🔥ဆူးကြိုး...🔥 အခန်း (၁၃) မှ အခန်း(၁၆)

  

 

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၃)🔥  

"ဖိုးလမင်းကြီးရေ...ရွှေလင်ဗန်းနဲ့ထမင်းဆီစမ်းလေးပေးပါဗျို့...ဝါ..ဝါ..ဝါ..."

ကလေးငယ်သည် ဖယောင်းတိုင်မီးမှိန်ပျပျသာလင်း‌သောအခန်းလေးထဲမှနေ၍ ပြူတင်းပေါက်ကို‌မေးထောက်ကာထားလျှက် ပါးစပ်ကိုလက်ဖဝါးဖြင့် ပိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်လုပ်၍ လမင်းကြီးအား ကြည်ရွှင်သောမျက်၀န်းအစုံဖြင့်ကြည့်နေရှာသည်။

လမင်းသည် ကမ္ဘာ‌မြေပြင်မှ မိုင်ပေါင်းနှစ်သိန်းကျော်လောက်ဝေးကွာသော အရန်ဂြိုလ်တစ်ခုဆိုတာထက် သူ့စိတ်ထဲတွင်လမင်းသည် ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက်ဖြင့် သိပ်လှသည်ဟုသာ တွေးမိသည်။

လ၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် မြင်နေရသော
ဆန်ထောင်းနေသောအဖိုးအိုနှင့်ယုန်ငယ်လေးတို့သည်  ကမ္ဘာ့အကျော်အမော် ပန်းချီဆရာတစ်ယောက်ယောက် ရေးခြစ်ထားသော သိပ်လှသည့်ပန်းချီကားတစ်ချက်
ဟုသာ စိတ်တွင်မှတ်၍ထားမိသည်။

သူ့အတွေးထဲတွင် ပေါ်လာသည်က ‌မေမေဆိုနေကြကဗျာလေးနှင့် ပြူးတင်းပေါက်မှ အနီးကပ်မြင်နေရသလိုရှိသည့် လပြည့်၀န်းကြီးအကြောင်းသာဖြစ်သည်။ စန္ဒာလမင်း၏ ပတ်ပတ်လည်နှင့် သူမြင်နိုင်သမျှ ပမာဏလေးထဲတွင်တော့ ကြယ်အစုအဝေးလေးတွေဟာလည်း စိန်ရောင်စုံကိုမီးရိပ်ထိုးသည့်နယ် တဖြတ်ဖြတ်လက်နေကြသည်။

ကျောင်းပြူတင်းပေါက်၏ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်ရှိသော အစိမ်းရောင်ခပ်ရင့်ရင့်မြရာပင်အရွက်အခက်တို့သည် လရောင်ဝါ၀င်း၀င်းကြောင့် ညတွင်းအခါမှာပင် အပွင့်နှင့်အသီးတို့အား ထင်းထင်စွာမြင်ရနိုင်သည်။
မြရာသီးတို့သည် သူတို့အတွက်တော့
ဘောင်ဘောင်လုပ်၍ ကစားစရာကောင်းသော အရာတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

ပုရစ်နှင့်ပုစဉ်းရင်ကွဲတို့သည် ဟိုခုန်သည်ကူးဖြင့် စိန်ပြေးတိုင်းကစားနေကြသည်။
ရှေ့ဆက်၍ ကြည့်ပါက ခပ်အုံ့အုံ့ဖြစ်၍
နေသော အင်ကြင်ပင်၏ခွကြားထဲတွင် ဇီးကွက်တစ်ကောင် မှောင်ရိပ်ခိုနေသည်ကို ရိပ်ခနဲလှမ်းမြင်လိုက်ရ‌သည်။

ဇီးကွယ်ငယ်၏ မျက်၀န်းတွေသည် လပြည့်၀န်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်ကာအရောင်တောက်နေပြီး
ဂဏှာမငြိမ်ဖြစ်နေသည်။
သိပ်မကြာလိုက်ပါ။သူ၏သားကောင်အား
ရှာတွေ့သွားပြီထင်ပါရဲ့အတောင်ပံကိုခပ်လေးလေးဖြန့်ကျက်လျှက် မာန်ဟုန်ဆိုင်းကာ
တဖျပ်ဖျပ် ပျံသန်းပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အမေပြောဖူးတာကတော့ ဇီးကွက်တွေဟာ
အင်းစက်တွေကို အမဲလိုက်သတဲ့။
ဒီကြောက်စရာညမုဆိုး၏ သားကောင်ကတော့ ၎င်း၏လက်သည်းချွန်ချွန်တွေနစ်၀င်သည့်ဒဏ်ကို အချိန်ခဏလေးတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိကြမယ်မထင်ပါဘူး။
"အော်...လပြည့်၀န်းဟာ အမှောင်ထု၏အတွင်းသားကို ထင်းလင်းစွာ သရုပ်ပြနိုင်တဲ့ နတ်တစ်ပါးဖြစ်နေမလား..."

"ဖိုးလမင်းကြီးရေ...ရွှေလင်ဗန်းနဲ့ထမင်းဆီစမ်းလေးပေးပါဗျို့...ဝါ..ဝါ..ဝါ..."

ဘယ်လိုအရာမျိုးကပဲ သူ့ကိုဆွဲဆောင်နေပါစေ နောက်ဆုံးတွင်လပြည့်၀န်းကြီးဆီသို့သာ တဖန်အာရုံလည်၍ ရွှေလင်ဗန်းနှင့် ထမင်းဆီစမ်းကိုသာ တောင်းခံမိပြန်သည်။

"ဟဲ့..၀တုတ်..လမင်းဆီကနေ ထမင်းတောင်းစားလို့ရတယ်လို့နင့်ကိုဘယ်သူကပြောလိုက်တာလဲ...."

"နင်ဘာသိလို့လည်..ငါ့အမေကငါ့ညီလေး
ငိုတဲ့အခါဆိုရင်"ရွှေလမှာယုန်၀ပ်လို့ ဆန်ဖွပ်တဲ့အဖိုးအို..."ဆိုတဲ့ကဗျာလေးကိုရွတ်ပြပြီး ချော့တတ်တာဟ...ဟော..လမင်းကြီးထဲမှာ ဆန်ထောင်းနေတဲ့အဖိုးကြီးနဲ့ ယုန်ကလေးကိုတွေ့တယ်မဟုတ်လား
....သူတို့ဆီကနေ ရွှေလင်ဗန်းနဲ့ ထမင်းဆီစမ်းကိုတောင်းစားလို့ရတယ်တဲ့...."

"ဟုတ်ပါပြီ...ဒါဆိုရင် အဖိုးအိုကနင့်ကို ထမင်းဆီစမ်း ဘယ်နှစ်ခါကျွေးဖူးသလဲ..."

ဒီလိုဆိုတော့လည်း ၀တ်တုတ်တစ်ယောက်အတွေးရကြပ်သွားမိသည်။
လမင်းကိုတလှည့် မေးခွန်းထုတ်သူကိုတလှည့်
ကြည့်၍ မဲဇာတောင်ခြေတွင် အတွေးနယ်ချဲ့၍စဉ်းစားခန်းထုတ်နေသည့်အလား ခေါင်းကိုဘယ်ညာယိမ်းနေလေသည်။

"အင်း...အမေပြောတာတော့ အိပ်မက်ထဲမှာလာကျွေးလိမ့်မယ်တဲ့...ငါတော့ရွှေလပေါ်မှာဆန်ဖွပ်တဲ့ အဖိုးကိုလည်းအိပ်မက် မမက်ဖူးသလို ...ယုန်လေးကိုလည်းမမက်ဖူးဘူး...
ငါ့အထင်သူတို့က ထမင်းဆီစမ်းမကျွေးချင်လို့နေမယ်နော်..."

"ဟား...ဟား...၀တုတ်တော့သူ့အမေဂျင်းထည့်တာကို အတုံးလိုက်အတစ်လိုက်ကိုမိသွားပြီ
...‌လပေါ်မှာအဖိုးကြီးလည်းမရှိသလို
၀ပ်တွားနေတဲ့ယုန်လည်းတစ်ကောင်မှမရှိဘူးဟဲ့...လပေါ်မှာက ဖုန်မှုန့်တွေနဲ့ကျောက်‌ဆောင်တွေပဲရှိတာ သိရဲ့လား..."

"ဟုတ်လည်းဟုတ်ပဲနဲ့..."

"ဟာ..ဘာလို့မဟုတ်ရမှာလည်း..ကဗျာထဲမှာပဲပါတဲ့ဥစ္စာ...
"ရွှေလမှာယုန်၀ပ်လို့ ဆန်ဖွပ်တဲ့အဖိုးအို ..
ဟောကြည့်ပါဆို..
ဆိုသာဆို ပိုမိုသည့်စကား...
ကလေးအငိုတိတ်အောင် အရိပ်အရောင်ပြတယ်...ဖိုးလနတ်သားတဲ့...."
ကဲ အဲ့ဒီ့မှာတင်ပေါ်နေပြီမဟုတ်လား..
ကလေးအငိုတိတ်အောင် လသာတာကို
အရောင်ပြပြီးချော့ရတာပါတဲ့
...နောက်ပြီးတော့လကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘာယုန်၊ဘာအဖိုးအိုမှမရှိဘူး...."

"မကြီးက ဘယ်လိုသိလဲ....ရှိလို့မြင်နေရတာပေါ့....ကျွန်တော်တို့ကိုလာနှပ်မချပါနဲ့"

"မယုံရင် ဆရာမျိုးကိုမေးကြည့်လိုက်ပေါ့
နင်တို့ကျောင်းလာမတတ်တဲ့ညက ဆရာပြောပြတာသိရဲ့လား...လဟာတို့အခုနေတဲ့ကမ္ဘာထက် လေးပုံတစ်ပုံလောက်ကြီးတယ်တဲ့...
ပြီးတောာ တို့တွေရဲ့ကမ္ဘာကို လှည့်ပတ်နေတာတဲ့...လပေါ်မှာကဖုန်မှုန့်နဲ့ကျောက်ဆောင်တွေပဲရှိတာ...တို့မြင်နေရတဲ့အဖိုးကြီးနဲ့ယုန်ကလည်း အဝေးကနေလှမ်းမြင်နေရလို့ ထင်ရောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာ...ညဘက်ဆိုရင်မြင်နေရတဲ့လရဲ့အလင်းရောင်ကလည်း လရဲ့ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင်မဟုတ်ပဲ
နေဆီကနေရတာ...ကဲ...သိပြီလား...
ငါကတစ်နေ့ကြရင်အာကာသယာဉ်မှူးကြီးလုပ်မှာ ပြီးရင်လကမ္ဘာပေါ်ကို သွားလည်မယ်
...ဟား..ဟား..."

အသဲကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဆရာကြီးလေသံဖမ်းနေသော စုရည်ဆိုသည့်ကောင်မလေးသည် ပြူတင်းပေါက်ဘေးနားရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို
သူဘယ်လောက်သိကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်ကာ
 ထရယ်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ အာကာသယာဉ်မှူးဆိုတာ ဘာမှန်းမသိလေတော့ မျက်လုံး‌
လေးတွေပြူးပြီး ခေါင်းကုတ်၊ဖင်ကုတ်ဖြင့်သာ နားထောင်နေကြလေသည် ။

ဆရာနေမျိုးကတော့ ဒီကလေးမကို ကြီးကျယ်တတ်အောင် သင်ပေးလိုက်ပါပြီ။
စုရည်ဆိုသည့် ကောင်မလေးသည် ပုံရိပ်ကိုသူ၏ မွေးနေ့လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရ၍
မကျေမနပ်ဖြစ်ဖူးသည့် ကောင်မလေးဖြစ်သည်။အခုများတော့ သူနှင့်ပုံရိပ်ဟာ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုရနေပါပြီ။

 ဆရာနေမျိုး၏ စာသင်၀ိုင်းကို‌ လေးရက်လောက် တက်အပြီးမှာတော့ လက်ချိုးရေလို့ရလောက်သည့် ဒီအခန်းထဲမှ ကလေးတွေနှင့် ပုံရိပ်ဟာညီအစ်ကို၊မောင်နှမတွေလို ဖြစ်နေလေသည်။

အဒေါ်ကအိမ်မှာလုပ်သည့် လက်ဖက်သုတ်လေးကို ကော်ဗူးလေးနှင့် ထည့်ပေးလိုက်တဲ့အခါမျိုးမှာ
သူတို့ကိုပါကျွေးလျှင်
"မကြီးပုံပုံက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ"ဟု ရယ်သံနှော၍ ချီးကျူးတတ်ကြသည်။

ညဝိုင်းတွင် ကျောင်းသားအားလုံးပေါင်း
ခုနှစ်ယောက်တိတိရှိ‌ပေမဲ့ အတန်းတော့မတူကြပေ။

၀တုတ်နှင့်နှင်းမြတ်သည် သုံးတန်းသာရှိကြသေးပြီး မြတ်မင်းဦး၊ဇင်သုတနှင့် စုရည် ကတော့ ၅တန်းသာရှိ‌သေးသည်။
ကြယ်ရောင်နှင့်လရောင်တို့ အမွှာညီအစ်ကိုကတော့ ၇တန်းကျောင်းသားများဖြစ်ကြသည်။

အတန်းအကြီးဆုံးကျောင်းသားဟာ ပုံရိပ်တစ်ယောက်တည်းသာရှိလေသည်။
စုရည်တို့ပြောပုံအရဆိုရင် အရင်ကတော့
ညဝိုင်းမှာ ကျောင်းသားဆယ့်ငါးယောက်လောက်ရှိပေမဲ့ ဆရာနေမျိုးကအလုပ်တစ်ဖက်နှင့်ဖြစ်သွား၍ အချို့ကျောင်းသားတွေ၏ မိဘတွေကစိတ်မချကြတော့ပေ။

ည၇နာရီမထိုးသေးတာကြောင့် စာသင်ပြပေးမည့်ဆရာဟာ ရောက်မလာနိုင်သေးပေ။အလုပ်တစ်ဖက်နှင့် အပြင်ကျောင်းသားတွေကို စာသင်ပြပေးရတာကြောင့် ဆရာသိပ်ပင်ပန်းမှာပဲဟု တွေးဆမိသည်။

၆နာရီကျော်လောက်မှ ‌သူ့အခန်းသို့ပြန်ရောက်သည့် ဆရာဟာ တစ်ကိုယ်‌ရည်သန့်ရှင်းရေးလုပ်အပြီးမှာ ညစာအမြန်စာရပြီး ဆရာတော်ကြီးကို
ဗမာလိမ်းဆေးတွေလိမ်းပေးပြီးမှ စာသင်ခန်းသို့လာလေ့ရှိသည်။

ဆရာနေမျိုး၏အတန်းကို စတက်သည့်နေကတော့ အနည်းငယ်ရှိန်မိပေမဲ့ နှစ်ရက်မြောက်နေ့မှာတော့ အရမ်းသဘောကောင်းပြီးစာအသင်အပြ‌ ကောင်းတဲ့ဆရာ့ကြောင့် ညဝိုင်းတက်ရတာကိုတောင်
ပိုနှစ်ခြိုက်လာမိသည်။

အတန်းချိန်ဟာ ည၇နာရီမှ၉နာရီအထိဖြစ်တာကြောင့် အနည်းငယ်နောက်ကျသည်ဟုဆိုရမည်။ ကျန်ကလေးတွေကတော့ ဘုန်းကြီးကျောင်းနှင့် နီး‌သောလမ်းဖက်မှာ‌ နေကြပေမဲ့ ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ဆရာကပဲ သူတို့လေးတွေ၏ အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။

သို့မဟုတ်ပါကလည်း ထိုအချိန်ဆိုရင်
 မင်းမင်းတို့ ၀တုတ်တို့အိမ်တွေသည်
တစ်ခါတစ်လေ လာကြိုလေ့ရှိကြသည်။
ပုံရိပ်ကတော့ အတန်းကြီးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှဒုက္ခမပေးပဲ
ကိုယ့်ဘာသာပဲအိမ်ကိုပြန်လာလိုက်သည်။

ကျောင်းမှာဆိုလျှင် အတန်းသားတွေအများကြီးကိုထိန်းရတာကြောင့် ဆရာမတွေဟာများသောအားဖြင့် မျက်နှာခပ်တည်တည်ဖြင့်သာ နေလေ့ရှိကြသည်။အတန်းထဲတွင် စာလာသင်ချိန်ကလွဲ၍ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာ သူတို့အလုပ်နှင့်သာရှုပ်နေတတ်ကြတာကြောင့် စာမေးမည်ဆိုပါက ကျောင်းကျူရှင်တတ်လျှင်တတ် မဟုတ်ရင်တော့ အိမ်ကိုကိုယ်တိုင်သွားမေးမှပဲရလိမ့်မယ်။
အိမ်ကိုစာသွားမေးရအောင်လည်း
ကိုယ့်အတန်းပိုင်ရဲ့အိမ်ကိုတောင် ကိုယ်မသိဘူး။မေးလည်းမမေးရဲပါဘူးလေ။

ဆရာနေမျိုးသည် ပုံရိပ်ကိုသူ့အတန်းစတက်သည့်နေ့တည်းက ဘယ်ဘာသာတွေအားနည်းသလဲဆိုတာမေးသည်။
သင်္ချာပုစ္ဆာတွေကို တွက်ကြည့်ခိုင်းပြီး တွက်နည်း
မမှန်ခဲ့ပါက ဘာကြောင့်မှားသလဲဆိုသည့် အချက်ကိုအသေးစိတ်ရှင်းပြလေ့ရှိသည်။

ဘိုင်အိုတွေကိုလည်း သေချာနားလည်အောင်ဘာသာပြန်ပြပြီး အသံထွက်မှန်အောင်လည်း
စစ်ပေးသည်။မှားသွားခဲ့လျှင်လည်း ဆူခြင်း၊ရိုက်ခြင်းမျိုးမရှိဘဲ နားလည်သည့်တိုင်အောင် စနစ်တကျပြောပြ ၊ရှင်းပြသည်။

အင်္ဂလိပ်စာကို ဖြေကြည့်တဲ့အခါ ကိုယ့်အမှားကြောင့် အပြစ်တင်ခံရတော့မည်ဟု စိုးရိမ်စိတ်၀င်သွားတိုင်း...
"ကိစ္စမရှိပါဘူး..တဖြည်းဖြည်းကျင့်ယူရမှာပေါ့.."ဆိုသည့် ဆရာ့ရဲ့လေသံနုနုလေးက
ပုံရိပ်ကိုကြောက်စိတ်ပြေပြီး ပြုံးမိစေသည်။

ထိုအခါမျိုးမှာ အတန်းသားအားလုံးအရှေ့တွင် ကျောင်းသူလေး၏အမှားကို အကျယ်ကြီးကြော်ငြာပြခဲ့သည့် ရူပဗေဒဆရာမကို သွား၍သတိရမိသည်။

ပုံရိပ်ဆိုရင် ကိုယ်သဘောမကျသည့်အလုပ်ကို
လုပ်ရတဲ့အချိန်မျိုးမှာ စိတ်ဆန္ဒမှော်ပျောက်ဆုံးနေတတ်သည်။ကိုယ်မလုပ်ချင်သည့် အရာဖြစ်၍ ပျော်ရွှင်မှုလည်း အလျှင်းမရှိပေ။ထိုရူပဗေဒဆရာမနှင့် ဆရာနေမျိုးတို့နှစ်ယောက်၏ စိတ်သဘောထားကွဲပြားမှုဟာ ထိုနေရာမှစတင်သည်ဟု တွက်ဆမိသည်။

ဆရာသည် အပြင်အလုပ်လုပ်ရတာလည်း မိမိကိုယ်တိုင်ကြိုက်နှစ်သက်၍လုပ်တာဖြစ်သလို စာသင်သည့်အလုပ်ကိုလည်းဝါသနာအရင်းခံ၍ လုပ်နေသောကြောင့် ကျောင်းသားတွေအပေါ်တွင်ထားသော စေတနာနှင့်သည်းခံမှု ထူးကဲနေသည်ဟုဆိုရမည်။ စာသင်သည့်အလုပ်မှ မဟုတ်ပါဘူး။ဆရာနေမျိုးဆိုတာ ဘယ်အလုပ်အပေါ်မဆို တာ၀န်ကျေပွန်ပြီး စိတ်နစ်ထားတတ်လွန်းသည့် လူတစ်ယောက်ပင်။ပုံရိပ်တွေ့ဖူးသမျှ အမျိုးသားတွေထဲတွင် အဖေဦးမိုးရိပ်ပြီးလျှင်အလေးစားမိဆုံး
 ပုဂ္ဂိုလ်ဟာဆရာနေမျိုးပါပဲ။

စနေ၊တနင်္ဂနွေရုံးပိတ်ရက်သည် ဆရာ့
အားလက်ရက်ဖြစ်တာကြောင့် ပုံရိပ်ကိုကျောင်းသို့လာခဲ့ပြီး ကိုယ်ရင်နှစ်ပါးနှင့်အတူ မြို့ထဲတွင်စာအုပ်အတူသွား၀ယ်ဖို့လိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်လာသည်။ပုံရိပ်ကို အင်္ဂလိပ်စာအတွက်အခြေခံ
အက်ဆေးစာအုပ်လေးတွေ၀ယ်ပေးချင်လို့ပါတဲ့လေ။

ထို့အတွက်ကြောင့်လည်း ရုံးပိတ်ရက်ရောက်မည့်
နေ့ကို မျှော်တလင့်လင့်ဖြင့် စောင့်စားနေမိသည်။
ပုံရိပ်၏ ကမ္ဘာငယ်ထဲကနေ၊အခန်းကျဉ်းလေးထဲကကနေ၊သည်ရပ်ကွက်ငယ်လေးထဲကနေ မတူညီတဲ့ နေရာလေးတွေကိုကျင်လည်ချင်တယ်။
စူးစမ်းမိချင်တယ်။

မနက်ပိုင်းမှာအဒေါ်ပဲပြုတ်သွားရောင်းဖို့ရန် ညနေပိုင်းတွင် ပဲသွား၀ယ်ပေးရသည့်တာ၀န်ကို ပုံရိပ်ကယူရသည်။
ညနေလေးနာရီထိုးသည်နှင့် ကိုယ့်အိမ်မှာက စက်ဘီးမရှိတော့  မျက်နှာချင်းဆိုင်တိုက်ရှိအပျိုကြီးတို့ဆီမှ စက်ဘီးလေးကိုငှားပြီး ကားလမ်းမဟိုဘက်သို့ ကူးကာပဲရောင်းသည့် အိမ်သို့သွားရလေသည်။

အဒေါ်က အခုရက်ပိုင်းဖောက်သည်တွေများလာတာကြောင့် စတော်ပဲအစို့‌ဖောက်ပြီးသားကို၃ပိဿာလောက်မှာရသည်။ခဏခဏလာ၀ယ်တတ်သည့်
ပုံရိပ်ကိုတောင် ဆိုင်ရှင်တွေကရင်းနီးနေ၍ သူတို့အိမ်တွင်မုန့်လုပ်သည်နှင့်တိုးပါက အိမ်အပြန်ပါဆယ်တောင်ထုပ်၍ပေးတတ်သည်။

ပြုတ်ပြီးသား ၃ပိဿာကိုနေ့တိုင်းရွက်ရသည့်အ‌ဒေါ်ကတော့ ဘယ်လိုခံစားရမလည်းမသိပေမဲ့ ၃ပိဿာထုပ်ကိုထည့်ပြီးစက်ဘီးနင်းရသည့် ပုံရိပ်ကတော့ဂိုက်ကို မလည်အောင်မနည်းထိန်း၍ အိမ်ပြန်ခဲ့ရသည်။

စက်ဘီးခြင်းလေးလည်း ကြာတော့ဟတ်တပ်ကွဲချင်လာပေမဲ့ သဘောကောင်းလွန်းသည့်အသက်သုံးဆယ်ကျော် အပျိုကြီးတို့ကမူ
တစ်ခုလပ်အဒေါ်ကို စာနာကြသူများဖြစ်၍
ခြင်းအသစ်တောင်ထပ်လဲပေးရှာသည်။အင်မတန်လည်းသဘောကောင်းကြသည်။

ပဲသွား၀ယ်ရ‌သောအခါ အသွားအပြန်လမ်းခရီးကြာချိန်က ၁၅မိနစ်လောက်ရှိပြီးစက်ဘီးကို ဂိုက်မလည်အောင်နင်းကာ
ကားလမ်းမကို ဖြတ်မိတိုင်း ဒီလမ်းမကြီးဟာဘယ်အထိပေါက်သလဲဆိုသည့် အတွေးတွေပေါ်လာတတ်သည်။

ဆရာ့အတန်းမှာ လေးရက်ပဲတက်ရသေးပေမဲ့  အတန်း‌ကြီးဖြစ်တဲ့ပုံရိပ်ကို ဆရာဟာအမြဲအလေးပေးတယ်။အရင်က အထူးထုတ်လေးတစ်အုပ်တောင် ၀ယ်ဖို့မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။

ငရုတ်သီးချွေ၍ရခဲ့သော ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အင်္ဂလိပ်အထူးထုတ်လေးတစ်အုပ်သာ ရှိသောပုံရိပ်၏အခန်းကျဉ်းလေးထဲရှိ သံသေတ္တာလေးအပေါ်တွင် ယခုဆိုရင်ဆရာနေမျိုးပေးတဲ့ မြန်မာစာစီစာကုံးစာအုပ်တွေနဲ့ အခြား၉တန်းအောင်ပြီးသားလူတွေဆီမှတောင်း၍‌ပေးထားသော မှတ်စုစာအုပ်လေးတွေပါရှိနေလေပြီ။

၉နာရီထိုး၍အိမ်သို့ပြန်ရောက်သည်နှင့်
ထိုစာအုပ်လေးတွေကို တယုတယပွေ့ကိုင်ပြီး
အမြဲဖတ်ဖြစ်သည်။ဆရာနေမျိုးနဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်ရတာဟာ ပုံရိပ်အတွက်ကောင်းမွန်တဲ့ လာဒ်လာဘတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်ရသလိုပါပဲ။

ငယ်ငယ်ကအဖေနှင့်အမေသည် ရွှေတိဂုံဘုရားနှင့်ကစားကွင်းတွေကို လိုက်ပို့ဖူးပေမဲ့
မသိတတ်သေးသည့်အရွယ်မို့ အမှတ်တရတွေကိုတစ်ခုမှ မမှတ်မိတော့ဘူး။
အဖေနဲ့အမေ ပုံရိပ်ကိုထားမသွားခဲ့ခင်
တစ်ပတ်အလိုက ရွှေတိဂုံဘုရားသို့နောက်ထပ်ပို့ပေးမည်ဟု ဂတိပေးခဲ့ကြသည်။

 တပတ်ပြည့်သည့်နေ့မှာ အဒေါ့်အိမ်သို့ပို့ထားခဲ့ပြီး ထားသွားခဲ့ကြတာ ဒီနေ့ဒီအချိန်အထိပါပဲ။
အဒေါ့်ကို ‌မေးပြန်တော့လည်းမသေချာ
မရေရာတဲ့အဖြေတွေကိုသာ ပေးလာခဲ့တယ်။
"သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါဘူးတဲ့..."

