နာမည်ကို 

မှည့်ထားလေသည်။

"ပုံရိပ်...အမှန်ကဒီလိပ်စာကို ငါတောင်းပေးတာမဟုတ်ဘူး...ငါအဖေ့ကိုမပြောရဲလို့ နင်လည်းအရေးတကြီးလိုနေတယ်ဆိုတာနဲ့ 

ကိုထက်ကိုအကူညီတောင်းခိုင်းလိုက်တာ..."

ယောက်ျားလေးအတန်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင်ထိုင်နေသော ဟိန်းဇေယျာထက်ကို ပုံရိပ်တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ကျောကိုမတ်ထားပြီး သူများနည်းတူ စကားများမနေပဲ သူ့စာကိုသာသူလုပ်နေလေသည်။

သူတော်နေသည့်အကြောင်းအရင်းမှာ ပုံရိပ်တို့စကားများနေကြချိန်တွင် သူကအချိန်ကို

တစ်စက္ကန့်တောင် အလစ်ဟင်းမခံလိုပဲဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။

"ငါ့အစား...သူ့ကိုကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးစမ်းပါဟာ...နော်...."

ထို့နောက် လိပ်စာရေးထားသော စာရွက်ခေါက်ကလေးအား မျက်တောင်မခက်တမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ထို့နေ့က အိမ်ကိုပြန်ရောက်သည်နှင့် စာရွက်ကလေးနှင့် ကိုယ်မေးချင်သည့် အဓိကအကြောင်းအရာတွေကိုချရေးလိုက်ပြီး အပျိုကြီးတို့ဆီမှ စက်ဘီးကိုငှားက စာတိုက်ရုံးသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။သုံးမှတ်တိုင်လောက်နီးပါး စက်ဘီးနင်းလိုက်ရပြီး မန္တလေးသို့ စာတစ်စောင်ပေးပို့လိုက်သည်။

"ဘုရား...သီကြားမလို့...ပုံရိပ်၏စာလေး...လျှောလျှောလျူလျူရောက်ပါစေ...."

🌹🌹🌹🌹🌹🌹

မန္တလေးတိုင်း

(ပုသိမ်ကြီးမြို့နယ်..ရန်ကင်းသာယာရပ်)

"စာဗျို့...စာ..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်တစ်ယောက် ခြံထဲတွင်ဆင်း၍ လေကောင်းလေသန့်ရှူရှိုက်ရှင်း ပုတီးစိပ်နေမိရာမှ ခြံရှေ့မှစာပို့သမား၏ အော်သံကြောင့် အာရုံတွေပျက်သွားပြီး မထူးဇာတ်ခင်းကာလျှောက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာလိုက်သည်။

"ဘယ်ကစာလဲ...."

"ရန်ကုန်ကစာပါ....ဒီမှာလက်မှတ်ထိုးပေးပါ...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်လည်း မျက်မှန်ကိုအနည်းငယ်ပင့်တင်လိုက်ပြီး လတ်မှတ်ထိုးကာစာအိတ်ကိုယူလိုက်သည်။စာအိပ်ပေါ်တွင် ရေထားသည့်ပေးပို့သူ နာမည်ကပုံရိပ်ဆိုပဲ။

တစ်ခါမှလည်း ဒီနာမည်ကို မကြားဖူးပေ။

သို့ပေမဲ့ "ရိပ်.."ဆိုသည့်စကားလုံးကတော့ 

ဒီအိမ်၏အိမ်ကြီးရှင်နှင့် သွားဆင်တူနေသည်။

ဒီခြံ၀န်း၏ အရှေ့တွင်ထွင်းထားသည့် နာမည်ကလည်းမိုးရိပ်ဆိုတော့ သူမ၏မျက်၀န်းတွေ အံ့ဩမှုနှင့်အတူ ပြူးကျယ်သွားမိသည်။

ခြေသံများ တဒုန်းဒုန်းမြည်အောင်အထိ 

ပြောင်လက်နေသော ကျွန်းလှေကားကြီးမှတစ်ဆင့် ဒုတိယထပ်သို့ခပ်သုတ်သုတ်တက်လာမိသည်။

ဤအိမ်ကြီးတွင်ရှိသော အကျယ်ဆုံးနှင့်အခမ်းနားဆုံး အိပ်ခန်းတစ်ခုအရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ တံခါးကိုနှစ်ချက်လောက် ခေါက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဘယ်သူလည်း...."

"အမေ...သမီးတင့်တင့်ပါ..."

"၀င်ခဲ့..."

အသံလုံးခပ်ကြီးကြီးနှင့် အမျိုးသမီးကြီး၏အသံသည် ကျယ်လောင်စွာပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

တံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်လိုက်တော့ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင်ထိုင်၍ ဖြူဖွေးနေသော ‌ဆံပင်တွေကိုဖီးသင်နေသော အမျိုးသမီးကြီးသည် မှန်ထဲမှတစ်ဆင့်

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကို လှမ်းကြည့်လာသည်။‌

ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ဤအိမ်ကြီး၏မဏ္ဍိုင် 

ဒေါ်ရိပ်ညိုပင်ဖြစ်သည်။

အသက်(၇၀)ကျော်နေပြီဆိုပေမဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် ‌‌ဒေါင်ကောင်းကောင်းနှင့်ဖြစ်ကာ မပိန်လွန်းမ၀လွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုထိန်းသိမ်းထားလျှက်  အသက်ကြီးသောအဖွားကြီးပီပီ ပြင်းရိပျော့ခွေနေတာမျိုးမဟုတ်ပဲ ကိုယ်နေဟန်ကိုလည်း 

အမြဲခပ်မတ်မတ်အနေအထားမျိုး နေ‌လေ့ရှိသူဖြစ်သည်။

အမရပူရမှ ၀ယ်ယူခဲ့သော လွန်းရာကျော်ချိတ်လုံချည်ကို  ပိုးသားရင်ဖုံးလက်ရှည်နှင့် တွဲဖက်၀တ်ဆင်ထားသော ဒေါ်ရိပ်ညို၏အရိပ်ကိုပဲ 

မြင်ရလျှင်တောင် အထက်တန်းကျသော 

ဂုဏ်သရေရှိအမျိုးသမီးကြီးမှန်း သိသာစေသည်။

အသက်ကြီး၍ မျက်ရစ်တို့အစ်တွဲကျနေပေမဲ့

သူ့မျက်၀န်း၏ အရှိန်အဝါကတော့ သူ၏တန်ဖိုးကြောင့် အကြည့်ဆုံမိသူတိုင်း မဝံ့မရဲဖြစ်ရတုန်းပါပဲ။

"ဘာကိစ္စလဲ...တင်တင့်..."

"ရန်ကုန်ကစာရောက်လာလို့ပါ...အမေ...

ပို့တဲ့လူရဲ့ နာမည်ကပုံရိပ်တဲ့..."

"ပုံရိပ်..."

ဒေါ်ရိပ်ညို၏နှုတ်ဖျားမှ ပုံရိပ်ဆိုသည့်နာမည်လေးကို ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဒီနာမည်ကို သိပ်ရင်းနှီးတာပေါ့။

တစ်ခါမှ အမှတ်တမဲ့တောင် မရေရွတ်မိပေမဲ့ တစ်ခါ‌ဦးနှောက်ထဲကို ရိုက်သွင်းထားရုံနဲ့မှတ်မိသည့် နာမည်လေးဖြစ်သည်။ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ မြေးမလေးက အခုတော့ကိုယ်တွေဆီကို

 ဆိုက်မြိုက်စွာ ‌ရောက်လာပေတော့မည်။

"တင့်တင့်...စာကိုဖွင့်ဖတ်ကြည့်စမ်း..."

ဒီအိမ်တွင် ဒေါ်ရိပ်ညိုနှင့် အရင်းနှီးဆုံးလူမှာ 

တင့်တင့်မှတပါး အခြားမရှိပေ။အစစအရာရာ လုပ်ကိုင်ပေးသူဆိုပေမဲ့ တင့်တင့်ကို 

အရာအားလုံးအပ်နှင်းလိုက်ဖို့အထိတော့ 

မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

"သို့....

ကျွန်မနာမည်ကပုံရိပ်ဖြစ်ပါတယ်...

ဦးမိုးရိပ်နဲ့ဒေါ်မေသန့်တို့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသမီးပါ...ဒီစာကိုရေးလိုက်ရခြင်းက 

ကျွန်မကိုထောက်ပံ့စေလို၍ အကျိုးအမြတ်ရလို၍ မဟုတ်ကြောင်း အရင်ပြောချင်ပါတယ်..."

"အမယ်...လာလာချည်သေး..."

ဒေါ်ရိပ်ညိုနှုတ်ခမ်းတွန့်ရုံပြုံးလိုက်မိပြီး  

ဒေါ်ယဉ်တင့်ကို ဆက်ဖတ်ရန်မျက်နှာရိပ်ပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မခုနှစ်တန်းနှစ်လည်လောက်မှာ အဖေနဲ့အမေသည် ရုတ်တရုက်ပျောက်ခြင်းမလှ

ပျောက်သွားခဲ့ကြသည့်ကိစ္စကို အင်မတန်သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေမိပါတယ်...

ယခုလောလောဆယ် ကျွန်မဟာ

အဒေါ့်အိမ်မှာနေပါတယ်...အဒေါ်ဟာအဖေလိုအမေလို စောင့်ရှောက်နေပေမဲ့ မိဘအရင်းတွေက 

ဘာကြောင့်ကျွန်မကိုပစ်ထားခဲ့တာလည်းဆိုတာ ကျွန်မသိပ်သိချင်ပါတယ်..

ဒီစာလေးသာ အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုနှင့် အဖိုးဦးမိုးမင်းတို့ လက်ထဲသို့ရောက်ခဲ့ပါက မန္တလေးမှာကျွန်မရဲ့အဖေ၊အမေရှိနေသလား သူတို့အကြောင်းနဲ့ 

ပတ်သတ်ပြီးဘာသတင်းအစ/အနများ ရသလဲ 

သိချင်မိပါတယ်...

ကျွန်မဟာယခုမိဘမဲ့လို ဖြစ်နေတာကြောင့်

အဖေ၊အမေတို့ကို တွေ့ခဲ့ပါက သမီးဖြစ်သူဆီကို

အမြန်ပြန်လာဖို့ တိုက်တွန်းပေးစေလိုပါတယ်...

ကျွန်မ မမြင်ဖူးပေမဲ့အဖိုးနဲ့အဖွားကို ဒီကနေပဲကန်တော့လိုက်ရပါတယ်....

            အားလုံးကျန်းမာကြပါစေ

                     (ပုံရိပ်)

"အမေရယ်...တင့်တင့်တော့မခံစားနိုင်တော့ဘူး...

အဟင့်..."

ဒေါ်ယဉ်တင့်သည် ကြမ်းပြင်မှာဒူးထောက်

လျှက်ဖြင့် စာရွက်‌ခေါက်ကလေးကိုရင်မှာပိုက်ကာ ရှိုက်ကာငိုတော့သည်။ဒေါ်ရိပ်ညိုသည်လည်း ဘယ်လောက်စိတ်ဓာတ်မာသူဟုဆိုစေ သားငယ်နှင့်ပတ်သတ်သော ပစ္စည်းအပိုင်းအစလေး 

တစ်ခုကိုတွေ့လျှင်တောင် ငိုမိသည်။

မိဘတွေဆုံးတာတောင် မသိရှာပဲနှနှစ်ကျော်လောက် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တဲ့ ကလေးလေး 

ဘယ်လောင်တောင် နာကျင်နေလိုက်မလဲ။

သားအငယ်ဆုံးလေးမို့ ချစ်လိုက်တာမှအူလှိုက်သဲလှိုက်ပါပဲ။ယူလိုက်တဲ့မိန်းမက ‌ဧရာ၀တီတိုင်းသူဖြစ်တဲ့အပြင် ပညာကလည်းနည်းတော့ သူ့အဖေဆိုတာ သူ့သားကိုနာလွန်းလို့ 

သားငယ်မင်္ဂလာဆောင်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ်တွေကိုမန္တလေး တန်းခေါ်တော့တာပဲ။

သူ့ဘ၀နဲ့သူ့အကြောင်းဆိုပြီး အဆက်အသွယ်မလုပ်ပဲ ပစ်ထားခိုင်းတဲ့ကိုမိုးမင်းလည်း ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကပဲ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။သားသမီးမရှိတဲ့ တင့်တင့်တို့လင်မယားက ကလွဲပြီး ကျန်တဲ့ဟာတွေက ရာဇ၀တ်အိုးတွေကြီးပဲ ။