ဒီနေ့အထိတိုင် သားသမီးအရင်းအချာ
တစ်ယောက်ကို ကမ္ဘာပေါ်မှာမရှိတော့သည့်ပမာ အရိပ်အရောင်တောင်လာမပြကြသည့်မိဘတွေကို နာကျည်းမိပေမဲ့ ဘယ်လိုခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး နာကျည်းရမှန်းမသိတော့ပါဘူး။

အမေနဲ့အဖေ၏ ပျောက်ဆုံးမှုဟာ ပုံရိပ်အတွက်တော့ ပဟေဠိတစ်ပုဒ်လိုပါပဲ ။
မန္တလေးမှာရှိနေသည့် အဖေ့ဆွေမျိုးတွေဆိုတာကလည်း ပုံရိပ်ကိုတစ်ခါမှအဆက်အသွယ်မလုပ်ကြဘူး။

အဖေတစ်ခါက ပြောခဲ့တဲ့စကားကိုတော့ သတိရမိပါရဲ့။

"သမီးလေးရဲ့အမေဘက်က အဖိုး၊အဖွားတွေက ဆုံးသွားပြီဆိုပေမဲ့...အဖေ့ဘက်ကအဖိုးအဖွားတွေကတော့ သက်ရှိထင်ရှားရှိနေပါသေးတယ်...
အမေ့နာမည်ကဒေါ်ရိပ်ညို...
အင်မတန်ကျက်သရေရှိတယ်..မျိုးရိုးကြီးထဲကဆင်းသက်လာခဲ့တော့ စည်းကမ်း
တအားကြီးတယ်...ချွေးမဆိုရင်အိမ်မှုကိစ္စနိုင်နင်းမှသဘောကျတယ်..ရှေးရိုးဆန်တာကြောင့်
သူ့အရှေ့မှာခောတ်ပေါ်အ၀တ်အစား၀တ်ဆင်တာကို  တအားမျက်မုန်းကျိုးတာ..စန္ဒယားနဲ့မြန်မာ့ဆောင်းကို တီးခတ်ရတာဝါသနာသိပ်ထုံတာ...
အမေ့ရဲ့စနက်တွေကြောင့် အဖေတို့ဟာဥစ္စာရှိမျိုးရိုးကနေ ဆင်းသက်လာရပေမဲ့ တိုက်ပုံနဲ့ပုဆိုးကိုပဲ နှစ်သက်မိတော့တယ်...အ‌မေကသိပ်ပြီး
ဟင်းချက်လက်ရာ‌ကောင်းတာ.ဥရောပအစားအစာတွေကိုပါ ပိုင်နိုင်သူဖြစ်လို့..
အ‌ဖေဆိုရင် သူ့အပေါင်းအသင်း‌တွေကို
အပြင်စားသောက်ဆိုင်ကြီးတွေကို ခေါ်သွားမဲ့အစား အိမ်ကိုပဲခေါ်လာတတ်တယ်...အဲ..ဒါပေမဲ့
အမေက မိန်းကလေးတွေကိုပညာရေးပိုင်းတော့သိပ်အားမပေးဘူး...
အဖေ့နာမည်ကတော့ မိုးမင်းလို့ခေါ်တယ်
...ထူးချွန်တဲ့ဆရာ၀န်ကြီးတစ်ယောက်လို့သာမှတ်ထားလိုက်ပါကွယ်..."

အဖေသည် သူ့မိခင်အကြောင်းကိုတော့ ရွှန်းရွှန်းဝေအောင်ပြောပြတတ်ပေမဲ့ သူ့ဖခင်အကြောင်းကိုတော့ ပြောဖို့ရာအားတက်သရောမရှိခဲ့ဘူး။အဖေနှင့်အဖိုးတို့ကြားမှာ နာကျည်းမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိလိမ့်မည်ဟု တွေးခဲ့မိသည်။

တခါတလေမှာ အဖေ့စကားတွေကိုပြန်ကြား‌ ယောင်လိုက်မိတိုင်း အင်မတန်ကျက်သရေရှိလှပါသည့် အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုနှင့် ဆရာ၀န်ကြီးအဖိုးဦးမိုးမင်းတို့သည် မန္တလေး၏ ဘယ်အရပ်တွင်ရှိနေကြသလဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်ပြင်းပြမိလေသည်။

အဒေါ့်ကိုမေးချင်ပေမဲ့ ထိုမိသားစုဆီကိုသွားချင်သည်ဟု ထင်မည်စိုး၍ မမေးရဲပေ။
မေးခဲ့လျှင်တောင် သူတို့နေသည့်နေရာ‌ကို အဒေါ်ကသိပါ့မလား။ မိဘတွေနှင့်အတူနေခဲ့စဉ်တုန်းကတောင် ကိုယ့်သားသမီးဆီသို့
တစ်ခေါက်လေးမျှ အလည်မလာခဲ့သည့်အဖိုး၊အဖွားကို ပုံရိပ်ကဘာကြောင့် သတိရနေသင့်ပါသလဲ။

🔥🔥🔥🔥

💎ပုံရိပ်ရဲ့ အဖေဘက်ကမျိုးရိုးကလည်းမခေဘူးနော်....
ပုံရိပ်ရဲ့အဖေအမေက ဘယ်ရောက်နေသလဲ
အဖိုးအဖွားတွေက ဘာကြောင့်မဆက်သွယ်ကြသလဲ
🛑 ဘယ်မှာရှိနေကြသလဲ
🎯ဒီကောင်မလေး အဖြေရှာတွေ့လိမ့်မယ်ထင်သလား....

=========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၄)🔥    

ဆရာနေမျိုးဆီမှာစာသင်နေတာ ဘာလိုလိုနှင့်
ငါးရက်မြောက်ခဲ့လေပြီ။ဒီနေ့တော့ အဒေါ်ကစာသွားသင်လျှင် သက်သက်ရက်ရက်၀တ်သွားစမ်းပါဟုဆိုသဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံရာသီဥတုနှင့်ကိုက်ညီအောင် စပဲန့်အပျော့သား အညို၀မ်းဆက်လေးကို မီးပူထိုး၍၀တ်ခဲ့သည်။

အိမ်မှာက လျှက်စစ်မီးပူမ၀ယ်ရသေးသောကြောင့် အဒေါ်တို့လင်မယားအိမ်ထောင်ကျခါစအချိန်မှာ နယ်ဘယ်ကနေ၀ယ်ထားသည့် ကြေးမီးပူကိုသာသုံးရသည်။ကြေးမီးပူသုံးလိုလျှင် မီးသွေးကိုမွှေး၍ မီးပူထဲသို့ထည့်ကာ မီးတောက်အောင်ယပ်ခပ်
ရသည်။အတန်အသင့်ပူလာတော့မှ အဖုံးပိတ်
ချိတ်ချိပ်ကာ တိုက်ရ‌သောကြောင့်
အင်မတန်လက်ရှုပ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုရင် အဒေါ်မီးပူတိုက်သည့်အချိန်တွေမှာ ကိုယ့်အ၀တ်အစားကိုနွမ်းချင်နွမ်းစုတ်ချင်စုတ်
 ၀င်တိုက်ပစ်လိုက်ပေမဲ့ ယနေ့၀တ်တဲ့ ၀တ်စုံလေးကတော့ လှန်းထားပြီးသားအား ချက်ချင်းခြောက်တယ်ဆို ရုတ်ပြီး ၀တ်မယ်စိတ်ကူးရခဲ့တာကြောင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တိုက်လိုင်းခန်းအပေါ်ထပ်မှ ဘယ်တော့များမှ စားရမှန်းမသိသေးသော
အသက်လေးဆယ်အပျိုကြီးများထံတွင်သာ
မီးပူငှားဖို့အပူတိုက်ရသည်။

အပျိုကြီးတွေဆိုတာကြောင့် ဟောင်ပွာဟောင်ပွာဖြင့် စကားကိုတော့ကျွဲလိုက်၊နွားလိုက်ပြောတတ်ကြသည်။သို့ပေမဲ့ စိတ်ရင်းကောင်းပြီး သူတစ်ပါးအားကူညီလိုစိတ်အပြည့်ရှိကြသည်။အထူးသဖြင့် တစ်ယောက်တည်းရုန်းကန်နေရသည့်
အဒေါ့်ကိုပိုခင်မင်ကြသည်။

မိစုဆိုသည်မှာ သူတို့မျက်စိရှေ့တွင်ပဲ ကြီးပြင်းလာရသူဖြစ်၍ သူတို့အိမ်သည် မိစု၏ စားအိမ်၊အိပ်အိမ်ဖြစ်၍နေသည်။
မိစုဆိုလျှင် အ၀တ်အစားသစ်တွေပါ ၀ယ်ဆင်ပေးလောက်အောင်အထိ  ချစ်သဲပိုကြသည်။
ဘုရားသွား၍ ယတြာချေရင်တောင် မိစုကိုခေါ်သွားတတ်တာကြောင့် အဒေါ့်အတွက်လည်း ကလေးထိန်းရတစ်လုပ်လျော့သည်ဟု ဆိုရမည်။

ထိုအပျိုကြီးတို့သည် ညီအစ်မသုံးယောက်စု၍နေကြခြင်းဖြစ်ပြီး လိုင်းခန်းငှားစားပေမဲ့ ငွေအတိုးချေးစားကြသော ချစ်တီးများအဖွဲ့ဖြစ်ကြသည် ။ချစ်တီးတွေလောက်တော့ ‌ငွေအတိုးအမြတ်ကြီး
မစားကြပေမဲ့ သည်ရပ်ကွက်ထဲတွင် သူတို့နှင့်ကြွေးမှီကင်းသူကခပ်ရှားရှားရယ်ပါ။အဒေါ်ကတောင်
သူတို့ဆီမှ မိစုဖျားတုန်းကနှင့်ပုံရိပ်ဆေးရုံတက်တုန်းက နှစ်သောင်းတစ်ခါ၊ငါးသောင်းတစ်ခါ
ငွေဆွဲထား၍ သူတို့နှင့်အ‌ကြွေးမလွတ်ကင်းပေ။

သို့ပေမဲ့ အဒေါ့်ကိုတော့ သက်ညှာသောအားဖြင့် အတိုးကို ငါးကျပ်နှုန်းဖြင့်သာ ယူလေသည် ။
အခြားသူတွေကိုတော့ ဆယ့်ငါးကျပ်တိုးယူလေ့
ရှိသောကြောင့် အဒေါ်သည်ပုံရိပ်ကို အားသည့်အချိန်တွေမှာ အပျိုကြီးတို့အိမ်သို့သွားကာ
"ဘာကူလုပ်ပေးရမလဲ...ဘာညာ.."မေးမြန်းကူညီပေးဖို့ စေခိုင်းတတ်သည် ။

"ဒုန်း))))...ဒုန်း)))))"

"ဟဲ့..မိပုံရယ်...ငရုတ်သီးထောင်းနေတာလား
ထင်းခွဲနေတာလားဟယ်...အောက်ထပ်ကအိမ်ရှင်တွေက အဖိုးကြီး၊အဖွားကြီးတွေဟဲ့...
တော်ကြာထအော်နေအုံးမယ်...အဖွားကြီးရဲ့
ပုစွန်ဆိတ်ကို ဂဏန်းကိုက်ခံရသလို အသံကြီးများ မကြားပါရစေနဲ့ဟယ်..ပေး..ပေး...
ငါပဲဆက်ထောင်းပါ့မယ်...."

ထိုကဲ့သို့ ငရုတ်သီးထောင်းလျှင်လည်း ဆူလို့ ပန်ကာပိတ်လျှင်လည်းပူလို့ဆိုသည့် အပျိုကြီးတို့ဗီဇအရ ပွမ်ပွမ်မြည်တဲ့ကားအိုကြီးတွေလိုတော့ ပူညံပူညံလုပ်တတ်လေသည်။သူတို့ခမျာလည်း သူများတိုက်ကိုငှားနေရတော့ အပြောခံရလွတ်အောင် ဒါတွေကိုကြိုဆင်ခြင်သည်ဟုပဲ နားလည်ထားလိုက်ရသည်။

အဆောင်မှာနေခြင်းဖြစ်၍  ကြောင်ချစ်သော အပျိုကြီးမလှိုင်သည် ကြောင်တစ်ကောင်တလေတောင် မမွေးရဲပေ။ကြောင်ချေးနံသည့်ကိစ္စနှင့်
ညဘက်ကြောင်အော်၍ အိမ်ဆူသည့်အသံများကို အိမ်ရှင်‌တွေမကြိုက်မှာစိုး၍ ဖြစ်သည် ။

ပြောသာပြောရတယ် ။အိမ်‌ရှင်လင်မယားသည် အိမ်ငှားတွေကိုသာ တိရိစ္ဆာန်မမွေးခိုင်းတာ။
 သူတို့အောက်ထက်တွင်တော့ မွေးထားတဲ့ခွေးတွေဆိုတာ ခြောက်ကောင်လောက်ရှိသည်။
ခွေးအင်မတန်ချစ်သလောက် အထားအသိုကြပြန်တော့လည်း ညံ့သည်။
သူတို့အောက်ထပ်ဆိုတာ ခွေးချေးဆော်တွေကိုမွှန်နေတာပါပဲ။

 သူများကိုကိုက်လို့ ဆေးဖိုးလျှော်ရတာကတစ်မျိုး၊ညကြီးအချိန်မတော် ခြံတခါးအောက်ကတိုးထွက်ကြပြီး မဲမဲမြင်ရာဟောင်တတ်ကြ၍  ရပ်ကွက်ဆူမည်စိုးကာ အိမ်ထဲသို့အချိန်မရှိကြီး ခွေးမောင်းသွင်းရသည့်အလုပ်ကတဖုံဖြင့် သူတို့မို့မပင်ပန်းနိုင်တယ်။

ယခုတော့ဖြင့် ထိုခွေးတွေလည်းအိမ်တွင်မရှိကြတော့ပေ။ သင်္ဘောလိုက်သွားသည့်
သူတို့၏သား ဦးမြတ်ကြီးသည် သင်္ဘောလိုက်မှပြန်လာတည်းကပင် ခွေးတွေအားလုံးအား ခွေးဂေဟာသို့ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။
အဖိုးကြီးနှင့်အဖွားကြီးသည် မျက်ရည်ဝဲကာ
စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြပေမဲ့ ခွေးတွေ၏ဒဏ်ကိုမခံ
နိုင်ကြ‌တော့၍ ရင်နာနာနှင့် လက်ခံလိုက်ရသည် ။

တစ်ခြံလုံးကိုလည်း သင်္ဘောသားကြီး
ကိုယ်တိုင်လှည်းကျင်းဆေးကြောပစ်တာကြောင့် စက္ကူပန်းများနှင့် တမာပင်ကြီးသာအုံ့၍နေလေ့ရှိပြီး ကျေးငှက်တမာတို့နှစ်သက်‌သောပန်းအလှအိုးများဖြင့် ဝေနေတတ်သည့် သူတို့ခြံသည် ‌မွှေးကြူ၍ ရှုမောစရာတောင် ကောင်းသေးသည်။

"ဟယ်....မီးပျက်သွားပြီ...."

"စိတ်ညစ်ပါတယ်...အဖွားကြီးတွေကလည်း
ကပ်စေးနဲနေတာနဲ့ ရေကမတင်ပေးသေးဘူး..
အခုမီးကပျက်ပြီ...ဟော့သည်နှစ်ထပ်တိုက်ပေါ်ကနေပဲ ခုန်ချဖို့သာကောင်းတော့တယ်..."

အကြီးဆုံးအပျိုကြီး၏ ငြီးငြူသံကိုမနဲအံတင်း၍ နားထောင်ခဲ့ကာ မီးပျက်၍မီးပူတိုက်ပြီးတ၀က်
 မပြီးတ၀က်ဖြစ်နေရသော ၀မ်းဆက်လေးကို အခန်းထဲသို့သွားလိုက်ကာ လှဲ၀တ်လိုက်သည်။
 ကိုယ်ပေါ်မှအိင်္ကျီတွေကို အပျိုကြီးတို့အိပ်ခန်းထဲမှာပဲ ခဏခေါက်တင်ခဲ့ပြီး ဘေးလွယ်အိတ်ကို
စလွယ်သိုင်းလျှက် တိုက်အပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့လိုက်သည်။

အောက်ထပ်တွင်တော့ ဦးမြတ်ကြီးသည် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ပန်းပင်တွေကို ရေလောင်းပေါင်းသင်နေသည်။
ထူးတော့ထူးဆန်းသား။ရေထဲကနေပြန်တက်လာမှ စိုက်လိုက်တဲ့အပင်တွေဆိုတာ။
မြေကို အသာလေးစွပြီး နုနုယွယွလုပ်နေတာများ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နိုင်လှသည်။

"ဦးမြတ်ကြီး...ဘာအပင်တွေစိုက်နေတာလဲ..."

"အေး...ဒီမှာ...ရှားစောင်းပင်စိုက်နေတာလေ ..ညည်းရော..ကျူရှင်သွားမလို့လား..."

"ဟုတ်ကဲ့...ဒါနဲ့လေဦးမြတ်က ဘာလို့သင်္ဘောသားအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရတာလဲဟင်..ပင်လယ်မှာပျော်စရာမကောင်းလို့လား...."

ကိုယ်သဘောပေါက်သလိုလေး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးလိုက်မိပေမဲါ ဦးမြတ်သည်စိတ်တိုခြင်းအလျှင်းမရှိပဲ ပုံရိပ်ကိုသာ ‌ဖြေးဖြေးညင်ညင်ပြုံးပြလာပြီး နေရိပ်ဖြင့်လင်းလက်နေသည့် စက္ကူပန်းအဖြူရောင်လေးတွေကိုသာ ရီဝေဝေစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

မျက်ခုံးတန်းနှစ်ဖက်ကို အရေးအကြောင်းထင်ဟပ်လောက်သည်အထိ သူတွန့်ကြုံ့လိုက်ပုံက
အကြောင်းအရာတစ်ခုအား စိတ်နာနေဟန်ရှိသည်။ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့ရသည့်အ‌တွေ့အကြုံတွေကိုလည်း တရစ်ချင်းပြန်ဖော်နေဟန်လည်း ထင်ရစေသည်။

"ပုံရိပ်ရယ်...ညည်းတို့အသက်အရွယ်ကတော့ အပေါ်ယံလောက်ပဲတွေးပြီးပြောကြတာပေါ့...
တကယ့်တကယ် တို့တွေပင်လယ်မှာဘယ်လောက်ခက်ခဲကြမ်းတမ်းစွာ ဒုက္ခပင်လယ်ဝေခဲ့ရသလဲ ညည်းမသိပါဘူး...
ဒီတစ်သတ်လည်း သိခွင့်ရမယ်မထင်ပါဘူး..."

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးမြတ်ရဲ့...ပင်လယ်ဆိုတာသိပ်လှတဲ့နေရာမဟုတ်ဘူးလား...ဦးမြတ်ကဘာလို့သိပ်မုန်းသလို ပုံစံဖြစ်နေရတာလဲ .."

ပုံရိပ်၏စကားသည် ဦးမြတ်ကိုနာကျင်စေလိုစိတ်အလျှင်းမရှိပေမဲ့ ဦးမြတ်သည် ပုံရိပ်အားစိတ်ဆိုးသွားပုံရလေသည်။

"ဒီမှာပုံရိပ်...မမြင်ဘူးတော့ မူးကိုမြစ်ထင်နေတာတော့ သဘာ၀ပါပဲ...တို့ကအစပိုင်းက‌တော့ကုန်းပတ်မှာအလုပ်လုပ်ရတာ သင်္ဘောကြီးရဲ့ကိုယ်ထည်တစ်ခုလုံးကို သန့်ရှင့်ရေးလုပ်ရတာ ဘယ်လောင်ပင်ပန်းတယ်ထင်သလဲ..သင်္ဘောလိုက်ရအောင် ကြိုးစားပြီးတော့လည်း ပိုတောင်ဆိုးသေးတယ်..အစားအသောက်နဲ့လှိုင်းမူးတာကိုတောင် မနည်းကျင့်သားရအောင် လုပ်ယူခဲ့ရတာ...
ကမ်းမမြင်လမ်းမမြင်နဲ့ ဘယ်နေ့ဘာဖြစ်မလဲ..
သေသွားခဲ့ရင်တောင် မိဘမောင်ဖွားတွေ မသိလိုက်မှာကို စိုးရိမ်နေရတဲ့ဘ၀ကြီးပါ...
အိမ်ကိုလွမ်းလို့ ဖုန်းဆက်ချင်ရင်တောင်
လပေါင်းချီပြီး အလွမ်းသယ်ခွင့်မရတဲ့ဘ၀ကြီးကို ညည်းဆိုရင်ရောလိုချင်ပါအုံးမလား...စဉ်းစားကြည့်ပေါ့...."

ဦးမြတ်ပြောတာလည်း မှန်ကောင်းမှန်နိုင်ပါတယ်။ပင်လယ်လို့ပြောလိုက်တာနှင့် သာမာန်လူတွေရဲ့ အတွေးအာရုံထဲမှာတော့ မနက်နဲ့ညနေရဲ့ ဆည်းဆာအလှသည် စိတ်ကူးနှင့်ပင်‌ တွေးရုံဖြင့် လှပလွန်းသည့်ပင်လယ်ရေပြင်ပြာကိုသာ မြင်တတ်ကြပေမဲ့ သင်္ဘောသားတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ ငုတ်တုတ်ထိုင်ရင်း စိတ်ကူးယဉ်စရာကောင်းတဲ့ နေရာမဟုတ်မှာတော့ သေချာတယ်။

နောက်ပိုင်းတွင် အပျိုကြီးတို့ကိုမေးကြည့်တော့မှ သိလိုက်ရတာကတော့ ဦးမြတ်သည် ပင်လယ်ကိုမုန်းတီးသည်လည်းမဟုတ်သလို နားကျည်းနေသူလည်းမဟုတ်ကြောင်းသိခဲ့ရသည်။ ဦးမြတ်တွင် အရမ်းချစ်ရသော ငယ်ချစ်ဦးတစ်ယောက်ရှိခဲ့သည်။

ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တည်းက ချစ်ကျွမ်း၀င်ခဲ့ကြပေမဲ့ သင်္ဘောပေါ်တွင်ပဲရွက်လွှင့်၍ ရုန်းကန်နေသောဦးမြတ်ကို စွန့်ခွာပြီး အချစ်သစ်ရှိရာဆီသို့ နှုတ်မဆက်ပဲ ရက်စက်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သော
 ထိုအမျိုးသမီးကို ဦးမြတ်သိပ်နာကျည်းသွားခဲ့တယ်။

 ကမ်းမမြင်ပဲ ဘယ်သောင်ဆီလွှမ်းရမလဲ တွေဝေနေသည့်အချိန်တိုင်းမှာ သူ့စိတ်ကူးကမ်းကပ်လိုရာ အချစ်ဆိပ်ကမ်းလေး ပြိုပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတဲ့ဦးမြတ်တစ်ယောက် ပင်လယ်ပြင်ကိုစွန့်ခွာလာခဲ့တဲ့အထိပါပဲ။

 သူ့ဘ၀ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်တွေ ‌ကျိုးပျက်ပြီး ခံစားချက်တွေ ပျက်ပြယ်ခဲ့ရမှာသေချာပါတယ်။ဦးမြတ်နေရာမှ ပုံရိပ်သာဆိုရင် ထိုမိန်းမကိုမုန်းမိမှာ သေချာပါတယ်။
ဦးမြတ်မှာက တွယ်တာစရာ မိအို၊ဖအိုတွေက
ရှိနေသေးတော့ ပြန်စရာနွေးထွေးသည့် အိမ်ကလေးရှိနေသေး၍ ဖြေသာပါသေးတယ်။                

"ခွေးကောင်....မင်းကဘာအချိုးချိုးတာလည်း...အစား၀အောင်ကျွေးထားလည်း ကျွေးတဲ့လက်ကိုပြန်ကိုက်တာပဲလား...ဟမ်..."