အခုသားငယ်ရဲ့ မျိုးဆက်"ပုံရိပ်"ဆိုသည့် 

မြေးတစ်ယောက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။

ဆက်သွယ်ချင်ပါသော်လည်း သူ့အဒေါ်ဆိုသူက ဘယ်မှာနေမှန်းမသိခဲ့တော့ အခက်အခဲဖြစ်ခဲ့ရသည်။

ပုံရိပ်တဲ့ ...။နာမည်ကလည်း ကိုယ်နဲ့ဆင်သလို စိတ်ဓာတ်ကလည်းတူညီနေမှ ဖြစ်လိမ့်မည်။

အယုံကြည်ရဆုံးသူအဖြစ် လက်သက်မွေးရလျှင် ကိုယ့်ရဲ့သွေးသားရင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။

မင်းက ဘယ်လောက်အတိုင်းအတာအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသလဲ အရင်စမ်းသပ်မယ်။

ဒေါ်ရိပ်ညိုရဲ့ မြေးဟာဒေါ်ရိပ်ညိုလို စိတ်ဓာတ်မျိုး မင်းရဲ့အသွေးအသားထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ 

စီးဆင်းနေသလဲဆိုတာ တို့သိချင်တယ်။

"တင့်တင့်...."

"ပြောပါ...အမေ..."

" နင်ကိုယ်တိုင်ရန်ကုန်ကိုဆင်းစမ်း...စာအိတ်ပေါ်က လိပ်စာအတိုင်းမရရအောင်ရှာကြည့်

ငါ့မြေးကို ငါတွေ့ချင်တယ်..."

"ဟုတ်ကဲ့အမေ...တင့်တင့်ဒီကဆိုင်ကိစ္စပြတ်တာနဲ့ ရန်ကုန်ကိုချက်ချင်းဆင်းလိုက်ပါ့မယ်..."

"အင်း...ဘယ်လောက်ကုန်ကုန်သုံးလိုက်...

ကလေးကိုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ 

စရိတ်တွေအားလုံးလည်း နှစ်ဆမကဘူးပုံပေးလိုက်

...ငါ့မြေးကိုတော့အပါခေါ်ခဲ့.…"

"ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ တင့်သေချာလုပ်ပေးပါ့မယ်...

စာလေးဖတ်ရုံနဲ့တင် ကလေးကိုတင့်သနားလှပါပြီ

...သူ့အဖေနဲ့အမေကို သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးတယ်လို့ပဲ ထင်နေရှာတာ...

ဘယ်လိုလုပ်မလဲအမေရယ်...တင့်အဖြစ်မှန်တွေကို မပြောရက်ဘူး...."

ဒေါ်ယဉ်တင့်တစ်ယောက် စိတ်မကောင်းဖြစ်စွာ အခန်းထဲမှထွက်သွားသည့်နည်းတူ

ဒေါ်ရိပ်ညိုသည်လည်း ဖဲကြိုးဖြတ်ဖွင့်လှစ်ပွဲသို့ သွားဖို့ရာတောင်မျက်နှာက ဟန်ဆောင်၍မပြုံးနိုင် ဖြစ်နေလေသည်။

ဘယ်တတ်နိုင်ပါ့မလဲ။

ဖြစ်တာက ဖြစ်ပြီးသွားခဲ့ပြီပဲ ။

ဆလင်းဘတ်အိတ်လေးကိုယူလိုက်ပြီး လက်မှာချိတ်ကာ အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အိမ်ကြီးမှာလည်း လူဦးရေများသလောက် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ဒီအမယ်အိုကြီးကို ဒင်းတို့ကအချိန်တိုင်း

 ဥပက္ခာပြုထားကြတာပါလား။

ငါ့စိတ်နှင့်ဆိုရင်တော့ အကုန်လုံးကျုံးထဲကို 

ကန်ချပစ်လိုက်ချင်တယ်။

🛑🛑🛑🛑🛑🛑

(ပုံရိပ်...သူ့အဖွားရှိတဲ့ မန္တလေးကိုတကယ်ပေါ်ရောက်လာမလားဆိုတာတော့ ဆက်လက်မျှော်ပေးကြပါနော်...)

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး🔥(အခန်း ၂၀)

"ယမင်း....ဖေဖေငါ့အတွက်ပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံပေးစမ်းဟာ....ယမင်း....ဟာဒီကောင်မလေးဘာဖြစ်နေတာလဲမသိဘူး..ယမင်း..ဟေ့ယမင်း..."

ကျောင်းမုန်းစားဆင်းချိန်ဖြစ်နေသောကြောင့်

အမြဲတစေ မုန့်ဖိုးပါမလာတတ်သောပုံရိပ်သည် ထုံးစံအတိုင်းသူများတွေမုန့်သွားစားကြလည်း ကိုယ့်အဒေါ်‌ထည့်ပေးလိုက်သော ထမင်းချိုင့်ကိုသာ မြိန်ယှက်စွာ စားနေလိုက်သည်။အတန်းထဲတွင်လည်း ယမင်းကလွဲပြီး ကျန်သူများနှင့် အပေါင်းအသင်းမလုပ်

တာကြောင့် ကိုယ်နှင့်ထမင်းစားမည့်အဖော်လည်းမရှိပေ။

ပုံရိပ်အတွက်ကတော့ တစ်ယောက်တည်းနေသားကျနေခဲ့ပါပြီ။

မုန့်စားဆင်းချိန်ဖြစ်၍ ဟိန်းဇေယျာထက်ကတော့ ယမင်းဆီတွင်သိမ်းထားလေ့ရှိသော မုန့်ဖိုးကိုလာတောင်းနေလေသည်။သူတို့မောင်နှမသည် မနက်ဖက်ဆိုလျှင် ကားလေးနဲ့‌ ကျောင်းကိုလာကြရပြီး ညနေဖက်ဆိုလျှင်လည်း သူတို့အိမ်မှကားဖြင့်လာကြိုလေသည်။ဟိန်းဇေယျာထက်ကတော့ ဒီ့အတွက်ကျေနပ်မှုရှိပေမဲ့ ယမင်းကတော့တခါတလေမှာ ပုံရိပ်နှင့်အတူလမ်းလျှောက်၍ ပြန်ချင်သည်ဟုဆိုသည်။

ကိုယ်တွေကတော့ အမြဲတမ်းခြေညောင်းခံရသူတွေဖြစ်၍ သူတို့လိုဘ၀မျိုးကိုအားကျနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကတော့ကိုယ်တွေဘ၀ကို တဖန်ပြန်၍ မြည်းစမ်းချင်နေကြသည် ။