"ခင်ဗျားကြီးရဲ့ပါးစပ်က လျှားရိုးမရှိတိုင်း
လူကြားကောင်းအောင် အပိုတွေလျှောက်ပြောမနေနဲ့...ခင်ဗျားအခုနေနေတဲ့အိမ်ကကျုပ်အဖေအိမ်...ခင်ဗျားတနေ့တနေ့ မျိုနေသမျှက
ကျုပ်အမေရှာထားတဲ့ပိုက်ဆံနဲ့
မျိုနေတာမဟုတ်ဘူးလား..."

"ဟေ့ကောင်...သူတောင်းစားမင်းကလူပါး၀လို့...
မင်းကရောဘာသောက်လုပ်သောက်ကိုင်ရှိလို့လဲ"

"အမယ်လေး...ရှင်တို့နှစ်ယောက်တော်ကြပါတော့
..ကျွန်မကိုစိတ်ဆင်းရဲအောင်လုပ်ရမှကျေနပ်ကြမှာလား..."

"ဟေ့...မင့်သားဂျိုမွှေနေတာလေ...."

"ခင်ဗျားက မူးရူးပြီးကျုပ်အမေကို ထဆဲတာလည်းပြောအုံးလေ....သူများပုံပြီးသားကောက်ရိုးပုံပေါ်မှာ အခန့်သား၀င်အိပ်ချင်နေရင်လည်း အေးဆေးအိပ်
...မိန်းမထဘီနားခိုစားပြီး လူပါးတော့လာမ၀နဲ့..."

"ဟေ့ကောင်ခွေးသား မင်းဘာစကားပြောတာလဲ
...မင်းကိုငါသတ်မယ်...."

"အမယ်လေး...အရပ်ကတို့ရေ...ငါရှစ်ကြီးခိုးပါရဲ့
...နင်တို့မတော်ကြသေးဘူးလား...
ကိုကံထူး...ရှင်မလုပ်နဲ့နော် ...."

"လာစမ်းပါ... ခင်ဗျားကိုကြည့်နေတာကြာပြီ...
အမေ့မျက်နှာကြောင့် ကျုပ်သည်းခံနေတာ..."

"အောင်မယ်...သူတောင်းစား မင်းသောက်ပါးစပ်ကဘာစကားထွက်နေတာလည်း...
ကြက်တူရွေးကတော်တော် မယ်တော်ကကဲကဲလာလုပ်ပြနေတယ်...မင်းအမေငါ့မယားတောင်
ဒီစကားမထွက်ဘူး...မင်းကဘာထဖြစ်နေတာလဲ..."

"ကဲ...တော်ကြပါတော့...တော်ကြပါတော့...
ကျွန်မတောင်းပန်ပါတယ်...ရှစ်ကြီးခိုးပါရဲ့...."

"အမေဘာမှတောင်းပန်စရာမလိုဘူး...ဒီအရက်သမားကိုသာ အိမ်ပေါ်ကနှင်ချလိုက်...အလကား
ကျုပ်အိမ်မှာလည်း ခိုကပ်နေသေးတယ်...
ကျုပ်အမေကိုလည်းလူလိုမဆက်ဆံဘူး....
ခင်ဗျားဒီအိမ်ကနေ အခုချက်ခြင်းထွက်သွား...."

"မသွားတော့ဘာဖြစ်ချင်လည်း...ဟေ့ကောင်
ငါ့မိန်းမကို ငါ့ဘာသာရိုက်ရိုက် သတ်သတ်မင်းအပူပါလား....လူလိုပြောနေတာနားမလည်ဘူးလား ..."

"အမယ်လေး...မလုပ်နဲ့လို့ကျွန်မပြောနေတယ်နော် ကိုကံထူး..."

ဒီနေ့မှာ စိတ်ကြည်လင်စွာနှင့်နေရမယ်မှတ်တာ အရေးထဲရန်ပွဲတစ်ခုနှင့်လာတိုးနေသည်။အခြားသူတွေတော့မဟုတ်ပါဘူး ပွဲတိုင်းကျော်တဲ့ ကွမ်းယာသည်တို့သားအမိပါပဲ ။

ဦးကံထူးက အရပ်မူးနေပုံရသည်။
ခန္ဓာကိုယ်မှာ အ၀တ်တောင်မကပ်တော့သည်အထိ ယိုင်ထိုးနေပြီး မျက်လုံးတွေကလည်း နီမြန်း‌နေသည်။သူတို့အိမ်‌ရှေ့ရှိ ငုတ်တိုင်တစ်ခုအား ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ကိုင်မြောက်ကာဟိန်းကိုအား
ရိုက်နှက်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။သူကအတင်းရုန်းထိုး  
သူ့မမိန်းမကဆွဲနှင့် အိမ်ရှေ့လူမြင်ကွင်းကြီးတွင် မြင်မကောင်းရှုမကောင်းဖြစ်နေကြသည် ။
ဘေးအိမ်ကလူအချို့လည်း ထွက်လာကြကာ ရန်ပွဲကိုကြည့်ကြကုန်တော့သည်။မဟန်လျှင် ဝိုင်းဆွဲကြမှာကြိမ်းသေသည်။

ဟိန်းကိုဆိုသည်မှာလည်း အသက်က၁၅နှစ်သာရှိသေးပေမဲ့ သူ့ပထွေးကိုကြည့်နေသော အကြည့်တွေဟာ မုန်းတီးမှုများပြည့်လျှံနေကာ သူ့ကိုတစ်ချက်ထိသည်နှင့်ကျွဲရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြန်၍တွန်းကန်ရုန်းထိုးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်၍ထားသောကြောင့် ချွေးများစီးကျနေသည့် လူ့လက်ဖျံကြောတွေကို မြင်နေရလေသည်။

မျက်ဖြူလံလောက်သည်အထိ ဦးကံထူးအားစိုက်ကြည့်နေသော ဟိန်းကိုသည်‌နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ပိတ်ထားလျှက် အံကိုတင်းထားကာ အသက်ရှုနှုန်းတွေမြန်လာပြီး ယခုချက်ခြင်းပင်ဒေါသမီးလျှံတို့ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ရှူးရှူးရှားရှားဖြစ်နေသည်။

တကယ့်တကယ် ထိုးကြကြိတ်ကြမည်ဆိုပါက
ဦးကံထူးသာမူးမနေလျှင် သူလုံး၀နိုင်အောင်ပြန်ခုခံနိုင်မယ်မထင်ဘူး။
လူကောင်ချင်း၊အရပ်အ‌မောင်းချင်းက အတော်ကွာလေသည်။ဖွဲ့ဖြိုးကာစ ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်တစ်ယောက်နှင့် အရွယ်ကောင်းလူလတ်ပိုင်းဖြစ်သောကြောင့်ပါပဲ။ ဦးကံထူးဆိုသည်မှာ ယခင်ကဆိုင်ကယ်လ်ပြင်ဆိုင်ဖွင့်စား၍ တစ်ကိုယ်ရည်တကာယမပူမပင်ပဲ နေသူဖြစ်သည်။

နယ်ဘက်ကနေ ပြောင်းလာသူဟုသိရပေမဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမ ဘယ်လောက်ရှိသလဲတော့
ပုံရိပ်မသိပေ။အရက်သေရည်စာကိုတော့ ယခင်တည်းကစွဲမြဲစွာ သောက်တတ်သူဖြစ်လေသည်။
ဟိန်းကို၏အမေဟာ ခင်ပွန်းဆုံးပါးပြီးသိပ်မကြာခင်မှာပဲ ဒီလူနှင့်မယူခင်တည်းက ညားသည်ဟုဆိုရပေမည်။

ရပ်ကွက်ထဲတွင် ငွေတိုးချေးစားသူဖြစ်တာကြောင့် အချို့ကလည်းမ‌ကင်းရာမကင်းကြောင်းဖြစ်၍ အတင်းမတုတ်ရဲကြပေမဲ့ သူတို့၏အပုပ်နံ့ကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ တထောင်းထောင်းပါပဲ။
ဟိန်းကိုနေရာမှာ ပုံရိပ်သာဆိုလျှင် ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင်ကိုရှက်မိမှာသေချာတယ်။
အေးလေ ဒီအမေကမကောင်းတော့လည်း ဒီသားကဆိုး‌ပေတာမဆန်းတော့ပါဘူး။

ယခင်က ဆိုင်ကယ်လ်ပြင်ဆိုင်လေးဖွင့်ထားသည့် ဦးကံထူးသည် စည်ပင်သာယာ၏ဖယ်ရှားခိုင်းမှုကြောင့် ဆိုင်နေရာကိုဖျက်ရပြီးတည်းက
ဘာအလုပ်မှကို လုပ်ကိုင်ခြင်းမရှိတော့ပဲ မိန်းမလုပ်စာထိုင်စားကာ နေ့ညမပျက်အရက်နှင့်သာ
 ခြေဆေးနေခဲ့သည်။

မိန်းမဖြစ်သူကလည်း အာကြမ်းလျှာကြမ်းဆိုတော့ ရပ်ကွက်ထဲတွင် နေ့စဉ်နှင့်အမျှဆူပူသံတွေကို
မကြားချင်မှအဆုံးပင်။သားအမိချင်းရန်ဖြစ်လိုက် လင်မယားချင်းရန်ဖြစ်လိုက်နှင့် ဘေးလူတွေတိုင်၍ ရပ်ကွက်‌ရုံးတောင် ရောက်လိုက်သေးသည်။

ပုံရိပ်လည်း ရန်ပွဲကိုအခြားသူများနည်းတူ ခေတ္တမျှရပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တုတ်တွေဘာတွေလွှင့်စင်လာပါက အလကားနေရင်းကိုယ်ပါဒုက္ခရောက်မည်စိုး၍ ထိုနေရာမှအမြန်ရှောင်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

အချိန်ကတော့ ညနေငါးနာရီခွဲ‌နေလေပြီ ။နေ၀န်းနီနီသည် အနောက်အရပ်သို့ ၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်စပြုနေသည် ။မြောက်လေတိုက်၍ သစ်ပင်တို့ယိမ်းနွဲ့လှုပ်ရှားသွားသည့်နည်းတူ လေအသုတ်တွင်ရောယှက်၍ပါလာသော  သဲလုံးကြီးကြီးကြောင့် မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ထားလိုက်မိသည်။

ဆံပင်ကို ခပ်မြင့်မြင့်စီးနှောင်ထားသောကြောင့် ဆံပင်ရှည်တွေဟာ လေထဲတွင်ယိမ်းထိုးကာမျက်နှာကိုပါ လာရောက်ရိုက်ခက်နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။လေညိမ်သွားသည့်အခါ မျက်လုံးကိုလာအုပ်နေသောဆံပင်တွေအား ဖယ်ပစ်လိုက်ပြီး ဖုန်မှုန့်တွေ စင်သွားသောမျက်နှာကိုလည်း လက်ဖြင့်သပ်ချလိုက်သည်။

ဆရာတို့အလုပ်သည် စနေ၊တနင်္ဂနွေပိတ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးအလုပ်ဆင်းရက်ဖြစ်သည့် သောကြာနေ့တွင် ငါးနာရီခွဲလောက်ကျောင်းကိုပြန်ရောက်မည်ဟုဆိုသည်။‌ခြောက်နာရီခွဲတွင် စာသင်ချိန်စမည်ဖြစ်ပြီး ဒီနေ့မှာကျက်စာမေးမည်ဖြစ်တာကြောင့် စာနွေးဖို့ရန် ကျောင်းသို့စောစောထွက်လာမိသည်။

ကျောင်းမုခ်၀သို့ရောက်သောအခါ ညှပ်ဖိနပ်လေးအာ ချွတ်နေစဉ် အနောက်မှအရိပ်တစ်ခုဖြတ်ပေးသွားသလို ခြေသံမျိူးကိုကြားလိုက်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ နှလုံးသားလေးတောင် ဒုန်းကနဲ့
 ‌ခုန်ဆောင့်တတ်သွားလောက်သည်အထိ အံ့သြထိတ်လန့်သွားမိသည်။

ခြေထောက်ဗလာနှင့် လူတစ်ယောက် ဖြတ်ပြေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။သွေးရည်နီနီပျစ်ပျစ်တို့သည် သူပြေးသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် တစက်စက်ကျသွားပုံက အဖြူအတိလွှမ်းနေသော ကင်းဗတ်‌ အပေါ်သို့ အနီရောင်ဆေးစက်တွေ လွှင့်ခါချလိုက်တာနှင့်ပင် တူနေသည်။ပခုံးတွင် ရှိနေသော သူ့ဒဏ်ရာကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ ပြေးသွားတာကြောင့် အထင်အရှားမတွေ့လိုက်ရပေမဲ့ သူသိပ်နာမှာပဲလို့ သနားဂရုဏာသက်မိသည်။
သူ၀တ်ထားတဲ့အဖြူရောင် စွပ်ကျယ်ချိုင်းပြတ်လေးမှာတောင် သွေးတို့ရွှဲနေသည်။

သူသည် အခြားသူမဟုတ်ပဲ လမ်းထဲတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရန်ပွဲအတွင်းမှ ကွမ်းယာသည်၏သား၊ကျောင်းတွင် ပုံရိပ်သတိလစ်မေ့မျောခဲ့စဉ်က ဆေးရုံသို့ပွေ့ချီ၍ လိုက်ပို့ခဲ့သော ဟိန်းကိုပင်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတိုက်ထဲသို့ မ၀င်မိခင်တွေးမိတဲ့အတွေးလေးကတော့ ဆရာနေမျိုးဆီတွင် စာသင်ဖို့ဖြစ်တည်လာခဲ့သော ပထမဦးဆုံးအကြံဉာဏ်ကလည်း သူပေးခဲ့တာဆိုသည့်အချက်ပါပဲ။

ကျောင်းကန်ဘောင်တွင် သူနဲ့နောက်ဆုံးဆုံတွေခဲ့စဉ်က သူဟာပုံရိပ်ကို စကားကောင်းကောင်းပြော၍တုန့်ပြန်ခဲ့သည်။
သူ့ကိုလည်း လူကောင်းတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ခဲ့မိသလို  သူ့အပေါ်မှာလည်းကျေးဇူးတရားတစ်ခု အကြွေးတင်နေတယ်။ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာသူ့ရဲ့ သွေးဆက်လက်နှင့် ပုံစံကိုမြင်နေရပေမဲ့
စိတ်မကောင်းရုံကလွှဲပြီး ဘာမှလုပ်မပေးနိုင်ပါလား။

ခန္ဓာကိုယ်ကသာ မုခ်ဦးကိုကျော်လာပေမဲ့ စိတ်ကတော့ ဟိန်းကို၏သွေးစက်ကျရာအနောက်သို့ ပါသွားခဲ့လေသည်။သူ့ဒဏ်ရာကိုကြည့်ရတာ ပြင်းထန်မဲ့ပုံပဲ။သူ့ပထွေးရိုက်လိုက်တာနေမှာပေါ့။
သူ့အမေကရော သားတစ်ယောက်လုံးအရိုက်ခံနေရတာကို ဒီအတိုင်းပဲကြည့်နေခဲ့ရသလား။တကယ်လို့ သွေးထွက်လွန်ပြီး သတိတွေဘာတွေမေ့သွားရင်
သူ့ကိုဘယ်သူလာကယ်ပါ့မလဲ။

သူပြေးသွားတဲ့ဘက်မှာက ရိုးတစ်ခုရှိပြီး ဟိုဘက်သည်ဘက်ကမ်းအား ကူးဖို့ရန် ဝါးတံတားငယ်တစ်ခုရှိသည်။ ရိုး၏တစ်ဖက်အခြမ်းကျော်လွန်ပါက ကန်စွန်းခင်း၊ချဉ်ပေါင်ခင်းနှင့် ဟင်းနုနွယ်ခင်းတွေကို တမျှော်ကြီး တွေ့ရနိုင်သည်။ ထိုကိုင်းအခင်းထဲတွင်တော့ တဲတစ်လုံးရှိပြီး ကန်စွန်းခင်းပိုင်ရှင်တော့နေမှာပဲ ။အဲ့ဒီ့လူတွေသူ့ကို တွေ့သွားရင်တော့ သူသိပ်ကိုကံကောင်းမှာပေါ့။

"ဟေ့...မိပုံ...ဘာတွေငိုင်နေတာလဲ..ဒကာမလေးတို့ဆရာကနောက် နာရီ၀က်,တစ်နာရီလောက်ဆိုရင်ရောက်တော့မှာ...မင်းမင်းတို့အဖွဲ့ကတော့ ရင်ပြင်ပေါ်မှာ တက်ဆော့နေကြတယ်...."

ဦးဇင်းပြုံးချိုသည် ပုံရိပ်ကိုဖလှဲတကင်း နှုတ်ဆက်စကားပြောဆိုနေပေမဲ့ ပုံရိပ်၏
မျက်၀န်းတွေကတော့ ဦးဇင်း၏လက်ထဲမှ ဆေးတွေထည့်ထားသော ကော်ဗူးကိုသာ ကြည့်နေမိသည်။ကော်ဗူးကအကြည်ဖြစ်၍ အထဲမှပတ်တီးတွေ၊ဂွမ်းတွေနှင့် အနာကျက်ဆေးဗူးသေးသေးလေးကိုပါ မြင်နေရလေသည်။

"ဒကာမလေး...ဘာဖြစ်နေတာလည်း...."

"ဦးဇင်း...တပည့်တော်ကိုဒီဆေးဗူးလေး
 ခဏပေးပါလား..."

ပုံရိပ်၏ ရုတ်ချည်းဆန်သောအပြုအမူနှင့်တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဦးဇင်းသည်ထူးဆန်းသလို ကြည့်လာသည်။

"ဘာလုပ်ဖို့လဲ...ကပ္ပိယမောင်နိုင်..ထမင်းစားဆောင်ကိုကူမိုးရင်း သွပ်ရှလို့‌ဆေးထည့်ပေးပြီး ပြန်လာတာ...ဒကာမလေးကဒါကိုဘယ်နေရာမှာ သုံးမလို့လဲ..."

"တပည့်တော်...ဟို...ဟို..လမ်းမှာကြောင်လေးတစ်ကောင်လေ...ဒဏ်ရာရတာတွေ့ခဲ့လို့ပါ
...တပည့်တော်ကိုခဏပေးပါနော်...ပြီးရင်ပြန်လာပေးပါ့မယ်..."

"ဟာ.....ဟေ့ ..ဒီဒကာမတော့ နောက်ကနေ
ကျားလိုက်နေတဲ့အတိုင်းပဲ မြန်လိုက်တာများ..."

ဆေးဗူးကိုယူကာ ခြေကုန်သုတ်၍ ကျောင်း၀န်းထဲမှပြေးထွက်သွားသော ပုံရိပ်အား ဦးဇင်းပြုံးချိုသည် မရှိတဲ့ ဆံပင်ပေါက်များကိုကုတ်မိလျှက် ငေး၍ကျန်နေခဲ့တော့သည်။

ပုံရိပ်ကတော့ ဆေးဗူးကိုရင်မှာပိုက်လျှက် တစ်ဖက်တွင် လွယ်အိတ်ကိုကိုင်ထားရင်းနှင့်ပင် ဘုန်းကြီးကျောင်း၏တောင်ဘက်အခြမ်းသို့ ပြေးသွားလေသည်။
ကျူတောများ ပွထနေသောလမ်းကြားကိုလည်းတစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျူပင်တွေနှင့် တောထနေသောထိုနေရာတွင် ပွဲ‌ဈေးလုပ်မည့်အခါမျိုးတွင်မှ ဆရာတော်ကြီးသည်အလုပ်သမား‌တွေခေါ်၍သော်လည်းကောင်း ရပ်ကွက်ထဲရှိ လုပ်အားပေးလူငယ်များ ၀န်းရံ၍
သော်လည်းကောင်း လမ်းဘေးရှိကျူတောများကို ခုတ်ထွင် ရှင်းလင်းတတ်သည်။

ယခုတော့ ထိုလမ်းကလေးထဲသို့ ၀င်ဖို့ကိုတောင်
မဝံ့ရဲလောက်သည်အထိ ကျူပင်တွေအလွန်များပြားသောကြောင့် ရှေ့သို့သာဆက်လာခဲ့လိုက်သည်။

ကျူတောကို ကျော်လွန်လေသောအခါ ကားလမ်းမကြီးနှင့် နီးစပ်လာ၍ကားသံတဝီဝီအားလည်း
မကြားချင်မှအဆုံးပင်။ရိုးကြီးအနားကိုရောက်လာသောအခါမှာတော့ ကန်စွန်းခင်းဘက်အခြမ်းသို့ ကူး၍ရသောတံတားကို
ရှာမိသည်။မြက်ပင်ရှည်ကြီးများနှင့်အနည်းငယ်ကွယ်နေသောကြောင့် အလျှင်အမြန်ရှာမ‌တွေ့ပေမဲ့ သေချာလေးရှာကြည့်တော့ တွေ့လေသည်။

သို့ပေမဲ့ ရိုးကိုဖြတ်ကူးမည့် ပုံရိပ်၏
စိတ်အားထက်သန်လွန်းသော ခြေလှမ်းတွေသည်တံတားငယ်လေး၏ထိပ်တွင်သာ ရပ်တန့်သွားသည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တံတား၏အလည်တည့်တည့်တွင် ဒူးထောင်လျက်ဖြင့် လည်ပင်းကို
ငုံ့ကိုင်းထားပြီး လက်မောင်းတွေကြားသို့ မျက်နှာဝှက်၍ငိုရှိုက်နေသော ကောင်လေးကြောင့်ပါပဲ။

နေလုံးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် လုံးလုံးလျားလျားပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည်လည်း ပုစွန်ဆီရောင်နှင့်လိမ္မော်ရောင် ရောယှက်သကဲ့သို့ဖြစ်နေကာ တံတားကလေးသည် ထိုအရိပ်တို့လွှမ်းခြုံသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

တံတားအောက်ရှိ ရိုးထဲတွင်အစဉ်မပျက်စီးဆင်းနေသော ရေလျှင်ကြောသည် ကြောက်တုံးနှင့်မြေဆီလွှာအား ပွတ်တိုက်မိသောအခါတွင်
စည်းချက်မှန်အောင် တီးခတ်‌နေသောဂီတသံစဥ်လေးဖြစ်သွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည့် အခိုက်အတန့်အား အသက်၀င်စေသည်။

လေတိုက်လိုက်သည့်အခါတိုင်း တရှဲရှဲမည်သံနှင့်အတူ မြက်ရိုင်းပင်တို့ ယိမ်းခါသွားပေမဲ့ သူကတော့ ခေါင်းမော့၍ ကြည့်မလာပေ။
သူ့ဘယ်ဘက်ရှိလက်မောင်းဒဏ်ရာသည် သွေးများချက်ခဲ၍ ခြောက်နေသ‌ယောင်ဖြစ်နေသည်။

"နင်...အဆင်ပြေရဲ့လား...."

ဖြည်းဖြည်းတိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိပေမဲ့
သူချက်ခြင်းမော့ကြည့်လာသည်။သူ့မျက်လုံးတွေဟာ ကောင်းကင်၏အရောင်နှင့် ရောယှက်နေသကဲ့သို့ နီဆွေးပူလောင်မှုအတိဖြစ်နေသည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်ငိုနေတာကို ဒီလောက်အထိအနီးကပ်မမြင်ဖူးတာကြောင့် ကိုယ်လည်းဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိပဲ ကြောင်နနလေးဖြစ်နေမိသည်။

သူ့မျက်၀န်းတွေသည် ကိုယ်ကိုင်လာသည့် ဆေးဗူးအားကြည့်နေသည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်မိစဉ်မှာတော့ သူထိုင်နေသော တံတားအလည်ခေါင်အထိ လျှောက်သွားလိုက်မိသည်။

သူ့ပုံစံကတော့ အခုထိပုံရိပ်ကို တွေ့နေရတာကိုပင် မယုံရဲသလိုကြီး ဖြစ်နေသည်။
တံတားအောက်သို့ ခြေထောက်ကိုတွဲလောင်းချ
လျှက် သူ့ဘေးတွင်၀င်ထိုင်မိသည့်အချိန်အထိ
သူ့မျက်လုံးတွေကို မှေးကျင်းထားသော အနေအထားဖြင့် ပုံရိပ်ကိုကြည့်နေတုန်းပါပဲ။

"ဒဏ်ရာက နာနေလား..ဒီအထဲမှာအရက်ပြန်နဲ့ဂွမ်းပါတယ်...ငါအနာကိုအရက်ပြန်နဲ့ဆေးပေးမယ်လေ...."

"ဘာလုပ်တာလဲ...."

သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်ပခုံးအား တွန့်ရုန်းယူလိုက်တာကြောင့် စိတ်ထဲမှာနည်းနည်းတော့ ကသိကအောင့်ဖြစ်သွားမိတယ်။

"နင့်ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးမလို့လေ...
အများကြီးအစားကြီးတော့မပါဘူး...
အရက်ပြန်ရယ် ၊ဂွမ်းရယ်အနာကျက်ဆေးရယ်ပဲ
 ပါတယ်..."

"လာမလုပ်နဲ့ ငါ့ဘာသာသေချင်သေပါစေ..."

သူ့အသံကြီးသည် လက်ချောင်းအ၀မှဆို့နင့်စွာထွက်လာသော အသံကြီးဖြစ်နေသည်။
သူ့ပထွေးနဲ့ဘယ်လိုတွေပြဿနာတက်လာသလဲ
မသိပေမဲ့ လူငယ်အချင်းချင်းမို့ သူခံစားနေရတာကို ၀င်မခံစားပေးနိုင်ရင်တောင် နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်။

"ဆေးမထည့်ရင် မေးခိုင်ပိုးတွေ၀င်သွားမှာပေါ့ .."

"၀င်ပါစေ...အခုသေလည်းအခုအေးတာပဲ
..နေချင်စိတ်လည်းမရှိတော့ဘူး...အာ့..."

ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ဒဏ်ရာကကိုက်လာတယ်ထင်ပါရဲ့ သူ့မျက်နှာကြီးရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"တွေ့လား...အနာကဆေးမထည့်ရင် နည်းနည်းကြာတာနဲ့ ပိုကိုက်ခဲပြီး ခံရခက်လာမှာ..
ငါ့အဖေဆိုရင် ဓားရှတာကိုဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုပြီး
ဒီအတိုင်းထားလိုက်မိတာ ခွဲစိတ်ခန်းတောင်၀င်လိုက်ရတယ်...မပေါ့ပါနဲ့ဟာ.."

"ပုံရိပ်...နင်ငါနဲ့ဝေးဝေးမှာသွားနေစမ်းပါ...
ငါ့လိုကောင်နဲ့လာမပတ်သတ်ချင်ပါနဲ့...
စကားတွေလည်း အများကြီးလာမပြောစမ်းနဲ့
...အေးအေးဆေးဆေးပဲနေပါရစေ..."

သူကများပုံရိပ်ကိုနှင်လွှတ်ရတယ်လို့။
စေတနာနဲ့ လာမိပေမယ့် တကယ်ကိုစေတနာနဲ့
မထိုက်တန်တဲ့လူပဲ။
ကိုယ့်မှာ ဦးဇင်းပြုံးချိုဆီကနေတောင်
အတင်းယူလာခဲ့ရတာ။

ပုံရိပ်ဆိုသည်မှာလည်း မလုပ်နှင့်ဆိုသောအရာကိုမှ ပိုလုပ်ချင်သူဖြစ်နေ‌တာကြောင့် ဒဏ်ရာရနေသည့် သူ့လက်မောင်းကိုဆွဲဆောင့်ယူလိုက်ပြီး အရက်ပြန်တွေလောင်းချပစ်လိုက်သည်။

"အာ့...အား..သေပါပြီ...နာတယ်ဟ..."

"သေလည်းအေးတာပဲဆို နာလည်းမအော်နဲ့လေ..."

ဟိန်းကိုသည် သူ့မျက်နှာအား လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုး၍ ဖိဟောက်နေသူပုံရိပ်ကို ဒေါသမျက်၀န်းတွေနှင့်ကြည့်လိုက်မိပေမဲ့
ဒီကောင်မလေးကတော့ သူ့ကိုလုံး၀ကြောက်ရွံ့ဟန်မရှိတဲ့အပြင် သူ့အသားမဟုတ်တိုင်းဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးနေပုံက မညှာမတာနှင့်ပင်။

အနီးကပ်မြင်နေရတော့မှ သူမ၏မျက်နှာအစိတ်အပိုင်းတွေကို သေချာငုံ့ကြည့်မိသည်။
ပုံရိပ်ဆိုသည့်မိန်းကလေးက နူးညံ့တဲ့အပြုအမူတွေ လုပ်မပြတတ်သလို အပြောအဆိုကလည်းယဉ်ကျေးတယ်လို့မဆိုသာဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာလေးကတော့
အစက်အပျောက်တစက်တောင်မရှိပဲ ချောမွေ့နူးညံ့နေသည်။နှာတံစင်းစင်းလေးနှင့် လခြမ်းကွေး
သဏ္ဍန်မျက်ခုံးမွှေးတန်းလေးက စိမ်းညို့နေပြီး
 မထူမပါးလေးဖြစ်သည်။
နဖူးကျဉ်းကျဉ်းလေးကို ဆံပင်တွေလှန်စည်းထားတာကြောင့် ပြေပြစ်သောနှဖူးပြင်လေးက ချွေးစို့၍အရောင်လက်နေသည်။

ညှို့ဓာတ်ပါသော မျက်၀န်းလေးတွေအား ကာရံထားသည့်မျက်တောင်လေးတွေသည်တိုစိပ်စိပ်လေးတွေဖြစ်နေပေမဲ့ ထူထဲ၍ကော့ညွှတ်ညွှတ်ကလေးဖြစ်နေတာကပင် သူ့မျက်လုံးလေးတွေကို
ပို၍အရောင်တောက်စေသည်ဟု ဆိုရမည်။

ညာဘက်ပါးပြင်လေးမှာလည်း စပယ်တင်မှဲ့ရေးရေးလေး ရှိနေပြီး ညာဘက်နားရွက်ချွန်ချွန်လေးတွင်လည်း မှဲ့နက်ကလေးကထင်းနေသည်။
 ပုံရိပ်၏မျက်နှာကို သူတွေငေးကာစိုက်ကြည့်နေမိစဉ်မှာ အနာကိုပွတ်ချလိုက်တာကြောင့်....

"အား...သေပြီဟ..ဆေးလာကုပေးနေတာလား
...ဒုက္ခလာပေးနေတာလား...

"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်းပါ...ခွေးလေး၊ကြောင်လေးတွေတောင် ဒဏ်ရာရနေရင် ငါကကြည့်နေနိုင်တာမဟုတ်ဘူး...အားနေလို့လာလုပ်ပေးတယ်မထင်နဲ့
...စာကျက်ဝိုင်းသွားရအုံးမှာ...ငြိမ်ငြိမ်နေ...."

သူ့ဒဏ်ရာက အရမ်းမနက်ပေမဲ့ သံလိုချွန်ထက်သည့်အရာဖြင့် အားပြင်းပြင်းခြစ်မိတာသေချာသည်။ဒဏ်ရာကြီး ဒီလောက်ဖြစ်နေတာကို
လူမသိသူမသိနေရာမှာ လာထိုင်နေတာများ အံ့ဩစရာပဲ။
အော်..ပုံရိပ်တောင်အိမ်ကနေထွက်ပြေးခဲ့ဖူးသေးတာပဲလေ။

"ဒဏ်ရာက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ...နင့်ပထွေးလုပ်လိုက်တာလား..."

"နင်ငါတို့ရန်ဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်တာလား..."

"အော်...တစ်ရပ်ကွက်လုံးမြင်တဲ့ဥစ္စာ..."

"ဟုတ်တယ် သူလွှဲပြီးရိုက်လိုက်တဲ့တုတ်ကိုရှောင်လိုက်မိပေမဲ့ ထိပ်မှာစိုက်၀င်နေတဲ့သံချောင်းနဲ့ခြစ်မိတာ...အဲ့လူကိုလည်းငါလက်သီးနဲ့ထိုးပစ်ခဲ့တယ်..."

"အဲ့လောက်တောင်ဖြစ်ခဲ့တာလား...နင့်အမေကရောဘာပြောသေးလဲ..."

"ထွက်သွားတဲ့...အိမ်ပေါ်ကနေဆင်းသွားတဲ့...
သူ့ယောက်ျားရဲ့နှာနုရိုးကိုထိပြီး နှာ‌ခေါင်းသွေးထွက်တာပဲသူမြင်တယ်...ငါ့လက်မောင်းကစီးကျလာတဲ့ နီနီရဲရဲသွေးစက်တွေကိုတော့
သူကပန်းပွင့်‌တွေ အဆုပ်လိုက်ကြွေကျနေတယ်လို့ ထင်နေပုံပါပဲ...သူမို့လျစ်လျှူရှုထားရက်တယ်..."

"ဒီလိုဆိုရင် နင့်အမေကိုနင်မုန်းသလား..."

သူ့အနာကိုဆေးထည့်ပေးအပြီးတွင် ‌ပတ်တီးစည်းပေးရင်းနှင့် ဘာရယ်မဟုတ်မေးခွန်းထုတ်လိုက်မိသည်။

"ငါအမေ့ကိုမမုန်းပါဘူး...အမေ့ကိုအခုထိခင်တွယ်တုန်း...သံယောဇဉ်ရှိတုန်းပါပဲ
...ဒါပေမဲ့လေးစားလို့တော့ မရတော့ဘူး...
ငါ့ရင်ထဲက ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့တွဲလျှက်ပါလာတဲ့
...ကြည်ညိုလေးစားမှုတွေကတော့...
အဖေဆုံးပြီးကတည်းက ပျောက်ပျယ်သွားခဲ့ပြီ..."

"ဒါဆိုရင် သားသမီးတစ်ယောက်ကိုအကြောင်းမဲ့သက်သက် စွန့်ပစ်သွားတဲ့မိဘတွေဆိုရင်ရော
မုန်းသင့်သလား..."

"အဲ့ဒါတွေ ငါ့ကိုလာမမေးပါနဲ့ပုံရိပ်...
အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ဘ၀ကို ငါမဝေဖန်ပေးချင်ဘူး...လူတိုင်းကသူ့ကံတရားနဲ့သူပဲ
အဲ့ဒီ့ကံတရားကိုလက်ခံပေးဖို့ ခန္ဓီပါရမီ
မကောင်းလို့သာ..ပြဿနာတွေဖြစ်နေရတာ..."

"ဘယ်သူမှတော့ ပြဿနာမဖြစ်ချင်ကြပါဘူး
..သည်းခံနိုင်တဲ့အတိုင်းအတာထက်ကျော်လွန်လာလို့သာ ပြန်ခုခံရတာမဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်..ဒါပေမဲ့ ငါကသူများနဲ့မတူဘူး...
ပြန်ခုခံရင်းကနေ တိုက်ခိုက်ပစ်ဖို့ပါ
ဖြစ်လာတတ်လို့...တခါတလေ ငါ့ကိုယ်ငါ‌တောင်
မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး...မထိန်းချုပ်ချင်တာဆိုပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်...ငါကလူကောင်းမဟုတ်ဘူး...
နင်ငါ့အနားကို နောက်တစ်ခါမလာမိပါစေနဲ့..."

"နှင်လွှတ်တယ်ပေါ့...ကဲ..ပတ်တီးစည်းပေးပြီးပြီ
...ငါလည်းနင့်အနားကိုလာချင်လွန်းလို့တော့မထင်လိုက်ပါနဲ့...ပခုံးမှာဒဏ်ရာရနေတဲ့ ကြောင်လေးတစ်ကောင်ထွက်ပြေးသွားသလိုမျိုးပဲ...
သနားလို့ဆေးလာကုပေးတာ..."

သူ့စကားကိုထိုသို့ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီး ပက်တီးလက်ကျန်တွေကို ကော်ဗူးထဲသို့ထည့်ကာမတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။
တံတားကို သေချာကူး၍ တဖက်ခြမ်းရှိလမ်းဘက်သို့ရောက်သောအခါမှ သူ့အပေါ်တွင်တင်ရှိနေသေးသော စကားကိုသွားသတိရမိလေသည်။
ငုတ်တုတ်ထိုင်လျှက်ဖြင့် အဝေးသို့မျှော်ရီငေးနေသော သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ငါ့ကို ဆေးရုံလိုက်ပို့ခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...အခုကအဲ့ဒီ့အတွက်ပြန်လျှော်ပေးတယ်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပေါ့...
နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာ ဘာကျေးဇူးတရားမှမရှိတော့ဘူးနော် .."

ပုံရိပ်၏စကားအသုံးအနှုန်းသည် ရင့်သီးလွန်းတယ်ထင်ရပေမဲ့ သူတောင်မှ ကိုယ့်ကိုလာကူညီတာကိုတောင်မထောက် နှင်လွှတ်သေးတာပဲ။
အားနာစရာတော့မရှိပါဘူး။
တကယ်လည်း သူကိုယ့်အပေါ်မှာကောင်းခဲ့တာလေးကြောင့် ဒီလိုလူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာကိုလိုက်လာမိတာပါလေ။မဟုတ်ရင် ဒီလိုနေရာမျိုးကို
ခြေဦးလှည့်လာဖို့ စဉ်းစားမိမှာကိုမဟုတ်ဘူး။

"တစ်ခုတော့ပြောခဲ့ချင်တယ်....ဆရာကြီးလုပ်တာလည်းမဟုတ်ဘူး...ဆုံးမစကားချွေတာလည်းမဟုတ်ဘူး..."

"ဘာကိုပြောချင်တာလဲ..."

အညိုရောင်စပဲန့်သား၀မ်းဆက်လေးကို
၀တ်ဆင်ထားသောပုံရိပ်သည် ညနေခင်း၏ဆည်းဆာကိုနောက်ခံထားလျှက်
ဟိန်းကိုအား ငေးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ဟိန်းကိုသည်လည်း ပုံရိပ်စည်းနှောင်ပေးထားသော ပတ်တီးနေရာသို့ ညာလက်ဖြင့်ထိန်းကိုင်ထားလျှက် ဖြူလွှသောအသားအရည်၊သွယ်လျှသောကိုယ်ဟန်လေးနှင့် လေထဲတွင်တလူလူလွှင့်၍နေသော ‌ဆံနွယ်လေးတွေအား သိမ်းယူကာရှေ့ဘက်သို့ချလိုက်သော ကောင်မလေးကို မျက်တောင်မခတ်စတမ်း
ငေးကြည့်နေမိသည်။

ပုံရိပ်ပြောမည့်စကားတွေကိုလည်း မကြားချင်ပါဘူးဟု ကန့်လန့်တိုက်ထားမိပေမဲ့။အမှန်မှာတော့
ပုံရိပ်၏နှုတ်မှထွက်သော အသံလေးကိုသူကြားချင်နေမိသည်။
ဒီကောင်မလေးသည် သူ့‌အပေါ်ကိုနူးညံ့ညင်သာပေးတာမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့ စိတ်ရင်းနှင့် ဆက်ဆံပေးနေသည်ဟု သူနားလည်ထားမိသည်။

"နင်က လူကောင်းတစ်ယောက်မဟုတ်ပေမဲ့
လူဆိုးတစ်ယောက်လည်းမဟုတ်ပါဘူး...
ဖြစ်ချင်တာတွေဖြစ်မလာတိုင်း ထင်တိုင်းကျဲမနေပါနဲ့တော့...ငါလည်းနောင်တရပြီးပြန်ပြုပြင်နေပြီ
...နင့်ကိုလည်းပြောင်းလဲကြည့်ဖို့အကြံပေးချင်တယ်...ဆရာနေမျိုးကိုသိတယ်မဟုတ်လား...အခုလက်ရှိငါ့အတွက်
နည်းမှန်လမ်းမှန်ကို သူကညွှန်ပြပေးနေတယ်
...ကန်ဘောင်ပေါ်မှာနင်ငါ့ကိုပြောခဲ့တဲ့
စကားကောင်းတစ်ခွန်းအတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...ငါသွားပြီ...."

ပုံရိပ်ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ အမှောင်ရိပ်သည်လည်းအစပျိုးလာခဲ့သည်။
သူ့ဒဏ်ရာကလည်းတဆစ်ဆစ်ထိုးကိုက်လာတာကြောင့် နားခိုစရာနေရာကို ရှာဖို့ရန်တံတားအပေါ်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ကမ်းသို့ကူးသွားလိုက်သည်။

ဒီနေ့တော့ သူအိမ်ကိုလုံး၀ပြန်ချင်စိတ်မရှိပါ။
အမေနဲ့လည်း မျက်နှာချင်းမဆိုင်ချင်သလို
ပထွေးဖြစ်သူ၏မျက်နှာကိုလည်း မမြင်ချင်၊
မကြည့်ချင်လောက်အောက် မုန်းတီးမိသည်။
ဒီတော့ သူသွားရမဲ့အိမ်က ဦးလေးအိမ်
တစ်အိမ်သာ ရှိတော့သည်။

ထိုတံတားကလေးအနားမှ ဟိန်းကိုထွက်သွားပြီးနောက်တွင်တော့ မှောင်ရီပျိုးစအချိိန်သည် အရောင်ရင့်လာ၍ ကန်စွန်းခင်းထဲရှိတဲအိမ်ကလေးတွင်လည်း မှိန်ပျပျမီးရောင်လေး ဝိုးတဝါးပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အခန်း(၁၅)ဆက်ရန်ရှိသည်..
🔥🔥🔥🔥🔥🔥

ဟိန်းကိုလိုဆိုးသွမ်းတဲ့ကောင်လေးတောင် ပုံရိပ်ကိုမနိုင်ဘူးနော်

 

=========================================================================

 

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၅)🔥 

 

"ဒညင်းကုန်းရောက်မယ်...ဒညင်းကုန်း..."
"အင်းစိန်ဆေးရုံ ...အင်းစိန်ပန်းခြံ......"
"ကြို့ကုန်းရောက်မယ်..."

"ဟံသာ၀တီအဝိုင်းရောက်လား...."

"ရောက်တယ်...တက်...တက်..…ကဲ...အနောက်‌လေးတွေကိုတိုးပေးကြပါ....အ၀မှာပဲတစ်မနေကြပါနဲ့.."

"စံပြကိုရောက်လား...."

"ရောက်တယ်...."

"ရောက်တယ်တဲ့....လာတက်မယ်...."

စနေ၊တနင်္ဂနွေရုံးပိတ်ရက်ဆိုသည့်အတိုင်း ကားဂိတ်တွင် လူစည်နေလေသည်။
ကားတစ်စီးထိုးဆိုက်လာလိုက် လူတသုတ်က
တက်သွားလိုက်။
ဒါလည်း လူစဲတယ်ရယ်လို့မရှိပဲ လာကြပြန်ပြီ
၀တ်စုံပြိုးပြိုးပြက်ပြက်‌တွေနှင့် အထုပ်ကြီး၊
အထုပ်ငယ်ကိုင်လျှက် ကလေးတွေတစ်မကြီးဆွဲပြီး။
ကြည့်ရတာတော့ ဘုရားဖူးသွားမယ့်ပုံတွေပါပဲ။

ကား‌အပေါ်ကိုတိုးတက်ကြ၊စပယ်ယာကလည်း
ကားနောက်ပိုင်းကို အတင်းတိုး‌လျှောက်ခိုင်း‌နေစဉ်
"ဟော...နောက်ထပ်ပြေးလာတဲ့ တသိုက်ကကားပေါ်ကို တိုးတက်ကြ၍ ကားတံခါးကိုပင်မပိတ်ပဲ စပယ်ယာကအပေါက်၀မှာ ပိတ်ရပ်ပြီး..
"မောင်းတော့ဆရာရေ..."ဆိုတာနှင့် မီးခိုးငွေ့
တဝေ့ဝေ့‌ခါထုတ်လျှက် ကားကြီးတစ်စီးကထွက်သွားပြန်သည်။
နောက်တစ်စီးလာပြန်လည်း ထို့နည်းတူပါပဲ။

မသိလျှင် လူတွေကိုငါးပိသိပ်သလို သိပ်ပြီးထည့်နေသလားမှတ်ရတယ်။
ကိုယ်တွေကားကမလာသေးပေမဲ့ ဒီလိုပဲတိုးကြိတ်ပြီးစီးရလျှင် လူကောင်သေးတဲ့ပုံရိပ်ကတော့ ကား၀မ်းဗိုက်မှာပြားပြားကပ်နေမလားပဲ။
အတွေးနဲ့တင် လူပါအိုစာချင်လာသည်။

အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ စတိုင်ပဲန်အနက်ရောင်ကို တီရှပ်လက်တိုဖြင့်တွဲ၀တ်ထား
လျှက် ကွမ်းယာဆိုင်တစ်ခု၏ ထီးအမိုးတစ်ခုအောက်ရှိ ဆိုင်ကချပေးထားသည့် ခွေးခြေခုံလေးအပေါ်တွင် ခပ်တည်တည်နှင့်ထိုင်နေသည့်
ဆရာနေမျိုး။

ကျောပိုးအိတ်ကိုတောင် ကျောအပြည့်လက်နှစ်ဖက်နှင့်မလွယ်ပဲ တစ်ဖက်တည်းတွင်သာစတိုင်လ်
ကျကျလွယ်ထားလေသည်။ ဆံပင်ကိုလည်း
ဂျယ်လ်ဖြင့်ဘေးခွဲလိုလို ထောင်ထားတာလိုလိုနှင့် ပုံစံချထားသည့် ဆရာကြီးကို ဘုန်းကြီးကျောင်းသားလို့ပြောပါက ဘယ်သူယုံပါမည်လဲ။

အေးလေ...ဘုန်းကြီးကျောင်းသားဆိုရင်တောင် ဆယ်တန်းကိုဂုဏ်ထူးတွေနှင့်အောင်ထားပြီး ပညာတတ်ဘွဲ့ရသည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းသားပေါ့။
ဒါတင်မကသေး လုပ်ခလစာကောင်းကောင်းရသည့် အလုပ်ကိုလည်းရထားသေးတယ်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်မိတော့
ဂျင်းဘောင်းဘီဒူးကျနှင့် ရှပ်လက်တိုအပွကိုမှ အဖြူရောင်၀တ်ထားသည်။ဂျင်းဘောင်းဘီ၀တ်ထားပေမဲ့ အသစ်မဟုတ်ပဲ ဈေးသွားရင်း
 အဒေါ်ကိုယ်တိုင် ဘေထုပ်မှဈေးသက်သာ၍
 ဆွဲလာခြင်းဖြစ်သည်။အရမ်းအဟောင်းကြီးတော့မဟုတ်ပေမဲ့  တစ်ပတ်ရစ်ကြီးမို့စိတ်ကတော့
သိပ်မသန့်လှဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဆီမှာလည်း ထသွားထလာ၀တ်ဖို့ရန် ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ဆို၍ ဒါပဲရှိသည်။
အဖေတို့၊အမေတို့နှင့်ရှိစဉ်က အ၀တ်တွေကလည်း ကြပ်တာတွေရော၊တိုနေတာတွေရောဖြစ်လာတာကြောင့် အဆင်ပြေတာပဲရွေး၀တ်လာခဲ့ရသည်။

ဆရာ့ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဟန်ပါပါထိုင်လျှက်ဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ်အားလှန်လှော၍ အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။
ကြည့်ရတာ ကိုယ်တွေစီးမဲ့ကားရောက်မည့်
ကြာချိန်ကို ကြိုသိနေတယ်ထင်ပါရဲ့။
ဆရာဟာ နေ့တိုင်းအလုပ်ကို ဘက်စ်ကားစီးပြီးသွားရတော့ သူ့အတွက်က နေ့စဉ်မြင်နေကြမြင်ကွင်းဖြစ်နေ‌မှာပေါ့။ကိုယ်တွေသာ ကားတစ်စီးဖြတ်မောင်းသွားလိုက် လူတွေပြည့်လျှံနေလျှင် နှာခေါင်းရှုံ့မိတာနှင့် ထိုသူတွေအစားပူအိုက်ရတာနှင့်
လိုက်ကြည့်မိတာများ ခေါင်းကိုချာချာလည်နေတာပဲ။

ကားဂိတ်မှာစောင့်နေရတာပင် နာရီ၀က်လောက်ရှိနေလေပြီ။ဆူးလေးကို ရောက်မည့်ကားကရောက်
မလာသေးသောကြောင့် ကားလမ်းဘေးကြီးတွင် ကိုရင်လေးတွေနှင့်ရော၍ ပုံရိပ်သည်လည်းငုတ်တုတ်ထိုင်လျှက်စောင့်နေမိသည်။
ကားတစ်စီးဖြတ်သွားလျှင် အော်သည့်အသံကိုနားစွင့်ရတာလည်း အလုပ်တစ်လုပ်ဖြစ်နေသည်။

ကိုရင်ကသုံးပါးဖြစ်ပြီး နှစ်ပါးကတော့ပုံရိပ်ထက်တစ်နှစ်လောက်ကြီးကြသည်။ကျန်တစ်ပါးကတော့ ပုံရိပ်ထက်ငယ်သည့်အပြင် သူ့ကိုမခေါ်ပါပဲအတင်းလိုက်မယ်လုပ်နေ၍ ခေါ်လာခဲ့ရသည်။
ပုံရိပ်တို့လေးဦးကတော့ ဆရာနေမျိုးကဲ့သို့
စိတ်မအေးနိုင်ပဲ ဆူးလေရောက်မည့်ကားကိုသာ အရိပ်တကြည့်ကြည့်လုပ်နေမိကြသည်။
ကားကလည်း တော်တော်နှင့်မလာ မတ်တတ်ရပ်ရတာလည်းညောင်း‌လာသောကြောင့် နောက်ဆုံးမှာလေးဦးသား လမ်းဘေးနေပူထဲတွင်သာ‌
ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ရသည်။

မိုးကုန်၍ဆောင်းသို့ကူးချင်နေပေမဲ့ ရာသီဥတုကတစ်ခါမှလည်း အေးတယ်ရယ်လို့မရှိပေ။
မနက်ရှစ်နာရီထိုးသာ ရှိသေးပေမဲ့ နေပူသည့်ဒဏ်ကြောင့် ချွေးပါပြန်လာသည်။ နားသယ်စပ်တစ်လျှောက်ကျလာသော ချွေးတွေကိုခဏခဏသုတ်နေရ၍ သံပုရာအနံ့ရွှေပြည်နန်းသနပ်ခါးနှင့်လိမ်းထားသည့် ပါးကွက်ကျားတောင် ပျက်ပြီထင်ပါတယ်။

"သားရေ....ဗိုလ်တစ်ထောင်ဘုရားကိုရောက်လား..."

"ရောက်တာပေါ့...ဗိုလ်တစ်ထောင်ဆိပ်ကမ်း
ဟိုဘက်အထိပါ ရေပေါ်ကနေမောင်းပို့ပေးမယ်ဗျာ...တက်..တက်..."

စပယ်ယာဆိုသူသည် အသက်၅၀ကျော်လောက်ရှိသည့် အဖိုး၊အဖွားကြီးလင်မယားကို စနောက်လိုက်သေးသည်။
ကိုယ်စီးချင်သည့်ကားက ရောက်မလာသေးပဲ
 ဗိုလ်တစ်ထောင်သို့ ရောက်သည့်ကားက စက်နှိုးထားပြီး ပုံရိပ်တို့ထိုင်နေသည့်တည့်တည့်တွင်
 လာရပ်၍လူစောင့်ခေါ်နေလေသည်။

"မြေနီကုန်း..ရွှေဂုံတိုင်..ဗဟန်း(၃)လမ်း..ဆူးလေ.."

"ဟာ...ဟိုမှာ...ဆူးလေတဲ့...."

ဆူးလေသို့ရောက်သည့်ကားက လူစောင့်ခေါ်နေသည့်ကားအနောက်တွင်ထိုးရပ်လိုက်ပေမဲ့
မှားပြီးစီးမိမှာစိုး၍ ဆရာ့ကိုအားလုံးလှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ဆရာသည် ကျောပိုးအိတ်ကိုဟန်ကျကျတစ်ဖက်တည်းလွယ်တာမျိုးမဟုတ်တော့ပဲ ရင်ဘတ်အရှေ့သို့ ပို့လျှက်အနေအထားဖြင့်လွယ်ထားလေသည်။
YBSကိုတစ်ခါမျှမစီးဖူးသော ပုံရိပ်ကတော့
ဘာကြောင့်ဒီလိုလွယ်သလဲမသိပေမဲ့
နောင်တစ်ချိန်မှာသိလိုက်ရတာကတော့
" ခါးပိုက်နှိုက်ရန်ကိုကြောက်လို့ပါတဲ့"...

"ကဲ...ကိုရင်တို့....နောက်မှာခုံတွေလွတ်နေတယ်...
နောက်ကိုသွားကြပါ...."

ကံကောင်းသည်က ပုံရိပ်တို့စီးရသည့်ကားဟာ ထိုင်ခုံအလွှတ်တွေရှိနေသည်။ကား၀မ်းဗိုက်မှာ
 ပြားပြား၀ပ်မနေရတော့သောကြောင့်
လူမသိ၊သူမသိလှစ်ခနဲပြုံးလိုက်မိသည်။

"ပုံရိပ်...ဒီကိုလာ...."

ကိုရင်တို့ဘက်အခြမ်းမှာ အယောင်ယောင်အမှားမှားဖြင့် ထိုင်ဖို့လုပ်တော့ ဆရာကပုံရိပ်၏
လက်မောင်းအိင်္ကျီစကို လှမ်းဆွဲသည်။
ဆရာသည် ကားနောက်ပေါက်အနားရှိ ပြူတင်းဘက်အခြမ်းတွင်နေရာယူလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ကိုလည်း
သူ့ဘေးတွင်လာထိုင်ဖို့အချက်ပြလာသည်။
ကိုရင်တွေနှင့်အတူရောထိုင်ဖို့ရာလည်း
သိပ်မသင့်တော်တာကြောင့် ဆရာ့ဘေးမှာပဲ၀င်ထိုင်လိုက်သည်။ပုံရိပ်တို့ဟာ တကယ့်ကိုကပ်သီးလေး ကံကောင်းသွားခဲ့တာပါ။

နောက်တစ်မှတ်တိုင်ကိုရောက်တော့ လူတွေအလုံးအရင်းနှင့်တက်လာသောကြောင့် ကားတစ်ခုလုံးက ခြေချစရာနေရာ မရှိလောက်အောင်အထိ ကြပ်သပ်နေသည်။ကံကောင်း၍ ထိုင်ခုံနေရာရပေမဲ့ ကံဆိုးချင်တော့ ပုံရိပ်၏ဘေးနားတွင်မတ်တတ်လာရပ်နေသောလူကြီးထံမှ အရက်နံ့ရနေသည်။
ထိုလူကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်မိတော့ မျက်လုံးတွေကအရက်သောက်ထား၍ ရီဝေဝေဖြစ်နေပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်တိုင်းလည်း သူ့ဆီမှထောင်းထောင်းထနေသည့် အရက်ငွေ့သည်
ပုံရိပ်၏မျက်နှာကို လာရိုက်နေသလိုဖြစ်‌နေပြန်သည်။

ဒုက္ခမြစ်ရေထဲကို အကန်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
သေချင်ဆော်တောင်နံတယ်။

ကားကတစ်ချက်တစ်ချက် ဆောင့်သွားတိုင်းလည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ပုံရိပ်ဘက်သို့ယိုင်ယိုင်ကျလာ၍ အတွင်းဘက်သို့တိုးမိတော့ ဆရာကဘာဖြစ်သလဲဆိုကာ မျက်မှောင်ကြုံ့၍ကြည့်လာသည်။
ပုံရိပ်၏မျက်နှာမသာမယာဖြစ်နေတာကိုမြင်တော့ ဆရာကအပေါ်ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဟိုလူကြီးက ပုံရိပ်ဘက်သို့ယိုင်ယိုင်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်နှင့်ပုံရိပ်၏ပခုံးတိုက်မိနေသည်ကိုမြင်တော့
ဆရာ့မျက်နှာ ပိုပျက်ယွင်းသွားသည်။
ဆရာသည် ချက်ချင်းပဲထရပ်လိုက်ပြီး....

"ပုံရိပ်....ဒီဘက်အခြမ်းကိုပြောင်းထိုင်လိုက်....

"ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ချင်လို့ခဏလောက်ဖယ်ပေးပါလား..."

"ရတယ်ညီ...."

နေရာလဲလျှင် ပုံရိပ်ကအပြင်ဘက်ထွက်ရမှာဖြစ်၍ ဆရာသည်ဟိုအမူးသမားကိုလည်း ခွင့်တောင်းရလေသည်။အတွင်းဘက်သို့ ပုံရိပ်တိုးထိုင်ပြီးပြီးချင်းပဲ ဆရာဆိုသည်မှာလည်း သူ့နေရာလေးသူများဦးသွားမည်စိုး၍ အတင်းပြန်ထိုင်ချသည်။
ဆူးလေးဆိုတာ ရန်ကုန်မြို့လည်ခေါင်ကြီးမှာ
ရှိနေတော့ အကြာကြီးမတ်တတ်ရပ်ရလျှင်လည်း ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ။"....ဆရာမှန်ပါတယ်။.."

"ဟာ...ဒီကားဆရာကလည်း....ဘယ်လိုတွေမောင်းနေသလဲမသိဘူး...လူကကြပ်ရတဲ့ကြားထဲ..
လီဗာကိုဆောင့်ဆောင့်ပြီးနင်းနေတယ်..."

"နောက်လေးကို တိုးပေးကြပါ...နောက်မှာအချောင်ကြီးပါဗျာ...ဘယ်လိုဖြစ်ပြီးအရှေ့မှာပဲ
ပြုံနေကြတာလည်း...တိုးကြစမ်းပါ...
နှောက်နှေးရင်လည်း ကျုပ်တို့ပဲအပြစ်ဖြစ်တယ်..…"

"အာ...ဒီဖေ!!!!!....အင်း...အဖေနဲ့ကိုင်တုပ်လိုက်ရ
မကောင်းရှိတော့မယ်...ဒီ့ထပ်တိုးရရင်လည်း...
ငါ့ဘေးကအကောင်နဲ့ငါနဲ့ညားတော့မယ်...."

ကားစပယ်ယာကလည်း သူ့အကျိုးအတွက်ဖိတိုးခိုင်း နောက်ကလူတွေကလည်းနေရာကြပ်လို့
ထအော်နှင့် ရသကတော့စုံသည်။
ထိုအထဲမှာ စပယ်ယာ၏အသံဗြဲ‌ဗြဲကို မခံနိုင်သည့်အခြောက်မတစ်ယောက်ကအဆိုးဆုံးပေါ့။

ပုံရိပ်အစား အရက်မူးသမား၏ အရက်နံ့ကိုနှာခေါင်းရှုံ့၍ခံနေရပါသော ဆရာသည်
 ပုံရိပ်ဘက်သို့ခဏခဏယိုင်ပြီးတိုးကပ်လာတာကြောင့် ပုံရိပ်အဖို့သူသုံးနေကြ စံပယ်ရေမွှေးရနံ့ကလည်း မွှန်နေရကာ သူ့ခေါင်းမှ ဂျယ်လ်နံ့ကလည်းဆူးရွှင်နေသောကြောင့် အသက်တောင် ကောင်းကောင်းမရှူရဲပေ။
"တော်တော်...အလှကြိုက်တဲ့ဆရာ..."ဟုရင်တွင်းမှ ဝေဖန်မိသေးသည်။

ဆရာ့ခမျာ တခါတလေလေး အပြင်ထွက်ရ၍
အပြတ်ရွှိင်းပြီးထွက်လာခါမှ ဒုက္ခဝေနေရကာ အရက်သမားကြီး ကားပေါ်မှဆင်းသွားမှသာ အသက်ရှူချောင်သွားပုံရလေသည်။

"ဟူး....အခုမှပဲအဆင်ပြေတော့တယ်...."

"သမီးနေရာမှာ...ပြောင်းထိုင်လိုက်တာ ဆရာအရက်နံ့တွေနဲ့ ခေါင်းမကိုက်ဘူးလား...."

"ဘယ်ကမလဲ...ခေါင်းတောင်ပြုတ်ထွက်ချင်တယ်"

သဘောတကျနှင့် ပြုံး၍ပြောလိုက်သောဆရာ့ကြောင့် ပုံရိပ်လည်းရောယောင်၍ပြုံးလိုက်မိသည်။
ဆရာနှင့်ပုံရိပ်ဆိုတာ ပုံမှန်ဆိုရင်ည၇နာရီမှာတွေ့ပြီး၉နာရီထိုးသည်နှင့် တစ်လမ်းဆီသွားကြရသူတွေဆိုတော့ ခင်မင်ရင်နှီးမှုမှာ အလွှာပါးပါးလေးခြားနေခဲ့တယ်။သူ့ဆီမှာစာသင်တာလည်း ငါးရက်သာ ရှိပါသေးတယ်။

ယခုတော့ ပုံရိပ်အတွက်ထိုအလွှာပါးလေးတောင် ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။ ဆရာ့ရဲ့ကိုယ်ချင်းစာနာတတ်မှုကို မျက်ဝါးထင်ထင်မြင်လိုက်ရတာလည်း တစ်ကဏ္ဍပေါ့။နောက်တစ်ချက်ကတော့
ဆရာ့ရဲ့ အမျိုးကောင်းသားပီသတဲ့စိတ်ဓာတ်ပါပဲ။
အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီးတွေကိုညှာတာတတ်တဲ့ စိတ်ထားပေါ့။

ဆရာနဲ့အသက်အရွက်တူလောက်ရှိသည့် အစ်မတစ်ယောက်က ဆရာ့ဘေးမှာလာရပ်တော့ အစကဆရာမထ‌ပေးသေးဘူး။လူတအားကြပ်တဲ့အပြင် ထိုအစ်မရဲ့ဘေးနားမှာရပ်နေကြတာက ယောက်ျားတွေချည်းပဲ။

ကားက တစ်ချက်တစ်ချက်လှုပ်ယမ်းသွားတိုင်း ဘေးကလူတွေနဲ့အစ်မကြီးကအသားချင်းသွားသွားထိတော့ ထိုအစ်မမျက်နှာက တော်တော်လေးကိုပျက်လာတယ်။ဒါကိုဆရာကရိပ်မိသွားတာကြောင့် ထိုအစ်မကြီးကိုထိုင်ခိုင်းပြီး သူကရပ်နေပေးလိုက်တယ်။ဒီလိုကူညီတာကလည်း ဆရာတစ်ယောက်တည်းရယ်ပါ။အနောက်ခုံဘက်မှာလည်း ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ထိုင်နေပေမဲ့
ဆရာ့လို စိတ်ကောင်းရှိသူတွေကသာအနာခံတာပေါ့။
မတ်တတ်ရပ်ရတော့ ဆရာညောင်းမှာပဲလို ဂရုဏာသက်မိပေမဲ့ သူတစ်ပါးကိုကူညီတတ်တဲ့
ဆရာ့စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ချီးကျူးမိတယ်။

သဘောကောင်းပေမဲ့ ဆရာကအယုံလွယ်တဲ့လူတော့မဟုတ်ဘူး။ခင်မငင်ရင်းနှီမှုမရှိပဲလည်း တစ်ဖက်သားကို အကူအညီမတောင်းတတ်သူပါပဲ ။
"အစ်ကို လွယ်အိတ်ပေးလေ..."ဟုပုံရိပ်၏ ဘေးမှအစ်မသည် ဆရာ့လွယ်အိတ်ကိုကူသယ်ပေးဖို့တောင်းဆိုလာပေမဲ့ ဆရာကခေါင်းသာခါပြလိုက်တယ်။ထိုအစ်မကြီးသည် အမှန်တော့အသားဖြူဖြူနဲ့ မြန်မာ၀တ်စုံရင်ဖုံးလေးကို ၀တ်ထားတဲ့မိန်းမချောလေးပါ။ကိုယ်သင်းရနံ့မွှေးမွှေးလေးနဲ့
မှုန်နေအောင်လှလို့ ထိုအစ်မကိုပုံရိပ်တောင် ခိုးခိုးကြည့်မိတယ်။
ဆရာကတော့ဖြင့် လွယ်အိတ်သယ်ပေးဖို့ နူးနူးညံ့ညံ့လေးအမေးခံရတာတောင် မပေးဘူး။
"အထှာကလည်း သိပ်ကိုင်တာပဲ...။"

"ဆရာ...သမီးလွယ်အိတ်ကိုင်ပေးရမလား..."ဟု
ပုံရိပ်မေးတော့မှသာ ဆရာသည်သူ့လွယ်အိတ်ကို ချက်ချင်းချွတ်ပြီး ပုံရိပ်ကိုကမ်းပေးသည်။
အပြင်လူကိုအလွယ်မယုံပဲ ကိုယ့်တပည့်ကိုသာ ယုံကြည်တဲ့ဆရာပါလေ။
သူ့လွယ်အိတ်ထဲမှာ ဘာအဖိုးတန်တွေပါသလဲတော့မသိဘူး။

ဆရာတို့ရဲ့ဘုန်းကြီးကျောင်းဟာ ဘကကျောင်းဖြစ်‌ သောကြောင့်  ချမ်းသာဆိုသောစာကြည့်
တိုက်က‌လေးကို ဘုန်းကြီးကဖွင့်ခိုင်းထားသည်။
အပြင်လူတွေများသောအားဖြင့် လာလှူလေ့ရှိတာကတော့ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်နှင့်ဂျာနယ်လ်တွေကပိုများသည်။ရပ်ကွက်ထဲရှိ အချို့စာဖတ်ဝါသနာပါသူတွေလည်း လာ၍ငှားငှားဖတ်ကြပေမဲ့
ဘကကျောင်းတွင်အနီးကပ်‌နေသော ကျောင်းသားတွေက ပို၍စာဖတ်ဖြစ်ကြသည်။

ပုံရိပ်သည်လည်း ဆရာနေမျိုး၏အတန်းတွင်
တက်တည်းက တခါတလေကျောင်းသို့စောစောလာပြီး စာကြည့်တိုက်ထဲတွင်၀င်မွှေ၍ဖတ်ဖြစ်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်လောက်တုန်းကဖတ်ဖြစ်ခဲ့သော ဆောင်းပါးတစ်ခုတွင်ရန်ကုန်တိုင်း၏
လူဦးရေ သိပ်သည်းမှုအ‌ကြောင်းကို ဖတ်လိုက်ရသည်။

ရန်ကုန်သည် တိုင်းဒေသကြီးများအနက် ကုန်းမြေဧရိယာအသေးဆုံးဖြစ်ပေမဲ့ လူနေထူထပ်မှုအများဆုံးဖြစ်တယ်ဆိုပြီးဖော်ပြထားတယ်။ဒါဟာသိပ်မှန်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ပုံရိပ်ငယ်ငယ်ကဆိုရင် သင်္ကြန်၊သီတင်းကျွတ်၊ကထိန်စတဲ့ ပွဲတော်ပိတ်ရက်တွေမှာ မေမေတို့ရွာပြန်တိုင်း အဖော်လိုက်ရလေ့ရှိတယ်။ထိုအခါတည်းက ရန်ကုန်နဲ့ကိုယ့်မွေးရပ် မြေ၏ လူဦးရေကွာဟချက်နဲ့ နေထိုင်မှုကွဲပြားတာကိုသတိထားမိခဲ့ပါတယ်။

ရန်ကုန်မှာကဧရိယာ တစ်စတုရန်းကီလိုမီတာလောက်ကို လူဦးရေ၅၀၀ကျော်လောက်နေထိုင်တယ်လို့ ဖတ်ရတယ်။ပုံရိပ်တို့ရဲ့ရပ်ကွက်ထဲမှာဆိုရင် တစ်ခြံနှင့်တစ်ခြံက အိမ်ဆောက်ထားတာများ ကပ်ရက်နေတာပါပဲ။နယ်ဘက်လို တစ်နေရာနဲ့တစ်နေရာ အဝေးကြီးမဟုတ်ပဲ ဟိုဘက်ခြံကစကားတိုးတိုးပြောရင်တောင် ဒီဘက်ခြံကနေကြားနေရတာမျိုးပေါ့။
ပုံရိပ်တို့နေတဲ့ လမ်းဟိုးဘက်အခြမ်းမှာဆိုရင်စည်ပင်မြေပေါ်မှာ ကျူးကျော်တဲလေးတွေ
ဆောက်ထားတာများ စီထွက်နေတာပဲ။

ယခင်ကရန်ကုန်မြို့ကိုမြန်မာနိုင်ငံ၏ အဓိကမြို့တော်အဖြစ်သတ်မှတ်ခဲ့ပေမဲ့ယခုတော့ မြန်မာနိုင်ငံ၏မြို့တော်ဟာ နေပြည်တော်ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။ကမ်းရိုးတန်းဒေသဖြစ်တဲ့ ရန်ကုန်ဟာ ကူးသန်းရောင်း၀ယ်ရေး အချက်အချာမြို့ဖြစ်တဲ့အပြင် စက်မှု၊လက်မှုလည်းထွန်းကားသတဲ့။
ဆောင်းပါးထဲမှာတော့ ‌ရန်ကုန်မြို့ရဲ့လူနေမှုထူထပ်သိပ်သည်းပုံတွေ ၊ ရန်ကုန်မြို့နေလူထုရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းတွေအကြောင်းကို ဝေဖန်သုံးသပ်ထားခဲ့တယ်။

ရန်ကုန်ဆိုတာ ဟိုယခင်ကတံငါရွာလေးတဲ့။
ဗြိတိသျှတို့လက်ထက်မှာ အများကြီးပြောင်းလဲသွားခဲ့တဲ့ရန်ကုန်...။လေးဆူဓာတ်ပုံ ရွှေတိဂုံစေတီတော်မြတ်ကြီးတည်ရှိရာရန်ကုန်၌ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကြာအောင်နေခဲ့ရပေမဲ့ ဆူးလေဆိုသည့်နေရာကိုတော့ ယခုမှပထမဆုံး ခြေချခွင့်ရသည်။
ဆရာနေမျိုးကို ကျေးဇူးတင်မိပါရဲ့။

"တို့တွေ...စာအုပ်ဟောင်းတန်းမသွားခင်...ဆူးလေဘုရားကို အရင်သွားဖူးရအောင်..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

"ဒါပေမဲ့ဆရာ...သမီးကဘောင်းဘီကြီးနဲ့ ဘုရားပေါ်ကိုတက်လို့ရပါ့မလား..'

"ဆူးလေက ရွှေတိဂုံလိုစည်းကမ်းမတင်းကြပ်ထားပါဘူး...ရတယ်..."

ကားဂိတ်မှအနောက်ဘက်သို့ပြန်လှည့်၍ ဆူးလေသို့သွားဖြစ်ကြလေသည်။
ရုတ်တရက် ခိုတွေနားနေသော နေရာမှဖြတ်လျှောက်ရတော့ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားတဲ့ခိုလေးတွေဟာ အုံလိုက်ကျင်းလိုက်ပြန်တက်ကုန်ကြရာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပုံရိပ်၏ ဆံပင်ခွဲချောင်းတည့်တည့်သည် ပူခနဲဖြစ်သွားသည်။
ဘာကြီးတုန်းဟဆိုပြီး လက်နဲ့စမ်းကြည့်လိုက်တော့...

"ဟင်...ခိုချေးတွေ....‌ဆရာ့..ခေါင်း‌ပေါ်ကိုခိုချေးပါချသွားတယ်...."

"ဟ...ဟ...မကြီးပုံတော့ဈေးဦးပေါက်ပြီဟေ့...
ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဗျာ...သိဒ္ဓတ္ထမင်းသားကြင်ယာတော်ရွေးသွားတာပါ...ချေးပါချပြီးတော့...."

"ဟဲ့...ကိုရင်ဖြစ်ပြီးတော့နော်...ဘုရားလောင်းနာမည်ကို...ခိုနဲ့နှိုင်းစရာလား..."

ပုံရိပ်ပြောလိုက်တော့မှ ကိုရင်လေးကပါးစပ်ပိတ်ပြီး တခစ်ခစ်ရယ်သည်။
ကျန်ကိုရင်နှစ်ပါးကလည်း
"ကိုရင်မဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့
ခေါင်းခေါက်လိုက်မယ်..."ဆိုကာ ကိုရင်ငယ်လေးကို ချစ်စနိုးနှင့်စနောက်ကြလေသည်။
ဆရာကတော့ သူ့ကျောပိုးအိတ်၏ချောင်တွင်ကပ်နေသော တစ်ရှူးထုပ်ကိုယူ၍ နှစ်ရွက်လောက်ထုတ်ကာ ပုံရိပ်လက်ထဲသို့လာထည့်သည်။

"သုတ်လိုက်...ဒီနေ့ကံကောင်းမယ်ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့...."

"ကံမကောင်းရင်နေပါစေ...ငှက်ချေးစော်မနံရင်
ရပြီ..."

"ဟား...ဟား....ကံလည်းပွင့် အနံ့လည်းလွင့်ပေါ့..."

"ဒီကိုရင်ကတော့လေ...."

"အမြန်လာကြပါကွာ...အပြန်ကြရင်
ကားလမ်း‌တွေပိတ်လိမ့်မယ် ...."

ဆရာ့နောက်မှလိုက်ရင်း ဘုရားရင်ပြင်ပေါ်သို့ရောက်တော့ ပုံရိပ်လည်းအကြာကြီးဘုရား၀တ်ပြုလိုက်မိသည်။
ကိုယ်၀တ်ပြုပြီး၍ အနောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတော့ အားလုံးကနေရိပ်သည့်နေရာလေးမှာ စုပြုံပြီးသွားထိုင်နေကြလေသည်။
"ကြည့်စမ်း...တစ်ယောက်မှအသံမပေးကြဘူး..."

ထို့နောက်တွင်ဆူးလေကို လက်ယာရစ်ဖြင့်တစ်ပတ်ပတ်လိုက်ကြလေသည်။ကြုံတုန်းလေးဆရာနေမျိုးကလည်း ဗဟုသုတရစရာတွေကို ပြောပြလာသည်။

ဆူးလေစေတီတော်သည် ရန်ုကုန်မြို့၏
အလယ်ဗဟိုတွင် ကွန်းခိုတည်ရှိနေပြီး
ဆူးလေဘုရားကြီး၏အရှေ့မြောက်ထောင့်တွင်
(ရန်ကုန်မြို့၏ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်စာရင်း၀င်)
သည့် ခမ်းနား‌ဖွယ် ဆောက်လုပ်ထားသော
ရန်ကုန်မြို့တော်ခန်းမတည်ရှိသည်။

မြို့တော်၀န်ဟုလည်း ခေါ်တွင်သော
 ဤအဆောက်အဦးကြီးအား ဗိသုကာပညာရှင် စည်သူဦးတင်သည် ဆောက်လုပ်ဖို့ရန် ၁၈၂၆ခုနှစ်မှာ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့တယ်။ )
မြန်မာမှုနှင့် အနောက်ပိုင်း၏မတူညီသောလက်ရာ ဟန်ပန်တွေကို ပေါင်းစပ်တတ်သည့် ထင်ရှားသောဗိသုကာပညာရှင် အင်ဂျင်နီယာစည်သူဦးတင်သည် မန္တလေးမြို့ ပုလဲငွေရောင်အရပ်တွင်၁၉၀၃၌
မွေးဖွားခဲ့ပြီး မန္တလေးနန်းတော်၏ အနွယ်အဆက်မှ ဆင်းသက်လာသူလည်းဖြစ်သည်။

သူ၏ဖခင် အင်စပက်တော်ဦးတိုးသည်  
ကနောင်မင်းသားကြီး၏အားထားရလောက်သော လက်ရုံးတစ်ဆူဖြစ်ရုံမျှမက ဒင်္ဂါးစက်ရုံနှင့် အမြှောက်စက်ရုံများကိုလည်း ဦးစီးလုပ်ခဲ့သည့် မြန်မာအင်ဂျင်နီယာကြီးလည်းဖြစ်သည် ။

ဆရာက ဗိသုကာပညာရှင်ကြီးစည်သူဦးတင်
တက်ခဲ့သော မန္တလေးအောင်မြသာစံမြို့နယ်ရှိ
 စိန့်ပီတာအထက်တန်းကျောင်းနာမည်ကို ပြောပြတဲ့အခါ အဖေပြောခဲ့ဖူးသော ဆရာ၀န်ကြီးအဖိုး
ဦးမိုးမင်းဆိုသူကို သတိရမိသည်။
သူက‌ရောဘယ်လိုကျောင်းမျိုးမှာ တက်ခဲ့တာပါလိမ့်။

မြန်မာ့စောင်းနှင့် စန္ဒယားကိုတီးခတ်ရတာ
နှစ်သက်သောမန္တလေးသူ အဖွားဒေါ်ရိပ်ညိုကိုလည်း မျက်လုံးထဲတွင်မြင်ယောင်မိသည်။
သူတို့ကရော ဘယ်လိုလူမျိုးတွေဖြစ်မလဲ၊
သူတို့၏မျက်နှာသွင်ပြင်ဟာ ဘယ်လိုဆိုတာ သိချင်မိသည်။
မန္တလေးသူတွေဟာ ကျွန်တော်"ကျွန်တော်လို့..."တကယ်ပဲ သုံးနှုန်းတတ်သလားလည်း
သိချင်မိသည်။

ရန်ကုန်မြို့အလယ်တွင်တည်ရှိသော မြန်မာနိုင်ငံ၏အကြီးဆုံးမီးရထားဘူတာတစ်ခုဖြစ်သည့်  ရန်ကုန်ဘူတာကြီးသည်လည်း ၁၉၅၄ခုနှစ်တွင် ပြန်လည်ဒီဇိုင်းလ်ရေးဆွဲထားသည့် စည်သူဦးတင်၏ လက်ရာတွေထဲမှတစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

 ဆူးလေးဘုရား၏အရှေ့တောင်ထောင့်စွန်းစွန်းတွင် လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီးစိုက်ထူ၍ထားသော မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံနှင့် တရားလွှတ်တော်ရုံးချုပ်တို့ရှိလေသည်။
မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံဟု အမည်ခေါ်တွင်ခြင်းမှာ အင်္ဂလိပ်_မြန်မာစစ်ပွဲတွင် တိုင်းပြည်အတွက်အသက်စွန့်၍တိုက်ခိုက်ခဲ့ရှာသော စစ်သူကြီးမဟာဗန္ဓုလအား ဂုဏ်ပြုသောအားဖြင့် မှည့်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ပန်းခြံကြီး၏အလယ်တွင် ဗြိတိသျှတို့ထံမှ လွတ်လပ်ရေးရသောအထိန်းအမှတ်အဖြစ် လွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်ကြီးအား ၁၉၄၈တည်းကထားရှိခဲ့သည်။ထိုလွတ်လပ်ရေးကျောက်တိုင်၏ ဗိသုကာပညာရှင်တွေထဲတွင်လည်း ရွှေမန်းနွယ်
နန်းဆက်ဖွားစည်သူဦးတင်ပါ၀င်ခဲ့သည်။

ဆရာသည် ဆက်လက်ပြီးဆူးလေဘုရားကြီး၏ ရွှေတိဂုံဘုရားမှအမြင့်ပေဘယ်လောက်ရှိကြောင်းနှင့် ဉာဏ်တော်သည် ရင်ပြင်တော်နှင့်ငှက်မြတ်နားစိန်ဖူး‌တော်အထိ၁၅၁ခန့်မြင့်သော ဆူးလေဘုရားကြီးသည် ဗိုလ်တစ်ထောင်ဆံတော်ဦးစေတီနှင့် ကွာဝေးသည့်ပေပေါင်းကိုရှင်းပြသည်။
ဆက်လက်၍ ရွှေတိဂုံစေတီ၊ဗိုလ်တစ်ထောင်ဘုရားနှင့် ဆူလေဘုရားတို့၏ သမိုင်းကြောင်းကို
စပ်ဆက်၍ရှင်းပြသည်။

"ကဲ...နားပြီးသွားပြီဆိုတော့..တို့တွေစာအုပ်အဟောင်းတန်းကို သွားကြတာပေါ့...."