တကယ့်တကယ် ကိုယ်တွေလိုကြာရှည်နေရမည်ဆိုပါကလည်း သူတို့ခံနိုင်ရည်ရှိကြမယ်မထင်ပါဘူး။

ယမင်းပြောဖူးတာကတော့ သူတို့အိမ်ဂာသားသမီးတွေကိုလိုလေသေးမရှိအောင်ထားပေမဲ့ အထီးကျန်မှု၊တိတ်ဆိတ်မှုတွေနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေတဲ့အိမ်လို့ဆိုတယ်။သူတို့အဖေကလည်း မနက်မိုးလင်းကနေမိုးချုပ်အလုပ်နဲ့ပဲ လုံးပန်းနေရသောကြောင့် သူတို့အဖေ့

၏မျက်နှာကို မြင်ရ‌ဖို့တောင် ခဲယဉ်းပါသတဲ့။

အိမ်ဖော်နှစ်ယောက်လောက်ရှိပေမဲ့ အသက်ကြီးတဲ့ သူတွေဖြစ်၍ အလုပ်လုပ်ဖို့ကလွဲပြီး ဘာမှမသိကြဘူးလိုဆိုတယ်။

ဟိန်းဇေယျာထက်ဆိုသည်မှာလည်း 

အမြဲတစေ စာကျက်လျှင်ကျက်မဟုတ်ပါက

သူ့ဖုန်းနှင့်ဂိမ်းဆော့နေတတ်ပြီး ညနေဘက်တွေမှာတော့ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနှင့် စက်ဘီးပတ်စီးနေသူပါတဲ့လေ။ယမင်းရွှေဘ၀လေးကလည်း အင်မတန်အထီးကျန်ဆန်ပါသည်။

"ယမင်း...ဟဲ့..ယမင်း...နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ပုံရိပ်သည်လည်း အားလူးအချိုချက်လေးနှင့် ထမင်းစားနေရင်းမှ ဘေးဘက်အခြမ်းကိုကြည့်လိုက်မိတော့ ဟိန်းဇေယျာထက်သည်မှောက်လျှက်အိပ်နေသော ယမင်းရွှေကိုနိုးနေလေသည်။ယမင်းကလည်း ဒီနေ့မှဘာဖြစ်သလဲမ‌သိပေ။မျက်နှာလေးက ဖြူဖက်ဖြူလျှော်ဖြစ်နေပြီး ဆရာမတွေစာသင်ချိန်တစ်ချိန်ပြီးတိုင်း ခုံပေါ်တွင်ခေါင်းမှောက်၍သာအိပ်နေတတ်လေသည်။

ယခုမူဟိန်းဇေယျာထက်သည် ယမင်းရွှေကို အကြိမ်ရေများစွာ အော်ခေါ်နေပေမဲ့ ယမင်းရွှေကလုံး၀မလှုပ်လာပေ။မနက်တည်းကသူမျက်နှာမကောင်းနေတာ တစ်ခုခုဖြစ်နေလို့များလား။ပုံရိပ်လည်း မနေသာတော့ပဲ ယမင်း၏ ပခုံးကိုလက်နှင့်ပုတ်နှိုးလိုက်မိသည်။

"ယမင်း ..ဟဲ့ ..နင်တစ်ခုခုဖြစ်တာလား..."

"ဟင်....အင်းပုံရိပ်..."

ပုံရိပ်လှုပ်နှိုးလိုက်တော့မှ ယမင်းရွှေသည်မျက်လုံးတွေကို မှေးစင်းထားရာမှခပ်ဖြည်းဖြည်းဖွင့်လာပြီး ခေါင်းလေးထောင်၍ကြည့်လာသည်။ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း ယမင်းရွှေ၏အခြေအနေကို အကဲခက်ကြည့်နေသည်။ပုံရိပ်လည်း ယမင်း၏နဖူးကိုလက်နှင့်စမ်းလိုက်ပြီး 

ကိုယ်မပူတော့မှသပ်ပြင်းချမိသည်။

"ယမင်း...နင်တစ်ခုခုနေထိုင်မကောင်းဖြစ်နေတာများလား..."

"ပုံရိပ်...ငါ..ခါးတွေကိုက်နေတယ်...လူကလည်းနုံးချိပြီး နေလို့ထိုင်လို့မ‌ကောင်းဘူး..."

ယမင်းရွှေပြောပြနေသော ဝေဒနာတွေကိုပုံရိပ်လည်းဖြစ်ဖူးတာကြောင့် ယမင်းရွှေအနားသို့တိုးကပ်ကာ မတ်တက်ရပ်ဖို့ပြောလိုက်သည်။ယမင်းရွှေလည်း အားယူပြီးမတ်တက်ရပ်ပေးရှာပါသည်။

သူမတ်တက်ရပ်နေသည့်အချိန်တွင် သူ့တင်ပါးအနောက်ကိုကြည့်လိုက်မိတော့ အကွက်ကြီးစွန်းနေသည်။နောက်ဆုံးတန်းမှာဖြစ်၍ ဘယ်သူမှမမြင်ပေမဲ့ ယမင်းရွှေ၏လက်ကို ပုံရိပ်အတင်းဆွဲချပစ်လိုက်သည်။သူ့အစ်ကိုကလည်း မတ်တက်ရပ်လျှက်ဖြင့် ပုံရိပ်တို့ကိုစူးစိုက်ကြည့်နေသောကြောင့် သူရှက်သွားမည်ကိုစိုးရိမ်၍ ဖြစ်သည်။

"ယမင်း...နင်ဒါပထမဆုံးလား..."

ပုံရိပ်သည် အနားသို့တိုးကပ်ပြီး နှစ်ကိုယ်ကြားရုံလောက်လေးပြောလိုက်တော့ ယမင်းကလည်း နာလည်ဟန်ဖြင့်ခေါင်းညိမ့်ပြသည်။ဟိန်းကိုအား ကြည့်လိုက်တော့မျက်လုံးလေးကလည်ကလည်နှင့်ပုံရိပ်တို့ကိုနားမလည်နိုင်စွာငေးကြည့်နေသည်။

ညီမအရင်းမဟုတ်ပေမဲ့သူ့မျက်နှာတွင်လည်းစိုးရိမ်မှုလေးတွေ အတိုင်းသားပေါ်နေပါသည်။

"ဟဲ့...နင်တို့က..တိုးတိုး..တိုးတိုးနဲ့ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

"နင်အသာနေစမ်းပါ...ဒါကမိန်းကလေးတွေပဲသိတဲ့ကိစ္စ...ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲငါစဉ်းစားလိုက်အုံးမယ်..."