"‌ဆရာ...ကိုရင်တို့မြို့တော်ခန်းမကို ၀င်ကြည့်လို့မရဘူးလား...."

"မြို့တော်ခန်းမက ၀င်ချင်တိုင်း၀င်လို့မရဘူးလေ...
တို့‌ တွေစာအုပ်၀ယ်ရအုံးမှာနဲ့ အပြန်ကားကြပ်မှာနဲ့
အချိန်တွေနှောင့်နှေးနေလိမ့်မယ်...."

"ဒါဆို...မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံကို ၀င်ကြရအောင်ဆရာရယ်..."

"ကဲ....ပန်းခြံထဲကနေဖြတ်လျှောက်ကြမယ်....
ဟုတ်ပြီလား...."

ပုံရိပ်တို့အဖွဲ့ ဆူးလေဘုရားမှဆင်းခဲ့ကာ
ကားလမ်းကူးပြီးနောက်တွင် မဟာဗန္ဓုလပန်းခြံထဲမှ ဖြတ်လျှောက်ဖြစ်ကြသည်။ပန်းခြံထဲတွင် လူတွေအများကြီးရှိနေပြီး အလှဓာတ်ပုံရိုက်သူတွေလည်းရှိနေသလို မြက်ခင်းပေါ်တွင်ထိုင်၍အနားယူနေကြသူတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။
ဘာကြောင့်များ ဒီတစ်နေရာတည်းမှာ လာစုနေရတာပါလိမ့်။
ဆပ်ပြာကုမ္ပဏီတစ်ခုကလည်း ပရိုမိုးရှင်းဆင်းသည့်အနေဖြင့် ကန်ပိန်းတစ်ခုလာလုပ်နေသောကြောင့် သီချင်းတွေလည်းဖွင့်ထားလေသည်။

ဆရာသည် ဖြတ်လျှောက်ရုံပဲဟု ပြောခဲ့သလိုပဲ ဖြတ်လျှောက်ရုံကလွှဲ၍ ခဏတောင်ထိုင်မနားခဲ့ရပေ။

ထို့နောက်တွင်စာပေဗိမာန်စာအုပ်တိုက်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၃၇လမ်း အလယ်ဘလောက်သို့
 ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ပုံရိပ်ရဲ့ အာရုံထဲမှာတော့ မြင်မြင်သမျှဟာ တကယ့်ကိုအသစ်အဆန်းတွေပါပဲ။
ဓနိမိုး၊ထရံကာမှစ၍တိုက်အိမ်‌လေးဟိုတစ်စု၊
သည်တစ်စုသာရှိသော လမ်းကျဥ်း‌လေးထဲမှာသာ လျှောက်ဖူးသည့် ပုံရိပ်ဟာ ဒီလို တိုက်ကြီးတွေနှင့်သာပြည့်နှက်နေသော နေရာမှာလွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ လမ်းလျှောက်နေမိတယ်။
ဒါ့အပြင် တစ်ခါမျှမတွေ့ဖူးခဲ့သော များပြားလှသည့်စာအုပ်ပုံတွေနှင့် စာအုပ်ဟောင်းတန်းကြီးက
မျက်လုံးထဲမှာ အလင်းရောင်တွေတဖြတ်ဖြတ်လက်သွားသလို တန်ဖိုးရှိလွန်းနေသည်။
စာအုပ်တွေကို မြေကြီးမှာပုံပြီးရောင်းနေတာတွေရော တွေ့ခဲ့ရတော့ အလကားများရရင်ပြေးကောက်ချင်လိုက်တာ။

"ဒီစာအုပ် ဘယ်လောက်လည်းညီ....."

"...တစ်အုပ်တစ်ထောင်ပါ...."

ဆရာသည် ဆိုင်တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို၀င်ပြီး ဈေးတွေကိုမေးသည် ။ အချို့စာအုပ်တွေကတော့ ဈေးတန်ပေမဲ့ အချိုစာအုပ်တွေက ဆိုင်ကြီးတွေမှာရောင်းသည့်ဈေးနဲ့ အတူတူဖြစ်နေ၍ မ၀ယ်တာဟုဆရာကဆိုတယ်။
သို့ပေမဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းရှိချမ်းသာစာကြည့်တိုက်အတွက်ဆိုကာ ပညာရေး ဆောင်းပါးစာအုပ်တွေနှင့် ပုံပြင်၊ကာတွန်းစာအုပ်အများအပြားကိုလည်း ဆရာ၀ယ်လေသည်။
ဒီစာအုပ်တွေကတော့ ဈေးအရမ်းတန်တယ်။

၃၇လမ်းအလယ်ဘလောက်တွင်ရှိသော အုန်းစောစာအုပ်အဟောင်းဆိုင်သို့ရောက်တဲ့အခါမှာတော့
 ပုံရိပ်၏အမြင်အာရုံတွေ ပွင့်ထွက်သွားရလောက် အောင်အထိ အံ့ဩမိသည်။ဒီလောက်များတဲ့စာအုပ်တွေကို ဒါပထမဦးဆုံးတွေ့ဖူးခြင်းဆိုတာ ကျိန်ပြီးတောင်ပြောရဲပါတယ်။ဒီလိုစာအုပ်စင်တွေ
ပုံရိပ်၏အိပ်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာသာရှိရင် အခန်းထဲကကို ထွက်ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။

"ဆရာ...ဒီဘက်မှာစာအုပ်တွေကြည့်လိုက်အုံးမယ်...
နဲနဲကြာအုံးမှာဆိုတော့ ကိုရင်တို့ရော..ပုံရိပ်ရော..
အခြားစာအုပ်တွေအမြည်းလိုက်ဖတ်နေလိုက်ကြအုံး...လိုချင်တဲ့စာအုပ်တွေ့ရင်လည်း ဆရာ့ကိုပြောကြပေါ့...."

ပုံရိပ်တို့ကိုထိုသို့ပြောပြီး စာအုပ်ပုံတွေကြားတွင်
သူ့အိမ်သူ့ယာလို ထိုင်ချလျှက် သူရွေးပြီးသားစာအုပ်အချို့ကို ထိုင်ဖတ်ကြည့်နေပါသောဆရာ
ပူလို့ထင်ပါရဲ့ စတိုင်ပဲန်ကိုဒူးအထက်လောက်အထိ လိပ်တင်ထားလေရဲ့။အလုပ်သွားတိုင်း ဆရာဟာ
ဒီလိုပဲ ၀တ်စားတတ်သလားမသိပေမဲ့ ပုံရိပ်အမြဲတမ်းမြင်နေကြကတော့ ပုဆိုးကိုဒူးလောက်အထိ တက်ကာ၀တ်သည့် ပုံစံပါပဲ။

အမှန်တော့ အသက်အစိပ်တောင်မပြည့်သေးသည့် ဆရာသည်ဒီလိုပုံစံမျိုးကမှ ပိုပြီးလူငယ်ဆန်သည်ဟုဆိုရမည်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာသည်သူ့လိုရွယ်တူတွေနှင့်မတူပဲ  ရင်ကျက်တည်ငြိမ်သည်။သူစိတ်၀င်စားတဲ့အရာက သူ့ကျောင်းသားတွေကိုစာသင်တာရယ် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိစ္စအ၀၀ရယ်နှင့် သူ့စာအုပ်တွေကိုပါပဲ။

"ပုံရိပ်....ဖတ်ချင်တဲ့စာအုပ်တွေကို  တွေ့လား...."

ဆရာသည် စာအုပ်ပုံထဲမှာ ခေါင်းငိုက်ဆိုက်ချ
လျှက်ရွေးနေရင်းမှ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လာသလဲ
မသိပေ။
ပုံရိပ်၏ ဘေးနားသို့ရောက်လာပြီး ပုံရိပ်၏လက်ထဲမှ စာအုပ်ကလေးကိုလှမ်းယူလိုက်သည်။
ဆရာ့မျက်နှာသည် ကြည်လင်နေပြီး ဆရာ့မျက်လုံးတွေက အေးချမ်းမှုအပြည့်ဖြစ်နေသည်။
 ပုံရိပ်ရွေးထားသော သိပ္ပံမောင်၀၏ဆောင်းပါးများ စာအုပ်ကိုကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆရာကပုံရိပ်ကိုပြုံး၍ကြည့်လာလေသည်။

"မဆိုးဘူး...စာအုပ်ရွေးတတ်သားပဲ..."

"ဟုတ်လားဆရာ...."

"အင်း....ဒီဆောင်းပါးထဲက ဇာတ်ကောင်က
မောင်လူအေးလေ....ပုံရိပ်တို့ရဲ့မြန်မာစာမှာလည်း နောက်ကြရင်မောင်လူအေးကိုသင်ရမှာ....ဒီစာအုပ်လေးကိုဆရာရောရှင်းလိုက်မယ်...ပုံရိပ်အတွက်လည်းစာစီစာကုံးစာအုပ်တွေနှင့် levelနိမ့်တဲ့အင်္ဂလိပ်ပုံပြင်စာအုပ်လေးတွေ ရွေးထားတယ်...
ဆရာသင်ပေးထားတဲ့အင်္ဂလိပ်စာအခြေခံကိုသုံးပြီး ဖတ်ပါများရင်...အက်စေးကို
ကိုယ့်စိတ်ကူးနဲ့ကိုယ်ရေးနိုင်သွားလိမ့်မယ်..."

"ဆရာ...တကယ်ပြောတာလား..."

"အင်းပေါ့...ဆရာလည်းဒီလိုပဲကျင့်ယူခဲ့ရတာ
ဆရာကတော့ မြို့ထဲမှာသင်တန်းသွားတတ်ထားသေးတာပေါ့....ဆယ်တန်းအောင်ပြီးရင်တော့ပုံရိပ်သိလာပါလိမ့်မယ်...အခုကျောင်းသင်ခန်းစာက
ဘာမှမဟုတ်ဘူး...နောက်ထပ်လေ့လာရမှာတွေကလည်း အများကြီးရှိသေးတယ်..အခုလည်းတမင်အမြင်ကျယ်အောင်လို့ ခေါ်လာတာ..."

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဆိုရာရယ်...သမီးလေဒီနေရာကို သိပ်သဘောကျတယ်...စာအုပ်တွေအများကြီးကိုတွေ့ရတာလည်း တကယ်၀မ်းသာတယ်"

"ဒီလိုဆိုတော့ ဆရာခေါ်လာရကျိုးနပ်တာပေါ့...
ပုံရိပ်လည်းကြိုးစား...ဆရာလည်းအားရင်အားသလို ပုံရိပ်အားနည်းတဲ့ဘာသာတွေကိုကူပေးပါ့မယ်....ပုံရိပ်လုပ်နိုင်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မှတ်လား.."

"အင်း...ပုံရိပ်ကဆရာ့လိုဖြစ်ချင်တာ..."

ထိုသို့ပုံရိပ်ပြောလိုက်တော့ ဆရာသည်
သွားတန်း‌ဖွေးဖွေးလေးတွေပေါ်အောင်အထိ
ရယ်သည်။
ဘာကြောင့်ရယ်တာလည်း နားမလည်ပေမဲ့
ဆရာပြောလိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကတော့
သူ့ကိုယ်သူနှိမ်ချပြီး နေတတ်သူမှန်းသိသာစေသည်။

"ဆရာက...ဘာကြီးမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ...ဆရာ့ထက်တော်တဲ့ထက်တဲ့လူတွေမှ အများကြီးပါ..."

"ဟင့်အင်း...ဆရာလည်းအများကြီးတော်ပါတယ်...
ဦးဇင်းပြုံးချိုကတောင်ပြောတယ်...ဆရာကအင်မတန်ဝီရိယ ဇွဲလုံ့လရှိတယ်တဲ့...အရမ်းလည်းကြိုးစားလို့ တစ်နေ့ထွန်းပေါက်အုံးမှာတဲ့လေ...."

"ကဲ...ဟုတ်ပါပြီဗျာ...ဒီကပြန်ရင် စားကောင်းတာလေး၀ယ်ကျွေးပါ့မယ်...."

ဆရာသည် ထိုစကားကိုသာပြောခဲ့ပြီး သူရွေးထားသောစာအုပ်တွေဘေးနားသို့ ပြန်၍သွားထိုင်နေလေသည်။ကိုရင်လေးတွေကလည်း ဆရာ့ဘေးနားမှာ ထိုင်ချပြီးစာအုပ်ရွေးနေကြလေသည်။ပုံရိပ်၏စိတ်ထဲမှာတော့ ဆရာကသူ့ကိုမြှောက်ပြောနေတယ်ဟု ထင်ကာစား‌ကောင်းတာ၀ယ်ကျွေးမယ်လို့ ပြောသွားသည့်စကားအားမကျေမချမ်းဖြစ်နေမိသည်။

အမှန်တော့ ပုံရိပ်သည်ဆရာ့ကို မြှောက်ပေးတာလည်းမဟုတ်သလို ပုံရိပ်အပေါ်ကိုဆရာအထူးတလည်ဂရုစိုက်စေချင်၍လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ပုံရိပ်ရဲ့ရင်းတွင်းမှာ အလိုလိုဖြစ်တည်လာတဲ့စကားကို ပြောလိုက်မိတာပါ။
"...ဒါပေမဲ့ ဆရာကမယုံဘူး။.."

ထိုဆိုင်ကနေပြန်အထွက်မှာ ဆရာ့လက်ထဲ၌စာအုပ်တွေ အစည်းလိုက်ပါလာခဲ့တယ်။
ပုံရိပ်တို့ကလည်း ကူဆွဲရတာပေါ့လေ။
ကိုရင်လေးတွေ ဆွမ်းစားချိန်ကျော်သွားမည်စိုး၍
ဆရာသည် နီးစပ်ရာထမင်းဆိုင်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။
ပုံရိပ်ကတော့ အားနာလို့ဘာမှမမှာရဲပေ။
ကိုယ့်စားစရိတ်ကိုယ်ရှင်းဆိုပါကလည်း ဘယ်လောက်ကုန်ကျမှန်းမသိတော့ ရှင်းမယ်လို့
မပြောရဲဘူး။

ဆရာကပဲ ဦးဆောင်၍ပုစွန်ဟင်းရယ်၊ကြက်သားရယ်နှင့် အရွက်ကြော်နှစ်ပွဲ အသုတ်တစ်ပွဲမှာလေသည်။ကိုရင်တွေကတော့ နောက်ကနေကျွဲလိုက်သလားမှတ်ရတယ် စားလိုက်ကြတာခေါင်းတောင်မဖော်ကြဘူး။
ဟင်းခွက်တွေထဲမှာဆို သူတို့လက်ကြီးပဲ။
ငရဲကြီးမှာစိုး၍သာ မပြောရဲတာပါ။
"ကိုရင်တို့ ဘယ်ဘ၀‌ထဲက အငတ်ဘေးဆိုက်လာသလဲလို့ မေးလိုက်ချင်တယ်..."

"ပုံရိပ်....ထည့်စားလေ...အစားနည်းလှချည်လား..."

"ဘာမှမဟုတ်ဘူး...ပဲများနေတာ..."

"ကိုရင်နော်...ဘယ်မှာပဲများလို့လဲ...."

"ကဲ...ကိုရင်ရယ်မစစမ်းပါနဲ့...ပုံရိပ်စားနော်...
အားမနာနဲ့..."

"ဟုတ်ကဲ့...."

ဘေးက ကိုရင်ကိုမကျေမနပ်ကြည့်လိုက်မိတော့
ပုံရိပ်ကိုရယ်ကျဲကျဲလာလုပ်ပြသည်။ဟိုဘက်မှကိုရင်နှစ်ပါးက အိန္ဒြေရသလောက် ဒီကိုရင်ငယ်ကတော့ တော်တော်အစအနောက်သန်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် အချိုတည်းသည့်အနေဖြင့်
အချိုရေတစ်ယောက်တစ်ခွက်သောက်လိုက်ရတာ‌ ကြောင့် ဗိုက်ကတော့တင်းသွားသည်။
ထမင်းဆိုင်မှာ အညောင်းဖြေပြီးသည်မို့ ပြန်ဖို့ရန်ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပြီးနောက် ‌ဆရာကငွေသွားရှင်းပြီး ဆိုင်ထဲမှထွက်လာလိုက်ကြသည်။

"အာ့....ဟာ...ဖိနပ်ပျက်သွားပြီ....ကိုရင်ဘာလို့ဖိနပ်ကို တက်နင်းရတာလဲ...."

"ဟာ...မမြင်လိုက်မိလို့ပါ..."

"မမြင်ရမလား...ရှေ့မှာတစ်ယောက်လုံးလမ်းလျှောက်နေတာကို..."

"ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ...."

"ဒီမှာဖိနပ်ပြတ်သွားလို့တဲ့ဆရာ...ဒီကိုရင်
တက်နင်းလိုက်တာ...."

"ဟာ...ကိုရင်ကလည်း လမ်းကိုသေချာကြည့်
မလျှောက်ဘူး...ဆရာ့ကိုဖိနပ်ခဏချွတ်ပေးစမ်းပါ..."

အရှေ့မှ ဦးဆောင်၍သွားနေသော ဆရာသည်လည်း ပုံရိပ်နှင့်ကိုရင်စကားများနေသံကြောင့်
 ပြန်လှည့်လာပြီး ငိုမဲမဲ့ဖြစ်နေသည့်ပုံရိပ်ကို ဖိနပ်ချွတ်ခိုင်းလေသည်။ပြတ်သွားသည့်ဖိနပ်ကို သေချာကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆရာသည်သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကလေးကို ထုတ်ပြီးပိုက်ဆံလေးတွေကို
တွက်နေလေသည်။ပုံရိပ်ကတော့ ဟိုကိုရင်ကိုသာ
မကျေမနပ်တွေဖြစ်ပြီး မျက်စောင်းတွေချည်းလှိမ့်ထိုးနေမိသည်။
ကိုယ့်ကြောင့် ဆရာတို့စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်ရတာကိုလည်း တွေးမိကာမျက်ရည်တွေဝဲလာမိသည်။
"ဒီခရီးကို မလိုက်မိခဲ့ရင်ကောင်းသား..."

"ပုံရိပ်...၀မ်းမနည်းနဲ့နော်...ဒီနားမှာပဲစောင့်နေကြ ဆရာပြန်လာခဲ့မယ်....ကိုရင်တို့သူတို့နှစ်ယောက်ကို ရန်မဖြစ်စေနဲ့နော်...ပြန်လာခဲ့မယ်...."

ဆရာထိုနေရာမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ပုံရိပ်လည်း မျက်ရည်ဗူးသီးလုံးလောက်ကျလာပြီး ကိုရင်လေးကိုသာ အပြစ်ဖို့နေမိတော့သည်။

"အဲ့ဒါကိုရင့်ကြောင့်သိလား...ကိုရင်ကတစ်ချိန်လုံး
သူများကို ဒုက္ခရောက်အောင်လုပ်နေတယ်..."

"ကိုရင်လည်းမမြင်လိုက်မိလို့ပါ....မငိုပါနဲ့..
ကျောင်းကိုပြန်ရောက်ရင် ဖိနပ်အသစ်ပြန်၀ယ်ပေးပါ့မယ်"

"ကိုရင်ကလည်း ဟိုမှာဆရာသွား၀ယ်တယ်လေ...
ပုံရိပ်လည်းမငိုပါနဲ့တော့...ကဲ..ဒီမှာထိုင်စောင့်ရအောင်..."

လမ်းဘေးရှိ စာအုပ်အဟောင်းဆိုင်တစ်ခုဘေးတွင်ကပ်ပြီး စာအုပ်ထုတ်တွေဘေးမှာ ကိုရင်သုံးပါးနှင့်အတူ ငုတ်တုတ်ထိုင်စောင့်ရလေသည်။
ဆရာဘယ်အထိများ သွား၀ယ်ရသလဲမသိပါဘူး။
မိနှစ်၂၀လောက်ကြာသည်အထိ ရောက်မလာသေးတော့ တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်နေမိသည်။
ပုံရိပ်ဘ၀မှာ မျှော်ရတဲ့အလုပ်ကိုအမုန်းဆုံးပဲ။
တကယ်လို့ ထွက်သွားရရင်တောင် ပုံရိပ်ပဲထွက်သွားချင်ပါတယ်။
စောင့်မျှော်ရတဲ့အလုပ်ဟာ လူကိုစိတ်ပင်ပန်းစေတယ်။

"ဟာ...ဟိုမှာဆရာလာပြီ....ဆရာလာပြီ..."

နေရောင်ထိုးနေသည့်လမ်းကြားထဲတွင် ခြေလှမ်းကျဲများဖြင့် မပြေးရုံတမယ်လှမ်းလာနေသည့်
ဆရာ့ကိုတွေ့လိုက်ကြတော့ ပုံရိပ်တို့လေးဦးလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည်ကြီးကို
တွေ့လိုက်ရသလို သိပ်ပျော်သွားမိကြတယ်။
ဒီနေ့ကို ပုံရိပ်ဘယ်တော့မှမေ့နိုင်တော့မယ်မထင်ပါဘူး။ ဘယ်ညာညီညီလွှဲယမ်းလာသည့်ဆရာလက်ထဲတွင် ကတ္တီပါဖိနပ်အိတ်ကလေးရှိနေပြီး အနားသို့ရောက်လာသည့်တိုင် ပုံရိပ်ကို၀မ်းမနည်းဖို့ နှစ်သိမ့်ပေးတဲ့ ဆရာ့ရဲ့မေတ္တာစကားလေးတွေက ပုံရိပ်ကိုအင်မတန် အားဖြစ်စေတယ်။
ဆရာ့ကိုလည်း ပိုပြီးကြည်ညိုလေးစားမိတယ်။
ပုံရိပ်ကို အပြစ်တင်သည့်စကားတစ်ခွန်းတောင်
မဆိုခဲ့သည့်အတွက်လည်း ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။

အတွေးထဲမှာ ထိုအချိန်တည်းက၀င်လာခဲ့သည့်
စိတ်ကူးလေးတစ်ခုသည် တချိန်ချိန်မှာဆရာ့ကို ဖိနပ်ကလေးတစ်ရံနှင့် အိင်္ကျီလေးအစားပြန်၀ယ်ပေးနိုင်ဖို့ပါပဲ။

အခန်း(၁၆)ဆက်ရန်ရှိသည်...

(ဆရာနေမျိုးကို ကြွေပါပြီ...)😄



(ဤအပိုင်းတွင်ပါရှိသော အ‌ကြောင်းအရာနှင့်အချက်အလက်တစ်ချို့ကို googleကနေပြန်လည်ရှာဖတ်ပြီး ကောက်နှုတ်ထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်...)

 

========================================================================

🔥ဆူးကြိုး...🔥အခန်း(၁၆)🔥  

စိမ်းလဲ့လဲ့သစ်ပင်တန်းကလေးသည် နေခြည်နုနုကိုသောက်သုံးလျှက် နိုးကြားထကြွလာကြသည်။
ကြည်လင်စိမ်းမြသော အိန္ဒြေဆောင်ကာ တည်ငြိမ်လွန်းလှသည့် ကန်ရေပြင်ကြီးသည်လည်း
 ကျောင်းကလေးအာ အေးမြသာယာ‌သောအဆောင်အယောင်တစ်ခုပမာ သရုပ်ဖော်ပေးနေသည်။

ကန်ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ သင်ပင်တို့သည်
လေအသုတ်တွင် တယိမ်းယိမ်းထိုးလျှက်ဖြင့် အေးမြသည့်ဆောင်းရိပ်သဏ္ဍန်ကို ဖော်ဆောင်ချင်နေ၏။
ကန်လမ်းကလေးနံဘေးတွင် ဝါးပင်နွဲ့လေးတို့သည် ယိမ်းနွဲ့ကခုန်လျှက်ဖြင့် ချွန်ထက်သောအသွားရှိ
သည့် ဝါးရွက်နုကလေးများကိုခါထုတ်ကာ
 လမ်းကလေးအထပ်သို့ ဝေကျနေလေသည်။

ကျောင်းခေါင်းလောင်းထိုးသံနှင့်အတူ ကျောင်းဆောင်အသီးသီးမှ အဖြူအစိမ်း၀တ်စုံများဖြင့် ကျောင်းသားကိုယ်စီသည်ဦးတည့်ရာစကားများကို ပြောလျှက်ထွက်လာကြသည်။
ဒီအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ကျောင်းသားအချို့ကတော့ မုန့်စားခေါင်းလောင်းသံကြားသည်နှင့်
"တဟေး ဟေး‌..."အော်လျှက် အသံမဆုံးသေးခင်ပင် မုန့်ဈေးတန်းသို့ ရောက်နှင့်နေကြလေသည်။

မချို့မနိုင်စိန် မျောက်ရှုံးအဖွဲ့များကတော့
မုန့်ဈေးတန်းအနောက်ရှိ ကွင်းထဲသို့ပြေးဆင်းလျှက်
ပုဆိုးကို ခါးတောင်းကျိုက်လျှက်ဖြင့်ပင် အကြိတ်အနယ် ဘောလုံးကန်ကြတော့သည်။
သို့ပေမဲ့တစ်ခုတည်းသော (၉)တန်းဘိုင်အိုအခန်းတွင်တော့ ကျောင်းသားများသည် ဆရာမ၏ခွင့်ပြုချက်မရကြ၍ အတန်းအပြင်သို့လည်း မထွက်ရဲကြပဲ မိမိတို့အတန်းအရှေ့မှ ခြေသံတဖျပ်ဖျပ်ဖြင့် ပြေးသွား၊လျှောက်သွားသူတွေကိုသာ မျက်တောင်တ၀င့်၀င့်ခက်၍
အကြောင်သားနှင့်ငေးကြရလေသည်။

"ကဲ...မနေ့ကရေးခိုင်းလိုက်တဲ့ အက်ဆေးစာရွက်‌ တွေလာအပ်ကြ...မရေးလာတဲ့လူကိုတော့
တစ်ယောက် ၃၀၀ဆီဒဏ်ကြေးကောက်မယ်...."

"ဟာ....ဆရာမကလည်း...."

"အမယ်...ဘာကို..ဆရာမကလည်းတွေ...လာလုပ်နေတာလဲ...နင်တို့ကိုငါအချက်အလက်ပေးလိုက်တယ်လေ။ဒီဟာလေးတောင်မှရေးတတ်အောင်
မလုပ်ကြဘူးလား....သားဇေယျာရေ...စာရွက်တွေလိုက်သိမ်းလိုက်ပါ...."

"ဟုတ်ကဲ့ဆရာမ....."

ထုံစံအတိုင်း ယောက်ျားလေးအတန်း၏ထိပ်ဆုံးထောင့်ဘက်တွင်ထိုင်နေသော လူတတ်ကြီးကိုဆရာမက ခိုင်းလိုက်ပြန်ပါပြီ။
ပုံရိပ်ကျောင်းမှာမူးလဲပြီး ကျောင်းပြန်တက်သည့်နေ့ကို မှတ်မိပါသေးတယ်။ထိုနေ့က ယခုလိုမုန့်စားဆင်းချိန်မှာပဲ ဆယ်တန်းဆောင်ဘက်တွင် အိမ်သာ သွားသည့်လမ်းမှာသူကနံရံကိုကျောကပ်ကာ
 ခေါင်းကိုငိုက်ဆိုက်ချလျက် ပုံရိပ်အလာကိုစောင့်နေခဲ့သည်။

သူ့ဘေးနားသို့ရောက်တော့ခြေထောက်ကိုထိုးခံပြီးပုံရိပ်ကိုရပ်ဖို့ပြောလာတယ်။
ထိုနေ့ကသူ့မျက်ဝန်းတွေဟာအရင်လိုအရောင်တောက်မနေဘဲ မာနတွေကင်းစင်လျက်ရှိနေတယ်လို့ပုံရိပ်ထင်မိတယ်။ဆွေးမြေ့မြေ့အကြည့်တွေနဲ့
ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာတဲ့သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းအရောင်ဟာ မီးခိုးယောင်ထက်တောင်မိန့်ဖျော့နေခဲ့ပါသေးတယ်။
ပုံရိပ်ကတော့ထုံးစံအတိုင်းပဲသူ့ကို ခပ်တည်တည် ခပ်စိမ်းစိမ်းဖြင့်တချက်သာကြည့်ပြီးမျက်နှာလွှဲဖယ်ပစ်ခဲ့တယ်။

ထိုအချိန်လေးမှာပဲမထင်မှတ်ထားတဲ့လုပ်ရပ်တစ်ခုကိုသူလုပ်ခဲ့တယ်။အဲဒါကတော့သူ့လက်ဖဝါးကို
ဖြန့်လိုက်ပြီး သူ့လက်သီးဆုပ်ထဲမှ
ချောကလက်ချိုချဉ်လေးတစ်ခုကိုထုတ်ပြလာခဲ့သည်။
သူ့လက်ဖဝါးတွေဟာဖြူနုနေပြီးချောကလက်ညိုညိုလေးကလည်းထူးခြားစွာရှိနေခဲ့သည်။

နားမလည်နိုင်စွာသူ့မျက်ဝန်းတွေကိုမျက်မှောင် ကြုံ့၍ကြည့်လိုက်တော့သူဟာ ပုံရိပ်ကိုခပ်ပြေပြေမျက်ဝန်းတွေနဲ့ တဖန်စိုက်ကြည့်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းတွေမှာလည်း စိုပြေသောအပြုံးတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူကသူ့လက်ဖဝါးကိုပုံရိပ်ဘက်သို့ကမ်းပေးလိုက်ပြီး"ယူပါ"ဟုပြောလာခဲ့တယ်။

"ဘာအတွက်လဲ...."

ပုံရိပ်၏မေးခွန်းအတွက်သူ့ထံတွင်အဖြစ်ရှိပြီးသားပုံစံဖြင့်သူ့ထပ်မံ၍ပြုံးလာပြန်တယ်။
သေချာတာကတော့ထိုအပြုံးဟာပုံရိပ်ကိုလှောင်ပြောင်သည့်အပြုံးတော့မဟုတ်ပါဘူး။
သို့ပေမယ့် သူ့ကိုမြင်ရင်တော့ရင်ထဲမှာမကျေနပ်မှုလေးတစ်ခုခုကတင်းခံနေသလိုမျိုး ပုံရိပ်ကတော့သူ့ကိုလုံးဝပြန်၍ပြုံးမပြနိုင်ခဲ့ဘူး။

"ငါငယ်ငယ်တုန်းကတစ်ခုခုစိတ်ဆိုးတိုင်း၊
တစ်ခုခုအလိုမကျတိုင်းတစ်ခုခုကိုအနိုင်လိုချင်တိုင်း
ငါလိုချင်တာမရတဲ့အခါတိုင်း ရန်ကင်းသာယာဘက်က ဖွားဖွားတို့အိမ်ကိုဆင်းသွားပြီးမေမေ့ကို
အမြဲစိတ်ကောက်တတ်တယ်...ငါ့ကိုသိပ်ချစ်တဲ့မေမေက...အဲ့ဒီလိုအချိန်တိုင်းမှာငါ့ဆီကိုအပြေးလာပြီး...စိတ်ဆိုးပြေအောင်နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ချော့တော့တာပဲ...ငါအများဆုံးစိတ်ဆိုးပြေတဲ့ နည်းတစ်နည်းတော့ရှိတယ်...အဲ့ဒါကတော့ ချောကလက်ကြိုက်တဲ့ငါ့ကို မေမေကချောကလက်ချိုချဉ်၀ယ်ကျွေးတာပဲ...
ချောကလက်ချိုချဉ်၀ယ်ကျွေးတဲ့အခါတိုင်းမေမေပြောနေကြစကားကတော့

"စိတ်မဆိုးနဲ့တော့နော်...မေမေတို့သဘောတူညီမှုရယူကြမယ်တဲ့လေ...."
ဒီနေ့ ငါလည်းနင့်ကိုချောကလက်ချိုချဉ်ပေးပါရစေ..."

သူ့လက်ဖဝါးထဲမှ ချိူချဉ်လေးကို ပုံရိ၏မျက်လုံးရှေ့တွင် ထောင်ပြကာပြုံးလိုက်သည့်
သူ့အပြုံးအား တကယ်ကိုနားမလည်နိုင်ခဲ့ဘူး။
သူဘာကိုဆိုလိုချင်တာလဲ။စကားကိုဒဲ့တိုးမပြောပဲ မပွင့်တပွင့်ပြောတာလောက် အသဲပေါက်တာမရှိဘူး။

"နင်ဘာကို ရည်ရွယ်ပြီးပြောနေတာလဲ..."

သူ့မျက်နှာတွင် အားနာစိတ်များတိုးလျိုးပေါ်ပေါက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ပုံရိပ်ကိုကြည့်လျှက် သူသက်ပြင်းချသည်။
သူ့ကိုကြည့်ရတာ မလုပ်ချင်သည့်အလုပ်ကို
မာန်တင်း၍ လုပ်နေရ သောပုံစံမျိုးဖြစ်နေသည်။

"နင်ကငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်မထားပေမဲ့...
ငါ့ကတော့ နင်မကြိုက်တဲ့စကားတွေနဲ့အမြဲစနောက်နေခဲ့မိတဲ့အတွက်...နင့်ရဲ့မခံချင်တဲ့စိတ်ကိုနှိုးဆွမိခဲ့တယ်....မူးလဲတဲ့အထိဖြစ်ရတာကို ငါတကယ်
စိတ်မကောင်းပါဘူး....ငါတို့ပြေလည်မှုရယူရအောင် ငါတို့က ရန်သူတွေမှမဟုတ်ပဲ..."

ပုံရိပ်မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်မိခဲ့တယ်။
ကိုယ့်ဘာသာ အအေးမိတဲ့ကိစ္စကို သူနဲ့ပြိုင်ချင်လွန်း၍ စားတွေအတင်းကြိုးစားပြီး ဒဏ်ဖြစ်တယ်ဟု ထင်နေပါသတဲ့။
ပြေလည်ကြရအောင်လို့ သူပြောသလို မပြေလည်နိုင်စရာအကြောင်းလည်းမရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်သေးတာတော့အမှန်ပါပဲ။

သူ့ကို စသိတည်းက ကိုယ့်အပေါ်ကို မကောင်းတဲ့မှတ်ချက်တွေပေးခဲ့တယ်။ ကိုယ်မခံမရပ်နိုင်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ထိုးနှက်ခဲ့တယ်။
သူ့အတွက်ကတော့ သိပ်ကိုလွယ်ကူစွာ
ဖြေသိမ့်နိုင်ခဲ့ခြင်းကတော့ သူကပြုလုပ်သူဖြစ်ပြီး။
ပုံရိပ်က ခံစားခဲ့ရသူဖြစ်လို့ပဲ။

"ဒီမှာ...အဲ့ဒီ့နေ့ကမူးလဲတဲ့ကိစ္စက ငါ့ဘာသာအဖျားကြီးပြီးဖြစ်သွားတာ...နောက်ပြီးနင့်ရဲ့ချိုချဉ်ကိုလည်း ငါမလိုချင်သလို...နင်နဲ့ငါ့ကြားမှာလည်း
ဘာပြေလည်မှုမှ ရယူစရာ‌အကြောင်းမရှိဘူး..."

ထိုသို့သော စကားလုံးတွေနှင့် ပုံရိပ်သူ့ကိုပစ်ပေါက်ခဲ့ပြီး လျစ်လျှူရှုခဲ့လိုက်မိတယ်။
ပုံရိပ်သူ့ကိုမမုန်းပါဘူး။ဒါပေမဲ့ မကျေနပ်စိတ်ကတော့ စွန်းထင်းနေတုန်းပဲ။ယမင်းရွှေကို
ခင်သလောက် သူ့ကိုတော့မျက်နှာမြင်ပါက
ကြည့်မရ။ အသံကြားပါက အမြင်ကပ်မိသည်။
မပြည့်သည့်အိုးက ဘောင်ဘင်ခပ်နေသလား
 မသိပါဘူး။

"ပုံရိပ်....ဟဲ့...ပုံရိပ်...."

လက်မောင်းကို ဆွဲအလိမ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် အက်ဆေးစာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လျှက်အတွေးလွန်နေမိရာမှ ယမင်းရွှေကိုကြည့်လိုက်မိတော့

"အက်ဆေးစာရွက်ထပ်ရမယ်လေ..."ဟုပြောလျှက် သူလက်ညှိုးကို အပေါ်သို့ထိုးပြနေလေသည်။
 ပုံရိပ်ကိုခပ်တည်တည်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည့်
လူတစ်ယောက်နှင့် အကြည့်သွားဆုံမိသည်။

သူ့လက်နှစ်ဖက်ကလည်း အခြားသူတွေဆီမှ စာရွက်တွေကိုကိုင်ထားရလေသည်။
ကိုယ့်နားထင်ကိုယ် အနည်းငယ်ကုတ်ခြစ်လိုက်ပြီး
ကိုယ့်စာရွက်ကို သူကိုင်ထားသည့် စာရွက်ထပ်ကြီး‌အပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူပြုမူလိုက်တဲ့ ပုံစံကပုံရိပ်ကို
အရမ်းဒေါသထွက်သွားစေတယ်။
စာရွက်ထပ်တွေကို အခြားလက်တစ်ဖက်သို့ ပြောင်းယူလိုက်ပြီး ပုံရိပ်၏စာရွက်ကို ခွင့်ပြုချက်
မရှိပဲ ဖတ်နေလေသည်။

ဆရာမပေးထားသည့် အက်ဆေးခေါင်းစဉ်က
"ကျွန်ု၏ရည်မှန်းချက်"ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ပင်ဖြစ်သည်။ ဆရာနေမျိုး သင်ပေးထားသည့် အင်္ဂလိပ်အခြေခံစာဖတ်နည်းဖြင့် အက်ဆေးတွေကိုတစ်နေ့တစ်ပုဒ် ဖတ်ထားသူမို့အနည်းငယ်‌
ကောက်နှုတ်ပြီး ရေးတတ်ပေမဲ့ လေ့ကျင့်သားမကျသေးတာကြောင့် ပုံရိပ်၏စာကြောင်း ဖွဲ့စည်းပုံတွေမှာ အမှားတွေပါနိုင်သည်။

နောက်တစ်ခုရှက်စရာကောင်းတာကတော့ ရည်မှန်းချက်ဆိုသည့် အခန်းဂဏ္ဍကိုအခုထိရေးရေးလေးတောင် မမြင်မက်မိသေးတာပါပဲ။ဝါသနာဆိုလျှင်တောင် ပန်းချီဆွဲတာကို ထည့်ရေးလို့ရပေမဲ့ တစ်နေ့မှာနာမည်ကြီး ပန်းချီဆရာမ
ဖြစ်ရမည်လို့လည်း စိတ်ကူးမယဉ်ဖူးပေ။

စိတ်ညစ်တဲ့အခါ၊၀မ်းနည်းတဲ့အခါနှင့် ပျော်ရွှင်သည့်အချိန်တွေတွင် စာရွက်အဖြူပေါ်တွင် ခံစားချက်အမှုန်အမွှားတွေကို ရုပ်လုံးပေါ်လာအောင် ရေးခြစ်ရသည်ကို သဘောကျတယ်။ထို့အတွက် ပန်းချီဆွဲခြင်းက ပုံရိပ်၏စိတ်ကွယ်ရာ ရင်ဖွင့်စကားဆိုသည့် အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသာသာပါပဲ။
အခြားသူတွေလိုမဟုတ်ပဲ ရည်မှန်းချက်ကို ရှာဖွေဖို့မေ့နေမိသည့် ပုံရိပ်၏ အက်ဆေးထဲတွင်ရေးထားသမျှကလည်း မရေရာမှုတွေနဲ့သာ ပြည့်နေခဲ့တယ်။

"ဘာလို့ သူများအက်ဆေးကိုအဲ့လောက်ကြည့်နေရတာလည်း ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်မလုပ်ဘူး...."

ထိုသို့ လေသံမာမာဖြင့်ပြောလိုက်တော့
ပုံရိပ်၏အက်ဆေးစာရွက်ကိုကြည့်နေရာမှ
 မျက်လုံးကြောင်ကြောင်ကြီးဖြင့် မော့ကြည့်ကာ
 သူရယ်လိုက်သည်။

"အော်...အက်ဆေးကောင်းတစ်ခုမှတ်လို့ကြည့်မိတာပါဟာ...စာကြောင်းတည်ဆောက်ပုံနဲ့ကြိယာသုံးထားတာမှန်ပေမဲ့...အထူးထုတ်ထဲကနေကူးချထားသလိုပဲ...အတိတ်၊ပစ္စုပ္ပန်နဲ့အနာဂတ်ကာလကို
မှန်အောင်ရေးထားပေမဲ့ အရမ်းကိုရိုးရှင်းလွန်းနေတယ်...နင်အများကြီးထပ်ကြိုးစားပေါ့...
မ‌ကောင်းသေးဘူး...."

"...ဆရာလာမလုပ်ပါနဲ့...အဆင်မပြေသေးမှန်း‌ကိုယ့်ဘာသာသိတယ်...နင့်ကိုလည်းဘယ်သူမှမမေးဘူး..."

"ဟောဗျာ..ဒီကလည်းစေတနာနဲ့ပြောပြတာပါ...
ငါ့မျက်လုံးအရှေ့မှာ မှားနေရင်မှားနေတယ်လို့ပဲ ဝေဖန်တတ်တယ်...
တမင်ကွယ်ဝှက်ပြီး သူများစိတ်ချမ်းသာအောင်လည်း လီစယ်ပြီးမပြောတတ်ဘူး...
အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောတတ်လို့အမြင်မကြည်ရင်လည်း နေပါစေ..."

ပုံရိပ်ကို ထိုကဲ့သို့ခပ်မာမာလေသံနှင့် ပြောခဲ့ပြီးနောက် စာရွက်တွေကိုယူဖို့ရန် သူအခြားအတန်းများဆီသို့ ရွေ့သွားလေသည်။
သူ့ရဲ့ကျောပြင်ကိုကြည့်ပြီး ပုံရိပ်ကသာခဲတံလေးကို မကျေမနပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိပေမဲ့
သူကတော့သိနိုင်မယ်မထင်ပါဘူး။

"ပုံရိပ်...ကိုထက်ကို.ငယ်ငယ်တုန်းကမန္တလေးမှာ
ဆရာ၀န်ကြီးတစ်ယောက်က အင်္ဂလိပ်စာသင်ပေးထားတော့ သူက အင်္ဂလိပ်စာအရမ်းတော်တယ်ဟ...ဒါကြောင့်သူကနင့်အမှားကိုတန်းမြင်ပြီး စေတနာနဲ့ပြောတာထင်ပါတယ်"

ယမင်းရွှေသည်လည်း သူ့အစ်ကိုဖက်မှကာ၍
 ပြောလာခဲ့သည်။အခြားသူတစ်ယောက်သာ
သူ့နေရာမှဆိုလျှင် စေတနာစကားလို့သတ်မှတ်၍
ရနိုင်ပေမဲ့ သူဖြစ်နေလို့သာ လှောင်ရိပ်နှောနေသည်ဟု အခံရခက်စေတာပါ။ယမင်းရွှေကလည်း အလိုက်မသိစွာပဲ သူ့အစ်ကို၏ တော်ကြောင်း
တတ်ကြောင်းတွေကို ဆက်ပြောလာသည်။

"ကိုထက်က အရင်တည်းကအင်္ဂ‌လိပ်စာ
ဉာဏ်စမ်းစာမေးပွဲတွေမှာ အမြဲပါနေကြဟ...
ပထမဆုကတော့ သူပဲခဏခဏဗိုလ်ဆွဲနေတာ..
သိလား...အင်္ဂလိပ်စာမှာတော့ သူကဆရာကြီးပဲ
...သူ့ကိုသင်ပေးတဲ့ဆရာကြီးကလည်း နယ်နယ်ရရမှမဟုတ်တာ ငါ့ကိုကြတော့ သမီးအရင်းမဟုတ်လို့
မသင်ပေးချင်ဘူး...."

"နေပါအုံး...နင့်ကိုတော့ဘာလို့ခွဲခြားခွဲခြား
ဆက်ဆံရတာလဲ...သူကိုတော့သင်ပေးပြီး..."

"ကိုထက်ကသားအရင်းလေဟာ အဲ့ဒီ့ဆရာ၀န်ကြီးအပြင် သူတို့တမိသားစုလုံးကလည်း
 ငါ့ကိုသိပ်မကြည်ကြဘူး..."

"နေပါအုံး...နင့်ကိုသိပ်မကြည်ဖူးဆိုတော့
သူ့ကိုစာသင်ပေးတဲ့ ဆရာ၀န်ကြီးတို့အိမ်က
အရမ်းဂုဏ်မောက်လို့လား..."

"အော်..အရမ်းချမ်းသာတော့လည်း ဂုဏ်မောက်ကြတာပေါ့ဟာ ..မန္တလေးရဲ့ပုသိမ်ကြီးမြို့နယ်မှာဆိုရင် ဆရာ၀န်ကြီး ဦးမိုးမင်းနဲ့ ဒေါ်ရိပ်ညိုဆိုတာနာမည်ကြီးပဲကို .."

"ဦးမိုးမင်းနဲ့ ဒေါ်ရိပ်ညို"ဆိုသည့် နာမည်တွေကို ကြားသည်နှင့်ပုံရိပ်၏ရင်ထဲမှာ နှစ်မြုပ်နေသည့်ခံစားချက်တွေ ပြန်၍ပုံပေါ်လာခဲ့သည် ။
ယမင်းရွှေ၏လက်ကို အားနှင့်ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး
သိချင်ဇောပြင်းပျနေသော မျက်၀န်းများနှင့်
ကြည့်လိုက်မိသည် ။

"ယမင်းရွှေ....အဲ့ဒီ့ဦးမိုးမင်းနဲ့ဒေါ်ရိပ်ညိုတို့ရဲ့ သားအကြောင်းကို နင်သိလား...."

"ဟင့်အင်း...ငါအဲ့လောက်တော့မသိဘူး...ငါကသူတို့အိမ်ကို သိပ်သွားတာမှမဟုတ်ပဲ ကိုထက်ကသာခဏခဏသွားတာ...."

"ဒါဆိုရင် သူတို့ရဲ့လိပ်စာအတိအကျကိုရော
သိလား...မြန်မြန်ပြောစမ်းပါဟာ ငါအရမ်းသိချင်လို့.. ငါ့အတွက်အရမ်းအရေးကြီးလို့ပါ.."

"ပုံရိပ်...နင်ဘာဖြစ်နေတာလဲ...ဘာလို့အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ....."

ပုံရိပ်၏အမူအရာတွေမှတဆင့်
ပုံရိပ်၏မျက်နှာရိပ်ကို ဖမ်းနေလေသည်။

"ပုံရိပ်နင့်ကိုကြည့်ရတာ ထူးဆန်းနေတယ်
အဲ့ဒီ့လူတွေနဲ့နင်ကဘယ်လို ပတ်သတ်နေတာလဲ.."

"အဲ့ဒါတွေနောက်မှ မေးစမ်းပါဟာ လောလောဆယ် ငါ့ကိုသူတို့နေတဲ့လိပ်စာကိုပြောပြစမ်းပါ..."

"လိပ်စာနာမည်က ငါလည်းအလွတ်မရဘူးဟ..
ဒီနေ့အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ငါဖေ့ဖေ့ကို မေးပြီး ပြန်ပြော‌ပြပေးမယ်လေ..."