ဟိန်းဇေယျာထက်သည်လည်း မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ထဲ တီးတိုးပြောရင်းဘာဖြစ်နေမှန်းမသိတာကြောင့် ဘေးနားမှာသာငူငူကြီးရပ်နေလေသည်။သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ပုံရိပ်သည်အကြံတစုံတစ်ခုရ၍ ကြည်တောက်နေသောမျက်၀န်းများဖြင့်သူ့ကိုကြည့်လာခဲ့သည်။

"နင့်...အပေါ်အိင်္ကျီချွတ်လိုက်..."

"ဟမ်...ဘာလုပ်မလို့လဲ..."

"ချွတ်မှာဖြင့် ချွတ်လိုက်စမ်းပါဟာ လျှာမရှည်စမ်းပါနဲ့..."

ပုံရိပ်၏ လောဆော်မှုကြောင့်ကိုထက်သည် မျက်လုံးပြူးလျှက် ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမဲ့ သူ၏အပေါ်ထပ်အနွေးထည်ကိုချွတ်ပေးလိုက်သည်။ပုံရိပ်ကိုသူလှမ်းပေးလိုက်သည်နှင့် လက်မြန်ခြေမြန်ရှိသောပုံရိပ်သည် 

ဆက်ခနဲလှမ်းယူပြီး ယမင်း၏ခါးနောက်တွင်ကာလျှက် ခါးမှာပတ်ပေးလိုက်သည်။ယမင်းသည်လည်း ကိုထက်၏အိင်္ကျီဖြစ်၍ အကွက်တွေစွန်းထင်းသွားမှာစိုးကာ ငြင်းချင်ပေမဲ့ 

ပုံရိပ်ကအတင်းလုပ်ပေးနေ၍အားနာနေမိသည်။

"ယမင်း...နင့်မှာပိုက်ဆံသုံးထောင်လောက်ပါလား....ငါဆေး၀ယ်ပေးမယ်..."

ယမင်းသည်လည်း ခေါင်းလေးကိုအသာညိမ့်ပြီး သူ့ကျောပိုးအိတ်လေးထဲမှ ပိုက်ဆံခြောက်ထောင်လောက်ကိုထုတ်ပေးလိုက်သည်။ပုံရိပ်လည်း လိုကာမယ်ကာအဖြစ်ယူလိုက်သည်။

"ပိုတာပြန်ပေးမယ်...ငါ...ဆရာမတွေရဲ့နားနေဆောင်ကိုသွားပြီး...အတန်းပိုင်ဆရာမဆီကနေအကူအညီသွားတောင်းလိုက်အုံးမယ်..."

"ဟာ...ငါပါလိုက်မယ်လေ..."

ဘာမပြောညာမပြောနှင့် ကိုထက်သည်ပုံရိပ်၏အနောက်မှ ကန့်လန့်ကန့်လန့်နှင့်လိုက်သွားလေသည်။ဒီမိန်းကလေးတွေဘာဖြစ်နေကြသလဲ သူမသိပေမဲ့ နေထိုင်မကောင်းဖြစ်သူက ယမင်းဖြစ်နေလေတော့ သူလည်းမျက်နှာလွှဲခဲပစ်လုပ်နေ၍မဖြစ်ပေ။ကိုယ့်ညီမနေမကောင်းတာကို အစ်ကိုဖြစ်သူကအညိမ်နေပြီး သူများကလိုက်လုပ်ပေးနေရတော့ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ။

"ဆရာမ...၀င်ခွင့်ပြုပါ..."

"ပုံရိပ်...ဘာဖြစ်လာလို့လဲ..."

ဘိုင်အိုဆရာမသည်လည်း ရေးကြီးသုတ်ပြာနှင့် မျက်နှာမသာမယာဖြစ်လာကြသည့်

 သူ့အတန်းမှကျောင်းသားနှစ်ယောက်ကြောင့် အနည်းငယ်လန့်သွားလေသည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ကျောင်းသားတွေဟာ ထမင်းစားချိန်မှာ တော်ရုံမလာတတ်တော့ အခန်းထဲတွင် တစ်ခုခုပြဿနာဖြစ်သည်ဟု ထင်နေလေသည်။

ပုံရိပ်၏အနောက်တွင် ပါလာသူကဟိန်းဇေယျာထက်ဖြစ်၍လည်း ပိုပြီးအံ့ဩရသည်။အတန်းထဲမှ ထိပ်တန်းကျောင်းသားက ပုံရိပ်လေးနှင့်အတူယှဉ်တွဲလာ၍ သူတို့နှစ်ယောက်များ ပြဿနာဖြစ်လာသလားဟု စိုးထိတ်သွားမိသည်။

"ဟဲ့...ကလေးတွေ...ဘာဖြစ်လာကြတာလဲ..."

"ဆရာမ...ဆရာမရဲ့ထဘီတစ်ထည်လောက်ငှားလို့ရမလား..."

"ဟေ...ဘာဖြစ်လို့လဲ...ပုံရိပ်များ..."

"မဟုတ်ဘူးဆရာမ...."

ဆရာမသည်လည်း ကျောင်းသူတစ်ယောက်က ထဘီလာငှားကတည်းက အမျိုးသမီးတို့လစဉ်ဖြစ်လေ့ရှိသောကိစ္စမှန်းသဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။သို့ပေမဲ့ စဉ်းစား၍မရတာကဟိန်းဇေယျာထက်က ယောက်ျားလေးတန်မဲ့ဘာဖြစ်လို့လိုက်လာရသလဲမသိတာပဲ။

"မဟုတ်ဘူးဆရာမ...ယမင်းရွှေအတွက်ပါ..."

"အော်...အေးအေး...ဆရာမမှာအပိုပါတယ်...

လစဉ်သုံးတော့မပါဘူးသမီးရဲ့...ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.."

"သမီးကျောင်းရှေ့ကဆိုင်မှာ ထွက်၀ယ်လိုက်ပါ့မယ်..."

"အေး...အေး..."

ပုံရိပ်သည် ဆရာမပေးသောထဘီလေးကိုယူလိုက်ပြီး နားနေဆောင်မှထွက်ကာကျောင်းကြီး၏ ဂိတ်ဆီသို့သွားနေလေသည်။

ကိုထက်ကတော့ ဘာမှနားမလည်ပေမဲ့ ဆရာမပြောတာတွေကို တွေးကြည့်ရင်နားလည်သလိုလိုတော့ရှိသည်။

မိန်းကလေးတွေကိစ္စများတယ်ရှုပ်တာပဲ။

လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက် တော်တော်နိုင်တဲ့ဟာတွေ။

အနောက်မှ ပွစိပွစိပြောရင်းလိုက်လာပေမဲ့ ကိစ္စအစ၊အဆုံးလည်းစပ်စုချင်သောကြောင့် ပုံရိပ်အနောက်မှ ဆက်တိုက်လိုက်လေသည်။

ကျောင်းဂိတ်ပေါက်ကိုရောက်တော့ ဂိတ်စောင့်ကို အကျိုးအကြောင်းပြော၍ ကျောင်းနှင့်ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိဆိုင်သို့လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။ဆောင်းတွင်းသို့ ရောက်နေပြီဆိုသော်ငြား ရန်ကုန်ရာသီဥတုကအနောက်နိုင်ငံတွေလိုမဟုတ်တော့ ပူနေတုန်းပါပဲ။ဦးထုပ်မဆောင်းထားသောကြောင့် ကိုယ်ကသာမျက်လုံးထဲသို့နေရောင်စူးနေ၍ လက်ကိုနဖူးပေါ်တွင်အုပ်ထားမိပေမဲ့ ပုံရိပ်ဆိုသည့် မိန်းကလေးကတော့ အေးအေးလူလူပါပဲ။

ဒီဘက်အခြမ်းတွေကို သူကသိပ်မရင်းနှီးတာကြောင့် ပုံရိပ်သွားရာနောက်သို့သာလိုက်ရလေသည်။မိန်းကလေးတန်မဲ့ မြန်ဆန်လိုက်သည့် ခြေလှမ်းတွေဆိုတာ အနောက်ကနေကျားလိုက်နေသလိုပါပဲ။သူ့ကိုဆိုလည်း အမြဲမျက်စောင်းထိုးတတ်သည့် ကောင်မလေးကအခုရက်အတွင်းမှာတော့ သူ့ကိုအရင်လိုလေသံမာပြီး ပြောမလာတော့သလို အရင်ကလိုလည်း မျက်စောင်းခဏခဏမထိုးတော့

ပေ။

တကယ်တော့ ဟိုတစ်ခါ ပုံရိပ်ဆေးရုံတက်ရတော့ ညနေကျောင်းလွှတ်ချိန်မှာ ယမင်းကဆေးရုံသို့သွားရန်ပူဆာသောကြောင့် ထိုနေ့ကဆေးရုံသို့ရောက်ခဲ့ကြသည်။ဆေးရုံ၏ လူနာခုတင်အပေါ်တွင် သတိမေ့နေသောအပြင်ကင်းစင်သည့် မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး သူအရမ်းသနားသွားမိတယ်။

သူ့အဒေါ်ရဲ့ ပုံကိုကြည့်လိုက်တော့လည်း ပြေလည်ပုံမပေါ်ဘူး။ဒါပေမဲ့ သူ့တူမကိုအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ ပြုစုနေလိုက်တာများ ငယ်ငယ်ကကိုယ်တွေဖျားတဲ့အခါ ပြုစု‌ပေးတတ်သည့်မေမေ့ကိုတောင်ပြန်သတိရမိသေးတယ်။ကိုယ်တွေက ဆေးရုံစရိတ်ကူပေးချင်တယ်လို့ပြောပေမဲ့ လက်မခံခဲ့ဘူး။

ထိုနေ့က အိမ်ကိုပြန်ရောက်တော့ ပုံရိပ်နဲ့ပတ်သတ်သည့်အကြောင်းတွေကိုပဲ တစ်ချိန်လုံးစဉ်းစားနေခဲ့မိတယ်။

စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်ဒီလိုဖြစ်ရသည့် အဓိကတရားခံဟာ ကိုယ်လို့ပဲတထစ်ချစွပ်စွဲနေမိတယ်။ကိုယ်နဲ့လောင်း‌‌ကြေးထပ်ပြီးနောက်မှ ဖြစ်ရသည့်ပြဿနာပင်။သူတို့မိသားစုမှာ ဘယ်လိုအခက်အခဲတွေရှိမှန်းမသိတော့ စကားနာထိုးပြီးလျှောက်ပြောမိရာကနေ အပြတ်အပြတ်နဲ့နှာခေါင်းသွေးတွေထွက်ကုန်ရတယ်။

ကိုယ့်ဘက်က ပြေလည်ချင်တာတောင် သူ့ဘက်က အခဲမကြေပဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်ခွင့်တောင်မပေးခဲ့ဘူး။

တစ်ခါမှ သူများအကြောင်းကိုအချိန်ကုန်ခံပြီး မတွေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ပုံရိပ်၏ဘ၀အကြောင်းကိုတော့ တွေးတောမိခဲ့သည်။ယမင်းက အဖွားရိပ်ညိုတို့၏ လိပ်စာကိုပုံရိပ်သိချင်၍အဖေ့ဆီကနေကူတောင်းပေးခိုင်းတော့ အံ့ဩခဲ့ရသည်။အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုတာ ကိုယ်တွေထက် အစပေါင်းများစွာချမ်းသာသည့်လူတွေဖြစ်သည်။

မိုးကုတ်မှာလည်း ကျောက်ကောင်းထွက်သော ကျောက်တွင်းတွေအများအပြားပိုင်ဆိုင်သလို မန္တလေးမှာဆိုလည်း သူတို့၏လုပ်ငန်းတွေကလက်ညှိုးထိုးမလွဲပေ။ရန်ကုန်မှာလည်း ရှိသည်။

ဒီလို လူမျိုးတွေနှင့်မှ ဘာကြောင့်ဆက်သွယ်ချင်ရသလဲဆိုတာ သိချင်မိသည်။

ဒီကောင်မလေးဟာ လျှို့ဝှက်နက်နဲတဲ့ 

လှိုင်ဂူတစ်ခုနဲ့ အလားသဏ္ဍန်တူတယ်။

သူ့ဆီမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေများစွာရှိနေပေမဲ့

ဘယ်လိုအန္တရာယ်ရှိမှန်းမသိတော့ သူမဆီကိုလည်းတိုး၀င်ဖို့ မဝံ့ရဲဘူး။

ကိုယ်အတွေးလွန်နေသည့်အချိန်မှာ ပုံရိပ်ကစတိုးလ်ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်ရောက်နေလေသည်။

သူလည်း စတိုးလ်ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်လိုက်တော့ သူမကအမျိုးသမီးလစဉ်သုံးသည့် ပစ္စည်းကို၀ယ်နေလေသည်။

ပြီးနောက် ကေသီပန်သွေးပုပ်ချဆေးကိုလည်းမှာသည်။

ထိုဆိုင်တွင်လည်း အင်္ဂလိပ်ဆေးတွေဘာတွေ

သိပ်မရောင်းတာကြောင့် ဆိုင်ရှင်ညွှန်းသည့်ဆေးကိုသာ ၀ယ်လိုက်လေသည်။

ပုံရိပ် ဆိုင်ထဲမှထွက်လာတော့ သူလည်းထွက်လာလိုက်ပြီး ပုံရိပ်နှင့်ပခုံးချင်းယှဉ်၍ရပ်လိုက်သည်။အစကတော့ ဘာဖြစ်မှန်းမသိပေမဲ့ အခုတော့သူသဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ။

"နင်တို့မိန်းကလေးတွေကလေ တကယ်ကိုလျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်နိုင်တဲ့ဟာတွေ...ဘာများဖြစ်သလဲလို့ ငါ့မှာစိတ်ပူလိုက်ရတာ...