"အေးပါဟာ...ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ပုံရိပ်၏ကျေးဇူးတင်သော လေသံသည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းကင်းမဲ့စွာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
မထင်မှတ်ထားသည့် အကြောင်းအရာအား
သိလိုက်ရသောကြောင့်လည်း ပျော်ရွှင်ရသည်။

နှနှစ်ကျော်လောက်အထိ ပြစ်ခွာသွားခဲ့သည့်
မိဘတွေကိုရှာဖွေဖို့ ပထမဦးဆုံးသဲလွန်စကို ရခဲ့လေပြီ။အဖိုးတွေ၊အဖွားတွေ၏ လက်ခံမှုကိုလည်း မတောင်းတသလိုသူတို့ ဘယ်လောက်ချမ်းသာပါစေ ပုံရိပ်မမက်မောဘူး။
အဖေနဲ့အမေ၏ အသက်ရှင်လျှက်ရှိနေသည့် သဲစွန်စလေးနှင့်ပုံရိပ်အတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကိုသာ နားထောင်ချင်မိသည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ပုံရိပ်၏ခြေလှမ်းတွေသည် အသက်မဲ့နေခဲ့သည်။ခြေထောက်ကလေးတွင်တော့ မကြာမှီကပင် ဆရာနေမျိုးလက်ဆောင်ပေးထားသော ဖိနပ်လေးကပင် ပုံရိပ်နှင့်လိုက်ဖက်မနေသလို ခံစားလိုက်မိသည်။

ကျောင်းကနေအိမ်ကို တန်း၍မပြန်မိပဲ
ခြေဦးတည့်ရာ လျှောက်လာမိရာကနေ
ကန်စွန်းခင်းကြီးဘက်သို့ ရောက်လာမိသည်။
‌ကုန်းမြေအမြင့်လေးပေါ်တွင် အကျအနထိုင်လိုက်လျှက် ကန်စွန်းရိတ်နေကြသူများအား ငေးကြည့်နေမိသည်။

လူတိုင်းဟာ ဘ၀အတွက်ကျရာနေရာကနေ ရုန်းကန်ရှင်သန်နေရတာပါလား။
နေပူပူကို အံတုပြီး သူတို့ပင်ပန်းနေကြပေမဲ့
ထိုင်ငြီးညူလို့လည်းမရတော့ သူတို့အားတင်းပြီးလုပ်နေကြရတာပါပဲ။

ကန်စွန်းရိတ်နေသည့် လူတွေသည် မိသားစုလိုက်ကြီးဖြစ်ပြီး  ပုံရိပ်အရွယ်နီးပါး ကောင်လေးတစ်ယောက်နှင့် အသက်‌၄၀ကျော်လောက်ရှိနိုင်သည့် ဇနီးမောင်နှံတို့ဖြစ်ကြသည်။

ကောင်လေးကလည်း သီချင်းတအေးအေးဖြင့်
 ရိတ်သင်နေပြီး အဖေအမေဖြစ်သူကလည်း
မပူမအိုက်သကဲ့သို့ ပင်ပန်းမှုအလျှဉ်းမရှိသကဲ့သို့ မျက်နှာလေးတွေရွှင်ပြနေကြသည်။
"အော်...ဒီနေရာမှအဖော်အမွန်သာမရှိပါက တစ်ယောက်တည်းအထီးကျန်နေရမှာ သေချာတယ်...."

တစ်ယောက်တည်းတီးတိုးရေရွတ်မိတဲ့ ပုံရိပ်ကတော့ သူတစ်ပါး၏ပျော်ရွှင်စဖွယ် မိသားစုမြင်ကွင်းလေးအား ဆက်လက်မကြည့်ဝံ့တော့သည်ဖြစ်၍ ထိုနေရာမှ ထထွက်လာလိုက်မိသည်။

ပုံရိပ်၏ဘ၀ဟာ ကန်စွန်းခင်း၏ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် နှစ်တွေအများကြီးတည်ရှိနေခဲ့သော အထီးကျန်လှသည့် ပျဉ်းမငုတ်တိုပင်နှင့် အလားသဏ္ဍန်တူနေသလိုပါပဲ။

စိတ်ဝိဉာဉ်မဲ့နေသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အိမ်ကိုပြန်လာလိုက်ပြီး ထမင်းတည်၍ချက်ပြုတ်လုပ်ကာ မကြာခင်ကျရောက်လာတော့မည့် စာမေးပွဲအတွက်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ညနေဘက်ရောက်လာသည့်အခါ ရေမိုးချိုး
ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်ပြီး သနပ်ခါးတောင်ပါးမှာတင်မနေတော့ပဲ လွယ်အိတ်လွယ်လျှက် အရင်လို တက်ကြွမှုမရှိ နှေးကွေးသောခြေလှမ်းများနှင့်သာ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့လှမ်းလာခဲ့လိုက်သည်။

ဘုန်းကြီးကျောင်းထဲသို့ ခြေလှမ်း၀င်လိုက်သောအခါ ပထမဦးဆုံးလှမ်းမြင်လိုက်ရတာကတော့ ကြိုးတန်းလေးတွေဖြင့် အစီအရီသွယ်တန်းထားလျှက်ရှိသော သာသနာ့အလံတိုင် သေးသေးလေးတွေပင်ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာ သီတင်းကျွတ်အတွက် တရားပွဲကျင်းပတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် သာသနာ့အလံတိုင်လေးတွေကို ဘုရားကြီးသို့ရောက်သည်အထိ ရှုမဆုံးနိုင်အောင် သေသပ်လှပစွာ သွယ်တန်းထားလေသည်။

စာသင်ချိန်လည်းမဟုတ်သေးသလို ဆရာနေမျိုးလည်းမရောက်သေးတာကြောင့် ဘုရားကြီး၏
ရင်ပြင်တော်ပေါ်သို့ လျှောက်လာလိုက်သည်။အခြားကျောင်းသားလေးတွေရောက်မလာခင် ဘုရားကို၀တ်ပြုလျှက်ဖြင့် ပုံရိပ်တောင်းဆုတွေ
ခြွေနေမိပြန်သည်။

"ပုံရိပ်...ဒီနေ့ကျောင်းကိုလာတာ တယ်စောပါလား...အိမ်မှာတစ်ခုခုဖြစ်လာလို့များလား..."

"ဆရာ..."

အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှာ သစ္စာပန်းနီနီတွေကို ဝေနေအောင်ထိုးထားသော ပန်းအိုးလေးအားကိုင်ထားလျှက် ဆရာကအေးချမ်းသော မျက်နှာဖြင့်ပုံရိပ်ကိုကြည့်လာလေသည်။

ပုံရိပ်လည်းထိုနေရာမှ ချက်ချက်ထရပ်လိုက်မိပြီး ဆရာ့ကိုအံ့ဩစွာ မျက်လုံးပြူးလေးများ
ပုတ်ခက်ပုတ်ခက်ဖြင့် မယုံနိုင်စွာပြန်ကြည့်နေမိသည်။ပုံရိပ်၏ ရူးကြောင်ကြောင်မျက်၀န်းလေးတွေကြောင့် ဆရာသည်သူ့နှုတ်ခမ်းပါးလေး ပြုံးယောင်သန်းလျှက် ဘုရားပန်းကို ကပ်သည်။
ပုံရိပ်၏ဘေးနားမှ ဆရာသည်တကယ့်အစစ်အမှန်လားဆိုတာတောင် သံသယ၀င်နေမိသည်။

"ဆရာ...အလုပ်အဆင်းရဘူးလား..."

"အလုပ်ခွင့်ယူထားတာ...ဒီရက်ပိုင်းမှာတရားပွဲအတွက် စီစဉ်စရာလေးတွေရှိနေလို့..."

"အော်...ဒီလိုလား..."

"ပုံရိပ်တစ်ခုခုဖြစ်နေသလား..."

ဆရာသည် ပုံရိပ်၏မျက်နှာကို သေချာအကဲခတ်သလိုကြည့်၍ မေးခွန်းထုတ်လာသည်။
ဆရာပြောသလိုတစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပေမဲ့ ဘယ်လိုရင်ဖွင့်ရမလဲမသိတာကြောင့် နှုတ်ခမ်းလေးတွေကိုသာ အပြုံးတုဖန်တီးဖို့အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်မိသည်။

"သမီးဘာမှမဖြစ်ပါဘူးဆရာ...သမီးငါးကန်ဘက်မှာ စာသွားကျက်လိုက်အုံးမယ်နော်...
အတန်းအချိန်ကပုံမှန်ပဲမဟုတ်လားဆရာ..."

"အင်း...ပုံမှန်ပဲ..."

ပုံရိပ်လည်း ခေါင်းညိမ့်ပြကာ ဆရာ့ကိုကျောခိုင်းလျက် ငါးကန်ဘက်သို့ ထွက်လာလိုက်သည်။ကန်ဘောင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အပေါ်နားအထိပြည့်လျှံနေသည့် ရေထဲသို့ခြေထောက်ကို
တွဲလောင်းချလျှက် သက်ပြင်းတွေကိုသာ အခါခါချနေမိသည်။

ယမင်းရွှေဆီကနေ အဖွားတို့၏အိမ်လိပ်စာကိုရခဲ့ပါက ပုံရိပ်ဘာလုပ်သင့်သလဲ။ပုံရိပ်သူတို့ကို ဆက်သွယ်သင့်ရဲ့လား။သူတို့ကရော ပုံရိပ်ဘက်ကနေ ဆက်သွာလာခဲ့ရင် ဘယ်လိုတုန့်ပြန်ကြမှာလဲ။
အမေ့ကိုသဘောမကျခဲ့ကြဘူးဆိုတော့ ပုံရိပ်ကိုရော နင့်နင့်နာနာတွေပြောကြရင် ဘယ်လိုလုပ်ပါ့မလဲ။ပညာတတ်အသိုင်းအဝိုင်းက ဒီလောက်အထိတော့မရိုင်းပြလောက်ဘူးထင်ပါတယ်။

"ပုံရိပ်...ဘာတွေတွေးနေတာလဲ...စာကျက်မယ်ဆိုပြီး စာအုပ်တောင်မထုတ်ပါလား.."

ပုံရိပ်၏ဘေးတွင် ဆရာလာထိုင်ပြီးဘေးတိုက်အနေအထားဖြင့် ပုံရိပ်ကို လေသံတိုးတိုးလေး
 မေးလာလေသည်။
နှုတ်ခမ်းတွေကို တင်းတင်းစိထားမိပေမဲ့ မျက်၀န်းအိမ်မှာတော့ ၀မ်းနည်းမှုတော့ပြည့်လျှံနေသောကြောင့် ခေါင်းတစ်ခုလုံးအုံတက်လာပြီး
 ငိုချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

"ဆရာအရင်က...ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ...အဒေါ့်ကိုကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် စာကြိုးစားပြီးအလုပ်နဲ့သက်သေပြဆိုတာ..."

"အင်း...ဆရာပြောခဲ့တယ်...ပုံရိပ်မှာစာမကြိုးစားချင်တဲ့အကြောင်းပြချက်များ ရှိနေသလား..."

ပုံရိပ်ဆရာ့မျက်နှာကိုတော့တည့်တည့်မကြည့်ရဲတာ‌ကြောင့် ရေပြင်ပေါ်တွင်ပေါ်နေသောဆရာ့အရိပ်လေးကိုသာ ကြည့်၍စကားလုံးတွေကို
စာစီနေမိသည်။

"အဟင်း...ဆရာခန့်မှန်းတာမှန်ပါတယ်..ပုံရိပ်ရဲ့အကြောင်းပြချက်ကတော့ ပုံရိပ်ရဲ့အဖေနဲ့အမေပဲ..."

"ဘယ်လို...."

"ဆရာ..အံ့ဩသွားသလား...လွန်ခဲ့တဲ့နှနှစ်ကျော်လောက်တုန်းကပေါ့ ပုံရိပ်ကိုထားခဲ့ကြပြီး
အဖေနဲ့အမေရုတ်တရက်ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်...
အဲ့ဒီ့အချိန်မှာ ပုံရိပ်က၇တန်းကျောင်းသူအရွယ်ပဲ
ရှိပါသေးတယ်..."

"ဒါဆိုရင် အဖေနဲ့အမေကိုစိတ်နာပြီး စာမလုပ်ပဲအရွဲ့တိုက်နေခဲ့တာပေါ့...ဟုတ်လား..."

"ဟုတ်တယ်ဆရာ...ဒါပေမဲ့ပုံရိပ်အရွဲ့တိုက်ချင်တဲ့လူတွေက ပုံရိပ်ဆီကိုပြန်မလာခဲ့ကြဘူး...
အခုအချိန်အထိဆိုပါတော့..."

"ဒါပေမဲ့ မိဘတွေကိုယ့်ကိုထားခဲ့တာနဲ့
ကျောင်းသင်ခန်းစာက မဆိုင်တဲ့ကိစ္စနှစ်ရပ်‌ပဲလေ
ပုံရိပ်ရယ်.."

"ဆရာပြောတာမှန်ပါတယ်...မဆိုင်တဲ့ကိစ္စနှစ်ရပ်ပါ...ဒါပေမဲ့...ပုံရိပ်ရဲ့ကျောင်းစားရိတ်က
အဒေါ့်အပေါ်မှာ ၀န်သွားပိတယ်လေ...
ဘယ်လောက်ပဲညီအစ်မအရင်းပါလို့ဆိုဆို...
နှစ်နဲ့ချီပြီးခြေနှစ်ချောင်းကို ကယ်ထားရတဲ့အလုပ်က သိပ်၀န်တာလေးတာဆရာသိမှာပါ...
တစ်ခါတစ်လေပုံရိပ်က ဘာမှအသုံးမ၀င်တဲ့
လူပိုတစ်ယောက်လိုခံစားရတယ်..."

"ပုံရိပ်ရဲ့ ခံစားချက်ကိုဆရာနားလည်ပါတယ်..."

သည်အခါတွင်တော့ ဆရာ့၏ဘေးတိုက်အနေအထားမှ မေးရိုးထင်ပေါ်သော မျက်နှာအ
ပုံရိပ်ငေး၍ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ပုံရိပ်ကို နားလည်သတဲ့လား။
ဆရာ့၏မျက်၀န်းများသည် နက်စွေးနေပြီး ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် ဆရာ့၏နှာတံရိုးသည် ဖြောင့်စင်းလျှက် အဖျားတွင်ကော့ချွန်နေ
သဏ္ဍန်လေးဖြစ်သည်။

အမြဲတမ်းဆံပင်ကို တိုကပ်ကပ်ညှပ်ထားတတ်သောကြောင့် ဆရာ့မျက်နှာကလည်းကြည့်ရတာ အမြင်ရှင်းပြီး ခန့်သည်ဟုဆိုရမည်။
ဆရာသည့် မိန်းမချောချောသည့် ယောက်ျားထဲတွင်မပါပေမဲ့ ငယ်ရွယ်ပြီးခန့်ချောချောသည်ဟု ဆိုရမည်။

ကိုယ့်ဆရာဖြစ်၍ အမွှန်းတင်နေခြင်းမဟုတ်ပေ။ဟိုတစ်နေ့ပိတ်ရက်တုန်းက ဆရာကားပေါ်တွင်
နေရာပေးလိုက်သည့်အစ်မလေးဆိုရင် ဆရာ့ကို
ခိုးခိုးကြည့်နေတာများ ဆရာ့ရဲ့စန်းတက်ပုံကြောင့် ပုံရိပ်တောင်ခိုးရယ်လိုက်မိပါသေးတယ်။

"...ဆရာကမိဘမဲ့တစ်ယောက်ဆိုတာ...ပုံရိပ်သိတယ်မဟုတ်လား..."

"ဟုတ်ကဲ့...သိပါတယ်...."

"အင်း...ဆရာ့ရဲ့မွေးစားမိဘတွေနဲ့ အတူနေခဲ့စဉ်ကအချိန်တွေကိုတော့ ပြန်မပြောတော့ပါဘူး...
ဆရာဒီကျောင်းကိုရောက်တော့ ဆရာ့အသက်က၁၃နှစ်ရှိနေပါပြီ...မွေးစားအမေကြီးနေမကောင်းဖြစ်လို့ ကျောင်းနားခဲ့ရတာတွေကြောင့် ဆရာကဘွဲ့ရတဲ့အချိန်လည်းနောက်ကျခဲ့တယ်...
ဘယ်အတန်းပဲတက်တက် ဆရာကအကြီးဆုံးပဲ...
ရပ်ကွက်ထဲမှာ အတန်းတူတက်တဲ့လူအချို့က ဆရာဘုန်းကြီးကျောင်းသားမှန်းသိတော့ ဆရာ့ကိုအခေါ်အပြောမလုပ်ချင်ကြဘူး...နှိမ်ချင်ကြတယ်..."

"ဆရာတော်တော်ခံရခက်မှာပဲနော်...."

"အင်းပေါ့....သူတို့ရဲ့အပြုအမူ‌တွေကိုသည်းမခံနိုင်ဘူး...ဒါကြောင့်ပိုပြီးကြိုးစားတယ်...နောက်ဆုံးရလဒ်မှာဆရာ့ကိုထိုင်လှောင်ကြတဲ့လူတွေက စာမေးပွဲ တဘုန်ဘုန်းကျကုန်ပြီး ဆရာကတော့ဂုဏ်ထူးထွက်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တယ်...
သူတို့ကတော့ ဆရာ့ကိုထိုင်ပြီးလှောင်ရယ်နေဖို့ပဲ တတ်နိုင်ကြတယ်လေ...
ကျောင်းတက်နေစဉ်အချိန်မှာ ဆရာ့ရဲ့နေ့စဉ်အလုပ်က မနက်ဖက်ဆိုအ‌စောကြီးထ ကိုရင်တွေနဲ့ဆွမ်းထချက်ရတယ်...ကျောင်းရဲ့ဝေယျာ၀စ္စတွေကိုလည်းလုပ်ရတယ်....ဘုန်းကြီးရဲ့အမြင်မှာဆရာဟာ
လူပိုတစ်ယောက်၊ပျင်းရိတဲ့လူတစ်ယောက်လို့
မြင်နေမှာကို စိုးခဲ့တယ်....ဘုန်းဘုန်းသာစွန့်ပစ်ရင်ဆရာ့မှာသွားစရာနေရာမှ မရှိပဲကို...တကယ့်တကယ်တော့ဘုန်းဘုန်းကဆရာ့ကို အလုပ်လုပ်သည်ဖြစ်စေ၊မလုပ်သည်ဖြစ်စေအပြစ်မမြင်ဘူး
....ဘုန်းဘုန်းလိုချင်တဲ့တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်က
...ဆရာ့ကိုဆယ်တန်းမှာထွန်းထွန်းပေါက်ပေါက်အောင်စေချင်တာပဲ...."

"ဆရာဆိုလိုချင်တာကို ပုံရိပ်သဘောပေါက်ပါတယ်ဆရာ....အဒေါ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူငယ်ငယ်ကကျောင်းပညာရေးကို လက်လျှော့ခဲ့ရလို့ ပုံရိပ်ကိုဆယ်တန်းအောင်ပြီး ဘွဲ့ရပညာတတ်ကြီးဖြစ်စေချင်တယ်လို့ ဖွင့်ပြောလာပါတယ်..."

"ဒါဆိုပြီးပြီပေါ့ ပုံရိပ်ရယ်အခုက ဘာကိုစိတ်ညစ်နေတာလဲ..."

ရေပြင်ငယ်ကို လှိုင်းထသည်အခု ခြေဖျားလေးတွေကို လှုပ်ယမ်းလျှက်ဖြင့် ကန်ရေပြင်ပေါ်တွင် တွေ့နေရသော လိပ်ကလေးတစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ထို့နောက်တစ်ဖန် ကန်ဟိုဘက်ကမ်းရှိ ထောင့်စွန်းစွန်းတွင် ဝံ့ဝံ့ထွားထွားပေါက်နေရှာသော ပိထောက်ပင်ကြီးကို ကြည့်မိပြန်သည်။ပိတောက်ပင်၏ဟိုဘက်အခြမ်းတွင်တော့
ရေအလည်တွင်တည်ထားသော နဂါဘုရားကြီးရှိနေသည် ။
တစ်ခုပြီးတစ်ခုအာရုံထဲသို့ ၀င်ရောက်လာပြီးနောက်လက်ရှိထိုင်နေသော ဆရာနှင့်ဘေးချင်းယှဉ်လျှက် ကန်ဘောင်ပေါ်သို့ စိတ်အစဉ်အားပြန်လည်နေရာချလိုက်မိသည်။

"နှနှစ်ကျော်လောက် ပျောက်ဆုံးနေတဲ့မိဘတွေကို ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ လမ်းစတွေ့ပြီဆရာ....ပုံရိပ်၀မ်းနည်း
ရမလား ၀မ်းသာရမလားမသိတော့ပါဘူး...."

"တကယ်ပြောနေတာလားပုံရိပ်...."

သည်တစ်ခါတော့ ဆရာသည်ပုံရိပ်ကို တည့်တည့်စိုက်ကြည့်လျှက်ဖြင့် မေးလာသည်။ပုံရိပ်ခေါင်း
ညိမ့်ပြလိုက်မိတော့ ဆရာကမေးခွန်းများစွာဆက်မေးချင်ပုံပေါ်လေသည်။ပုံရိပ်သည်လည်း အဒေါ့်ကိုဖွင့်မပြောရဲသောကြောင့် ဆရာ့ကိုသာရင်ဖွင့်ချင်မိသည်။ဆရာဆိုရင် အကြံဉာဏ်တစ်ခုခုလောက် ပေးနိုင်မှာပါပဲ။

"ဒူ....ဒူ!!!!!!"

"ဟာ...တရားထိုင်ခါနီးလို့ မောင်းထုနေပြီ....
ဆရာသွားပြင်ဆင်‌ပေးလိုက်အုံးမယ်နော်...
နောက်မှဒီအကြောင်းကိုဆက်ပြောကြတာပေါ့..."

ခပ်သုပ်သုပ်ထွက်သွားသော ဆရာ့နောက်ကျောကိုကြည့်လျှက် ပုံရိပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။
ညခြာက်နာရီထိုးခါနီပြီဖြစ်၍ ကန်ဘောင်လေးသည်လည်း မကြာမှီတွင် အမှောင်ရိပ်တွင် ကွန်းခိုစပြုပေတော့မည်ဖြစ်၍ ထိုနေရာမှပုံရိပ်လည်းထလာခဲ့လိုက်သည်။

ထုံးစံအတိုင်း၇နာရီထိုးတွင် အတန်းစတာကြောင့် ဆရာနှင့် အခြားစကားတွေတော့မပြောဖြစ်တော့ပေ။ထူးခြားမှုတစ်ရပ်အနေနဲ့ကတော့ ပုံရိပ်တို့၏စာသင်တန်းတွင် ကျောင်းသားတစ်ယောက်တိုးလာခဲ့လေသည်။သူကတော့အခြားသူမဟုတ် ၊ဟိန်းကိုပါပဲ။
သူ့အမေကို ဆရာ့ဆီမှာတက်ဖို့နေ့ခင်းတည်းက
လာပြောခိုင်းထားသည်ဟု သူပြောလာခဲ့သည်။

"နင့်အမေကငွေတိုးတွေချေးစားနေတာပဲမဟုတ်လား...ဘာလို့အခြားကျူရှင်မှာမတက်ခိုင်းပဲ
ဆရာ့အတန်းမှာလာတက်ခိုင်းရတာလဲ...."

ပုံရိပ်မေးတော့ ဟိန်းကိုက"နင်ရှိနေလို့.."ဟုရယ်သံနှော၍စနောက်လာလေသည်။ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်
ပုံရိပ်အတွက်တော့ ကိုယ်နှင့်ဘာသာတွဲမတူ‌ပေမဲ့အတန်းတူသည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်တော့
ရခဲ့လေပြီ။ပုံမှန်ဆိုရင် ၉နာရီထိုးတွင်တစ်ယောက်တည်းပြန်ရလေ့ရှိသော တိတ်ဆိတ်သည့်ရပ်ကွက်လမ်းကလေးတွင် အခုတော့ဟိန်းကိုဆိုသော ကောင်ငယ်လေးက အဖော်အဖြစ်ရှိနေပေးလာသည်။

သရဲတို့၊ခွေးတို့ကြောက်တတ်သောကြောင့် အိမ်ပြန်လမ်းတွင် ခပ်သွက်သွက်သုတ်ခြေတင်ရလေ့ရှိသော အဖြစ်ကနေလွတ်ခဲ့လေပြီ။
သူပထမဆုံး ကျူရှင်လာတတ်သည့်နေ့တွင်ပင် အတူတူပြန်ကြရာတွင် လမ်း၌ အာရွှင်ရွှင်ဖြင့်ဟောင်ကောင်းနေသောခွေးအား
ပုံရိပ်အရှေ့မှ မောင်းထုတ်ပေးလေသည်။

"ပုံရိပ်....ငါတို့သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရအောင်....."

"အခုလည်း ငါတို့ကသူငယ်ချင်းတွေမဟုတ်ဘူးလား...."

ရယ်သံနှော၍ ပုံရိပ်ပြောလိုက်တော့ "ဟုတ်လား.."ဟုတစ်ခွန်းတည်းသာမေးလျှက်
သူလည်း ရယ်လေသည်။တကယ်တော့ ပုံရိပ်သူ့ကိုမိတ်ဆွေအဖြစ်သတ်မှတ်လိုက်မိတာက ပုံရိပ်ကိုဆေးရုံပို့ပေးတယ်ဟု သိလိုက်ရ‌‌သောအချိန်
တည်းကပင်။
မိခင်ကို အရွဲ့တိုက်ပြီးဆိုးပေနေပေမဲ့ သူ့လိုလူက ဟိန်းဇေယျာထက်လို အထက်တန်းကျသယောင်နှင့် အပြောအဆိုရင့်သီးသည့် မျက်နှာဖုံးစွပ်လူသားထက်တော့သာ‌ပါသေးတယ်။

အခန်း(၁၇)ဆက်ရန်ရှိသည်

( ဟိန်းကိုနဲ့တော့သူငယ်ချင်းဖြစ်သွားပါပြီ )
မိဘတွေကို ပြန်ရှာတွေ့မလား ယမင်းရွှေကိုတောင်မွေးစားသမီးမို့ သိပ်မကြည်တဲ့  အဖိုးအဖွားတွေနဲ့ ပုံရိပ်ဆက်သွယ်မယ်ထင်လား

 

=========================================================================