မရှက်သင့်တဲ့ဟာကို ရှက်နေကြတယ်..."

သူဒီလိုပြောလိုက်တော့ ထင်သည့်အတိုင်းပါပဲ မယ်မင်းကြီးမက သူ့ကိုမျက်စောင်းထိုးလာသည်။တခါတလေ သူမျက်စောင်းမထိုးရင်ကို ကိုယ့်မှသိပ်မနေတတ်သလိုလိုရှိလှသည်။

"နင်ကယောက်ျားလေးလေ ပြောအားရှိမှာပေါ့..ငါတို့ကဒီလိုကိစ္စကို ခုနှစ်အိမ်ကြားရှစ်အိမ်ကြား အော်ပြောနေရမှာလား...ဦးနှောက်လေးဘာလေးနဲ့တွေးအုံး..."

"ဒါတော့ဒါပေါ့လေ..ဒါပေမဲ့ဘာလို့ငါမေးတော့ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမပြောရတာလဲ..

နင်တို့ကမပြောတော့..ငါကတအားစိတ်ပူသွားတာပေါ့...ခုခောတ်မှာဆရာ၀န်တွေတောင်..သားဖွားပေးနေကြတဲ့ဥစ္စာ...ဘာတွေကိုရှက်နေကြသလဲမသိဘူး..."

"‌နင့်ကိုပဲငါကတကူးတကလိုက်ရှင်းပြနေရအုံးမယ်...နင်ပြောသလိုပဲယောက်ျားတွေလည်း ..သားဖွားမီးယက်မှာ လုပ်နေကြတာမဆန်းဘူးဆိုရင်..နင်လည်းနှမရှိတာ...ဗဟုသုတလေးဘာလေးရအောင် လေ့လာထားလေ...

ခုခောတ်ကြီးမှာ..လေ့လာချင်ရင်လွယ်လိုက်တာမှ..ငါတို့ကမပြောတာမဟုတ်ဘူး...နင်ကိုကထုံတာ...အရိပ်ပြလို့..အကောင်မမြင်ဘူး..."

"ဘာ!!!!!!"

ကိုထက်တစ်ယောက် ခါးထောက်လျှက်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။

ပုံရိပ်၏ပါးစပ်ထဲကို ရောက်တော့မှ သူလည်းငဒူငအကြီးကိုဖြစ်လို့ပါလား။အမြဲအတန်းထဲမှ ပထမရပြီးပြိုင်ပွဲမှန်သမျှဆုရလို သူ့အိမ်ရဲ့စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ဆုတံဆိပ်မျိုးစုံဟာပုံနေသည်။ဒါကိုများပြလိုက်ရင် ဒီကောင်မလေးသွေးတက်သွားမလားမသိပေ။

တက်မှာလည်းမဟုတ်ပါဘူး။

အခုတောင်"နင်ကိုက ထုံလို့တဲ့..."ပြောသွားလိုက်တာများ ဖနောင့်နဲ့ပြေးပေါက်ချင်စရာ။

ကိုယ်လုပ်လျှင်လည်း သူကငြိမ်ခံနေမည့်အစားမဟုတ်တော့ မလုပ်ရဲဘူး။

ကိုယ်တိုင်ကလည်းစကားနှင့်သာစကားနာထိုးတတ်ပေမဲ့ သူများကိုအသားနာအောင်တော့မလုပ်ရက်ပေ။‌

"သား..ကိုယ့်ထက်အားနည်းသူကိုအနိုင်

မကျင့်ရဘူး...သူများကိုအလကားသက်သက်အသားနာအောင်မလုပ်ရဘူး...ကိုယ့်ကိုထိခိုက်‌‌ဆော်ကားလာရင်လည်းပညာသားပါပါတုန့်ပြန်တတ်ရမယ်...ဘယ်တော့မှစိတ်လိုက်မာန်ပါမလုပ်နဲ့...အမှားလုပ်ပြီးရင်လည်း‌တောင်းပန်တတ်ရမယ်..."

မေမေအမြဲ ဆုံးမခဲ့ဖူးသောစကားလေးကို ပြန်ကြား‌ယောင်မိတော့..ပုံရိပ်နဲ့စတင်ပြီး ပြဿနာဖြစ်သည့်အချိန်လေးကို သွားသတိရမိသည်။

ထိုနေ့ကပုံရိပ်ရဲ့ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် မျက်နှာအမူအရာကို ဒေါသထွက်မိသွားပြီး ပြန်တုန့်ပြန်မိရာကနေ မလိုလားအပ်တာတွေဖြစ်လာခဲ့တယ်။ကိုယ်ခင်မင်ချင်သည့်အချိန်မှာ သူကကိုယ့်ကိုအမြင်မကြည်တော့ဘူး။စကားတွေက ကျွံခဲ့သလို သူများသည်းမခံနိုင်သည့်အရာဖြစ်နေတော့ ပြန်ကျေအေးချင်တာတောင် လွယ်လွယ်နဲ့မရတော့ဘူး။

အခုလည်း သူ့ကိုဘုကန့်လန့်ပြောခဲ့ပြီး ကျောင်းထဲသို့ ၀င်သွားလေသည်။

"‌ဒါငါ့ကိုပေး...ငါကိုင်ပေးမယ်..

အနောက်မှပြေးလိုက်ပြီး ပုံရိပ်၏လက်ထဲမှအထုပ်ကိုလှမ်းယူလိုက်တော့ သူ့ကိုပေစောင်းစောင်းလေးကြည့်လာသည်။

"ဆေးဗူးကိုကိုင်ရင်ကိုင်...ဒီအထုပ်ကိုတော့မကိုင်နဲ့..."

"ရတယ်...ငါကဘုန်းကံနိမ့်တာတွေဘာတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့..."

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး...ပုခက်လွှဲသောလက်သည် ကမ္ဘာကိုတောင်အုပ်စိုးနိုင်သည်တဲ့..

ဒီအိတ်လေးကိုင်တာတောင် ငါရွံ့နေရင်

ငါ့ကိုမွေးခဲ့တဲ့အမေကို အားနာဖို့ကောင်းတာပေါ့..."

"နင့်အမေက ဆုံးသွားပြီဆို....နင့်အမေကိုနင်သိပ်ချစ်သလား..."

‌ပုံရိပ်မေးလိုက်သော မေးခွန်းကြောင့်သူ၀မ်းနည်းမယ်ထင်သွားပေမဲ့ သူကတော့ခပ်ပြုံးပြုံးပဲပြန်ဖြေလာသည်။

"သိပ်ချစ်တာပေါ့...အဖေကမိသားစုစား၀တ်နေရေးအတွက်ပဲ လုံးပန်းနေတော့အခုထိငါတို့ကို နွေးထွေးမှုမပေးနိုင်သေးဘူး...အမေနဲ့သာမနေခဲ့ဖူးရင်...မေတ္တာဆိုတဲ့စကားလုံးကို 

ငါကဟာသလိုပဲ သတ်မှတ်မိမှာ...အမေကငါ့အတွက်တော့ ကောင်းကင်ကြီးပဲ...ငါဘယ်သွားသွားသူ့ရဲ့မေတ္တာဓာတ်နဲ့ လွှမ်းခြုံပေးထားတဲ့ကောင်းကင်ကြီး... "

"ငါကတော့ နင်လိုမဟုတ်ဘူး...ငါ့ရဲ့ကောင်း‌ကင်ကြီးကတော့ ပျောက်နေတာကြာပြီ..ငါ့ဘ၀ကအမြဲတမ်းတိမ်တွေညှို့မှိုင်းနေတာ...."

လမ်းလျှောက်လျှက်စကားပြောနေမိရာမှ ဘေးတိုက်အနေအထားပေမဲ့ ပုံရိပ်၏မျက်နှာလေးသည် ပန်းကလေးကဲ့သို့ညှိုးကျသွားတာကို သူသေချာတွေ့လိုက်ရသည်။မျက်၀န်းတွေကလည်း အရောင်ဖျော့သွားပြီး မှေးမှိန်သွားသောကြောင့် သူတောင်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသည်။

ကိုထက်သည် သူ၏အိင်္ကျီရှေ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပလက်စတစ်အညိုရောင်ဖြင့်ထုပ်ပိုးထားသော ချောကလက်သကြားလုံးလေးကို ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံရိပ်၏လက်မောင်းကိုလှမ်းဆွဲပြီး ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။မျက်၀န်းပြာလဲ့လဲ့လေးများက သူ့ကိုအရည်လဲ့စွာကြည့်လာစဉ်မှာတော့ သူ့လက်သီးစုပ်ကလေးကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရအောင်...နင့်မှာသူငယ်ချင်းအများကြီးမရှိ‌ဘူးမလား...

ယမင်းကိုသူငယ်ချင်းလို့သတ်မှတ်ထားရင် ငါ့ကိုပါပေါင်းထည့်ပေးလို့မရဘူးလား...

ငါတို့အရင်ကဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ကြေအေးကြရအောင်...

နင်စာတွေဘာတွေ နားမလည်တာရှိရင်လည်း ငါ့ကိုမေးလို့ရပါတယ်...ငါနင့်ကိုစိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရှင်းပြမှာပါ...စကားနာမထိုးတော့ဘူး..."

သူ့စကားနဲ့အပြုအမူက နှစ်နိုင်ငံစစ်မခင်းချင်၍ ညှိုနှိုင်းနေသည်နှင့်ပင်တူသေးသည်။

ပုံရိပ် ပြုံးလိုက်မိလျှက် သူ့လက်ထဲမှချောကလက်ကလေးကို ယူလိုက်မိသည်။

"ငါနင့်ကိုစိတ်မဆိုးတော့ပါဘူး...နင့်အဖေဆီကနေ..မန္တလေးကလိပ်စာကို တောင်းပေးတည်းက..နင့်ကိုကျေးဇူးတောင်တင်နေတာ...

စာသင်ပေးတာကတော့...ငါ့မှာသင်ပေးမဲ့ဆရာရှိတယ်ဟ..."

"ဘယ်သူလည်း..."

"မပြောပြဘူး...."

"ဟာ....ဒါဆိုရင် ဘာလို့မန္တလေးကလိပ်စာကို လိုချင်တာလည်း...ဒါတော့ပြောပြ..."

"အဲ့ဒါကလည်း...လျှို့ဝှက်ချက်...."

"ဟာ...နင်ကလည်း...."

ရယ်မောလျှက် စကားတပြောပြောနှင့် ဘိုင်အိုဆောင်တွေဘက်သို့ သွားနေသောသူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အား အဝေးမှမျက်ထောက်နီကြီးနှင့် လှမ်းကြည့်နေသူသည် နံရံကို လက်သီးဖြင့်တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပြီး

"တောက်.."တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်၏ဘေးနားမှာယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်းအဖြစ် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိခွင့်ရချင်ခဲ့တာ။အခုတော့သူ့နေရာမှာ အခြားတစ်ယောက်ရောက်နေလေပြီ။

"နင်သိပ်ရက်စက်တယ်ပုံရိပ်...ငါနင့်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲတွယ်တာမိပေမဲ့...နင်ကတော့ငါ့ကိုသူငယ်ချင်းအဖြစ်ကနေတောင်အဆက်ဖြတ်ခဲ့တယ်...အခြားတစ်ယောက်ကိုတော့ပြုံးရယ်ပြနိုင်တယ်ပေါ့...ငါနင့်ကိုမကျေနပ်ဘူး...ဒီကောင့်ကိုလည်းမကျေနပ်ဘူး...ငါဘာလုပ်မလဲဆိုတာနင်စောင့်ကြည့်နေ...ငါ့ကိုမှားမိအောင်တွန်းပို့နေတာကနင်ဖြစ်လို့...ငါအမှားလုပ်မိရင်လည်း...နင်ငါ့ကိုအပြစ်မတင်ပါနဲ့..."

                                    အခန်း (၂၁) မကြာခင်လာမယ်နော်🥰

=========================================================================